வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் முதல் பாதி, முதல் ஐயோவாகிய ஐந்தாம் எக்காளத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; அதிகாரத்தின் இரண்டாம் பாதி, இரண்டாம் ஐயோவாகிய ஆறாம் எக்காளத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. இந்த இரு எக்காளங்களும் 1843 மற்றும் 1850 ஆம் ஆண்டுகளின் முன்னோடிகளின் வரைப்படங்களில் தெளிவாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. 1989 ஆம் ஆண்டில் சோவியத் ஒன்றியம் சிதைந்ததன் போது, முடிவுக்காலத்தில் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்கள் முத்திரை நீக்கப்பட்டபோது, நூற்று நாற்பத்து நாலாயிரம் பேருடைய சீர்திருத்த இயக்கம் ஆரம்பமானது.
1989-ஆம் ஆண்டில் அறியப்பட்ட சத்தியங்களுள், வேதாகம வரலாற்றின் மாபெரும் சீர்திருத்த இயக்கங்களும், அவை அனைத்தும் ஒன்றுக்கொன்று இணையாக இருந்தன என்பதுமான உண்மையும் அடங்கியிருந்தது. அனைத்து தீர்க்கதரிசிகளும், ஆகையால் ஒவ்வொரு பரிசுத்த வரலாறும், பரிசுத்தமான சீர்திருத்த இயக்கங்களையும் உட்பட, நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் இறுதிப் பெரும் சீர்திருத்த இயக்கத்தை விளக்குகின்றன; அதுவே மூன்றாம் தூதனுடைய வல்லமையுள்ள இயக்கமும் ஆகும். முத்திரையிடும் செயல்முறை ஆரம்பிக்கும்போது, அதனோடு பின்மழையின் தெளிப்பும் ஆரம்பிக்கிறது. 1989-ஆம் ஆண்டில் சீர்திருத்த இயக்கங்கள் முத்திரைநீக்கப்பட்டதும், அதனைத் தொடர்ந்து 1992-ஆம் ஆண்டில் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்கள் முத்திரைநீக்கப்பட்டதும், எப்போதும் போல, ஒரு புதியதும் நிகழ்காலத்திற்குரியதுமான சத்தியம் முத்திரைநீக்கப்படும்போது உண்டாகிறதுபோல, எதிர்ப்பின் ஒரு சூழலை உருவாக்கின.
தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களின் சத்தியத்திற்கு எதிராக எழுந்த எதிர்ப்பின் மத்தியில், இரண்டு சாட்சிகளின் அடிப்படையில் நிறுவப்பட்டபடியே, புறமத ரோமின் தீர்க்கதரிசன வரலாறும், போப்பரசு ரோமின் தீர்க்கதரிசன வரலாறும் ஒன்றிணைந்து, நவீன ரோமின் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றை அடையாளப்படுத்துகின்றன என்ற சத்தியத்தை ஆண்டவர் வெளிப்படுத்தினார். தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டின் விதி அறியப்பட்டு, அதன் பின்பு பிழைக்கு எதிராகத் தற்காத்துக்கொள்ளவும், சத்தியத்தை அடையாளம் கண்டு நிலைநிறுத்தவும் பயன்படுத்தப்பட்டது. ஒவ்வொரு சீர்திருத்த வரியும் மற்ற சீர்திருத்த வரிகளோடு இணையாக இருக்கிறது என்பதை நிலைநிறுத்தும் விதிகளும், தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டுடன் தொடர்புடைய விதிகளும், மில்லரைட் வரலாற்றில் நிறுவப்பட்டு, பயன்படுத்தப்பட்டு, வெளியிடப்பட்ட விதிகளால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டபடியே, மூன்றாம் தூதனுடைய இயக்கத்தில் நிறுவப்பட்ட விதிகளின் அடிக்கல்லாக ஆனது.
பொதுவாகத் தீர்க்கதரிசனத்தின் மூவகைப் பயன்பாடு என்ற விதி, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேரின் இயக்கத்திற்காக முத்திரை நீக்கப்பட்டது; ஏனெனில் அவர்கள் பின்மழையின் இயக்கமாக இருக்கிறார்கள்; மேலும் மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாம் பின்மழையின் செய்தியாகும். தீர்க்கதரிசனத்தின் மூவகைப் பயன்பாடு என்ற கொள்கை, யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கத்தினால், மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாம் கி.பி. 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று வரலாற்றில் வந்து சேர்ந்ததற்கு மிகவும் முன்பே அடையாளம் காணப்பட்டது; ஏனெனில், அவர் தமது ஜனங்களை எரேமியாவின் பழைய பாதைகளுக்குத் திருப்பி அழைத்தபோது, மூன்றாம் ஐயோவின் வருகையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட செய்தியைத் தமது கடைசிநாள் மக்கள் எளிதாக அறிந்து கொள்வார்களென அவர் விரும்பினார்.
வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் அமைந்துள்ள ஐந்தாம் மற்றும் ஆறாம் எக்காளங்களைப் பற்றிய முன்னோடி விளக்கம், வரலாற்றினால் மிகவும் உறுதியானதாயும் தெளிவானதாயும் ஆதரிக்கப்படும் வெளிப்படுத்தின விசேஷப் பகுதியென்றே புரிந்துகொள்ளப்பட்டது. உரையா ஸ்மித், அந்த உண்மையைத் துல்லியமாகக் காட்டுவதற்காக வரலாற்றாசிரியர் கீத்தின் சொற்களைப் பயன்படுத்தி வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்திற்கான தனது விளக்கத்தைத் தொடங்குகிறார்.
“இந்த எக்காளத்தின் விளக்கத்திற்காக, திரு. கீத் அவர்களின் எழுத்துக்களிலிருந்து நாம் மீண்டும் எடுத்துக்கொள்வோம். இந்த எழுத்தாளர் உண்மையாகவே இவ்வாறு கூறுகிறார்: ‘ஐந்தாம் மற்றும் ஆறாம் எக்காளங்கள், அல்லது முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோக்கள், சராசேனர்களுக்கும் துருக்கியருக்கும் பொருந்துகின்றன என்பதனைப் பற்றிய அளவிற்கு, வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் வேறு எந்தப் பகுதியையும் குறித்து விளக்கமளிப்பவர்களிடையே இவ்வளவு ஒருமித்த ஒப்புதல் அரிதாகவே காணப்படுகிறது. அது மிகவும் வெளிப்படையாக இருப்பதால், அதைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்வது அரிது. ஒவ்வொன்றையும் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு வசனம் அல்லது இரண்டு வசனங்கள் மட்டுமல்லாமல், வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் ஒன்பதாம் அதிகாரம் முழுவதும், சமமான பகுதிகளாக, இரண்டிற்குமான விளக்கத்தால் நிரம்பியுள்ளது.’ Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.”
முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோக்களின் அதிகாரப் பிரிவு, முகம்மதுவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட முதல் ஐயோவின் வரலாற்றைப் பிரிக்கிறது. அது, வரலாற்றாசிரியரான அலெக்சாண்டர் கீத் “சாரசீன்கள்” என்று அழைக்கும் பகுதியிலும், நாம் இன்று அரேபியா என்று அழைக்கும் இடத்திலும், புவியியல் ரீதியாக அமைந்துள்ளது. இரண்டாம் ஐயோவின் வரலாறு, ஒஸ்மான் 1-ஆல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டதாகவும், புவியியல் ரீதியாக துருக்கியில் அமைந்ததாகவும் உள்ளது; இதனை அந்த வரலாற்றாசிரியர் “துருக்கியர்” என்று அடையாளப்படுத்துகிறார். முதல் ஐயோவின் வரலாறு, இஸ்லாம் மற்றும் முகம்மதுவின் பிறப்பிடமான அரேபியாவில் அமைந்தும் நிறைவேறியும் இருந்தது. இரண்டாம் ஐயோவின் வரலாறு, ஒட்டோமான் பேரரசின் பிறப்பிடமான துருக்கியில் அமைந்தும் நிறைவேறியும் இருந்தது.
முதல் ஐயோவின் வரலாறு, ஒருவருக்கொருவர் இடையிலான ஒரே பரஸ்பரக் கூட்டிணைப்பு இஸ்லாம் மதமேயாக இருந்த சுயாதீனப் போர்வீரர்களால் ரோமுக்கு எதிராக நடத்தப்பட்ட ஒரு யுத்தத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. இரண்டாம் ஐயோவின் வரலாறு, கலீபகம் என்று அழைக்கப்படும் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட ஒரு மதமும் அரசியல் ஆட்சிச் சக்தியும் மூலம் ரோமுக்கு எதிராக நடத்தப்பட்ட ஒரு யுத்தத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. எந்த நிலையில் பார்த்தாலும், முகம்மது மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வரலாற்றிலுள்ள ரோமுக்கு எதிரான சுயாதீனப் போராக இருந்தாலும், ஒத்த்மான் அல்லது ஒட்டோமன் பேரரசு மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டப் போராக இருந்தாலும், அந்தப் போரின் முறை திடீரெனவும் எதிர்பாராதவிதமாகவும் தாக்குதல் நடத்துவதாக இருந்தது. அது, அக்கால இராணுவ வழக்கம்போல, எல்லா வீரர்களையும் ஒரே நிறச் சீருடைகளில் ஆடையணிவித்து, பின்னர் அவர்களை ஒரு வரிசையாக ஒழுங்குபடுத்தி, துப்பாக்கிச் சூட்டின் முன்னே முன்னேறச் செய்து நடத்தப்பட்ட யுத்தமல்ல. “Assassin” என்ற சொல், திடீரெனவும் எதிர்பாராதவிதமாகவும் தாக்குதல் நடத்தும் இஸ்லாமியப் போர்முறையை அடிப்படையாகக் கொண்டது; அத்தகைய தாக்குதல் பொதுவாகத் தாக்குபவரின் மரணத்தையும் விளைவிப்பதாகும்.
“Assassin” என்ற சொல், “hashish” எனப்படும் ஹஷீஷ் அல்லது கஞ்சா என்ற பொருளைக் குறிக்கும் அரபுச் சொல்லான “hashshashin” என்பதிலிருந்து தோன்றியது. இச்சொல் ஆரம்பத்தில் நடுக்காலத்தில் மத்திய கிழக்கில் இருந்த நிஸாரி இஸ்மாயிலி முஸ்லிம்களின் ஒரு இரகசியமானதும் தீவிர வெறியுடனும் செயல்பட்ட குழுவைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டது. இந்தக் குழுவினரின் உறுப்பினர்கள், தங்கள் இலக்குகளை அடைவதற்காக அரசியல் படுகொலைகளை உட்படுத்திய, வழக்கத்திற்கு மாறானதும் அடிக்கடி வன்முறையுடனும் கூடிய முறைகளுக்காக அறியப்பட்டவர்கள். தங்கள் நடவடிக்கைகளுக்குத் தயாராகுவதற்காக அவர்கள் சில வேளைகளில் ஹஷீஷ் அருந்தியதாகக் கூறப்படுகிறது; இதுவே மேற்கத்திய உலகில் “hashshashin” அல்லது “assassins” என்ற சொல்லின் பயன்பாட்டிற்கு வழிவகுத்தது. அசாசின்கள் நடுக்காலத்தில், முக்கியமாக பாரசீகத்திலும் சிரியாவிலும் செயலில் இருந்தனர்; அக்காலத்தில் நிகழ்ந்த பல்வேறு அரசியல் மோதல்களிலும் படுகொலைகளிலும் அவர்கள் குறிப்பிடத்தக்க பங்கை வகித்தனர். இறுதியில் “assassin” என்ற சொல் ஐரோப்பிய மொழிகளுக்குள் நுழைந்து, அங்கு அரசியல் நோக்கத்துடனோ அல்லது குறிவைத்து மேற்கொள்ளப்படும் கொலைகளைச் செய்பவர்களைக் பொதுவாகக் குறிக்கும் பரந்த பொருளைப் பெற்றது.
இந்தப் போர்முறை, அந்த மூன்று ஐயோக்களினதும் ஒரு முக்கியமான தீர்க்கதரிசனப் பண்பாகும்; ஏனெனில் இஸ்லாமின் தீர்க்கதரிசனப் பங்கு யுத்தத்தை உண்டாக்குவதாகும். அடையாளமாகிய இஸ்லாம் முழுமையாகவே போரினைப் பற்றியது; மேலும் வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில், முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோக்களுடைய இஸ்லாம், அவர்களின் போர்முறைக்கான ஒரு எடுத்துக்காட்டாக உள்ளது. அவர்களின் போர்முறை, கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு முந்திய வேளையில் ஜாதிகளைக் கோபமூட்டுகிற செயலாக, வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தில் அடையாளம் காணப்படுகிறது.
ஜாதிகள் கோபமடைந்தன; உமது கோபமும் வந்தது; இறந்தவர்கள் நியாயந்தீர்க்கப்பட வேண்டிய காலமும் வந்தது; மேலும், உமது ஊழியக்காரராய தீர்க்கதரிசிகளுக்கும், பரிசுத்தவான்களுக்கும், உமது நாமத்தைப் பயப்படுகிற சிறியோருக்கும் பெரியோருக்கும் பலன் அளிக்கவும், பூமியை அழிக்கிறவர்களை அழித்துவிடவும் வேண்டிய காலமும் வந்தது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 11:18.
“ஜாதிகள்” தேவனுடைய கோபம் வருவதற்கு முன்பாகவே “கோபமடைந்தன”; மேலும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள தேவனுடைய கோபம் என்பது, மனிதருக்கான கிருபைக்காலம் முடிவுறும் வேளையில் வரும் ஏழு கடைசி வாதைகளே ஆகும். அந்த வசனத்தில் மூன்று வழிக்குறிகள் உள்ளன: ஜாதிகளின் கோபம், தேவனுடைய கோபம், மற்றும் இறந்தவர்களை நியாயந்தீர்க்கும் காலம். இங்கு குறிப்பிடப்படும் இறந்தவர்களின் நியாயத்தீர்ப்பு என்பது, ஆயிரம் ஆண்டுக் கால மில்லேனியத்தின் போது நடைபெறும் துன்மார்க்கமான இறந்தவர்களின் நியாயத்தீர்ப்பே அன்றி, கி.பி. 1844 அக்டோபர் 22 அன்று ஆரம்பமான இறந்தவர்களின் விசாரணை நியாயத்தீர்ப்பு அல்ல. இந்த வசனத்தில் உள்ள அந்த மூன்று வழிக்குறிகளும் ஒன்றினொன்று வேறுபட்டவைகளாக இருந்து, வசனத்தில் காணப்படும் வரிசைப்படியே நிகழ்கின்றன என்பதை சகோதரி வைட் தெளிவாகக் கூறுகிறார்.
“ஜாதிகளின் கோபமும், தேவனுடைய உக்கிரமும், இறந்தவர்களைத் தீர்ப்பதற்கான காலமும் தனித்தனியாகவும் வேறுபட்டவையாகவும் இருந்து, ஒன்று பிறிதொன்றைத் தொடர்ந்து வருவதை நான் கண்டேன்; மேலும், மீகாயேல் இன்னும் எழுந்து நிற்கவில்லை என்றும், இதுவரை இல்லாத அத்தகைய உபத்திரவக் காலம் இன்னும் ஆரம்பிக்கவில்லை என்றும் கண்டேன். ஜாதிகள் இப்போது கோபமடைந்து வருகின்றன; ஆனால் எங்கள் பிரதான ஆசாரியர் பரிசுத்தஸ்தலத்தில் தமது கிரியையை முடித்தபின், அவர் எழுந்து நின்று, பழிவாங்குதலின் வஸ்திரங்களை அணிவார்; அப்போது கடைசியான ஏழு வாதைகளும் ஊற்றப்படும்.”
“பரிசுத்தஸ்தலத்தில் இயேசுவின் பணி நிறைவேறும் வரையில் நான்கு தூதர்கள் நான்கு காற்றுகளையும் அடக்கிப் பிடித்திருப்பார்கள் என்றும், அதன் பின்னர் கடைசி ஏழு வாதைகளும் வரும் என்றும் நான் கண்டேன்.” ஆரம்ப எழுத்துகள், 36.
வேதாகமத்தின் கடைசி புத்தகத்தில் இஸ்லாமின் பங்கு, ஜாதிகளைச் சினங்கொள்ளச் செய்வதாகும்; இதை அவர்கள் யுத்தத்தின் மூலம் செய்கின்றனர். வேதாகமத்தின் முதல் புத்தகத்தில் இஸ்லாமின் பங்கு, உலகிலுள்ள ஒவ்வொரு மனிதனின் கையையும் இஸ்லாமுக்கு எதிராக ஒன்றுசேரச் செய்வதாகும்; அது இஸ்மாயேலாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.
கர்த்தருடைய தூதன் அவளிடம்: இதோ, நீ கர்ப்பவதியாக இருக்கிறாய்; நீ ஒரு குமாரனைப் பெறுவாய்; அவனுக்கு இஸ்மாயேல் என்று பேர் வைப்பாயாக; ஏனெனில் கர்த்தர் உன் துன்பத்தை கேட்டிருக்கிறார் என்றான். அவன் ஒரு காட்டுமனிதனாயிருப்பான்; அவன் கை ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் விரோதமாகவும், ஒவ்வொரு மனிதனுடைய கை அவனுக்கு விரோதமாகவும் இருக்கும்; அவன் தன் சகோதரர் எல்லாரின் சந்நிதியிலும் வாசம்பண்ணுவான். ஆதியாகமம் 16:11, 12.
“கை” என்ற சொல், ஒரு குறியீடாக, வேதாகமத்தின் எல்லா குறியீடுகளும் இருப்பதுபோல, அது பயன்படுத்தப்படும் சூழ்நிலைக்கேற்ப ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட அர்த்தங்களைக் கொள்ளக்கூடும். வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் “கை” என்பது மிகத் தெளிவாகப் போரின் ஒரு குறியீடாகும். “காட்டுமனுஷன்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள எபிரேயச் சொல், காட்டு அரேபியக் கழுதையைச் சுட்டிக்காட்டும் சொல்லாகும்; அதில் பல முக்கியமான தீர்க்கதரிசனப் பொருத்தங்கள் உள்ளன. அவற்றில் ஒன்று, அரேபியக் கழுதை குதிரையைப் போலவே Equidae எனும் மிருகக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தது என்பதாகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்திலும், ஆபகூக்கின் இரு பரிசுத்த வரைபடங்களிலும் (1843 மற்றும் 1850 முன்னோடி வரைபடங்கள்), மூன்று ஐயோக்களினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் இஸ்லாமின் போர்தன்மைக்கான குறியீடாகக் குதிரை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஆதியாகமப் புத்தகத்திலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷப் புத்தகத்திலும் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளபடி, இஸ்லாமைப் பற்றிய முதல் குறிப்பும் கடைசி குறிப்பும், Equidae குடும்பத்தின் குறியீட்டுடன் (கழுதை அல்லது குதிரை) இஸ்லாமை அடையாளப்படுத்துகின்றன; மேலும் அவை இரண்டும், “ஒவ்வொருவனுக்கும்” (ஜாதிகளுக்கு) போரைக் கொண்டுவருவது இஸ்லாமின் பங்காக இருக்கிறது என்பதை வலியுறுத்துகின்றன.
வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் நூலில், ஒன்பதாம் அதிகாரம், பதினோராம் வசனத்தில், இஸ்லாமின் குணாதிசயம் அடையாளம் காணப்படுகிறது; ஏனெனில் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக, குணாதிசயம் ஒரு பெயரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. இஸ்லாமின் மேல் ஆட்சி செய்யும் ராஜாவுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பெயர், ஆதியாகமப் புத்தகத்தில் இஸ்லாமைப் பற்றிய அந்த முதல் குறிப்பை பிரதிபலிக்கிறது; அங்கே இஷ்மாயேலின் குணாதிசயம் அல்லது ஆவி, “தன் சகோதரர் அனைவரின் முன்னிலையில் வாசம் செய்வான்” என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. இஸ்லாம் அனைத்தின் மேல் ஆட்சி செய்கிற ராஜா, “ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் விரோதமாய்” இருக்கும் கையுடைய இஷ்மாயேலின் ஆவி (அவர்களின் ராஜா) ஆகும்.
அவர்களுக்குமேல் அவர்களை ஆளும் ஒருவன் ராஜாவாயிருந்தான்; அவன் பாதாளக் கிணற்றின் தூதன். அவன் பெயர் எபிரெய மொழியில் அபத்தோன்; கிரேக்க மொழியில் அவனுக்கு அப்பொல்லியோன் என்ற பெயர் உண்டு. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 9:11.
பழைய ஏற்பாட்டில், எபிரேயத்தால் பிரதிநிதிக்கப்படுவதாயினும், அல்லது புதிய ஏற்பாட்டில், கிரேக்கத்தால் பிரதிநிதிக்கப்படுவதாயினும், இஸ்லாம் மதத்தைப் பின்பற்றுகிறவர்கள்மேல் ஆட்சி செய்கிற குணம் அபத்தோன் அல்லது அப்பொல்யோன் என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; இவ்விரு பெயர்களிலும் அர்த்தம் “மரணமும் அழிவும்” என்பதாகும். பழைய ஏற்பாட்டிலோ புதிய ஏற்பாட்டிலோ பிரதிநிதிக்கப்படுகிறதாயினும், மரணமும் அழிவும் என்பவையே இஸ்லாமின் குணமாகும். கழுதை அல்லது குதிரை என்ற சின்னத்துடன் தொடர்பாக, இஸ்லாமைச் சார்ந்த ஒவ்வொரு அனுசரிப்பவரினுள்ளும் ஆட்சி செய்கிற ஆவியின் குறிப்பிட்ட பண்புகள், இஸ்லாமைப் பற்றிய முதல் மற்றும் கடைசி குறிப்புகள் இரண்டிலும் கூறப்பட்ட அம்சங்களாகும். இந்த இரண்டு தீர்க்கதரிசனப் பண்புகளும் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் என்பதன் முத்திரையை உடையவையாக உள்ளன. ஒருநூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரத்தை உயிர்ப்பிக்கிற செய்தியை மூன்றாம் தூதனின் வல்லமையுள்ள படையென சகோதரி ஒயிட் அடையாளப்படுத்தும் போது, அவர் பின்வருமாறு கூறுகிறார்:
“தேவதூதர்கள் நான்கு காற்றுகளையும் பற்றிப் பிடித்திருக்கிறார்கள்; அவை தம்மை விடுவித்துக்கொண்டு முழு பூமியின் மேற்பரப்பெங்கும் பாய்ந்து செல்ல முயலும், தமது பாதையில் அழிவையும் மரணத்தையும் ஏந்திச் செல்லும் கோபமுற்ற குதிரையாகச் சித்தரிக்கப்படுகின்றன.
“நித்திய உலகத்தின் எல்லைக்கோட்டிலேயே நாம் உறங்கிக்கொண்டிருக்கலாமா? நாம் மந்தமாகவும், குளிர்ச்சியுடனும், மரித்தவர்களைப்போலவும் இருக்கலாமா? ஓ, தேவன் தமது ஜனங்களுக்குள் தமது ஆவியையும் உயிர்மூச்சையும் ஊதிவிட, அவர்கள் தங்கள் கால்களில் நின்று உயிரோடிருக்கும்படியாக, அது எங்கள் சபைகளில் இருக்க வேண்டுமே. வழி இடுக்கமானது என்றும், வாசல் நெருக்கமானது என்றும் நாம் காண வேண்டியுள்ளது. ஆனால் நாம் அந்த நெருக்கமான வாசல் வழியாகச் செல்லும்போது, அதின் விசாலம் எல்லையற்றதாகும்.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்காயிரம் பேர் முத்திரையிடப்படுகிற காலத்தில் நான்கு காற்றுகள் தடுத்து நிறுத்தப்படுகின்றன; அந்த நான்கு காற்றுகள் தமது பாதையில் “மரணத்தையும் அழிவையும்” சுமந்து செல்லும் ஒரு “சினமுள்ள குதிரை” ஆகும். 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று, “மரணத்தையும் அழிவையும்” கொண்டு வந்து, “ஜாதிகளைச் சினமூட்டிக்கொண்டு,” ஆவிக்குரிய மகிமையான தேசத்தை “திடீரெனவும் எதிர்பாராதவிதமாகவும்” தாக்கியபோது, மூன்றாம் ஐயோ தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் வந்து சேர்ந்தது. 2023 அக்டோபர் 7 அன்று, மூன்றாம் ஐயோ, “மரணத்தையும் அழிவையும்” விளைவிக்கும் தனது பாதையில் தொடர்ந்து சென்று, சொற்பொருள்படியான மகிமையான தேசத்தை “திடீரெனவும் எதிர்பாராதவிதமாகவும்” தாக்கியபோது, மேலும் “ஜாதிகளைச் சினமூட்டியது.” முதல் எதிர்பாராத தாக்குதல், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்காயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தின் தொடக்கத்தைக் குறித்தது; 2023 அக்டோபர் 7 அன்று நிகழ்ந்த அண்மைய தாக்குதல், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்காயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலின் முடிவுக்காலம், அல்லது “கட்டி முடிக்கும்” காலத்தின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது. நித்திய உலகத்தின் நுனிவாசலில் நாமிருக்கையில், இன்னும் நித்திரைபோடுவோமா?
இரு பரிசுத்த முன்னோடி அட்டவணைகளிலும், முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோவுகளின் இஸ்லாம், தமது போர்க்குதிரைகளின் மேல் சவாரி செய்யும் இஸ்லாமிய போர்வீரர்களால் உருவகமாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. இரு விளக்கப்படங்களிலும் முதல் ஐயோவைச் சுட்டிக்காட்டும் போர்க்குதிரையின் மேல் இருப்பவன் ஒரு ஈட்டியை ஏந்தியிருக்கிறான்; இரண்டாம் ஐயோவைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் குதிரையின் மேல் இருப்பவன் துப்பாக்கியைச் சுடுகிறான். இந்த வேறுபாடு வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் தெளிவாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; ஏனெனில் இரண்டாம் ஐயோவின் வரலாற்றில்தான் வெடிமருந்து கண்டுபிடிக்கப்பட்டு முதன்முதலாகப் போரில் பயன்படுத்தப்பட்டது. வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதாம் அதிகாரம், பதினேழாம் வசனம் முதல் பத்தொன்பதாம் வசனம் வரையிலான பகுதிக்கான விளக்கத்தில், யூரியா ஸ்மித் பின்வருமாறு பதிவு செய்கிறார்:
“இந்த வர்ணனையின் முதல் பகுதி, இந்தக் குதிரைப்படையினரின் தோற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டுவதாக இருக்கலாம். நிறத்தைக் குறிக்கும் பொருட்டு அக்கினி சிவப்பைக் குறிக்கிறது; ‘அக்கினிபோல் சிவப்பு’ என்பது அடிக்கடி பயன்படுத்தப்படும் ஒரு வெளிப்பாட்டு சொற்றொடராகும்; ஜாசிந்த் அல்லது ஹயசிந்த் நீலத்தைக் குறிக்கிறது; கந்தகம் மஞ்சளைக் குறிக்கிறது. மேலும், இந்நிறங்களே இந்தப் போர்வீரர்களின் உடை அலங்காரத்தில் மிகுதியாக மேலோங்கியிருந்தன; ஆகையால், இந்தக் கருத்துப்படி, இந்த வர்ணனை பெரும்பாலும் சிவப்பு அல்லது செம்மஞ்சள், நீலம், மஞ்சள் ஆகியவற்றால் ஆன துருக்கியர் இராணுவ உடையில் துல்லியமாகப் பொருந்தியிருக்கும். குதிரைகளின் தலைகள் சிங்கங்களின் தலைகளைப்போலத் தோன்றின; அது அவைகளின் வலிமை, தைரியம், மற்றும் கொடூரத்தைக் குறிக்கிறது. இதேவேளை, வசனத்தின் கடைசி பகுதி, அந்நாளில் மிக அண்மையில் தான் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருந்த போர் நோக்கங்களுக்கான வெடிமருந்தும் துப்பாக்கி ஆயுதங்களும் பயன்படுத்தப்பட்டதைக் குறிப்பதாக ஐயமின்றி இருக்கிறது. துருக்கியர் தங்கள் துப்பாக்கி ஆயுதங்களை குதிரைமேல் இருந்து வெடித்ததால், தூரத்தில் இருந்து நோக்கும் ஒருவருக்குக் குதிரைகளின் வாய்களிலிருந்து அக்கினியும் புகையும் கந்தகமும் புறப்படுகின்றனவெனத் தோன்றியிருக்கும்; இதனை உடனிருக்கின்ற படத்தாள் விளக்குகிறது.”
“துருக்கியர் கொன்ஸ்டாண்டினோப்பிளுக்கு எதிராக நடத்திய படையெடுப்பில் துப்பாக்கி ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தியதைக் குறித்து, எலியட் (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) இவ்வாறு கூறுகிறார்:— ‘“நெருப்பினாலும் புகையினாலும் கந்தகத்தினாலும்,” அதாவது மகமத்தின் பீரங்கிகளும் துப்பாக்கி ஆயுதங்களுமூலமாகவே, மனிதரில் மூன்றிலொரு பங்கு கொல்லப்பட்டது; அதாவது, கொன்ஸ்டாண்டினோப்பிள் கைப்பற்றப்பட்டது; அதன் விளைவாக கிரேக்கப் பேரரசும் அழிவுக்குள்ளானது. கான்ஸ்டாண்டின் அவளை நிறுவியதிலிருந்து இப்போது ஆயிரத்து நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகக் கடந்துவிட்டன. அந்தக் காலப்பகுதியில் கோத்தர், ஹூணர், ஆவார், பாரசீகர், பல்கேரியர், சராசேனர், ரஷ்யர், மேலும் உண்மையில் ஒட்டோமன் துருக்கியரே கூட, தங்கள் பகைமையான தாக்குதல்களை மேற்கொண்டிருந்தனர், அல்லது அதற்கு முற்றுகையிட்டிருந்தனர். ஆனால் அதன் கோட்டைக்காப்புகள் அவர்களால் உடைக்க முடியாதவையாக இருந்தன. கொன்ஸ்டாண்டினோப்பிள் நிலைத்திருந்தது; அதனுடன் கிரேக்கப் பேரரசும் நிலைத்திருந்தது. ஆகையால், அந்தத் தடையை நீக்கும் சாதனத்தை கண்டுபிடிக்க சுல்தான் மகமத் மிகுந்த ஆவலுற்றான். “கொன்ஸ்டாண்டினோப்பிளின் மதிலைக் குலைத்துத் தள்ளுவதற்கு போதிய அளவுடைய ஒரு பீரங்கியை நீ வடிக்க முடியுமா?” என்று அவனிடமே தஞ்சமடைந்த அந்தப் பீரங்கி வடிவாளனிடம் அவன் கேட்டான். பின்னர் அதிரியானோப்பிளில் உருக்காலை நிறுவப்பட்டது; பீரங்கி வடிக்கப்பட்டது; பீரங்கி படைத் தயாரிப்பு செய்யப்பட்டது; முற்றுகையும் ஆரம்பமானது.’
அபோகலிப்திக் தீர்க்கதரிசனத்தின் அறியாமையிலேயே எப்போதும் விளக்ககரராக இருக்கும் கிப்பன், கிரேக்கப் பேரரசின் இறுதி பேரழிவைப் பற்றிய தமது வாக்குச் சிறப்பும் தாக்கமிக்கதுமான வர்ணனையில், இந்தப் புதிய போர்க்கருவியைத் தமது படிமத்தின் முன்னணியில் நிறுத்துவது எவ்வளவு கவனிக்கத்தக்கதோ, அது நிச்சயமாகக் குறிப்பிடத்தக்கது. அதற்கான ஆயத்தமாக, அவர் துப்பாக்கித்தூளின் சமீபத்திய கண்டுபிடிப்பின் வரலாற்றை அளிக்கிறார்—‘சால்ட்பீட்டர், கந்தகம், மற்றும் கரிமண் ஆகியவற்றின் கலவையாகிய அதனை’; அதற்கு முன்பே சுல்தான் அமுராத் அதைப் பயன்படுத்தியிருந்ததையும், மேலும் முன் கூறியபடியே, மகோமேத்தின் அட்ரியானோப்பிளிலிருந்த பெரிய பீரங்கிகளுக்கான உருக்காலையையும் குறிப்பிடுகிறார்; பின்னர், முற்றுகையின் நிகழ்ச்சிப்போக்கிலேயே, ‘ஈட்டிகளும் அம்புகளும் கூட்டமாகச் செலுத்தப்பட்டதோடு, துப்பாக்கிகளினதும் பீரங்கிகளினதும் புகை, ஒலி, நெருப்பு ஆகியனவும் கூடின’ என்று விளக்குகிறார்; ‘துருக்கிய பீரங்கிப்படையின் நீண்ட வரிசை மதில்களை நோக்கி அமர்த்தப்பட்டிருந்தது; பதினான்கு battery-கள் ஒரே நேரத்தில் எளிதில் அணுகக்கூடிய இடங்கள்மேல் இடியென முழங்கின’ என்று கூறுகிறார்; ‘யுகங்களாய் பகைவரின் வன்முறைக்கு எதிராக நிலைத்திருந்த கோட்டைக்கட்டுகள் ஒட்டோமன் பீரங்கிகளால் எல்லாத் திசைகளிலும் சிதைக்கப்பட்டன; பல உடைப்புகள் திறக்கப்பட்டன; மேலும் புனித ரோமானுஸ் வாசலருகே நான்கு கோபுரங்கள் தரையோடு சமமாக்கப்பட்டன’ என்று கூறுகிறார்; மேலும், ‘படைவரிகளிலிருந்தும், கப்பல்களிலிருந்தும், பாலத்திலிருந்தும், ஒட்டோமன் பீரங்கிகள் எல்லாத் திசைகளிலும் இடியென முழங்கியபோது, முகாமும் நகரமும், கிரேக்கரும் துருக்கரும், ரோமப் பேரரசின் இறுதி விடுதலையாலோ அழிவாலோ மட்டுமே நீங்கக்கூடிய புகைமேகத்துக்குள் சூழப்பட்டிருந்தனர்’ என்றும்; ‘இரட்டை மதில்கள் பீரங்கிகளால் இடிபாடுகளின் குவியலாகக் குறைக்கப்பட்டன’ என்றும்; கடைசியில் துருக்கர்கள் ‘உடைப்புகளின் வழியாக எழுந்து நுழைந்தபோது,’ ‘கான்ஸ்டாண்டினோப்பிள் அடக்கப்பட்டது; அவளுடைய பேரரசு கவிழ்க்கப்பட்டது; அவளுடைய மதம் முஸ்லிம் வெற்றியாளர்களால் மண்ணில் மிதிக்கப்பட்டது’ என்றும் கூறுகிறார். ஆகையால், நகரம் கைப்பற்றப்பட்டதற்கும், அத்துடன் பேரரசு அழிக்கப்பட்டதற்கும், ஒட்டோமன் பீரங்கிப்படையையே கிப்பன் எவ்வளவு தெளிவாகவும் வலிமையாகவும் காரணமாகக் குறிப்பதென்பது நிச்சயமாகக் கவனிக்கத்தக்கது என்று நான் கூறுகிறேன். ஏனெனில் அது எதுவாகும், நமது தீர்க்கதரிசனத்தின் வார்த்தைகளுக்கான ஒரு விளக்கவுரையல்லாமல்? ‘இம்மூன்றினாலே மனுஷரில் மூன்றில் ஒரு பங்கு கொல்லப்பட்டார்கள்; அவைகளுடைய வாய்களிலிருந்து புறப்பட்ட நெருப்பினாலும், புகையினாலும், கந்தகத்தினாலும்.’
“‘வசனம் 18. இவர்களுடைய வாய்களிலிருந்து புறப்பட்ட அக்கினியினாலும், புகையினாலும், கந்தகத்தினாலும், மனிதரில் மூன்றிலொரு பங்கு கொல்லப்பட்டார்கள். 19. ஏனெனில், அவர்களுடைய வல்லமை அவர்களுடைய வாயிலும் அவர்களுடைய வால்களிலும் இருக்கிறது; அவர்களுடைய வால்கள் பாம்புகளைப்போல இருந்தன, அவைகளுக்கு தலைகளும் இருந்தன; அவைகளினாலே அவர்கள் தீங்கு செய்கிறார்கள்.’”
“இந்த வசனங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட புதிய போர்முறையின் உயிர்க்கெடுதலான விளைவைக் வெளிப்படுத்துகின்றன. இந்தச் சாதனங்களான—வெடிமருந்து, துப்பாக்கிகள், மற்றும் பீரங்கிகள்—மூலமாகத்தான் கொன்ஸ்டாண்டினோப்பிள் இறுதியாக வெல்லப்பட்டு, துருக்கியரின் கைகளில் ஒப்படைக்கப்பட்டது.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.
மூன்றாவது ஐயோவைக் குறித்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து மேற்கொள்வோம்.
“கடந்த இரவு நான் என் உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்தபோது, என் மனத்தின் மேல் ஒரு பெரும் பாரம் இருந்தது. நான் எங்கள் சகோதரர்களுக்கும் சகோதரிகளுக்கும் ஒரு செய்தியை அறிவித்துக்கொண்டிருந்தேன்; அது பரிசுத்த ஆவியின் பெறுதலைப்பற்றியும், மனித கருவிகள் மூலம் அதன் செயல்பாட்டைப்பற்றியும் தவறான கோட்பாடுகளை ஆதரித்து வரும் சிலரின் பணியைச் சார்ந்த எச்சரிப்பும் போதனையும் உடைய ஒரு செய்தியாக இருந்தது.
1844 ஆம் ஆண்டில் காலம் கடந்துபோன பின்னர் நாம் எதிர்கொள்ள அழைக்கப்பட்டிருந்ததற்கு ஒத்த வெறியாட்டம், செய்தியின் இறுதிநாட்களில் மீண்டும் நம்மிடையே புகுந்துவரும் என்று எனக்கு போதிக்கப்பட்டது; மேலும், நமது ஆரம்ப அனுபவங்களில் அதை நாம் எவ்வளவு உறுதியோடு எதிர்கொண்டோமோ, அதேபோல் இப்போதும் இந்தத் தீமையை உறுதியாய் எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்றும் எனக்குப் போதிக்கப்பட்டது.
“நாம் மாபெரும் மற்றும் மகத்தான நிகழ்வுகளின் நுழைவாயிலில் நிற்கிறோம். தீர்க்கதரிசனங்கள் நிறைவேறிக்கொண்டிருக்கின்றன. வியப்பூட்டும் மற்றும் சம்பவநிறைந்த வரலாறு பரலோகப் புத்தகங்களில் பதிவு செய்யப்படுகிறது—தேவனுடைய மகத்தான நாள் விரைவில் வருவதற்கு முன்பாக நிகழும் என்று அறிவிக்கப்பட்ட நிகழ்வுகள். உலகிலுள்ள அனைத்தும் அமைதியற்ற நிலையில் உள்ளது. ஜாதிகள் கோபமடைந்திருக்கின்றன; யுத்தத்திற்கான பெரும் ஆயத்தங்கள் செய்யப்படுகின்றன. ஜாதி ஜாதிக்கு விரோதமாகவும், இராஜ்யம் இராஜ்யத்திற்கு விரோதமாகவும் சூழ்ச்சி செய்கிறது. தேவனுடைய மகத்தான நாள் மிகுந்த வேகத்தில் நெருங்கிவருகிறது. ஆனால் ஜாதிகள் யுத்தத்திற்கும் இரத்தப்பொழிவிற்கும் தங்கள் படைகளைச் சேர்த்துக்கொண்டிருக்கையிலும், தேவனுடைய ஊழியக்காரர்கள் தங்கள் நெற்றிகளில் முத்திரையிடப்படும் வரையில் நான்கு காற்றுகளையும் தடுத்து நிறுத்தும்படி தூதர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கட்டளை இன்னும் அமலில் உள்ளது.” Selected Messages, book 1, 221.