தானியேல் புத்தகம் - நூற்று பத்தொன்பது

ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேர் உடன்படிக்கையின் தூதரால் சுத்திகரிக்கப்படுகிறவர்களாகக் குறிக்கப்படுகின்றனர்; பெருந்திரளான மக்கள் தியாகமரணத்தின் வெள்ளை அங்கிகளால் குறிக்கப்படுகின்றனர். கடைசி நாட்களிலுள்ள இரண்டு புனித காலப்பகுதிகளில் முதல் காலப்பகுதி, உடன்படிக்கையின் தூதருக்குப் பாதையை ஆயத்தப்படுத்தும் தூதரின் பணியை அடையாளப்படுத்துகிறது; இரண்டாம் காலப்பகுதி எலியாவின் பணியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. முதல் காலப்பகுதி லவோதிக்கேயா அட்வென்டிசத்தின் உயிரோடிருப்போர்மேல் நடைபெறும் விசாரணைத் தீர்ப்பைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; இரண்டாம் காலப்பகுதி நவீன ரோமின் நிர்வாகத் தீர்ப்பைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இறுதி நாட்களில் நகரங்களைவிட்டு ஓடிப்போக வேண்டிய “அடையாளம்” லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்தினால் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டுள்ளது. கி.பி. 66 முதல் 70 வரை எருசலேமின் அழிவு, இறுதி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு அளிக்கப்படும் எச்சரிக்கை அடையாளத்திற்கான ஓர் எடுத்துக்காட்டை வழங்குகிறது என்று சகோதரி வைட் நமக்குத் தெரிவிக்கிறார்.

தப்பிச் செல்ல வேண்டிய அடையாளமாக இருந்த எருசலேமின் முற்றுகை, செஸ்தியுஸ் கொண்டு வந்த முதல் முற்றுகையாகும். ஆகையால், செஸ்தியுஸ் தற்காலிகமாக அகற்றப்பட்ட ஒரு அச்சுறுத்தலைக் குறித்தார்; ஏனெனில், அவர் முற்றுகையை அமைத்தபின், பின்னர் மர்மமான வகையில் பின்வாங்கினார்; இதனைச் செய்ததற்கான அவரது காரணத்தை வரலாற்றாசிரியர்கள் ஒருபோதும் நிர்ணயிக்க முடியவில்லை.

1880-களிலும் 1890-களிலும், நியூ ஹாம்ப்ஷையரைச் சேர்ந்த செனட்டர் Henry W. Blair, ஞாயிற்றுக்கிழமையை தேசிய ஓய்வுநாளாக அறிவிக்க காங்கிரஸில் தொடர்ச்சியாக பல மசோதாக்களை முன்வைத்தார். இம்மசோதாக்கள் பொதுவாக “Blair Sunday Bills” என்று அழைக்கப்பட்டன. செனட்டர் Blair, ஞாயிற்றுக்கிழமையை ஓய்விற்கும் மார்க்க அனுஷ்டானத்திற்குமான நாளாகக் கடைப்பிடிப்பதற்கான வலுவான ஆதரவாளராக இருந்தார். ஒரே மாதிரியான ஒரு ஓய்வுநாள் அமெரிக்கச் சமூகத்தில் நன்மையான ஒழுக்க மற்றும் சமூக விளைவுகளை உருவாக்கும் என்று அவர் நம்பினார். அவரது முயற்சிகள், குறிப்பாக மார்க்கக் குழுக்களிடமிருந்து, ஓரளவு ஆதரவைப் பெற்றபோதிலும், தேவாலயமும் அரசும் பிரிந்திருக்க வேண்டும் என்ற கவலைகள் உட்பட, அவை எதிர்ப்பையும் சந்தித்தன.

இறுதியில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை இயற்றும் போது ஒரு விலங்காக அல்ல, நாகமாகப் பேசுவதற்கு நியமிக்கப்பட்டிருந்த பூமிவிலங்கின் வரலாற்றில், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமியற்றலை நிறைவேற்ற முயன்ற முதல் முயற்சி இதுவாகும். 1888 ஆம் ஆண்டின் General Conference கூட்டத் தொடரின் தூதர்களில் ஒருவரான A. T. Jones, காங்கிரஸ் மண்டபங்களுக்குள் சென்று மிகவும் வாக்குத்திறமையுடன் எதிர்த்தது இந்த Blair மசோதாக்களின் தொடரே ஆகும். சில முயற்சிகளுக்குப் பிறகு, தேசிய ஓய்வு நாளை (ஞாயிற்றுக்கிழமை) அமல்படுத்துவதற்கான தனது முயற்சியில் Senator Blair உந்துதலை இழந்தார். அந்த வரலாறுடனும், தேசிய ஓய்வு நாள் (ஞாயிற்றுக்கிழமை) குறித்த அதின் உட்கருத்துகளுடனும் நேரடியான தொடர்பில், Ellen White வழங்கிய ஆலோசனைகளின் வரலாற்றுப் பதிவை மறுபரிசீலனை செய்யலாம்.

அவள் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் குறித்த எச்சரிக்கைகளை மறுபரிசீலனை செய்து பார்க்கையில் காணப்படுவது மிகவும் கவலைக்குரியது; மேலும் அது லவோதிக்கேயா அட்வென்டிசத்தில் பரவலாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டுள்ளது. நகரங்களுக்கு வெளியே இருக்க வேண்டிய அவசியம் என்ற சூழலில், இப்போது மேற்கோளிடப்பட்ட அந்தப் பகுதியில், அவள் இவ்வாறு எழுதினாள்: “அப்பொழுது பெரிய நகரங்களை விட்டு வெளியேறுவதற்கான நேரம் வரும்; சிறிய நகரங்களையும் விட்டு, மலைப்பகுதிகளில் தனிமையான இடங்களிலுள்ள ஒதுக்குப்புற இல்லங்களுக்கு செல்லத் தயாராக.” தேவனுடைய ஜனங்கள் கிராமப்புறங்களில் வாழ வேண்டும் என்று அவள் மீண்டும் மீண்டும் போதித்தாள்; ஆனால் 1888-ற்கு முன்னர் கிராமப்புற வாழ்வு குறித்த அவளுடைய ஆலோசனைகள், அருகிலுள்ள எதிர்காலத்தில் தேவனுடைய ஜனங்கள் நகரங்களை விட்டு வெளியேற வேண்டியிருக்கும் என்ற பின்னணியில், நகரங்களை விட்டு வெளியேற வேண்டும் என்ற அவளுடைய வழிநடத்தலை அமைத்தன. 1888-ற்கு பின்னர், கிராமப்புற வாழ்வு தொடர்பாக அவள் எழுதிய வழிநடத்தல்களில், நாம் ஏற்கனவே நகரங்களுக்கு வெளியே இருக்க வேண்டும் என்ற ஆலோசனையிலிருந்து அவள் ஒருபோதும் விலகவில்லை.

வரலாற்றில் தோன்றிய ப்ளேர் தேசிய ஓய்வு நாள் மசோதாக்கள் நகரங்களை விட்டு வெளியேறுவதற்கான “அடையாளம்” ஆக இருந்தன; மேலும், ப்ளேர் மசோதாக்கள் அந்தப் பணியை நிறைவேற்றத் தேவையான வேகத்தைக் காத்துக்கொள்ளாமல், வரலாற்றின் இருளுக்குள் மறைந்துவிட்டபோதிலும், தப்பி ஓடுவதற்கான அந்த “அடையாளம்” அளிக்கப்பட்டுவிட்டது. அது செஸ்தியு கொண்டு வந்த முதல் முற்றுகையின் வரலாற்றுச் சின்னக்கல்லில் அளிக்கப்பட்டது. விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் தித்துவின் முற்றுகையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; ஆகையால், அந்த முற்றுகை வரும் போது இன்னும் நகரங்களில் இருந்து கொண்டிருக்கும் எந்த லவோதிக்கேய அத்வென்டிஸ்ட்களும் துன்மார்க்கருடன் சேர்ந்து மரித்துப்போவார்கள்.

கடைசி நாட்களில் இரண்டு தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதிகள் உள்ளன. அவை விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிறு சட்டத்தால் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. முதல் காலப்பகுதி லவோதிக்கேயா அட்வெண்டிசத்தில் உயிரோடிருப்போரின் விசாரணைத் தீர்ப்பாகும்; இரண்டாம் காலப்பகுதி ரோமின் வேசியின் நிறைவேற்று நியாயத்தீர்ப்பாகும். இந்த இரண்டு காலப்பகுதிகளும் மீண்டும் மீண்டும் விளக்கப்படுகின்றன; ஏனெனில் மில்லரைட் வரலாற்றில் எவ்வாறு இருந்ததோ அப்படியே, அந்த இரண்டு காலப்பகுதிகளில்தான் பத்து கன்னிகைகளின் உவமை எழுத்தெழுத்தாக நிறைவேறுகிறது. அந்த உவமையில் உள்ள தாமதக் காலம் ஆபகூக் இரண்டாம் அதிகாரத்தின் தாமதக் காலமே ஆகும்; ஆகையால் நாம் பரிசீலித்து வரும் இந்த இரண்டு காலப்பகுதிகளும் ஆபகூக் இரண்டாம் அதிகாரத்தினாலும் விளக்கப்பட்டன. பத்து கன்னிகைகளின் உவமையும், ஆபகூக் இரண்டாம் அதிகாரமும், மில்லரைட் வரலாற்றில் எழுத்தெழுத்தாக நிறைவேறின; அவை நிறைவேறியபோது, எசேக்கியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரம், இருபத்தொன்று முதல் இருபத்தெட்டு வரையிலான வசனங்களும் நிறைவேறின.

எசேக்கியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் கடைசி எட்டு வசனங்கள், “ஒவ்வொரு தரிசனத்தின் விளைவும்” நிறைவேறும் ஒரு காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; அது தேவன் தமது தரிசனங்களை இனி “தாமதப்படுத்தமாட்டார்” எனும் காலமாகும். லவோதிக்கேயா அட்வென்டிசத்தில் உயிரோடிருப்போரின் ஆராய்ச்சி நியாயத்தீர்ப்பையும், தீருவின் வேசியின் நிர்வாக நியாயத்தீர்ப்பையும் அடையாளப்படுத்தி, மீண்டும் மீண்டும் குறிப்பிடப்படும் அந்த இரண்டு வரலாற்றுக் காலங்கள், வேதாகமத்தின் உள்ளுள்ள ஒவ்வொரு தரிசனமும் தன் பரிபூரணமானதும் இறுதியானதுமான நிறைவேற்றத்தை அடையும் தீர்க்கதரிசனக் காலமாகும். அந்தக் காலத்தில் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேர் நிலைநிறுத்தப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் மரிக்காதவர்களாகிய வர்க்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்; கிறிஸ்து திரும்பிவரும் வரையில் அவர்கள் உயிரோடே இருப்பார்கள். லூக்கா இருபத்தொன்றாம் அதிகாரத்தில், அந்தத் தலைமுறை வந்துவிட்டதை அடையாளப்படுத்தும் ஒரு “அடையாளத்தை” கிறிஸ்து சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

கிறிஸ்து பாழாக்கும் அருவருப்புடனான தொடர்பில் தப்பிச் செல்லும்படியான “அடையாளம்” குறித்து விளக்கியபடி, அந்த “அடையாளம்” பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இரண்டு வரலாறுகளிலும் இரண்டு காலப்பகுதிகள் குறிக்கப்படுகின்றன; அவற்றின் ஆரம்பங்களும் முடிவுகளும் அந்தக் காலப்பகுதியின் தொடக்கத்தில் ஒரு “அடையாளத்தையும்” முடிவில் “அடையாளங்களையும்” கொண்டுள்ளன. மேகங்களில் வந்து சேரும் வரையில் உயிரோடிருக்கும் இறுதியான தலைமுறையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாக கிறிஸ்து குறிப்பிட்ட “அடையாளம்” என்பது, நாம் இப்போது பூமியின் வரலாற்றின் இறுதியான தலைமுறைக்குள் இருக்கிறோம் என்பதற்கான சாட்சியாகும்.

லூக்கா இருபத்தொன்றாம் அதிகாரத்தில், கி.பி. 66 முதல் கி.பி. 70 வரையிலான காலத்தில் நடந்த சொற்பொருளான எருசலேமின் மூன்றரை ஆண்டுகால மிதித்தழித்தலும் அழிவும் ஆகிய வரலாற்றிலிருந்து, கி.பி. 538-இல் ஆரம்பித்து கி.பி. 1798-இல் முடிவடைந்த ஆவிக்குரிய எருசலேமின் மூன்றரை ஆண்டுகால மிதித்தழித்தலின் முடிவுவரை நீளும் வரலாற்றை இயேசு அடையாளப்படுத்துகிறார்.

ஜாதிகளால் எருசலேம் மிதிக்கப்படும் “காலங்கள்” என்பது பன்மையில் உள்ளது; ஏனெனில் அது கி.பி. 70 ஆம் ஆண்டில் முடிவுற்ற சொற்பொருள் கொண்ட எருசலேமின் மிதித்தழித்தலையும், 1798 இல் முடிவுற்ற ஆவிக்குரிய எருசலேமின் மிதித்தழித்தலையும் குறிக்கிறது. ஜாதிகள் புறமதத்தையும் பாப்பமத ஆட்சியையும் இரண்டையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; “எவ்வளவு காலம்?” என்று கேட்கும் தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் கேள்வியில் வரும் தரிசனத்தின் பொருள் அந்த இரு வல்லமைகளே ஆகும்.

லூக்கா இருபத்தொன்றாம் அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள “ஜாதிகளின் காலங்கள்” என்பது கி.மு. 723-இல் தொடங்கி 1798-இல் நிறைவடைந்த, வடக்கு இராஜ்யத்தின் மீது தேவனுடைய பழிவாங்குதலின் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. 538 ஆம் ஆண்டு, பாவத்தின் மனிதன் பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் நின்று தானே தேவன் என்று அறிவித்த காலத்தைக் குறிக்கிறது; இவ்வாறு அந்தக் காலப்பகுதி தலா ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் கொண்ட இரண்டு சமமான பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது. இரண்டாவது ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளின் காலப்பகுதி, “ஜாதிகளின் காலங்கள்” நிறைவேறியபோது, லூக்கா இருபத்தொன்றாம் அதிகாரம், இருபத்துநான்காம் வசனத்தில் நிறைவடைகிறது என்று குறிக்கப்பட்ட அதே வரலாறே ஆகும். இயேசு தமது சீஷர்களுக்காக அடையாளப்படுத்திக் காட்டும் வரலாற்று உரையில், இருபத்துநான்காம் வசனம் சீஷர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட சாட்சியை 1798-இல் உள்ள “முடிவின் காலம்” வரை கொண்டு வருகிறது. அங்கிருந்து இயேசு மில்லரைட் இயக்கத்தோடு தொடர்புடைய “அடையாளங்களை” சுட்டிக்காட்டத் தொடங்குகிறார்.

“அடையாளங்கள் உண்டாகும்” என்று இயேசு கூறுகிறார்; மேலும் அவற்றைச் சூரியனிலும் சந்திரனிலும், நட்சத்திரங்களிலும் உண்டாகும் அடையாளங்களாகவும், ஜாதிகளின் துயரமாகவும், வானத்தின் சக்திகள் அதிர்க்கப்படுதலாகவும், அதன் பின்னர் மனுஷகுமாரன் மேகத்தில் வருதலாகவும் அவர் அடையாளம் காட்டுகிறார். இந்த எல்லா “அடையாளங்களும்” மில்லரைட் வரலாற்றில் நிறைவேறின.

மூன்று ரோமங்களின் மும்மடங்கு பயன்பாடு இவ்வாறானதை அடையாளப்படுத்துகிறது: புறமத ரோமும் பின்னர் போப்பாண்ட ரோமும் எருசலேமை மிதித்துக் கீழ்ப்படுத்திய நிகழ்வுகளில், நவீன ரோமால் பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் மிதிக்கப்படுதல், பன்னிரெண்டு நூற்று அறுபது நாட்கள் (புறமத ரோம்) அல்லது பன்னிரெண்டு நூற்று அறுபது தீர்க்கதரிசன ஆண்டுகள் (போப்பாண்ட ரோம்) என்ற ஒரு காலப்பகுதியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது. கடவுளின் விசுவாசமுள்ள ஜனங்களை நவீன ரோம் துன்புறுத்தும் காலப்பகுதியை அடையாளப்படுத்தும் அடையாளார்த்தமான பன்னிரெண்டு நூற்று அறுபது நாட்கள் (நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள்), அந்தந்த காலப்பகுதியின் விசுவாசிகளுக்கான தப்பிச் செல்லும் நேரத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் ஒரே ஒரு “அடையாளம்” உடன் அமையும். இந்த மூன்று காலப்பகுதிகளில் ஒவ்வொன்றும், காலப்பகுதியின் தொடக்கத்தில் இருந்த ஒரே ஒரு “அடையாளம்” போல அல்லாமல், பல “அடையாளங்களின்” வெளிப்பாட்டோடு முடிவடைகிறது.

ரோம் வேசியின் மேல் நிறைவேற்று நியாயத்தீர்ப்பின் காலம், இன்னும் பாபிலோனிலே இருக்கும் தேவனுடைய மற்ற மந்தை தப்பிச் செல்ல வேண்டும் என்பதை அடையாளப்படுத்தும் கொடியை உயர்த்துவதோடு தொடங்குகிறது. அந்தக் காலம் “அடையாளங்களாலும் அதிசயங்களாலும்” முடிவடைகிறது. அந்தக் காலம் வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் “இரண்டாம் சத்தத்தினால்” தொடங்கி, தேவனுடைய சத்தத்தினால் முடிவடைகிறது. நிச்சயமாக, வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் முதல் மற்றும் இரண்டாம் சத்தங்கள் கிறிஸ்துவின் சத்தமே ஆகும். முதல் சத்தம், உயிரோடிருக்கும் லவோதிக்கேயா அட்வென்டிஸ்ட் சபையின் விசாரணை நியாயத்தீர்ப்பின் தொடக்கத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; இரண்டாம் சத்தம் அந்தக் காலத்தின் முடிவை அடையாளப்படுத்துவதோடு, ரோம் வேசியின் மேல் நிறைவேற்று நியாயத்தீர்ப்பின் தொடக்கத்தையும் குறிக்கிறது.

கிறிஸ்து உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திய வாரத்தினால் முழு வரலாறும் ஆளப்படுகிறது; மேலும், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம், சிலுவையால் முன்னுருவாக்கப்பட்டதுபோல, நடுப்பகுதியிலுள்ள வழிக்குறியாக முன்னுருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இவ்விரு வரலாறுகளும் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் எனும் முத்திரையை உடையவையாக இருக்கின்றன; ஏனெனில் எந்த வரலாற்றிலாயினும் அதன் தொடக்கமும் முடிவும் தேவனுடைய சத்தத்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. அவை சத்தியத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; ஏனெனில் நடுப்பகுதியிலுள்ள வழிக்குறி ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் கலகமாகும், மேலும் “சத்தியம்” என்பதற்கான எபிரெய மொழிச் சொல் எபிரெய எழுத்துமாலையின் முதல், பதிமூன்றாவது, மற்றும் கடைசி எழுத்துகளால் அமைக்கப்பட்டது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதினெட்டின் முதல் சத்து கிறிஸ்துவின் சத்தமாகும்; கடைசி சத்து தேவனுடைய சத்தமாகும்; மேலும் நடுவிலுள்ள சத்து, அதுவும் தேவனுடைய சத்தமாயிருக்கின்றபடியால், பதிமூன்றாவது எழுத்தின் கலகம் பூமியின் மிருகம் ஒரு மகா பாம்பைப் போல “பேசுதல்” என்பதினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிற இடமாகவும் உள்ளது; இதுவே வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதிமூன்றில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.

விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் காலத்தில் உள்ள கொடி, தேவனுக்குப் விசுவாசமாக இருப்போர் தப்பிச் செல்ல வேண்டிய “அடையாளத்தை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; ஆனால் அதே சமயம், அந்தக் கொடி உயர்த்தப்படுவதால் நிறைவுறும் தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியின் ஆரம்பத்திற்கும் ஒரு “அடையாளம்” இருக்க வேண்டுமென்பதையும் அது சுட்டிக்காட்டுகிறது. அந்த “அடையாளம்” என்பதே, பூமியின் கடைசி தலைமுறை வந்துவிட்டது என்பதற்கான சான்றாக இயேசு அடையாளப்படுத்துவது ஆகும். லூக்கா அதிகாரம் இருபத்தொன்றில், ஆலயம் அழிக்கப்படும் என்று கிறிஸ்து குறிப்பிட்டபோது அவர் அதனால் என்ன அர்த்தம் கொண்டார் என்று சீஷர்கள் கேட்டார்கள்.

பின்பு, ஆலயமும் நகரமும் அழிக்கப்படவிருந்த கி.பி. 70 ஆம் ஆண்டுக்குக் கொண்டு செல்லும் வரலாற்றை இயேசு அடையாளப்படுத்தத் தொடங்குகிறார்; மேலும், “புறஜாதியாரின் காலங்கள்” எப்போது நிறைவேறும் என்பதை அவர் குறிப்பிடும் இருபத்திநான்காம் வசனம் வரை தொடர்கிறார்.

இந்த வசனம் சொற்பொருளான எருசலேமைக் குறிக்கிறது என்ற கருத்து, எதிர்காலவாதம் என்று அழைக்கப்படும் கத்தோலிக்க இறையியல் மூடத்தனத்தின் அடிப்படையில் உள்ளது; அது குறியீட்டானவற்றை சொற்பொருளாகப் பொருள்படுத்தி, தீர்க்கதரிசனங்களின் நிறைவேற்றத்தை உலகத்தின் முடிவிலேயே தனிப்பட்ட முறையில் அமைத்துவைக்கிறது. இந்த வசனத்தின் சரியான பயன்பாட்டின்மேலான தாக்குதல், புதிய ஏற்பாட்டின் வாசிப்பின் முழு காலத்திலும் சாத்தானின் ஒரு முக்கியமான தாக்குதலாக இருந்து வந்தது. சொற்பொருளான எருசலேம், கிறிஸ்துவின் காலத்தில் தீர்க்கதரிசன எருசலேமின் குறியீடாக இருப்பதை நிறுத்தியது; அப்போது சொற்பொருளான தீர்க்கதரிசனம் ஆவிக்குரிய பயன்பாட்டாக மாறியது. இந்த வெளிப்பாடு, அப்போஸ்தலனாகிய பவுலால் நிலைநிறுத்தப்பட்ட ஒரு முக்கியமான போதனையாக இருந்தது. எருசலேம் மிதிக்கப்படுதல், கி.பி. 538 முதல் 1798 வரையிலான பாப்பரசராட்சி இருளின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளை அடையாளப்படுத்துகிறது.

தீர்க்கதரிசனத்தில் கூறப்பட்ட எருசலேம், சிலுவையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நகரத்தின் அடையாளமாக இருப்பதை நிறுத்தியது.

இருபத்திநான்காம் வசனத்தில் இயேசு சீஷர்களை 1798 ஆம் ஆண்டிலுள்ள முடிவுக் காலத்திற்குக் கொண்டு சென்ற பின்பு, முதல் தூதனின் அறிவிப்பு வரலாற்றில் தோன்றிய மில்லரைட் காலத்தை அவர் பின்னர் அறிமுகப்படுத்தினார்.

மில்லரீய வரலாற்றை அறிமுகப்படுத்திய அடையாளங்கள், தேவனுடைய வார்த்தையின் ஒருபோதும் தவறாத வல்லமையுடன் ஒத்துப்போகுமாறு நிறைவேறின.

அடுத்த கட்டுரையில் லூக்கா இருபத்தொன்றாம் அதிகாரத்தை நாம் தொடர்ந்து ஆராய்வோம்.