தானியேல் புத்தகம் - நூற்று இருபத்து மூன்று

தானியேல் பதினோராம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனம், தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம் பதினான்காம் வசனத்தைப்போலவே, தேவனுடைய வார்த்தையில் மிகவும் ஆழமான வசனங்களில் ஒன்றாகும். நாற்பதாம் வசனம் ஹித்தேக்கேல் நதியினால் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது; மேலும் உலாய் நதி தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம், பதினான்காம் வசனத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

நாற்பதாம் வசனம், “முடிவுகாலத்தில்” என்ற வார்த்தைகளால் தொடங்குகிறது; ஆகையால், அந்த வசனத்தின் ஆரம்பம் 1798 ஆம் ஆண்டைத் தெளிவாகக் குறிக்கிறது. அந்த வசனத்தில் உள்ள ஐம்பத்தொன்று வார்த்தைகள் 1989 இல் முத்திரையகற்றப்பட்டன; அப்போது அவை அக்காலத்தில் சோவியத் யூனியன் சிதைவடைந்ததைச் சுட்டிக்காட்டுவதாக அறியப்பட்டன. அந்த வசனத்தில் உள்ள அந்த ஐம்பத்தொன்று வார்த்தைகள், 1798 இல் இருந்த முடிவுகாலத்தையும், பின்னர் 1989 இல் இருந்த இன்னொரு முடிவுகாலத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. காணவும் கேட்கவும் மனமுள்ள அனைவருக்கும் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் அந்த வசனத்தின் மேல் தமது கையொப்பத்தை வைத்துள்ளார். முதல் மற்றும் மூன்றாம் தூதர்களின் இயக்கங்களுக்கான முடிவுகாலம் இரண்டும் அந்த ஒரே வசனத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

பின்வரும் வசனம், வடதிசை ராஜாவாகக் குறிக்கப்படும் பாப்பரசாட்சி, மகிமையுள்ள தேசமாகக் குறிக்கப்படும் ஐக்கிய அமெரிக்காவை, ஐக்கிய அமெரிக்காவில் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது எப்போது கைப்பற்றுகிறது என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஆகையால், நாற்பதாம் வசனத்தின் வார்த்தைகள் முடிவுகாலத்தை அதன் தொடக்கமாக 1798-லும், அதன் முடிவாக 1989-லும் அடையாளப்படுத்தினாலும், உண்மையில் நாற்பதாம் வசனத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசன வரலாறு, வடதிசை ராஜா மகிமையுள்ள தேசத்தை கைப்பற்றும் நாற்பத்தொன்றாம் வசனம் வரையிலும் நிறைவுபெறுவதில்லை. இதன் பொருள், 1989-இல் சோவியத் ஒன்றியம் சிதைந்ததிலிருந்து, நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் காணப்படும் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான வரலாறு, ஜனாதிபதி Ronald Reagan முதல் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான ஐக்கிய அமெரிக்காவின் வரலாற்றைக் குறிக்கிறது. அந்த வரலாறு September 11, 2001-ஐவும், அதிலிருந்து வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினோராம் அதிகாரத்தில் கூறப்படும் மகாபெரிய பூகம்பத்தின் மணிநேரம் வரையிலான நிகழ்வுகளையும் உள்ளடக்குகிறது.

வசனம் முதலில் முத்திரை நீக்கப்பட்டபோது, “அந்த வசனம் 1798 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான வரலாற்றைக் குறிக்கிறது என்ற பிப்பெங்கரின் கூற்று அபத்தமானது; ஏனெனில் வேதாகமத்தில் உள்ள வசனங்கள் ஒருபோதும் இத்தகைய நீண்ட வரலாற்றுக் காலப்பகுதிகளைச் சித்தரிப்பதில்லை” என்ற சத்தியத்துக்கு எதிரான ஒரு வாதம் எழுப்பப்பட்டது. ஒரு வசனத்தில் அடையாளம் காணப்படக்கூடிய காலப்பகுதிக்கு ஏதாவது வரம்பு உள்ளதா என்ற கருத்தைப் பற்றி நாங்கள் யோசித்ததில்லை; ஆனால் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதிமூன்று, வசனம் பதினொன்று இதே வரலாற்றையே குறிப்பிடுகிறது, அதையும் அது ஒரே ஒரு வசனத்தில் செய்கிறது என்பதை உடனே நினைவுகூர்ந்தோம். பூமிமிருகத்தின் வரலாறு 1798-ல் ஆரம்பமானது; மேலும் பூமிமிருகம் வல்லரக்கனைப்போல் பேசுதல் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் நிறைவேறுகிறது.

ஒருவர் தொழில்நுட்பத் துல்லியமாகப் பேச விரும்பினால், நாற்பதாம் வசனம் 1798-இன் வரலாற்றை உள்ளடக்கி, நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்துக்குச் செல்கிறது; மேலும் நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில்தான் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. ஆகையால், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதின்மூன்றில் உள்ள ஒரே வசனத்துடன் ஒப்பிடும்போது, நாற்பதாம் வசனம் உண்மையில் சிறிதளவு குறுகியது; ஏனெனில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அடுத்த வசனத்தில் உள்ளது. ஆனால் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதின்மூன்றில், 1798 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரை ஒரே வசனத்திலேயே உள்ளது. தானியேல் புத்தகத்தில் உள்ள “அதே தீர்க்கதரிசன வரிசை” வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்திலும் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது என்று சகோதரி ஒயிட் எமக்கு அறிவிக்கிறார்; மேலும், வரியின்மேல் வரி என்ற கோட்பாட்டைப் பயன்படுத்த நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்தால், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதின்மூன்று, வசனம் பதினொன்று, நாற்பதாம் வசனத்தை எளிதாகத் தாண்டிச் செல்கிறது.

நீங்கள் “வரி மேலே வரி” என்ற கொள்கையை உண்மையிலேயே பயன்படுத்தும்போது, வெளிப்படுத்தல் பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தில் கூறப்பட்ட பூமியின் மிருகத்தின் (அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள்) நாற்பதாம் வசனத்திலுள்ள உருவகப்படுத்தல்—அங்கு அது “ரதங்கள், கப்பல்கள், குதிரையோட்டிகள்” என்பவற்றால் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது—1798 ஆம் ஆண்டில் இரண்டு கொம்புகளையுடைய ஆட்டுக்குட்டியை ஒத்த மிருகமாக இருந்ததிலிருந்து, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் சமயத்தில், நாகம்போல் பேசும் மிருகமாக மாறுகிறது என்பதையும், மேலும் அந்த ஆட்டுக்குட்டியை ஒத்த மிருகத்திற்கும் இரண்டு கொம்புகள் உள்ளன என்பதையும் நீங்கள் காண்கிறீர்கள்.

நாற்பதாவது வசனம், தீருவின் வேசி மறக்கப்படும் அடையாளமான எழுபது ஆண்டுகளையும் குறிக்கிறது; ஏனெனில் அந்த அடையாளமான எழுபது ஆண்டுகள் ஒரே ராஜாவின் நாட்களைப்போலவே உள்ளன, மேலும் ஒரு ராஜா என்பது ஒரு ராஜ்யமாகும். நாற்பதாவது வசனத்தையும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதிமூன்றின் தொடர்ச்சியையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு, ஏசாயா அதிகாரம் இருபத்து மூன்றில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள அடையாளமான எழுபது ஆண்டுகளுக்கு ஆட்சி செய்யும் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யம், வல்லமையுடைய இரண்டு கொம்புகளைக் கொண்ட பூமி மிருகமே ஆகும். அந்த பூமி மிருகம், குடியரசுத் தத்துவத்தையும் புராட்டஸ்தாந்தத்தையும் குறிக்கும் வல்லமையுடைய இரண்டு கொம்புகளோடு தொடங்குகிறது; ஆனால் நாற்பதாவது வசனத்தின் வரலாறு நாற்பத்தொன்றாவது வசனத்தில் தன் நிறைவேற்றத்துக்குச் சமீபிக்கும்போது, அதன் அந்த இரண்டு தீர்க்கதரிசன வல்லமைகள் “கப்பல்கள்” (பொருளாதார வல்லமை) என்றும், “இரதங்களும் குதிரையோட்டிகளும்” (இராணுவ வல்லமை) என்றும் அப்பொழுது அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன.

ஏசாயா அதிகாரம் இருபத்து மூன்றில் கூறப்பட்ட எழுபது அடையாள ஆண்டுகளின் காலத்தில், நாற்பதாம் வசனத்தில் வடக்கின் ராஜாவாகிய தீருவின் வேசி மறக்கப்படுகிறாள். ஆனால் பின்னர், அந்த எழுபது அடையாள ஆண்டுகளின் முடிவில், பூமியின் ராஜாக்களோடு அவள் மீண்டும் விபசாரம் செய்வாள்; இது சோவியத் ஒன்றியம் வீழ்ச்சியடைந்ததற்கு முன்நின்ற வரலாற்றில் நிகழ்ந்ததுபோலவே ஆகும்; அப்போது, சோவியத் ஒன்றியத்தை வீழ்த்தும் நோக்கத்திற்காக ஜனாதிபதி ரீகன் வேதாகம தீர்க்கதரிசனத்தின் எதிர்க்கிறிஸ்துவுடன் ஒரு இரகசியக் கூட்டணியை உறுதிப்படுத்தினார் என்று எல்லா வரலாற்றாசிரியர்களும் உறுதிப்படுத்துகின்றனர். 1989-க்கு முன்நின்ற காலப்பகுதியில், ரீகன் ஏற்கனவே பாவத்தின் மனிதனோடு ஒரு இரகசியமான சட்டவிரோத உறவைத் தொடங்கியிருந்தார்; ஆகையால், மறக்கப்பட்ட வேசி பாடத் தொடங்கிக் கொண்டிருந்த பாட்டின் இசையை நேபுகாத்நேச்சாரின் இசைக்காரர் பயிலத் தொடங்கினர். அதே வரலாற்றின்போது, யோவான் பவுல் II-இன் முன்பெப்போதும் இல்லாத உலகளாவிய ஊழியம், “முழு உலகத்தையும்” “மிருகத்தைப் பின்பற்றி ஆச்சரியப்பட”ச் செய்த “பாடலும் நடனமும்” தொடங்கிய ஆரம்பமாக இருந்தது.

நாற்பதாம் வசனம், 1798-இல் சர்தீசாகத் தொடங்கிய லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்தின் வரலாறையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; பின்னர் சர்தீசிலிருந்தவர்கள் முத்திரை நீக்கப்பட்ட ஒளியை ஏற்றுக்கொண்டார்கள்; அதன்பின் பிலதெல்பிய இயக்கம் சர்தீசிலிருந்து வெளிப்பட்டது. பிலதெல்பிய இயக்கம் 1856-இன் ஒளியை நிராகரித்தபோது, அவர்கள் 1863-இல் ஒரு இயக்கமாக இருந்த நிலையிலிருந்து லவோதிக்கேய சபையாக மாறினர். ஆகையால், அந்தச் சபை நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் கர்த்தரின் வாயிலிருந்து கக்கிவிடப்படுவதற்கு நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறது; அது விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமாகும். நாற்பதாம் வசனம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் வரலாற்றை மட்டுமல்ல, லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்தின் வரலாறையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்திற்கு, அதன் நங்கூரப் புள்ளியும் வலிமையும் ஆகும்படி தேவனுடைய வார்த்தையின் தெய்வீக ஒளி அளிக்கப்பட்டது; மேலும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் அரசாங்கத்திற்கு, அதன் நங்கூரப் புள்ளியும் வலிமையும் ஆகும்படி அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் அரசியலமைப்பின் தெய்வீக ஒளி அளிக்கப்பட்டது. தீர்க்கதரிசன ரீதியாக அவர்கள் இருவரும் 1798-இல் கொம்புகளாக ஆரம்பித்தார்கள்; மேலும் குறியீட்டான எழுபது ஆண்டுகளின் முடிவில், விசுவாசவிலகிய குடியரசுக் கொம்பும் விசுவாசவிலகிய புராட்டஸ்டன்ட் கொம்பும் ஒன்றாய் இணைந்து ஒரே கொம்பாகி, வலுசர்ப்பம்போல் பேசும்.

நாற்பதாம் வசனத்தில் கூறப்பட்டிருக்கும் இரண்டு கொம்புகள் அரசு மற்றும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட திருச்சபை ஆகும்; அவை ஒன்றாக ஓடும் இரு தீர்க்கதரிசனக் கோடுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; ஏனெனில் அவை ஒரே மிருகத்தின் மேல் உள்ள இரண்டு கொம்புகளாகக் குறிக்கப்படுகின்றன. மிருகம் எங்கு செல்கிறதோ அங்கு அந்த இரண்டு கொம்புகளும் செல்கின்றன; மேலும் அவை அதே தீர்க்கதரிசன வரலாற்றிலேயே அவ்வாறு செய்கின்றன. புராட்டஸ்டண்ட்துவத்தின் கொம்பிற்கு, லவோதிக்கேயாவாலும் பிலதெல்பியாவாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் இருமடங்கான தீர்க்கதரிசன இயல்பு உண்டு. குடியரசுத் தத்துவத்தின் கொம்பிற்கும், குடியரசுக் கட்சியும் ஜனநாயகக் கட்சியும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இருமடங்கான தீர்க்கதரிசன இயல்பு உண்டு. கொம்பின் இந்த இருமடங்கான இயல்பில் ஒவ்வொன்றிலும் இரண்டாவது, தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின்படி, பின்னராக எழும்பி உயரமாக எழும்புகிறது.

ஒவ்வொரு கொம்பினதும் இருமடங்கான பண்புகள், கிறிஸ்துவின் வரலாற்றுப் பரம்பரையில் சத்துகேயரும் பரிசேயரும் மூலம் விளக்கப்படுகின்றன; இதுவே குடியரசுக் கொம்பில் சுதந்திரவாதம் (அடிமைத்தன ஆதரவு, ஜனநாயகம், வோக்-இயம் மற்றும் உலகமயமாக்கல்), மற்றும் மரபுவாதம் (அடிமைத்தன எதிர்ப்பு, அரசியலமைப்புச் குடியரசு, பாரம்பரியவாதிகள், MAGA) என்பதற்கு ஒப்பாகிறது. புரொட்டஸ்தாந்துக் கொம்பின் இருமடங்கான பண்புகள் பிலடெல்பியா மற்றும் லவோதிக்கேயா என்பவற்றிற்கு ஒப்பாகின்றன. இரு கொம்புகளின் பிரிவும் இருமடங்கான அடையாளமாக இருப்பதில் முழுமையான ஒற்றுமை இல்லை; ஏனெனில் முன்னேற்றவாத சுதந்திரவாதமோ அல்லது மரபுவாத MAGA-இயமோ ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் என்ற பிரச்சினையில் சரியான பக்கத்தில் நிற்பதில்லை; சிலுவையில் பரிசேயரும் சத்துகேயரும் ஒன்றிணைந்ததுபோல. ஆனால் சிலுவையால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டிருந்த விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில், லவோதிக்கேயா ஆண்டவரின் வாயிலிருந்து உமிழப்பட்டு வெளியேற்றப்படுகின்றது; அப்போது பிலடெல்பியக் கொம்பு ஒரு கொடியாக உயர்த்தப்படுகிறது. இருந்தபோதிலும், இரு கொம்புகளினதும் இருமடங்கான இயல்பு, பரிசேயரும் சத்துகேயரும் இடையிலான தெய்வீகத் தத்துவப் போராட்டத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; மேலும், கிறிஸ்துவின் வரலாற்றில் புறஜாதியாருக்கான தூதனாக இருந்தவர் (பவுல்), முன்பு பரிசேயரில் பரிசேயனாயிருந்தார்.

பின்னர் மழையின் முறை, வரியின்மேல் வரி என்ற தன்மையுடையதாயிருந்து, அது பயன்பாட்டில் கொண்டு வரப்படும் போது நாற்பதாம் வசனத்தில் மகத்தான ஒளியை உண்டாக்குகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் இரண்டாம் அதிகாரம் முதல் பதினெட்டாம் அதிகாரம் வரை அனைத்தும் நாற்பதாம் வசனத்தோடு முழுமையாக ஒத்திசைவில் உள்ளன. ஏசாயா இருபத்து மூன்றாம் அதிகாரத்தில் தீரே என்ற வேசியைப் பற்றிய சாட்சியும் அந்த வசனத்தோடு ஒத்துப்போகிறது. நிச்சயமாக, நாற்பதாம் வசனத்தின் மேல் அடுக்கி வைக்கப்பட வேண்டிய பல வேறு பகுதிகளும் உள்ளன; ஆனால், நாற்பதாம் வசனத்தின் வரியின்மேல் வரி என்ற பயன்பாடுகளில் மிக முக்கியமானது, ஒருவேளை, நாற்பதாம் வசனமே ஆகும்.

நாற்பதாம் வசனத்தில், 1798-இல் உள்ள முடிவுகாலமும் 1989-இல் உள்ள முடிவுகாலமும் இரண்டும் முன்வைக்கப்படுகின்றன. இது தீர்க்கதரிசனத்தை ஆராய்கிற ஒரு மாணவருக்கு, 1798-இல் உள்ள முடிவுகாலத்தை 1989-இல் உள்ள முடிவுகாலத்தின் மேல் ஒப்பிடுமாறு வழிநடத்துகிறது. அவ்வாறு செய்யப்படும்போது, நாற்பதாம் வசனத்தின் வரலாறு, 1798-இல் தலா தொடங்கி, நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலும் தொடரும் இரண்டு கோடுகளை உருவாக்குகிறது. 1798-இல் தொடங்கும் கோடு, தேவனுடைய கடைசிநாள் ஜனங்களின் உள்சார்ந்த செய்தியை அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும் 1989-இல் தொடங்கும் கோடு, அதே வரலாற்றுக் காலப்பகுதியிலேயே தேவனுடைய கடைசிநாள் ஜனங்களின் வெளிச்சார்ந்த செய்தியை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஆகையால், நாற்பதாம் வசனம், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தில் உள்ள ஏழு சபைகளும் ஏழு முத்திரைகளும் கொண்ட அதே உள்சார்ந்த மற்றும் வெளிச்சார்ந்த தீர்க்கதரிசன உறவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் குறியீட்டினை தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது. மேலும் இந்த தீர்க்கதரிசன நிகழ்வு, ஐம்பத்தொன்று சொற்களால் அமைந்த ஒரே ஒரு வசனத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது!

மில்லரைட்டுகள் ஏழு சபைகளும் ஏழு முத்திரைகளும் கொண்டுள்ள உள்புற–வெளிப்புறச் செய்தியை அறிந்திருந்தனர்; அதோடு, ஏழு எக்காளங்களும் ஏழு சபைகளாலும் ஏழு முத்திரைகளாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்றின் ஓர் அங்கமாகிய மூன்றாவது சத்திய வரிசையையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன என்பதையும் அவர்கள் உணர்ந்திருந்தனர். மில்லர் கூறுவதுபோல், எக்காளங்கள் ரோமின் மீது கொண்டுவரப்பட்ட “சிறப்பான நியாயத்தீர்ப்புகள்” ஆக இருந்தன. ஏழு எக்காளங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்புகள் ஏழு சபைகளின் வரலாறுடனும் ஏழு முத்திரைகளின் இணைவரலாறுடனும் தொடர்புடையவையாக இருந்தன என்பதை மில்லரைட்டுகள் புரிந்துகொண்டனர்.

நாற்பதாம் வசனம் 2001 செப்டம்பர் 11-ன் வரலாற்றை உள்ளடக்குகிறது; ஆகையால் நாற்பதாம் வசனத்தில் ஏழு எக்காளங்களின் தீர்க்கதரிசன வரிசையும் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருக்கிறது. முதல் தூதன் 1798-ல் வந்து, 1844-ல் நியாயத்தீர்ப்பு தொடங்குவதை அறிவிக்க வந்தான். அந்த நியாயத்தீர்ப்பு விசாரணை நியாயத்தீர்ப்பும் நிறைவேற்று நியாயத்தீர்ப்புமாக இரண்டாகப் பிரிகிறது. நாற்பதாம் வசனத்தின் வரலாறு விசாரணை நியாயத்தீர்ப்பின் வரலாறாகும்; மேலும் நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்திலிருந்து மிக்கேல் எழுந்து நிற்கும் வரையும், ஏழு கடைசி வாதைகள் ஊற்றப்படும் வரையும் உள்ள வரலாறு நிறைவேற்று நியாயத்தீர்ப்பின் வரலாறாகும்.

நிர்வாகத் தீர்ப்பு அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் ஒரு நாகம்போல பேசும் போது ஆரம்பமாகிறது.

அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் “பேசும்” போது, மேலும் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிறு சட்டத்தை அமல்படுத்தும் போது, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் “இரண்டாம் சத்தம்,” மனிதர்களையும் பெண்களையும் பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வருமாறு அழைத்து, “பேசுகிறது.”

நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில், ஐக்கிய அமெரிக்கா பேசும் போது, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் “இரண்டாம் சத்தம்” பேசும்போது, நவீன பாபிலோனின் மூவகைச் சூழலில் இன்னும் இருப்பவர்கள் அழைக்கப்பட்டு வெளியே வருகிறார்கள். அப்போது அழைக்கப்பட்டு வெளியே வருகிறவர்கள், நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் “ஏதோம், மோவாப், அம்மோன் புத்திரரின் முதன்மைப்பட்டோர்” என்று சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். அந்த வசனத்தில், நவீன பாபிலோனின் மூவகைச் சின்னத்தில் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறவர்கள், வடதிசையின் ராஜாவின் (பாப்பரசாட்சி) கையிலிருந்து தப்பிவிடுகிறார்கள். “தப்பிவிடு” என்பதற்கான எபிரெயச் சொல், வழுக்கிச் சென்று தப்பிப்பதை அர்த்தப்படுத்துகிறது; மேலும் அதன் உட்பொருள் என்னவெனில், தப்பித்தவர்கள் தப்பிப்பதற்கு முன்பு அவர்களை சிறைப்பிடித்திருந்த ஏதோ ஒன்றிலிருந்து அந்தத் தப்பிப்பு நிறைவேறுகிறது என்பதாகும்.

நாற்பத்திரண்டாம் வசனத்தில், பாப்பாட்சி (வடக்கின் ராஜா), தன் மூன்றாவது புவியியல் தடையை வெல்லுகிறது; அது எகிப்தை கைப்பற்றும் போது ஆகும். எகிப்து, ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் ஒரு அடையாளமாகும்; இது, ஏரோதுவின் பிறந்தநாள் நிகழ்வினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்படுகிறது. அந்நாளில், ஏரோது, ஏரோத்தியாவின் மகளான சலோமே (அமெரிக்கா) என்பவளின் வஞ்சகமான நடனத்திற்குக் கவரப்பட்டு தளர்கிறான்; ஏரோத்தியா என்பது பாப்பாட்சியின் அடையாளமாகும். இதுவே, ஐக்கிய நாடுகள் சபை (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழின் “பத்து ராஜாக்கள்”), தங்கள் ராஜ்யத்தை ஒரு மணி நேரத்திற்காக மிருகத்திற்கு அளிக்க ஒப்புக்கொள்ளும் நேரத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. அந்த ஒரு மணி நேரம் என்பது, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றில் கூறப்பட்ட “பெரிய பூகம்பத்தின்” மணி நேரமும், பாபிலோன் வேசி நியாயந்தீர்க்கப்படுகிற “மணி நேரமும்” ஆகும். நாற்பத்திரண்டாம் வசனத்தில், எகிப்து (ஐக்கிய நாடுகள் சபை), “தப்பாது.”

நாற்பத்தி இரண்டாம் வசனத்தில் “தப்பிப்பார்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட எபிரேயச் சொல், நாற்பத்தி ஒன்றாம் வசனத்தில் உள்ள எபிரேயச் சொல்லிலிருந்து வேறுபட்டது. நாற்பத்தி இரண்டாம் வசனத்தில் “தப்பிப்பார்” என்ற சொல் “விடுதலை எதையும் காணாதிருத்தல்” என்பதைக் குறிக்கிறது; ஆனால் நாற்பத்தி ஒன்றாம் வசனம், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்துக்கு முன்பாக இருந்தவர்கள் பாப்பரசுத் துறையுடன் கை கோர்த்து இருந்து, பின்னர் வழுக்கிச் செல்லும் தன்மையினால் தப்பிப்பதுபோல் வெளியேறுவதைக் குறிக்கிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் நேரத்துக்கு முன்பாக, நவீன பாபிலோனின் சமயச் சங்கத்தில் உள்ளவர்கள், ஞாயிற்றுக்கிழமை தேவனுடைய ஆராதனை நாளாகும் என்ற சாத்தானியக் கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டு வந்துள்ளனர். மிருகத்தின் முத்திரை கட்டாயப்படுத்தப்படும் போது, ஒருவர் எந்தக் காரணத்திற்காகவாயினும் அதை ஏற்றுக்கொள்ளலாம், அல்லது அது உண்மையிலேயே அப்படியே என்று நம்பலாம். அதை நம்புவது நெற்றியில் முத்திரையைப் பெறுதலாகும்; அதை வெறுமனே ஏற்றுக்கொள்வது உங்கள் கையில் முத்திரையைப் பெறுதலாகும்.

ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் பாப்பரசாட்சியின் கையிலிருந்து தப்புகிறவர்கள், தேவனுடைய ஆராதனை நாள் சூரியனுடைய நாளே என்கிற சாத்தானியக் கருத்தை நிராகரிக்கிறார்கள்; அத்தகைய அதே நேரத்திலே, ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளும் ஐக்கிய நாடுகள் சபையும் ரோமின் வேசியான பாப்பரசு அதிகாரத்துடனும் வடக்கின் ராஜாவுடனும் கைகோர்க்கின்றன.

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனத்தைப் பற்றிய எங்கள் பரிசீலனைகளை முன்னெடுத்து செல்லும் போது, அதன் கடைசி ஆறு வசனங்களின் அமைப்பை விளக்குவதற்காக நேரம் எடுத்துக்கொள்வது முக்கியமானதாகும். வடதிசையின் ராஜா, அதாவது நவீன ரோம், பூமியின் சிங்காசனத்தில் நிலைநிறுத்தப்படுவதற்காக மூன்று புவியியல் தடைகளை வெல்லுகின்றான். புறமத ரோம் மூன்று புவியியல் தடைகளை வென்றது; அதுபோலவே பாப்பரசர் ஆட்சியிலிருந்த ரோமும் வென்றது. அதேபோல் நவீன ரோம் நாற்பதாம் வசனத்தில் தெற்கின் ராஜாவை (முன்னைய சோவியத் ஒன்றியம்) வென்று, பின்னர் நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் மகிமையான தேசத்தை (ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகள்) வென்று, அதன் பின் நாற்பத்திரண்டாம் மற்றும் நாற்பத்துமூன்றாம் வசனங்களில் எகிப்தை (ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பு) வெல்லுகிறது.

ஆனால், சகோதரி வைட்டின் முந்தைய மேற்கோள் சுட்டிக்காட்டுவதுபோல, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் ஒரே நேரத்தில் பாப்பரசாட்சியுடனும் ஐக்கிய நாடுகளுடனும் கைகோர்க்கிறது. வல்லரசன், மிருகம், பொய்த்தீர்க்கதரிசி ஆகியோரின் மும்மடங்கு ஐக்கியம் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் நிறைவேறுகிறது; இருப்பினும், தானியேல் அதிகாரம் 11, வசனங்கள் 41 முதல் 43 வரை, அதே சமயத்தில் நிகழும் கைப்பற்றுதலை தொடர்ச்சியான வரிசையில் அடையாளப்படுத்துகின்றன. இவ்வாறு சித்தரிக்கப்படும் வரிசை நிகழ்வுகளின் ஓட்டத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; ஆனால் அவை அனைத்தும் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திலே நிறைவேறுகின்றன.

அந்த நிலையில் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டின் “இரண்டாம் குரல்” “பேசுகிறது,” ஐக்கிய அமெரிக்கா “பேசுகிற” அதே இடத்தில். சாத்தான் பேசும் இடத்திலும் காலத்திலும் தேவன் பேசுகிறார். நாற்பத்திநான்காம் வசனத்தில், கிழக்கிலும் வடக்கிலும் இருந்து வரும் செய்திகளால் வடக்கின் ராஜா கலங்குகிறான்; இறுதியான பாப்பரசரின் இரத்தக் களரி ஆரம்பிக்கப்படுகிறது. நாற்பத்திநான்காம் வசனம், நாற்பத்திரண்டாம் மற்றும் நாற்பத்திமூன்றாம் வசனங்களைப் போலவே, நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் ஆரம்பிக்கிறது; அங்கே வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டின் வல்லமையுள்ள தூதன், தம்முடைய வேறொரு மந்தையை பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வரும்படி அழைப்பை ஆரம்பிக்கிறார்.

அவர் முன்வைக்கும் செய்தி, மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாமை தம்முடைய நியாயத்தீர்ப்பின் கருவியாகவும், பாபிலோனின் வேசியின் தண்டனையாகவும் அடையாளப்படுத்தும் செய்தியாகும். இஸ்லாம் “கிழக்கிலிருந்து வரும் செய்தி”யாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது; மேலும் போப்பாட்சி (வடதிசையின் போலி ராஜா) “வடதிசையிலிருந்து வரும் செய்தி”யாகும். தானியேல் 11:40 ஆராயும் நியாயத்தீர்ப்பை அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும் 41 முதல் 45 வரையிலான வசனங்கள் நிறைவேற்றும் நியாயத்தீர்ப்பை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

தானியேல் 11 ஆம் அதிகாரத்தின் 40 ஆம் வசனத்தைப் பற்றிய எங்கள் ஆராய்ச்சியை அடுத்த கட்டுரையில் தொடருவோம்.