தானியேலின் புத்தகம் - நூற்று ஐம்பத்தி மூன்று

வடக்கு ராஜ்யம் மனிதகுலத்தின் ஆலயத்தில் கீழ்மையான இயல்பைச் சுட்டிக்காட்டியது; அது சபையின் ஆலயத்தில் உடலைச் சுட்டிக்காட்டியது; அது கிறிஸ்துவின் ஆலயத்தில் மனித மாம்சத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது. ஒவ்வொரு ஆலயத்தையும் கிறிஸ்துவே கட்டினார்; ஒவ்வொரு அஸ்திவாரத்தையும் அவரே வைத்தார்; மில்லரைட் ஆலயத்தில் முதல் கல் “ஏழு காலங்கள்” என்னும் உபதேசமாக இருந்தது; அது எசேக்கியேலின் இரண்டு கோல்களால் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. 1863 ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சியில், லவோதிக்கேய அத்வெண்டிசம் தங்கள் தீர்க்கதரிசனமான “மூலைக்கல்லை” நிராகரித்தது; இதுவே பூமியிலுள்ள ஆலயத்தின் கட்டிடப்பணியிலும் நிகழ்ந்தது. நிராகரிக்கப்பட்ட அந்தக் கல், கட்டுமானக் காலமெங்கும் இடறலின் கல்லாக இருந்தபோதிலும், ஆலயக் கட்டுமானம் நிறைவுறும் முடிவில் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதற்கே நியமிக்கப்பட்டிருந்தது. எனினும், தீர்க்கதரிசன வார்த்தை, இடறலுக்குரிய அந்த நிராகரிக்கப்பட்ட கல் இறுதியில் மூலையின் தலைக்கல்லாக ஆகும் என்று அடையாளப்படுத்துகிறது.

தெற்கு ராஜ்யத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் “ஏழு காலங்கள்” என்ற தடி, வடக்கு ராஜ்யத்துடன் தொடர்புடைய வகையில் “தலை” ஆகும். அது “தலை” ஆக இருப்பதற்குக் காரணம், தம்முடைய நகரமாகிய எருசலேமைத் தேவன் தமது பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் தமது நாமத்தையும் வைத்த இடமாகத் தெற்கு ராஜ்யத்திலேயே அடையாளப்படுத்தத் தேர்ந்தெடுத்ததினால் ஆகும். 1798 முதல் 1844 வரை அந்த இரண்டு தடிகளும் இணைக்கப்படும் வரையில், “தலை” தாழ்ந்த தெற்கு ராஜ்யமாகவே இருந்தது. 1844-இல் யோவானுக்கு வடக்கு ராஜ்யத்தை விட்டு விடும்படி சொல்லப்பட்டபோது, ஏனெனில் அது புறஜாதியாருக்குக் கொடுக்கப்பட்டது, தெற்கு ராஜ்யம் ஒரே தேசமாக தனியாக நிற்கும் ஒரு கொடியாக விடப்பட்டது, அல்லது குறைந்தபட்சம் அதுவே திட்டமாக இருந்தது. அந்தத் திட்டம் 1863 ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சியினாலும், நவீன இஸ்ரவேலின் முதல் “காதேசிலுள்ள கிளர்ச்சி”யினாலும் தடைசெய்யப்பட்டது.

2001 செப்டம்பர் 11 அன்று, கர்த்தர் தமது லவோதிக்கேயா சபையை 1863 ஆம் ஆண்டிற்கும், 1888 ஆம் ஆண்டிற்கும், 1919 ஆம் ஆண்டிற்கும், 1957 ஆம் ஆண்டிற்கும்—இரண்டாவது “காதேஷிலுள்ள கிளர்ச்சி”க்குத்—திரும்பக் கொண்டுவந்தார். ஆனால் அந்தக் கிளர்ச்சியில், நிராகரிக்கப்பட்ட கல் மூலக்கல்லின் தலைவனாக ஆகும் என்ற வாக்குறுதி இப்போது நிறைவேறிக் கொண்டிருக்கிறது. அது, நூற்று நாற்பத்துநாலாயிரம் என்று பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறவர்களிடத்தில் நிறைவேறுகிறது; அவர்களிடத்தில் கிறிஸ்து தெய்வீகத்தையும் மனிதத்துவத்தையும் என்றென்றும் ஒருமைப்படுத்தும் செயலை நிறைவேற்றுகிறார்.

பவுல் தாழ்ந்த இயல்பை மாம்சம் என்றும், உயர்ந்த இயல்பை மனம் என்றும் அடையாளப்படுத்தினார். அவர் சரீரத்தை (தாழ்ந்த இயல்பை) மரணம் என்று அடையாளப்படுத்தினார்.

தன்னுடைய “மாம்சத்தில்” “நல்லது ஒன்றும்” வாசமாயிருக்கவில்லை என்பதைப் பவுல் அறிந்திருந்தான். அவனுடைய மாம்சத்தில் (அவனுடைய உடலில்) இருந்த, மரபாகப் பெற்றதாயினும் பழக்கத்தின் மூலம் வளர்த்தெடுக்கப்பட்டதாயினும் இருந்த இயல்பான போக்குகள், அவனைப் பாவத்திற்குள் நடத்துவதற்கே செயல்பட்டன. அந்தப் போக்குகள் பாவத்தின் நியாயப்பிரமாணத்தை வெளிப்படுத்தின; ஆனால் பவுல், பாவத்தின் நியாயப்பிரமாணத்தை அல்ல, தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தையே கைக்கொள்ள விரும்பினான். தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தைப் பவுல் “தன் மனதின் பிரமாணம்” (அவனுடைய உயர்ந்த இயல்பு) என்று அடையாளப்படுத்தினான். அவனுடைய கூக்குரல்: “இந்த மரண சரீரத்திலிருந்து என்னை யார் விடுவிப்பார்?” என்பதாக இருந்தது. நிச்சயமாக, விடுதலையை அளிப்பது தெய்வீகத்துவமே என்பதைப் பவுல் அறிந்திருந்தான்; ஆனால் விடுதலையின் கிரியைக்கு அவனுடைய பங்குபற்றுதலும் அவசியமென்பதையும் அவன் அறிந்திருந்தான்.

மரணத்தின் உடலிலிருந்து விடுதலை தெய்வீக வல்லமையினால் நிறைவேற்றப்பட்டது; அந்த வல்லமை மனித வல்லமையோடும் இணைந்திருந்தது; இதுவே மனிதருக்காக இயேசு அளித்த முன்மாதிரியாகும். உடலின் கீழ்மையான இயல்பில் பாவத்தின் நியதி செயற்படிக்கொண்டிருந்தபோதிலும், இயேசு தமது சித்தத்தை தமது பிதாவின் சித்தத்திற்குச் சரணப்படுத்துவதன் மூலம், தமது கீழ்மையான இயல்பை தேவனுடைய நியதிக்குக் கீழ்ப்படுத்தி வைத்தார். பவுலும் தன் சித்தத்தைத் தெய்வீகத்தின் சித்தத்திற்குச் சரணப்படுத்தினால் விடுதலையை அடையக்கூடியவனாயிருந்தான். இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவன் தன் சொந்த இரட்சிப்பை நிறைவேற்றிக்கொண்டிருந்தான்; நம் வாழ்க்கையிலிருந்து பாவத்தை அகற்றும் கிரியை குறித்து சகோதரி ஒயிட் பேசும்போது, அவர் குறிக்கும் பொருள் இதுவே ஆகும்.

பவுல், “அந்தோ! நான் எவ்வளவு துன்பகரமான மனுஷன்! இந்த மரணத்தின் சரீரத்திலிருந்து என்னை யார் விடுவிப்பார்?” என்று கூவினான். சகோதரி வைட், “நாம் பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெற விரும்பி, நம்முடைய மிகுந்த தேவையில் நம்மைத் தாண்டியும் நமக்கு மேலுமுள்ள ஒரு வல்லமையை நோக்கி கூவும்போது, ஆத்துமாவின் சக்திகள் பரிசுத்த ஆவியின் தெய்வீக சக்தியால் நிறைவுறுகின்றன; அப்பொழுது அவை தேவனுடைய சித்தத்தை நிறைவேற்றுவதில் சித்தத்தின் ஆணைகளுக்குக் கீழ்ப்படிகின்றன” என்று கூறினார். நம்முடைய சித்தத்தின் பயிற்சியின் மூலம், நம்முடைய மனுஷத்துவத்தை கிறிஸ்துவின் தெய்வீகத்துடன் இணைக்கும் செயல்பாட்டில் ஈடுபடுவதினால், நம்முடைய சொந்த “ஆத்துமாவில்” இருந்து பாவத்தை அகற்றும் “செயலை” நாம் நிறைவேற்றுகிறோம்.

ஆனால் நாம் “புரிந்துகொள்ள வேண்டியது சித்தத்தின் உண்மையான வல்லமையே ஆகும்.” சித்தம் என்பது “மனிதனுடைய இயல்பில் ஆட்சி செய்யும் சக்தி; அது தீர்மானிக்கும் அல்லது தேர்ந்தெடுக்கும் வல்லமை ஆகும். அனைத்தும் சித்தத்தின் சரியான செயல்பாட்டின்மேல் சார்ந்திருக்கின்றன. தேர்ந்தெடுக்கும் வல்லமையை தேவன் மனிதருக்குக் கொடுத்துள்ளார்; அதைப் பயன்படுத்துவது அவர்களுடைய பொறுப்பாகும். நீங்கள் உங்கள் இருதயத்தை மாற்ற முடியாது; அதன் பாசங்களை நீங்கள் உங்களாலே தேவனுக்குக் கொடுக்கவும் முடியாது; ஆனால் அவருக்குச் சேவை செய்ய நீங்கள் தேர்ந்தெடுக்கலாம். உங்கள் சித்தத்தை அவருக்குக் கொடுக்கலாம்; அப்பொழுது, தம்முடைய நல்சித்தத்தின்படி விரும்பவும் செய்யவும் அவர் உங்களுக்குள் செயல்படுவார். இவ்வாறே உங்கள் முழு இயல்பும் கிறிஸ்துவின் ஆவியின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வரப்படும்; உங்கள் பாசங்கள் அவர்மேல் மையப்படுத்தப்படும்; உங்கள் சிந்தனைகள் அவரோடு ஒத்திசைவாயிருக்கும்.”

பவுல் இந்தச் சத்தியங்களை அறிந்திருந்தான்; தன் சித்தத்தின் செயல்பாட்டின்மூலம், தன் உயர்ந்த இயல்பினால் தன் தாழ்ந்த இயல்பு அடக்கத்தில் வைக்கப்பட வேண்டும் என்பதையும் அவன் அறிந்திருந்தான். இதனாலே பவுல் நாள்தோறும் மரித்தான்.

தன் தாழ்ந்த இயல்பை கீழ்ப்படுத்தப்பட்ட நிலையில் வைத்திருக்கத் தனது சித்தத்தைப் பயன்படுத்தி, அதை நாள்தோறும் சிலுவையில் அறைய வேண்டும் என்பதை பவுல் அறிந்திருந்தான். ஆகையால் அவன் தன் மாம்சத்தை சிலுவையில் அறைந்தான்.

கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகை வரை, தமது பாவமுள்ள மாம்சம் மனிதகுலத்தில் நிலைத்திருக்கும் என்பதை பவுல் அறிந்திருந்தார்; அந்நேரத்தில் விசுவாசிகள் கண் இமைக்கும் நேரத்திலே புதிய மகிமைப்படுத்தப்பட்ட சரீரத்தைப் பெறுவார்கள். இதனாலேயே 1798 ஆம் ஆண்டு, மில்லரைட் ஆலயம் எழுப்பப்பட்ட நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளின் அஸ்திவாரத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; ஏனெனில் ஒரே அஸ்திவாரமான கிறிஸ்து, அஸ்திவாரமிடுதலிலிருந்தே அறுக்கப்பட்ட ஆட்டுக்குட்டியாக இருந்தார். வடக்கு ராஜ்யம் சரீரமாக இருந்தது; அது பாவத்தின் மூலம் மனிதகுலத்தின் மீது மேலாதிக்கம் பெற்றுக் கொண்டு, போலியான வடக்கு ராஜ்யமாகத் தன்னை உயர்த்திக் கொண்டது. 1844 ஆம் ஆண்டில், முற்றத்தை “வெளியே விடும்படி” யோவானுக்குச் சொல்லப்பட்டது; அதாவது, கிரேக்கத்தில் அதற்குப் பொருள், தேவன் தமது நாமத்தை வைக்கத் தேர்ந்தெடுத்த உயர்ந்த இயல்பின் மீது மேலாதிக்கம் பெற்றிருந்த தாழ்ந்த இயல்பை நிராகரிக்க வேண்டும் என்பதாகும்; மேலும் 1798 ஆம் ஆண்டில், “அன்பாசைகளும் இச்சைகளும்” உடைய மாம்சம் (தாழ்ந்த இயல்பு) சிலுவையில் அறையப்பட வேண்டியதாக இருந்தது.

அடித்தளத்தில், உயிரோடிருக்கிறவர்களிலிருந்து அவர் அறுக்கப்பட்டபோது, சிலுவையில் அறையப்பட்ட வேளையில் கிறிஸ்துவின் மாம்சம் மரித்தது. அப்பொழுது தெற்கு ராஜ்யம் தேவனுடன் உடன்படிக்கையில் இருந்த, ஒரே ராஜாவைக் கொண்ட, ஒரே ஜாதியாகவும், தங்கள் நடுவில் தேவனுடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்தைக் கொண்டிருந்த ஒரு ஜாதியாகவும் இருக்க வேண்டியிருந்தது. வரிக்கு மேல் வரியாக, “ஏழு காலங்கள்” இப்போது “மூலைக்கல்லின் தலை” ஆகிறது; ஏனெனில் 2001 செப்டம்பர் 11 முதல் தேவன் தமது “வடக்கு படையை” ஒரு கொடியாக எழுப்பி வருகிறார். அந்தப் படை ஒரே ஜாதியாக இருக்க வேண்டும்; அந்த ஜாதி அவருடைய சாயலை மட்டுமே பிரதிபலிக்கும்; சாத்தான் மிருகத்தின் சாயலாகிய தனது “கொம்பை” எழுப்பி வருகிற அதே காலத்திலேயே அது அப்படிச் செய்கிறது. எசேக்கியேல் முப்பத்தேழாம் அதிகாரத்தில், நான்கு காற்றுகளின் செய்தி, பின்னர் அந்தப் படையாக எழுந்து நிற்பவர்கள்மேல் பிற்கால மழையின் செய்தியை ஊதுகிறது. நான்கு காற்றுகளின் செய்தி ஏழாம் எக்காளத்தின் செய்தியே ஆகும்; அங்கேயே தேவனுடைய இரகசியம் நிறைவேறுகிறது.

முத்திரையிடும் நிறைவு வேலை 2023 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 7 அன்று ஆரம்பமானது. ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலம் ஏழாம் எக்காளம் ஒலிக்கிற காலத்தில் நிறைவேறுகிறது; முத்திரையிடும் செயல்முறையின் போது அந்த எக்காளம் மூன்று முறை ஒலிக்கிறது. அது எப்போதும் மகிமையான தேசத்துக்கு எதிராக இஸ்லாம் மேற்கொள்ளும் ஒரு தாக்குதலைக் குறிக்கிறது. நவீன ஆவிக்குரிய “மகிமையான தேசம்” 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று தாக்கப்பட்டது; பண்டைய சொற்பொருளான மகிமையான தேசம் 2023 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 7 அன்று தாக்கப்பட்டது; அதுவே கொல்லப்பட்டிருந்த இரண்டு சாட்சிகள் மீண்டும் உயிரடைந்த அதே ஆண்டாகும். மூன்றாவது தாக்குதல், விரைவில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது நிகழும்.

2023 அக்டோபர் 7 முதல், குடியரசுக் கொம்பும், பூமிமிருகத்தின் உண்மையான புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பும், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் சமயத்தில், திராகனாகவோ அல்லது ஆட்டுக்குட்டியாகவோ பேசும் ஒரு கொம்பாக தங்களின் இறுதி மாற்றங்களை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன. பூமியின் வரலாற்றின் இறுதி நிகழ்வுகளின்போது நடைபெற்று வரும் மாபெரும் சர்ச்சையில் உள்ளார்ந்த மற்றும் வெளிப்புற எதிரிகளின் இரு வெளிப்பாடுகளும், தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றின் நாற்பதாம் வசனத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வரலாற்றிலேயே அமைந்துள்ளன. அந்த இரு கொம்புகளின் இரு இறுதி முன்னேற்றங்களும் ஏழாம் எக்காளம் ஒலிக்கும் காலத்தில் நிறைவேற்றப்படுகின்றன. ஏழாம் எக்காளம், மூன்று ஐயோ எக்காளங்களில் மூன்றாவதாகும்.

மூன்று ஐயோக்கள் தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டைக் குறிக்கின்றன; அப்படிச் செய்வதன் மூலம் அவை 2023 அக்டோபர் 7 என்ற வழிக்குறிக்குப் பலமான சாட்சியத்தை அளிக்கின்றன. முதல் ஐயோகிலும் இரண்டாம் ஐயோகிலும், இஸ்லாமின் போர் ரோமாவின் படைகளுக்கு விரோதமாக நடத்தப்பட்டது; கடைசி நாட்களில் அந்த ரோமா அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளாகும் என்பதை, 1989 ஆம் ஆண்டில் எதிர்க்கிறிஸ்துவாகிய (போப் யோவான் பவுல் II) மற்றும் பொய்த்தீர்க்கதரிசியாகிய (ரொனால்ட் ரீகன்) இரகசியக் கூட்டணியால் நிகழ்த்தப்பட்ட சோவியத் ஒன்றியத்தின் ஜெயங்கொள்ளுதலினால் உறுதிப்படுத்தும் சாட்சி காட்டுகிறது.

ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் உள்ள வெளிப்படுத்தல் நூலில் விளக்கப்பட்டிருப்பதுபோல, முதல் ஐயோவில் ஐந்து மாதங்கள் என்ற காலத் தீர்க்கதரிசனம் உள்ளது; அது நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளாகும். இரண்டாம் ஐயோவில், முந்நூற்று தொண்ணூற்று ஒன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் என்ற காலத் தீர்க்கதரிசனம் உள்ளது. இந்த இரு காலத் தீர்க்கதரிசனங்களும், முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோக்களை எடுத்துக்காட்டும் அந்த இரு வரலாறுகளில், இஸ்லாம் ரோமுக்கு எதிராக மேற்கொண்ட போரியலைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அந்த இரு தீர்க்கதரிசனங்களும், அந்தப் போரின் இரு மாறுபட்ட விளைவுகளை உடையவையாக இருந்தன. முதல் நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளில், இஸ்லாம் ரோமுக்கு “தீங்கு செய்ய” வேண்டியிருந்தது; மேலும், முந்நூற்று தொண்ணூற்று ஒன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் என்ற தீர்க்கதரிசனத்தில், இஸ்லாம் ரோமை “கொல்ல” வேண்டியிருந்தது. அந்த இரு தீர்க்கதரிசனங்களும் நேரடியாக ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டிருந்தன. இஸ்லாம் ரோமுக்கு தீங்கு செய்ய வேண்டியிருந்த அந்த நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளின் முடிவு, இஸ்லாம் ரோமைக் கொல்ல வேண்டியிருந்த முந்நூற்று தொண்ணூற்று ஒன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் தொடங்கியதைக் குறித்துக் காட்டியது. முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோக்கள், அந்த நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளின் முடிவாலும், முந்நூற்று தொண்ணூற்று ஒன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் தொடங்கியதாலும் பிரிக்கப்படுகின்றன.

விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் ராஜ்யமாக இருப்பதை நிறுத்துகிறது; அப்பொழுதே அது தீர்க்கதரிசன ரீதியாக “கொல்லப்படுகிறது”. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள “பெரிய பூகம்பத்தின்” நேரம், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமே ஆகும்; அந்த நேரம் வரும்போது, இஸ்லாமின் ஏழாம் எக்காளமும் வருகை தருகிறது. அது முடிவை, அல்லது கடைசி நாட்களில் ரோமின் படையான ஆறாம் ராஜ்யத்தின் மரணத்தைச் சுட்டிக்காட்டுவதற்காக வருகிறதாகும். அந்த மரணத்திற்கு முன்பாக, இஸ்லாம் ரோமின் படைகளுக்கு சேதம் விளைவித்த நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகள் இருந்தன. நவீன உலகில் தீவிரவாத இஸ்லாமின் செயல்பாடுகளை இலகுவாக்கிக் காட்ட முயலும் முதன்மை ஊடகங்களின் படி, 2023 அக்டோபர் 7 முதல், இக்கட்டுரை 2024 பிப்ரவரி 12 அன்று எழுதப்பட்ட வரையிலும், உலகெங்கிலும் அமெரிக்க நலன்களுக்கு எதிராக இஸ்லாம் நூற்று அறுபத்து ஐந்து தாக்குதல்களை நடத்தியுள்ளது.

முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோக்களில் ரோமப் படைகளை இஸ்லாம் நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகள் பீடித்தது, அதுவே முடிவில் ரோமப் படைகள் கொல்லப்படுதலுக்குக் கொண்டுசெல்லுகிறது; இதே அமைப்பு மூன்றாம் ஐயோவின் வரலாற்றிலும் மீண்டும் நிகழ்கிறது, ஏனெனில் தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கான பயன்பாடு அப்படித்தான் செயல்படுகிறது. ஏழாம் எக்காளம் முழங்கப்படுதல், அதாவது நூற்று நாற்பத்து நாலாயிரம் பேர் முத்திரையிடப்படுதல், அதாவது இரண்டு குச்சிகள் இணைக்கப்படுதலால் சித்தரிக்கப்படுகிறதுபோல தெய்வீகம் மனிதத்துவத்துடன் இணையும் காலம், மூன்று வழிக்குறிகளை உடையது. முதலாம் வழிக்குறி ஆவிக்குரிய மகிமையான தேசம்; கடைசி வழிக்குறியும் ஆவிக்குரிய மகிமையான தேசம். நடுவேயுள்ள வழிக்குறி சொற்பொருளான மகிமையான தேசம்.

2023 ஆம் ஆண்டில், மூன்றாவது ஐயோவின் எச்சரிக்கை எக்காளத்தின் இரண்டாவது முழக்கம், இஸ்லாமின் போராட்டம் தீவிரமடைந்ததை அடையாளப்படுத்தியது; அது பூமியின் மிருகத்தை “காயப்படுத்தும்” காலப்பகுதிக்குள் நுழைந்தது. அதே ஆண்டில், குடியரசுக் கொம்பும் உண்மையான புரொட்டஸ்டண்ட் கொம்பும் ஆகிய இரண்டு சாட்சிகள் மீண்டும் உயிரடைந்து, தங்களின் இறுதியான அடையாளக் கொம்புகளாக பரஸ்பர மாற்றங்களைத் தொடங்கின. குடியரசுக் கொம்பிற்காக, மிருகத்தின் சாயலாகிய ஒரே கொம்பை உருவாக்குவதற்காக, விசுவாசத் துரோகமடைந்த அனைத்து புரொட்டஸ்டண்ட் அதிகாரங்களும், விசுவாசத் துரோகமடைந்த அனைத்து குடியரசுக் கட்சி அதிகாரங்களும் ஒன்றிணைக்கப்பட்டன. உண்மையான புரொட்டஸ்டண்ட் கொம்பிற்கு, மிருகத்தின் சாயலின் எதிர்மாறைப் பிரதிபலிப்பதற்காக, கொம்பு லவோதிக்கேய தன்மையிலிருந்து பிலதெல்பிய தன்மைக்குத் தாவும் போது, தெய்வீகத்துவமும் மனுஷத்துவமும் ஒன்றிணைக்கப்பட்டன. 2023 ஆம் ஆண்டு, 2001 ஆம் ஆண்டுக்கு இருபத்திரண்டு ஆண்டுகள் பின்னர் நிகழ்ந்தது; ஆகையால் அது தெய்வீகத்துவம் மனுஷத்துவத்துடன் இணைக்கப்பட்டதற்கான அடையாளத் தொடர்பைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இந்த வரலாறு அனைத்தும் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனத்தில் நடைபெறுகிறது; அது 1989 ஆம் ஆண்டில் முத்திரை நீக்கப்பட்டு அறிவின் பெருக்கை உண்டாக்கிய வசனமாகும்; அது ஹித்தெகேல் நதியால் குறிக்கப்படுகிறது. அந்த வசனத்தின் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில், மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் நடைபெறும் இறுதி வேலையும் நிறைவேற்றப்படுகிறது; அதுவே 1798 இல் முத்திரை நீக்கப்பட்ட வெளிச்சமாகும்; அது உலாய் நதியால் குறிக்கப்படுகிறது. நாற்பதாம் வசனத்தின் தொடக்கம் 1798 இல் முடிவுக்காலத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; அந்த வசனத்தின் முடிவு 1989 இல் முடிவுக்காலத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும், பாரசீகக் குடாக்கை அடையும்முன் டைகிரிஸ் மற்றும் யூபிராத்து (உலாய் மற்றும் ஹித்தெகேல்) ஒன்று சேர்வதுபோலவே, இரு நதிகளும் நாற்பதாம் வசனத்தின் வரலாற்றில் ஒன்றிணைகின்றன.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.