தானியேல் புத்தகம் - நூற்று ஐம்பத்து ஏழு

பத்தாம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தில், அது கோரேசின் மூன்றாம் ஆண்டு என்று நமக்குத் தெரிவிக்கப்படுகிறது; ஆனால் முதல் அதிகாரத்தில், தானியேல் கோரேசின் முதலாம் ஆண்டுவரை மட்டுமே வாழ்ந்தான், அல்லது நிலைத்திருந்தான் என்று நமக்குத் தெரிவிக்கப்படுகிறது.

இரண்டு ஆண்டுகள் முழுவதும் சைரஸ் மேதியனாகிய தரியுவுடன் உடனாட்சி செய்திருந்ததால், அது அவனுடைய மூன்றாம் ஆண்டாயிருந்தது; ஆனாலும் அது அவனுடைய முதல் ஆண்டுமாயிருந்தது.

தீர்க்கதரிசன ரீதியாக, தானியேலின் முதல் மற்றும் கடைசி தரிசனங்களில் கோரேஷ் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறார். முன்பு வெளியிடப்பட்ட கட்டுரைகளில் ஏற்கனவே விளக்கப்பட்டபடி, தானியேல் முதலாம் அதிகாரம் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் முதல் தூதனைச் சித்தரிக்கிறது. தீர்க்கதரிசனத்தில் முதல் தூதன் அடையாளம் காணப்படும் போது, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்கு அதிகாரத்தில் வரும் மூன்று தூதர்களின் தீர்க்கதரிசன அம்சங்களனைத்தையும் அது உடையதாக இருக்கிறது. முதல் தூதனில் சித்தரிக்கப்படும் நித்திய சுவிசேஷத்தின் மூன்று படிகள்: “தேவனைப் பயப்படுங்கள்,” “அவருக்கு மகிமையைக் கொடுங்கள்,” ஏனெனில் “அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பின் வேளை வந்துள்ளது.”

தானியேலும் அந்த மூன்று சிறப்புமிக்கவர்களும் “தேவனைப் பயந்ததினால்,” அவர்கள் பாபிலோனின் ஆகாரத்தை நிராகரித்து, சைவ உணவாளர்களாகவே நிலைத்திருக்கத் தேர்ந்தெடுத்தனர். அதனைத் தொடர்ந்து வந்த கண்ணுக்குப் புலப்படும் சோதனையில், பாபிலோனின் ஆகாரத்தை உண்டவர்களுடன் ஒப்பிடுகையில், தங்கள் ஆரோக்கியமான தோற்றத்தின் மூலம் தானியேலும் அந்த மூன்று சிறப்புமிக்கவர்களும் “தேவனை மகிமைப்படுத்தினர்.” மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, நேபுகாத்நேச்சார் அவர்களைச் சோதித்து, அவர்கள் பாபிலோனின் சகல ஞானிகளையும் விட பத்துமடங்கு அதிக ஞானமுள்ளவர்களென்று கண்டபோது, “தீர்ப்பின் வேளை” வந்தது.

நித்திய சுவிசேஷத்தின் மூன்று படிகளும், தானியேலின் இறுதி அதிகாரத்திலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன; அங்கே, அறிவின் அதிகரிப்பு, முடிவுக் காலத்தில் முத்திரை நீக்கப்படும் ஒளிக்குப் பொறுப்புக்கூற வைத்திருப்பவர்களைச் சுத்திகரித்து, வெண்மையாக்கி, சோதிக்கும் செயல்முறையாகக் காணப்படுகிறது. தானியேலின் முதல் அதிகாரத்திலும், இறுதி அதிகாரத்தில் இருப்பதுபோலவே, மூன்று தூதர்களையும் உட்கொண்டிருக்கும் முதல் தூதனின் மூன்று படிகள் அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன. முதல் அதிகாரம் முதல் தூதனின் நித்திய சுவிசேஷமாக இருப்பதால், தானியேலின் இரண்டாம் அதிகாரம் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் இரண்டாம் தூதனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; அங்கே, மிருகத்தின் உருவத்திற்கான சோதனையோ கிறிஸ்துவின் உருவத்திற்கான சோதனையோ பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அது, முதல் அதிகாரத்தின் மூன்று படிகளில் இரண்டாம் சோதனையில் இருந்ததுபோலவே ஆகும்.

தானியேலின் முதல் மற்றும் இரண்டாம் அதிகாரங்கள் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களைக் குறிக்கின்றன என்பதனால், மூன்றாம் அதிகாரமும் தூரா சமவெளியிலுள்ள சோதனையும், மிருகத்தின் முத்திரையைப் பெறாதிருக்கும்படி எச்சரிக்கையுடைய மூன்றாம் தூதரின் செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. தானியேலின் முதல் அதிகாரத்தில், கோரேசின் முதல் ஆண்டு குறிப்பிடப்படுகிறது; மேலும் தானியேலின் கடைசி தரிசனமான பத்தாம் அதிகாரத்தில், கோரேசு அவனுடைய மூன்றாம் ஆண்டினால் குறிப்பிடப்படுகிறான்; ஆனால் அந்த மூன்றாம் ஆண்டு அவனுடைய முதல் ஆண்டே என்பதை நாம் அறிந்திருக்கிறோம், ஏனெனில் தானியேல் கோரேசின் முதல் ஆண்டு வரையிலேயே இருந்தான்.

ஆகையால், கோரேஸ் மூன்று ஆண்டுகளை உள்ளடக்கிய ஒரு முதல் ஆண்டின் அடையாளமாக இருக்கிறான். அவன் முதல் தூதனுடைய செய்தியின் அடையாளமாக இருக்கிறான். கோரேஸின் முதல் ஆண்டு, தானியேலின் முதல் தரிசனத்தின் கடைசி வசனத்தில் குறிப்பிடப்படுகிறது; பின்னர் தானியேலின் கடைசி தரிசனத்தின் முதல் வசனத்திலும் மறுபடியும் குறிப்பிடப்படுகிறது. கோரேஸின் தீர்க்கதரிசன அடையாளத்தை அறிந்துகொள்வது முக்கியமானது; முதலில், அவன் முதல் தூதனுடைய செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான் என்பதை நாம் அடையாளப்படுத்துகிறோம். இதனை தீர்க்கதரிசனரீதியாக உறுதிப்படுத்த முடிவது, தானியேல் அவனுடைய மூன்றாம் ஆண்டை அவனுடைய முதலாம் ஆண்டாகக் குறிப்பிடுகிறான் என்பதினாலும், அதைவிட முக்கியமாக, அவன் அறிவித்த முதல் கட்டளையினாலும் ஆகும்.

பத்தாம் அதிகாரத்தில் கபிரியேல் பாரசீகத்தின் ராஜாக்களுடன் மேற்கொண்டிருந்த போராட்டம், யூதர்கள் திரும்பி வந்து எருசலேமையும் ஆலயத்தையும் மீண்டும் கட்டிட அனுமதிக்கும் மூன்று கட்டளைகளில் முதலாவதைக் கொரேஷ் பிரகடனம் செய்யுமளவுக்கு அவரை நடத்திச் செல்லுவதற்கானதாயிருந்தது. மூன்றாவது கட்டளை, இருபத்திமூன்று நூறு ஆண்டு தீர்க்கதரிசனத்தின் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது; அது 1844 அக்டோபர் 22 அன்று மூன்றாம் தூதன் வந்தபோது முடிவடைந்தது. மூன்றாவது கட்டளை மூன்றாம் தூதனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது; ஆகையால் கொரேஷின் முதல் கட்டளை, 1798-இல் முதல் தூதன் வந்ததைக் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. கொரேஷ் முதல் தூதனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்; இதன் காரணமாகவே தானியேல் புத்தகத்தில் அவனுடைய முதல் ஆண்டு மூன்று ஆண்டுகளைச் சுட்டிக்காட்டியது.

ஆகையால், சைரஸ் “முடிவுகாலத்தை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்; ஏனெனில் முதல் தூதன் (சைரஸ்) 1798 ஆம் ஆண்டில் வந்தபோதுதான் “முடிவுகாலம்” வந்தது, மேலும் தானியேல் புத்தகம் முத்திரைநீக்கப்பட்டது. “சைரஸ்” என்ற பெயர், “சூரியன்” என்று பொருள்படும் பழைய பெர்சியச் சொல்லான “Kūruš” என்பதிலிருந்தும், “சிங்காசனம்” என்று பொருள்படும் ஏலாமியச் சொல்லான “kursh” என்பதிலிருந்தும் உருவானது என்று நம்பப்படுகிறது; இது அரச அதிகாரம் அல்லது அரசாட்சியுடனான தொடர்பைக் குறிக்கிறது. ஏசாயாவும் சைரஸின் இத்தகைய பண்புகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

கோரேஸ் கிறிஸ்துவின் முன்மாதிரியாக இருந்தான்; ஏனெனில் அவன் கர்த்தரின் “அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டவன்” என்றும், எருசலேமை கட்டி ஆலயத்தின் அஸ்திவாரத்தை இடுகிற தேவனுடைய “மேய்ப்பன்” என்றும் அழைக்கப்பட்டான். மூடப்பட்ட வாசல்களைத் திறப்பதோடு தொடர்புடையவன் அவனே; அதுபோல, திறந்தால் எவரும் மூடாதவரும், மூடினால் எவரும் திறக்காதவரும் கிறிஸ்துவே. மேலும், கோரேஸுக்கு “இருளின் பொக்கிஷங்களும், இரகசிய இடங்களின் மறைந்த செல்வங்களும்” கொடுக்கப்படுகின்றன. சீர்திருத்த இயக்கங்களின் வரிசையில் பல அடையாளக் குறிகளை கோரேஸ் நிறைவேற்றுகிறான்.

அவன் முடிவுகாலத்தைக் குறிக்கிறான்; அக்காலத்தில் முதல் தூதன் வருகிறான்; தானியேலின் புத்தகம் முத்திரையிழக்கப்படுகிறது; பின்னர் “இருளின் பொக்கிஷங்களிலிருந்தும், இரகசிய இடங்களின் மறைந்த செல்வங்களிலிருந்தும்” வரும் அறிவின் பெருக்கம் உண்டாகிறது. அந்த “இருளின் பொக்கிஷங்களும், இரகசிய இடங்களின் மறைந்த செல்வங்களும்” “கட்டப்படுகிற” “அஸ்திவாரத்தையும்”, “அமைக்கப்பட வேண்டிய” “ஆலயத்தையும்” உருவாக்குகின்றன. கோரேஷால் முன்னுருவாக்கப்பட்ட கிறிஸ்து கர்த்தருடைய “அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டவர்”; கிறிஸ்து தம்முடைய ஞானஸ்நானத்தில் அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டதுபோலவே. ஆகையால், கோரேஷ் முதல் தூதனின் வருகை மட்டுமல்ல; கிறிஸ்து அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டபோது பரிசுத்த ஆவி இறங்கினதுபோல, முதல் தூதன் இறங்கும்போது அதற்கு வல்லமையளிக்கும் இரண்டாம் தூதனும் அவனே. 1844 அக்டோபர் 22 அன்று, கிறிஸ்து மிகப் பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் செல்லும் கதவு அல்லது “வாசலை”த் திறந்தார்; அது முன்பே அடைக்கப்பட்டிருந்த வாசலாயிருந்தது. கோரேஷ் மூன்றாம் தூதனின் வருகையையும் குறிக்கிறான்.

கோரேஷ் முதல் தூதன்; மேலும் முதல் தூதன், மூன்று தூதர்களின் சகல கூறுகளையும் உடையவனாக இருக்கின்றான். கோரேஷ் என்பது முதல் தூதன் வந்த 1798 ஆம் ஆண்டின் முடிவுக்காலத்தைக் குறிக்கின்றான். முதல் தூதனுடைய செய்தி அதிகாரமளிக்கப்பட்ட (அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட) 1840 ஆகஸ்ட் 11-ஐ அவன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றான். 1842 மே மாதத்தில் 1843 விளக்கப்படம் தயாரிக்கப்பட்டதனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் அஸ்திவாரங்களை இடும் கிரியையையும் அவன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றான். 1844 ஏப்ரல் 19-இல் முதல் ஏமாற்றத்தில் அந்த இரண்டு வகுப்புகள் பிரிக்கப்பட்டபோது, ஆலயத்தை நிர்மாணிக்கும் கிரியையையும் அவன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றான்; மேலும் 1844 அக்டோபர் 22-இல் நிகழ்ந்த மாபெரும் ஏமாற்றத்தில் ஏற்பட்ட இரண்டாம் பிரிவினையையும் அவன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றான்.

மில்லரைட்டுகளின் சீர்திருத்த இயக்கத்தின் எல்லா வழிக்குறிகளும் கோரேசால் முன்னுருவாகக் காட்டப்பட்டன; ஆகையால், அந்த வழிக்குறிகள் நூற்று நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் இயக்கத்தின் வழிக்குறிகளையும் முன்னுருவாகக் காட்டுகின்றன. மில்லரைட் இயக்கத்திற்கு முன்பாக, மில்லரைட்டுகளின் வரலாற்றிற்கு முன்னதாக நிகழும் என்று கிறிஸ்து அடையாளப்படுத்திய அடையாளங்கள் இடம்பெற்றிருந்தன.

இரண்டாம் வருகையை அறிவித்த அடையாளங்கள் 1798-க்கு சிறிது முன்பாகவே, அதாவது 1755-இல் தொடங்கின. 1798 என்பது ஆவிக்குரிய பாபிலோனில் ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலின் சிறைப்பிடிப்பின் முடிவாகும்; இதனை சகோதரி வைட் போதிப்பதாவது, எழுத்தார்த்தமான பாபிலோனில் எழுத்தார்த்தமான இஸ்ரவேலின் எழுத்தார்த்தமான சிறைப்பிடிப்பினால் முன்னுருவாக்கப்பட்டதாகும்; அந்தச் சிறைப்பிடிப்பு எழுபது ஆண்டுகள் முடிவில் நிறைவுற்றது; அப்பொழுது கோரேஸ் திறந்திருந்த வாசல்களின் வழியாக நுழைந்து பாபிலோனை கைப்பற்றினான், மேலும் பெல்ஷாத்சாரையும் கொன்றான்.

பாபிலோனில் எழுபது ஆண்டுகள் நிறைவுற்றது 1798 ஆம் ஆண்டிற்கான ஒரு முன்னடையாளமாக இருந்தது; மேலும், 1798க்கு முன்பாகவே, கிறிஸ்துவின் திரும்பிவருதல் நெருங்கியிருக்கிறது என்பதை அறிவித்த அடையாளங்கள் இருந்தன.

1798-க்கு முந்திய அடையாளங்களையும் கோரேஸ் முன்மாதிரியாகக் காட்டினான். தாரியுவும் கோரேஸும் ஆட்சி செய்த காலத்தைப் பற்றிப் வரலாற்றாசிரியர்கள் மிகவும் தெளிவின்றி எழுதுகின்றனர்; ஆனால் தேவனுடைய வார்த்தை தெளிவாக உள்ளது. பாபிலோன் பேரரசிற்குப் பின்பு மேதிய-பாரசீக பேரரசு வந்தது; மேதிய-பாரசீகத்தின் முதல் ராஜா தாரியு; ஆனால் பெல்ஷாத்சாரின் இறுதி விருந்தின் இரவில் பாபிலோனை கைப்பற்றிய தளபதி அவனுடைய மருமகனான கோரேஸே. கோரேஸும் தாரியுவும் இருவரும் எழுபது ஆண்டுச் சிறைப்பிடிப்பின் முடிவுக் காலத்தை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகின்றனர்; அது 1798-இல் உள்ள முடிவுக் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும் அது 1989-இல் உள்ள முடிவுக் காலத்தையும் முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது.

மோசேயின் வரலாற்றில் முடிவுக்காலம், மூன்று ஆண்டுகள் இடைவெளியில் ஆரோனும் மோசேயும் பிறந்ததினால் குறிக்கப்பட்டது. அந்த வரலாறு கிறிஸ்துவின் வரலாற்றை மிகவும் பரிபூரணமாக முன்னுருவாகக் காட்டியது; மேலும் அந்த வரலாற்றில் முடிவுக்காலம், யோவான் பிறந்ததினாலும், ஆறு மாதங்கள் கழித்து அவன் உறவினனாகிய இயேசு பிறந்ததினாலும் குறிக்கப்பட்டது. முடிவுக்காலத்திற்கு இரண்டு அடையாளக் குறிகள் உள்ளன; எழுபது ஆண்டுகள் சிறைப்பிடிப்பின் முடிவை தரியுவும் கோரேசும் இருவரும் குறிக்கின்றனர்; அது ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் சிறைப்பிடிப்பின் முடிவுக்கு முன்னுருவாயிருந்தது. 1798 ஆம் ஆண்டில் பாப்பரசர் மிருகத்திற்கு ஏற்பட்ட கொடிய காயத்திற்குப் பின்பு, அடுத்த ஆண்டில் அந்த மிருகத்தின் மேல் சவாரி செய்து அதன்மேல் ஆட்சி செய்தவனின் மரணம் நிகழ்ந்தது. 1989 இல் ரீகனும் முதல் புஷும் இருவரும் ஜனாதிபதிகளாயிருந்தனர்.

கோரேஷ் முடிவுக்காலத்தின் வருகையை அறிவிக்கும் அடையாளங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறான்; மேலும் அவன் முடிவுக்காலத்தையும் சுட்டிக்காட்டுகிறான். அறிவின் பெருக்கத்தையும் அவன் சுட்டிக்காட்டுகிறான்; ஒரு தூதன் இறங்கிவரும் போது முதல் செய்தி வல்லமையூட்டப்படுவதையும் அவன் சுட்டிக்காட்டுகிறான்; அப்பொழுது அஸ்திவாரங்களை இடும் பணியாகிய, ஆலயத்தைக் கட்டும் பணியாகிய வேலை ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதையும், உடன்படிக்கையின் தூதர் தம்முடைய ஆலயத்துக்கு திடீரென வரும்போது மூன்றாம் தூதனின் வருகையையும் அவன் சுட்டிக்காட்டுகிறான்.

சைரஸும் பெல்தேஷாசாரும் ஆகிய சின்னங்கள், கடைசி நாட்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட தீர்க்கதரிசன வரலாற்றை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. பெல்தேஷாசாரின் சின்னம், பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிற மக்கள் உடன்படிக்கை ஜனங்களின் இறுதி தலைமுறையான நூற்று நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் என்பதைக் எங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறது. அவர்கள் சைரஸால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் அமைக்கப்படுகிறார்கள்; அந்த சைரஸ், 1798-க்கும், 1989-க்கும், 2001 செப்டம்பர் 11-க்கும் முன்னிருந்த வரலாற்றைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது, ஏனெனில் சைரஸ் அந்த எல்லா வழிக்குறிகளையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். அவன் 2020 ஜூலை 18-இன் ஏமாற்றத்தையும், மேலும் ஐக்கிய அமெரிக்காவில் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தையும் கூட பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். தானியேலின் கடைசி தரிசனம் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக எங்கே வைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை நிர்ணயிக்கும் திறவுகோல், தானியேல் என்ன அறிந்திருக்கிறான் என்பதன் மூலம் அறியப்படுகிறது.

முதல் வசனத்தில் தானியேல் (பெல்தெசாசார்), “விஷயத்தையும்” அதேபோல் “தரிசனத்தையும்” இரண்டையும் புரிந்துகொள்கிறான். “விஷயம்” என்பது எபிரேயச் சொல்லான “dabar” ஆகும்; அதற்கு “வார்த்தை” என்று பொருள், மேலும் அது இருபத்தைந்து நூற்று இருபது ஆண்டுகளைக் கொண்ட (“ஏழு காலங்கள்”) “chazon” தரிசனத்தைச் சுட்டிக்காட்ட கபிரியேலால் பயன்படுத்தப்படுகிறது. முதல் வசனத்தில் தானியேல் புரிந்துகொள்ளும் “தரிசனம்” என்பது இருபத்துமூன்று நூறு ஆண்டுகளைக் கொண்ட “mareh” தரிசனமாகும். கடைசி நாட்களின் தேவனுடைய உடன்படிக்கை ஜனங்கள், 1989 ஆம் ஆண்டில் முடிவுக்காலத்தில், “ஏழு காலங்களை” புரிந்துகொள்ளவில்லை. அவர்கள் “ஏழு காலங்களை” 2001 செப்டம்பர் 11க்குப் பிறகே புரிந்துகொண்டார்கள்; ஆகையால், இறுதியான தீர்க்கதரிசன இயக்கத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தானியேல், “விஷயத்தையும்” “தரிசனத்தையும்” இரண்டையும் புரிந்துகொள்கிறான் என்பதனால், தானியேல் 2001 செப்டம்பர் 11க்குப் பிறகு, கோரேசால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசனச் சீர்திருத்த இயக்கத்தின் காலத்தில் இருக்க வேண்டும்.

தானியேல் இருபத்தொன்று நாட்கள் துக்கத்தில் இருந்த காலப்பகுதியில் இருப்பவனாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார். தானியேலின் துக்கத்தின் “அந்நாட்களில்” அவர் அந்த “காரியத்தை” புரிந்துகொண்டார்; மேலும் அந்த “தரிசனத்தையும்” அவர் உணர்ந்திருந்தார். “காரியம்” குறிக்கும் சத்தியம் துக்கத்தின் நாட்களில் தானியேலுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டது. நள்ளிரவுக் கூக்குரலுக்கு முன்பாகவே சீர்திருத்த வரிசைகளில் தேவனுடைய மக்கள் “துக்கிக்கிறவர்கள்” எனச் சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். வெற்றிநுழைவுக்கு முன்பாகவே லாசருவுக்காக மார்த்தாளும் மரியாளும் துக்கித்தது இதற்கான பிரதிநிதித்துவமாக உள்ளது. இது, எரேமியாவின் மூலம் வெளிப்பட்டதுபோல, மில்லரைட் வரலாற்றில் முதல் ஏமாற்றத்திற்குப் பிந்தைய மனச்சோர்வினால் விளக்கப்பட்டது.

வெளிப்படுத்தல் அதிகாரம் பதினொன்றில் சோதோம் மற்றும் எகிப்தின் குடியினர் இரு சாட்சிகளின் மரணத்தில் செய்ததுபோல, எரேமியா “மகிழ்ச்சியடையவில்லை.” “மகிழ்ச்சியடையாதிருத்தல்” என்பது துக்கிக்கிறதைக் குறிக்கும். பெல்தேஷாசாரின் துக்கம், இரு சாட்சிகளின் மரணத்துடன் தொடர்புடைய துக்கத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஜூலை 18, 2020 மற்றும் நவம்பர் 3, 2020 ஆகிய நாள்களில், பூமியின் மிருகத்தின் உண்மையான புராட்டஸ்டன்ட் கொம்பும் குடியரசுக் கொம்புகளும் ஆகிய இரு சாட்சிகள், நமது கர்த்தரும் சிலுவையில் அறையப்பட்ட சோதோம் மற்றும் எகிப்தின் வீதிகளில் கொல்லப்பட்டார்கள். நமது கர்த்தர் சிலுவையில் அறையப்பட்டபோது, அவருடைய சீஷர்கள் துக்கிக்கத் தொடங்கினர். அந்த இரு சாட்சிகள் வெளிப்படுத்தல் அதிகாரம் பதினொன்றில் மோசேயும் எலியாவும் என்று சித்தரிக்கப்பட்டனர்.

வேதப்பிரமாணங்களில் கிறிஸ்து மிகாயேலாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஐந்து இடங்கள் உள்ளன; அவற்றில் மூன்று தானியேல் புத்தகத்தில், ஒன்று யூதா புத்தகத்தில், மற்றொன்று வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தில் காணப்படுகின்றன. நாம் இப்போது ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும் பத்தாம் அதிகாரத்தில், மிகாயேல் பதின்மூன்றாம் மற்றும் இருபத்தொன்றாம் வசனங்களில் இருமுறை குறிப்பிடப்படுகிறார்; பின்னர் மீண்டும் பன்னிரண்டாம் அதிகாரம், முதல் வசனத்திலும் குறிப்பிடப்படுகிறார். வெளிப்படுத்தல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரம், ஏழாம் வசனத்தில் அவர் அடையாளம் காணப்படுகிறார். யூதா புத்தகத்தில், மிகாயேல் மோசேயை உயிர்த்தெழுப்பியவராகக் குறிப்பிடப்படுகிறார்; வெளிப்படுத்தல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், தெருவில் சடலமாகக் கிடக்கும் சாட்சிகளில் ஒருவன் மோசே ஆவான்.

யூதா என்னும் புத்தகத்தில், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதினொன்றில் மோசேயும் எலியாவும் கொல்லப்படுகிற பெரிய நகரத்தைக் குறிக்கும் சோதோமும் எகிப்தும் ஆகிய இரண்டின் சூழலில், மிக்கேல் எனப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் கிறிஸ்து, மோசேயின் உடலை உயிர்த்தெழச் செய்கிறார். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதினொன்றில் மோசேயும் எலியாவும் மூன்றரை குறியீட்டுத் தினங்கள் மரித்திருந்தனர்; மிக்கேல் பரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வரும்போது பெல்தேஷாசாருக்காகிய துக்கநாட்கள் முடிவடைகின்றன. வரிக்குவரி, தானியேல் அதிகாரம் பத்து, வசனங்கள் ஒன்று முதல் நான்கு வரை, இரண்டு சாட்சிகளையும் மிக்கேல் உயிர்த்தெழுப்பும் போது நிறைவடையும் அந்தத் துக்கக்காலத்தை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து பார்ப்போம்.