பத்தாம் அதிகாரத்தில் தானியேல் மூன்று முறை தொடப்படுகிறார்; அந்த மூன்று தொடுதல்களும் தானியேல் தனிப்பட்ட முறையில் “மரே” எனும் தரிசனத்தை அனுபவிக்கும் மூன்று சந்தர்ப்பங்களுக்கு ஒத்திருக்கின்றன. முதல் மற்றும் கடைசி தோற்றங்கள் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டின் தூதராகிய காபிரியேலினவையாக இருந்தன. பிதாவினால் அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்டதை கிறிஸ்துவிடமிருந்து பெற்றுச் சென்று, அதை சபைகளுக்குக் அனுப்ப வேண்டிய தீர்க்கதரிசிக்கு அறிவிப்பவன் காபிரியேலே ஆவான்.
ஆனால் சத்தியத்தின் வேதவசனத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிறதை நான் உனக்குக் காட்டுவேன்; இவ்விஷயங்களில் என்னுடன் நிலைத்திருக்கிறவர் உங்களுடைய அதிபதியான மீகாயேலைத் தவிர வேறு யாருமில்லை. தானியேல் 10:21.
கபிரியேல் தாம் படைக்கப்பட்டவரென்பதை அறிந்திருக்கிறார்; இதனாலே வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தில் யோவான் தம்மை வணங்காதபடிக்கு அவர் நேராக அறிவித்தார்.
அப்போது நான் அவனை வணங்கும்படி அவன் காலடியில் விழுந்தேன். ஆனால் அவன் என்னிடத்தில், “அப்படிச் செய்யாதே; நான் உனக்குச் சகஊழியக்காரனும், இயேசுவின் சாட்சியை உடைய உன் சகோதரரிலொருவனும் ஆவேன்; தேவனை வணங்கு; ஏனெனில் இயேசுவின் சாட்சி தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவியாக இருக்கிறது” என்றான். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 19:10.
ஆகையால், தீர்க்கதரிசனத்தை ஆராய்கிறவர், “சத்தியத்தின் வேதப்புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிறதோ” அதனுடன் தொடர்புபடுத்தி, தனக்குமேலாக யாருமில்லை என்று கபிரியேல் குறிப்பிடுவதற்குக் குறிப்பிட்ட ஒரு தீர்க்கதரிசன நோக்கம் இருப்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தன்னைவிட வேதாகமங்களை நன்றாக அறிந்திருப்பவர் கிறிஸ்து மட்டும் என்ற உண்மையை அவர் சுட்டிக்காட்டும் போது, கிறிஸ்துவை “உங்கள் அதிபதியான மிகாவேல்” என்று அவர் அடையாளப்படுத்துகிறார். ஆனால் மிகாவேல் ஒரு அதிபதி மட்டுமல்ல; அவர் பிரதான தூதனும் ஆவார்.
ஆயினும் பிரதானத் தூதனாகிய மிகாயேல், மோசேயின் உடலைப் பற்றி பிசாசோடே வாதாடிக்கொண்டிருந்தபோது, அவன் மீது நிந்தனையான குற்றஞ்சாட்டலைச் செய்யத் துணியாமல், “கர்த்தர் உன்னைக் கடிந்துகொள்ளக்கடவர்” என்று கூறினான். யூதா 7.
எனவே அந்த மூன்று தொடுதல்களும் தேவதூதருடைய தொடுதல்களே ஆகும்; மேலும், தானியேல் “மரேஹ்,” அதாவது தரிசனத்தை அனுபவிக்கும் அந்த மூன்று முறைகளும் தேவதூதருக்குரியவைகளே ஆகும். மூன்றாவது முறையில் தானியேல் தொடப்படுவது அவரை பலப்படுத்துவதற்காகவே ஆகும்; ஏனெனில் அதற்கு முன், இரண்டாவது தொடுதலின்போது அவர் தமது பலத்தை இழந்திருந்தார்.
அப்பொழுது மனிதரின் தோற்றம்போல ஒருவர் மறுபடியும் வந்து என்னைத் தொட்டு, என்னை பலப்படுத்தினார். அவர், “மிகுந்த பிரியமுள்ள மனுஷனே, அஞ்சாதே; உனக்குச் சமாதானம் உண்டாகுக; பலமாயிரு, ஆம், பலமாயிரு” என்றார். அவர் என்னோடு பேசியபோது, நான் பலம்பெற்று, “என் ஆண்டவன் பேசட்டும்; ஏனெனில் நீர் என்னைப் பலப்படுத்தினீர்” என்றேன். அப்பொழுது அவர், “நான் உன்னிடத்துக்கு வந்த காரணம் என்னவென்று நீ அறிகிறாயா? இப்பொழுது நான் பெர்சியாவின் அதிபதியோடு யுத்தம்பண்ணத் திரும்பிப் போவேன்; நான் புறப்பட்டுச் சென்றபின், இதோ, கிரேக்கத்தின் அதிபதி வருவான்” என்றார். தானியேல் 10:18–20.
கபிரியேல், “நான் உன்னிடத்தில் எதற்காக வந்தேன் என்பதை நீ அறிந்திருக்கிறாயா?” என்று தானியேலிடத்தில் கேட்டபோது, “கடைசி நாட்களில் உன் ஜனங்களுக்கு நேரப்போகிறதைக் உனக்குப் புரியவைக்க” தான் “வந்தேன்” என்று தானியேலுக்கு நினைவூட்டுகிறான். கடைசி நாட்களைப் பற்றித் தானியேலுக்கு அவர் போதித்ததற்கே ஏற்ப, கபிரியேல் பின்னர், “நான் பாரசீகத்தின் அதிபதியோடே போராடும்படிக்குத் திரும்பிப் போவேன்; நான் புறப்பட்டுப் போனபின், இதோ, கிரேக்கத்தின் அதிபதி வருவான்” என்று கூறுகிறான். பின்னர், பதினொராம் அதிகாரத்தின் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றுரையை அவர் ஆரம்பிக்கிறான்; அது கடைசி நாட்களில் ஒரு நூற்று நாற்பத்து நாலாயிரம் பேருக்கு நேரப்போகிறதைக் விவரிக்கிறது. அந்தத் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றுரை, “பாரசீகத்தின் அதிபதி” மற்றும் “கிரேக்கத்தின் அதிபதி” ஆகியோருடனான போராட்டத்தின் சூழலில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
மகா குரூசுவுக்கும் மகா அலெக்சாண்டருக்கும் இடையிலான நிஜ வரலாறு இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு மேற்பட்டது. ஆனால் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் கூறப்படும் அந்த மகா பூகம்பத்தில், இறுதிக் கால நிகழ்ச்சிகளின் நகர்வுகள் அதிவேகமானவையாக இருக்கின்றன; ஆகையால், வடதிசையின் போலியான ராஜாவால் ஆறாவது ராஜ்யம் கைப்பற்றப்பட்டவுடனேயே, கிரேக்கத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் பத்துப் ராஜாக்களாகிய ஏழாவது ராஜ்யம் தங்கள் ராஜ்யத்தை மிருகத்துக்குக் கொடுக்க உடனடியாக உடன்படுகின்றது.
ஒரு நிலையில், “மரே” எனும் தரிசனம் தானியேல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் ஏழு முறை பயன்படுத்தப்படுகிறது. அந்த ஏழு முறைகளில் நான்கை நாம் பரிசீலித்துள்ளோம்; அவற்றில் முதல் குறிப்பு, கோரேசின் மூன்றாம் ஆண்டிற்கு முன்பே தானியேல் அந்த தரிசனத்தைப் புரிந்துகொண்டான் என்பதைத் தானியேல் அடையாளப்படுத்துவதாக இருப்பதை நாம் கண்டறிந்துள்ளோம். அடுத்த மூன்று குறிப்புகளில், ஒவ்வொரு தரிசனத்திலும் நிகழும் மூன்று தொடுதல்கள், இருபத்தொன்று நாட்கள் துக்கித்திருந்த நிலையிலிருந்து தானியேல் விழித்தெழும் அனுபவத்தை அடையாளப்படுத்துகின்றன. அவனுடைய இந்தப் புத்துயிர்ப்பான விழித்தெழுதல், நித்திய சுவிசேஷத்தின் மூன்று-படிநிலை முறையின் மேல் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது; அந்த மூன்று படிகளும் தூதர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன; எனினும் இரண்டாம் படி பிரதான தூதனாகிய மிகாயேல் ஆவான்; மரணத்திலிருந்து மோசேயை எழுப்பி, அவனைப் பரலோகத்திற்குள் எடுத்துக்கொண்டவர் அவரே.
“தரிசனம்” என்ற சொல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் மற்ற மூன்று இடங்களில், அது “mareh” அல்ல; அது “marah” ஆகும். “Marah” என்பது “mareh” என்பதின் ஸ்திரீலிங்க வடிவமாகும். அது ஒரு தரிசனத்தை, மேலும் காரணவினைப் பொருளில் ஒரு “கண்ணாடி” அல்லது “பார்வைக்கண்ணாடி”யையும் குறிக்கிறது. அதன் வரையறையின் திறவுகோல், அது “காரணவினை” சார்ந்தது என்பதிலுள்ளது. அது “தோற்றத்தின்” தரிசனமே ஆகும்; ஆனால் அதன் இலிங்கத்தில் அது மாறுபட்டிருப்பதால், வேறுபட்ட ஒரு தீர்க்கதரிசனச் செய்தியை அடையாளப்படுத்துகிறது. அதன் வரையறைப்படி, “கண்ணாடி” என்பது, அந்தத் தரிசனத்தை காண்கிறவர்கள் ஏதோ ஒரு வகையான பிரதிபலிப்பைக் காண்கிறார்கள் என்பதை உணர்த்துகிறது. இதுவே அந்தச் சொல்லில் “காரணவினை” சார்ந்த அம்சமாகும். “Marah” என்பதன் சூழலில் ஒரு காரணவினைச் சொல்லின் வரையறை ஆழ்ந்ததாகும்.
“Causative” என்ற சொல், காரணத்தன்மை என்னும் கருத்தோடு அல்லது ஏதாவது ஒன்று நிகழும்படி உண்டாக்கும் செயலோடு தொடர்புடையது. மொழியியலில், குறிப்பாக வினைச்சொல் வடிவியலில், causative வடிவு என்பது ஒரு இலக்கண அமைப்பாகும்; அது, ஒரு வினைச்சொல்லின் கர்த்தா, அந்த வினைச்சொல் விவரிக்கும் செயலை மற்றொரு நபர் அல்லது பொருள் செய்யும்படி ஏற்படுத்துகிறான் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. உதாரணமாக, ஆங்கிலத்தில் “to read” என்ற வினைச்சொல், “to make someone read” என்று நாம் சொல்வபோது causative வடிவமாகிறது. இங்கு, கர்த்தா, வாசிக்கும் செயலை மற்றொரு நபர் செய்யும்படி ஏற்படுத்துகிறான்.
காரணவினை வடிவம், வினையால் விவரிக்கப்படும் செயல் நிகழும்படி ஏற்படுத்துவதற்குப் பொருள் பொறுப்புடையதாக இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. “காரணவினை” என்பது ஒரு செயல் அல்லது நிகழ்வு எவ்வாறு நிகழும்படி உண்டாக்கப்படுகிறது என்பதைக் குறிக்கிறது. தானியேல் “marah” என்ற எபிரேயச் சொல்லைப் பயன்படுத்தும் மூன்று இடங்களிலும், நோக்கிப் பார்க்கப்படும் தரிசனம் அதைப் பார்ப்பவனை, அவன் நோக்கிக் கொண்டிருக்கும் அந்தச் சாயலுக்குள் மாற்றுகிறது.
முதல் மாதத்தின் இருபத்துநான்காம் நாளில், நான் இத்தேக்கேல் என்னும் பெரிய ஆற்றின் கரையோரத்தில் இருந்தபோது, என் கண்களை உயர்த்திப் பார்த்தேன்; அப்போது, இதோ, நுண்ணிய சணல்வஸ்திரம் அணிந்திருந்த ஒரு மனுஷன்; அவனுடைய இடுப்பு ஊப்பாஸ் தேசத்தின் சுத்த பொன்னால் கட்டப்பட்டிருந்தது. அவனுடைய உடலும் படிகப்பச்சைக்கல்லைப் போலிருந்தது; அவனுடைய முகம் மின்னலின் தோற்றம்போலவும் (mareh), அவனுடைய கண்கள் அக்கினி விளக்குகளைப்போலவும், அவனுடைய புயங்களும் கால்களும் பளபளப்பாக மெருகூட்டப்பட்ட வெண்கலத்தின் நிறம்போலவும் இருந்தன; அவன் சொற்களின் சத்தம் பெருந்திரளான ஜனங்களின் சத்தம்போலிருந்தது. இந்த தரிசனத்தை (marah) நான் தானியேல் ஒருவனே கண்டேன்; என்னோடிருந்த மனிதர்கள் அந்தத் தரிசனத்தை (marah) காணவில்லை; ஆனாலும் அவர்கள்மேல் மிகுந்த நடுக்கம் விழுந்ததால், அவர்கள் ஒளிந்துகொள்ள ஓடிப்போனார்கள். ஆகையால் நான் ஒருவனே மீதமிருந்து, இந்த மகத்தான தரிசனத்தை (marah) கண்டேன்; என்னுள் பலமேயின்றிப் போனது; என் அழகுத் தோற்றம் என்னுள் கெட்டுப்போனதாய் மாறி, எனக்குப் பலம் எதுவும் மீதியிருக்கவில்லை. ஆனாலும் அவன் சொற்களின் சத்தத்தை நான் கேட்டேன்; அவன் சொற்களின் சத்தத்தைக் கேட்டபோது, என் முகம் தரையின்மேல் விழுந்தபடி, ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருந்தேன். தானியேல் 10:4–9.
இருபத்தொன்று நாட்கள் துக்கத்தின் முடிவில், அது கடைசி நாட்களில் இரு சாட்சிகள் தெருவில் இறந்தபடி கிடக்கும் மூன்றரை நாட்களுடன் ஒத்திசைகிறபோது, தானியேல் திடீரென கிறிஸ்துவின் தோற்றத்தைக் காணச் செய்யப்பட்டான்; மேலும் அவருடைய தோற்றம் “மின்னலின் தோற்றம்போல (mareh)” இருந்தது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதினொன்றின் மூன்றரை நாட்களின் முடிவில் நிகழும் அந்தச் சம்பவம் ஒரு பிரிவினையை உண்டாக்குகிறது; ஏனெனில் “தானியேலோடிருந்த மனிதர் தரிசனத்தை (marah) காணவில்லை; ஆனால் ஒரு பெரும் நடுக்கம் அவர்கள்மேல் விழுந்தது; அதனால் அவர்கள் தங்களை மறைத்துக்கொள்ள ஓடிப்போனார்கள். ஆகையால்” தானியேல் “தனியாகவே விடப்பட்டான்,” ஆனால் “என்னோடிருந்த மனிதர் தரிசனத்தை (marah) காணவில்லை; ஆனால் ஒரு பெரும் நடுக்கம் அவர்கள்மேல் விழுந்தது; அதனால் அவர்கள் தங்களை மறைத்துக்கொள்ள ஓடிப்போனார்கள்.”
தானியேல் தனியாக இருந்தபோது கண்ட தரிசனம், தானியேலை அந்தத் தரிசனத்தின் உருவமாக மாற்றிய பெண்பாலான, காரணகர்த்தியான தரிசனமாக இருந்தது. தானியேலின் மனுஷ பலம் அகற்றப்பட்டதினாலும், அவனுடைய சௌந்தரியம் கெடுதலாக மாற்றப்பட்டதினாலும், அந்த மாற்றம் நிறைவேற்றப்பட்டது.
ஆத்துமா வாசமிருந்து அதின் மூலம் செயல்படுகின்ற அதே மாம்சமே கர்த்தருடையது. உயிருள்ள இயந்திரத்தின் எந்தப் பகுதியையும் புறக்கணிக்க எங்களுக்கு உரிமையில்லை. உயிருள்ள உடலமைப்பின் ஒவ்வொரு பகுதியும் கர்த்தருடையதே. நம்முடைய சொந்த உடலமைப்பைப் பற்றிய அறிவு, ஒவ்வொரு உறுப்பும் நீதியின் கருவியாக தேவனுடைய சேவையைச் செய்ய வேண்டியதென்பதை நமக்குக் கற்பிக்க வேண்டும்.
“மனிதனுடைய இருதயத்தின் பெருமையை அடக்க இயல்வது தேவன் ஒருவரே. நம்மால் நாமே நம்மைக் இரட்சிக்க முடியாது. நம்மால் நாமே நம்மைப் புதுப்பிறப்பிக்க முடியாது. பரலோக நீதிமன்றங்களில், என்னை நேசித்த எனக்கே, என்னைக் கழுவித்த எனக்கே, என்னை மீட்ட எனக்கே, மகிமையும் கௌரவமும், ஆசீர்வாதமும் ஸ்தோத்திரமும் உண்டாகுக என்று எந்தப் பாடலும் பாடப்படாது. ஆனால் இந்த உலகத்தில் இங்கே அநேகர் பாடும் பாடலின் பிரதான ஸ்வரம் இதுவே. இருதயத்தில் சாந்தமும் தாழ்மையும் உடையவர்களாயிருப்பதன் அர்த்தம் என்ன என்பதை அவர்கள் அறியார்கள் இல்லை; மேலும், அதைத் தவிர்க்க முடிந்தால், இதை அறியவேண்டும் என்றும் அவர்கள் எண்ணுவதில்லை. கிறிஸ்துவிடத்தில், அவருடைய சாந்தத்தையும் தாழ்மையையும் கற்றுக்கொள்ளுதலிலே முழு சுவிசேஷமும் அடங்கியிருக்கிறது.”
“விசுவாசத்தினால் நீதிமானாக்கப்படுதல் என்றால் என்ன? அது, மனிதனுடைய மகிமையைத் தூளில் தாழ்த்தி, மனிதன் தன்னாலே தன் நிமித்தம் செய்ய இயலாததை அவனுக்காகச் செய்கிற தேவனுடைய கிரியையாகும்.” Testimonies to Ministers, 456.
விசுவாசத்தினாலான நீதிகரிக்கப்பட்டதின் அனுபவம், மனிதனுடைய மகிமையைத் தூளிலே தாழ்த்திவைப்பதில் தேவன் செய்கிற கிரியையாகும். தானியேலோடிருந்த மனிதர்கள் ஓடிப்போகச் செய்யப்பட்ட தரிசனம், கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டின் “காரணமளிக்கும்” பெண்பால் தரிசனமாக இருந்தது; மேலும் தானியேலின் சுயநீதி உடனடியாகத் தூளிலே தாழ்த்தப்பட்ட பின்பு, இறுதியில் தானியேலை அந்தச் செய்தியை எடுத்துச் செல்ல வல்லமையூட்டிய மூன்று தூதரகத் தொடுதல்கள் அளிக்கப்பட்டன.
1888 ஆம் ஆண்டில், எல்டர்கள் ஜோன்ஸ் மற்றும் வாக்கனர் முன்வைத்த விசுவாசத்தினால் நீதிமானாக்கப்படுதல் என்ற செய்தியுடன் வல்லமையுள்ள தூதன் இறங்கி வந்தான். அதே தூதன் மீண்டும் 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று, அதே விசுவாசத்தினால் நீதிமானாக்கப்படுதல் என்ற செய்தியுடன் இறங்கி வந்தான். அதுவே ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலின் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது. ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதல் முடிவடையும் வேளையில், ஆரம்பத்திலிருந்த செய்தி மறுபடியும் திரும்பச் சொல்லப்படுகிறது; ஏனெனில், இயேசு எப்போதும் ஒரு காரியத்தின் முடிவை, அந்தக் காரியத்தின் ஆரம்பத்தோடு விளக்கிக் காட்டுகிறார்.
1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று அதே அந்தத் தூதன் இறங்கி வந்து, 1840 முதல் 1844 வரை நிறைவேற்றப்பட்ட அந்த மூன்று படிகளையும் ஆரம்பித்தான். அந்த மூன்று படிகள், 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று முதல் தூதனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வல்லமையூட்டலால் ஆரம்பித்து, 1844 ஏப்ரல் 19 அன்று இரண்டாம் தூதனின் வருகையாலும், 1844 அக்டோபர் 22 அன்று மூன்றாம் தூதனின் வருகையாலும் தொடர்ந்தன. அந்த வரலாறு, 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று மூன்று தூதர்களில் முதல்வனின் இறங்குதலை முன்நிழலிட்டது; அதனைத் தொடர்ந்து 2020 ஜூலை 18-இன் ஏமாற்றத்தின் வேளையில் இரண்டாம் தூதன் வந்தான்; மேலும் அது விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது மூன்றாம் தூதனின் வருகையுடன் நிறைவடைகிறது.
அந்த வரலாற்றின் முடிவில், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டிருப்பதுபோலும், மேலும் தானியேலின் இருபத்தொன்று நாட்கள் துக்கத்தினாலும் குறிக்கப்பட்டிருப்பதுபோலும், தெருக்களில் மூன்றரை நாட்கள் மரித்த பின்பு மோசேயையும் எலியாவையும் உயிர்த்தெழுப்புவதற்காக மிகாவேல் இறங்கும் போது, கிறிஸ்து மீண்டும் இறங்குகிறார். முதலில் அவர் தமது மகிமையின் தரிசனத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்; அது மனுஷனுடைய மகிமையை மண்ணில் தாழ்த்தி, ஒரு பிரிவினையை உண்டாக்கும் தரிசனமாகும். தானியேல் மண்ணில் விழுந்த பின்பு, மேலும் “causative” பெண்பால் தரிசனத்தை நோக்கிப் பார்த்ததினால் மாற்றமடைந்த பின்பு, அவன் முதற்தடவையாக காபிரியேலினால் தொடப்பட்டு, நடுங்குகிற அவன் கால்களில் நிறுத்தப்படுகிறான்.
பின்னர் பிரதானத் தூதனாகிய மிகாயேல் “மோசேயை உயிர்த்தெழுப்புவதற்காக” இறங்கி வந்து, தாம் உண்மையிலேயே தமது ஆண்டவரோடு பேசிக்கொண்டிருந்தார் என்ற நிஜத்தின் பெருமூச்சால் வலிமையிழந்திருந்த தானியேலை இரண்டாவது முறைத் தொட்டார். அதன்பின் கபிரியேல் வந்து, அவரை மூன்றாவது முறைத் தொட்டு, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிறு சட்டத்தில் கொடியாக இருப்பதற்கான பணிக்காக அவரை பலப்படுத்தினான். இந்த மூன்று தொடுதல்கள் வெளிப்படுத்தல் பதினான்கின் மூன்று தூதர்களின் அடையாளங்களாகும்; அவை ஒரே நாளுக்குள் நிகழ்ந்தபோதிலும்.
முதல் தூதனுடைய அனுபவம், மின்னலைப்போல கிறிஸ்துவின் தோற்றத்தையும், பிரித்தறியச் செய்கிற “காரணமூட்டும்” தரிசனத்தையும், தன் மனுஷ மகிமையின் தூசியிலிருந்து தானியேலை எழுப்புகிற முதல் தொடுதலையும் உள்ளடக்குகிறது. முதல் தூதன், முதலிலேயே அடங்கியுள்ள மூன்று படிகளையும் கொண்டிருக்கிறான்; ஏனெனில் அது முதல் செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. முதல் தொடுதல் ஒன்பதாம் வசனத்திலிருந்து பதினொன்றாம் வசனம் வரை பதிவு செய்யப்பட்டிருப்பது தற்செயலானது அல்ல.
ஆயினும் அவன் சொற்களின் சத்தத்தை நான் கேட்டேன்; அவன் சொற்களின் சத்தத்தை நான் கேட்டபோது, என் முகம் தரையின்மேல் குவிந்தபடி, நான் முகங்குப்புற ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருந்தேன். அப்பொழுது, இதோ, ஒரு கை என்னைத் தொட்டது; அது என்னை என் முழங்கால்களின் மேல் மற்றும் என் கைகளின் உள்ளங்கைகளின் மேல் நிறுத்தியது. அவர் எனக்குச் சொன்னார்: “மிகவும் பிரியமான மனுஷனாகிய தானியேலே, நான் உனக்குச் சொல்லுகிற வார்த்தைகளை உணர்ந்து, நிமிர்ந்து நில்; ஏனெனில் இப்போது நான் உன்னிடத்திற்கே அனுப்பப்பட்டிருக்கிறேன்.” அவர் இந்த வார்த்தையை எனக்குச் சொன்னபோது, நான் நடுங்கிக்கொண்டே நின்றேன். தானியேல் 10:9–11.
கிறிஸ்துவே தாமே அருளிய இரண்டாவது தொடுதலின் அனுபவம், பேச இயலாதிருந்த தானியேலைத் தன் ஆண்டவரோடு பேசக்கூடியவனாக மாற்றுகிறது. இரண்டாவது தொடுதலில் தானியேலுக்கு மூச்சு இல்லை; ஆகையால், இங்கு அவன் எசேக்கியேல் முப்பத்தேழாம் அதிகாரத்தில் உள்ள முதல் செய்தியின் நிலைப்பாட்டில் இருக்கிறவனாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறான்.
அவர் இவ்வாறான வார்த்தைகளை என்னிடத்தில் பேசியபோது, நான் என் முகத்தை தரையின்பால் குனிந்து, வாயடைத்தவனாயிருந்தேன். அப்பொழுது, இதோ, மனுஷகுமாரரின் உருவத்தினைப் போன்ற ஒருவர் என் உதடுகளைத் தொட்டார்; பின்னர் நான் என் வாயைத் திறந்து பேசி, எனக்கு முன்பாக நின்றவரிடம் சொல்லினேன்: என் ஆண்டவரே, இந்தத் தரிசனத்தினால் என் வேதனைகள் என்மேல் திரும்பிவந்தன; எனக்கோ பலமே எதுவும் நிலைக்கவில்லை. ஏனெனில், என் ஆண்டவராகிய இவரின் அடியான், என் ஆண்டவராகிய இவரோடு எப்படிப் பேச முடியும்? என்னைப் பொறுத்தவரையில், உடனே என்னுள் பலம் எதுவும் மீதியிருக்கவில்லை; சுவாசமும் என்னுள் எதுவும் மீதியிருக்கவில்லை. தானியேல் 10:15–17.
எசேக்கியேலின் இரண்டாவது செய்தியில், அந்த எலும்புகள்மேல் நான்கு காற்றுகளிலிருந்து வரும் ஒரு செய்தி ஊதப்பட வேண்டும்; அப்பொழுது அவை உயிரடைந்து எழுந்து, வல்லமையுள்ள ஒரு பெரிய படையாக நிற்கும். அந்தப் படைக்கு அளிக்கப்படும் வல்லமையூட்டல் மூன்றாவது தொடுதலினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.
அப்பொழுது மனிதரின் தோற்றம்போலிய ஒருவர் மீண்டும் வந்து என்னைத் தொட்டு, என்னை பலப்படுத்தினார். அவர், “மிகவும் பிரியமான மனுஷனே, அஞ்சாதே; சமாதானம் உனக்காக இருப்பதாக; பலமாயிரு, ஆம், பலமாயிரு” என்றார். அவர் என்னோடு பேசியபோது நான் பலமடைந்து, “என் ஆண்டவர் பேசட்டும்; ஏனெனில் நீர் என்னை பலப்படுத்தினீர்” என்றேன். அப்பொழுது அவர், “நான் உன்னிடத்துக்கு எதற்காக வந்தேன் என்பதை அறிந்திருக்கிறாயா? இப்போது நான் பாரசீகத்தின் அதிபதியோடு போராடுவதற்குத் திரும்பிச் செல்வேன்; நான் புறப்பட்டுப் போனபின், இதோ, கிரேக்கத்தின் அதிபதி வருவான். ஆனால் சத்தியத்தின் வேதப்பிரமாணத்தில் எழுதப்பட்டிருப்பதை நான் உனக்குக் காண்பிப்பேன்; இவ்விஷயங்களில் என்னோடு உறுதியாக நிற்பவன், உங்கள் அதிபதியான மிகாயேலைத் தவிர வேறொருவரும் இல்லை. மேலும் மேதியனாகிய தரியுவின் முதல் ஆண்டிலேயே, நானே அவனை உறுதிப்படுத்தவும் பலப்படுத்தவும் நின்றேன். இப்போது நான் உனக்குச் சத்தியத்தை அறிவிப்பேன். இதோ, பாரசீகத்தில் இன்னும் மூன்று ராஜாக்கள் எழும்புவார்கள்; நான்காமவன் அவர்களையெல்லாம் விட மிகுந்த செல்வவானாக இருப்பான்; அவன் தன் செல்வத்தினால் வந்த வல்லமையினால் எல்லாரையும் கிரேக்க நாட்டரசுக்கு விரோதமாக எழுப்புவான்.” தானியேல் 10:18–11:2.
எசேக்கியேல் முப்பத்தேழாம் அதிகாரத்தில் இரு சாட்சிகளுக்கும் உயிர் கொடுக்கும் செய்தி, மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாம் குறித்த செய்தியாகும்; ஆனால், வரி மேல் வரியாக, மிக்கேல் மோசேயை எழுப்பி, ஒரு கொடியாக அவரை பரலோகத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறார் என்ற உருவகத்தில் கபிரியேல் அடையாளப்படுத்தும் செய்தி, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் இறுதி ஜனாதிபதியைப் பற்றிய செய்தியாகும். அது ஆறாவது ஜனாதிபதியின் (குடியரசுக் கட்சியின் கொம்பு) செய்தியாகும்; உண்மையான புராட்டஸ்டன்ட் கொம்பு கொல்லப்பட்டதுபோலவே, அவனும் 2020-இல் கொல்லப்பட்டான். தானியேலின் வர்ணனையில், உண்மையான புராட்டஸ்டன்ட் கொம்புக்கான துக்கநாட்களிலிருந்து எழுந்த உயிர்த்தெழுதல், குடியரசுக் கட்சியின் கொம்பின் உயிர்த்தெழுதலை அடையாளப்படுத்துவதற்குள் வழிநடத்தியது.
தானியேல் புத்தகத்தின் பத்தாம் அதிகாரத்தில் “தரிசனம்” அல்லது “தோற்றம்” என்ற சொல் ஏழு முறை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அந்த ஏழு குறிப்புகளும் ஒரே எபிரேயச் சொல்லினாலேயே குறிக்கப்படுகின்றன; எனினும், அவற்றில் மூன்று முறை அந்தச் சொல் ஸ்திரீலிங்க வடிவிலும், மற்ற நான்கு முறை அது புல்லிங்க வடிவிலும் உள்ளது. ஏழு என்பது பூரணத்தின் எண் ஆகையால், ஏழாகும் இந்த மூன்று-நான்கு இணைவு வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்ற புத்தகத்தின் ஒரு முதன்மையான பண்பாகும்; அங்கே ஏழு சபைகளில் கடைசி மூன்றும், ஏழு முத்திரைகளில் கடைசி மூன்றும், ஏழு எக்காளங்களில் கடைசி மூன்றும் முதல் நான்கிலிருந்து குறிப்பாக வேறுபடுத்திக் காட்டப்படுகின்றன.
தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் ஒரே புத்தகமே; இந்த அர்த்தத்தில் தானியேலும் யோவானும் ஒரே கடைசி நாள் அடையாளமாக இருக்கின்றனர். பத்தாம் அதிகாரத்தில் உள்ள கிறிஸ்துவின் தரிசனம், வெளிப்படுத்தல் முதலாம் அதிகாரத்தில் உள்ள கிறிஸ்துவின் தரிசனமே ஆகும்.
வெளிப்படுத்தின விசேஷம் முதலாம் அதிகாரத்தில், யோவான் தன் பின்னால் ஒரு சத்தத்தைக் கேட்டு, பேசுகிறவரை காணும்படி திரும்பினான்.
கர்த்தருடைய நாளில் நான் ஆவியில் இருந்தேன்; அப்பொழுது என் பின்னால் எக்காளத்தின் ஓசையைப் போன்ற ஒரு மகத்தான சத்தத்தைக் கேட்டேன்; அது: “நான் அல்பாவும் ஓமேகாவும், முதலும் கடைசியும் ஆகிறேன்; நீ காண்கிறதை ஒரு புத்தகத்தில் எழுதி, அதை ஆசியாவில் உள்ள ஏழு சபைகளுக்குப் அனுப்பு; எபேசுவிற்கும், சுமிர்னாவிற்கும், பெர்கமுவிற்கும், தியத்தீராவிற்கும், சர்தீசிற்கும், பிலதெல்பியாவிற்கும், லவோதிக்கேயாவிற்கும் அனுப்பு” என்று சொன்னது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 1:10, 11.
அது தானியேல் புத்தகத்தின் பத்தாம் அதிகாரத்தில் வரும் மூன்று தொடுதல்களாக இருந்தாலும்கூட, அல்லது வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தின் முதல் அதிகாரத்தில் வரும் அதே தரிசனமாக இருந்தாலும்கூட, அல்லது எசேக்கியேல் புத்தகத்தின் முப்பத்தேழாம் அதிகாரத்தில் வரும் இரண்டு செய்திகள் ஆக இருந்தாலும்கூட, அல்லது யெசாயா பலிபீடத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட எரியும் நெருப்புக்கல்லால் தொடப்பட்டதாயிருந்தாலும்கூட, அந்த அனுபவம் இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்திக்கு அளிக்கப்படும் வல்லமையூட்டலை அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும் அந்தச் செய்தி 2023 ஆம் ஆண்டின் ஜூலை மாதத்தில் இரு சாட்சிகளின் உயிர்த்தெழுதலிலேயே ஆரம்பமாகிறது. தானியேல், யோவான், எசேக்கியேல், யெசாயா ஆகியோர் அனைவரும் தமக்குப் பின்னால் உள்ள “பழைய பாதைகளிலிருந்து” வரும் “சத்தத்தை” கேட்கும் ஒரு தூதரைக் குறிக்கின்றனர்; அந்தச் சத்தம், “நான் யாரை அனுப்புவேன்?” என்று கேட்கிறது. அந்தத் தூதர், “இதோ, நான் இருக்கிறேன்; என்னை அனுப்பும்” என்று பதிலளிக்கும்போது, அவன் பலப்படுத்தப்பட்டு, வனாந்தரத்தில் கூப்பிடுகிறவனைப்போல தனது சத்தத்தை உயர்த்துகிறான். “செவியுள்ளவன் ஆவியானவர் சபைகளுக்குச் சொல்லுகிறதை கேட்கக்கடவன்.”
இந்த ஆய்வை நமது அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.
“இப்பொழுது விவரிக்கப்பட்ட நிகழ்வின்போது, அந்நேரத்தில் தானியேல் ஏற்றுக்கொள்ள இயன்றிருந்த எல்லா போதனைகளையும் கபிரியேல் தூதன் அவனுக்குப் பகிர்ந்தளித்தான். எனினும், சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இன்னும் முழுமையாக விளக்கப்படாத பொருட்களைப் பற்றி மேலும் அறிந்துகொள்ள தீர்க்கதரிசி விரும்பி, மறுபடியும் தேவனிடமிருந்து ஒளியையும் ஞானத்தையும் தேடுவதற்கு தன்னை அர்ப்பணித்தான். ‘அந்த நாட்களில் தானியேலாகிய நான் மூன்று முழு வாரங்கள் துக்கித்துக்கொண்டிருந்தேன். நான் இனிய அப்பத்தை உண்டதில்லை; மாம்சமும் திராட்சரசமும் என் வாயில் படவில்லை; நான் என்னை முற்றிலும் அபிஷேகம் செய்துகொள்ளவும் இல்லை…. அப்பொழுது நான் என் கண்களை உயர்த்திப் பார்த்தேன்; இதோ, மெல்லிய சணல்வஸ்திரம் தரித்திருந்த ஒரு மனிதன், அவன் இடுப்பு ஊப்பாஸ் தேசத்தின் சுத்தப்பொன்னினால் கட்டப்பட்டிருந்தது. அவன் உடல் படிகப்பச்சைக்கல்லைப்போலவும், அவன் முகம் மின்னலின் தோற்றம்போலவும், அவன் கண்கள் அக்கினித் தீபங்களைப்போலவும், அவன் புயங்களும் அவன் கால்களும் பொலிவூட்டப்பட்ட வெண்கலத்தின் நிறம்போலவும், அவன் வார்த்தைகளின் சத்தம் பெருந்திரளான ஜனத்தின் சத்தம்போலவும் இருந்தது’ (தானியேல் 10:2–6).”
“இந்த வர்ணனை, கிறிஸ்து பத்மோஸ் தீவில் யோவானுக்குப் வெளிப்படுத்தப்பட்டபோது அவர் அளித்த வர்ணனைக்கு ஒத்ததாகும். தேவனுடைய குமாரனாகியவரைவிடத் தாழ்ந்தவர் அல்லாத ஒருவரே தானியேலுக்குத் தோன்றினார். நம்முடைய ஆண்டவர், பிற்கால நாட்களில் என்ன நடைபெறும் என்பதைத் தானியேலுக்குப் போதிக்க மற்றொரு பரலோகத் தூதருடன் வருகிறார்.”
“உலகத்தின் மீட்பரால் வெளிப்படுத்தப்பட்ட மகத்தான சத்தியங்கள், மறைந்திருக்கும் பொக்கிஷங்களைத் தேடுவதுபோல் சத்தியத்தைத் தேடுகிறவர்களுக்குரியவையாகும். தானியேல் வயதான மனிதனாயிருந்தான். அவன் வாழ்க்கை ஒரு அயோக்கியரின் அரண்மனையின் மயக்கமூட்டும் கவர்ச்சிகளின் நடுவே கழிந்திருந்தது; அவன் மனம் ஒரு மகத்தான பேரரசின் காரியங்களினால் சுமையுற்றிருந்தது. ஆயினும் அவன் இவையெல்லாவற்றிலிருந்தும் விலகி, தேவனுக்கு முன்பாகத் தன் ஆத்துமாவைத் தாழ்த்தித் துன்புறுத்தி, உன்னதமானவரின் நோக்கங்களை அறிய முனைந்தான். அவன் விண்ணப்பங்களுக்கு உத்தரமாக, கடைசிக் காலங்களில் வாழப்போகிறவர்களுக்காக வானத்தின் பிரகாரங்களிலிருந்து ஒளி அறிவிக்கப்பட்டது. அப்படியானால், வானத்திலிருந்து நமக்குக் கொண்டுவரப்பட்ட சத்தியங்களைப் புரிந்துகொள்ளும்படி அவர் நம்முடைய அறிவைத் திறக்க, நாம் எவ்வளவு தீவிரத்தோடு தேவனைத் தேடவேண்டும்!”
“‘நான் தானியேல் ஒருவனே அந்தத் தரிசனத்தைக் கண்டேன்; என்னோடிருந்த மனிதர்கள் அந்தத் தரிசனத்தைக் காணவில்லை; ஆயினும் ஒரு பெரிய நடுக்கம் அவர்கள்மேல் விழுந்தது; அதனால் அவர்கள் தங்களை மறைத்துக்கொள்ள ஓடிப்போனார்கள்…. அப்பொழுது என்னிடத்தில் எந்த வலிமையும் எஞ்சியிருக்கவில்லை; ஏனெனில் என்னுடைய அழகு என்னிடத்தில் சிதைவாக மாறிப்போனது; நான் எந்த வலிமையையும் தக்கவைத்துக்கொள்ளவில்லை’ (7, 8 ஆம் வசனங்கள்). மெய்யாகவே பரிசுத்தமாக்கப்பட்ட எல்லாருக்கும் இதுபோன்ற ஒரு அனுபவம் இருக்கும். கிறிஸ்துவின் மகத்துவம், மகிமை, பரிபூரணத்துவம் ஆகியவற்றைப் பற்றிய அவர்களுடைய பார்வை எவ்வளவு தெளிவாகிறதோ, அவ்வளவு தெளிவாகவே தங்களுடைய பலவீனத்தையும் அபரிபூரணத்தையும் அவர்கள் காண்பார்கள். தாங்கள் பாவமற்ற குணநிலையுடையவர்கள் என்று உரிமை கோருவதற்கான எந்த மனப்பான்மையும் அவர்களிடம் இருக்காது; தங்களிலே சரியானதாய், அழகானதாய் தோன்றியிருந்தது, கிறிஸ்துவின் பரிசுத்தத்துக்கும் மகிமைக்கும் எதிர்மறையாக ஒப்பிடப்படும்போது, தகுதியற்றதும் அழிவுக்குரியதுமாக மட்டுமே தோன்றும். மனிதர்கள் தேவனிடமிருந்து பிரிந்திருக்கும்போதும், கிறிஸ்துவைப் பற்றிய அவர்களுடைய பார்வை மிக மங்கலாயிருக்கும்போதும்தான், அவர்கள், ‘நான் பாவமற்றவன்; நான் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டவன்’ என்று சொல்லுகிறார்கள்.”
“அப்பொழுது காபிரியேல் தீர்க்கதரிசியினிடத்தில் தோன்றி, இவ்வாறு அவனைச் சம்போதித்தான்: ‘ஓ தானியேலே, மிகவும் பிரியமான மனுஷனே, நான் உன்னோடு பேசுகிற வார்த்தைகளை உணர்ந்து, நேராக நில்; ஏனெனில் இப்பொழுது நான் உன்னிடத்திற்கு அனுப்பப்பட்டிருக்கிறேன்.’ அவர் இந்த வார்த்தையை என்னோடு பேசியபோது, நான் நடுங்கிக்கொண்டே நின்றேன். அப்பொழுது அவன் என்னிடம் கூறினான்: ‘தானியேலே, பயப்படாதே; ஏனெனில் நீ உன் தேவனுடைய சந்நிதியில் புரிந்துகொள்ள உன் இருதயத்தைச் செலுத்தியும், உன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளவும் ஆரம்பித்த முதல் நாள்முதல் உன் வார்த்தைகள் கேட்கப்பட்டன; உன் வார்த்தைகளினிமித்தம் நான் வந்திருக்கிறேன்’ (வசனங்கள் 11, 12).”
“பரலோக மகிமையுடையவரால் தானியேலுக்கு எத்தகைய மகத்தான கனம் காட்டப்படுகிறது! அவர் தமது நடுங்கும் தாசனை ஆறுதல்படுத்தி, அவனுடைய ஜெபம் பரலோகத்தில் கேட்கப்பட்டதாக உறுதியளிக்கிறார். அந்தத் தீவிரமான விண்ணப்பத்திற்குப் பதிலாக, பாரசீக ராஜாவின் இருதயத்தைச் செயல்படுத்த தூதனாகிய காபிரியேல் அனுப்பப்பட்டான். தானியேல் உபவாசமிருந்து ஜெபித்த அந்த மூன்று வாரங்களிலெல்லாம், அந்த அரசன் தேவனுடைய ஆவியின் தாக்குதல்களுக்கு எதிர்த்து நின்றான்; ஆனாலும், தானியேலுடைய ஜெபத்திற்குப் பதிலளிக்கத் தீர்மானமான ஏதோ ஒரு நடவடிக்கையை எடுக்கும்படி அந்த பிடிவாதமுள்ள அரசனின் இருதயத்தைத் திருப்புவதற்காக, பரலோகத்தின் அதிபதியாகிய பிரதான தூதன் மிகாயேல் அனுப்பப்பட்டார்.”
“‘அவர் இவ்வார்த்தைகளை எனக்குச் சொன்னபோது, நான் என் முகத்தைத் தரையின்மேல் குனிந்து, வாக்கில்லாதவனானேன். அப்பொழுது, இதோ, மனிதகுமாரரின் ரூபத்தை ஒத்த ஒருவர் என் உதடுகளைத் தொட்டார்…. மேலும், மிகவும் பிரியிக்கப்பட்ட மனுஷனே, பயப்படாதே; உனக்குச் சமாதானம் உண்டாகுக; பலங்கொள், ஆம், பலங்கொள் என்று சொன்னார். அவர் எனக்குச் சொன்னபோது, நான் பலம்பெற்று: என் ஆண்டவர் பேசட்டும்; ஏனெனில் நீர் எனக்குப் பலமளித்தீர் என்று சொன்னேன்’ (வசனங்கள் 15–19). தானியேலுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்ட தெய்வீக மகிமை அவ்வளவு மாபெருமையாக இருந்ததால், அந்தத் தரிசனத்தை அவர் சகிக்க முடியவில்லை. அப்பொழுது பரலோகத் தூதன் தன் சந்நிதியின் பிரகாசத்தை மறைத்து, தீர்க்கதரிசிக்குப் ‘மனிதகுமாரரின் ரூபத்தை ஒத்த ஒருவராக’ (வசனம் 16) தோன்றினார். தமக்குக் கடவுளிடமிருந்து அனுப்பப்பட்ட செய்தியை கேட்கும்படி, தம் தெய்வீக வல்லமையினால் அவர் இந்த நேர்மையும் விசுவாசமும் உடைய மனிதனைப் பலப்படுத்தினார்.
“தானியேல் உன்னதமானவரின் அர்ப்பணிப்புள்ள ஊழியக்காரனாயிருந்தான். அவனுடைய நீண்ட ஆயுள், தன் எஜமானுக்காகச் செய்த உன்னதமான சேவைக்கிரியைகளால் நிரம்பியிருந்தது. அவனுடைய குணநலனின் பரிசுத்தமும் அசைக்கமுடியாத உண்மைப்பற்றும், அவனுடைய இருதயத் தாழ்மையும் தேவனுடைய சந்நிதியில் அவன் கொண்டிருந்த மனந்திரும்புதலும் ஆகியவற்றுக்கு மட்டுமே இணையானவையாகும். நாங்கள் மறுபடியும் கூறுகிறோம்: தானியேலின் வாழ்க்கை உண்மையான பரிசுத்தமாக்கலின் தேவஆவியால் உந்தப்பட்ட ஓர் எடுத்துக்காட்டாகும்.” Sanctified Life, 49–52.