தானியேல் புத்தகம் - நூற்று அறுபத்து நான்கு

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பதினாறாம் வசனத்தில், கி.மு. 63 ஆம் ஆண்டில் பொம்பேயால் யூதாவும் எருசலேமும் வெல்லப்பட்ட சம்பவம் முன்வைக்கப்படுகிறது. அதே அதிகாரத்தின் நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தின் நிறைவேற்றமாக, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அந்த வசனத்துடன் தொடர்புடைய வரலாறு, நகரம் கைப்பற்றப்படும் வேளையில் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு உள்நாட்டுப் போரைக் சுட்டிக்காட்டுகிறது; இதன்மூலம் இப்போது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் நடைபெற்று வரும் அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போரின் மறுபட்சி அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. துப்பாக்கிச் சூடு நடைபெற்றிருக்கிறதா இல்லையா என்பதனைப் பொருட்படுத்தாமல், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் கட்டுப்பாட்டைப் பெறுவதற்காக இரண்டு வர்க்கங்கள் இப்போது போராட்டத்தில் உள்ளன. பொம்பே எருசலேமைக் கைப்பற்றியபோது, கி.பி. 70 ஆம் ஆண்டில் அது அழிக்கப்படும் வரையில் எருசலேம் ரோம அதிகாரத்தின் கீழ் நிலைத்திருக்கும் என்பதை அது சுட்டிக்காட்டியது. ஆகையால், அது பைபிள் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் ராஜ்யத்தின் முடிவைக் குறிக்கும் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்னடையாளமாக அமைந்தது.

இந்த உரைப்பகுதியில் அடையாளப்படுத்தப்படும் நான்கு ரோமப் பேராட்சிகளில் முதல்வன் பொம்பேயே ஆவான். ரோமரான மார்க் ஆண்டனியும் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார்; ஆயினும், ரோமத் தலைவர்களாகச் சித்தரிக்கப்படும் அந்த நான்கு ஆற்றல்களில், ஆண்டனி ரோமுக்கு விரோதமாகக் கலகம்பண்ணி, எகிப்துடன் கூட்டணியமைத்த ரோமத் தலைமையைத்தான் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். பூமி மிருகத்தின் குடியரசு கொம்பின் நான்கு தலைமுறைகளைத் தீர்க்கதரிசனரீதியாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் அந்த நான்கு ரோமர்கள் பொம்பே, ஜூலியஸ் சீசர், ஆகஸ்து சீசர், மற்றும் திபேரியு சீசர் ஆவர்.

1863 ஆம் ஆண்டின் தலைமுறையில் அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போரின் கிளர்ச்சியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பாம்பேய், கடைசி தலைமுறையையும் இப்போது நடைபெற்று வரும் தற்போதைய “உள்நாட்டுப் போரையும்” விளக்குகின்றான். ஜூலியஸ் சீசர் இரண்டாம் தலைமுறையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றான்; அக்காலத்தில் ஐக்கிய அமெரிக்கா ஜாதிகளின் நடுவே முதன்மை ஜாதியாக உறுதியாக நிலைநிறுத்தப்பட்டது; ஆனால் 1913 ஆம் ஆண்டில், நிதி அமைப்பின் இறையாண்மை உலகமயவாத வங்கித்துறைக்குக் கொடுக்கப்பட்டபோது, ஒரே உலக அரசாங்கத்திற்கான செயல் ஆரம்பிக்கப்பட்டபோது, அவன் கொலை செய்யப்பட்டான். சீசர் ஆகஸ்து, இரு உலகப் போர்களின் மகிமைமிக்க ஆண்டுகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றான்; அக்காலத்தில் இரத்தப்பாய்ச்சி இருந்தபோதிலும், ஐக்கிய அமெரிக்கா உலகத்தின் பொறாமைக்குரிய நாடாக ஆனது. பின்னர் கடைசி தலைமுறையில், தன் மதுவெறிக்கும் கிறிஸ்துவின் சிலுவைப்பாடிற்கும் பெயர்பெற்ற திபேரியு சீசர், அடிப்படையில் முதல் கத்தோலிக்க ஜனாதிபதியான ஜான் எப். கென்னடி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதன் மூலம் தொடங்கிய காலகட்டத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றான்; இவ்வாறாக ரோமுக்குப் பணிந்துகொள்ளும் தலைமுறையை அவன் அடையாளப்படுத்துகின்றான்.

பொம்பேயுடன் தொடர்புடைய இந்த தீர்க்கதரிசனப் பிரச்சினைகள் முக்கியமானவைகளே; ஆனால் தற்போது நாம் கவனம் செலுத்துவது, பொம்பேயையும் பதினாறாம் வசனத்தையும் முன்னிட்டு வரும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின்மேலாகும். அந்த வரலாறு, அத்தியாயத்தின் முதல் இரு வசனங்களில், 1989-ஐ முடிவின் காலமாக அடையாளப்படுத்துவதால் தொடங்கி, பின்னர் ரீகனுக்குப் பின்வரும் செல்வமிக்க ஆறாம் அதிபரைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அவர் உலகமயமாக்கலாளர்களைத் தூண்டிவிடுகிறார்; இதனை டிரம்ப் நிச்சயமாக நிறைவேற்றியிருக்கிறார்.

சைரஸிற்கு அடுத்த நான்காவது ஆட்சியாளரான செல்வமிக்க பாரசீக ராஜாவான செர்க்சீஸ் மூலம் டிரம்ப் முன்னுருவாகக் காட்டப்படுகிறார்; எஸ்தர் கதையில் அவர் அகசுவேரு என்றும் அறியப்படுகிறார். அந்த வசனங்களில், செர்க்சீஸிற்கு அடுத்ததாக வரும் ராஜா மூன்றாம் வசனத்தில் வரும் மகா அலெக்சாந்தர் ஆவார். வரலாற்றுப் பார்வையில், செர்க்சீஸுக்கும் மகா அலெக்சாந்தருக்கும் இடையில் எட்டு ஆட்சியாளர்கள் இருந்தனர். டிரம்பிலிருந்து, மகா அலெக்சாந்தர் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒரே உலக அரசாங்கம் வரை, பத்து ராஜாக்கள் குறிக்கப்படுகின்றனர்; இதில் டிரம்ப் முதலாவதும் அலெக்சாந்தர் கடைசியாவதும் ஆவார்.

உலகத்தின் முடிவில் பூமியின் சகல அரசர்களும் பாப்புத்துவத்தோடு விபசாரம் செய்வார்கள் என்றும், அந்த அரசர்கள் “பத்து அரசர்கள்” என்று பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார்கள் என்றும் தீர்க்கதரிசன வரிகள் அடையாளப்படுத்துகின்றன. பத்தடுக்கு ராஜ்யத்தின் தலைவனாக இருந்து, யெசபெலுடன் திருமணம் செய்துகொண்ட ஆகாப், அந்த பத்து அரசர்களும் பாப்புத்துவத்தோடு விபசாரம் செய்கிறார்கள் என்றாலும், அப்படிச் செய்ய முதலில் முன்வரும் ஒரு பிரதான அரசன் இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். முதன்முறையாக பாப்புத்துவத்துக்கு பூமியின் சிங்காசனம் அளிக்கப்பட்டபோது, அந்த பிரதான அரசன் கி.பி. 496-இல் பிராங்குகளின் (பிரான்ஸ்) ராஜாவான குளோவிஸ் ஆக இருந்தான். இது, பிரான்சுக்கு கத்தோலிக்கச் சபையின் முதற்பிறந்தவன் என்றும், கத்தோலிக்கச் சபையின் மூத்த மகள் என்றும் பாப்புத்துவம் வழங்கிய பட்டத்தோடு ஒத்துப்போகிறது.

நாகரிகமடைந்த உலகத்தின் சிங்காசனத்தில் ரோமையை அமர்த்துவதில் பிரான்ஸ் நிறைவேற்றிய தீர்க்கதரிசனப் பணி, ஐக்கிய அமெரிக்காவின் தீர்க்கதரிசனப் பணிக்கான ஒரு முன்மாதிரியாகும். வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஞாயிறு சட்டம் ஐக்கிய அமெரிக்காவில் தொடங்குகிறது; பின்னர் பூமியிலுள்ள ஒவ்வொரு ஜாதியும் அந்த முன்மாதிரியைப் பின்பற்றுகிறது. தீர்க்கதரிசன வரிக்கு வரி, பத்தரசர்களில் முதன்மையான அரசன், அதாவது கடைசி நாட்களில் பாவமனுஷனுடன் முதலில் மற்றும் பிரதானமாக விபசாரம் செய்கிறவன், ஐக்கிய அமெரிக்காவே என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது. இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் வசனங்களில் முதல் ஐசுவரியமிக்க அரசனான க்செர்க்சேஸுக்கும் கடைசி அரசனான மகா அலெக்சாந்தருக்கும் இடையில் எந்த அரசர்களும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படவில்லை என்றாலும், வரலாறு பத்து அரசர்களை அடையாளப்படுத்துகிறது. பத்து என்ற எண் ஒரு சோதனையைக் குறிக்கிறது; மேலும் அது ஒரு கூட்டமைப்பையும் குறிக்கிறது.

உலகம் எதிர்கொள்ளும் சோதனை என்பது மிருகத்தின் உருவமாகக் குறிக்கப்படும் ஒரு உலகளாவிய அமைப்பை நிறுவுவதாகும். அந்தச் சோதனை, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிறு சட்டத்தின் மூலம் ஐக்கிய அமெரிக்காவில் தொடங்கி, பூமியிலுள்ள ஒவ்வொரு தேசமும் அந்த எடுத்துக்காட்டைப் பின்பற்றும் போது நிறைவடைகிறது. இயேசு எப்போதும் ஒரு காரியத்தின் முடிவை அதன் ஆரம்பத்தினால் விளக்குகிறார்; ஆகையால், இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் வசனங்களில் செல்வமிக்க ராஜாவிற்கும் அலெக்சாந்தருக்கும் இடையில் எந்த ராஜாக்களும் பட்டியலிடப்படவில்லை என்றாலும், சீர்கெட்ட அரசியல் அமைப்பில் பங்கேற்று செல்வத்தை உண்டாக்கியதினால் அல்லாது, தன் வணிக முயற்சிகளினால் செல்வந்தனான மிகச் செல்வமிக்க ஜனாதிபதியுடன் ஆரம்பிக்கும் ஒரு சோதனைச் செயல்முறையை வரலாறு அடையாளப்படுத்துகிறது.

“அமெரிக்கா” என்ற பெயர் “Amerigo” என்ற பெயரின் லத்தீன் வடிவத்திலிருந்து பெறப்பட்டது; அந்தப் பெயர், 15ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும் 16ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் புதிய உலகிற்குப் பல பயணங்களை மேற்கொண்ட ஆய்வாளரும் கடல்வழிச் செலுத்துநருமான இத்தாலிய ஆய்வாளர் Amerigo Vespucci என்பவரிடமிருந்து வந்ததாகும். மொத்தத்தில், Vespucci அவர்களின் ஆய்வுப் பயணங்கள், புதிய உலகின் ஆய்வில் இலாபம், விரிவாக்கம், மற்றும் கௌரவம் ஆகியவற்றிற்கான சாத்தியமான வாய்ப்புகளை கண்ட ஆதரவாளர்களும் பாதுகாவலர்களும் வழங்கிய நிதி ஆதரவும் மூலதன முதலீடுகளும் மூலமே சாத்தியமானவை ஆனது. “அமெரிக்கா” என்ற பெயர் இலாபங்களை உண்டாக்கும் முயற்சியின் ஒரு குறியீடாகும்.

ஒரு காரியத்தின் முடிவை அதன் தொடக்கத்தோடு இணைத்துக் காட்டுவது இயேசுவின் நிலையான முறையாகும்; மேலும், மேதிய-பாரசீகத்தின் இரு கொம்புகளுள்ள இராஜ்யத்திலிருந்து மகா அலெக்சாந்தரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒரே உலக அரசாங்கத்திற்குச் செல்லும் பாலத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் அந்தப் பத்து ராஜாக்களின் தொடக்கம், செல்வமிக்க ராஜாவினாலே ஆரம்பமாகிறது; அவர், பிரான்சாலும் ஆகாபாலும் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்படும் இராஜ்யத்தின் தலைவராக இருக்கிறார்; மேலும், முழு உலகமும் ஐக்கிய அமெரிக்காவின் வல்லமையுடன் தொடர்புடைய பொருளாதாரத்தால் நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ளப்பட்டு, வாங்கவும் விற்கவும் தகுதி பெற விரும்பினால் கத்தோலிக்க சபைக்கு முன் தலைவணங்கும்படி அது உலகமெங்கும் கட்டாயப்படுத்தும் வேளையில், அவரே மகா அலெக்சாந்தரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தலையாகவும் ஆகுவார்.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் உள்ள ஏழாவது ராஜ்யம் பத்து ராஜாக்களே ஆகும்; மேலும் அந்த பத்து ராஜாக்களின் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளில் ஒன்று, அவர்கள் “கொஞ்சக்காலம்” மட்டுமே நிலைத்திருந்து, அதற்குப் பிறகு “ஒரு மணி நேரம்” மட்டுமே ஒன்றுபட்டிருக்கிற பாபிலோன் வேசியுக்குத் தங்கள் ஏழாவது ராஜ்யத்தை ஒப்புக்கொடுத்து அளிப்பதற்கு சம்மதிப்பதாயிருக்கிறது. அவர்கள் அந்த உடன்பாட்டை ஏற்றுக்கொள்ளும் தீர்க்கதரிசனக் காரணம், அவர்கள் பாபிலோனின் திராட்சரசத்தினால் மதித்திருக்கிறார்கள் என்பதே. வரலாற்றுப் பார்வையில், மகா அலெக்சாந்தர் கொஞ்சக்காலம் மட்டுமே ஆட்சி செய்தான்; ஏனெனில் அவன் ராஜ்யம் நிறுவப்பட்ட வேகத்திற்கே ஒப்பாக அவன் வாழ்க்கையும் விரைவில் முடிவடைந்தது; அவன் மதுபானம் அருந்தி தன்னையே மரணத்திற்கு கொண்டுபோனான். இவ்வாறு, ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் பத்து ராஜாக்களின் கொஞ்சக்காலத்தையும் மதித்திருப்பதையும் அவன் அடையாளப்படுத்துகிறான். மகா அலெக்சாந்தர் எழுந்த உடனேயே அவன் முறியடிக்கப்பட்டான்; அவன் ராஜ்யம் நான்கு காற்றுகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது; இதனால், அவன் முந்தைய ராஜ்யத்தை மறுபடியும் நிறுவுவதற்கான பின்வரும் போராட்டம் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.

அலெக்சாந்தரின் இராஜ்யம் எவ்வளவு வேகமாக ஒன்றிணைந்ததோ அவ்வளவு வேகமாகவே சிதறிப்போனது; ஏனெனில் அது கடைசி நாட்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது, அவற்றில் தீர்க்கதரிசனம் நிகழ்வுகள் விரைவாக நடைபெறுகின்றன என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.

இஸ்லாமின் மூன்றாம் ஐயோ, முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோக்களின் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளின் மேல் நிறுவப்பட்டுள்ளது. முதல் ஐயோவில், முகம்மது வந்ததினால் தொடங்கி அடுத்த காலப்பகுதி வரையில் நீடித்த ஒரு காலம் இருந்தது; அந்த அடுத்த காலப்பகுதி “ஐந்து மாதங்கள்” அல்லது நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகள் என அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; அந்தக் காலத்தில் இஸ்லாம் ரோமின் படைகளை “வேதனைப்படுத்தும்.” அந்த நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளைக் கொண்ட காலத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவு, அதே சமயத்தில் முந்நூற்று தொண்ணூற்று ஒன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் கொண்ட தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆரம்பத்தையும் குறிக்கிறது; அந்தக் காலத்தில், இரண்டாம் ஐயோவின் இஸ்லாம் பின்னர் ரோமின் படைகளை “கொல்லும்.”

2001 செப்டம்பர் 11 என்பது முதல் ஐயோவின் முகம்மதினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட காலத்தின் வருகையைச் சுட்டிக்காட்டியது; அந்தக் காலத்திலே, 2023 அக்டோபர் 7 என்பது, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளுக்கான பிரதிநிதிச் சின்னமாகிய பண்டைய சொற்பொருள்படியான “மகிமையுள்ள தேசத்தில்,” இஸ்லாம் “ரோமாவின் சேனைகளுக்கு” “தீங்கு விளைவிக்கும்” காலப்பகுதியின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கும் தினமாகும்; மேலும், 2023 அக்டோபர் 7 முதல், ரோமாவின் சேனையின்மேல் இஸ்லாம் நடத்திய தாக்குதல்கள், 2024 பிப்ரவரி 17 அன்று இக்கட்டுரை எழுதப்படும் வேளையில், இருநூற்றை அணுகிக் கொண்டிருக்கின்றன.

விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது, ஐக்கிய அமெரிக்கா வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாவது ராஜ்யமாக “கொல்லப்படுகிறது”; இது, அவர்களுடைய மூன்றாவது மகா ஜிஹாதின் போர் தீவிரமடையும் வேளையில், ரோமாவின் முந்தைய படைகளை அழித்த இஸ்லாமியத் தாக்குதல்களின் மூன்றுநூற்று தொண்ணூற்று ஒரு ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாள்களும் ஆகிய காலத்துக்கு ஒப்பாக உள்ளது. மிகாயேல் எழுந்து நிற்கும் போது, மனிதர்களுக்கான கிருபைக்காலம் முடிவுறுகிறது; அதன் பின்பு, கடைசி ஏழு வாதைகளின் காலத்தில் நான்கு காற்றுகளும் முழுமையாக விடுவிக்கப்படுகின்றன.

“நான்கு காற்றுகள்” என்பவை சகோதரி வைட்டால் “விடுபட்டு, தன் பாதையில் மரணத்தையும் அழிவையும் கொண்டு வர முயலும் சினங்கொண்ட குதிரை” என்று சித்தரிக்கப்படுகின்றன; கிருபைக்காலம் முடிவுறும்போது அவை முழுமையாக விடுவிக்கப்படுகின்றன. இரண்டாம் ஐயோவில் அவை “நான்கு காற்றுகள்” என அல்ல, “நான்கு தூதர்கள்” என விடுவிக்கப்படுவதாகச் சித்தரிக்கப்பட்டன.

“நான்கு காற்றுகள்” அல்லது “நான்கு தூதர்கள்” என்பவை, அந்தச் சின்னம் பயன்படுத்தப்படும் சூழலைக் கொண்டு நிர்ணயிக்கப்படுகிறபடி, இரண்டும் இஸ்லாமின் அடையாளங்களாகும். மகா அலெக்சாந்தர் எழுந்தபோது, அவனுடைய ராஜ்யம்—அது ஏழாவது ராஜ்யத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அதாவது, பாம்பு, மிருகம், பொய்த்தீர்க்கதரிசி ஆகியோரின் மும்மடங்கு ராஜ்யத்தின் மூன்றில் ஒரு பங்கு—“அவன் எழுந்தபோது அவன் ராஜ்யம் உடைக்கப்பட்டு, வானத்தின் நான்கு காற்றுகளிடமாகப் பிரிக்கப்படும்.” மனிதருக்கான கிருபைக்காலம் முடிவுறும்போது, நான்கு காற்றுகள், அல்லது நான்கு தூதர்கள், விடுவிக்கப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் அவனுடைய ராஜ்யத்தை உடைத்துவிடுகிறார்கள்; ஏனெனில் அவனுடைய ராஜ்யம் “உடைக்கப்படும்.” அப்போது அந்தப் பத்து ராஜாக்களும் அவர்களுடைய கூட்டாளிகளுமான உலகமயவாத வணிகர்களும் தொலைவில் நின்றுகொண்டு புலம்பி அழுவார்கள்.

பத்து ராஜாக்களின் பொருளாதார அமைப்பு இஸ்லாமின் “கிழக்குக் காற்றால்” சிதைக்கப்படுகிறது.

இஸ்லாமின் “கிழக்குக் காற்று,” மகா அலெக்சாண்டரின் இராச்சியம் “உடைக்கப்பட்டு” நான்கு காற்றுகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டதாகச் சித்தரிக்கப்படுவதுபோல், “அவர்களின் அழிவின் நாளில்” பத்து ராஜாக்களின் இராச்சியத்தை உடைக்கிறது. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் நிகழ்ந்த வரலாற்றின் பெரும்பகுதி, பதினொன்றாம் அதிகாரம் தனது இறுதி நிறைவேற்றத்தை அடையும் வேளையில் மறுபடியும் நிகழும். அந்த வரலாறுகளை எங்கு முறையாகப் பிரித்தறிய வேண்டும் என்பதை நிர்ணயிப்பது, தீர்க்கதரிசனத்தின் மாணவர்களாக அழைக்கப்பட்டவர்களின் தீர்க்கதரிசனப் பணியாகும். தானியேல் பதினொன்றின் கடைசி ஆறு வசனங்கள், மிகாயேல் எழுந்தருளும் போது, மனிதருடைய கிருபைக்காலம் முடிவுறும் இடத்தில் நிறைவடைகின்றன. மகா அலெக்சாண்டரின் இராச்சியம் நான்கு காற்றுகளுக்குப் பிரிக்கப்படும்போது, அது கிருபைக்காலத்தின் முடிவைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும், ஐந்தாம் வசனத்திலிருந்து தொடரும் தீர்க்கதரிசன வரலாறு ஒரு புதிய தீர்க்கதரிசன வரியாகக் கருதப்பட வேண்டுமென்பதையும் அடையாளப்படுத்துகிறது.

ஐந்தாவது வசனத்திலிருந்து பதினாறாவது வசனம் வரை, 538 ஆம் ஆண்டிலிருந்து விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான வரலாற்றை அடையாளப்படுத்துகின்றன. ஐந்தாவது வசனத்திலிருந்து ஒன்பதாவது வசனம் வரை, கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டில் ஆரம்பித்து 1798 ஆம் ஆண்டில் முடிவுகாலத்தில் நிறைவுற்ற, பாப்பரசரின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகால ஆட்சியின் வரலாற்றை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. பத்தாவது வசனம், முடிவுகாலத்தில் 1989 ஆம் ஆண்டில் பாப்பரசாட்சி சோவியத் ஒன்றியத்தை வெள்ளம்போல் அடித்துச் சென்றபோது, நாற்பதாவது வசனத்தை முன்மாதிரியாகக் காட்டும் வரலாற்றை அடையாளப்படுத்துகிறது. பதினொன்றாவது மற்றும் பன்னிரண்டாவது வசனங்கள், உக்ரைனில் நடைபெற்று வரும் தற்போதைய பிரதிநிதிப் போரைக் குறிக்கின்றன; அதில் புதின் மற்றும் ரஷ்யா வெற்றிபெறப் போகின்றன; ஆனால் புதினின் வெற்றிக்குப் பிந்தைய விளைவுகள், “நிநவேப் போர்” என்றும், “கொஸ்ரோவின் வீழ்ச்சி” என்றும் அழைக்கப்படுகிறவற்றுக்கு இணையாக இருக்கும்; அவையே முதல் ஐயோவின் வரலாற்றில் இஸ்லாமை விடுவித்த அதளக்குழியைத் திறந்த “திறவுகோல்” ஆக இருந்தன.

புடின் பெற்ற குறுகிய கால வெற்றியின் பிந்திய நிலையில், பதிமூன்று முதல் பதினைந்து வரையிலான வசனங்களில், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் பிரதிநிதிப் போரில் வெற்றி பெறும்; அதாவது, இரண்டாம் உலகப் போரிலிருந்து முன்னெடுக்கப்பட்டு வந்த பிரதிநிதிப் போரின் முடிவு அதுவாகும். இந்தப் பகுதி மூன்று யுத்தங்களை அடையாளப்படுத்துகிறது: முதல் யுத்தம் 1989-இல் முடிவுற்றது; அது பத்து மற்றும் நாற்பது வசனங்களின் நிறைவேற்றமாகும். இரண்டாவது, உக்ரைனில் நடந்து கொண்டிருக்கும் தற்போதைய போர், பதினொன்று மற்றும் பன்னிரண்டு வசனங்களைச் சுட்டுகிறது. மூன்றாவது பிரதிநிதிப் போர், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் இறுதி வெற்றியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவது, பதிமூன்று முதல் பதினைந்து வரையிலான வசனங்களில் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.

ஐந்தாம் வசனத்திலிருந்து பதினைந்தாம் வசனம் வரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள இந்த நான்கு காலப்பகுதிகளைக் குறித்து அறியப்பட வேண்டியது என்னவென்றால், தற்போதைய உக்ரைன் போரையும், அதனைத் தொடர்ந்து அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் மேற்கொள்ளும் பதிலடித் தாக்குதலையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் கடைசி இரண்டு காலப்பகுதிகள், முத்திரையிடும் காலத்தில் நிகழ்கின்றன என்பதே ஆகும். பதினாறாம் வசனம், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிறு சட்டத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஐந்தாம் வசனத்திலிருந்து பத்தாம் வசனம் வரை, 538 முதல் 1798-இல் முடிவுகாலம் வரையிலான வரலாறையும், பின்னர் 1989-இல் முடிவுகாலம் வரையிலும் செல்லும் வரலாறையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. ஆகையால், பதினொன்றாம் வசனத்திலிருந்து பதினைந்தாம் வசனம் வரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் இறுதி பிரதிநிதிப் போரின் இரண்டு யுத்தங்கள், எசேக்கியேல் அதிகாரம் பன்னிரண்டில் ஒவ்வொரு தரிசனத்தின் விளைவும் நிறைவேறுகிறது என்று அடையாளப்படுத்தப்படும் காலப்பகுதியில் நிறைவேறுகின்றன.

அந்த தரிசனங்கள் எசேக்கியேலுக்கு “சக்கரங்களுக்குள் சக்கரங்கள்” என வெளிப்படுத்தப்பட்டன; அவற்றைச் சகோதரி ஒயிட் “மனித நிகழ்வுகளின் சிக்கலான பரஸ்பரச் செயல்பாடு” என்று அடையாளப்படுத்துகிறார். உக்ரைனிலுள்ள போரின் வரலாறு, புடினின் வெற்றி, பின்னர் அவன் வீழ்ச்சி, அதனைத் தொடர்ந்து அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் வெற்றி ஆகியவை, தேவனுடைய வார்த்தையில் வரிக்கு மேல் வரியாக வெளிப்படும் மிகச் சிக்கலான வெளிப்பாடுகளில் ஒன்றாகும்.

எசேக்கியேலின் “சக்கரங்களுக்குள் சக்கரங்கள்” குறித்து விளக்கமளிக்கையில், எசேக்கியேல் முதலில் அந்தச் சக்கரங்களை கண்டபோது அது குழப்பமாகத் தோன்றியது; ஆனால் இறுதியில், அந்தச் சக்கரங்களில் பூரணமான ஒழுங்கு இருப்பதை எசேக்கியேல் உணர்ந்தார்; அவை “மனித நிகழ்வுகளின் சிக்கலான பரஸ்பரச் செயல்பாடு” ஆகும் என்று சகோதரி வைட் கூறுகிறார். பதினொன்றாம் வசனம் முதல் பதினைந்தாம் வசனம் வரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வரலாற்றைச் சரியாகப் பிரித்தறிவதற்காக, கத்தோலிக்கச் சபைக்கும் நாசி ஜெர்மனிக்கும் இடையிலான தொடர்பு புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்; ஏனெனில் உக்ரைனில் உள்ள நாசி தலைவர்கள் அந்தத் தொடர்பிற்கான பிரதிநிதிகளாக உள்ளனர்.

1918ஆம் ஆண்டில் போர்ச்சுகலின் ஃபாத்திமாவில் தோன்றியதாகக் கூறப்படும் கன்னி மரியாளின் வெளிப்பாட்டின் பங்கையும், அந்த வரலாற்றுச் சம்பவத்தில் மூன்று குழந்தைகளிடம் கூறப்பட்டதாகக் கூறப்படும் கன்னி மரியாள் விட்டுச் சென்ற மூன்று இரகசியங்களையும் புரிந்துகொள்வதும் அவசியமாகும். கத்தோலிக்க திருச்சபைக்கும் நாத்திக ரஷ்யாவிற்கும் இடையிலான போராட்டத்தையும், இரண்டாம் உலகப்போரையும் விவரிக்கும் அந்த மூன்று செய்திகளின் அடிப்படைக் கருத்து, உக்ரைனில் நடைபெறும் போரில் பிரதிபலிக்கப்படுகின்ற ஃபாத்திமா செய்தியின் ஒரு பகுதியாகும்.

பிரெஞ்சு புரட்சியும், கத்தோலிக்க திருச்சபையோடு அதற்குள்ள தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பும், இறுதியில் புட்டினை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் நெப்போலியன் போனபார்டுடனான அதன் தொடர்பும், உக்ரைனில் நடைபெறும் போரில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் “சக்கரங்களில்” ஒன்றாகும். பிரெஞ்சு புரட்சிக்குத் ஐக்கிய அமெரிக்காவோடு உள்ள தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பும் அந்த வரலாற்றில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; ஏனெனில், பிரான்ஸ் வீழ்ச்சியடைந்து கொண்டிருந்தபோது நெப்போலியன் மூலம் புட்டின் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறான் போலவே, 1989-ஆம் ஆண்டின் போராட்டத்தில் கத்தோலிக்க மதத்தின் படைகளின் தலைவராக இருந்த முன்னாள் நடிகர் ரொனால்ட் ரீகன், உக்ரைன் வீழ்ச்சியடைந்து கொண்டிருக்கையில் முன்னாள் நடிகர் ஸெலென்ஸ்கியை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறார். இவ்வசனங்களில் ஒன்றையொன்று குறுக்கி இணைக்கும் அந்தச் சக்கரங்களினுள், ஸெலென்ஸ்கியை முன்னிறுத்தி வந்தும் இன்னும் முன்னிறுத்திக் கொண்டும் இருக்கும் ஐக்கிய அமெரிக்காவின் ஜனநாயகக் கட்சி அரசியல்வாதிகளுக்கான இறுதியான வைக்கோல், புட்டின் வெற்றி பெறும்போது அவனால் வெளிப்படுத்தப்படும்.

அடுத்த கட்டுரையில் இந்த ஆய்வை நாம் தொடர்வோம்.