தானியேல் புத்தகம் - நூற்று அறுபத்து எட்டு

இப்போது நாம் பிரதிநிதிப் போர்களின் இரண்டாவது போரைக் குறித்து உரையாடுகின்றோம்; அது தானியேல் அதிகாரம் 11, வசனங்கள் 11 மற்றும் 12-ல் விளக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த வசனங்களில் உள்ள இரண்டாவது போர், நாத்திக அதிகாரமான ரஷ்யாவுக்கும் உக்ரைன் தேசத்துக்கும் இடையிலான உக்ரைனிலுள்ள போரையே அடையாளப்படுத்துகிறது. அந்த வசனங்களில், புதின் வெற்றியடைகிறான்; ப்டொலெமி IV வெற்றியடைந்தது போலவே. ஆனால் தனது வெற்றிக்குப் பிறகு அவன் தன் இருதயத்தில் உயர்த்தப்படுவான்; அவனுடைய சுயமோகமிக்க தன்னுயர்த்தல் அவனுடைய வாட்டர்லூவிற்கான சாதனமாக ஆகும். இந்நிகழ்கால வரலாற்றின் வரலாற்றுப் பிரதிநிதித்துவம், இந்நிகழ்கால வரலாறு ஆவிக்குரிய வகையில் எதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறவர்களுக்கு மட்டுமே பயனுள்ளதாகும்.

பத்தாம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தில், தேவனுடைய கடைசி நாட்களிலுள்ள ஜனங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிற தானியேல், “தரிசனத்தையும்” “காரியத்தையும்” இரண்டையும் புரிந்துகொள்ளுகிறவனாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறான். தரிசனமும் காரியமும் மீண்டும் மீண்டும் ஒன்றாகக் காட்டப்பட்டாலும், அவை ஒரே சத்திய வரிசைக்குள் ஒன்றிலொன்று வேறுபட்டவையாக முன்வைக்கப்படுகின்றன. அவை உலாய் மற்றும் இத்தெகேல் நதிகளாகும். அவை “மரே” மற்றும் “கசோன்” தரிசனங்களாகும். அவை இரண்டாயிரத்து முந்நூறு ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனத்துடன் தொடர்புடைய இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனமாகும். அவை தேவனுடைய ஜனங்களின் உள்சாட்சியும் வெளிச்சாட்சியும் ஆகும். முக்கியமற்றவற்றை ஆண்டவர் மறுமுறை கூறுவதில்லை. முதல்முறையாகக் குறிப்பிடப்படும் விதி இதை அடையாளப்படுத்துகிறது: ஏனெனில் தானியேலின் இறுதி தரிசனத்தில் அவனைப்பற்றி எங்களுக்குச் சொல்லப்படும் முதல் விஷயம், “கசோன்”-ஐயும் “மரே”-யையும் இரண்டையும் புரிந்துகொள்ளும் தேவனுடைய கடைசி நாளின் ஜனங்களை அவன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான் என்பதே. ஆகையால் பதினொன்றும் பன்னிரண்டும் வசனங்களின் தீர்க்கதரிசன வரலாறு சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டுமெனில், தரிசனத்தையும் காரியத்தையும் காண்பது இன்றியமையாததாகும்.

தானியேல், வெளிப்படுத்தல் அதிகாரம் பதினொன்றில் காணப்படும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; அவர்கள், மில்லரைட்டுகளின் வரலாற்றில் நிறைவேறிய பத்து கன்னியரின் உவமையை முற்றிலும் மீண்டும் நிகழ்த்தியவர்களாக இருக்கின்றனர். அவர்கள், மில்லரைட்டுகளைப் போலவே, முதல் ஏமாற்றத்தை அனுபவித்தனர்; அந்த ஏமாற்றம் வெளிப்படுத்தல் அதிகாரம் பதினொன்றில், ஆழ்குழியிலிருந்து எழும் நாத்திகமான “woke” மிருகத்தினால் கொல்லப்படுவதாய் சித்தரிக்கப்படுகிறது; பின்னர் அவர்கள், எகிப்தும் சோதோமும் எனப்படும் மகாநகரத்தின் வீதியில் சடலங்களாய் கிடக்கின்றனர்; அங்கேயே கிறிஸ்துவும் சிலுவையில் அறையப்பட்டார். அவர்களுடைய மரணம், வல்லுநாகத்தின் பின்பற்றிகளுக்குப் “மகிழ்ச்சியை” உண்டாக்கியது; ஆனால் தானியேலுக்கோ அது துக்கத்தை உண்டாக்கியது.

ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலின் வரலாறும் லாசருவின் உயிர்த்தெழுதலால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது; அந்த உயிர்த்தெழுதல் கிறிஸ்துவின் செயலின் முத்திரையிடும் செயல் என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்டது. மேலும், கிறிஸ்து முத்திரையிடுகிறவர்களின் சின்னமாகிய அவன், எருசலேமுக்கான வெற்றிப் பிரவேசத்துக்கு முன்னணியாக நடந்தான்; அது மில்லரைட் வரலாற்றிலுள்ள நடுநிசி கூக்குரலின் இயக்கத்தையும், அதேபோல் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் வரலாற்றிலுமுள்ள அதே இயக்கத்தையும் முன்நிழலிட்டது. லாசருவின் உயிர்த்தெழுதல், அவனுடைய சகோதரிகளான மரியாளும் மார்த்தாளும் துக்கத்தில் இருந்தபோது நிகழ்ந்தது; அதுபோலவே பத்தாம் அதிகாரத்தில் இருபத்தொன்று நாட்களாக தானியேலும் துக்கித்துக்கொண்டிருந்தான். பத்தாம் அதிகாரத்தில், தானியேலின் துக்கம் மிகாயேலின் இறக்கிவருதலோடு முடிவடைகிறது; லாசருவையும் மோசேயையும் மீண்டும் உயிர்ப்பித்தது யாருடைய “சத்தமோ,” அதே நபரே அவர். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் உள்ள இரு சாட்சிகளின் உயிர்த்தெழுதல், “மரா” எனும் தரிசனத்தின் காரணகர்த்தியான தாக்கத்தினால் தானியேல் மாற்றப்பட்டதன்மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

பத்தாம் அதிகாரத்தில், வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் பதினொன்றாம் அதிகாரத்திலும் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலை தானியேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். அந்த அதிகாரத்தில், தேவனுடைய கடைசி நாட்களின் ஜனங்களுக்குச் சம்பவிக்கவிருப்பதை தானியேல் அறிந்துகொள்ளும்படி தாம் வந்ததாக கபிரியேல் தெளிவாக அறிவிக்கிறார். கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு என்ன சம்பவிக்கும் என்பதற்கான செய்தி, தீர்க்கதரிசன வரியைத் தீர்க்கதரிசன வரியின்மேல் அடுக்கி அமைக்கும் முறைமையால் உறுதிப்படுத்தப்படும் ஒரு செய்தியின் சூழலுக்குள் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அந்தப் பயன்பாட்டினுள், முதற்குறிப்பு விதி, ஒன்றிணைக்கப்படும் வரிகளுக்குள் உள்ள உள்சத்தியங்களையும் புறச்சத்தியங்களையும் இரண்டையும் காண்கிறவர்களுக்கே சரியான புரிதல் வெளிப்படும் என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. அவர்கள் “தரிசனத்தையும்” “அந்த காரியத்தையும்” புரிந்துகொள்கிறவர்கள்.

ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேர் தீர்க்கதரிசனச் செய்தியைப் புரிந்துகொள்வார்கள்; ஆனால் அவர்கள் அந்தச் செய்தியை அனுபவித்தும் இருப்பார்கள்; ஏனெனில் செய்தியும் அனுபவமும் பிரிக்கப்பட முடியாதவை. பரிசுத்தப்படுத்துவது செய்தியே; ஏனெனில் செய்தி தேவனுடைய வார்த்தையாகும்; கிறிஸ்து தேவனுடைய வார்த்தையாவார்; தேவனுடைய வார்த்தை சத்தியமாகும். அவருடைய செய்தி சத்தியம் என்று உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது; ஏனெனில் அது தீர்க்கதரிசனப் பயன்பாட்டின் கோட்பாடுகளின் மூலம் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது; அவை அவர் யார், அவர் என்ன என்பதற்கான கோட்பாடுகளையே அன்றி அதிகமோ குறைவோ அல்ல. அவர் Palmoni, அதிசயமான எண்ணிப்பவர், இரகசியங்களின் எண்ணிப்பவர். அவர் அதிசயமான மொழியியலாளர், ஆதியும் அந்தமும், முதலும் கடைசியும், அல்பாவும் ஒமேகாவும் ஆவார். அவர் யார் என்பதின் இந்த அம்சங்களே, தீர்க்கதரிசனத்தின் செய்தியை நிலைநிறுத்தி, தீர்க்கதரிசனத்தின் அனுபவத்தை உருவாக்கும் தீர்க்கதரிசன விதிகளை வரையறுக்கின்றன.

சீனாரின் இரு பெரிய நதிகளான உலாயும் ஹித்தெக்கேலும் பாரசீக வளைகுடாவை அடைவதற்கு முன், அவை சங்கமிக்கும் இடத்திற்கு அருகில் ஷட் அல்-அரப் எனப்படுகிற சதுப்புநிலப் பகுதியை உருவாக்குகின்றன; ஆனால் அவை ஒரே நதியாகக் கலந்துவிடுவதில்லை. ஷட் அல்-அரப் என்பது யூபிராத்தும் டைகிரிஸும் ஆகிய நதிகளும், அவற்றுடன் பல சிறிய நதிகளும் ஓடைகளும் ஒன்றுசேர்வதினால் உருவான ஒரு நதிக்கழிமுகப் பகுதி ஆகும். இருப்பினும், அந்தக் கழிமுகப் பிரதேசத்துக்குள்ளேயும் யூபிராத்தும் டைகிரிஸும் தமக்கெனத் தனித்த அடையாளத்தைத் தக்கவைத்துக்கொண்டு, வேறுபட்ட நதிகளாகவே பாரசீக வளைகுடாவிற்குள் பாய்கின்றன. தீர்க்கதரிசனத்தின் உள்செய்தியும் வெளிச்செய்தியும் தமக்கிடையேயான தனித்த உறவைத் தக்கவைத்துக்கொள்கின்றன; ஆனாலும், அவை தமது நிறைவை (கடைசி நாட்களில்) அடையும் போது, பல துணைநதிகளும் ஓடைகளும் பங்களிக்கும் ஒரு கழிமுகத்தை உண்டாக்குகின்றன. இயேசு ஆவிக்குரியவற்றை இயற்கையானவற்றினால் விளக்குகிறார்; கடைசி நாட்களில் ஒவ்வொரு தரிசனத்தினதும் விளைவு ஒரு கழிமுக வெள்ளநிலத்தை உருவாக்குகிறது; இருப்பினும் அந்த இரண்டு பெரிய நதிகள் தமக்குரிய தனித்த பணிகளைத் தொடர்ந்து நிறைவேற்றுகின்றன.

இருபத்தொன்று நாட்கள் துக்கமனுசரிக்கும் காலம், அந்த இரண்டு சாட்சிகளும் தெருவில் இறந்திருக்கிற காலத்தோடு ஒத்திருக்கும்; அந்தக் காலப்பகுதி முதல் ஏமாற்றத்துடனும் தாமதிக்கும் காலத்துடனும் தொடங்குகிறது. அந்தக் காலப்பகுதி, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதல் நிறைவேற்றப்படும் பெரிய காலப்பகுதியின் உட்பகுதியாக இடம்பெறுகிறது. 1989 ஆம் ஆண்டில் முடிவுக்காலத்தில் முத்திரையிடுதல் தொடங்கவில்லை; அது 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று, கிறிஸ்து மூன்றாம் தூதனாக இறங்கி வந்தபோது தொடங்கியது. அவர் தம்முடைய ஜனங்களை காதேசில் அவர்களுடைய இரண்டாம் வருகைக்குக் கொண்டுவந்தார்; இந்த முறை, ஆயத்தமாயிருக்கும் சிலர் வாக்குத்தத்த தேசத்திற்குள் செல்வார்கள். 1989 ஆம் ஆண்டின் முடிவுக்காலத்திலிருந்து 2001 செப்டம்பர் 11 வரையிலான தேவனுடைய ஜனங்களின் அனுபவம் அவர்களை முத்திரையிடவில்லை. மூன்றாம் ஐயோவின் ஏழாம் எக்காளத்தின் முதல் ஒலியை கிறிஸ்து எழுப்பி இறங்கி வந்தபோது முத்திரையிடுதல் தொடங்கியது.

ஏழாம் எக்காளம் முழங்கப்படுவது, தேவனுடைய இரகசியம் நிறைவுபெறும் இடமாகும்; அந்த இரகசியம், அந்த எக்காளம் முழங்கப்படும் காலத்தில் நிகழும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலைக் குறிக்கிறது. அந்த எக்காளம் மூன்று சுரங்களை ஒலிக்கிறது; ஏனெனில் அது சத்தியமாகும். முதல் சுரம் 2001 செப்டம்பர் 11, இரண்டாவது சுரம் 2023 அக்டோபர் 7, மேலும் அந்த மூன்று சுரங்களில் மூன்றாவது, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது அமைகிறது. அந்த மூன்று சுரங்களே, சத்தியத்தில் எப்போதும் இருக்கிற மூன்று படிகளாகும். பத்தாம் அதிகாரத்தில் தானியேலுக்குக் கிடைத்த மூன்று தொடுதல்கள், அவனுடைய அனுபவத்தை ஏழாம் எக்காளத்தின் மூன்று சுரங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வரலாற்றுக் காலத்தோடு இணைத்தன.

தானியேல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் விளக்குகின்றபடி, கிறிஸ்துவின் சாயலாக மாற்றப்படுவதன் விளைவைக் உண்டாக்கும் தீர்க்கதரிசனச் செய்தி, கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு நேரிடுகின்றவற்றைப் பற்றிய செய்தியாகும்; ஆனால் பொதுவான அர்த்தத்தில் கூறப்படும் கடைசி நாட்களைப் பற்றியது அல்ல. அது, ஒருநூற்று நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தில், தேவனுடைய ஜனங்கள் புரிந்துகொண்டு அனுபவிக்கும் செய்தியாகும்.

அத்தியாயம் பதினொன்றில் பிரதிபலிக்கப்படும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றைப் கபிரியேல் முன்வைக்கத் தொடங்கும் போது, அவர் குறிப்பிட்ட தீர்க்கதரிசன வரிசைகளை முன்வைக்கிறார். முதல் இரண்டு வசனங்கள், முடிவுகாலமான 1989-இல், கோரேசு (முதலாம் புஷ்) மூலம் தொடங்கி, நாற்பத்திஐந்தாவது ஜனாதிபதியான டொனால்ட் டிரம்ப் (ஆறாவது) அவர்களின் வரலாறு வரை முன்னேறுகின்றன; அங்கே அந்தத் தீர்க்கதரிசன வரலாறு நிற்கிறது; பின்னர், ஏழாவது ராஜ்யமாகிய ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் (மகா அலெக்சாண்டர்) வரலாறு மூன்றும் நான்கும் ஆகிய வசனங்களில் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. ஆகையால், உலகமயவாதிகளைத் தூண்டிவிடும் செல்வமிக்க ஆறாவது ஜனாதிபதியாகிய டொனால்ட் டிரம்பைப் பற்றிய செய்தி, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தில் நிறைவேறும் ஒரு சத்தியமாகும். ஆகையால், அது இக்காலத்திற்குரிய சத்தியம் ஆகும்.

ஐந்தாம் வசனத்திலிருந்து ஒன்பதாம் வசனம் வரையிலாக, கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டில் சிம்மாசனத்தின் மேல் நிறுவப்பட்ட பாப்பரசின் வரலாறு, உயிர்க்கெடுதியான காயம் உண்டானது மற்றும் முடிவுக்காலமான 1798 வரை விவரிக்கப்படுகிறது. நிச்சயமாக, அது அத்தியாவசியமும் முக்கியமுமான சத்தியமாகும்; ஏனெனில் அது நாற்பதாம் வசனத்தைத் தாங்கி உறுதிப்படுத்துகிறது. ஆனால், அது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரத்தின் முத்திரையிடும் காலப்பகுதியில் நிகழும் எந்தத் தனிப்பட்ட தீர்க்கதரிசன வரலாற்றுக் குறிப்பையும் வழங்குவதில்லை. பத்தாம் வசனம், ஐந்தாம் வசனத்திலிருந்து ஒன்பதாம் வசனம் வரையிலானவற்றைப் போலவே, நாற்பதாம் வசனத்தின் செல்லுபடியாகுதலை உறுதிப்படுத்துகிறது; ஆனால் முத்திரையிடும் காலத்தில் நிறைவேறும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றைப் பற்றிக் கூறுவதில்லை. இருப்பினும், அது 1989 ஆம் ஆண்டைக் குறிக்கிறது; ஆகையால், நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் வரும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான காலத்திற்கு, 1989 முதல் தொடங்கும் ஒரு மௌனமான காலத்தை அது விடுபடுத்துவதன் மூலம் நிறுவுகிறது.

பதினொன்று முதல் பதினைந்து வரையிலான வசனங்கள், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலகட்டத்தில் நிறைவேறும் வரலாற்றை அடையாளப்படுத்துகின்றன. அந்த வசனங்கள், இரண்டு மற்றும் மூன்று ஆகிய வசனங்களுக்கிடையிலான மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றினுள்ளும், மேலும் நாற்பதாம் வசனத்தில் உள்ள 1989 ஆம் ஆண்டுக்கும் நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் உள்ள ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கும் இடையிலான பகுதியில் பொருந்துகின்றன. அந்த வசனங்கள் மிகவும் நிகழ்கால சத்தியமாக உள்ளன; மேலும், அந்த வசனங்களைப் புரிந்துகொள்வதனால் நோக்கமாயிருந்த நன்மைகளை நாம் அறுவடை செய்ய வேண்டுமெனில், அவை அப்படிப்பட்டவைகளாகவே அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும்.

உத்தேசிக்கப்பட்ட நன்மைகள் இருவகையானவை; ஏனெனில் அதில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் புரிதலையும், அந்தச் செய்தியின் சத்தியங்களைப் புரிந்துகொள்வதினால் உண்டாகும் அனுபவத்தையும் அது குறிக்கிறது. அந்தச் செய்தியின் புரிதல்—முத்திரையிடும் காலத்தில் நிறைவேறிக்கொண்டிருக்கும் அறிவின் இறுதி பெருக்கம்—நூற்று நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரில் அடங்குவோரைக் பரிசுத்தப்படுத்துவது இதுவே ஆகும். இந்தக் காரணத்தினாலே, அந்த வசனங்களை உள்ளார்ந்த மற்றும் வெளிப்புற நோக்குநிலைகளிலிருந்து கருத்தில் கொள்ளுவது முக்கியமாகும்.

லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” என்பது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தின் ஒரு பகுதியே ஆகும்; ஏனெனில் இரண்டாம் மற்றும் ஒன்பதாம் அதிகாரங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட தானியேலின் இரண்டு ஜெபங்கள், மிருகத்தின் உருவத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட தீர்க்கதரிசன வரலாற்றை அறிந்துகொள்ளும் இருமடங்கான ஜெபத்தையும், மேலும் தங்களுடைய பாவங்களுக்கும் தங்கள் பிதாக்களின் பாவங்களுக்கும் மன்னிப்பைப் பெறும் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகார ஜெபத்தை நிறைவேற்றுகிறவர்களால் உண்டாகும் அனுபவத்தைப் பெறுவதையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. வெளிப்புற ஜெபம் மிருகத்தின் உருவத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; உட்புற ஜெபம் கிறிஸ்துவின் உருவத்தை உண்டாக்குகிறது.

தானியேல் பதினொன்றின் பல்வேறு பகுதிகளில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள வரலாற்றை—குறிப்பாக முத்திரையிடும் காலத்திற்குள் நிறைவேறும் வரலாற்றை—புரிந்துகொள்வது, இரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள தானியேலின் ஜெபத்தினால் பிரதிபலிக்கப்படுகிறது. அவனும் மூன்று சிறந்தவர்களும் உலோகங்களால் ஆன சிலையைப் பற்றிய நேபுகாத்நேச்சாரின் கனவில் உள்ள மறைவான செய்தியைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றனர். நேபுகாத்நேச்சாரின் மறைக்கப்பட்ட கனவில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் சரியான புரிதல் அறியப்படும்போது, அந்தப் புரிதல் புரிந்துகொள்பவர்களுக்கு, அவர்கள் தனிப்பட்ட முறையில் தானியேல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் உள்ள தானியேலின் ஜெபத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட முழுமையான மனந்திரும்புதலின் அனுபவத்தை நிறைவேற்றாவிட்டால், அவர்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லை என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

பத்தாம் அதிகாரத்தில் தானியேலால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அனுபவத்தை, பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் உள்ள முடிவுக்கால நிகழ்வுகளின் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றிலிருந்து பிரித்துப் பார்ப்பது, தீர்க்கதரிசனத்தின் மாணவராகத் தோல்வியுறுதலாகும். தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம், பதினொன்றும் பன்னிரண்டும் வசனங்களில், எல்லைப்பகுதியின் போர், ராபியா யுத்தம், மேலும் தெற்கின் ராஜாவின் ஜயம் ஆகியவை, தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையில் குறிக்கப்பட்டுள்ள மூன்று பிரதிநிதிப் போர்களில் இரண்டாவதைக் குறிக்கின்றன. இந்தச் சத்திய வெளிப்பாட்டை பார்வைக்கு கொண்டு வரும் திறவுகோல், பத்தாம் வசனத்தில் வடக்கின் ராஜா கோட்டைக்குப் (கழுத்திற்கு) வரையிலும் பெருக்கெடுத்து வெள்ளம்போல் புரண்டு கடந்து செல்கிறான் என்று அற்புதமான மொழியாளர் பயன்படுத்தியிருப்பதே ஆகும். பெருக்கெடுத்து வெள்ளம்போல் புரண்டு கடந்து செல்வதைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் மற்ற இரண்டு வசனங்களையும் அவர் அளித்தார்; அப்படிச் செய்வதன் மூலம், நிகழ்வுகளின் தீர்க்கதரிசன வரலாறையும், அந்த நிகழ்வுகளின் புரிதல் உண்டாக்க வேண்டிய அனுபவத்தையும் அவர் ஒன்றாக இணைக்கிறார்.

2014-ஆம் ஆண்டில், புடின் உக்ரைனில் ஒரு போரை ஆரம்பித்தார்; இதனை பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பதினொன்றாவது வசனத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட உண்மையாக அறிந்துகொள்ள, தீர்க்கதரிசனத்தின் மாணவர் முதலில் பத்தாவது வசனம் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாவது வசனத்தின் இரண்டாம் பகுதியை விளக்குகின்ற ஒரு வரலாற்றைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்பதைப் பார்க்க வல்லவராக இருக்க வேண்டும். அதை அவர்கள் உணரும்போது, பின்னர் அவர்கள் காண்பது என்னவெனில், பத்தாவது வசனம் நாற்பதாவது வசனத்துடன் சேர்த்துக் காட்டுவது இதுவே: 1989-ஆம் ஆண்டில் சோவியத் ஒன்றியம் அடித்துச் செல்லப்பட்டபோது, வடக்கின் ராஜா தனது அரண்மனைக்கே (“கழுத்து”) மேலேறிச் சென்றான். ஆனால் ஒரு தீர்க்கதரிசன மாணவர், ஏசாயா எட்டாம் அதிகாரம் எட்டாவது வசனத்தைப் பார்க்கும்வரை, அது எதைக் குறிக்கிறது என்பதை அறிந்திருக்கமாட்டான். அப்போதுதான், அந்த மூன்று வசனங்களும் வேதாகமத்தில் மூன்று முறை மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள ஒரு சொல்லாட்சியால் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை அடையாளம் காண அவனுக்கு தீர்க்கதரிசன அதிகாரம் உண்டாகும்.

அப்பொழுது, வேதாகமத்தில் “பெருகி கடந்து செல்லும்” என்ற வெளிப்பாடு மூன்று முறை இடம்பெறுவது நோக்கமுள்ள மறுமொழியேயென்பதற்கான இரண்டாவது சாட்சியும் மாணவருக்குத் தேவையாகும். இந்த உண்மைக்கான இரண்டாவது சாட்சி இவ்வாறு நிலைநிறுத்தப்படுகிறது: அந்த மூன்று வசனங்களும் (சாட்சிகளும்) வடக்கின் ஒரு ராஜா தெற்கின் ஒரு ராஜாவின்மேல் தாக்குதல் நடத்துவதை அடையாளப்படுத்துகின்றன. இவ்வாறு, இரண்டு வகையான உட்புறச் சாட்சிகளினால் ஒரே குறியீட்டான வரலாறாக உறுதிப்படுத்தப்பட்ட அந்த மூன்று சாட்சிகளும் ஒன்றிணைந்து, தீர்க்கதரிசனத்தை ஆராயும் மாணவரை, வரிமேல் வரி என்ற முறையில், அந்த மூன்று வசனங்களையும் ஒன்றின்மேல் ஒன்றாக அமைக்க வழிநடத்துகின்றன. அந்தப் பயன்பாடு, வடக்கின் ராஜாவுக்கும் தெற்கின் ராஜாவுக்கும் இடையிலான போராட்டத்தை வர்ணிக்கும் அந்த வசனங்களின் உள்ளடக்கத்தை விரிவாக்குகிறது.

ஏசாயா ஏழாம் அதிகாரம் எட்டாம் மற்றும் ஒன்பதாம் வசனங்கள், பத்தாம் வசனத்தில் உள்ள “கோட்டை” எதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்பதற்கான புதிரைத் தீர்க்கும் திறவுகோலை வழங்குகின்றன; ஏனெனில் “கோட்டை” என்பதற்கான எபிரெயச் சொல், பதினொன்றாம் அதிகாரம் ஏழாம் வசனத்தில் தெற்கின் ராஜா நுழைந்த “கோட்டை” என்றும் அதுவே ஆகும். “கோட்டை” என்பது தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம் முப்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் உள்ள “வல்லமையின் பரிசுத்தஸ்தலம்” என்ற சொல்லாட்சியில் “வல்லமை” என்றும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. ஆகையால், அந்த இரண்டு வசனங்கள் (ஏழாம் மற்றும் முப்பத்தொன்றாம்), “கோட்டை” என்பது ஒரு இராஜ்யத்தின் தலைநகரமோ அல்லது ஒரு ராஜாவோ என்பதை உறுதிப்படுத்தும் இரண்டு சாட்சிகளை வழங்குகின்றன. இந்த உண்மை இரண்டு சாட்சிகளின்மேல் (இரண்டும் பதினொன்றாம் அதிகாரத்திலேயே) நிலைநிறுத்தப்பட்ட பின்பு, ஏசாயா ஏழாம் அதிகாரம் எட்டாம் மற்றும் ஒன்பதாம் வசனங்களில் உள்ள தனது மறைபொருள் நிறைந்த உரையில், “கோட்டை” என்பது ஒரு இராஜ்யத்தின் தலைநகரமோ, அல்லது அந்த இராஜ்யத்தின் ராஜாவோ என்பதை இரண்டு உள்சாட்சிகளால் நிறுவும்போது, 1989-க்கு முன்பு, தலைநகரமாக ரஷ்யாவையும், அதன் தலைநகர நகரமாக மாஸ்கோவையும் கொண்ட சோவியத் ஒன்றியத்துக்கு மிக்கேல் கோர்பச்சோவ் என்ற தலைவன் இருந்தான் என்பதையும் நிலைநிறுத்துகிறார். கோர்பச்சோவின் காட்சிப்பூர்வமான தனிச்சிறப்பு அவரது நெற்றியாக இருந்தது என்பது தற்செயலானது அல்ல.

வரி மீது வரி என, இந்தப் பயன்பாட்டின் முடிவுரை அதன் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறது; அது இவ்வாறு கூறுகிறது: “நீங்கள் விசுவாசிக்காவிட்டால், நிச்சயமாக நிலைநிறுத்தப்படமாட்டீர்கள்.” இயேசு கூறினார்: “அறிவிலிகளே, தீர்க்கதரிசிகள் சொன்ன எல்லாவற்றையும் விசுவாசிக்க இருதயத்தில் மந்தமானவர்களே.” [See Luke 24:25] எஸ்றா எழுதினார்: “அவர்கள் காலையிலே மிகவும் சீக்கிரமாக எழுந்து, தெக்கோவாவின் வனாந்தரத்திற்குப் புறப்பட்டார்கள்; அவர்கள் புறப்பட்டுச் செல்லும்போது, யோசபாத் நின்று, ‘யூதாவே, எருசலேமின் குடியிருப்பினரே, எனக்குச் செவிகொடுங்கள்; உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தரை விசுவாசியுங்கள்; அப்பொழுது நீங்கள் நிலைநிறுத்தப்படுவீர்கள்; அவருடைய தீர்க்கதரிசிகளை விசுவாசியுங்கள்; அப்பொழுது நீங்கள் செழிப்படைவீர்கள்’ என்று சொன்னான்.” [See 2 Chronicles 20:20] வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தில் ஏழு முறை கேட்கும்படி கட்டளை அளிக்கப்பட்டுள்ளது. “காதுள்ளவன், ஆவியானவர் சபைகளுக்குச் சொல்லுகிறதைக் கேட்கக்கடவன்.”

நிலைப்படுத்தப்படுதல் என்பது ஞானமுள்ள கன்னியரின் கூட்டத்தில் இருப்பதையே குறிக்கும்; ஏனெனில் மூடர்கள் தீர்க்கதரிசிகளை நம்புவதற்கு இருதயத்தில் மந்தமானவர்கள். ஞானமுள்ளவர்கள் தேவன் தமது தீர்க்கதரிசிகளின் மூலம் பேசினதை நம்புகிறார்கள்; அவர்கள் நிலைப்படுத்தப்பட்டு செழிக்கிறார்கள், ஏனெனில் ஆவி சபைகளுக்குச் சொல்லுகிறதைக் அவர்கள் கேட்கிறார்கள். ரஷ்யாவின் அடையாளமும், அது 2014-ஆம் ஆண்டு உக்ரைனுக்கு எதிராகத் தொடங்கிய யுத்தமும், கிறிஸ்து அத்தகைய சத்தியத்தையே முத்திரை நீக்குகிற காலத்தில், தீர்க்கதரிசனத்தின் ஞானமுள்ள மாணவர்களாகியவர்களை நிலைப்படுத்துகிறதாய் இருக்கிறது.

அந்தச் சத்தியம் வரலாற்றில் 2014ஆம் ஆண்டில் வந்தது; அது 2001க்குப் பிந்தையதாக இருப்பதால், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்திற்குள் அமைந்துள்ளது. அடுத்த ஆண்டு, 2015இல், 1989ஆம் ஆண்டில் தொடங்கிய முடிவுக் காலத்திலிருந்து எண்ணுகையில் ஆறாவது ஜனாதிபதியான மிகச் செல்வந்த ஜனாதிபதி, உலகமயவாதிகளைத் தூண்டத் தொடங்கினார். பத்தாம் வசனம் 1989ஆம் ஆண்டின் வரலாற்றை அடையாளப்படுத்துகிறது; அதேவேளையில் அது ரஷ்யாவை “அரண்” என்று நிறுவுகிறது; அடுத்த இரண்டு வசனங்களில், ரஷ்யா பிரதிநிதிப் போர்களின் இரண்டாம் போராட்டத்தைத் தொடங்கும், மேலும் புடின் அந்தப் போராட்டத்தில் வெற்றி பெறுவார். வசனங்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வரலாறு நிறைவேறும்போது, அவற்றின் சத்தியம் முத்திரைநீக்கப்படுகிறது.

பதினொன்றாம் மற்றும் பன்னிரண்டாம் வசனங்களின் தீர்க்கதரிசனம், நூற்று நாற்பத்து நாலாயிரம்பேரின் முத்திரைக்காலத்தில் அதன் வரலாற்றுச் நிறைவேற்றத்தின் மூலம் முத்திரை நீக்கப்படுகிறது; ஆனால் “வரியின்மேல் வரி” எனும் முறையில், இவ்வசனங்களோடு தொடர்புடைய இன்னொரு முக்கியமான உண்மையும் உள்ளது. “பெருகிவந்து, கடந்து செல்லுதல்” குறித்த மூன்று பகுதிகளையும் ஒன்றாகக் கொண்டு வர தீர்க்கதரிசன மாணவன் விரும்பினால், அறுபத்தைந்து ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனத்தையும் தீர்க்கதரிசன வரிசைக்குள் கொண்டு வர வேண்டும். அந்த அறுபத்தைந்து ஆண்டு தீர்க்கதரிசனம், இரு இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டு தீர்க்கதரிசனங்களின் ஆரம்பத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும் அவை ஒன்றிலிருந்து ஒன்று நாற்பத்தாறு ஆண்டுகள் இடைவெளியுடன் ஆரம்பிக்கின்றன என்பதையும் அடையாளப்படுத்துகிறது. ஆரம்பத்தில் அந்த அறுபத்தைந்து ஆண்டுகளை அடையாளப்படுத்துவதன் மூலம், முடிவிலும் அல்பாவும் ஓமேகாவும் அறுபத்தைந்து ஆண்டுகளை உருவாக்கும் என்பதையும் அது அடையாளப்படுத்துகிறது.

ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் உள்ள அந்த அறுபத்து ஐந்து ஆண்டுகள் தலா மூன்று வழிக்குறிகளின் முத்திரையை உடையவையாக உள்ளன. முதலாவது கி.மு. 742; பின்னர் பத்தொன்பது ஆண்டுகள் கழித்து கி.மு. 723; அதன் பின் நாற்பத்து ஆறு ஆண்டுகள் கழித்து கி.மு. 677. அந்த மூன்று வழிக்குறிகளும் முடிவில் 1798, 1844, மற்றும் 1863 ஆகியவற்றால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. ஆரம்பத்தில் (ஆல்பா) உள்ள நாற்பத்து ஆறு ஆண்டுகள் ஆலயமும் சேனையும் மிதிக்கப்படுதலைக் குறிக்கின்றன; முடிவில் (ஒமேகா) உள்ள நாற்பத்து ஆறு ஆண்டுகள் பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் மீளஸ்தாபிக்கப்படுதலைக் குறிக்கின்றன; அப்போது உடன்படிக்கையின் தூதர் (அவரே ஆல்பாவும் ஒமேகாவும் ஆவார்), 1798 முதல் 1844 வரையிலான நாற்பத்து ஆறு ஆண்டுகளில் தாம் எழுப்பிய ஆலயத்திற்குள் திடீரெனப் பிரவேசிப்பார்.

கி.மு. 742 ஆம் ஆண்டில் ஏசாயா தீர்க்கதரிசனத்தை முன்வைத்த காலத்தில், அதற்கு முன் நிற்கும் பத்தொன்பது ஆண்டுகளால் முன்னிடப்பட்ட நாற்பத்தாறு ஆண்டுகள், அவை நிறைவுறும் போது மீண்டும் ஒரு கியாஸ்டிக் வடிவில் பின்வரும் பத்தொன்பது ஆண்டுகளோடு இணையும் நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. 1844 முதல் 1863 வரை உள்ள அந்த பத்தொன்பது ஆண்டுகள், அந்த வரலாற்றில் நிகழ்ந்த கலகத்தினால் நிறைவேறாமல் போன, நூற்று நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தாருக்காக கிறிஸ்து கொண்டிருந்த நோக்கங்களுக்கான ஒரு எடுத்துக்காட்டை அளிக்கின்றன. தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றின் பத்தாம் வசனம் முதல் பன்னிரண்டாம் வசனம் வரையான பகுதிகளைப் பற்றிய சத்தியவார்த்தையைச் சரியாகப் பகுத்தறிவதற்குத் தீர்க்கதரிசன மாணவரிடமிருந்து வேண்டப்படுகிற வேலை, (நீங்கள் விசுவாசித்தால்) 2014 ஆம் ஆண்டு ரஷ்யா உக்ரைனில் ஒரு போரைத் தொடங்கும் என்பதையே நிறுவுவதல்ல, அந்தப் போர் நூற்று நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தாரின் முத்திரையிடும் காலத்தில் ஆரம்பிக்கப்படும் என்பதையும் நிறுவுகிறது. அந்த வசனங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட தீர்க்கதரிசன வரலாறு எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே வரலாற்றின் சத்தியம் முத்திரை நீக்கப்பட்டு வெளிப்படுத்தப்படும் வரலாறும் 1844 முதல் 1863 வரை உள்ள அந்த பத்தொன்பது ஆண்டுகளின் வரலாற்றினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

1844 மூன்றாவது தூதனின் வருகையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும் அது 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று மூன்றாவது தூதனின் வருகைக்கான ஒரு முன்மாதிரியாகவும் விளங்குகிறது. 1863, எரிகோவை மறுகட்டியெழுப்புதலால் குறியிடப்பட்ட கிளர்ச்சியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. 1863 என்னும் வழிக்குறியும், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் “எரிகோவின் மதில்களை இடித்துக் கீழிறக்க” பயன்படுத்தப்படுகிற ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் கீழ்ப்படிதலுக்கான முன்மாதிரியாகவும் விளங்குகிறது. நாம் ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்த வசனங்களில், பதினாறாம் வசனம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் உள்ள ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. பதினொன்றாம் வசனம் 2014 முதல் புடினின் இறுதியான வெற்றிவரை குறிக்கிறது. பதிமூன்றாம் முதல் பதினைந்தாம் வசனங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள மூன்றாவது பிரதிநிதிப் போரால் தொடர்ந்து வரும் இரண்டாவது பிரதிநிதிப் போரின் தொடக்கத்தை இந்த வசனங்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

இரண்டாம் வசனத்தை பதினொன்றாம் மற்றும் பன்னிரண்டாம் வசனங்களோடு இணைத்து நோக்கும் போது, 2014-இல் தொடங்கிய உக்ரைனியப் போரை நாம் அடையாளம் காண்கிறோம்; அதன் பின்பு 2015-இல் அமெரிக்க ஜனாதிபதி தேர்தல் பிரச்சாரம், மேலும் 2016-இல் மிகச் செல்வந்த ஜனாதிபதியின் தேர்வு தொடர்ந்தன. பன்னிரண்டாம் வசனத்திற்கு பின்பு, ஞாயிறு சட்டத்திற்கு முன் இருந்த கடைசி ஜனாதிபதியின் பதிலடி, மூன்றாம் பிரதிநிதிப் போரில் நிகழ்கிறது. எல்லைக்கோட்டின் யுத்தமாகிய இரண்டாம் பிரதிநிதிப் போர், ஆறாம் மற்றும் மிகச் செல்வந்த ஜனாதிபதியின் தேர்வுக்கு சற்றுமுன்பே தொடங்கியது.

1844 முதல் 1863 வரையிலான வரலாற்றில், எசேக்கியேலின் இரண்டு குச்சிகளும் ஒன்றிணைக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. அவை ஒன்றிணைக்கப்பட்டமை, தெய்வீகமும் மனிதத்துவமும் இணைக்கப்படுதலைக் குறித்தது; அதுவே ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேருக்கு முத்திரையிடும் பணியாகும். 1844 ஆம் ஆண்டில், மூன்றாம் தூதன் வந்து, பரலோக பரிசுத்த ஸ்தலத்துடன், தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்துடன், ஓய்வுநாளுடன், மூன்றாம் தூதனுடன் தொடர்புடைய ஒளியைத் திறந்தார். 1849 ஆம் ஆண்டில், பெரிய ஏமாற்றத்தின் வேளையில் சிதறடிக்கப்பட்டிருந்த சிதறிய மந்தையைச் சேர்த்துக்கொள்ள, கர்த்தர் இரண்டாம் முறையாகத் தம் கையை நீட்டினார். 1850 ஆம் ஆண்டில், தமது ஜனங்களை “எரிகோவின் மதில்களை இடித்துக் கீழிறக்க” வழிநடத்திக்கொண்டிருந்தபோது, அவர்கள் அறிவிக்க வேண்டிய செய்தியை வரைபடமாக வெளிப்படுத்தும் பொருட்டு, ஆபக்கூக்கின் இரண்டாம் அட்டவணையை ஆயத்தப்படுத்தும்படி அவர் வழிநடத்தினார். அந்த அட்டவணையில் “பழைய அட்டவணை”யில் இருந்ததுபோலவே “ஏழு காலங்கள்” இடம்பெற்றிருந்தன.

1856 ஆம் ஆண்டில், “எரிகோப் போருக்கு” முன்பாகத் தமது ஜனங்களை முத்திரையிட வேண்டிய ஒளியை அவர் திறந்தார். அந்த ஒளி, ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் வில்லியம் மில்லருக்குப் வெளிப்படுத்திய முதல் ஒளியின் அதிகரிப்பாக இருந்தது. அது, பண்டைய எரிகோப் போரில் மீண்டும் மீண்டும் சித்தரிக்கப்பட்டபடி, “ஏழு காலங்கள்” என்ற ஒளியாக இருந்தது. தமது ஜனங்களை முத்திரையிட வேண்டிய அந்த ஒளியே, அவர்களை விழிப்புணரச் செய்து, அவர்களை மீண்டும் பிலதெல்பியாவின் அனுபவத்திற்குத் திருப்பிச் செல்லச் செய்ய வேண்டிய லவோதிக்கேயாவின் செய்தியும் ஆகும். அந்த இறுதி ஒளி முதல் ஒளியின் அதிகரிப்பாக இருந்தது; ஆயினும், தமது ஜனங்கள் அந்த ஒளியைப் புறக்கணித்து, அதன் விளைவாக இயல்பாகவே லவோதிக்கேயாவின் வனாந்தரத்தில் அலைந்து திரிவதைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். 1844, 1849, 1850, 1856 மற்றும் 1863 ஆகியவை, 2001 செப்டம்பர் 11 முதல் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான வரலாற்றில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள ஐந்து வழிக்குறிகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து நடத்துவோம்.