தானியேலின் புத்தகம் - நூற்று எழுபத்தொன்பது

இப்போது நாம் பரிசுத்தமான நிலத்தில் நிற்கிறோம்; ஏனெனில் தானியேல் புத்தகத்தின் அடிப்படையில், நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேருக்கான நடுநிசி முழக்கத்தை எடுத்துக்காட்டும் வசனங்களுக்குக் நாம் வந்திருக்கிறோம். அந்த வசனங்கள் உயர்த்தப்படுகிற கொடியின் அடையாளமுத்திரையிடுதலையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இவை தானியேல் புத்தகத்தில் கடைசி நாட்களுடன் தொடர்புடையதாய், முத்திரை நீக்கப்பட்ட பகுதியான வசனங்கள் ஆகும்; மேலும், சோதனைக்காலம் பதினாறாம் வசனத்தில் முடிவடைவதற்கு அப்போதும் முன்பாக, “காலம் சமீபமாயிருக்கிறது” என்னும் வேளையில் முத்திரை நீக்கப்படுகிற இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டைப் பற்றிய தானியேலின் உரைப்பாட்டையும் இவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பதினான்காம் வசனத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டிருப்பதுபோல், தரிசனத்தை நிலைநிறுத்துவது ரோமாவே ஆகும்; ஆகையால் பதினொன்றாம் முதல் பதினைந்தாம் வசனங்கள் வரை நாம் முன்னேறும் போது ரோமாவை நெருக்கமாக ஆராய்வது முக்கியமானதாகும்; ஏனெனில் “தரிசனம் இல்லாத இடத்தில் ஜனங்கள் அழிவார்கள்,” மேலும் ஏசாயா அதிகாரம் ஏழு, வசனங்கள் எட்டு மற்றும் ஒன்பதை நீங்கள் விசுவாசிக்காவிட்டால், “நிச்சயமாக நீங்கள் நிலைநிறுத்தப்படமாட்டீர்கள்.”

உரியா ஸ்மித் தமது *Daniel and the Revelation* என்னும் நூலில் ஒரு தீர்க்கதரிசன விதியை குறைந்தது நான்கு முறை குறிப்பிடுகிறார். அந்த விதியின்படி, ஒரு தீர்க்கதரிசன வல்லமை, அது தேவனுடைய ஜனங்களோடு “இணைக்கப்படும்” வரையில், தீர்க்கதரிசனத்தில் அடையாளப்படுத்தப்படாது. அவர் அதனை முதன்முதலில் குறிப்பிடுவது, பாபிலோன் தீர்க்கதரிசனச் சாட்சியத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்படுவதுடன் தொடர்புபடுத்தியே ஆகும்.

குறைந்தது மற்ற மூன்று இடங்களிலும் ஸ்மித் அந்த விதியைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார்; அந்த மூன்றிலும் அவர் யூதர்களின் “உடன்படிக்கையை” சுட்டிக்காட்டுகிறார். ஆனால் ஒரு குறிப்பில், அந்த உடன்படிக்கை கி.மு. 162 ஆம் ஆண்டில் நிறைவேறியது என்று அவர் அடையாளப்படுத்துகிறார்; மற்ற இரண்டு குறிப்புகள், யூதர்களும் ரோமாவும் செய்த “உடன்படிக்கை” கி.மு. 161 ஆம் ஆண்டிலே நிறைவேறியது என்று அடையாளப்படுத்தும் நவீன வரலாற்றாசிரியர்களுடன் ஒத்துப்போகின்றன.

ஆனால் ஸ்மித் அதுவும் கி.மு. 162 என்று கூறுகிறார்.

பின்னர், அந்த நிகழ்வை அவர் மூன்றாவது முறையாகக் குறிப்பிடும் போது, அவர் மீண்டும் கி.மு. 161 என்று கூறுகிறார்.

ஸ்மித் 162 கி.மு. என்பதை ஏன் மேற்கோளிட்டார் என்பதை விளக்குவது என் பொறுப்பு அல்ல; அது ஒரு தட்டச்சுப் பிழையாக இருந்திருக்கலாம் என்ற என் கருதுகோளைத் தவிர. என் கருத்து, அவர் “தேவனுடைய ஜனங்களோடு அந்நிய ஜாதிகள் அவ்வளவு தொடர்புடையவர்களாகி, அவர்களைப் பற்றிய குறிப்பிடுதல் புனித வரலாற்றின் பதிவுகளைப் பூர்த்தி செய்ய அவசியமாகும் போது, தீர்க்கதரிசனத்தில் அவர்கள் குறிப்பிடப்படுவார்கள் என நாம் எதிர்பார்க்கலாம் என்ற விளக்கவுரையின் வெளிப்படையான ஒரு விதி” என்று அடையாளப்படுத்துகிறதற்கு அவர் அளிக்கும் வலியுறுத்தலைச் சுட்டிக்காட்டுவதாகும். ஸ்மித் அந்த விதியை வலியுறுத்தும்போது, 161 கி.மு.இல் இருபத்துமூன்றாம் வசனத்தில் உள்ள “உடன்படிக்கை”யின் போது ரோம் தேவனுடைய ஜனங்களோடு தொடர்புபட்டதாக அவர் அடையாளப்படுத்துகிறார்; ஆனாலும், 161 கி.மு.க்கு முப்பத்தொன்பது ஆண்டுகள் முன்பாகிய 200 கி.மு.இலேயே ரோம் முதன்முறையாக தீர்க்கதரிசன வர்ணனையில் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது என்றும் ஸ்மித் அடையாளப்படுத்துகிறார்.

தீர்க்கதரிசன வர்ணனையில் ரோம் முதன்முதலாக கி.மு. 200 ஆம் ஆண்டில் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது; மேலும், பதினான்காம் வசனத்தில் காணப்படும் அந்த அறிமுகமே, தானியேல் நூல் முழுவதிலும் ரோமைச் சுட்டிக்காட்டும் மிக முக்கியமான குறிப்பாகும்; ஏனெனில் தரிசனத்தை நிலைநிறுத்தும் சின்னமாக ரோமை வரையறுக்கும் வசனம் அதுவே ஆகும். ஸ்மித் ஏன் இப்படிப்பட்ட ஒரு தீர்க்கதரிசன விதியை வலியுறுத்தியபடியே, கி.மு. 161 ஆம் ஆண்டைக் குறிப்பிடுகிறார், அதே சமயம் கி.மு. 200 ஆம் ஆண்டையே ரோமின் வல்லமை “அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட” தருணமாகவும் அடையாளப்படுத்துகிறார் என்பது நான் தீர்க்க விரும்பும் பிரச்சினையல்ல. நான் தீர்க்கப்பட வேண்டிய ஒரு கேள்வியை முன்வைக்க வேண்டுமென்றால், ஸ்மித் வரையறுத்துள்ள அந்த விதி செல்லத்தக்கதா இல்லையா என்பதே அது. அது செல்லத்தக்கதெனில், பதினான்காம் வசனம் கி.மு. 161 ஆம் ஆண்டின் உடன்படிக்கைக்கு முன்பாக நிகழ்ந்த யூதர்களுடனான ஒரு தொடர்பைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று நான் வாதிப்பேன்.

பதின்மூன்றாம் வசனத்திலிருந்து பதினைந்தாம் வசனம் வரையிலான வரலாறு, கடைசி நாட்களில் பாப்பரசர் ரோம் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றிற்குள் நுழைந்து வருகிற ஒரு வரலாற்றைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன்; மேலும், அந்த வரலாற்றில் தேவனுடைய ஜனங்களாகிய ஐக்கிய அமெரிக்காவோடு தொடர்புடையவளாகவே அவள் அப்படிச் செய்கிறாள். ஏனெனில் இயேசு எப்போதும் முடிவை ஆரம்பத்தின் மூலம் விளக்கிக் காட்டுகிறார்; ஆகையால், கி.மு. 200 ஆம் ஆண்டில், பகானிய ரோம் வரலாற்றிற்குள் வந்தபோது, அந்த வரலாற்றிலிருந்த தேவனுடைய ஜனங்களோடு அதற்கு ஒரு தொடர்பு இருந்திருக்க வேண்டும். ஆகவே, கி.மு. 200 ஆம் ஆண்டில் ரோமுக்கும் யூதர்களுக்கும் இடையில் நேரடி தொடர்பொன்றையும் அவர் கண்டுபிடிக்கவில்லை என்றாலும், ஸ்மித்தின் விதியுடன் நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்.

பதினொன்றாம் மற்றும் பன்னிரண்டாம் வசனங்கள், கி.மு. 217-ஆம் ஆண்டில், “மகான்” எனவும் அழைக்கப்பட்ட அந்தியோகுஸ் III மக்னஸ் தலைமையிலான செலூக்கியப் பேரரசுக்கும், அரசன் தால்மி IV பிலோபாதோர் தலைமையிலான எகிப்தின் தால்மிய இராச்சியத்துக்கும் இடையே நிகழ்ந்த ராபியா போரின் வெற்றியையும் அதன் பின்னணியையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன. இந்தப் போர், தால்மிய மற்றும் செலூக்கிய இராச்சியங்களுக்கிடையில் போட்டியிடப்பட்ட பிரதேசங்களான கோய்லே-சிரியா (தென் சிரியா) மற்றும் தென் பாலஸ்தீனத்தின் மீதான கட்டுப்பாட்டிற்கான போராட்டத்தின் போது நிகழ்ந்தது. ராபியாவில் தால்மி IV பிலோபாதோர் பெற்ற வெற்றி, கோய்லே-சிரியா மற்றும் தென் பாலஸ்தீனத்தின் மீதான கட்டுப்பாட்டை அவர் ஒரு காலத்திற்கு தக்கவைத்துக் கொள்ள அனுமதித்தது.

பின்னர் பதினேழு ஆண்டுகள் கழித்து கி.மு. 200-இல் நிகழ்ந்த பானியம் போர், “மவுண்ட் பானியம் போர்” என்றும் “பனேயாஸ் போர்” என்றும் அறியப்படும் இந்த யுத்தம், அரசன் அந்தியோகுஸ் III தலைமையிலான செலூக்கிய பேரரசுக்கும், அரசன் தாலமி V தலைமையிலான எகிப்தின் தாலமிய இராச்சியத்திற்கும் இடையில் நடைபெற்றது.

முப்பத்து ஒரு ஆண்டுகள் கழித்து, கி.மு. 167 ஆம் ஆண்டில், யூதர்களின் மதச்சடங்குகளை ஒடுக்கியும் ஹெலெனியக் கலாச்சாரத்தைத் திணிக்கவும் செலூசிட் பேரரசு மேற்கொண்ட முயற்சிகளுக்கு எதிரான யூதப் புரட்சியான மக்கபேயர் கிளர்ச்சி, இன்றைய நவீன இஸ்ரவேல் நாட்டின் எல்லைக்குள் உள்ள யூதேயா பிராந்தியத்தில் அமைந்திருந்த மோதேயின் என்னும் சிற்றூரில் ஆரம்பமானது.

இங்கு குறிப்பிடப்படும் நிகழ்வு, கிரேக்கச் செலூசிட் ஆட்சியாளரான, தீய புகழ்பெற்ற அந்தியோகஸ் IV எபிபானேஸ் தொடர்புடையதாகும்; அவர் யூத மக்கள்மீது கடுமையான ஹெலெனிய மரபுகளைத் திணித்திருந்தார். அவற்றில், யூத மதச் சடங்குகளைக் கடைப்பிடிப்பதற்கான தடை மற்றும் எருசலேமிலிருந்த ஆலயத்தின் தீட்டுப்படுத்தலும் அடங்கும். தன் அரசாணைகளை அமல்படுத்தும் நோக்கில், அந்தியோகஸ் பல நகரங்களுக்கும் கிராமங்களுக்கும் தன் பிரதிநிதிகளை அனுப்பி, அங்கிருந்த யூதக் குடியிருப்பாளர்கள் தன் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவதற்கு அவர்களை வற்புறுத்தச் செய்தான்.

மோதேயீனில், செலூசிது அதிகாரிகளில் ஒருவன், யூதர் குடியிருப்போரைக் அந்நியத் தெய்வாராதனைச் சடங்குகளில் பங்கேற்கவும் கிரேக்கத் தெய்வங்களுக்கு பலிகள் செலுத்தவும் கட்டளையிட்டு, அரசனின் ஆணையை அமல்படுத்துவதற்காக வந்தான். மத்தத்தியா எனப்பட்ட வயதான யூத ஆசாரியர் அந்த ஆணைக்குக் கீழ்ப்படைய மறுத்து, பலி செலுத்த முன்வந்த ஒரு யூதனையும் அந்த செலூசிது அதிகாரியையும் கொன்றார். மத்தத்தியாவும் அவரது குடும்பத்தாரும் காட்டிய இந்த எதிர்ப்புச் செயல், செலூசிது ஆட்சிக்கு எதிரான மக்கபேயர் கிளர்ச்சியின் தொடக்கத்தைக் குறித்தது.

யூதாஸ் மக்கபேயுவையும் உட்படுத்தி மத்தத்தியாஸும் அவரது ஐந்து மகன்களும் மலைப்பகுதிகளுக்குத் தப்பிச் சென்று, செலூக்கியர் படைகளுக்கு எதிராக ஒரு கெரில்லா போரினைத் தொடங்கினர். அந்தப் புரட்சி பின்னர் வலிமையிலும் ஆதரவிலும் வளர்ந்து, செலூக்கியருக்கு எதிராக தொடர்ச்சியான இராணுவ வெற்றிகளுக்குக் காரணமானது.

கி.மு. 167 ஆம் ஆண்டில் மோதேயினில் நிகழ்ந்த சம்பவங்கள், யூத வரலாற்றில் ஒரு தீர்மானகரமான திருப்புமுனையாக இருந்து, மக்கபேயர் கிளர்ச்சியின் தொடக்கத்தையும், அந்நிய ஆட்சிக்கு எதிராக மதச் சுதந்திரத்திற்கும் சுயாட்சிக்கும் மேற்கொள்ளப்பட்ட போராட்டத்தையும் குறித்தன. ஹனுக்கா விழாவில் நினைவுகூரப்படும் வரலாற்றுச் சம்பவத்தை அடையாளப்படுத்தும் எருசலேமிலுள்ள இரண்டாம் ஆலயத்தின் மறுபிரதிஷ்டை, கி.மு. 164 ஆம் ஆண்டில், இருபத்துமூன்றாம் வசனத்தில் கூறப்படும் “உடன்படிக்கை”க்கு மூன்று ஆண்டுகள் முன்னர் நிகழ்ந்தது.

எருசலேமையும் ஆலயத்தையும் மீட்டுக்கொண்டபின், மக்கபேயர் ஆலயத்தை அஜாதியாரின் அசுத்தப்படுத்துதல்களிலிருந்து சுத்திகரித்து, அதனை அதன் உரிய மதச்சார்ந்த பயன்பாட்டிற்கு மீள நிறுவினர். மரபின் படி, அவர்கள் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட எண்ணெயின் ஒரே ஒரு குடுவையையே கண்டுபிடித்தனர்; அது மேனோராவை ஒரே ஒரு நாளுக்கு மட்டுமே ஏற்றுவதற்கு போதுமானதாக இருந்தது. உண்மையில், அந்த நிகழ்விற்கான சமகால வரலாற்றுச் சாட்சி எதுவும் இல்லை; ஆறாம் நூற்றாண்டில்தான் அந்த யூதக் கட்டுக்கதை இலக்கியத்தில் காணப்படுகிறது. சகோதரி வைட், விசுவாசதுரோகம் செய்த யூதச் சபையை கத்தோலிக்கச் சபையுடன் ஒப்பிட்டு, குறிப்பாக இரு சபைகளும் மதத்தை மனித வழக்கங்களிலும் மரபுகளிலும் அடிப்படையாக்குகின்றன என்பதை வலியுறுத்துகிறார். போப்பரசர் சபையின் வரலாற்றிற்குள் உள்ள பலவிதமாகப் புனையப்பட்ட அதிசயங்கள்போலவே, ஒரு நாளுக்கான எண்ணெய் எட்டு நாட்கள் நீடித்ததாகிய கட்டுக்கதைக்கும் வரலாற்றுச் சாட்சி இல்லை.

தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றின் பத்தாம் வசனம், நாற்பதாம் வசனத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள மூன்று போர்களில் முதலாவது போரைக் கண்டறிகிறது; அந்த மூன்றையும் நான் முன்பே ஒரு குளிர்போரின் மூன்று போர்களாகவும், அதேபோல் மூன்று பிரதிநிதிப் போர்களாகவும் அடையாளப்படுத்தியுள்ளேன். இந்த மூன்று போர்களில் இரண்டாவது போராகிய உக்ரைன் போரைக் குளிர்போராக நான் வரையறுத்ததை ஒரு சகோதரி கேள்வி எழுப்பினார்; ஏனெனில், அவர் சரியாகச் சுட்டிக்காட்டியபடி, அதில் மிகுதியான மரணமும் அழிவும் ஏற்பட்டுள்ளது. முந்தைய கட்டுரைகளில் நான் “குளிர்போர்” என வரையறுத்த இந்த மூன்று போர்கள், வெளிப்படுத்தல் பதிமூன்றின் பூமி மிருகத்தின் வரலாற்றின்போது நிகழும் மூன்று உலகப்போர்களிலிருந்து இம்மூன்று போர்களை வேறுபடுத்திக் காட்டுவதற்காகவே அந்தச் சொற்களில் வரையறுக்கப்பட்டன. இந்த மூன்று போர்கள் பிரதிநிதிப் போர்களாகும்; அவையும் அப்படியே வரையறுக்கப்பட்டுள்ளன.

இக்கட்டுரைகளில் இனிமேலும், சூடானப் போரைக் குளிர்போராக அடையாளப்படுத்துவதிலுள்ள முரண்பாட்டை நீக்குவதற்காக, அந்த மூன்று போர்களை “நாற்பதாம் வசனத்தின் மூன்று போர்கள்” அல்லது பிரதிநிதிப் போர்கள் என்று அடையாளப்படுத்த நினைக்கிறேன். என் வரையறைப்படி, நாற்பதாம் வசனத்தின் மூன்று போர்களில், நாற்பதாம் வசனத்தின் ஒரு பகுதியாகிய 1798-ஆம் ஆண்டுப் போர் சேர்க்கப்படவில்லை; மாறாக, 1989-இல் காலத்தின் முடிவிலிருந்து நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான அந்த மூன்று போர்களே அதில் அடங்கும். அந்த மூன்று போர்களை, வடக்கின் ராஜாவுக்கும் தெற்கின் ராஜாவுக்கும் இடையிலான யுத்தத்தின் சூழலில் நிகழ்த்தப்படுகின்ற பிரதிநிதிப் போர்களாகவே இன்னும் துல்லியமாக அடையாளப்படுத்த வேண்டும்; நாற்பதாம் வசனத்தின் வரலாற்றில், அவை கத்தோலிக்க மதம் (வடக்கின் ராஜா) மற்றும் கம்யூனிசம் (தெற்கின் ராஜா) ஆகியவற்றுக்கிடையிலான யுத்தத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

அந்த மூன்று போர்களில் முதலாவது, 1989 ஆம் ஆண்டில் கத்தோலிக்க மதம் கம்யூனிசத்தின் மீது பெற்ற வெற்றியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அப்போது பாப்பரசாட்சி, ஐக்கிய அமெரிக்காவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட தனது பிரதிநிதி இராணுவத்துடன் இணைந்து, 1989 இல் சோவியத் ஒன்றியத்தைச் சாய்த்தொழித்தது; ஆயினும் ரஷ்யா, அதாவது தலை (அல்லது “அரண்”), நிலைத்தபடியே விடப்பட்டது. தற்போதைய உக்ரைன் போர் மீண்டும் ஒருமுறை கத்தோலிக்க மதத்துக்கும் கம்யூனிசத்துக்கும் இடையிலான ஒரு போரே ஆகும்; இதில் பாப்பரசாட்சி, ரஷ்யாவுக்கு எதிராக உக்ரைன் அரசாங்கத்தை தனது பிரதிநிதியாகப் பயன்படுத்துவதோடு, பாப்பரசாட்சியின் முந்தைய பிரதிநிதி வல்லமையான ஐக்கிய அமெரிக்கா உள்ளிட்ட, உலகமயவாத மேற்கு உலகின் மீதமுள்ள ஆதரவையும் உடன் கொண்டுள்ளது. அந்தப் போர் பதினொன்றாம் மற்றும் பன்னிரண்டாம் வசனங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; மேலும் கம்யூனிசம் (ரஷ்யா), கத்தோலிக்க மதத்தின் மீது வெற்றி பெறும் என்பதை அது சுட்டிக்காட்டுகிறது.

அந்த மூன்று பிரதிநிதிப் போர்களில் மூன்றாவது, பதினைந்தாம் வசனத்தில் பானியம் யுத்தமாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அந்த யுத்தம் ப்டோலமைய இராச்சியத்திற்கும் (தெற்கின் ராஜா) செலூக்கிய இராச்சியத்திற்கும் (வடக்கின் ராஜா) இடையில் நடைபெற்றது. அந்த யுத்தத்தில் கத்தோலிக்கத்தின் பிரதிநிதி இராணுவம் மீண்டும் ஒருமுறை ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளே ஆகும்.

1989ஆம் ஆண்டின் முதல் யுத்தத்தில், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் குடியரசுக் கொம்பின் பிரதிநிதி இராணுவம், சோவியத் ஒன்றியத்தின் அரசியல் அமைப்பை வீழ்த்துவதற்காக பாப்பரசாட்சியால் பயன்படுத்தப்பட்டது; அதேவேளையில் அதன் தலைவாகிய (ரஷ்யா) அப்படியே காக்கப்பட்டது. இரண்டாவது யுத்தத்தில், அதாவது உக்ரைனியப் போரில், நாசிகளின் பிரதிநிதி இராணுவம் ரஷ்யாவால் தோற்கடிக்கப்படுகிறது. மூன்றாவது யுத்தத்தில், பாப்பரசாட்சியின் பிரதிநிதி இராணுவமாகிய அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் மீண்டும் தெற்கின் ராஜாவைத் தோற்கடிக்கிறது.

அந்த மூன்று போர்களும் “சத்தியம்” என்ற முத்திரையைக் கொண்டுள்ளன; அவற்றில் முதல் மற்றும் கடைசி போர்கள், ஐக்கிய அமெரிக்காவின் வெற்றிகரமான பிரதிநிதிப் படையினால் நடத்தப்படுகின்றன. முதல் போரில் தெற்கின் ராஜாவின் தலை அப்படியே விடப்பட்டது; மூன்றாவது போரில், ஐக்கிய அமெரிக்காவின் பிரதிநிதிப் படை, தெற்கின் ராஜாவின் தலைவாக ஆகிறது. இரண்டாவது பிரதிநிதிப் படையும் இரண்டாம் உலகப்போரின் போது பாப்பரசாட்சியின் பிரதிநிதிப் படையாக இருந்தது. இரு நிகழ்வுகளிலும் நாசிசத்தின் பிரதிநிதிப் படை தோற்கடிக்கப்பட்டது; மேலும் தோற்கடிக்கப்படும். முப்படையான ஐக்கியம் நிறைவேறுகின்ற பதினாறாம் வசனத்திற்கு முன்பாக, பாப்பரசாட்சி தன் எதிரிகள் அனைத்தையும் முற்றிலும் அடக்கிவிடுகிறது.

புடினின் வெற்றி அவனுடைய முடிவைக் குறிக்கிறது என்பதற்கான இரண்டாவது சாட்சி, தெற்கு இராஜ்யமான யூதாவின் ராஜாவாகிய உஸ்ஸியா மூலம் காணப்படுகிறது; அவனுடைய இருதயமும் அவன் பெற்ற இராணுவ வெற்றிகளினால் உயர்ந்தது; பின்னர், தொலெமியைப் போலவே, பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் ஆசாரியர்களின் பணியைச் செய்ய முனைந்தான்; அதனால் குஷ்டரோகத்தால் அடிக்கப்பட்டு உடனடியாக அதிகாரத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டான். உக்ரைன் போரில் புடினின் வெற்றி, தெற்கின் ராஜாவாகிய அவனுடைய முடிவின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது (அதாவது நாத்திகத்தின் ராஜா). அவன் முடிவு, நாற்பதாவது வசனத்தின் தீர்க்கதரிசனத்திலுள்ள தெற்கின் ராஜாவின் (பிரான்ஸ்) தொடக்கத்தால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது; அது, தொலெமியிடம் நடந்ததுபோல, தலைமையாட்சியை கவிழ்த்தெறிந்த ஒரு புரட்சியை அடையாளப்படுத்தியது. புடினின் முடிவு, சோவியத் ஒன்றியத்தின் முடிவினாலும் எடுத்துக்காட்டப்பட்டது; அங்கே தலைவராகிய (கோர்பசேவ்) சோவியத் ஒன்றியத்தை கலைத்துவிட்டு, உடனடியாக இறுதிக்கால உலகமய நாத்திகத்தின் சின்னமாகிய ஐக்கிய நாடுகள் சபையில், அதாவது தெற்கின் ராஜாவிடத்தில், ஒரு பதவியை ஏற்றுக்கொண்டான். உக்ரைனில் புடின் பெற்ற வெற்றிக்குப் பிறகு, அவன் வாட்டர்லூவில் நெப்போலியனால், அதன்பின் வந்த நிர்பந்தத் தேசநீக்கத்தினாலும் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்படுகிறான்; மேலும், உஸ்ஸியா ராஜா தன் குஷ்டரோகத்துடனும், அதன்பின் வந்த தேசநீக்கத்துடனும்; அதோடு தொலெமியின் மதுவெறி நிறைந்த முடிவினாலும், 1989 ஆம் ஆண்டிலான சோவியத் ஒன்றியத்தின் முடிவினாலும் கூட.

பானியம் யுத்தம் கி.மு. 200 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்தது; அதே ஆண்டிலேயே ரோம் வெளிப்படையாக வரலாற்றில் தலையிடுகிறது. அவர்களின் இந்தச் செருகல், பதினாறாம் வசனத்தில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டும் கி.மு. 63 ஆம் ஆண்டில் நிறைவேறியதுமான எருசலேமை வெல்வதற்கு முன்பாகவே தீர்க்கதரிசனக் கதைநடையில் இடம்பெறுகிறது; அப்போது தாம் எகிப்திலிருந்த இளைய ராஜாவின் பாதுகாவலர் என்று அது அறிவித்தது. வடக்கின் ராஜாவும் தெற்கின் ராஜாவும் தொடர்புடைய நாற்பதாம் வசனத்தின் மூன்றாவது யுத்தத்தில், பாப்புத்துறை மீண்டும் வரலாற்றில் தன்னைச் செருகிக்கொண்டு, ரஷ்யாவின் பாதுகாவலராகத் தோன்றும். அதே நேரத்தில், முன்மாதிரியில், பானியம் யுத்தத்தில் செலேவ்குஸ் தொலெமியைத் தோற்கடித்தான்; இதன் மூலம் நாற்பதாம் வசனத்தின் முதல் மற்றும் கடைசி யுத்தங்களில் பாப்புத்துறையின் பிரதிநிதிப் படையாகிய ஐக்கிய அமெரிக்கா “எகிப்தை” (தெற்கின் ராஜாவை) தோற்கடிக்கிறது என்பது அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.

கி.மு. 200 ஆம் ஆண்டில், திருவிழாச்சார அமைப்பின் கள்ளவிபச்சாரப் பாடல்களைத் தீரு வேசி பாடத் தொடங்குகிறாள் என்று நாம் சின்னார்த்தமாகப் பார்க்கிறோம்; இது பதினாறாம் வசனத்தில் கூறப்பட்ட ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின்போது நிகழும் மும்மடங்கு ஐக்கியத்துக்கு முன்னோட்டமாகும். அதே சமயத்தில், ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் மீது ஐக்கிய அமெரிக்கா மேலாதிக்கம் செலுத்தி, பத்து ராஜாக்களில் முதன்மை ராஜாவாகிய தன் நிலையை உறுதிப்படுத்துகிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின்போது நிறைவேறும் அந்த மும்மடங்கு ஐக்கியத்தின் எல்லா இயக்கவியல்களும் பதினாறாம் வசனத்திற்கு முன்பே நிலைநிறுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.

ஐக்கிய நாடுகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் அந்த மகாவிஷப் பாம்பின் வல்லமையின் அரசியல் அமைப்பு, பதினாறாம் வசனத்தில், தனது அரசியல் அமைப்பை மிருகத்துக்குக் கொடுக்க ஒப்புக்கொள்கிறது; ஆனால் அவ்வாறு செய்வதற்கு முன், பாப்பகம் அந்த மகாவிஷப் பாம்பின் மதத்தை வென்றடைகிறது. புறமதம் மறுமுறை மீண்டும் அகற்றப்பட வேண்டும். புராட்டஸ்டண்டுமதம், ரீகன் ஆண்டுகளில், நாற்பதாம் வசனத்தின் முதல் போரில் அகற்றப்பட்டது; மேலும் கடைசி குடியரசுக் கட்சித் தலைவரின் காலத்தில், 508 ஆம் ஆண்டில் இருந்ததுபோல, அந்த மகாவிஷப் பாம்பின் மதமும் கத்தோலிக்க மதத்தின் கீழ்ப்படிதலுக்குள் கொண்டுவரப்படும். பாப்பகம் சிங்காசனத்தின் மீது அமர்த்தப்படுவதற்கெதிரான எந்த மத எதிர்ப்பையும் அகற்றும் செயல்முறை ரீகன் ஆண்டுகளில் தொடங்கி, டிரம்ப் ஆண்டுகளில் முடிவடைகிறது. கத்தோலிக்க மதத்துக்கு எதிராகத் துரோகமடைந்த புராட்டஸ்டண்டுமதத்தின் எதிர்ப்பு நாற்பதாம் வசனத்தின் முதல் போரில் அகற்றப்பட்டது; ஆவியுலகவாதத்தின் எதிர்ப்பு நாற்பதாம் வசனத்தின் கடைசி போரில் அகற்றப்படும்.

மனித நிகழ்வுகளின் அதே சிக்கலான பரஸ்பரச் செயல்பாட்டில், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தின் பத்து ராஜாக்கள் மீது மத மற்றும் அரசியல் அதிகாரமாக மததுரோகப் புரொட்டஸ்டண்டியம் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும். ஆகையால், பதினாறாம் வசனத்தின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு சற்றுமுன், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் சபையை மேற்கொள்கின்ற காலத்தை பானியம் யுத்தம் அடையாளப்படுத்துகிறது.

தீர்க்கதரிசனத்தின் நிலைநிறுத்தப்பட்ட ஒரு விதி என்னவெனில், மகாவிஷப்பாம்பு, மிருகம், பொய்த்தீர்க்கதரிசி ஆகியவற்றில் ஒவ்வொன்றிற்கும் தமக்கே உரிய தனிப்பட்ட தீர்க்கதரிசனக் குணாதிசயங்கள் உள்ளன. அந்தத் தீர்க்கதரிசனக் குணாதிசயங்களில் ஒன்றாக, மிருகம் (கத்தோலிக்கம்) எப்போதும் தீர்க்கதரிசனரீதியாக ரோம் நகரத்திலேயே அமைந்திருக்கிறது. பொய்த்தீர்க்கதரிசி எப்போதும் தீர்க்கதரிசனரீதியாக ஐக்கிய அமெரிக்காவில் அமைந்திருக்கிறான். ஆனால் மகாவிஷப்பாம்பைப் பற்றியவரை, அது தீர்க்கதரிசனரீதியாக அமைந்துள்ள இடத்தின் குணாதிசயம் எப்போதும் நகர்ந்துகொண்டே இருப்பதாகும். மகாவிஷப்பாம்பு பரலோகத்தில் ஆரம்பித்து, பின்னர் ஏதேன் தோட்டத்துக்கு வந்து, இறுதியில் எகிப்தில் அமைந்திருக்கிறது.

திராட்சசத்தின் தீர்க்கதரிசனத்திற்குரிய இருப்பிடம் மாறுகிறது. யோவானின் காலத்தில், திராட்சசத்தின் ஆசனம், அதாவது அதன் சிங்காசனத்தைச் சுட்டிக்காட்டுவது, பெர்காமோனில் இருப்பதாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டது.

புறமத ரோம் மேற்கொண்ட நடைமுறை என்னவெனில், தாங்கள் தொடர்பு கொண்ட எல்லா புறமதத் தெய்வங்களையும் மீண்டும் ரோம் நகரத்துக்குக் கொண்டு வந்து, அவற்றை Pantheon ஆலயத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகும். இதனாலேயே தானியேல், “அவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தின் இடம் தரைமட்டமாக்கப்பட்டது” என்று பதிவுசெய்கிறான். புறமத ரோம் என்பதின் பரிசுத்தஸ்தலத்தின் இடம் ரோம் நகரமாயிருந்தது; அது கி.பி. 330-ஆம் ஆண்டில் கான்ஸ்டன்டைன் மூலம் தரைமட்டமாக்கப்பட்டது. ஆனால் ரோமுக்குள் இருந்த பரிசுத்தஸ்தலம் Pantheon ஆலயமாகும்; Pan-Theon என்பதன் பொருள், “எல்லா தெய்வங்களின் ஆலயம்” என்பதாகும். ரோமர் சாத்தானின் ஆசனத்தின் இருப்பிடத்தை Pergamos இலிருந்து Pantheon ஆலயத்துக்கு மாற்றினர். சகோதரி வைட், புறமத ரோமே வலுசர்ப்பம் என்று எங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறார்.

புறஜாதி ரோம் பத்து ஜாதிகளாகப் பிரிந்தது; பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் போது எகிப்தின் நாத்திகத்தைக் கொண்டு வந்தபோது, பிரான்ஸ் தெற்கின் ராஜாவானது. 1917 ஆம் ஆண்டுக்குள், அந்தப் பாம்பு பிரான்ஸிலிருந்து ரஷ்யாவுக்கு நகர்ந்திருந்தது. பத்தாம் வசனம் 1989 ஐக் குறிக்கிறது; பதினொன்றாம் மற்றும் பன்னிரண்டாம் வசனங்கள் “எல்லைக்கோட்டின்” யுத்தங்களை (ராபியா மற்றும் உக்ரைன்) குறிக்கின்றன; மேலும் பானியம் யுத்தம், பதினாறாம் வசனத்தில் மும்மடங்கு ஐக்கியத்தை உறுதிப்படுத்தும்போது பாப்பரசுத் துறை நிறைவேற்றும் மூன்றாம் படியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இது நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைந்துள்ள வரலாற்றைக் குறிக்கிறது.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.