தானியேலின் புத்தகம் - இருபதாம் எண்

சகோதரி ஒயிட், புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டிய தீர்க்கதரிசனப் பாடங்கள் ராஜ்யங்களின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் மூலம் சித்தரிக்கப்படுகின்றன என்பதை அடிக்கடி சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

தானியேல் மற்றும் வெளிப்படுத்தல் ஆகிய புத்தகங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் ராஜ்யங்களின் “எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும்” தீர்க்கதரிசனத்தை ஆய்வு செய்வதற்கான சரியான அணுகுமுறையின் மையக் கருத்தாகும். ஆதியாகமம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் நிம்ரோத்தின் பாபேல் வீழ்ச்சியால் பாபிலோனின் வீழ்ச்சி முன்மாதிரியாகக் காட்டப்படுகிறது. பின்னர், தானியேல் ஐந்தாம் அதிகாரத்தில், பாபிலோன் மறுபடியும் வீழ்கிறது. கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டில் அதிகாரத்திற்கு உயர்ந்ததும், பின்னர் 1798 ஆம் ஆண்டில் அதற்குத் தொடர்ந்த வீழ்ச்சியும் ஆகிய பாப்பரசாட்சியின் வரலாறும், பாபிலோனின் இறுதி வீழ்ச்சியை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது; ஏனெனில் பாப்பரசாட்சி அதிகாரம் தீர்க்கதரிசனத்தின்படி ஆவிக்குரிய பாபிலோன் ஆகும். பாப்பரசாட்சி 1798 ஆம் ஆண்டில் வீழ்ந்தது; மேலும் வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டாம் அதிகாரம் அதன் இறுதி வீழ்ச்சியை வரையறுக்கிறது. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம், நாற்பத்தைந்தாம் வசனத்தில், அங்கே வடதிசையின் ராஜாவாகக் குறிக்கப்படும் பாப்பரசாட்சி, உதவ ஒருவருமின்றி தனது முடிவை அடைகிறது. இது கிருபைக்காலம் முடிவுறும் போது நடைபெறுகிறது; ஏனெனில் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பத்தைந்தாம் வசனமும் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் முதலாம் வசனமும் ஒரே வரலாற்றைக் குறிக்கின்றன.

இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தி, பாபிலோன் இருமுறை வீழ்ந்துள்ளது என்ற உண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டு அமைக்கப்பட்டுள்ளது. நிம்ரோத் மற்றும் பெல்ஷாச்சார் ஆகியோரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் நேரடி பாபிலோன் இருமுறை வீழ்ந்தது; அதுபோல ஆவிக்குரிய பாபிலோனும் 1798-ஆம் ஆண்டில் வீழ்ந்தது, மேலும் மனிதருக்கான கிருபைக்காலம் முடிவுறும் போது மறுபடியும் அப்படியே வீழ்கிறது.

இரண்டாம் தூதனில் பாபிலோனின் வீழ்ச்சி மீண்டும் கூறப்படுவது, வேதவசனங்களுக்குள் காணப்படும் சொற்கள் மற்றும் சொற்றொடர்களின் இரட்டிப்பு, இரண்டாம் தூதனின் செய்தியும் நள்ளிரவு கூக்குரலும் இணைந்த செய்திக்கான ஒரு சின்னமாக அடையாளப்படுத்தப்படுவதற்கான தீர்க்கதரிசனரீதியான நியாயத்தை வழங்குகிறது. மேலும், தீர்க்கதரிசனத்தை ஆராய்வது தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் என்னும் புத்தகங்களில் சித்தரிக்கப்பட்ட இராஜ்யங்களின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் அடிப்படையாகக் கொண்டு இருக்க வேண்டும் என்ற சகோதரி வைட் குறிப்பிட்ட கொள்கையையும் இது நிலைநிறுத்துகிறது. பாபிலோனின் வீழ்ச்சியைப் புரிந்துகொள்வதற்காக, தீர்க்கதரிசன மாணவர் பாபிலோனின் எல்லா வீழ்ச்சிகளையும் “வரி மேல் வரி” ஒன்றுசேர்த்து, பாபிலோனின் இறுதி வீழ்ச்சியைப் பற்றிய சரியான தீர்க்கதரிசனச் செய்தியை நிறுவ வேண்டும் என்ற கருத்தையும் இது விளக்குகிறது.

இரண்டாம் தூதனின் செய்தியில் பாபிலோன் இருமுறை விழுகிறது என்பதற்கான அடிப்படை, சத்தியம் இரண்டு சாட்சிகளின் சாட்சியத்தின் மேல் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது என்று அடையாளப்படுத்தும் தீர்க்கதரிசன விதியிலேயே அமைகிறது. அந்த செய்தியின் உட்பகுதியில் பாபிலோனின் விழுதலை இருமைப்படுத்திக் கூறுவது, வேதாகமத்தில் பின்மழை என்று அடையாளப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசன முறைமையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. பின்மழையாகிய அந்தப் பரிசுத்த முறைமை என்பது, “வரிமேல் வரி” என்று பல்வேறு தீர்க்கதரிசன வரிசைகளை ஒன்றிணைத்து முன்வைக்கும் செயல்பாடே ஆகும். தீர்க்கதரிசனத்தை ஆராயும் மாணவனால் இம்முறைமைப் பயன்படுத்தப்படும்போது, அது பின்மழையின் “செய்தியை” நிலைநிறுத்துகிறது. அந்தப் பரிசுத்த முறைமையின் பயன்பாட்டின் மூலம் நிலைநிறுத்தப்படும் பின்மழைச் செய்தி, அதன் பின்பு இரண்டாம் தூதனும் நள்ளிரவுக் கூக்குரலும் ஆகியவற்றின் இணைந்த தீர்க்கதரிசன வரலாறுகளில் அறிவிக்கப்படுகிறது. இது முதலாம் தூதனின் இயக்க வரலாற்றில் உண்மையாக இருந்தது; இன்று, மூன்றாம் தூதனின் இயக்க வரலாற்றிலும் இதுவே உண்மையாக உள்ளது.

தானியேல் புத்தகத்தின் நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் அதிகாரங்கள், வரலாற்றின் ஒரு தொடரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; அதில், நான்காம் அதிகாரத்தில் நேபுகாத்நேச்சார் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் பாபிலோனின் எழுச்சியும் ஆரம்பமும், பின்னர் ஐந்தாம் அதிகாரத்தில் பெல்ஷாச்சார் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் பாபிலோனின் வீழ்ச்சியும் முடிவும் அடங்கியுள்ளன. இவ்விரண்டும் சேர்ந்து ஒரு தீர்க்கதரிசன வரிசையை உருவாக்குகின்றன. அந்த இரண்டு அதிகாரங்களால் உருவாக்கப்படும் தீர்க்கதரிசன வரிசை, பிந்தைய மழைச் செய்தியை நிறுவுவதற்காக, தானியேல் புத்தகத்தின் ஒன்று முதல் மூன்று அதிகாரங்களின் மேல் பொருத்தப்பட வேண்டும்.

இந்த இரண்டு அதிகாரங்கள் நெபுகாத்நேச்சாரின் வீழ்ச்சியையும் மீண்டும் எழுச்சியையும், மேலும் பெல்ஷாச்சாரின் வீழ்ச்சியையும் அழிவையும் முன்வைக்கின்றன; ஆகையால், அந்த வரிசையின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் பாபிலோனின் வீழ்ச்சியையும் அவை முன்வைக்கின்றன. இந்த இரண்டு அதிகாரங்கள் உருவாக்கும் தீர்க்கதரிசன வரி, பாபிலோன் வீழ்ந்து, எழுந்து, பின்னர் மறுபடியும் வீழ்கிறது என்ற அமைப்பின் மேல் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த உண்மை மட்டுமே, இந்த இரண்டு அதிகாரங்கள் இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது. இந்த இரண்டு அதிகாரங்கள் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தின் பூமியிலிருந்து எழும் மிருகத்தின் வரலாற்றை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; அந்த வரலாற்றில் இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியும் நடுராத்திரி கூக்குரலும் இருமுறை அறிவிக்கப்படுகின்றன.

ஆகையால், தானியேலின் நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் அதிகாரங்களைக் குறித்து நமது ஆராய்ச்சியை ஆரம்பிப்பதற்கு முன், பிந்தைய மழையாகிய புனித முறையியலை நாம் அடையாளம் காண்போம்; பின்னர், அந்த முறையியலைப் பயன்படுத்தி, பிந்தைய மழையின் செய்தியையும் நாம் அடையாளம் காண்போம்.

முதலாம் மற்றும் இரண்டாம் தூதரின் வரலாற்றின் ஒரு முக்கியமான அடையாளக் கல், வில்லியம் மில்லரின் தீர்க்கதரிசன விளக்க விதிகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட முறையியலாகும். அந்த விதிகள், நடுராத்திரி முழக்கத்தின் செய்தியை அடையாளம் காண மனிதர்களால் பயன்படுத்தப்பட்டன; மேலும் அந்தச் செய்தியே அந்த வரலாற்றிற்கான பிந்தைய மழையின் செய்தியாக இருந்தது. மூன்றாம் தூதரின் வரலாற்றின் ஒரு முக்கியமான அடையாளக் கல், “Prophetic Keys” என பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் முறையியலாகும். நமது தற்போதைய வரலாற்றில் நடுராத்திரி முழக்கத்தின் செய்தியை அடையாளம் காண, அந்த விதிகள் வில்லியம் மில்லரின் விதிகளுடன் இணைந்து பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்; மேலும் இப்போது அந்த விதிகளால் நிலைநிறுத்தப்பட்டு வரும் செய்தியே கடைசி நாட்களுக்கான பிந்தைய மழையின் செய்தியாகும். மில்லரின் விதிகள், பூமி மிருகத்தின் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் முன்னைய மழையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; மேலும் அந்த விதிகள் “Prophetic Keys” உடன் இணைக்கப்பட்டபோது, அவை பூமி மிருகத்தின் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் பிந்தைய மழையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

பின்னான மழை என்பது அந்தச் செய்தியை உருவாக்கப் பயன்படுத்தப்படும் முறையியல் ஆகும். முதலில் அந்த அனுபவத்தை உருவாக்கும் செய்தியைத் தேடாமல், பின்னான மழையின் அனுபவத்தையே தேடுவதினால் ஏமாற்றப்படுகிறவர்கள் உண்டு. கிறிஸ்தவத்தின் பெந்தெகொஸ்தே சபைகள் அந்த ஏமாற்றத்திற்கு தெளிவான உதாரணமாக இருக்கின்றன. அதே வகையான தவறான திசைதிருப்பல், பின்னான மழையின் செய்தியைத் தேடுகிறவர்களுக்கும் கிடைக்கக்கூடும்; ஆனால் அவர்கள் பின்னான மழையின் செய்தியை அடையாளம் கண்டு நிலைநிறுத்தும் முறையியலைத் தேட மறுக்கிறார்கள். சரியான முறையியல் இல்லாமல், சரியான செய்தியை அடையாளம் காண முடியாது. சரியான செய்தி இல்லாமல், சரியான அனுபவம் இயலாததாகும்.

இந்த வேதாகமச் சத்தியத்தின் முக்கியத்துவம் பெரும்பாலோரால் உணரப்படாமல் போகிறது; ஏனெனில் வேதாகமத்தை ஆய்ந்து அறிய ஒரு சரியான வழி உண்டு, அதைப் படிப்பதற்குப் பல தவறான வழிகளும் உண்டு என்ற சாத்தியத்தை அவர்கள் ஒருபோதும் சிந்தித்ததில்லை. வேதாகமத்தைப் படிப்பதற்கான தவறான வழி—அதாவது மிக அதிகமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் வழி—வேதாகமம் போதிப்பது குறித்து மற்ற மனிதர்களின் கருத்துக்களை நம்புவதுதான். இது மனிதரிடையே மிகவும் சாதாரணமான பிரச்சினையாக இருப்பதால், ஒவ்வொரு சபையும் தங்கள் மந்தையின் இந்தத் தவறாக எண்ணப்பட்ட தேவையை எதிர்கொள்வதற்காக ஒரு அமைப்பை உருவாக்குகிறது. அந்தப் பொய்யான தேவை, வேதாகமப் புரிதலின் ஆவிக்குரிய நிபுணர்களாக அடையாளப்படுத்தப்படும் தலைவர்களின் ஒரு அமைப்பை நிறுவும் பொய்யான செயலை உருவாக்குகிறது; அவர்கள் பயிற்சி பெறாத மந்தையின் புரிதலைச் சரியாக வழிநடத்துவார்கள் என்று கருதப்படுகிறார்கள். சபையின் அமைப்பிற்காக மூப்பர்கள், தீர்க்கதரிசிகள், போதகர்கள் ஆகியோரை உட்படுத்திய மிகவும் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட அமைப்பை வேதாகமம் உண்மையிலேயே குறிப்பிடுகிறது; ஆனால், எது சத்தியம், எது சத்தியமல்ல என்பதையும், அதன் பின்பு யார் மதவெறுக்கர், யார் அல்ல என்பதையும் தீர்மானிக்க நியமிக்கப்பட்ட தலைவர்களின் அமைப்பை உருவாக்கும் சபை அமைப்பின் சீர்கேட்டை வேதாகமம் ஒருபோதும் அங்கீகரிப்பதில்லை.

ஒரு சபைத் தலைவர் பொய்யான உபதேசங்களுக்கும் அவற்றைப் பரப்புகிறவர்களுக்கும் எதிராக உபதேசிக்கவும், கண்டிக்கவும், போதிக்கவும், காக்கவும் வேண்டும்; ஆனால் நாம் ஒவ்வொருவரும் “சத்திய வசனத்தைச் சரியாகப் பிரித்து,” நம்மை “தேவனுக்குப் பிரியமுள்ளவர்களாக” “காட்டும்படி படிக்க” வேண்டியவர்கள் ஆகிறோம். இதைச் செய்வதில், சத்திய வசனத்தைச் சரியாகப் பிரிப்பதற்கான சரியான முறையாக வேதாகமம் அடையாளப்படுத்தும் முறைமையை நாம் அறிந்திருக்க வேண்டும். ஏசாயா புத்தகம் இவ்விஷயங்களைப் பிற்கால மழையின் சூழலில் முன்வைக்கிறது; ஆகையால் நாம் அங்கிருந்தே தொடங்குவோம்.

முந்தைய கட்டுரைகளில், தேவனுடைய பிற பிள்ளைகளை பாபிலோனிலிருந்து வெளியே அழைக்க உயர்த்தப்படுகிற “கொடியை” நாம் மீண்டும் மீண்டும் எடுத்துரைத்துள்ளோம். ஏசாயா இருபத்தேழாம் அதிகாரத்தின் கடைசி வசனம், “பெரிய எக்காளம் ஊதப்படும்; அப்பொழுது அசீரியா தேசத்தில் அழிவுக்கு ஆயத்தமாக இருந்தவர்கள் வருவார்கள்” என்று சொல்லும்போது, அந்தக் கொடியின் வேலையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அசீரியா என்பது கடைசி நாட்களில் பாபிலோனின் ஒரு சின்னமாகும்; மேலும், அந்த வசனத்தில் பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வருமாறு சொல்லப்படும் எச்சரிக்கைச் செய்தியை கேட்கிறவர்கள், தீர்க்கதரிசன ரீதியாக “எருசலேமிலுள்ள பரிசுத்த பர்வதம்” எனக் குறிப்பிடப்படும் இடத்தில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் நூற்று நாற்பத்து நாலாயிரம் பேரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறவர்களுடன் வந்து ஆராதிக்கிறார்கள்.

அந்த வசனம், “அந்த நாளில் அது நிகழும்” என்று கூறுகிறது. “அந்த நாள்” என்பது, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதினெட்டின் இரண்டாவது சத்தம், தேவனுடைய பிற பிள்ளைகளை பாபிலோனிலிருந்து வெளியே அழைக்கும் நாளாகியதால், முழு அதிகாரத்திற்குமான பின்னணியாக உள்ளது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதினெட்டின் இரண்டாவது சத்தம், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில், தீருவின் வேசி நினைவுகூரப்படும்போது, உரத்துச் சத்தமிடுகிறது.

இசையா இருபத்தேழாம் அதிகாரம், அந்த அதிகாரம் முடிவடையும் அதே நாளைக் குறித்தே ஆரம்பிக்கிறது; அப்போது அது இவ்வாறு கூறுகிறது: “அந்நாளில் கர்த்தர் தமது கடினமும் பெரியதுமான பலத்த பட்டயத்தினால் வேகமாய் செல்வ பாம்பாகிய லேவியாத்தானையும், வளைகோணலான பாம்பாகிய லேவியாத்தானையும் தண்டித்து, சமுத்திரத்திலிருக்கிற வலுசர்ப்பத்தையும் கொன்றுபோடுவார்.”

ஞாயிறு சட்டத்தின் சமயத்தில், தேவனுடைய நிறைவேற்றும், பிரதிகாரத் தீர்ப்பு திராகோனின் ராஜ்யங்களான (ஐக்கிய நாடுகள் சபை), மிருகமான (பாப்பரசாட்சி), மற்றும் பொய்த்தீர்க்கதரிசியான (அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள்) மீது ஆரம்பிக்கிறது. ஞாயிறு சட்டத்தின் சமயத்தில், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் ராஜ்யமாகிய பொய்த்தீர்க்கதரிசி கவிழ்க்கப்படுகிறான்; தேசிய விசுவாசதுரோகம் தேசிய அழிவை உண்டாக்குகிறது. ஞாயிறு சட்டமே, சாத்தானாகிய திராகோன் (அவனுடைய பூமியரசு திராகோனாகச் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது), மிருகம், மற்றும் பொய்த்தீர்க்கதரிசி ஆகியோர்மீது தேவனுடைய நிறைவேற்றும் தீர்ப்புகள் விழத் தொடங்கும் இடமாகும். அது, ஞாயிறு சட்டத்தில் தொடங்கும் படிப்படியான தண்டனையாகும். எசாயா இருபத்தேழாம் அதிகாரத்தின் ஆரம்பமும் முடிவும் ஞாயிறு சட்டமே ஆகும்; மேலும், அந்த அதிகாரம், ஞாயிறு சட்டத்துக்கு முன்னர் வழிநடத்தும் வரலாறுடனும் அதற்குப் பின்பு வரும் வரலாறுடனும் நேரடியாக இணைந்துள்ள குறிப்பிட்ட விஷயங்களை எடுத்துரைக்கிறது.

இருபத்தேழாம் அதிகாரத்தை நாம் பரிசீலித்து வருகிறோம்; ஏனெனில் அது இருபத்தெட்டாம் மற்றும் இருபத்தொன்பதாம் அதிகாரங்களுக்கான தீர்க்கதரிசனச் சூழலை நிலைநிறுத்துகிறது. அந்த அதிகாரங்களில், பிந்தைய மழையின் வரையறையை ஒரு செயன்முறையாக நாம் காண்போம்; அது தானியேலின் நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் அதிகாரங்களை, தானியேலின் முதல் முதல் மூன்றாம் அதிகாரங்களின் மேல் அமைப்பதின் முக்கியத்துவத்தை நாம் புரிந்துகொள்ள அனுமதிக்கும். எசாயா இருபத்தேழாம் அதிகாரம், பாம்பின் ராஜ்யத்தின் மேல் வருகிற முற்போக்கான தண்டனையின் ஆரம்பத்தை அடையாளப்படுத்திய பின்பு, அந்தக் காலப்பகுதியில் தேவனுடைய ஜனங்கள் “அவளுக்குப் பாடுங்கள்” என்று கட்டளையிடப்படுகிறார்கள் என்று அவர் பதிவு செய்கிறார். யாருக்குப் பாட வேண்டும்?

யாருக்குப் பாடப்பட வேண்டும் என்பதற்கான விடை பாடலின் தலைப்பிலேயே உள்ளது; ஏனெனில் அவர்கள், “கர்த்தர் காக்கிற செந்நிறத் திராட்சரசத்தின் திராட்சைத்தோட்டத்தை”ப் பற்றிப் பாடவேண்டும். திராட்சைத்தோட்டத்தின் கதை என்பது தேவனுடைய ஜனங்களின் கதை ஆகும்; அது முதன்முதலில் ஏசாயா ஐந்தாம் அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்படுகிறது.

ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் வரலாற்றில், தேவனுடைய ஜனங்கள் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு திராட்சத்தோட்டத்தின் பாடலைப் பாடவேண்டியவர்கள்; ஏனெனில் அந்தப் பாடல் இவ்வாறு சொல்லுகிறது: “இப்போது, எருசலேமின் குடியிருப்பவர்களே, யூதாவின் மனுஷரே, எனக்கும் என் திராட்சத்தோட்டத்திற்கும் நடுவே நியாயந்தீருங்கள் என்று நான் வேண்டுகிறேன்.” திராட்சத்தோட்டத்தின் பாடல், முன்னிருந்த உடன்படிக்கை ஜனங்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டு விலக்கப்படுவதைக் குறிக்கும் பாடலாகும்; அதேவேளையில், “முன்னே ஜனமாயிராதிருந்த நீங்கள், இப்பொழுது தேவனுடைய ஜனமாயிருக்கிறீர்கள்” என்று பேதுரு கூறுகிறவர்களோடு தேவன் உடன்படிக்கையில் பிரவேசிக்கிறார். அந்தத் திராட்சத்தோட்டத்தின் மேல் மழை பொழியவில்லை என்பதையும் அது சுட்டிக்காட்டுகிறது; இவ்வாறு, அந்தக் காலப்பகுதியில் வருகிற எலியாவின் கிரியையையும், அந்தக் காலப்பகுதியில் மழையை உண்டாக்கக்கூடியவர் அவரே ஒருவரென்பதையும் அது அடையாளப்படுத்துகிறது. அந்தப் பாடல் உடன்படிக்கை ஜனங்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டு விலக்கப்படுவதைக் குறித்ததே என்பதை நாம் அறிகிறோம்; ஏனெனில் திராட்சத்தோட்டத்தின் பாடல், பண்டைய இஸ்ரவேல் புறக்கணிக்கப்பட்டு விலக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த காலத்தில், அதே சமயத்தில் தேவன் ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலோடு உடன்படிக்கையில் பிரவேசித்துக்கொண்டிருக்கும்போது, கிறிஸ்துவினால் பண்டைய இஸ்ரவேலுக்கு பாடப்பட்டது.

இயேசு தேவனுடைய திராட்சைத்தோட்டத்தின் பாடலைப் பண்டைய இஸ்ரவேலுக்கு பாடியபோது, அந்தச் செய்தியின் தர்க்கத்தாலும் வல்லமையாலும் அவர்கள் மிகுந்த ஈர்ப்புக்குள்ளானார்கள்; ஆகையால், குமாரனை கொன்றவர்களுக்குத் திராட்சைத்தோட்டத்தின் ஆண்டவர் என்ன செய்வார் என்று இயேசு வாதாடிக்கொண்டிருந்த யூதர்களைக் கேட்டபோது, அவர்கள் சரியான பதிலைத் தராமல் இருக்க முடியவில்லை; அவர்கள், “அந்தத் துஷ்ட மனுஷரை அவர் கொடுமையாய் அழித்து, தக்க காலங்களில் கனிகளை அவருக்குக் கொடுக்கும் வேறு உழவர்களுக்குத் தம்முடைய திராட்சைத்தோட்டத்தை ஒப்புவிப்பார்” என்று கூறினார்கள்.

நிராகரிக்கப்பட்ட கல்லைப் பற்றிப் பாடியபோது, இயேசு உடனே அந்தப் பாடலுக்கு மற்றொரு வசனத்தைச் சேர்த்தார்; மேலும், “ஆகையால் நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்: தேவனுடைய ராஜ்யம் உங்களிடமிருந்து எடுக்கப்பட்டு, அதற்குரிய கனிகளை விளைவிக்கும் ஒரு ஜாதிக்குக் கொடுக்கப்படும். இந்தக் கல்லின்மேல் விழுகிறவன் நொறுங்கிப்போவான்; ஆனால் இது யார்மேல் விழுமோ, அவனைத் தூளாக்கிப்போடும்” என்று கூறியபோது, அவர்களுடைய பதிலை அந்தப் பாடலின் இறுதி அடியுடன் இணைத்தார். “அவனைத் தூளாக்கிப்போடும்” என்பது, ஏசாயா இருபத்து ஏழில், “பலிபீடத்தின் கற்கள் அனைத்தும் நொறுக்கப்பட்ட சுண்ணாம்புக் கற்களைப்போலாக்கப்படும்; தோப்புகளும் விக்கிரகங்களும் நிலைநிற்காது” என்று சொல்லப்படுவதற்கான எதிரொலியாகும். இவ்விரண்டும், “ஏழு காலங்களை” மறுபடியும் கண்டுபிடிக்கிற கடைசி நாட்களில் இருப்போருக்கு அடையாளமாக இருந்த யோசியா மேற்கொண்ட மறுமலர்ச்சிப் பணியைக் குறிக்கின்றன; அந்த “ஏழு காலங்கள்” என்பதே, அதைப் பெறுமதியானதாகக் காண மறுப்போரைக் நசுக்கும் இடறற்கல்லாகும்.

ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் நாளில், ஏசாயா இருபத்தேழாம் அதிகாரத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டபடி, “முன்னொரு காலத்தில் ஜனமல்லாதிருந்தவர்கள்” கர்த்தருடைய சிவந்த திராட்சரசத் திராட்சத்தோட்டத்தின் பாடலைப் பாட வேண்டியவர்களாக இருக்கிறார்கள். முதல் செய்தியும் இரண்டாம் செய்தியும் இன்றித் மூன்றாம் செய்தி இல்லை என்பதை இக்கட்டுரைகள் அடிக்கடி அடையாளப்படுத்தியுள்ளன. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமே மூன்றாம் செய்தியாகும்; மேலும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் நாள் முதல் மற்றும் இரண்டாம் செய்திகளின் வரலாற்றை உள்ளடக்கியதாகும். ஏசாயா இருபத்தேழாம் அதிகாரத்தில், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் தானியேல் முதலாம் அதிகாரத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட காலப்பகுதியை அடையாளப்படுத்துகிறது; பின்னர் மீண்டும் தானியேல் முதலாம் அதிகாரம் முதல் மூன்றாம் அதிகாரம் வரை உள்ள பகுதிகளிலும் அதையே சுட்டிக்காட்டுகிறது. தீர்க்கதரிசன ரீதியாக, இருபத்தேழாம் அதிகாரத்தில் உள்ள ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் நாள், முதல் செய்தி வல்லமையூட்டப்பட்டு விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான 2001 செப்டம்பர் 11-ஆம் தேதியின் வரலாற்றை அடையாளப்படுத்துகிறது.

அடுத்த கட்டுரையில், ரோமின் வேசி தன் பாடலைப் பாடத் தொடங்கும் நிலையினை முன்நோக்கிச் செல்லும் காலத்தில் மீட்கப்பட்டவர்கள் அறிவிக்க வேண்டிய அந்தப் பாடலைக் குறித்த நமது பரிசீலனையை நாம் தொடர்வோம்.