நாம் ஏசாயா இருபத்தேழாம் அதிகாரத்தை ஆராய்ந்து வருகின்றோம்; ஏனெனில் அது ஏசாயாவின் பின்வரும் அதிகாரங்களுக்கான சூழலை நிறுவுகிறது. அந்தப் பின்வரும் அதிகாரங்கள், பிந்தைய மழையே சரியான வேதாகம முறையியல் என்று அடையாளப்படுத்துகின்றன. அந்த முறையியல், அறியப்பட்டு நடைமுறையில் பயன்படுத்தப்படும்போது, ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டால் அதற்கேற்ப ஒரு அனுபவத்தை உண்டாக்கும் தீர்க்கதரிசனச் செய்தியை வெளிப்படுத்துகிறது.
2001 செப்டம்பர் 11 அன்று, முன்னைய உடன்படிக்கையின் தேவஜனமாகிய ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் மக்களுக்குப் பாடப்பட வேண்டிய பாடல் இதுவாகும்: அவர்கள் இனி தேவனுடைய ஜனமாக இருக்காமல் புறக்கணிக்கப்பட்டு வருகின்றார்கள்; ஏனெனில், தமது திராட்சைத்தோட்டம் விளைவிக்கும்படி தேவன் குறித்திருந்த கனிகளை அவர்கள் கொண்டு வரவில்லை. அந்தப் பாடல், தேவன் நாட்டியிருந்த திராட்சைத்தோட்டத்தினாலும், மேலும் 1863 ஆம் ஆண்டில் அவர்கள் இடறலின் கல்லை நிராகரித்ததினாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டிருந்த உடன்படிக்கை உறவை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்க வேண்டியதாக இருந்தது. அவர்கள் 1856 ஆம் ஆண்டில் லவோதிக்கேயாவாகிவிட்டார்கள்; மேலும் ஏழு ஆண்டுகள், அல்லது “ஏழு காலங்கள்”, அல்லது இரண்டாயிரத்து ஐநூற்று இருபது நாட்கள் வரையில், தேவன் பிரவேசம் நாடினார்; ஆனால் 1863 ஆம் ஆண்டில் அவர்கள் அவருக்கு விரோதமாக கதவை மூடினார்கள்.
2001 செப்டம்பர் 11 முதல், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது அவருடைய வாயிலிருந்து முழுமையாக உமிழப்பட்டு வெளித்தள்ளப்படுவதற்கு முன்பாகவே, அவர்கள் கட்டுகளாகக் கட்டப்படுகின்றனர். 2001 செப்டம்பர் 11 முதல் அட்வென்டிசத்திற்கு பாடப்பட வேண்டிய செய்தி லவோதிக்கேயாவின் செய்தியாகும்; அது திராட்சைத்தோட்டத்தின் செய்தியாகும்; அதனுள், விலையுயர்ந்த கல்லை “காணவும்” “ருசிக்கவும்” மறுப்பவர்களை நொறுக்கும் இடறற்கல்லும் அடங்கியுள்ளது. எசாயாவின் அந்தப் பகுதியில் லவோதிக்கேயருக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள வாக்குறுதி என்னவெனில், இந்த இறுதி எச்சரிக்கையை ஏற்றுக்கொள்ளத் தேர்ந்தெடுக்கிற எந்த அட்வென்டிஸ்டுக்கும், இன்னும் கிறிஸ்துவின் “பலத்தைப் பற்றிக்கொள்ள,” அதனால் அவர்கள் கிறிஸ்துவோடு “சமாதானப்பட,” காலமுண்டு; ஏனெனில் கிறிஸ்து இன்னும் அவர்களோடு “சமாதானப்பட” விருப்பமுள்ளவராக இருக்கிறார். ஆனால், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பாகவே, நள்ளிரவின் கூக்குரலின்போது, அந்த வாய்ப்பு என்றென்றைக்கும் முடிவுறுகிறது.
2001 செப்டம்பர் 11 அன்று தொடங்கிய காலப்பகுதியில், “முன்பு ஜனமாக இல்லாதவர்களை” “உலர்ந்த நிலத்திலிருந்து எழும் ஒரு வேர்” ஆகவும், “வேர் ஊன்ற”வும், “மலர்ந்து அரும்பி, உலகத்தின் முகமெங்கும் கனியால் நிரப்ப”வும் தேவன் வாக்குத்தத்தம் அளித்தார். யெசேயின் வேர் மலர்ந்து அரும்புவதற்குக் காரணம் பின்மழையே ஆகும்; ஏனெனில் மலர்ந்து அரும்ப வேண்டிய அந்த வேர், தீர்க்கதரிசனப்படி உயர்த்தப்படும் கொடியாக இருக்க நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது; அந்தக் கொடியே யெசேயின் வேர் ஆகும்.
அந்நாளில், மக்களுக்கான கொடியாக நிற்கும் யெசேயின் ஒரு வேர் உண்டாயிருக்கும்; அதினிடத்தில் ஜாதிகள் தேடிவருவார்கள்; அவருடைய இளைப்பாறுதல் மகிமையாயிருக்கும். ஏசாயா 11:10.
பிற்கால மழை 2001 செப்டம்பர் 11 முதல் யெசேயின் வேர் மலரவும் மொட்டிடவும் செய்தது; மேலும் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் அந்த வேர் கனியால் முழு பூமியையும் நிரப்பும். ஏசாயா இருபத்தேழாம் அதிகாரத்தில் உள்ள ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம், தானியேல் புத்தகத்தின் ஒன்று முதல் மூன்று அதிகாரங்களிலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் அதே முன்னேற்றமிக்க வரலாறே ஆகும். மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாம் விடுவிக்கப்பட்டதும் உடனடியாக அடக்கப்பட்டதும் மூலம், 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று ஜாதிகள் கோபமடைந்தபோது, பிற்கால மழை தெளிக்கத் தொடங்கியது.
“இங்கு குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ‘அந்த இடுக்கண்காலத்தின் தொடக்கம்’ என்பது வாதைகள் ஊற்றப்படத் தொடங்கும் காலத்தைக் குறிக்கவில்லை; அவை ஊற்றப்படுவதற்கு சற்றுமுன், கிறிஸ்து பரிசுத்தஸ்தலத்தில் இருக்கிற காலத்தையே குறிக்கிறது. அந்த நேரத்தில், இரட்சிப்பின் பணி நிறைவடையும் வேளையில், பூமியின்மேல் இடுக்கண் வந்து கொண்டிருக்கும்; ஜனங்கள் கோபமாயிருப்பார்கள்; ஆயினும் மூன்றாம் தூதனுடைய பணியைத் தடுக்காதபடி அவர்கள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருப்பார்கள். அந்த நேரத்தில் ‘பின்மழை,’ அதாவது கர்த்தருடைய சந்நிதியிலிருந்து வரும் புத்துணர்ச்சி, மூன்றாம் தூதனுடைய உரத்த சத்தத்திற்கு வல்லமையளிக்கவும், ஏழு கடைசி வாதைகள் ஊற்றப்படும் காலத்தில் நிலைத்திருக்கும்படி பரிசுத்தவான்களை ஆயத்தப்படுத்தவும் வரும்.” Early Writings, 85.
இந்தப் பகுதியில் இரட்சிப்பு இன்னும் திறந்திருக்கிற ஒரு குறுகிய காலப்பகுதி இருப்பதைச் சகோதரி வைட் தெளிவுபடுத்துகிறார். அவர் குறிப்பிடும் “உபத்திரவக் காலம்,” கிருபைக்காலம் முழுமையாக முடிவுறும் போது தொடங்கும் மகா உபத்திரவக் காலத்திலிருந்து வேறுபட்டதாகும். அட்வென்டிசத்தில், மைக்கேல் எழுந்திருக்கும்போது தொடங்கும் மகா உபத்திரவக் காலத்துடன் தொடர்புபடுத்தி, அது சரியாகவே “சிறிய உபத்திரவக் காலம்” என்று அழைக்கப்படுகிறது. “சிறிய உபத்திரவக் காலம்” என்பது விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தினால் தேசிய அழிவு ஆரம்பமாகும் காலப்பகுதியைக் குறிக்கிறது; அது கிருபைக்காலம் முடிவுறும் வரையில் தொடர்கிறது.
2001 செப்டம்பர் 11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான வரலாற்றில், அட்வென்டிசத்தின் இறுதி சுத்திகரிப்பும் நியாயத்தீர்ப்பும் பிற்கால மழையின் “தெளித்தல்” நடைபெறும் காலத்தில் நிகழ்வதாக விளக்கப்படுகின்றது. அதாவது, “புத்துணர்ச்சி” என்றும் அழைக்கப்படும் பிற்கால மழை “தெளித்தல்” ஆக ஆரம்பித்து, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது முழுமையான பொழிவாக முன்னேறும் அந்தக் காலப்பகுதி. மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாம் ஜாதிகளை கோபமடையச் செய்யும் வேளையில் ஆரம்பிக்கும் அந்தக் காலத்தில், பிற்கால மழை பொழியத் தொடங்குகிறது; சிலர் அந்தப் பிற்கால மழையை அறிந்து அதை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்; சிலர் பிற்கால மழையை அறியவில்லை. சிலர் ஏதோ ஒன்று நிகழ்கிறது என்பதை உணர்கிறார்கள்; ஆனால் அது என்ன என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொள்ளாமல், அதற்கு எதிராகத் தங்களை ஆயத்தப்படுத்திக்கொள்கிறார்கள்.
“முந்தைய மழையைப் பெறுவதில் பலர் மிகுந்த அளவில் தவறியுள்ளனர். தேவன் இவ்வாறு அவர்களுக்காக ஏற்படுத்திய எல்லா நன்மைகளையும் அவர்கள் பெற்றிருக்கவில்லை. அந்தக் குறைவு பிந்தைய மழையினால் நிரப்பப்படும் என்று அவர்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள். கிருபையின் மிகச் செழுமையான பெருக்கம் அருளப்படும் போது, அதை ஏற்றுக்கொள்ளத் தங்கள் இருதயங்களைத் திறக்க அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். அவர்கள் ஒரு பயங்கரமான தவறு செய்து வருகின்றனர். தேவன் தமது ஒளியையும் அறிவையும் கொடுத்து மனித இருதயத்தில் ஆரம்பித்திருக்கும் கிரியை இடையறாது முன்னேறிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். ஒவ்வொருவரும் தமக்குள்ள தேவையைத் தாமே உணர வேண்டும். இருதயம் ஒவ்வொரு அசுத்தத்திலிருந்தும் காலியாக்கப்பட்டு, ஆவியானவர் வாசம்பண்ணுவதற்காகச் சுத்திகரிக்கப்பட வேண்டும். பாவத்தை அறிக்கையிட்டு அதைக் கைவிடுவதினாலும், உந்துதலான ஜெபத்தினாலும், தங்களை தேவனுக்கே அர்ப்பணிப்பதினாலும் தான், ஆரம்ப காலச் சீஷர்கள் பெந்தெகொஸ்தே நாளில் பரிசுத்த ஆவியின் பொழிவுக்காக ஆயத்தமானார்கள். அதே கிரியை இப்போதும் செய்யப்பட வேண்டும்; ஆனால் இன்னும் அதிகமான அளவில். அப்பொழுது மனித கருவி ஆசீர்வாதத்தைக் கேட்டுக்கொண்டு, தன்னைச் சார்ந்த கிரியையை ஆண்டவர் பூரணப்படுத்தும்வரை காத்திருக்கவே வேண்டியிருந்தது. கிரியையை ஆரம்பித்தவர் தேவனே; இயேசு கிறிஸ்துவில் மனிதனைப் பூரணனாக்கி, தமது கிரியையை அவர் நிறைவு செய்வார். ஆனாலும், முந்தைய மழையால் குறிக்கப்படும் கிருபையைப் புறக்கணித்தல் எவ்விதமும் இருக்கக்கூடாது. தமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஒளிக்கேற்ப வாழ்கிறவர்களே அதிகமான ஒளியைப் பெறுவார்கள். செயற்படும் கிறிஸ்தவ நற்குணங்களை வெளிப்படுத்துவதில் நாம் நாள்தோறும் முன்னேறிக் கொண்டிருக்காவிட்டால், பிந்தைய மழையில் பரிசுத்த ஆவியின் வெளிப்பாடுகளை நாம் அறிந்துகொள்ளமாட்டோம். அது நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் இருதயங்களின் மேல் பொழியக்கூடும்; ஆயினும் நாம் அதை உணரவும் பெறவும் மாட்டோம்.” Testimonies to Ministers, 506, 507.
பின்மழை இப்போது பொழிகிறது; அதை உணர்ந்து அதனால் அதைப் பெறுகிறவர்களும் உள்ளனர்; அதை உணராமல் இருப்பதால் அதைப் பெறாதவர்களும் உள்ளனர். பெறப்படுவதற்காக பின்மழை உணரப்படவேண்டும். பின்மழை வெறும் ஒரு அனுபவம் மட்டும் அல்ல; அது ஒரு செய்தியால் உண்டாகும் அனுபவமாகும்; ஆனால் அந்தச் செய்தியை நிலைநிறுத்துவதற்கு சரியான முறையியல் கையாளப்படும் பொழுதே அந்தச் செய்தியைப் பெற முடியும். பின்மழையின் செய்தியை நிலைநிறுத்தும் அந்த முறையியலை உணராது இருப்பின், தானியேல் மற்றும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகங்களில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள இராஜ்யங்களின் எழுச்சி மற்றும் வீழ்ச்சியில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள தீர்க்கதரிசனப் பாடங்களைப் புரிந்துகொள்வது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றதாகும்.
உலகத்திற்காக உயர்த்தப்படுகிற அந்தக் கொடி, ஏசாயாவினால் “ஈசாயின் வேர்” என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; மேலும் இருபத்தேழாம் அதிகாரத்தில் “யாக்கோபிலிருந்து வருகிறவர்கள்” “வேர் பிடிப்பார்கள்” என்று கூறப்படுகிறது. “ஈசாயின் வேர்” எனப்படுகிறவர்கள் அங்கே “இஸ்ரவேல்” என்றும் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார்கள்; அவர்களே முதலில் மலர்ந்து மொட்டு விடுகிறவர்கள், அதன் பின்னர் கனியினால் உலகத்தை நிரப்புகிறவர்கள். இயற்கையின் சட்டங்கள் தீர்க்கதரிசனத்தின் சட்டங்களுக்கு முரணாக இருப்பதில்லை; ஏனெனில் இயற்கையையும் தீர்க்கதரிசனத்தையும் உருவாக்கினவர் ஒரே சட்டம் அளிப்பவரே. ஒரு செடி கனியைக் கொடுக்கும் முன், அது முதலில் மொட்டுகளால் வெளிப்படும் உறக்கநிலையிலிருந்து வெளிவர வேண்டும்; அதன் பின்னர் மலர்கள் தோன்றும். “ஈசாயின் வேர்” ஆகிய ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேல், மழையின் படிப்படியான பொழிவைப் பெறுகிறது. அது ஒரு “தெளித்தலால்” ஆரம்பித்து, அந்தக் கொடியினால் வெளிப்படுத்தப்படும் கனியினால் உலகம் நிரம்பும்போது முழுமையான பொழிவாக உயர்கிறது.
ஏசாயா இருபத்தேழாம் அதிகாரத்தில், மழையின் தெளித்தலின் தொடக்கப்புள்ளி, மொட்டுகள் “முளைக்கின்றபோது” நிகழ்வதாகக் காண்பிக்கப்படுகிறது. அவை முதன்முதலில் “முளைக்கின்றபோது,” அந்த மழை “அளவோடு” ஊற்றப்படுவதாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. “அது முளைக்கின்றபோது, அளவோடு.” 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று, பிந்தைய மழையின் தெளித்தல் “அளவோடு” ஊற்றப்படத் தொடங்கியது; ஏனெனில் அந்நேரத்தில் கோதுமையும் களைகளும், அல்லது புத்திசாலிகளும் மூடர்களும் இன்னும் ஒன்றாகக் கலந்திருந்தனர்.
“தேவனுடைய ஆவியின் மகத்தான பொழிவு, அவர் மகிமையால் பூமியனைத்தையும் ஒளிரச் செய்கிறது; அது, தேவனோடு இணைந்து உழைப்பவர்களாக இருப்பது என்னவென்று அனுபவத்தால் அறிந்த, அறிவுறுத்தப்பட்ட ஜனங்களை நாம் பெறும் வரையில் வராது. கிறிஸ்துவின் சேவைக்காக முழுமையான, மனமார்ந்த பிரதிஷ்டை நமக்கிருக்கும்போது, தேவன் தம் ஆவியை அளவின்றிப் பொழிவதன்மூலம் அந்த உண்மையை அங்கீகரிப்பார்; ஆனால், சபையின் பெரும் பகுதி தேவனோடு இணைந்து உழைப்பவர்களாக இல்லாதிருக்கையில் இது நிகழாது. சுயநலமும் சுயஇன்பவெறியும் இவ்வளவு வெளிப்படையாக இருக்கும்போது தேவன் தம் ஆவியைப் பொழிய முடியாது; மேலும், வார்த்தைகளில் சொல்லப்பட்டால் காயீனின் அந்தப் பதிலையே வெளிப்படுத்தும் மனப்பான்மை மேலோங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது,—‘நான் என் சகோதரனின் காவலாளியா?’ இந்தக் காலத்திற்கான சத்தியம், எல்லாத் திசைகளிலும் அடர்ந்து வரும் அடையாளங்கள், எல்லா பொருள்களின் முடிவும் நெருங்கியுள்ளது என்று சாட்சியமளிப்பவைகள், சத்தியத்தை அறிந்திருக்கிறோம் என்று சொல்லிக்கொள்ளும்வர்களின் நித்திரைமயமான ஆற்றலை எழுப்புவதற்கு போதாமையாயிருந்தால், அப்பொழுது பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்த ஒளிக்குச் சமமான இருள் இந்த ஆத்துமாக்களை வந்து பிடிக்கும். இறுதியான கணக்குப்பரிசோதனையின் மகா நாளில், தங்களுடைய அலட்சியத்திற்காக தேவனுக்கு முன்பாக முன்வைக்கத் தகுந்த ஒரு காரணத்தின் சாயல்கூட அவர்களிடம் இருக்காது. தேவனுடைய வார்த்தையின் புனித சத்தியத்தின் ஒளியில் அவர்கள் ஏன் வாழவும் நடக்கவும் உழைக்கவும் இல்லை என்பதற்காகச் சொல்லத்தக்க எந்தக் காரணமும் இருக்காது; இவ்வாறே, தங்கள் நடத்தையினாலும், இரக்கப்பூர்வமான ஒற்றுமையினாலும், தங்கள் ஊக்கத்தினாலும், பாவத்தின் இருளால் மூடப்பட்ட உலகத்திற்குச் சுவிசேஷத்தின் வல்லமையும் யதார்த்தமும் மறுத்துரைக்க முடியாதவையென்று வெளிப்படுத்த வேண்டியிருந்தது.” Review and Herald, July 21, 1896.
இசையா இருபத்தேழாம் அதிகாரம், உலர்ந்த நிலத்திலிருந்து வேர் முளைத்து வெளிப்படும் போது ஆரம்பமாகும் பின்மழையின் பொழிவின் வரலாற்றையும், அதன்பின் பூமி கனியால் நிறைவடையும் வரையிலான முழு நிகழ்வையும் அடையாளப்படுத்துகிறது. அந்த அதிகாரம், “அது முளைத்துப் புறப்படுகிறபோது, அளவின்படி நீ அதனோடே விவாதிப்பாய்” என்று சுட்டிக்காட்டுகிறது. பின்மழை ஒரு “தூவல்” என அளக்கப்படுகிறபோது, சகோதரி வைட், அந்த பின்மழை, “நம்மைச் சுற்றியுள்ள இதயங்களின் மேல் எல்லாம் விழுந்துக்கொண்டிருக்கக்கூடும்; ஆனாலும் நாம் அதை உணரவும் பெறவும் மாட்டோம்” என்று கூறுகிறார்.
இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், மழை பொழிவதை அறிந்துகொள்ளுகிறவர்களும் அறிந்துகொள்ளாதவர்களும் கலந்துள்ள ஒரு சபையை அவள் அடையாளப்படுத்துகிறாள். முந்தைய பகுதியிலும், தேவன் பிற்கால மழையை அளவின்றி பொழிகிறபோது, அது ஞானமுள்ள கன்னியரும் மூடத்தனமான கன்னியரும் இனி கலந்திருக்காத காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்பதை, “கிறிஸ்துவின் சேவைக்காக நாம் முழுமையான, இருதயப்பூர்வமான அர்ப்பணிப்பைக் கொண்டிருக்கும்போது, தேவன் தமது ஆவியை அளவின்றி பொழிவதன் மூலம் அந்த உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வார்; ஆனால் சபையின் பெரும்பாலான பகுதி தேவனோடு சேர்ந்து உழைப்பவர்களாயிராதவரை இது நிகழாது” என்று கூறுவதன் மூலம் அவள் அடையாளப்படுத்துகிறாள்.
சபையின் பெரிய பங்கு, அதாவது சபையின் பெரும்பான்மையினர், மத்தேயு இருபத்திஐந்தில் மூடக் கன்னியர்களாகச் சித்தரிக்கப்படுகின்றனர்; ஏனெனில் வேதாகமத்தின்படி “அநேகர்” அழைக்கப்படுகிறார்கள், ஆனால் “சிலரே” தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். ஞானமுள்ளவர்களும் மூடர்களும், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிறு நியாயப்பிரமாணத்திற்கு முன்பாக நிகழும் நடு இரவின் நெருக்கடியில், தெய்வீக பரிபாலனத்தினால் பிரிக்கப்பட்டுள்ளனர். அந்தப் பிரிவினை, பிந்திய மழையில் ஆவியின் முழு பொழிவைப் பெறக்கூடிய ஜனத்தை உருவாக்கி, அவர்கள் “ஒரே நாளில் பிறக்கிற ஜாதி”யாக ஆகும்படிச் செய்கிறது. பின்னர், ஈசாயின் வேர் ஒரு கொடியாக உயர்த்தப்பட்டு, உலகை கனியினால் நிரப்பும்.
எசாயா இருபத்தேழாம் அதிகாரம், கடைசி மழை “அளவாய்” பொழியத் தொடங்கியபோது, அதாவது 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று, “நீ அதோடே விவாதிப்பாய்” என்று அடையாளப்படுத்துகிறது. “அளவாய், அது முளைத்தெழும்போது, நீ அதோடே விவாதிப்பாய்.” 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 நிகழ்வு உலகிலும் சபையிலும் உடனடியான ஒரு விவாதமாக மாறியது. இன்று வரை—இருபது ஆண்டுகளுக்கு மேலாகியும்—அந்த நிகழ்வுகளை இஸ்லாமின் ஒரு செயல் என்று குறிப்பிடுவதற்கு எதிராக, அதற்கு மாறாக ஏதோ ஒரு உலகவாத சதியின் வடிவமாகக் கருதும் வாதங்கள் இன்னும் நிலைத்திருக்கின்றன. கடைசி மழையின் தெளிப்பு வருகையோடு தொடர்புடைய அந்த விவாதம் 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று தொடங்கியது; ஆனால் உலகத்தில் தொடர்ந்து நடைபெறும் விவாதங்கள், தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையில் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட அந்த “விவாதம்” அல்ல. அந்த விவாதம், பின்வருவது போன்ற முன்னறிவிப்புகளைப் பற்றியது.
“ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், நான் நியூயார்க் நகரத்தில் இருந்தபோது, இரவுக்காட்சியில் வானத்தை நோக்கி மாடிமேல் மாடியாக உயர்ந்து கொண்டிருந்த கட்டிடங்களை நான் காணும்படி அழைக்கப்பட்டேன். அந்தக் கட்டிடங்கள் தீப்பிடிக்காதவையாக இருப்பதாக உறுதி செய்யப்பட்டிருந்தன; அவை அவற்றின் உரிமையாளர்களையும் கட்டியவர்களையும் மகிமைப்படுத்துவதற்காக எழுப்பப்பட்டன. இந்தக் கட்டிடங்கள் இன்னும் உயரமாகவும் மேலும் உயரமாகவும் எழுந்தன; அவற்றில் மிக விலையுயர்ந்த பொருட்கள் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தன. இந்தக் கட்டிடங்கள் யாருக்குச் சொந்தமானவையோ அவர்கள், ‘நாம் எவ்வாறு தேவனை மிகச் சிறந்த முறையில் மகிமைப்படுத்தலாம்?’ என்று தங்களையே கேட்டுக்கொள்ளவில்லை. கர்த்தர் அவர்களுடைய சிந்தனைகளில் இருக்கவில்லை.”
“இவ்வாறு தங்கள் சொத்துகளை முதலீடு செய்து வருகிறவர்கள், தங்கள் நடத்தைையை தேவன் காண்கிறபடியே காணக் கூடுமானால் எவ்வளவு நன்று! என்று நான் நினைத்தேன். அவர்கள் பிரமாண்டமான கட்டிடங்களை குவித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; ஆனால் பிரபஞ்சத்தின் அதிபதியின் பார்வையில் அவர்களுடைய திட்டமிடலும் யோசனை அமைத்தலும் எவ்வளவு மூடத்தனமானவை! அவர்கள் எவ்வாறு தேவனை மகிமைப்படுத்தலாம் என்பதை இருதயத்தின் மற்றும் மனத்தின் முழு சக்திகளுடனும் ஆராய்ந்து வரவில்லை. மனிதனின் முதல் கடமையான இதை அவர்கள் கண்மறந்துவிட்டார்கள்.”
“இந்த உயர்ந்த கட்டிடங்கள் எழுந்துக்கொண்டிருக்கையில், அவற்றின் உரிமையாளர்கள் தங்களது சுயத்தைத் திருப்திப்படுத்தவும் தங்கள் அயலாரின் பொறாமையைத் தூண்டவும் பயன்படுத்தப் பணம் தமக்கிருக்கிறது என்பதைக் குறித்த பேராசைப் பெருமையோடு மகிழ்ந்தார்கள். அவர்கள் இவ்வாறு முதலீடு செய்த பணத்தின் பெரும்பகுதி அநியாயமான வசூலிப்பினாலும், ஏழைகளை நசுக்கித் துன்புறுத்துவதினாலும் பெற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. பரலோகத்தில் ஒவ்வொரு வாணிபப் பரிவர்த்தனைக்கும் கணக்கு வைக்கப்படுகிறது என்பதை அவர்கள் மறந்துவிட்டார்கள்; ஒவ்வொரு அநியாய உடன்படிக்கையும், ஒவ்வொரு மோசடியான செயலும், அங்கே பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. ஆண்டவர் அவர்கள் தாண்டிச் செல்ல அனுமதிக்காத ஒரு நிலையை மனிதர்கள் தங்கள் மோசடியிலும் அகந்தையிலும் அடையும் காலம் வருகிறதே; அப்பொழுது யெகோவாவின் நீடிய பொறுமைக்கும் ஒரு எல்லை உண்டு என்பதை அவர்கள் அறிந்துகொள்வார்கள்.”
“அடுத்ததாக என் முன் கடந்துசென்ற காட்சி தீவிபத்து எச்சரிக்கையாக இருந்தது. உயர்ந்ததும் தீப்பற்றாதவை எனக் கருதப்பட்ட கட்டிடங்களை நோக்கி மனிதர்: “இவை முற்றிலும் பாதுகாப்பானவை” என்று கூறினர். ஆனால் அந்தக் கட்டிடங்கள் கரிநெய்யால் செய்யப்பட்டவைகளைப் போல எரிந்து அழிந்துபோயின. அழிவைத் தடுக்கத் தீயணைப்பு இயந்திரங்களால் எதையும் செய்ய முடியவில்லை. தீயணைப்பாளர்களால் அந்த இயந்திரங்களை இயக்க இயலவில்லை.” Testimonies, volume 9, 12, 13.
2001 செப்டம்பர் 11-க்கு உடனடியான காலத்தில், இதுபோன்ற பகுதிகளை உலகத்திலிருந்து மறைக்கவே அட்வென்டிஸ்ட் சபை முயன்றது. இது நியூயார்க் நகரத்தைப் பற்றியும், தீயணைப்பு வண்டிகளால் தொடர்ந்து பரவிய அந்தத் தீயை அணைக்க இயலாத அளவுக்கு அளவிட முடியாத உயரமுடைய கட்டிடங்களைப் பற்றியும் அல்லாமல் வேறு எதைப் பற்றியதாக இருக்க முடியும்? தீர்க்கதரிசினியால் எழுதப்பட்டவை என்று அட்வென்டிஸ்ட் சபை ஒப்புக்கொள்ளும் எழுத்துக்களிலிருந்து இதுபோன்ற ஒரு பகுதி, அத்தகைய நிறைவேற்றம் நிகழ்ந்த பின்பு, வீடுகளின் மாடிமேல் இருந்து அறிவிக்கப்படாமல் இருப்பது எப்படிச் சாத்தியமாகும்?
பிற்கால மழையின் தெளிப்பு வருகை, தீர்க்கதரிசனமான “விவாதத்தின்” வருகையை அடையாளப்படுத்துவதோடு, அட்வென்டிசத்தின் இறுதி கிளர்ச்சியையும் வெளிப்படுத்துகிறது; ஏனெனில் அங்கேயே அவர்கள், தாங்கள் மீதிக்காகியோருக்கான தீர்க்கதரிசினியாக அடையாளப்படுத்துகிற அந்த ஒருவரின் தெளிவானவும் எளிமையானவும் உள்ள வார்த்தைகளை முழுமையாக நிராகரிக்கிறார்கள்.
“சாத்தான் என்பது... சத்தியத்திலிருந்து விலக்கிச் செல்லும்படி போலியானவற்றை இடையறாது நெருக்கிப் புகுத்திக்கொண்டிருக்கிறான். தேவனுடைய ஆவியின் சாட்சியை செயலற்றதாக்குவதுதான் சாத்தானின் முற்றிலும் இறுதியான வஞ்சகமாக இருக்கும். ‘தரிசனம் இல்லாத இடத்தில் ஜனங்கள் அழிவார்கள்’ (நீதிமொழிகள் 29:18). தேவனுடைய மீதமிருக்கும் ஜனங்கள் உண்மையான சாட்சியின் மேல் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையைச் சிதைக்கச் சாத்தான் திறமையாகவும், பல்வேறு வழிகளிலும், பலவிதமான கருவிகளின் மூலமாகவும் செயற்படுவான்.”
“சாட்சிகளுக்கு விரோதமாக சாத்தானுக்குரிய ஒரு வெறுப்பு மூட்டப்படும். அவற்றின்மீதுள்ள சபைகளின் விசுவாசத்தை அசைத்துவிடுவதற்கே சாத்தானின் செயல்பாடுகள் அமையும்; இதற்குக் காரணம் இதுவே: தேவனுடைய ஆவியின் எச்சரிக்கைகள், கண்டனங்கள், ஆலோசனைகள் ஆகியவற்றிற்கு செவிகொடுக்கப்பட்டால், சாத்தான் தன் வஞ்சகங்களை உட்புகுத்தவும், ஆத்துமாக்களைத் தன் மயக்கங்களில் கட்டிப்போடவும் அவ்வளவு தெளிவான வழியைப் பெற முடியாது.” Selected Messages, book 1, 48.
கோதுமையும் களைகளும் இரண்டையும் தீர்க்கதரிசனரீதியாகக் கட்டிப்போடும் செயல், 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவிக்கெதிரான கிளர்ச்சியுடன் தொடங்கியது; அது, 1863 ஆம் ஆண்டில் வேதாகமத்திற்கெதிராக ஆரம்பமான படிப்படியான கிளர்ச்சியின் முடிவைக் குறித்தது.
“பூமியிலுள்ள பிற எல்லா ஜனங்களையும் விட முன்னதாக சத்தியம் நமக்குள்ளது என்று நாம் ஒரு ஜனமாக அறிவிக்கிறோம். அப்படியானால், நமது வாழ்க்கையும் குணநலனும் அத்தகைய விசுவாசத்தோடு ஒத்திசைவாக இருக்க வேண்டும். பரலோகக் களஞ்சியத்திற்காக நீதிமான்கள் விலையுயர்ந்த தானியம்போல் கட்டுகளாகக் கட்டப்படுவார்கள்; அதேவேளையில் துன்மார்க்கர்கள், களைகளைப்போல், கடைசி மகா நாளின் நெருப்பிற்காகச் சேர்க்கப்படுவார்கள் என்ற நாள் இப்பொழுதே நம்மீது வந்து நிற்கிறது. ஆனால் கோதுமையும் களைகளும் ‘அறுவடையின்வரை ஒன்றாகவே வளர்கின்றன.’” Testimonies, volume 5, 100.
இந்தக் கட்டிடங்கள் இடிந்தபோது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரம், ஒன்று முதல் மூன்று வரை உள்ள வசனங்கள் நிறைவேறும் என்று நேரடியாகக் கூறும் பின்வரும் உரைப்பகுதியை அட்வென்டிசம் எவ்வாறு புறக்கணிக்க முடிந்தது?
“நியூயார்க் ஒரு பேரலைக்குப் பறிபோகும் என்று நான் அறிவித்திருக்கிறேன் என்ற வார்த்தை இப்போது எங்கிருந்து வந்தது? இதை நான் ஒருபோதும் கூறியதில்லை. அங்கே மாடிமாடியாக உயர்ந்து கொண்டிருந்த அந்தப் பெரிய கட்டிடங்களை நான் நோக்கிக் கொண்டிருந்தபோது, ‘பூமியை மிகுந்த பயங்கரமாய் அதிரச் செய்யக் கர்த்தர் எழும்பும் போது எத்தகைய பயங்கரக் காட்சிகள் நடைபெறும்! அப்பொழுது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18:1–3 இன் வார்த்தைகள் நிறைவேறும்’ என்று நான் கூறியிருக்கிறேன். வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் பதினெட்டாம் அதிகாரம் முழுவதும் பூமியின் மேல் வரப்போகிறதற்கான ஒரு எச்சரிக்கையாகும். ஆனால் நியூயார்க் மேல் குறிப்பாக வரப்போகிறதைக் குறித்து எனக்கு எந்த விசேஷ வெளிச்சமும் இல்லை; அங்கேயுள்ள அந்த மகத்தான கட்டிடங்கள் தேவனுடைய வல்லமையின் திருப்புதலாலும் புரட்டுதலாலும் ஒருநாள் இடிக்கப்படும் என்பதை மட்டும் நான் அறிவேன். எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வெளிச்சத்தின்படி, அழிவு உலகத்தில் இருக்கிறது என்பதை அறிகிறேன். கர்த்தரிடமிருந்து ஒரு வார்த்தை, அவருடைய வல்லமையான சக்தியின் ஒரு தொடுதல்—அவ்வளவே போதும்; இவ்வளவு பிரமாண்டமான கட்டிடங்கள் விழுந்துவிடும். நாம் கற்பனைக்கூட செய்ய முடியாத அளவுக்கு பயங்கரமான காட்சிகள் நடைபெறும்.” Review and Herald, July 5, 1906.
இங்கு நாம் எடுத்துரைக்கிற பிரச்சினை, இந்த வேதப்பகுதிகள் 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று நிறைவேறினவையா இல்லையா என்பது அல்ல; ஏனெனில் அவை முற்றிலும் நிறைவேறின. ஆனால் நாம் ஆராய முயலுகிற பிரச்சினை, அந்த நேரத்தில் ஆரம்பிக்கவிருந்த “விவாதம்” பற்றியது. அந்த விவாதம் சரியானதா தவறானதா என்ற விளக்கவியல் முறையைப் பற்றியது. அட்வென்டிஸ்ட் சபை, 1863 ஆம் ஆண்டிலேயே வில்லியம் மில்லரின் தீர்க்கதரிசன விளக்கத்தின் பதினான்கு விதிகளையும் நிராகரிக்கத் தொடங்கியது; இப்போது அவர்கள் இத்தகைய நிலைக்கு முன்னேறியிருக்கிறார்கள்; அதாவது, அட்வென்டிஸ்ட் இறையியலாளர்கள் எழுதிய வேதாகம ஆய்வுப் புத்தகங்களில், மததுரோகப் புராட்டஸ்டாந்தமும் ரோமன் கத்தோலிக்கமும் சார்ந்த இறையியலாளர்களால் மீண்டும் மீண்டும் பாராட்டப்படாத ஒன்றையும் நீங்கள் வாங்க முடியாத நிலை வந்துவிட்டது. 1863 முதல் 2001 வரை, இன்னும் இன்றுவரையும், முதலில் வில்லியம் மில்லரின் தீர்க்கதரிசன விளக்க விதிகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அந்த முறை, ரோமன் கத்தோலிக்கமும் மததுரோகப் புராட்டஸ்டாந்தமும் சார்ந்த முறைக்காக ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டு, ஒன்று முதல் மூன்று வசனங்கள் நிறைவேறியபோது ஆரம்பித்த தீர்க்கதரிசன “விவாதம்”, உண்மையானதா பொய்யானதா என்ற விளக்கவியல் முறையைப் பற்றியது.
எசாயா இருபத்தேழாம் அதிகாரத்தின் “விவாதத்தை” அடுத்த கட்டுரையில் நாம் தொடர்ந்து ஆராய்வோம்.
“கிறிஸ்தவம் எதனால் அமைந்துள்ளது, சத்தியம் என்ன, நாம் பெற்றுக்கொண்ட விசுவாசம் எது, வேதாகம விதிகள் எவை—அதாவது, உயர்ந்த அதிகாரத்தினிடமிருந்து நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட விதிகள் எவை என்பதை நாம் நாமே அறிந்திருக்க வேண்டும்.” The 1888 Materials, 403.