தானியேல் புத்தகம் - எண் இருபத்திஐந்து

ஐந்தாம் அதிகாரத்தில் பெல்ஷாச்சாரின் வீழ்ச்சி, நான்காம் அதிகாரத்தில் நேபுகாத்நேச்சாரின் வீழ்ச்சியினால் முன்மாதிரியாகக் குறிக்கப்பட்டிருந்தது.

எழுபது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்த அந்த இராஜ்யத்தின் தொடக்கத்தை நேபுகாத்நேச்சார் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; அதன் முடிவை பெல்ஷாச்சார் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். இவ்வாறு அவர்கள், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 13ஆம் அதிகாரத்தில் கூறப்படும் பூமியிலிருந்து எழும் மிருகத்தின் (ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகள்) ஆட்சியையும் குறியீடாகச் சுட்டிக்காட்டினர்; அது, தீருவின் வேசி (பாப்பரசாட்சி) மறக்கப்பட்டிருந்த காலத்தில் ஆட்சி செய்ய வேண்டியிருந்தது.

ஆகையால் நெபுகாத்நேச்சார் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் ஆரம்பத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; பெல்ஷாத்சார் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் முடிவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். நெபுகாத்நேச்சார் குடியரசுக் கொம்பின் ஆரம்பத்தையும் புராட்டஸ்டன்ட் கொம்பின் ஆரம்பத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். பெல்ஷாத்சார் குடியரசுக் கொம்பினதும் புராட்டஸ்டன்ட் கொம்பினதும் முடிவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

நெபுகாத்நேச்சரின் மேல் வந்த தீர்ப்பு “ஏழு காலங்கள்” ஆக இருந்தது. நெபுகாத்நேச்சர் இருபத்திஐநூற்று இருபது நாட்கள் மிருகமாக வாழ்ந்த வரலாறு, லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” என்பதற்கான தன் பயன்பாட்டில் வில்லியம் மில்லரால் பயன்படுத்தப்பட்டது; ஆயினும், பெல்ஷாச்சாரின் தீர்ப்பில் குறியீடாகக் காட்டப்பட்டுள்ள அந்த இருபத்திஐநூற்று இருபதைக் குறித்து அவர் எடுத்துரைக்கவில்லை.

சுவரின் மேல் தோன்றிய அந்த இரகசிய எழுத்துக்களுக்கு தானியேல் அளித்த விளக்கத்தைத் தாண்டி, “மேனே” மற்றும் “தேக்கேல்” என்ற சொற்கள் எடையின் ஒரு அளவைக் குறிக்கின்றன; மேலும் அந்தச் சொற்கள் நாணயத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட மதிப்பையும் குறிக்கின்றன (யாத்திராகமம் 30:13, எசேக்கியேல் 45:12). ஒரு “மேனே” என்பது ஐம்பது சேக்கல்கள், அல்லது ஆயிரம் கேராக்கள் ஆகும். ஆகையால் “மேனே, மேனே” என்பது இரண்டாயிரம் கேராக்களுக்கு சமம். ஒரு “தேக்கேல்” என்பது இருபது கேராக்கள் ஆகும். எனவே “மேனே, மேனே, தேக்கேல்” என்பது இரண்டாயிரத்து இருபது கேராக்களுக்கு சமம். “ஊபர்சின்” என்பது “பிரிக்க” என்று பொருள்படுகிறது; ஆகையால் அது ஒரு “மேனே”-யின் பாதியைக் குறிக்கிறது, மேலும் ஐந்நூறு கேராக்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இவற்றை ஒன்றாக இணைத்தால், அவை இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது என்ற மொத்தத் தொகையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

சகோதரி வைட்டின் கடைசி மேற்கோள், பெல்ஷாச்சார் நெபுகாத்நேச்சரால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டான் என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது; ஆனால் அதைவிடத் தெளிவாக, அவர்களிருவருக்கும் பொதுவான நியாயத்தீர்ப்பையே அவர் வலியுறுத்தினார்; மேலும் அந்த இரு நியாயத்தீர்ப்புகளும் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” என்பதற்கான ஒரு சின்னமாகக் காட்டப்படுகின்றன. லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” என்பதைக் குறிக்க வேதாகமம் பயன்படுத்தும் சில சொற்கள் உள்ளன. எரேமியா அதைக் தேவனுடைய கோபாக்கினை என்று எடுத்துரைக்கிறார்.

கர்த்தருடைய கோபம் “அவருடைய கோபத்தின் உக்கிரம்” என்று பிரதிபலிக்கப்படுகிறது; மேலும், அவருடைய கோபம் இஸ்ரவேலின் வட ராஜ்யத்தின்மேலும் தென் ராஜ்யத்தின்மேலும் நிறைவேற்றப்பட்டது. இதுவே தானியேல் புத்தகம் ஒரு “முதல்” உக்கிரத்தையும் ஒரு “கடைசி” உக்கிரத்தையும் அடையாளப்படுத்துவதற்குக் காரணம். கர்த்தர் தம்மால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களின்மேல் தமது கோபத்தைச் செலுத்தினபோது, அவர் “நீட்டிய” ஒரு “அளவுக்கோலை” எரேமியா குறிப்பிட்டுக் காட்டுகிறார். அந்த அளவுக்கோல் இரண்டாம் இராஜாக்கள் புத்தகத்திலும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

தேவனுடைய கடுஞ்சினத்தின் “அளவுக்கயிறு” எனப்படும் மோசேயின் “ஏழு காலங்கள்” முதலில் வடக்கு ராஜ்யத்தின் மேல் (ஆகாபின் வீட்டின்மேல்) நீட்டிக்கப்பட்டது; பின்னர் யூதாவின் மேல் நீட்டிக்கப்பட்டது. லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்திலிருந்து பெறப்பட்ட “ஏழு காலங்கள்” என்பதற்கான மற்றொரு வேதாகமச் சொல் “சிதறடிக்கப்பட்டது” என்பதாகும்.

யெகோயாகீமின் சிறைப்பிடிப்பின் போது தானியேல் அடிமையாகப் பாபிலோனுக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டபோது, புறஜாதிகளுக்குள் சிதறடிக்கப்படுதல் அவன்மேல் நிறைவேறியது. பின்னர், தானியேல் “சத்துருக்களின் தேசத்தில்” இருந்துகொண்டிருக்கையில், அந்த தேசம் ஓய்வடைந்து தன் “ஓய்வுநாட்களை” அனுபவித்தது. இரண்டாம் நாளாகமம், அந்தக் காலஅளவு எரேமியாவின் எழுபது ஆண்டுகளே என்று எங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறது; இதையே தானியேல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் அறிந்துகொள்ள வந்தான்.

“சிதறடித்தல்” என்ற சொல் “ஏழு காலங்கள்” என்பதற்கான ஒரு சின்னமாகும். “ஏழு காலங்கள்” மிருகம்போல் வாழ்ந்த நேபுகாத்நேச்சாரின் தீர்ப்பு, சுவரின்மேல் தோன்றிய மர்மமான வார்த்தைகளான “மேனே, மேனே, தேக்கேல், ஊபர்சீன்” மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட பெல்ஷாத்சாரின் தீர்ப்புக்கு ஒரு முன்மாதிரியாக இருந்தது. பெல்ஷாத்சாரின் தீர்ப்பு, இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது என்ற எண்ணிக்கைக்கு ஒப்பான அந்தக் கைஎழுத்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது; அதுவே நேபுகாத்நேச்சார் மிருகம்போல் வாழ்ந்த நாட்களின் எண்ணிக்கையும் ஆகும், மேலும் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” மூலம் குறிக்கப்படும் ஆண்டுகளின் அதே எண்ணிக்கையும் ஆகும்.

நேபுகாத்நேச்சாரின் நியாயத்தீர்ப்பால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்ட பெல்ஷாச்சாரின் நியாயத்தீர்ப்பு, “ஏழு காலங்கள்” என்பதினால் குறியீட்டுரீதியாகச் சித்தரிக்கப்பட்டது; மேலும் அந்த இரு நியாயத்தீர்ப்புகளும், இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியின் அடையாளமாகிய “பாபிலோனின் வீழ்ச்சியை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்தின. பாபிலோனின் முதல் வீழ்ச்சி நிம்ரோதின் கோபுரம் இடிக்கப்பட்டபோது நிகழ்ந்தது.

நிம்ரோதின் நியாயத்தீர்ப்பாகிய பாபேலின் நியாயத்தீர்ப்பின்போது, கர்த்தர் நிம்ரோதின் கிளர்ச்சியாளர்களை “முழு பூமியின் முகமெங்கும்” “சிதறடித்தார்.” கோபுரத்தையும் நகரத்தையும் கட்டுவதற்கான தங்கள் நோக்கம் “நமக்குப் பேர் உண்டாகும்படிக்கும், நாம் முழு பூமியின் முகமெங்கும் சிதறிப்போகாதபடிக்கும்” என்பதாக அவர்கள் கூறியிருந்ததால், தங்களுடைய கிளர்ச்சி தாங்கள் சிதறடிக்கப்படுவதற்குக் காரணமாகும் என்பதை நிம்ரோதும் அவனுடைய கூட்டத்தாரும் அறிந்திருந்தார்கள்.

தீர்க்கதரிசன அர்த்தத்தில் ஒரு “பெயர்” என்பது குணத்தின் ஒரு சின்னமாகும். நிம்ரோத் மற்றும் அவனுடைய கூட்டத்தார் நிறுவிய குணம், அவர்கள் செய்த கிரியைகளினால் பிரதிநிதிக்கப்படுகின்றது; ஏனெனில் கனிகளினால் நீங்கள் குணத்தை அறிவீர்கள். நிம்ரோத்தின் கலகத்தின் கனி, ஆகையால் அவனுடைய குணத்தின் சின்னம், அந்தக் கோபுரத்தையும் நகரத்தையும் கட்டியமைத்ததே ஆகும். ஒரு “கோபுரம்” என்பது ஒரு சபையின் சின்னமாகும்; “நகரம்” என்பது ஒரு அரசின் சின்னமாகும். நிம்ரோத்தின் கலகக்காரர்களின் பெயர், அது அவர்கள் குணத்தை பிரதிநிதிக்கின்றதால், சபையும் அரசும் இணைந்த கலவையாக இருந்தது; அது “மிருகத்தின் உருவம்” எனவும் சின்னார்த்தமாகக் குறிக்கப்படுகிறது.

பாபேலின் வீழ்ச்சியை அடையாளப்படுத்தும் அந்தப் பகுதியில் “வாருங்கள்” என்ற வெளிப்பாடு மூன்று முறை மீண்டும் கூறப்பட்டுள்ளது. மூன்றாவது முறை, தேவன் அவர்களுடைய மொழியை குழப்பி, அவர்களை அங்குமிங்கும் சிதறடிக்கும் தீர்ப்பை கொண்டுவரும் வேளையில் வருகிறது. முதலாவது “வாருங்கள்” என்பது, அவர்கள் தங்கள் நகரத்தையும் கோபுரத்தையும் கட்டிய இரண்டாவது “வாருங்கள்” என்பதற்கான ஆயத்தமாக இருந்தது. “வாருங்கள்” என்ற இரண்டாவது வெளிப்பாட்டின் வரலாற்றின் போது அவர்கள் தங்கள் வேலையை நிறைவேற்றியபின், அவர்களுடைய கிளர்ச்சியை கண்கூடாக ஆராய்ந்து பார்க்க தேவன் இறங்கி வந்தார். மூன்றாவது “வாருங்கள்” என்பது தீர்ப்பாயிருந்தது; இரண்டாவது “வாருங்கள்” என்பது கண்கூடான ஒரு சோதனையாக இருந்தது. முதலாவது “வாருங்கள்” அவர்கள் அடைந்த முதல் தோல்வியை எடுத்துக்காட்டுகிறது; தீர்க்கதரிசன ரீதியாக, “வாருங்கள்” என்று மூன்று முறை வெளிப்படையாக கூறப்பட்டிருப்பது நித்திய சுவிசேஷத்தின் மூன்று-படிச் சோதனைச் செயல்முறையை அடையாளப்படுத்துகிறது. நிம்ரோத்தின் கிளர்ச்சியும் வீழ்ச்சியும் குறித்த சாட்சியில் இன்னும் அதிகமான தகவல்கள் உள்ளன; ஆனால் நாம் வெறுமனே அடையாளப்படுத்துவது என்னவென்றால், பாபிலோன் (பாபேல்) முதன்முறையாக வீழ்ந்தபோது, “சிதறடித்தல்” மூலம் எடுத்துக்காட்டப்பட்ட “ஏழு காலங்கள்” என்ற சின்னம் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. நிம்ரோத்தின் நியாயத்தீர்ப்பு சிதறடித்தலினால் எடுத்துக்காட்டப்பட்டது; நேபுகாத்நேச்சருடையது “ஏழு காலங்கள்” என்பதினால், பெல்ஷாத்சாருடையது “இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது” என்பதினால் எடுத்துக்காட்டப்பட்டது.

ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமான முத்திரை, நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் அதிகாரங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசன வரிசை, இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியும் நடுநிசி முழக்கமும் ஆகிய பிந்தைய மழையின் செய்தியே என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது. அந்த வரிசை, நேபுகாத்நேச்சரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் பாபிலோனின் வீழ்ச்சியுடன் தொடங்குகிறது; இது 1798 ஆம் ஆண்டைக் குறிக்கிறது; அப்பொழுதே ஆவிக்குரிய பாபிலோன் (பாப்பரசாட்சி) முதல் முறையாக வீழ்ந்தது. பின்னர், அந்த வரிசையின் முடிவில், பெல்சாத்சாரின் பாபிலோன் வீழ்கிறது; இது ஆவிக்குரிய பாபிலோனின் (மீண்டும் பாப்பரசாட்சி) முற்போக்கான வீழ்ச்சியின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது; அது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியிலிருந்து ஆரம்பமாகிறது. அந்த வரிசையின் தொடக்கத்தில் பாபிலோனின் வீழ்ச்சிக்கு இரண்டு சாட்சிகள் உள்ளன; முடிவிலும் இரண்டு சாட்சிகள் உள்ளன. தீர்க்கதரிசன தர்க்கம், மகா ஆரம்பமும் முடிவும் உடையவரின் முத்திரையை உணர்ந்துகொள்கிறது; அதேவேளையில், தானியேல் நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் அதிகாரங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வரிசையில், பாபிலோனின் வீழ்ச்சி என்னும் பொருள் நான்கு சாட்சிகளால் சாட்சியமளிக்கப்பட்டிருப்பதையும் காண்கிறது.

நெபுகாத்நேச்சரும் பெல்சாச்சாரும் ஆகியோரின் முன்மாதிரி–எதிர்மாதிரி உறவை, கடைசி நாட்களுடன் ஒப்பிணைத்துப் பார்க்கையில், பூமியிலிருந்து எழும் மிருகம் தன் ஆட்டுக்குட்டியைப் போன்ற நிலையிலிருக்கும்போது நெபுகாத்நேச்சரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுவதையும், பின்னர் அது வலுசர்ப்பம்போல் பேசும் போது பெல்சாச்சாரைக் காணப்படுவதையும் நாம் அறிகிறோம். இந்த தீர்க்கதரிசன உறவில், ஐக்கிய அமெரிக்காவின் அரசியலமைப்பினால் வழிநடத்தப்படும் குடியரசுக் கொம்பு நெபுகாத்நேச்சரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுவதையும், அரசியலமைப்பை கவிழ்த்தல் பெல்சாச்சாரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுவதையும் நாம் காண்கிறோம். மேலும், நெபுகாத்நேச்சர் புத்திசாலி கன்னிகையாகவும், பெல்சாச்சார் மூட கன்னிகையாகவும் இருப்பதை நாம் காணப்போகிறோம்.

அடுத்த கட்டுரையில் தானியேல் புத்தகத்தின் நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் அதிகாரங்களைப் பற்றிய எங்கள் பரிசீலனையைத் தொடருவோம்.