தானியேலின் புத்தகம் - எண் இருபத்தாறு

நான்காம் அதிகாரத்தில் நேபுகாத்நேச்சாரைப் பற்றிய அடையாளச் சின்னம் ஆச்சரியமானது. அவனுடைய “ஏழு காலங்கள்,” அந்நியமதம் (நித்தியமானது), மற்றும் போப்பாட்சியம் (பாழாக்கும் மீறுதல்) பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதித்துக் கீழ்ப்படுத்திய காலப்பகுதிகளை முன்மாதிரியாகக் காட்டின.

பதிமூன்றாம் வசனத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள “பரிசுத்த ஸ்தலத்தையும் சேனையையும்” மிதித்தழித்தல் என்பது, தேவனுடைய இரு கோபக்காலங்களில் கடைசியான “ஏழு காலங்களை” குறிக்கிறது; மேலும் நேபுகாத்நேச்சாரின் “ஏழு காலங்கள்” என்பது தேவனுடைய கோபக்காலங்களில் முதன்மையான “ஏழு காலங்களை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; ஆனாலும், தீர்க்கதரிசன ரீதியாக இவ்விரண்டும் ஒரே கோட்டாகவே சித்தரிக்கப்படுகின்றன.

தானியேல் அதிகாரம் எட்டு, வசனம் பதின்மூன்று, கி.மு. 677 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கி தெற்கு ராஜ்யமான யூதாவின் மேல் வரவைக்கப்பட்ட தேவனுடைய கோபங்களின் இரண்டாம் வரிசையை உரையாடுகிறது. நெபுகாத்நேச்சாரின் “ஏழு காலங்கள்” என்பது, கி.மு. 723 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கி வடக்கு ராஜ்யமான இஸ்ரவேலின் மேல் வரவைக்கப்பட்ட தேவனுடைய முதல் கோபத்தின் வரிசையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. நெபுகாத்நேச்சாரின் “ஏழு காலங்கள்” என்பது, புறமதம் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதித்தழித்த ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளையும், அதனைத் தொடர்ந்து பாப்பரசுத் துறை பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதித்தழித்த ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளையும் குறிக்கிறது.

பாப்பரசத்துவம் என்பது, கிறிஸ்தவ அறிக்கையால் மூடப்பட்ட புறமதமே அன்றி வேறல்ல. சொல்லப்போனால், அது “திருமுழுக்கு பெற்ற புறமதம்” ஆகும். கத்தோலிக்க சமயத்தில் கிறிஸ்துவையோ கிறிஸ்தவத்தையோ பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிற எதுவும் இல்லை. இருள் நிறைந்த நடுக்கால வரலாற்றில் உலகம் அந்த உண்மையை அறிந்தது; ஆனால் 1798 முதல் உலகம் அதை மறந்துவிட்டது. பாப்பரசத்துவத்துக்கு புறமதத்துக்குள்ள அதே இருதயமுண்டு. அதன் சமயமும், அந்த சமயங்களின் சடங்குகளும் ஒன்றே. நேபுகாத்நேச்சாரின் “ஏழு காலங்கள்” எனும் நியாயத்தீர்ப்பில், அவனுக்கு ஒரு மிருகத்தின் இருதயம் கொடுக்கப்பட்டது. அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அந்த மிருக இருதயம், வெளிப்படையான புறமதமாக இருந்தாலும்கூட, அல்லது கத்தோலிக்கத்தின் வடிவில் மறைக்கப்பட்ட புறமதமாக இருந்தாலும்கூட, புறமத சமயத்தைக் குறிக்கும் இருதயமாகவே இருந்தது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள வல்லரசுப் பாம்பு சாத்தான் என்று சகோதரி வைட் அடையாளப்படுத்துகிறார்; ஆனால் இரண்டாம் பொருளில் அது புறமத ரோமாபுரியாகும்.

“ஏழு காலங்கள்” என்ற காலப்பகுதிக்காக நேபுகாத்நேச்சர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய மிருகம், ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்களுக்கு நாகத்தின் மிருகமாகவும், பின்னர் இன்னும் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்களுக்கு கத்தோலிக்கத்தின் மிருகமாகவும் இருந்தது. அந்த நாட்களின் முடிவில் நேபுகாத்நேச்சர், இறுதியில் பொய்தீர்க்கதரிசியாக இருப்பதான ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளின் ஒரு சின்னமாக இருக்கிறார். தீர்க்கதரிசன ரீதியாக நேபுகாத்நேச்சர், ஆன்மீக பாபிலோனை அமைக்கும் மும்மடங்கு அதிகாரங்களாகிய நாகத்தையும், மிருகத்தையும், பொய்தீர்க்கதரிசியையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார்; இவ்வாதிக்கங்களே உலகத்தை ஆர்மகெத்தோனுக்குக் கொண்டு செல்கின்றன. நேபுகாத்நேச்சர் சொற்பொருள் பாபிலோனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; அவ்வாறு செய்வதன்மூலம், கடைசி நாட்களின் ஆன்மீக பாபிலோனை அமைக்கும் அந்த மூன்று அதிகாரங்களின் அனைத்திற்கும் ஒரு சின்னமாக அவர் பயன்படுத்தப்பட்டார்.

இப்பொழுது அடையாளம் காணப்பட்டுள்ள குறியீட்டுப் பொருளை உணர்ந்து கொள்வதற்காக, “ஏழு காலங்கள்” முடிவில் அவனுடைய இராச்சியம் மீட்கப்படும் 1798 ஆம் ஆண்டில் நெபுகாத்நேச்சாரை முதலில் நிலைநிறுத்துவது முக்கியமானது. அதிகாரத்தை இன்னும் ஒழுங்குமுறைப்படியாக ஆராயத் தொடங்குவதற்கு முன்பாக, தானியேல் நான்காம் அதிகாரத்தில் இந்த வழிக்குறியை நாம் நிலைநிறுத்துவோம்.

1798 ஆம் ஆண்டில் “முடிவுகாலத்தில்” தானியேல் புத்தகம் முத்திரை நீக்கப்பட்டது; அப்புத்தகம் அப்பொழுது தன் நோக்கத்தை நிறைவேற்றத் தொடங்கியது, அதாவது சோதித்து, சுத்திகரித்து, ஆராதகர்களின் இரண்டு வகைகளை உருவாக்கும் அதிகரித்து வரும் ஒளியை வெளிப்படுத்துவதாகும். தானியேல் புத்தகத்தின் முத்திரை நீக்கம், அக்காலத்தில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட சத்தியங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட மும்மடங்கு சோதனைச் செயல்முறையின் தொடக்கத்தை குறிக்கிறது.

தானியேல் புத்தகமும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகமும் இணைந்து அமைந்துள்ள அந்தப் புத்தகத்தின் முத்திரை நீக்கப்படுவதற்கான தீர்க்கதரிசன நோக்கம், அந்தப் புத்தகம் முத்திரை நீக்கப்படும் வரலாற்றுக் காலத்தில் உயிரோடிருக்கிற தலைமுறையைச் சோதிப்பதாயுள்ளது. தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில், அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ள மூன்று காலத் தீர்க்கதரிசனங்கள் உள்ளன. அவற்றில் முதல் ஒன்று, பரிசுத்த ஜனங்களின் வல்லமை சிதறடிக்கப்பட வேண்டியிருந்த ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் ஆகும்.

பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள மற்ற இரண்டு தீர்க்கதரிசன காலப்பகுதிகள் ஆயிரத்து இருநூற்று தொண்ணூறு நாட்களும் ஆயிரத்து முந்நூற்று முப்பத்தைந்து நாட்களும் ஆகும்.

இந்த வசனங்களில் “முடிவுக்காலம்” இரண்டு முறை குறிப்பிடப்படுகிறது; அது தானியேலின் வார்த்தைகள் முத்திரையிழக்கப்படும் காலப்புள்ளியாக வரையறுக்கப்படுகிறது. “முடிவுக்காலத்தில்” முத்திரையிழக்கப்பட வேண்டிய பொருளாக உள்ள வார்த்தைகள், ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது (ஒரு காலம், காலங்கள், அரைக்காலம்), ஆயிரத்து இருநூற்று தொண்ணூறு, மற்றும் ஆயிரத்து முந்நூற்று முப்பத்தைந்து என்ற மூன்று தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதிகளாகும். அந்த மூன்று காலப்பகுதிகளில் இரண்டு “நாட்கள்” என்று வரையறுக்கப்படுகின்றன. மூன்றில் இரண்டு 1798ஆம் ஆண்டில் முடிவுற்றன; மூன்றாவது 1843ஆம் ஆண்டின் மிக இறுதியில் முடிவுற்றது. அது 1843ஆம் ஆண்டின் மிக இறுதியிலேயே ஆகும்; ஏனெனில் அந்த வசனம், “காத்திருந்து வந்து சேருகிறவன் பாக்கியவான்…” என்று கூறுகிறது.

“வருகிறான்” என்ற சொல் “தொட்டடைகிறது” என்று பொருள்படும். ஆகையால் காத்திருக்கிறவனும், 1844 ஆம் ஆண்டின் முதல் நாளையும் தொட்டடைகிறவனும் பாக்கியவானாயிருக்கிறான். பத்து கன்னியரின் உவமையில் உள்ள தாமதமான காலம், மில்லரைட் வரலாற்றிலுள்ள முதல் ஏமாற்றத்தின் போது ஆரம்பமானது; அந்த ஏமாற்றம் 1843 ஆம் ஆண்டின் கடைசி நாளிலேயே வந்தது; 1843 ஆம் ஆண்டின் கடைசி நாள், 1844 ஆம் ஆண்டின் முதல் நாளைத் தொட்டடைகிறது. காத்திருப்பதின் பாக்கியம், முதல் ஏமாற்றத்தின் போது தாமதமான காலம் ஆரம்பமானபோது தொடங்கியது.

இந்த வசனங்களில் எடுத்துரைக்க இன்னும் அநேகம் உள்ளன; ஆனால் இங்கு நாம் ஆராய்ந்து கொண்டிருப்பது தானியேலின் தீர்க்கதரிசனப்பூர்வமான பங்கு ஆகும். இப்பகுதியில் தானியேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தானியேல் புத்தகத்தின் நோக்கம், அந்தப் புத்தகம் முத்திரை நீக்கப்படும் போது மூன்று படிகளைக் கொண்ட ஒரு சோதனைச் செயல்முறையை உண்டாக்குவதாகும். புத்தகம் முத்திரை நீக்கப்பட வேண்டிய முடிவுக்காலம் வரையிலும் தன் வழியிலே போகும்படி தானியேலுக்குக் கூறப்பட்டது. அந்த அதிகாரத்தின் நிறைவு, முடிவுக்காலம் வந்து சேரும் போது என்ன நிகழும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

தானியேலின் தீர்க்கதரிசன நாட்களின் முடிவில், தானியேல் புத்தகம் தன் பங்கில் நிலைத்திருக்க வேண்டியது.

1798 ஆம் ஆண்டில், அதாவது முடிவுக் காலத்தில், தானியேல் தன் பங்கில் நின்றான்; இது பதின்மூன்றாம் வசனத்தில் “நாட்களின் முடிவில்” என்று வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. “ஏழு காலங்கள்” எனப்படும் நேபுகாத்நேச்சாரின் அகற்றப்பட்ட காலத்தின் முடிவு 1798 ஐ அடையாளப்படுத்துகிறது; ஏனெனில் அது “நாட்களின் முடிவில்” நிறைவுற்றது.

“நாட்களின் முடிவு” என்ற வெளிப்பாடு 1798ஆம் ஆண்டிலுள்ள முடிவுக் காலத்தைக் குறிக்கிறது. அப்போது நேபுகாத்நேச்சார் தனது ராஜ்யத்தில் நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்தான்; அது இனி புறமதத்தினதும் பாப்பரசாட்சியினதும் மிருகங்களின் வரலாறு அல்ல. அந்த நிலையில், நேபுகாத்நேச்சார் முழுமையாக மனந்திரும்பிய மனிதனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினான்; அவ்வாறு செய்கையில், 1798ஆம் ஆண்டில் ஆட்சி செய்யத் தொடங்கிய வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் பூமி மிருகத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினான்; அது ஆட்டுக்குட்டியாகத் தொடங்கினாலும், இறுதியில் திராகனாகப் பேசுவதற்கு விதிக்கப்பட்டிருந்தது. அவன், ஏசாயா இருபத்துமூன்றின் நிறைவேற்றமாக எழுபது குறியீட்டான ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்யவிருந்த பூமி மிருகத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்; அவனுடைய நேரடியான ராஜ்யம் எழுபது நேரடியான ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்ததுபோலவே. இந்த அடையாளவியல் “முற்றிலும் குறையற்றது.”

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பன்னிரண்டாம் மற்றும் பதிமூன்றாம் அதிகாரங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள மூன்று வல்லமைகளுக்கிடையில் நேபுகாத்நேச்சர் ஒரு தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பை எடுத்துக்காட்டுகிறார். அங்கு அவை வலுசர்ப்பம், சமுத்திர மிருகம், பூமி மிருகம் என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினாறாம் அதிகாரத்தில், உலகத்தை ஆர்மகெதோனுக்குக் கொண்டு செல்லும் மூன்று வல்லமைகளாக அவை அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன. நேபுகாத்நேச்சரின் “ஏழு காலங்கள்” அந்த மூன்று மிருகங்களையுமெல்லாம் ஒன்றிணைக்கின்றன; ஏனெனில் நேரடியான பாபிலோன் ஆவிக்குரிய பாபிலோனுக்கு எடுத்துக்காட்டாக இருக்கிறது; மேலும் தானியேல் புத்தகத்தில் அமைந்துள்ள அதே தீர்க்கதரிசன வரிசை வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்திலும் தொடரப்படுகிறது; ஏனெனில் அந்த இரண்டு புத்தகங்களும் ஒன்றையொன்று நிறைவு பெறச் செய்கின்றன.

நெபுகாத்நேச்சர், மகா நாகம், மிருகம், பொய்த்தீர்க்கதரிசி ஆகியவற்றுக்கிடையிலான ஒரு தீர்க்கதரிசன இணைப்பாக 1798-ஐ பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். 1798 என்பது முதல் தூதனின் செய்திக்கும் மில்லரைட் வரலாற்றிற்கும் “முடிவுக்காலம்” ஆக இருந்தது. வில்லியம் மில்லர், புறமதத்தின் நாகத்தையும் கத்தோலிக்கத்தின் மிருகத்தையும் பற்றிய தன் அறிதலின் அடிப்படையில் தன் முழு தீர்க்கதரிசன அமைப்பையும் நிலைநிறுத்தும்படி வழிநடத்தப்பட்டார்; ஆனால், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளை பூமிமிருகமாகவும் பொய்த்தீர்க்கதரிசியாகவும் அவர் காணவில்லை. 1798-இல் அமைந்த “முடிவுக்காலம்” க்கு முன்பான வரலாற்றை அவர் காண முடிந்தது; ஆனால் எதிர்காலம் இன்னும் எதிர்காலமாகவே இருந்தது. 1989-இல் அமைந்த “முடிவுக்காலத்தில்”, அப்பொழுது இந்த மூன்று அதிகாரங்களும் அறியப்பட்டிருக்கும்.

1798 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்த திராட்சகனையும் மிருகத்தையும் குறித்த தீர்க்கதரிசன அடையாளங்காண்தலின் முத்திரைத் திறத்தல், ஏழாம், எட்டாம் மற்றும் ஒன்பதாம் அதிகாரங்களிலுள்ள உலாய் நதியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. 1989 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்த திராட்சகன், மிருகம் மற்றும் பொய்தீர்க்கதரிசியை குறித்த தீர்க்கதரிசன அடையாளங்காண்தலின் முத்திரைத் திறத்தல், பத்தாம், பதினொன்றாம் மற்றும் பன்னிரண்டாம் அதிகாரங்களிலுள்ள ஹித்தேகேல் நதியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. 1798 இல் வந்த முதல் தூதனின் இயக்கத்தை நெபுகாத்நேச்சர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; மேலும், 1989 இல் வந்த மூன்றாம் தூதனின் இயக்கத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பெல்ஷாத்சாருக்கான முன்னுருவாக அவர் விளங்குகிறார். இந்தக் காரணத்தினால், நான்காம் அதிகாரத்தில் உள்ள நெபுகாத்நேச்சரின் இரண்டாம் சொப்பனம், முதல் தூதனின் செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

தீர்ப்பின் வரவிருக்கும் எச்சரிக்கைச் செய்தி வந்தடைந்த 1798 ஆம் ஆண்டில், நேபுகாத்நேச்சாரின் “ஏழு காலங்கள்” “முடிவுகாலத்தில்” நிறைவுற்றன. “நாட்களின் முடிவில்” அவன் மனந்திரும்பிய மனிதனாக இருக்கிறான்; ஆகையால், அது ஆட்டுக்குட்டியைப்போல இருந்த காலத்தில், பூமியிலிருந்து எழும் மிருகத்தின் குடியரசுக் கொம்பை அவன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். அதே நேரத்தில், பூமியிலிருந்து எழும் மிருகத்தின் பிலடெல்பியப் புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பையும் அவன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்.

பாபிலோனின் முதல் அரசனாகிய அவன், பாபிலோனின் கடைசி அரசனாகிய பெல்ஷாச்சாருக்கு முன்னடையாளமாக நிற்கிறான். அவன் மேல் வந்த நியாயத்தீர்ப்பு, நிம்ரோதின் மேல் வந்த நியாயத்தீர்ப்பினால் முன்னடையாளப்படுத்தப்பட்டது; அதுவே மாறாக பெல்ஷாச்சாரின் நியாயத்தீர்ப்பிற்கும் முன்னடையாளமாக இருந்தது. அவன் மேல் வந்த நியாயத்தீர்ப்பு, 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று விசாரணை நியாயத்தீர்ப்பு ஆரம்பிக்கப்பட்டதைக் குறித்துக் காட்டியது.

அந்தச் சொப்பனம் நேபுகாத்நேச்சாரை அச்சப்படச் செய்தது; மேலும், அந்தச் சொப்பனத்தின் அடையாளார்த்தம், மனிதருக்கு “தேவனைப் பயப்படுங்கள்” என்று கட்டளையிடும் முதலாம் தூதனின் நித்திய சுவிசேஷத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

நித்திய சுவிசேஷம் மூன்று படிகளைக் கொண்ட செய்தியாகும். முதல் தூதனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் முதல் படி தேவனைப் பயப்படுதலாகும்; இரண்டாம் படி அவருக்கு மகிமை கொடுப்பதாகும்; மூன்றாம் படி அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பின் நேரத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. “மகிமை” என்பது குணநலனைக் குறிக்கிறது; நிம்ரோதின் கிளர்ச்சியின் வரலாற்றிலுள்ள இரண்டாவது “இறங்கிப்போவோம்” என்பதில்தான் அந்தப் பட்டணத்தினதும் கோபுரத்தினதும் குணநலம் ஆராயப்பட்டது. அது ஒரு விசாரணை நியாயத்தீர்ப்பாக இருந்தது. சபையும் அரசும் இணைவதே மிருகத்தின் உருவமாகும்; நிம்ரோதின் இரண்டாவது படி மிருகத்தின் உருவத்தை வெளிப்படுத்துவதிலிருந்தது. ஆனால் நித்திய சுவிசேஷத்தின் இரண்டாவது படி நிம்ரோதின் குணநலனை அல்ல, தேவனுடைய குணநலனின் மகிமைப்படுத்துதலை உண்டாக்குகிறது.

தேவனைப் பயந்ததினால் பாபிலோனின் ஆகாரத்தை உண்ணாமற்போக தானியேல் செய்த தேர்வு எவ்விதமோ, அதேபோல் நேபுகாத்நேச்சாரின் பயமும் முதல் சோதனையின் ஒரு அடையாளமாகும். முதல் தூதன் வரலாற்றில் 1798 ஆம் ஆண்டில் வந்தான்; அதன் பின்பு 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று அதிகாரமளிக்கப்பட்டான். நேபுகாத்நேச்சாரின் சொப்பனம், 1798 ஆம் ஆண்டிலான முடிவுக்காலத்தில் முதல் செய்தியின் வருகையை நிலைநிறுத்துகிறது.

முடிவுக் காலத்தில் 1798 ஆம் ஆண்டில் முதற்செய்தி வந்தடைந்தது; அது நெபுகாத்நேச்சாரின் பயத்தால் பிரதிநிதிப்படுத்தப்படுகிறது; இதுவே தானியேல் புத்தகம் முத்திரை நீக்கப்பட வேண்டிய நிலையைக் குறிக்கிறது.

“முடிவுகாலத்தில்” தானியேல் புத்தகம் முத்திரையிழக்கப்பட்டபோது, அறிவு பெருகுதலை வந்து ஆராயுமாறு மனிதர்கள் அழைக்கப்பட்டார்கள்; அந்த அழைப்பு இறுதியில் இரண்டு வகை ஆராதகர்களை உருவாக்கியது. ஒரு வகையினர் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; மற்ற வகையினர் புரிந்துகொண்டார்கள். “மந்திரவாதிகள், ஜோதிடர்கள், கல்தேயர், குறிசொல்லிகள்” என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பாபிலோனின் ஞானிகள் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; ஆனால் தானியேல் புரிந்துகொண்டான். பாபிலோனிய “ஞானிகள்” புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; ஆகையால் அவர்கள் துன்மார்க்கரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர். தானியேல் ஞானிகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினான்.

அடுத்த கட்டுரையில் தானியேல் நான்காம் அதிகாரத்தைத் தொடர்வோம்.