தானியேல் புத்தகம் - எண் முப்பத்து ஐந்து

“முடிவுகாலத்தில்,” 1798 ஆம் ஆண்டில், தானியேல் புத்தகம்—மேலும் குறிப்பாக உலாய் நதியினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட தரிசனம்—முத்திரை நீக்கப்பட்டது. அந்தத் தரிசனம், 1844 அக்டோபர் 22 அன்று விசாரணைத் தீர்ப்பின் ஆரம்பத்தை அறிவித்தது. அந்தச் சத்தியத்திற்கு அடித்தளமான வசனம் தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம், பதினான்காம் வசனமாகும். அந்தச் செய்தியின் முத்திரை நீக்கப்படுதலை அறிந்து கொள்ளத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தூதரான வில்லியம் மில்லர், அந்தத் தரிசனத்துடன் தொடர்புடைய அனைத்து சத்தியங்களையும் ஒருபோதும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை; ஆனால், அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பணியை அவர் நிறைவேற்றினார்.

மில்லர் தீர்க்கதரிசன வார்த்தையை ஆய்வு செய்யத் தொடங்கியபோது, வேதாகமத்துக்குள் அடையாளம் காணப்பட்டும் நிறுவப்பட்டும் இருந்த தீர்க்கதரிசன விளக்கத்தின் சில விதிகளை அவர் அறிந்துகொண்டார். அந்த விதிகள் பின்னர் வில்லியம் மில்லரின் விளக்க விதிகளாக குறியிடப்பட்டும் அடையாளம் காணப்பட்டும் ஆனது. அந்த விதிகள் தெய்வீக உந்துதலால் அங்கீகரிக்கப்பட்டவை; மேலும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது நிர்வாகத் தீர்ப்பின் ஆரம்பத்தை அறிவிப்பவர்கள் பயன்படுத்தவிருக்கும் விதிகளாகவும் அடையாளம் காணப்படுகின்றன. மில்லர் தாம் வேதாகமத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே அதைப் பற்றிய தனது ஆய்வை ஆரம்பித்ததாகவும், அப்போது தாம் பரிசீலித்து வந்ததைப் புரிந்துகொண்ட அளவிற்கே முன்னேறிச் சென்றதாகவும் சாட்சியமளித்தார். இந்த அணுகுமுறையிலிருந்து, 1844-இல் நிறைவேறியதாக அவர் அடையாளம் காணவிருந்த செய்தியோடு தொடர்புடையதாக மில்லர் முதலில் உணர்ந்த காலத் தீர்க்கதரிசனம் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” என்பதாய் இருந்தது என்பதை எளிதில் காணலாம்.

ஈர்ப்பு எமக்குத் தெரிவிப்பதாவது, காபிரியேல் தூதன், பிற பரிசுத்தத் தூதர்களோடும் சேர்ந்து, மில்லரின் மனதை வழிநடத்தினான்; அதுபோலவே காபிரியேல் தானியேல், வெளிப்படுத்தின யோவான், வேதாகமத்தின் அனைத்து தீர்க்கதரிசிகளின் மனங்களையும் வழிநடத்தியிருந்தான்; ஏனெனில் சாத்தான் இழந்துபோன பணியே காபிரியேலுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. காபிரியேலின் பணி, ஒளியை ஏந்துபவன் என்று பொருள்படும் சாத்தானின் முதல் பெயரான லூசிபர் என்ற பெயரில் பிரதிபலிக்கப்பட்டிருந்தது. காபிரியேல் மில்லருக்குத் தீர்க்கதரிசன ஒளியைக் கொண்டு வந்தான்; அந்த ஒளிக்குக் கீழ்ப்படிந்தபடி, 1844 அக்டோபர் 22 அன்று விசாரணை நியாயத்தீர்ப்பின் தொடக்கத்தை அறிவித்த செய்தியை அவன் அறிவித்தான்.

பின்னோக்கிப் பார்ப்பதன் வாயிலாக, வில்லியம் மில்லரின் பணியைப் புரிந்துகொள்ள விரும்புகிறவர்கள், நெருங்கிவரும் நியாயத்தீர்ப்பின் செய்தியை ஒருங்கிணைக்கும் அவரது செயலுக்குத் திறவுகோல்களாயிருந்த சில உள்ளுணர்வுகள் அவருக்குத் தீர்க்கதரிசன வார்த்தையில் அளிக்கப்பட்டிருந்தன என்பதை உணர முடிகிறது. அந்தத் திறவுகோல்களில் ஒன்று, தீர்க்கதரிசனப் பயன்பாட்டில் ஒரு நாள் ஒரு ஆண்டைக் குறிக்கிறது என்ற அவரது உணர்தல் ஆகும். மற்றொன்று, அவர் கண்டறிந்த தீர்க்கதரிசன வரிசைகளை நிலைநிறுத்தி ஒருங்குசெய்ய அவர் பயன்படுத்திய ஒரு தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பாகும். அந்தக் கட்டமைப்பு, தேவனுடைய ஜனங்களுக்கும் தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலத்திற்கும் பாழாக்குதலைக் கொண்டுவந்த இரண்டு சாத்தானிய வல்லமைகளின் மேல் அடிப்படையாக அமைந்தது. மில்லரின் அனைத்து கண்டுபிடிப்புகளும், புறமதத்தின் வரலாற்றைத் தொடர்ந்து பாப்பாட்சியின் வரலாறு வந்து, பண்டைய இஸ்ரவேலின் காலத்திலிருந்து கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகைவரை, தொடர்ச்சியாக தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் தேவனுடைய ஜனங்களையும் மிதித்தடக்கியதை பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய அந்தத் தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பின் மேல் அமைக்கப்பட்டன.

அந்தத் தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பு, நியாயத்தீர்ப்பின் தொடக்கமாக அக்டோபர் 22, 1844-ஐ நிலைநிறுத்தத் தேவையான ஒவ்வொரு சத்தியத்தையும் அவர் துல்லியமாகக் கண்டறிய அனுமதித்தது. ஆனால் அந்தச் சத்தியம் வரையறுக்கப்பட்டதாக இருந்தது; ஏனெனில் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் புறமதத்தையும் பாப்பரசாட்சியத்தையும் தொடர்ந்து வந்த மூன்றாவது துன்புறுத்தும் வல்லமையை அவர் காண முடியவில்லை. அந்தச் சத்தியத்தை அவர் காணுவது அவசியமாயிருக்கவில்லை; ஏனெனில் அவரது பணியானது அக்டோபர் 22, 1844-ஐ அறிவிப்பதேயாக இருந்தது; மேலும் மூன்றாவது துன்புறுத்தும் வல்லமையைச் சார்ந்த வெளிச்சம் அந்தத் தேதிக்குப் பிறகு முத்திரை நீக்கப்பட்டு வெளிப்படுத்தப்படவிருந்தது.

புறமத ரோம், அதனைத் தொடர்ந்து பாப்பரச ரோம் எனும் பாழாக்கும் இரு அதிகாரங்களின் அமைப்பின் அடிப்படையில் தனது தீர்க்கதரிசனப் புரிதல்களை ஒழுங்குபடுத்தியதுடன் தொடர்பாக, தானியேல் புத்தகத்தில் “தினசரி” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல் புறமதத்தின் சின்னமாகவும், அல்லது புறமத ரோமின் சின்னமாகவும் இருப்பதாக அவர் புரிந்திருந்தார். “தினசரி” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட “தாமீத்” என்னும் சொல் தானியேலால் ஐந்து முறை பயன்படுத்தப்படுகிறது. அது எப்போதும், பாப்பரசத் தலைமையைச் சுட்டிக்காட்டுவதாக மில்லர் சரியாகப் புரிந்துகொண்ட ஒரு சின்னத்துடன் இணைந்தே பயன்படுத்தப்படுகிறது. “தினசரி” என்பதுடன் எப்போதும் தொடர்பாக இடம்பெறும் பாப்பரசத் தலைமையின் சின்னம், இரண்டு சின்னங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. எவ்வாறாயினும், பாப்பரச அதிகாரத்தின் அந்த இரண்டு சின்னங்களும் பாப்பரசத் தலைமையையே அடையாளப்படுத்தினாலும், தானியேல் “தாமீத்” என்னும், “தினசரி” என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் சொல்லைப் பயன்படுத்தியபோது, அது எப்போதும் பாப்பரசத் தலைமையின் சின்னத்துடன், அதற்கு முன்னதாகவே பயன்படுத்தப்பட்டது. தானியேல் புத்தகத்தில் “தினசரி” என்பது புறமதத்தைக் குறிக்கிறது என்ற மில்லரின் புரிதல், புறமதத்திற்குப் பின்பு பாப்பரசம் வந்த இரு பாழாக்கும் அதிகாரங்களின் அடிப்படையில் அமைந்ததாக அவர் கண்ட கட்டமைப்பின் அஸ்திவாரமாக ஆனது. தானியேல் புத்தகத்தில் “தினசரி” என்பதைக் புறமதமாக மில்லர் அடையாளப்படுத்தியது, 1888-இல் ஆரம்பமான அட்வென்டிசத்தின் இரண்டாம் தலைமுறையிலிருந்து தொடங்கி, அட்வென்டிசத்தின் உட்பகுதியில் ஒரு மிகப் பெரிய சர்ச்சையாக மாறுவதற்கு விதிக்கப்பட்டிருந்தது.

மில்லர் 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 பற்றிய புரிதலின் ஒரு கூறாகக் கண்டறிந்த முதல் தீர்க்கதரிசனச் சத்தியம், லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” என்பதாகும்; மேலும் அது 1863 ஆம் ஆண்டில் நிராகரிக்கப்பட்ட மில்லர் நிறுவிய சத்தியங்களில் முதலாவதாக இருந்தது. அந்த நிராகரிப்பே, அவர்கள் லவோதிக்கேயாவின் வனாந்தரத்தில் அலைந்து திரியத் தொடங்கியபோது, அட்வென்டிசத்தின் முதல் தலைமுறையை ஆரம்பித்தது. இரண்டாம் தலைமுறை 1888 ஆம் ஆண்டு மினியாபோலிஸ் பொது மாநாட்டில் ஆரம்பமானது; அங்கு நிகழ்ந்த கலகத்தின் பிந்தைய விளைவாக, மில்லர் “the daily” என்பதை புறமதமாக அடையாளப்படுத்தியதை நிராகரிக்கும் சாத்தானிய செயல்பாடு 1901 இல் ஆரம்பமானது. “the daily” பற்றிய சரியான புரிதல், “the daily” குறித்து மில்லர் கொண்டிருந்த சரியான கருத்துக்கு எதிராக முன்வைக்கப்பட்ட கருத்து, “வானத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட தூதர்களால்” வழங்கப்பட்டதாக அடையாளப்படுத்திய அந்தத் தீர்க்கதரிசினியின் மரணத்திற்குப் பிறகே முழுமையாக ஒதுக்கிவைக்கப்பட்டது. முழுமையான நிராகரிப்பு சுமார் 1931 ஆம் ஆண்டில் மூன்றாம் தலைமுறையில் நடைபெற்றது. 1919 பைபிள் மாநாட்டிற்குப் பின்னர் உடனே W. W. Prescott எழுதிய The Doctrine of Christ என்னும் நூல் வெளியிடப்பட்டதுடன் மூன்றாம் தலைமுறை ஆரம்பமானது. 1919 இல் மூன்றாம் தலைமுறை ஆரம்பித்து, 1957 இல் Questions on Doctrine என்னும் நூல் வெளியிடப்படும் வரையில் தொடர்ந்தது.

ஹபக்கூக்கின் இரண்டு பலகைகளின்மேல் (1843 மற்றும் 1850 முன்னோடி வரைபடங்கள்) மில்லரின் பணி நிலைநிறுத்தப்பட்டு தெளிவாக்கப்பட்ட பின்பு, புறமதத்தையும் பாப்பரசுத் துறையையும் தொடர்ந்து, தேவனுடைய ஜனங்களைத் துன்புறுத்தவும் செய்யும் மற்றொன்று, அதாவது மூன்றாவது பாழாக்கும் வல்லமை இருப்பதெனும் சத்தியத்தை கர்த்தர் பின்னர் வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினார்.

மூன்றாவது உபத்திரவப்படுத்தும் அதிகாரத்தை மில்லர் காண முடியவில்லை; இந்தக் காரணத்தினால் அவருடைய அமைப்பு முழுமையற்றதாக இருந்தது, இருப்பினும் அது அவர் செய்யவேண்டிய பணியை நிறைவேற்றுவதற்கு முற்றிலும் ஏற்றதாக இருந்தது. சகோதரி வைட், மில்லர் தேவனுடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தூதராக இருந்தார் என்றும், அவர் தமது பணியில் எலியா மற்றும் யோவான் ஸ்நானகர் மூலம் முன்மாதிரியாகக் குறிக்கப்பட்டிருந்தார் என்றும், தமது பணிக்கான அழைப்பில் எலீஷா மூலம், தமது மரணத்தில் மோசே மூலம் முன்மாதிரியாகக் குறிக்கப்பட்டிருந்தார் என்றும் அடையாளப்படுத்துகிறார். பரிசுத்த வரலாற்றில், அவர்களை உயிர்த்தெழச் செய்வதற்காக தேவதூதர்கள் கல்லறையருகில் காத்திருக்கிறார்கள் என்று அடையாளப்படுத்தும் விளக்கவுரையைத் தூண்டியவர்கள் மிகச் சிலரே; ஆனால் மில்லரைப் பற்றிய விளக்கவுரை அதுவே. அவர் எழுப்பப்பட்ட வரலாற்றின் வரம்பினால் அவரது பணி எல்லைப்படுத்தப்பட்டிருந்தது என்பது மில்லரை இழிவுபடுத்தும் கூற்றல்ல; மாறாக, அவரது பணி தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் உண்மையான ஒளியில் கருதப்பட வேண்டுமாயின் அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு அவசியம் மட்டுமே ஆகும்.

மில்லருக்கு, புறமதமும் அதன் பின்பு பாப்புத்துவமும் ஆகிய பாழாக்கும் இரண்டு அதிகாரங்களின் அடிப்படையில் ஒரு தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பை உருவாக்க அனுமதித்த, குறிப்பான தூதரக வழிநடத்தல் வழங்கப்பட்டது. இந்தக் காரணத்தினால், அந்த இரண்டு அதிகாரங்களால் நிகழ்த்தப்பட்ட பாழாக்குதலைத் தாண்டிய வரலாற்றைக் குறிப்பிட்ட தீர்க்கதரிசனங்கள் மில்லரால் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டன. ஆயினும், அத்தகைய தவறான புரிதல்களில் எதுவும் ஆபகூக்கின் இரண்டு பரிசுத்த அட்டவணைகளில் இடம்பிடிக்கவில்லை; அங்கே மில்லரின் உழைப்பின் மூலம் நிறுவப்பட்ட அஸ்திவாரங்கள் வரைகலைமுறையில் வெளிப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. இதனால்தான், 1843 ஆம் ஆண்டுக் கட்டவணையைப் பற்றி அது கர்த்தரின் கரத்தினால் வழிநடத்தப்பட்டது என்று தெய்வீகத் தூண்டுதல் பதிவு செய்ய முடிந்தது.

தேவதூதர்களின் வழிநடத்தலின்படி மில்லரால் தொகுக்கப்பட்ட சத்தியங்கள் ஆண்டவரால் வழிநடத்தப்பட்டவையாக இருந்தன; மேலும் 1843 அட்டவணைக்கு அளிக்கப்பட்ட ஒப்புதலின் வரம்பிற்குள், “அன்றாடம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள “தாமீத்” என்பது புறமதத்தைச் சுட்டுகிறது என்ற மில்லரின் புரிதல் சரியானது என்பதைத் தூண்டுதலான வெளிப்பாடு உட்படுத்தியது. “அன்றாடம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள எபிரெயச் சொல் “தாமீத்” தானியேல் புத்தகத்தில் ஐந்து முறை வருகிறது; அது ஒவ்வொரு முறையும் புறமதம் தொடங்கி பின்னர் பாப்பாட்சியமாகத் தொடரும் பாழாக்கும் இரு அதிகாரங்களுக்கிடையிலான உறவையே எப்போதும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

“அன்றாடம்” என்பதைக் புறமதத்தின் ஒரு குறியீடாக மில்லர் புரிந்துகொண்ட விதம், அவர் பயன்படுத்திய தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பில் முற்றிலும் அத்தியாவசியமானதாக இருந்தது; ஏனெனில், புறமதத்திற்குப் பின்னர் பாப்பமதம் வரும் அந்த தொடர்ச்சியான தொடர்பே, அவர் புரிந்துகொள்ள வழிநடத்தப்பட்ட அனைத்து தீர்க்கதரிசனங்களையும் ஒருங்கிணைத்து ஒழுங்குபடுத்துவதற்கான அவரது குறிப்புநிலையாக ஆனது.

“முடிவுக் காலத்தில்,” 1798 ஆம் ஆண்டில், தானியேலின் புத்தகம் முத்திரை நீக்கப்பட்டது; மேலும், சிஸ்டர் வைட் வருகை இயக்கத்தின் “மையத் தூண்” மற்றும் “அஸ்திவாரம்” என்று அடையாளப்படுத்திய முக்கியமான வசனம் தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம், பதினான்காம் வசனமாகும்.

பதினான்காவது வசனம் பதின்மூன்றாவது வசனத்திற்கான பதிலாகும்; மேலும், கேள்வியின் சூழல் இன்றியமையாததனால், அது இல்லாமல் அந்தப் பதில் அர்த்தமற்றதாகிறது.

1798 ஆம் ஆண்டில், “முடிவுகாலத்தில்” தானியேல் புத்தகம் முத்திரையறுக்கப்பட்டபோது உண்டான அறிவின் பெருக்கின் சின்னமாக இவ்விரு வசனங்கள் விளங்குகின்றன. பதின்மூன்றாம் வசனம், மில்லர் தமது தீர்க்கதரிசன மாதிரியை அமைத்த இரு பாழாக்கும் அதிகாரங்களை அடையாளப்படுத்துகிறது. பதின்மூன்றாம் வசனத்தில் உள்ள “தினந்தோறும்” என்பதைக் மில்லர் புறமதமாகவும், “பாழாக்கும் மீறுதல்” என்பதைக் போப்பாட்சியாகவும் அடையாளப்படுத்தினார். வரலாற்றில் 1798 ஆம் ஆண்டில் வந்து சேர்ந்த அறிவின் பெருக்கை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இவ்விரு வசனங்களிலேயே, தேவதூதர்கள் மில்லர் அறிந்துகொள்ளும்படி நடத்தின தீர்க்கதரிசன மாதிரி அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது என்பதை அறிதல் முக்கியமானது. இருப்பினும், தீர்க்கதரிசன அரங்கில் அடுத்ததாக எழுந்து வந்து தேவனுடைய மக்களைத் துன்புறுத்தப்போகும் அதிகாரத்தை மில்லர் காணும்படி அவருக்குக் கொடுக்கப்படவில்லை.

மூன்றாவது வல்லமையை காண முடியாத மில்லரின் இயலாமை, அவரை முற்றிலும் தவறான முடிவுகளுக்கு வரச் செய்தது. வெளிப்படுத்தல் பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தின் கடல்மிருகத்தை மில்லர் புறமத ரோமாகவும், பூமிமிருகத்தை போப்பாட்சிய ரோமாகவும் அடையாளப்படுத்தினார். வெளிப்படுத்தல் பதினேழாம் அதிகாரத்தை அவர் பொருள்படுத்திய விதமும், போப்பாட்சியம் என்ற இரண்டாவது பாழாக்கும் வல்லமையைத் தாண்டி விரியும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றைக் காண முடியாத அவரது இயலாமையினால் குறைபாடுடையதாக இருந்தது. இந்தக் காரணத்தினாலே, தானியேலின் தீர்க்கதரிசனத்தில் ரோம வல்லமையை மில்லர் அடையாளப்படுத்தியபோது, அவர் அதனை இரண்டு கட்டங்களாக வந்த ஒரே வல்லமையாகக் கருதினார். அது அப்போதும் சரியான பொருள்படுத்தலாக இருந்தது; இப்போதும் அதுவே சரியான பொருள்படுத்தலாகும். ஆனால், ரோமால் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட நான்காவது ராஜ்யத்தைத் தாண்டி செல்லும் எதனாகவும் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யங்களை அவர் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்க அதுவே தடையாக அமைந்தது. ரோம் என்ற நான்காவது ராஜ்யத்துக்கு இரண்டு கட்டங்கள் உள்ளன என்பதை—அவை புறமத ரோமும் போப்பாட்சிய ரோமும் ஆக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன என்பதை—அவர் கண்டு அடையாளப்படுத்தினார்; ஆனால், போப்பாட்சிய ரோம் ஐந்தாவது ராஜ்யமுமாக இருந்து, அதற்குப் பின்பு ஆறாவது ராஜ்யம் வரவேண்டியது என்பதைக் காண முடியவில்லை.

தானியேல் அதிகாரம் இரண்டில், மில்லரைட்டுகள் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஐந்தாம் இராஜ்யத்தின் கூறுகளை நான்காம் இராஜ்யத்துடன் ஒன்றிணைத்தனர். அடிப்படை மட்டத்தில் அவர்களின் பயன்பாடு சரியானதாக இருந்தது; ஆனால் முழுமையற்றதாக இருந்தது. ஏனெனில் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் இராஜ்யங்களின் முதல் குறிப்பானது, அதே இராஜ்யங்களின் கடைசி குறிப்புடன் ஒத்துப்போக வேண்டும்; ஏனெனில் இயேசு, அல்பாவும் ஓமேகாவுமானவராக, எப்போதும் முடிவை ஆரம்பத்தின் மூலம் விளக்குகிறார். தொடர்ச்சியாக வரும் இரண்டு தனித்த இராஜ்யங்களுக்கிடையிலான வேறுபாட்டைக் காண இயலாதிருந்ததால், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பன்னிரண்டு புறமதத்தைக் (பெரிய நாகம்) குறிக்கிறது என்பதையும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதிமூன்றின் கடல் மிருகம் போப்புமதத்தை (மிருகம்) குறிக்கிறது என்பதையும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதிமூன்றின் பூமி மிருகம் விசுவாசத் துறந்த புரொட்டஸ்டண்டுத்துவத்தை (பொய்த் தீர்க்கதரிசி) குறிக்கிறது என்பதையும் மில்லர் அறிந்துகொள்ள இயலாதபடி ஆனது.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பன்னிரண்டாம் மற்றும் பதிமூன்றாம் அதிகாரங்களில் உள்ள மகா நாகத்தையும், மிருகத்தையும், கள்ளத் தீர்க்கதரிசியையும் தொடர்ந்து வரும் மூன்று இராச்சியங்களாக மில்லர் காண இயலவில்லை; ஆகையால், தன் தீர்க்கதரிசனத் தர்க்கத்தின் காரணமாக, உலகத்தை அர்மகெதோனுக்குக் கொண்டு செல்லும் அந்த மூன்று வல்லமைகளின் தொடர்ச்சியான ஓர் விளக்கமாக அந்த இரண்டு அதிகாரங்களும் அமைவதில்லை என்று அவர் கருத வேண்டிய நிலைக்கு வந்தார். மில்லருக்கு அளிக்கப்பட்ட ஒளி, அவரது தலைமுறைக்குரிய பரிபூரண ஒளியாக இருந்தது; மேலும், அவரது தலைமுறை அந்த ஒளியினாலே சோதிக்கப்பட்டது.

மூன்று பாழாக்கும் வல்லமைகளின் (அதாவது நாகம், மிருகம், பொய்த்தீர்க்கதரிசி) வெளிச்சம், “முடிவுகாலத்தில்,” 1989 ஆம் ஆண்டில், Future for America-க்கு வழங்கப்பட்டது. தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றின் நாற்பதாவது வசனத்தின் நிறைவேற்றமாக சோவியத் ஒன்றியம் சரிந்தபோது முத்திரை நீக்கப்பட்ட தானியேலின் பகுதி, மூன்றாம் தூதனுடைய வெளிச்சமாக இருந்தது; இதேவேளை மில்லருக்கு முதலாம் தூதனுடைய வெளிச்சம் வழங்கப்பட்டிருந்தது. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்கள், Future for America இயக்கத்தின் அஸ்திவாரமும் மையத் தூணும் ஆகக் காணப்பட்டன; மேலும் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாவது வசனம் அந்த வெளிச்சத்தைச் சுருக்கமாகக் கூறுகிறது; அதுபோலவே தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் பதின்மூன்றும் பதினான்கும் வசனங்கள், மில்லரைட் இயக்கத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட வெளிச்சத்தைச் சுருக்கமாகக் கூறின.

இந்த வசனம், 1798 ஆம் ஆண்டில் “முடிவுகாலத்தில்” தெற்கின் ராஜாவுக்கும் வடக்கின் ராஜாவுக்கும் இடையில் தொடங்கிய ஒரு போரைக் குறிப்பதாகும். தெற்கின் ராஜா, அதே ஆண்டில் பாப்பரசாட்சிக்கு மரணகாயத்தை ஏற்படுத்திய இறைவனற்ற பிரான்சைக் குறித்தான். அங்கே வடக்கின் ராஜாவாகப் பாப்பரசாட்சி சித்தரிக்கப்படுகிறது. தீர்க்கதரிசன ரீதியாக 1798 இல் இருந்த பிரான்ஸ், தானியேல் ஏழாம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் பத்து ராஜ்யங்களில் பத்தில் ஒன்றாக இருந்தது. அந்த பத்து ராஜ்யங்கள் புறமத ரோமையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; புறமத ரோமை வலுசர்ப்பத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. பாப்பரசாட்சி (வடக்கின் ராஜா) மிருகத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. வசனத்தின் தொடக்கத்தில் மரணகாயம் பெற்றிருந்த வடக்கின் ராஜா (பாப்பரசாட்சி), இறுதியில் தெற்கின் ராஜாவுக்கு (இறைவனற்றதின் ராஜா) எதிராகப் பதிலடி கொடுப்பான் என்பதை இந்த வசனம் அடையாளப்படுத்துகிறது. பாப்பரசாட்சி உண்மையாகவே பதிலடி கொடுத்தபோது, இறைவனற்றதின் ராஜா பிரான்ஸ் தேசத்திலிருந்து சோவியத் யூனியன் கூட்டமைப்பிற்கு மாறியிருந்தான். பிரான்ஸ் ஒரு தேசமாக இருந்தது; ஆயினும் வசனத்தில் வடக்கின் ராஜா தெற்கின் ராஜாவுக்கு எதிராகப் பதிலடி கொடுத்தபோது, முன்னாள் சோவியத் யூனியனைப் போலவே, தெற்கின் ராஜா “தேசங்கள்” என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்டான்.

வடக்கின் ராஜா (பாப்பரசுத் துறை) பதிலடி கொடுத்தபோது, அதனுடன் “ரதங்களும்,” “குதிரைப்படையினரும்,” “பல கப்பல்களும்” வந்தன. ரதங்களும் குதிரைப்படையினரும் இராணுவ வல்லமையின் சின்னங்கள்; கப்பல்கள் பொருளாதார வல்லமையின் சின்னங்கள். சோவியத் ஒன்றியத்தை வீழ்த்தும் நோக்கத்திற்காக பாப்பரசுத் துறையுடன் அப்பவித்திரக் கூட்டணியை அமைத்த வல்லமை அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளே; வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதின்மூன்றாம் அதிகாரத்தில், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் இந்த இரு வல்லமைகளும், ஆயுத வல்லமையும் பொருளாதார வல்லமையும் கொண்டு உலகத்தைப் பாப்பரசுத் துறையின் அதிகார முத்திரையை ஏற்கும்படி வற்புறுத்தும் அதன் திறனாக அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன. மனிதர்கள் அந்த முத்திரையின்றி வாங்கவோ விற்கவோ தடைசெய்யப்படுவார்கள்; அதற்கும் மேலாக, அந்த முத்திரையின்றி மனிதர்கள் கொல்லப்படுவார்கள்.

நாற்பதாவது வசனம் திராகோனை (தெற்கின் ராஜா), மிருகத்தை (பாப்பரசாட்சி), மற்றும் பொய்த்தீர்க்கதரிசியை (அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள்) நேரடியாக அடையாளப்படுத்துகிறது. 1989 ஆம் ஆண்டிலுள்ள “முடிவுகாலத்திற்கான” அடிப்படை வசனம், உலகத்தை ஆர்மகெதோனுக்குக் கொண்டு செல்லும் மூன்று பாழாக்கும் வல்லமைகளை அடையாளப்படுத்துகிறது; அதேபோன்று மில்லரீய இயக்கத்தின் அடிப்படை வசனங்கள், புறமதத்தின் இரு பாழாக்கும் வல்லமைகளையும், அதனைத் தொடர்ந்து வந்த பாப்பரசாட்சியையும் அடையாளப்படுத்தின.

இந்த வசனம் தெற்கின் ராஜாவுக்கும் வடக்கின் ராஜாவுக்கும் இடையிலான ஒரு போராட்டத்தால் தொடங்குகிறது. வசனத்தின் தொடக்கத்தில் (1798) தெற்கின் ராஜா வெற்றி பெறுகிறான்; ஆனால் அந்த வசனத்திலேயே வடக்கின் ராஜா பதிலடி கொடுத்து தெற்கின் ராஜாவின்மேல் வெற்றி பெறுகிறான். வசனத்தின் தொடக்கம் வடக்கின் ராஜாவுக்கும் தெற்கின் ராஜாவுக்கும் இடையிலான போராட்டத்தை குறிக்கிறது; அதேபோல், வசனத்தில் அடங்கியுள்ள செய்தியின் முடிவிலும் வடக்குத் மற்றும் தெற்குத் ராஜாக்களுக்கிடையிலான அதே போராட்டம் சித்தரிக்கப்படுகிறது, ஆனால் எதிர்மாறான முடிவுகளுடன். தொடக்கம் 1798 ஆம் ஆண்டில் “முடிவுக் காலத்தை” குறித்தது; முடிவிலுள்ள போர் 1989 ஆம் ஆண்டில் “முடிவுக் காலத்தை” குறிக்கிறது. இந்த வசனம், தன்னுள் எழுதப்பட்டுள்ள சாட்சியத்தில், ஆதியும் அந்தமுமான அல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆகிய கையொப்பத்தை உள்ளடக்கியுள்ளது.

இந்த வசனத்தின் நிஜமான வரலாறு 1989 ஆம் ஆண்டில் சோவியத் ஒன்றியம் சரிந்ததைக் கடந்தும், நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலும் தொடர்கிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில், வேகமான நிகழ்வுகளின் ஓர் தொடரின் மூலம் நவீன பாபிலோனின் மும்மடங்கு ஐக்கியம் நிகழ்த்தப்படுகிறது. ஆகையால், நாற்பதாம் வசனம் 1798 ஆம் ஆண்டில் கொடிய காயம் ஏற்படுத்தப்பட்டபோது, தீருவின் வேசி மறக்கப்பட்ட வேளையில் ஆரம்பமாகிறது. அந்த வசனம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வரலாறு முழுமையாக நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் முடிவடைகிறது; அங்கே கொடிய காயம் குணமாக்கப்படுகிறது, தீருவின் வேசி நினைவுகூரப்படுகிறது. இந்த ஆரம்பத்தினதும் முடிவினதும் அடையாளம், அந்த வசனத்தில் காணப்படும் உரையின் மேல் மட்டுமல்ல, அந்த வசனம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் முழு வரலாற்றின் மேலும் எழுதப்பட்டுள்ளது. அந்த வசனம், வெறுமனே புறமதம் (பெருநாகம்) மற்றும் பாப்பரசுத்துவம் (மிருகம்) ஆகியவற்றின் மீது அமைந்த தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பை மட்டும் அல்லாமல், உலகத்தை அர்மகெதோனுக்குத் தலைமைத்துவப்படுத்தும் மூன்று பாழாக்கும் வல்லமைகளின் கட்டமைப்பையும் அடையாளப்படுத்துகிறது.

மில்லரின் தீர்க்கதரிசன கட்டமைப்பு தேவனுடைய விசாரணைத் தீர்ப்பின் வருகையை அறிவித்தது; அதுபோலவே, Future for America-வின் தீர்க்கதரிசன கட்டமைப்பு தேவனுடைய நிறைவேற்றத் தீர்ப்பின் வருகையை அறிவிக்கிறது. 1989 ஆம் ஆண்டில் “முடிவுக் காலத்தில்,” சோவியத் ஒன்றியத்தின் வீழ்ச்சியின்போது தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்கள் முத்திரை நீக்கப்பட்டபோது, மூன்று-அடுக்கு சோதனை மற்றும் சுத்திகரிப்பு செயல்முறை ஆரம்பமானது. 1798 இல் முத்திரை நீக்கப்பட்ட உலை நதியின் தரிசனத்தை முறையாகப் புரிந்துகொள்ள, மில்லர் புறமதத்தையும் பாப்பாட்சியையும் மட்டுமே கண்டார், ஆனால் விசுவாசத் துறந்த புராட்டஸ்தாந்தத்தைக் காணவில்லை என்ற வேறுபாட்டைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அடுத்த கட்டுரையில் அந்த பரிசீலனையை நாம் தொடர்ந்து மேற்கொள்வோம்.