தானியேல் புத்தகம் - முப்பத்தாறு

தானியேல் முதல் அதிகாரம் ஆகஸ்ட் 11, 1840 முதல் அக்டோபர் 22, 1844 வரை முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் வரலாற்றை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. தானியேல் நான்காம் அதிகாரமும் கி.மு. 723 முதல் அக்டோபர் 22, 1844 வரை முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் வரலாற்றை உரையாடுகிறது. நிச்சயமாக, “வரி மேல் வரி” என்ற பிந்திய மழை முறையியலின்றி இதைக் காண இயலாது.

நான்காம் அதிகாரத்தில் நெபுகாத்நேச்சார் மிகவும் சிக்கலான ஒரு தீர்க்கதரிசனச் சின்னமாக இருக்கிறார். வில்லியம் மில்லரின் வரலாற்றில் உலாய் நதி தரிசனத்தின் முத்திரை அவிழ்க்கப்படுதலை நாம் ஆராயத் தொடங்கும் இந்நேரத்தில், அவர் எதைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார் என்பதை நமக்கே நாம் நினைவூட்டிக்கொள்ளுவது முக்கியமானது. நெபுகாத்நேச்சாரின் இரண்டாவது சொப்பனம், வில்லியம் மில்லரின் இரண்டாவது சொப்பனத்தைப் போலவே, லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்களை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது; அதுவே தானியேல் புத்தகம் முழுவதையும் ஒன்றாக நெய்திணைக்கும் தீர்க்கதரிசன நூல்நாராகும். நான்காம் அதிகாரத்தில் உள்ள நெபுகாத்நேச்சாரின் சொப்பனத்தை தானியேல் விளக்கினபோது, வரவிருக்கும் நியாயத்தீர்ப்பைப் பற்றி அவனை எச்சரித்தான்; அவ்வாறு செய்வதன்மூலம், 1798 ஆம் ஆண்டில் “முடிவுக் காலத்தில்” வரலாற்றிற்குள் வந்த முதல் தூதனுடைய செய்திக்கான முன்னடையாளமாக அவன் அமைந்தான்.

நேபுகாத்நேச்சாருக்குச் எச்சரிக்கப்பட்டிருந்த நியாயத்தீர்ப்பு வர வேண்டிய காலம் வந்து சேர்ந்தபோது, அதன் வருகை விசாரணை நியாயத்தீர்ப்பு ஆரம்பமான 1844 அக்டோபர் 22-ஐ முன்னடையாளமாகக் காட்டியது. நான்காம் அதிகாரத்தில், தானியேல் வழங்கிய எச்சரிக்கைச் செய்தியும், அந்த எச்சரிக்கைச் செய்தியோடு தொடர்புடைய நியாயத்தீர்ப்பின் வருகையும் “மணி” என்ற சொல்லினால் குறிக்கப்பட்டன. நேபுகாத்நேச்சாரின் நியாயத்தீர்ப்பின் “மணி”, முதல் தூதனுடைய செய்தியில் உள்ள தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பின் “மணி”-யைச் சுட்டிக்காட்டியது. அது மேலும், தேவனுடைய நிறைவேற்று நியாயத்தீர்ப்பு ஆரம்பமாகும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் “மணி”-யையும் முன்னடையாளமாகக் காட்டியது. தானியேல் நான்காம் அதிகாரத்தின், 1798-இல் முதல் தூதனுடைய செய்தியின் வருகையையும், “மணி” என்ற சொல்லினால் அடையாளப்படுத்தப்படும் 1844 அக்டோபர் 22-இல் மூன்றாம் தூதனுடைய வருகையையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பகுதி, பின்னர் மறுபடியும் சொல்லப்பட்டு விரிவாக்கப்படுகிறது. “மறுபடியும் சொல்லி விரிவாக்குதல்” என்ற முறை, தீர்க்கதரிசனத்தில் மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் ஒரு தீர்க்கதரிசன நுட்பமாகும்; குறிப்பாக தானியேல் புத்தகத்தில் அது மிகத் தெளிவாகக் காணப்படுகிறது.

நெபுகாத்நேச்சார் நியாயத்தீர்ப்பின் “மணிநேரத்தை,” அதாவது “ஏழு காலங்களை,” அடைந்தவுடன், அது அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பாகத் தொடங்கியது; வடக்கின் ராஜாவாகிய அவர், பின்னர் கி.மு. 723-இல் இஸ்ரவேலின் வடக்கு ராஜ்யத்தின் மீது வந்த நியாயத்தீர்ப்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார். அவருக்குப் மிருகத்தின் இருதயம் கொடுக்கப்பட்டது; வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் ஒரு மிருகம் என்பது ஒரு ராஜ்யமாகும்; மேலும் கி.மு. 723 முதல் 1798 வரை, தானியேல் புத்தகத்தின் பொருளாக அடிக்கடி இடம்பெறும் அந்த இரண்டு வகையான புறமதத்தையும் அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார்.

ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள், அதாவது ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்ற காலத்தில், அவன் புறமத அழிவுசெய்யும் அதிகாரத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினான்; பின்னர் மேலும் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள், அதுவும் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளைச் சின்னமாகக் கொண்ட காலத்தில், அவன் போப்பாட்சியின் அழிவுசெய்யும் அதிகாரத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினான். இந்த இரு அழிவுசெய்யும் அதிகாரங்களின் இருதயமும் ஒன்றே; ஏனெனில் போப்பாட்சித்தனம் என்பது கிறிஸ்தவத்தைத் தன் வெளிப்புற ஒப்புரவாக அணிந்திருக்கும் புறமதமே அன்றி வேறல்ல.

“நாட்களின் முடிவில்” — தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட ஒரு சின்னமாகிய இதுவே 1798-ஆம் ஆண்டிலுள்ள “முடிவுகாலத்தை” குறிக்கிறது — அவனுடைய ராஜ்யம் அவனுக்குத் திரும்பக் கொடுக்கப்பட்டது. தானியேல் நான்காம் அதிகாரத்தின் சாட்சி மற்றும் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவி, “நாட்களின் முடிவில்” அவனுடைய ராஜ்யம் அவனுக்குத் திரும்பக் கொடுக்கப்பட்டபோது, அவன் மனமாற்றமடைந்த மனிதனாயிருந்தான் என்பதை அடையாளப்படுத்துகின்றன. பின்னர் அவன் நான்கு முக்கியமான சத்தியங்களின் ஒரு தீர்க்கதரிசனச் சின்னமாக ஆகிறான். தன் “ஏழு காலங்களின்” முதல் பாதியில் அவன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய புறமதத்தின் வல்லமையான வலுசர்ப்பத்திற்கும், தன் “ஏழு காலங்களின்” கடைசி பாதியில் அவன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய மிருகத்தின் வல்லமைக்கும் இடையிலான தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பாக அவன் ஆகிறான். 1798-இல் மீளஸ்தாபிக்கப்பட்ட ஒரு ராஜ்யமாக நின்ற அந்த இரு வல்லமைகளின் சின்னமாக, அவன் பின்னர் தீருவின் வேசி மறக்கப்பட்டிருந்த காலத்தில், எழுபது அடையாள ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்யவிருந்த மூன்றாவது பாழாக்கும் வல்லமையையும் (பொய்த் தீர்க்கதரிசி) பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். பாபிலோனின் ராஜாவாகிய நேபுகாத்நேச்சார், கடைசி நாட்களில் நவீன பாபிலோனாக ஆகவிருந்த அந்த மூன்று வல்லமைகளுக்கிடையிலான தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்; அது பின்னர் உலகத்தை ஆர்மகெதோனுக்குத் தலைமைத்துவம் செய்கிறது.

அவர், மனந்திரும்பிய தமது அனுபவத்தினால் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட ஒரு ஆட்டுக்குட்டியாக 1798 ஆம் ஆண்டில் ஆரம்பித்த பூமியின் மிருகமாகிய ஐக்கிய அமெரிக்காவின் பிறப்பையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார். அதேவேளையில், பூமியின் மிருகத்தின் இரண்டு கொம்புகளையும் அவர் ஒரே சமயத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவார்; அவை குடியரசுத் தத்துவமும் புராட்டஸ்டாந்துத் தத்துவமும் ஆக இருந்து, ஐக்கிய அமெரிக்காவின் வல்லமையைக் குறிப்பித்தன; அதுவே உலகத்தில் அதனை மிகுந்த அருள்பெற்ற தேசமாக ஆவதற்கு அனுமதித்தது. ஆனால் அந்த எழுபது குறியீட்டு ஆண்டுகளின் முடிவில், அந்த இரண்டு கொம்புகள் பின்னர் விலகிப்போன குடியரசுத் தத்துவமும் விலகிப்போன புராட்டஸ்டாந்துத் தத்துவமும் ஆக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும்; இவ்விரு கொம்புகளும் தலா இரண்டு வகுப்புகளாகப் பிரிக்கப்படும். குடியரசுத் தத்துவத்தின் கொம்பு, அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பரிசுத்தக் கோட்பாடுகளை வெளிப்படையாகப் புறக்கணித்த ஜனநாயகக் கட்சியையும், தாங்களே அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பாதுகாவலர்களும் போராளிகளும் என்று அறிவித்துக் கொண்டும், உண்மையில் அந்த அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பரிசுத்தக் கோட்பாடுகளை மறுத்து, அந்தப் பரிசுத்த ஆவணத்துக்குள் உள்ள கோட்பாடுகளை விட மரபுகளையும் வழக்கங்களையும் மேலிடமாகத் தேர்ந்தெடுத்த குடியரசுக் கட்சியையும் கொண்டிருக்கும்.

கிறிஸ்துவின் காலத்தில், இந்த இரு தரப்பினரும் சதூக்கேயரும் பரிசேயரும் மூலம் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டனர். சதூக்கேயர் மற்றும் பரிசேயரின் ஆவியும் விசுவாசதுரோகப் புரொட்டஸ்டண்டிசத்தின் கொம்பில் வெளிப்படும்; அங்கு ஒரு வகுப்பினர் ஞாயிறு ஆராதனையை ஆதரிப்பார்கள், மற்றோர் வகுப்பினர் சப்த ஆராதனையை ஆதரிப்பார்கள். 1798-ஆம் ஆண்டில், “நாட்களின் முடிவில்” நேபுகாத்நேச்சாரின் மனந்திரும்பிய நிலை, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளையும், பூமியிலிருந்து எழும் மிருகத்தின் இரு கொம்புகளையும் மிகவும் பொருத்தமாகப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. இந்த மூன்று அடையாளங்களும்—அதாவது, பூமியிலிருந்து எழும் மிருகமும் அதன் இரு கொம்புகளும்—ஆட்டுக்குட்டியிலிருந்து வலுசர்ப்பமாக மாறுவதற்கு நியமிக்கப்பட்டிருந்தன.

நெபுகாத்நேச்சார், தனது “ஏழு காலங்களின்” முடிவில், தன் சொற்பொருளான பாபிலோன் ராஜ்யத்தை கடைசி நாட்களில் தோன்றும் நவீன பாபிலோனின் சின்னமாக அடையாளப்படுத்தும் இணைப்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார்; அந்த நவீன பாபிலோன் வல்லுநாகம், மிருகம், பொய்த்தீர்க்கதரிசி ஆகியவற்றால் அமைந்துள்ளது. மேலும், தீரு என்னும் வேசி மறக்கப்பட்டிருக்கும் எழுபது அடையாள ஆண்டுகளின் காலப்பகுதியில் ஆட்டுக்குட்டியிலிருந்து வல்லுநாகமாக மாறும் இரு கொம்புகளுடைய பூமியிலிருந்து எழும் மிருகத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் மூன்று தீர்க்கதரிசன அங்கங்களையும் அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார். எழுபது அடையாள ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்யும் அந்த ராஜ்யத்திற்கு மாதிரியாக இருப்பது அவருடைய சொற்பொருளான ராஜ்யமே என்பதும் ஆழ்ந்த முக்கியத்துவமுடையதாகும்.

நான்காம் அதிகாரத்தில் உள்ள நேபுகாத்நேச்சாரின் குறியீட்டுப் பொருள், முதலாம் அதிகாரத்தின் மேல் பொருத்தப்பட வேண்டும். அந்தப் பயன்பாடு செய்யப்படும்போது, அது மில்லரைட் வரலாற்றின் வழிக்குறிகளை ஒன்றிணைக்கிறது; மேலும் அக்காலத்தில் முத்திரைநீக்கப்பட்ட உலாய் நதி தரிசனத்தின் பல சத்தியங்களை உறுதிப்படுத்துகிறது. மில்லரைட் இயக்கத்தின் அஸ்திவாரமும் மையத் தூணும் தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம், பதிமூன்றாம் மற்றும் பதினான்காம் வசனங்களிலுள்ள கேள்வியும் பதிலும் ஆகும். அந்தக் கேள்வி இதுவாக இருந்தது: “அன்றாட பலியைக்குறித்தும், பாழாக்கும் மீறுதலையைக்குறித்தும், பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதிக்கப்படும்படி ஒப்புக்கொடுக்கப்படுவதற்கும் உரிய இந்தத் தரிசனம் எவ்வளவு காலம் இருக்கும்?”

வேதாகமத்தில் சேர்க்கப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான சொற்களில், உந்துதலால் உரைக்கு உட்பட்டதல்ல என்று அடையாளப்படுத்தப்படுவது சேர்க்கப்பட்ட “பலியிடுதல்” என்ற சொல்லே ஆகும். அந்தச் சொல்லை முறையாக நீக்கினால், “அன்றாடமும் மீறுதலும்” பாழாக்குகிற இரண்டு தனித்துவமான அதிகாரங்கள் என்பதை அது தெளிவாகக் காட்டுகிறது. “பலியிடுதல்” என்ற சொல் மனித ஞானத்தால் சேர்க்கப்பட்டது; அது உரைக்கு பொருந்துவதில்லை என்று சகோதரி வைட் குறிப்பாக அடையாளப்படுத்துகிறார்; அதே பகுதியில், “அன்றாடம்” என்பது புறமதம் என்று அடையாளப்படுத்தியதில் மில்லரைட்டுகள் சரியாக இருந்தனர் என்பதையும் அவர் விளக்குகிறார். பதின்மூன்றாம் வசனத்தின் கேள்விக்குள் உள்ள இலக்கணச் சொற்கள், சகோதரி வைட்டின் எழுத்துகளின் மூலம் கிறிஸ்துவினால் கவனமாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டன; மேலும், அவை வேதாகம உரைகளாலும் சேர்க்கப்பட்ட உந்துதலான அறிவுறுத்தல்களாலும் வழிநடத்தப்பட்டபோது, அந்தக் கேள்வி இதுவாகிறது: “பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் தேவனுடைய ஜனங்களையும் மிதித்தழிக்க இருந்த புறமதமும் போப்புத்துவமும் என்னும் பாழாக்குகிற இரண்டு அதிகாரங்களைச் சார்ந்த தரிசனம் எவ்வளவு காலம் நிலைக்கும்?”

ஆகையால், 1798 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்த “முடிவுக்காலத்தில்” நேபுகாத்நேச்சர் அமைக்கப்படும்போது, அவர் மனந்திரும்பிய ஒருவனைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; எனவே, அவர் அட்வென்டிசத்தின் மையத் தூணையும் அஸ்திவாரத்தையும் புரிந்துகொள்ளவிருந்த “ஞானிகளை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். அவரது மனந்திரும்புதல், அக்காலத்தில் முத்திரை அகற்றப்பட்ட “அறிவு பெருக்கத்தை” புரிந்துகொள்ளும் “ஞானிகளை” அடையாளப்படுத்துகிறது; ஆனால் அவருடைய சொந்த தீர்க்கதரிசனச் சின்னவியல், “எவ்வளவு காலம் புறமதத்தினதும் பாப்புத்துவத்தினதும் பாழாக்கும் வல்லமையின் தரிசனம், அது தேவனுடைய ஜனங்களையும் (சேனையையும்), தேவனுடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்தையும் மிதித்துக்கொண்டிருக்கும்?” என்ற கேள்வியின் பொருளாகிய வரலாற்றை நேரடியாக விளக்குகிறது. “அறிவு பெருக்கத்தை” புரிந்துகொள்ளும் “ஞானமுள்ள கன்னிகை” என்பதற்கான ஒரு சின்னமாக, அவர் வில்லியம் மில்லரைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; ஏனெனில், 1798 ஆம் ஆண்டில் “முடிவுக்காலத்தில்” தொடங்கிய வரலாற்றில் “ஞானிகள்” ஆனவர்களின் சின்னம் மில்லரே ஆவார்.

நெபுகாத்நேச்சார் “முடிவுக்காலத்தின்” வழிக்குறியின் ஒரு அடையாளமாக இருக்கிறார்; மேலும் அதை முதலாவது அதிகாரத்தின் மேல் பொருத்திப் பார்க்கும்போது, அவர் அந்த நேரத்தில் முதல் தூதனின் வருகையையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; ஏனெனில் நான்காவது அதிகாரத்தில், தானியேல் நெபுகாத்நேச்சாருக்குச் எச்சரிக்கைச் செய்தியை வழங்கும் “மணி,” முதல் தூதன் வந்த காலத்தைக் குறிக்கிறது; அது 1798 ஆகும். நெபுகாத்நேச்சாரின் நியாயத்தீர்ப்பு வந்த “மணி,” 1844 அக்டோபர் 22 அன்று தேவனுடைய ஆராய்ச்சி நியாயத்தீர்ப்பு ஆரம்பமான “மணியை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. நான்காவது அதிகாரத்தில் நெபுகாத்நேச்சாரின் அடையாளவியலால் உருவாகும் வழிக்குறிகள் கி.மு. 723, 538, 1798 (முடிவுக்காலம்), மற்றும் 1844 அக்டோபர் 22 ஆகும்.

தானியேல் முதல் அதிகாரத்தில் காணப்படும் மில்லரைட் வரலாற்றின் அடையாளக் குறிகள், யெகோயாக்கீமுடன் ஆரம்பமாகின்றன; அவர், 1798 ஆம் ஆண்டு “முடிவின் காலத்தில்” வந்தடைந்த முதல் செய்தியின் அதிகாரமளிப்புக்கான ஒரு சின்னமாக இருக்கிறார். யெகோயாக்கீமால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் முதல் செய்தியின் அதிகாரமளிப்பு, ஆகஸ்ட் 11, 1840-ஐச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. யெகோயாக்கீம் வெல்லப்படுதல், பாபிலோனின் எழுபது ஆண்டுக் கால ஆட்சியின் தொடக்கமாக இருந்து, அது கோரேசின் கட்டளையுடன் முடிவடைகிறது. தானியேல் முதல் அதிகாரம், உணவுச் சோதனையாகச் சித்தரிக்கப்படும் மூன்று படிநிலைகளைக் கொண்ட ஒரு சோதனைச் செயல்முறையை அடையாளப்படுத்துகிறது; அதன்பின் கண்கூடான ஒரு சோதனை வருகிறது; அது இறுதியில் ஒரு தீர்மானச் சோதனையில் நிறைவடைகிறது. அந்த மூன்று சோதனைகள், ஆகஸ்ட் 11, 1840-ஐ பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; அப்போது இயேசு கிறிஸ்துவுக்குக் குறையாத ஒரு மகத்தான தூதன் பரலோகத்திலிருந்து ஒரு சிறு புத்தகத்தோடு இறங்கி வந்தார்; அப்போது தேவனுடைய மக்கள் அதை “தின்ன” வேண்டியவர்களாயிருந்தனர்; இதேபோல தானியேலும் அந்த மூன்று சிறந்தவர்களும் பாபிலோனின் உணவுக்குப் பதிலாக பருப்புவகை உணவைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள்.

அந்தச் செயல்முறையின் இரண்டாம் சோதனை, மில்லரின் செய்தியை (முதல் தூதரின் செய்தி) புராட்டஸ்டன்ட் சபைகள் நிராகரித்ததின் வெளிப்பாட்டைக் குறித்தது; அப்பொழுது மில்லரைட் இயக்கத்திற்கும், பின்னர் விசுவாசத் துரோகம் செய்த புராட்டஸ்டன்டிசமாகத் தங்களின் தீர்க்கதரிசனப் பங்கினை ஆரம்பித்த புராட்டஸ்டன்ட் சபைகளுக்கும் இடையில் ஒரு வேறுபாடு காணப்பட முடிந்தது. அந்த இரு வகுப்புகளுக்குமிடையேயான அந்த வேறுபாடு, பாபிலோனின் ஆகாரத்திற்குப் பதிலாக பரலோக ஆகாரத்தை உண்டதினால் தானியேலும் மூன்று வாலிபரும் மேம்பட்டதும் பருத்ததுமாகத் தோன்றினார்கள் என்பதுபோலவே தெளிவாகக் குறிக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த வேறுபாடு, பத்து கன்னியரின் உவமையில் கூறப்பட்ட தாமதிக்கும் காலம் வந்தடைந்தபோது, வேதாகம ஆண்டான 1843 இன் முடிவில் (ஏப்ரல் 19, 1844) வெளிப்பட்டது.

மூன்றாவது சோதனை, இறுதித் தீர்மானத்தை வெளிப்படுத்தும் சோதனையாக இருந்து, மூன்று ஆண்டுகள் கடந்தபின் நெபுகாத்நேச்சார் தானே நியாயந்தீர்த்து, தானியேலும் அந்த மூன்று விசேஷமானவர்களும் பாபிலோனின் ஞானிகளைக் காட்டிலும் “பத்துமடங்கு” மேன்மையானவர்கள் என்று அறிவித்த காலமான 1844 அக்டோபர் 22-ஐ பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. தானியேல் முதல் அதிகாரத்தின் மேல் நான்காம் அதிகாரத்தை அமைத்துப் பார்க்கும்போது, 1798 ஆம் ஆண்டில் “முடிவுகாலம்” தொடங்குவதிலிருந்து ஆரம்பிக்கும் மில்லரைட் வரலாற்றின் அடையாளக் கற்கள் வெளிப்படுகின்றன; 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று முதல் தூதனின் செய்தியின் வல்லமையூட்டல்; 1844 ஏப்ரல் 19 அன்று முதல் ஏமாற்றம்; மற்றும் 1844 அக்டோபர் 22 ஆம் தேதியின் மகா ஏமாற்றம்.

மில்லரைட் வரலாற்றின் குறிப்பான வழிக்குறிகளை அடையாளப்படுத்துவதைக் கடந்தும், இந்த இரு அதிகாரங்களும் “வரியின்மேல் வரி” என ஒன்றிணைக்கப்படும்போது, முதல் தூதனுடைய செய்தியை விளக்குகின்றன; இருபத்துமூன்று நூறு நாட்கள் எனும் அடிப்படை போதனையின் பொருளாகிய பாழாக்கும் இரு வல்லமைகளைக் குறிப்பிடுகின்றன; மேலும், தானியேல் பன்னிரண்டு அதிகாரத்தில் உள்ள மூன்று-அடுக்கு சோதனைச் செயல்முறையையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன; தானியேலின் புத்தகம் முத்திரை நீக்கப்படும் போதெல்லாம் அது எப்போதும் நிகழ்கிறது.

அவர்கள் மேலும் இதையும் அடையாளப்படுத்துகின்றனர்: 1798-இல் ஞானிகளின் குறியீடாகிய நெபுகாத்நேச்சர், நான்காம் அதிகாரத்தில் உள்ள அவனுடைய இரண்டாவது கனவுடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டபோது, உண்மையான புராட்டஸ்தாந்து கொம்பாக ஆகவிருந்த இயக்கத்தின் தலைவரான வில்லியம் மில்லரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். அட்வென்டிசத்தின் அடித்தளச் சத்தியங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வில்லியம் மில்லரின் பணி, ஹபக்கூக்கின் இரண்டு பலகைகளின்மேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; மேலும் அந்த இரு பரிசுத்த பலகைகளின் தயாரிப்பிலும் தேவன் வழிநடத்தினார்.

மில்லர் பல தீர்க்கதரிசனச் சத்தியங்களைச் சரியாகப் பார்க்கவில்லை; ஏனெனில் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றைப் பற்றிய அவரது பார்வைநிலை, பாழாக்கும் அதிகாரங்கள் மூன்றுண்டென்பதை அவர் உணருவதற்கு இடமளிக்கவில்லை: புறமதம் (பாம்பு) மட்டுமல்ல, பாப்பரசாட்சியும் (மிருகம்), விசுவாசத் துறந்த புராட்டஸ்தாந்தமும் (பொய்த்தீர்க்கதரிசி) ஆகும். தேவனுடைய பரிவான ஏற்பாட்டின்படி, வரலாற்றில் அவரது பார்வைநிலையால் வரையறுக்கப்பட்டிருந்த மில்லரின் அந்த தீர்க்கதரிசனப் புரிதல்கள், ஆபக்கூக்கின் இரு பரிசுத்த பலகைகளின்மேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படவில்லை.

தானியேல் நான்காம் அதிகாரத்தில் இடம்பெறும் நேபுகாத்நேச்சாரின் இரண்டாம் சொப்பனம், வில்லியம் மில்லரின் இரண்டாம் சொப்பனத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இவ்விரு சொப்பனங்களும் “ஏழு காலங்கள்” என்பதைக் குறித்து உரையாடுகின்றன; மேலும், மில்லரின் சொப்பனம் 1863-இல் ஆரம்பமான அவரது பணியின் நிராகரிப்பை அடையாளப்படுத்துகிறது; அது நடுநிசி முழக்கத்திற்குள் தீவிரமடைந்து செல்கிறது. இவ்விரு சொப்பனங்களும் சிதறடிக்கப்பட்ட ஒரு காலப்பகுதியின் பின் மீள நிலைநாட்டப்பட்ட ஒரு ராஜ்யத்தோடு முடிவுறுகின்றன. இந்தக் காரணத்தினால், 1798-இல் முத்திரை நீக்கப்பட்ட உலாய் நதியின் தரிசனத்தை நேரடியாகப் பரிசீலிப்பதற்கு முன்பாக, மில்லரின் இரண்டாம் சொப்பனத்தை நாம் ஆராய்ந்து பார்க்கப் போகிறோம்.

அடுத்த கட்டுரையில் மில்லரின் கனவைப் பற்றி நாம் ஆராய்வோம்.

பின்வருவது, அட்வெண்ட் ஹெரால்டில் மில்லரின் கனவை வெளியிட்டபோது, ஜேம்ஸ் வைட் எழுதிய வில்லியம் மில்லரின் இரண்டாவது கனவிற்கான ஒரு அறிமுகமாகும்.