தானியேலின் புத்தகம் - எண் நாற்பத்தைந்து

தானியேல் புத்தகத்தில் உள்ள “தினந்தோறும்” என்பதைக் வில்லியம் மில்லர் புறமத ரோமத்தின், அதாவது புறமதத்தின், ஒரு அடையாளமாக அறிந்திருந்தார்; ஆனால் கடைசி நாட்களில் அது வில்லியம் மில்லரின் அடித்தளச் சத்தியங்களை நிராகரிப்பதற்கான அடையாளமாகும். அது 1863-ஆம் ஆண்டில் ஆரம்பமான ஒரு கிளர்ச்சியின் முடிவைக் குறிக்கிறது; அந்தக் கிளர்ச்சி, லேவியராகமம் இருபத்தாறு-ஆம் அதிகாரத்தில் மோசே குறிப்பிட்ட “ஏழு காலங்கள்” பற்றிய மில்லரின் புரிதல் நிராகரிக்கப்பட்டபோது தொடங்கியது. அட்வென்டிசம் “தினந்தோறும்” என்பதற்கான சரியான அடையாளம் புறமதமே என்பதைக் நிராகரித்தபோது, அவர்கள் சாத்தானின் அடையாளத்தை கிறிஸ்துவின் அடையாளமாக மாற்றினர். இந்தச் செயல் எல்லாவற்றையும் தலைகீழாக மாற்றுவதாக இருந்தது என்று ஏசாயா அடையாளப்படுத்துகிறார். “தினந்தோறும்” என்பதின் நிராகரிப்பு 1930-களில் (அட்வென்டிசத்தின் மூன்றாம் தலைமுறையில்) உறுதிப்படுத்தப்பட்டது; ஆனால் அது 1901 முதல் (அட்வென்டிசத்தின் இரண்டாம் தலைமுறையிலிருந்து) ஒரு சர்ச்சையாக இருந்து வந்தது. பண்டைய இஸ்ரவேலின் அனுபவத்தைப் போலவே, சத்தியத்தின் படிப்படியான நிராகரிப்பு, மன்னிக்கப்படாத பாவத்தின் கூறுகளைத் தன்னகத்தே கொண்டிருந்த ஒரு தவறை ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்தது.

சிறுகுறிப்புகளில் சிக்கிக்கொண்ட யூதர்களுக்கான மன்னிக்கப்படாத பாவம் என்னவெனில், கிறிஸ்து செய்த கிரியைகளை அவர்கள் சாத்தானின் கிரியைகள் என்று அடையாளப்படுத்தியபோது அது வெளிப்படுத்தப்பட்டது. பண்டைய இஸ்ரவேல் நவீன இஸ்ரவேலின் முதன்மையான அடையாளச் சின்னமாகும்; நவீன இஸ்ரவேல் அதே காரியத்தையே செய்தது, ஆனால் மாறான வழியில். அவர்கள் சாத்தானின் கிரியைகளை (புறமதத்தை) எடுத்துக் கொண்டு, அந்தக் கிரியைகளை கிறிஸ்துவுக்கே உரியவை என்று கூறினர். பண்டைய இஸ்ரவேலின் கிளர்ச்சியில், சாத்தானைத் தங்களுடைய ராஜாவாகத் தேர்ந்தெடுத்ததும் அடங்கியுள்ளது.

பிலாத்து புறஜாதி ரோமின் பிரதிநிதியாக இருந்தான்; மேலும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் வானத்திலிருந்து தள்ளப்பட்ட திராகோன் சாத்தானே என்று சகோதரி வைட் அடையாளப்படுத்துகிறார்; ஆனால் இரண்டாம் நிலை அர்த்தத்தில் அந்தத் திராகோன் புறஜாதி ரோமுமாகும். ஆகையால், அந்தத் திராகோன் “நித்தியம்” என்பதினால் சின்னமாகக் காட்டப்படுகிறது. “எங்களுக்கு சீசரல்லாமல் வேறு ராஜா இல்லை” என்று அவர்கள் வெளிப்படையாக அறிவித்தபோது, பண்டைய இஸ்ரவேலின் கலகத்தின் முடிவு, அவர்கள் தங்கள் ராஜாவின் குடிமக்கள் என்று வெளிப்படையாக அறிவித்ததைக் குறித்தது; அவர்களின் ராஜா சாத்தானாக இருந்தான். தேவனை ராஜாவாக எதிர்த்த அந்தக் கலகம், தீர்க்கதரிசியான சாமுவேலின் நாட்களில் ஆரம்பமானது; அப்பொழுது அவர்கள் தேவனைத் தங்கள் ராஜாவாக நிராகரித்து, பிற ஜாதிகளைப்போல இருக்கும்படி தங்களுக்கு மனித ராஜா ஒருவன் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்று கோரினர்.

பண்டைய இஸ்ரவேல், தாங்கள் தேவனை நிராகரித்திருந்ததை ஒருபோதும் அறிந்துகொள்ளவில்லை; மேலும், பூமியிலான ஒரு ராஜாவுக்கான அவர்களின் விருப்பம், அவர்கள் மேசியாவை சிலுவையில் அறையுமளவுக்கும், சாத்தானைத் தங்களின் ராஜாவாகத் தேர்ந்தெடுக்குமளவுக்கும் முன்னேறும் என்பதை உணரவும் இல்லை. தேவனை நிராகரித்திருந்தபோதிலும் தாங்களே இன்னும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்கள் என்பதாகிய தங்களுடைய சுயநீதியான கருத்துக்களால், அவர்களின் கலகம் அவர்களுடைய கண்களிலிருந்து மறைக்கப்பட்டிருந்தது; ஏனெனில், சாமுவேலுக்குப் பின்பும் தேவன் பரிசுத்தமான ஒரு தீர்க்கதரிசன ஊழியத்தைத் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்தினார் என்று அவர்கள் தர்க்கித்தார்கள்.

தீர்க்கதரிசிகளின் தீர்க்கதரிசனப் பணியை அவர்கள் தவறாகப் பொருள்கொண்டனர்; தேவனுடைய தீர்க்கதரிசிகள் தங்களிடத்தில் இருப்பதே தாங்கள் தேவனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்கள் என்பதற்கான சான்று என்று அவர்கள் நம்பினர். தாங்கள் தேவனிடமிருந்து தூரமாயிருந்தார்கள் என்பதையும், தீர்க்கதரிசிகள் தங்களை மீண்டும் தேவனிடத்திற்கு நடத்திச் செல்ல முயன்றுகொண்டிருந்தார்கள் என்பதையும் அவர்கள் காணவில்லை; ஏனெனில் தீர்க்கதரிசிகளின் செயல்பாட்டையே தேவனுடைய வழிநடத்தலுக்கான ஆதாரமாக அவர்கள் பொருள்கொண்டனர். தமக்குப் அனுப்பப்பட்ட தீர்க்கதரிசிகளின் எல்லாச் செய்திகளையும் அவர்கள் இடைவிடாமல் நிராகரித்துக்கொண்டிருந்த போதிலும் இதுவே நிலவியது. இதே வஞ்சகம் 1863 ஆம் ஆண்டில் அட்வென்டிசத்தின் மேல் வந்தது.

வில்லியம் மில்லரின் ஊழியத்தின் மூலம் ஒன்றுகூட்டப்பட்ட இயக்கத்தை அட்வென்டிசம் நிராகரித்தது; மேலும் எலியா (வில்லியம் மில்லர்) மூலம் அறிவிக்கப்பட்ட “ஏழு காலங்கள்” என்ற மோசேயின் செய்தியை அவர்கள் நிராகரித்த அதே ஆண்டிலே, சட்டப்படி பதிவு செய்யப்பட்ட ஒரு சபையாக ஆகத் தேர்ந்தெடுத்தது. அதே ஆண்டில் அவர்கள் ஒரு கள்ளத் தீர்க்கதரிசனப் பட்டியலை உருவாக்கினர்; அது இனி வாசிக்கப்பட முடியாததாகவும், அதைப் விளக்குவதற்கு ஒரு துண்டுப் பிரசுரம் தேவைப்பட்டதால், ஆபக்கூக் 2:3 இன் படி இனி “பேச” முடியாததாகவும் இருந்தது. ஆபக்கூக்கின் பட்டியல்கள் அவை இருந்தபடியே வாசிக்கப்பட முடிந்தன; ஆகையால் அவை “பேச” முடிந்தன.

1863 ஆம் ஆண்டில் தாங்கள் செய்த தேர்வைப் பற்றிய எந்தத் தன்னாய்வையும் மேற்கொள்ளுவதற்கு அட்வென்டிசம் மறுத்துவிட்டது; ஏனெனில், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர்களிடையில் அந்தத் தீர்க்கதரிசினி இருந்தாள்; இதுவே வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தில் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட, தீர்க்கதரிசன ஆவியைக் கொண்ட மீதியுள்ள ஜனங்கள் அவர்கள் என்பதற்கான நிரூபணமாக இருந்தது. அவர்கள் பண்டைய இஸ்ரவேலின் அதே ஆவியையும் மனப்பாங்கையும் வெளிப்படுத்தினர்; மேலும், மில்லர் கண்டுபிடித்த முதல் ரத்தினத்தை நிராகரிப்பதிலிருந்து தொடங்கிய அந்தக் கலகம், இறுதியில் “அன்றாடம்” என்னும் ரத்தினத்தைப் பற்றிய மில்லரின் அடையாளப்படுத்துதலையும் அவர்கள் நிராகரிப்பதற்கு வழிநடத்தியது.

நவீன இஸ்ரவேல், சாத்தானின் ஒரு குறியீடாகிய புறஜாதி ரோமின் குறியீடான “நித்திய பலி” பற்றிய மில்லரின் புரிதலை நிராகரித்து, “நித்திய பலி” என்பது கிறிஸ்துவின் குறியீடு என்று கூறியது. வேறு வார்த்தைகளில் கூறினால், நவீன இஸ்ரவேல், சாத்தானிய குறியீட்டை கிறிஸ்துவின் குறியீடாக ஏற்றுக்கொள்ளத் தேர்ந்தெடுத்தது. எவ்வாறேனும் பண்டைய இஸ்ரவேல், சாத்தானின் குறியீடாகிய புறஜாதி ரோமின் பிரதிநிதியான சீசரைத்தவிர தங்களுக்கு வேறு ராஜா இல்லை என்று அறிவித்ததுபோல.

தீர்க்கதரிசனப் பயன்பாட்டின் நோக்கில், அந்தத் தேர்வு, உலாய் நதியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டதும் மில்லரைட் வரலாற்றில் அறிவின் பெருக்காக இருந்ததும் ஆகிய தானியேலின் ஏழாம், எட்டாம், ஒன்பதாம் அதிகாரங்களை நவீன இஸ்ரவேல் மறுபரிமாணப்படுத்த வேண்டிய அவசியத்தை ஏற்படுத்தியது. அவர்கள் அவ்வதிகாரங்களை மாற்றத் திணிக்கப்படுவார்கள்; ஏனெனில் எட்டாம் அதிகாரம் “தினசரி” என்பதை நேரடியாக மூன்று முறை குறிப்பிடுகிறது.

உலாய் நதியின் தரிசனம் முத்திரை நீக்கப்பட்டிருந்த வரலாற்றினால் கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட மில்லரைட்டுகள், கிறிஸ்து திரும்பி வந்து தமது நித்திய ராஜ்யத்தை நிறுவுவதற்கு முன் வேறு எந்தப் பூமியரசுகளையும் காண முடியவில்லை; இது தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் குறிக்கப்பட்டபடியே உள்ளது. ஆகையால் அவர்கள் ரோமாவாகிய நான்காம் ராஜ்யத்தை, இரு அம்சங்களைக் கொண்ட ஒரே ராஜ்யமாகக் கருதினர். அந்த இரு அம்சங்களும் தானியேலின் ஏழாம் மற்றும் எட்டாம் அதிகாரங்களில் நேரடியாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. எட்டாம் அதிகாரத்தில் தாம் பெற்ற தரிசனம், ஏழாம் அதிகாரத்தின் தரிசனத்தோடு தொடர்புபடுத்தி புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டியது என்று தானியேல் அடையாளப்படுத்துகிறார்.

“ஆரம்பத்தில்” தானியேலுக்குத் “தோன்றிய” தரிசனம், ஏழாம் அதிகாரத்தின் தரிசனமே ஆகும்.

இந்த இரண்டு தரிசனங்கள், முதலில் தானியேலின் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டிருந்த வேதாகமத் தீர்க்கதரிசன அரசாட்சிகளின் இரண்டு அம்சங்களை எடுத்துரைக்கின்றன. பாபிலோன், மேதோ-பாரசீகம், கிரேக்கம், ரோம் ஆகிய நான்கு அரசாட்சிகளும் ஏழாம் அதிகாரத்தில் மீண்டும் கூறப்பட்டு, பின்னர் எட்டாம் அதிகாரத்திலும் மறுபடியும் கூறப்பட்டன; ஆனால் அங்கே, அந்த நான்கு அரசாட்சிகளின் அரசியல் கூறுகளுக்கும் அவற்றின் மதச்சார்ந்த கூறுகளுக்கும் இடையில் ஒரு வேறுபாடு காட்டப்பட்டுள்ளது. தானியேல் ஏழாம் அதிகாரத்தில், அந்த அரசாட்சிகள் கொடிய மிருகங்களால் சித்தரிக்கப்படுகின்றன; ஆனால் எட்டாம் அதிகாரத்தில் அதே அரசாட்சிகள் பரிசுத்தஸ்தல மிருகங்களால் முன்வைக்கப்படுகின்றன. தானியேல் ஏழாம் அதிகாரத்தின் தரிசனத்தைப் புரிந்துகொள்ள விரும்பினான்; அதை விளக்குவதற்காக காபிரியேல் அவனிடத்தில் வந்தான்.

தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தோடு ஒத்திசைவாக, நான்கு மிருகங்கள் தேவனுடைய நித்திய ராஜ்யம் நிறுவப்படும் வரையில் இருப்பவையாகிய நான்கு பூமிக்குரிய ராஜ்யங்களாகும் என்று தானியேலுக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. இரண்டாம் அதிகாரத்தில் மலையிலிருந்து வெட்டப்பட்டு வந்து பூமியெங்கும் நிரம்பின கல்லால் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள தேவனுடைய நித்திய ராஜ்யத்தின் வருகைக்கு முன்பாக, நான்கு பூமிக்குரிய ராஜ்யங்கள் இருக்க வேண்டியிருந்தன.

வெளிப்படுத்தல் பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தில் உள்ள பூமியிலிருந்து எழும் மிருகத்தை அவர் விளக்கியபோது, சிஸ்டர் வைட் அந்த நான்கு இராஜ்யங்களைப் பற்றிய மில்லரைட் புரிதலை, மில்லரைட் புரிதலை விட வெகுவாக அப்பாற்பட்டு எடுத்துச் சென்றார்.

அரசாட்சிகள் ஆட்சிக்கு உயர்ந்தபோது நிறைவேற்றப்பட்ட வெற்றிக்களத்தின் அடையாளங்களாகவே அந்த மிருகங்கள் உள்ளன. இரையாடும் மிருகம், தீர்க்கதரிசன ரீதியில், ஒரு அரசாட்சியின் அரசியல், பொருளாதார, இராணுவ வல்லமையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்திலும் ஏழாம் அதிகாரத்திலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அதே அரசாட்சிகள் எட்டாம் அதிகாரத்திலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன; ஆனால் அங்கே அவை அனைத்தும் தேவனுடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்திலிருந்து பெறப்பட்ட கூறுகளோடு தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளன; இவ்வாறு செய்வதன் மூலம் அவை அந்த அரசாட்சிகளின் சமய அம்சத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன, ஏனெனில் அவை அனைத்தும் திருச்சபையும் அரசும் ஒன்றிணைந்த அமைப்புகளாயிருந்தன.

எட்டாம் அதிகாரம், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முதல் இராச்சியமான (பாபிலோன்) வரலாற்றுக் காலத்திலேயே தாம் அப்போது வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று தானியேல் உறுதிப்படுத்துவதால் தொடங்குகிறது; ஆனால் அவரது தரிசனம் பாபிலோனைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டிய எந்தச் சின்னத்தையும் அடையாளப்படுத்துவதில்லை, ஏனெனில் அது மேதோ-பாரசீகத்தின் இரண்டாம் பூமியிராச்சியத்தைச் சுட்டிக்காட்டிய ஆட்டுக்கடாவிலிருந்தே தொடங்குகிறது. பாபிலோனுக்குரிய ஒரு சின்னம் இல்லாதிருப்பது நோக்கமுடையதாகும்; ஏனெனில் பாபிலோனின் முதன்மையான ஒரு பண்பு என்னவெனில், அது அகற்றப்பட்டு, பின்னர் மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்படும் ஒரு இராச்சியத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; இதையே நெபுகாத்நேச்சாரின் “ஏழு காலங்கள்” மிருகம்போல வாழ்ந்த அனுபவம் சித்தரிக்கிறது. அந்த “ஏழு காலங்கள்” காலப்பகுதியில், ஆவிக்குரிய பாபிலோனின் ஒரு கூறான (பாப்பரசாட்சி) பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; ஏனெனில் பாப்பரசாட்சியே எழுபது அடையாள ஆண்டுகள் மறக்கப்பட்டிருந்த இராச்சியம் ஆகும்; அந்தக் காலத்தில் அதற்கு மரணகரமான ஒரு காயம் இருந்தது. தாம் இந்தத் தரிசனத்தை “ராஜாவாகிய பெல்சாத்சாரின் ஆட்சியின் மூன்றாம் ஆண்டில்” பெற்றதாக தானியேல் குறிப்பிடும் உண்மை, மேதோ-பாரசீகத்தின் இரண்டாம் இராச்சியத்துக்கு முன்னிருந்த இராச்சியம் பாபிலோனே என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது; ஆனால் அது, ஒரே ஒரு ராஜாவின் நாட்களில் மறக்கப்பட்டிருந்த மறைந்த, அல்லது மறக்கப்பட்டிருந்த, இராச்சியமாகிய பாபிலோனை வலியுறுத்துகிறது.

எட்டாம் அதிகாரத்தின் மிருகங்கள் இரையாடும் மிருகங்கள் அல்ல; அவை பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் ஆராதனைச் சேவையில் பலியிடப்படும் மிருகங்களாகப் பயன்படுத்தப்பட்டவையாகும். நான்காவது இராஜ்யம் “ஒரு சிறிய கொம்பு” என்று சித்தரிக்கப்படுகிறது; அது ஒரு மிருகமாக அல்ல. ஆனால் கொம்புகள் தேவனுடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் ஓர் அங்கமாக இருந்தன; ஏனெனில் தேவனுடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்திலிருந்த பலிபீடங்கள் தமது வடிவமைப்பின் ஓர் பகுதியாக கொம்புகளை உடையவையாக இருந்தன.

தீர்க்கதரிசனத்தின் நான்கு ராஜ்யங்களையும் தானியேல் பரிசுத்தஸ்தலச் சொற்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியதோடு மட்டும் அல்லாமல், அந்த அதிகாரத்தின் உரையாடலிலும் தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலச் சேவையிலிருந்து நேரடியாகப் பெறப்பட்ட பல சொற்கள் அடங்கியுள்ளன. அந்த அதிகாரத்தின் உரையாடல் பரிசுத்தஸ்தலச் சேவையிலிருந்து எடுத்த எபிரெயச் சொற்களால் வழங்கப்பட்டிருப்பதோடு, பரிசுத்தஸ்தலச் சேவையில் காணிக்கை சமர்ப்பிக்கும் செயலும் அந்த அதிகாரத்தின் கட்டமைப்பிற்குள் பின்னியமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. தானியேல் நோக்கமுடையவாறு ஏழாம் அதிகாரத்தையும் எட்டாம் அதிகாரத்தையும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்தியிருப்பது, காண விரும்புகிறவர்களுக்கு, ஏழாம் அதிகாரம் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யங்களின் அரசியல் ஆட்சிக்கலையை அடையாளப்படுத்துகிறது என்றும், எட்டாம் அதிகாரம் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யங்களின் சபை ஆட்சிக்கலையை அடையாளப்படுத்துகிறது என்றும் வெளிப்படுத்துகிறது.

இந்த உண்மை வெளிப்படுவது, மில்லரின் இரத்தினங்கள் தேவன் திட்டமிட்டபடியே இருந்தன என்பதை வெளிக்காட்டுவதால், அட்வென்டிசம் இதை சாத்தானியக் கட்டுக்கதைகளால் மறைத்துவைக்கத் திணிக்கப்பட்டுள்ளது. “தினந்தோறும்” என்பதைக் குறித்த மில்லரின் புரிதலை அவர்கள் நிராகரிப்பது, “தேவனுக்குப் புரிதல் ஏதுமில்லை” என்ற ஒரு கூற்றாகவே சித்தரிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் பரிசுத்த தூதர்களின் ஊழியத்தின் மூலம் தேவன் அந்த கட்டமைப்பை மில்லருக்குக் கொடுத்தபோது, அது துல்லியமானதல்ல என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர்.

மில்லரின் கட்டமைப்பே அவர் அறிந்து பயன்படுத்திய தீர்க்கதரிசன அமைப்பாக இருந்தது; ஆனால் 1863 முதல் அட்வென்டிசம், மில்லரின் கனவின் நகைகளை மறைத்துவிடும் பொருட்டு, மததுறந்த புராட்டஸ்டண்டிசமும் கத்தோலிக்கமும் கொண்டிருந்த தெய்வீகப் பயன்பாடுகளுக்குத் திரும்பியது. அட்வென்டிசம், செயலையும், அந்தச் செயலின் உண்டாக்குபவரையும் நிராகரிக்கும்பொருட்டு, ஒரு பொய்யான கட்டமைப்பை (கட்டமைக்கப்பட்ட பொருளை) ஏற்றுக்கொண்டது. அப்படிச் செய்வதன் மூலம், அந்தச் செயலின் உண்டாக்குபவருக்கு அறிவில்லை என்று அவர்கள் உரிமைகோறுகின்றனர். அந்தக் கட்டமைப்பை நிராகரித்தல் 1798-ல் முத்திரை நீக்கப்பட்ட அறிவின் பெருக்கத்தை நிராகரித்தலாக இருந்தது; இன்னும் அப்படியே இருக்கிறது. அறிவின் பெருக்கத்தை நிராகரிப்பவர்கள், செயலையும் அந்தச் செயலின் உண்டாக்குபவரையும் நிராகரிக்கின்றனர்; தானியேலின் சொற்களில் அவர்கள் “துன்மார்க்கர்” ஆவர்.

“துன்மார்க்கர் துன்மார்க்கமாய்ச் செயல்படுவர்”; இதனால் சத்தியத்தை முற்போக்காக அதிகரித்து வரும் நிராகரிப்பு அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. துன்மார்க்கர் அந்தச் சட்டகத்தை நிராகரிப்பது, தேவனை நிராகரிப்பதற்குச் சமமாகும்; அதன் விளைவாக, போலியான ஒரு சட்டகத்தின் மூலம் அவர்கள் நிகழ்த்த முனையும் அந்த நிராகரிப்பினால், தேவனும் துன்மார்க்கரை நிராகரிக்கிறார்.

1844 முதல் 1863 வரை தேவனுடைய “ஆசாரியர்”களாக இருந்த தேவனுடைய மக்கள், வில்லியம் மில்லரின் ஊழியத்தின் மூலம் அதிகரிக்கப்பட்ட அந்த “அறிவு” இல்லாததினால் நிராகரிக்கப்பட்டார்கள். ஓசியாவில் உள்ள ஆறாம் வசனத்தின் சூழலை ஆராய்வது முக்கியமானது; ஏனெனில் அந்தச் சூழல், “அறிவு” என்று குறிக்கப்படும் சத்தியத்திற்கு எதிரான படிப்படியாக அதிகரிக்கும் ஒரு கிளர்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஓசியாவின் எச்சரிக்கை என்னவெனில், “தேசத்தின் குடிகளோடே கர்த்தருக்குப் பிரச்சினையுண்டு; ஏனெனில் தேசத்தில் சத்தியமும் இல்லை, இரக்கமும் இல்லை, தேவனை அறிவதுமில்லை” என்பதாகும். அட்வென்டிசம் என்பது கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்கள் ஆகும். அழுக்கு தூரிகை ஏந்திய மனிதன் மில்லரின் அறைக்குள் நுழையும் நாளில், மக்களையும், ஆசாரியரையும், தீர்க்கதரிசிகளையும் உட்பட அட்வென்டிசம், “அறியாதவன் விழுந்துபோவான்”; ஏனெனில் அவர்கள் “விக்கிரகங்களோடே இணைந்திருக்கிறார்கள்.” அவர்களுடைய விக்கிரகங்கள், போலியான ஒரு கட்டமைப்பினுள் பின்னிப்பிணைக்கப்பட்ட அவர்களுடைய கள்ள உபதேசங்களே ஆகும்.

அறிவின் அதிகரிப்பை நிராகரிப்பதன் மூலம் வெளிப்படுத்தப்பட்ட கிளர்ச்சி, மெல்லமெல்ல உயர்ந்து செல்கின்ற ஒரு வளர்ச்சியடைந்த கிளர்ச்சியாக இருந்து, இறுதியில் அவர்களின் சோதனைக் காலம் முடிவுறும் நிலையை அடைகிறது; அந்நேரத்தில், மில்லரின் அறையிலிருந்து துடைத்தெறியப்படும் கள்ளப்போதனைகளோடு அவர்கள் இணைக்கப்பட்டுள்ளனர் என்ற அறிவிப்பு வழங்கப்படுகிறது. அவர்களின் கிளர்ச்சி, இடையறாது விபச்சாரத்தைச் செய்கிற செயலாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. 1863 முதல் சோதனைக் காலத்தின் முடிவுவரை அவர்கள் தொடர்ச்சியாகக் கிளர்ச்சி செய்து, இறுதியில் கர்த்தரின் வாயிலிருந்து வாந்தியெறியப்படுகிறவர்களாக ஆகின்றனர்.

அறிவை நிராகரிக்கும் கலகம், அவர்கள் “தொடர்ந்து” விபசாரம் செய்து வந்ததினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது; மேலும் அது அதே எபிரெயச் சொல் அல்லாதிருந்தாலும், அதன் பொருள் “தொடர்ச்சியான” என்று அர்த்தமுள்ள எபிரெயச் சொல் “தாமீத்” என்பதின் பொருளோடு ஒன்றே ஆகும்; அதுவே தானியேல் புத்தகத்தில் “அன்றாட பலி” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.

அடுத்த கட்டுரையில், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நான்கு ராஜ்யங்களைப் பற்றிய எங்கள் ஆய்வைத் தொடர்ந்து நடத்துவோம்.