தானியேலின் புத்தகம் - எண் ஐம்பத்து ஆறு

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் காணப்படும் ராஜ்யங்களின் கடைசி உருவகப்படுத்தல் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் காணப்படுகிறது. அந்த அதிகாரத்தில், மூன்றாம் வசனத்தில், தீர்க்கதரிசனத்தின் “மகா வேசியின்” நியாயத்தீர்ப்பை யோவானுக்குக் காண்பிக்கத் தூதன் அவனை “வனாந்தரத்திற்குள்” கொண்டு செல்கிறான்; அந்த மகா வேசி “பல நீருகளின்மேல்” உட்கார்ந்திருக்கிறவளும், “பூமியின் ராஜாக்களுடன்” “விபசாரம்” செய்தவளுமாக இருக்கிறாள்.

யோவானின் சொந்த வார்த்தைகளின்படி, “வனாந்தரம்” என்பது கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டிலிருந்து 1798 இல் முடிவுகாலம் வரையிலான திருத்தந்தை ஆட்சியின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளை குறிக்கிறது.

ஆவியினால், யோவான் பாப்பரசாட்சியின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளுக்குள் கொண்டு செல்லப்பட்டார். அந்த ஆண்டுகள், யெசபெல், ஆகாப், எலியா ஆகியோரின் வரலாற்றின்போது நிகழ்ந்த மூன்றரை ஆண்டு வறட்சியால் முன்னுருவாக்கப்பட்டிருந்தன. அந்த ஆண்டுகள், 1798-இல் பாப்பரசாட்சி தன் மரணகரமான காயத்தை அடையும் வரையில் தொடர வேண்டியிருந்தது; ஏனெனில் அது, புறமதமும் பாப்பரசாட்சியும் என்ற இரு பாழாக்கும் அதிகாரங்களினால் பரிசுத்தஸ்தலத்தின்மேலும் சேனையின்மேலும் வரப்பண்ணப்பட்ட யுத்தத்தின் முடிவாகிய முதல் சினக்காலத்தின் முடிவில் நிகழுமாறு “நியமிக்கப்பட்டிருந்தது.” இவ்வெல்லா உண்மைகளும் சமீபத்திய கட்டுரைகளில் விளக்கமாக முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன.

“மகா வேசி” என்பது ஏசாயாவில் கூறப்படும் தீருவின் வேசியே; அவள் “ஒரு ராஜாவின் நாட்கள்” என்று அழைக்கப்படும் குறியீட்டான எழுபது ஆண்டுகள் மறக்கப்பட வேண்டியவளாயிருந்தாள். அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் வரலாறு என்பது குறியீட்டான எழுபது ஆண்டுகளின் வரலாறே; அவை வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முதல் இராஜ்யமான பாபிலோனின் ஆட்சிக்காலத்தில் ஏற்பட்ட எழுபது ஆண்டுச் சிறைப்பிடிப்பால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டிருந்தன. அந்த வரலாற்றுக் காலத்தில் தீருவின் மகா வேசி மறக்கப்பட்டிருக்க வேண்டியது. அந்த வரலாற்றின் முடிவில் அவள் நினைவுகூரப்பட வேண்டியவளாய், மீண்டும் வெளிப்பட்டு தன் பாடல்களைப் பாடி, இவ்விதமாகப் பூமியின் ராஜாக்களோடு விபச்சாரம் செய்ய வேண்டியவளாயிருந்தாள். போப்பரச ஆட்சியின் நியாயத்தீர்ப்பைக் காணும்படி, யோவான் ஆவிக்குரிய வகையில் போப்பரச ஆட்சியின் வரலாற்றுக்குள் கொண்டு செல்லப்பட்டான். விபச்சாரம் செய்த ஆசாரியனுடைய மகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட நியாயத்தீர்ப்பு, அவள் அக்கினியினால் சுட்டெரிக்கப்பட வேண்டும் என்பதாக இருந்தது.

ஏழு கடைசி வாதைகளில் ஒன்றை ஊற்றிய தூதர்களில் ஒருவனால் யோவானுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட மகா வேசியின் நியாயத்தீர்ப்பைப் பற்றிய தரிசனத்தில், அவள் அக்கினியினால் சுட்டெரிக்கப்படுவாள் என்பது வெளிப்படுத்தப்பட்டது.

மகா வேசியாள் அமர்ந்திருக்கிற நீருகள் உலகத்தின் ஜனங்களாகும்; ஐக்கிய அமெரிக்கா மிருகத்தைக் ஆராதிக்கும்படி முழு உலகத்தையும் வஞ்சித்து வழிநடத்தும் போது, அவர்களெல்லாம் அவளுடைய அதிகாரத்திற்குக் கீழ்ப்படுத்தப்படுவார்கள்; அந்த மிருகமும் மகா வேசியாளே ஆகும். அப்பொழுது, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தின் தீர்க்கதரிசனத்தில் குறிக்கப்படும் பத்து ராஜாக்களில் ஐக்கிய அமெரிக்கா முதன்மை ராஜாவாகிறது; மேலும், இந்த உவமையில், வேசியாளுடன் பரஸ்த்ரீகாரத்தில் முதலில் ஈடுபடும் ராஜாவை ஐக்கிய அமெரிக்கா குறிக்கிறது; ஆயினும், அதன் பின்னர் அவள் அந்தச் செயலை எல்லா ராஜாக்களுடனும் நிறைவேற்றுவாள்.

பல அரசர்களில் முதலாவது அரசன் ஆகாபால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறான்; அவன் மகா வேசியை மணந்தவன்; அவள் தியாத்தீரா சபையில் யேசபெலாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறாள். யேசபெலின் (மகா வேசி) தீர்ப்பு, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் வல்லமையால் சபை-அரசு கூட்டணிக்குள் வலுக்கட்டாயமாக கொண்டு வரப்படும் அந்தப் பத்து அரசர்களால் நிறைவேற்றப்படும். அந்த அரசர்கள், வேசியின்மேல் தமக்குள்ள வெறுப்பினையும் மீறி, பாப்பரசாட்சிக்கு உலகத்தை ஆள அனுமதிக்க (தண்ணீர்களின்மேல் உட்காரும்படியாக) சம்மதிப்பார்கள்.

“பத்து ராஜாக்கள்” (ஐக்கிய நாடுகள் சபை), உண்மையில் போப்பாட்சியை வெறுக்கிறார்கள்; ஆயினும், பெருகிக்கொண்டிருக்கும் உலகப் பேரழிவுகளிலிருந்து உலகத்தை இரட்சிக்க வேண்டும் என்ற வீணான நம்பிக்கையில், சூழ்நிலைகளால் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டு, தங்கள் குறுகியகால அரசாட்சியை போப்பாட்சியின் அதிகாரத்துக்குக் கையளிக்கிறார்கள். அவளுடைய வஞ்சகத்தை அவர்கள் உணரும்போது, லேவியராகமத்தில் உள்ள நியாயப்பிரமாணத்தின் நிறைவேற்றமாக, அவளை நெருப்பினால் சுட்டெரிக்கிற கருவியாக அவர்கள் ஆகிறார்கள்.

“பத்து ராஜாக்கள்” தேவனுடைய கடைசி நாளின் மக்கள்மேல் அவர்கள் கொண்டுவரும் துன்புறுத்தலின் மூலம் “ஆட்டுக்குட்டியோடு போர்செய்கிறார்கள்.”

பூமியின் ராஜாக்களால் பாப்பரசாட்சிக்காக நிகழ்த்தப்படும் துன்புறுத்தல், சிலுவையில் கிறிஸ்துவுக்கு எதிராகவும் செய்யப்பட்டது.

கிறிஸ்துவின் சிலுவைப்பாட்டின்போது அவருக்கு விரோதமாக எழுந்திருந்த “பூமியின் ராஜாக்கள்” என்பவர்கள், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் வரும் “பத்து ராஜாக்களை” குறிக்கின்றனர்; அவர்கள் அவருடைய மக்களைத் துன்புறுத்துவதன்மூலம் மீண்டும் ஆட்டுக்குட்டியோடு யுத்தம்பண்ணுகிறார்கள். சிலுவையில், அந்த ராஜாக்கள் கிறிஸ்துவை “சூழ்ந்துகொண்ட” “தீயோரின் சபையாயிருந்தார்கள்”; அதைப் போலவே அவர்கள் கடைசி நாளிலுள்ள அவருடைய ஜனங்களுடனும் மீண்டும் செய்கின்றனர்.

மகா வேசியின்மேல் நியாயத்தீர்ப்பை வரவழைக்கும் அந்தப் பத்து இராஜாக்கள் அவளை அக்கினியால் சுட்டெரிப்பார்கள்; ஏனெனில், அவள் தன்னை ஆசாரியனின் குமாரத்தி என்று உரிமைகூறும் ஒரு வேசி. அந்த இராஜாக்கள் “நாய்கள்” என்றும் உருவகப்படுத்தப்படுகிறார்கள்; மேலும், அந்தப் பத்து இராஜாக்கள் மகா வேசியை அக்கினியால் சுட்டெரிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், “அவளுடைய மாம்சத்தையும் தின்னுவார்கள்.” யேசபெலின் மரணம், அவள் மதிலிலிருந்து கீழேத் தள்ளப்பட்டு தரையில் சிதறிப்போனபோது ஏற்பட்டது; பின்னர் நாய்கள் வந்து அவளுடைய மாம்சத்தைத் தின்றன.

ஐக்கிய நாடுகள் சபையாகிய அந்தப் பத்து இராஜாக்கள், அவர்களுள் முதன்மை இராஜாவாகிய ஐக்கிய அமெரிக்கா தலைமையில், பாப்பரசாட்சியின் மேல் அவளைக் நெருப்பினால் எரித்தும் அவளுடைய மாம்சத்தைத் தின்றும் நியாயத்தீர்ப்பை நிறைவேற்றுவார்கள். அந்த நியாயத்தீர்ப்பையே தேவதூதன் யோவானுக்குக் காண்பிக்க வந்தான்; அதனைச் செய்வதற்காக, அவன் யோவானை வனாந்தரத்தின் வரலாற்றுக்குள் கொண்டு சென்றான்; ஆனால் வனாந்தர வரலாற்றின் ஏதோ ஒரு சீரற்ற கட்டத்திற்கல்ல, அந்தக் காலப்பகுதியின் இறுதி முனையத்திற்கே கொண்டு சென்றான். யோவான் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளின் முடிவில் நிறுத்தப்பட்டிருந்தான் என்பது வெளிப்படையாகும்; ஏனெனில் அவன் அந்த ஸ்திரீயைக் காணும் போது, அவள் ஏற்கனவே துன்புறுத்தலின் இரத்தத்தினால் மயங்கியவளாயும், ஏற்கனவே வேசிகளின் தாயென்று அடையாளங்காணப்பட்டவளாயும் இருந்தாள்.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் சித்தரிக்கப்படும் “மகா வேசி”யும் ஆன தீரின் வேசி, அவள் மறுபடியும் தன் பாடல்களைப் பாடி பூமியின் அரசர்களுடன் விபசாரம் செய்வதற்கான காலம் வரும்வரை மறக்கப்பட்டிருக்க வேண்டியிருந்தது.

1950-க்கு முன்பு வெளியிடப்பட்ட எந்த நம்பத்தகுந்த அகராதியையும் எடுத்துப் பார்த்தாலும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் செங்கருநிற ஆடை அணிந்திருந்த அந்த ஸ்திரீ ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் அடையாளமாக இருப்பதைத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறது; ஆனால் இன்று உலகம் கத்தோலிக்க திருச்சபையை ஒரு கிறிஸ்தவ திருச்சபையாகவே எண்ணுகிறது. அவள் உண்மையில் யார் என்பதை உலகம் மறந்துவிட்டது.

யோவான் அவளைக் கண்டபோது, இருண்ட யுகங்களின் துன்புறுத்தல் அதன் முடிவை எட்டியிருந்தது; ஏனெனில் அவள் ஏற்கனவே பரிசுத்தவான்களின் இரத்தத்தினால் மதித்திருந்தாள். இயற்கையானது ஆவிக்குரியதை விளக்குகிறது; ஒருவன் குடிப்பதற்கு முன்பு அல்ல, குடித்தபிறகே மதிகிறான்.

1798ற்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே கத்தோலிக்கத்திலிருந்து பிரிந்து சென்ற புராட்டஸ்டண்டுகள், 1798 ஆம் ஆண்டுக்குள் ஏற்கனவே கத்தோலிக்கச் சமூகவாழ்வினுள் திரும்பிச் செல்லும் தங்கள் பயணத்தை ஆரம்பித்துவிட்டிருந்தனர்; ஏனெனில் அவள் “வெசிகளின் தாய்” என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருந்தாள். யோவான் அவளை கண்டும் அதிசயித்தும் இருந்தபோது, முன்பு அவளுடைய கூட்டுறவிலிருந்து பிரிந்திருந்த சபைகள் ஏற்கனவே திரும்பிவந்திருந்தன. ஆகையால், மகா வேசி ஏற்கனவே கோடிக்கணக்கான கிறிஸ்தவர்களை கொன்றிருந்ததோடும், 533 ஆம் ஆண்டில் ஜஸ்டினியன் அவளைச் சபைகளின் தலைவியாக அடையாளப்படுத்தியதுபோல, அவளே சபைகளின் தலைவி என்ற அவளுடைய துணிச்சலான உரிமைக் கூற்றை முன்னைய புராட்டஸ்டண்ட் சபைகள் ஏற்கும்படி அவள் ஏற்கனவே அவர்களை மயக்கிவிட்டிருந்த காலமான 1798ற்கு யோவான் கொண்டு செல்லப்பட்டார்.

1798 ஆம் ஆண்டின் தீர்க்கதரிசனக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து, தேவதூதன் பின்னர் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் உள்ள ராஜ்யங்களின் கடைசி பிரதிநிதித்துவத்தை யோவானுக்குக் காட்டினான்.

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் ஒரு மிருகம் என்பது ஒரு ராஜ்யமாகும்; இதை தானியேலின் ஏழாம் மற்றும் எட்டாம் அதிகாரங்களில் எளிதாக அடையாளம் காணலாம். மேலும், தூதன் யோவானுக்குக் வெளிப்படுத்துகிற இரகசியம், மிருகத்தினுடைய இரகசியமும் மிருகத்தின் மேல் அமர்ந்திருக்கும் ஸ்திரீயினுடைய இரகசியமும் ஆகும். மிருகத்தின் மேல் அமர்ந்திருக்கும் அந்த ஸ்திரீ, பூமியின் ராஜாக்களோடு விபசாரம் செய்கிற மகா வேசியாக இருக்கிறாள். அவள் யெசபெல்; அவளுடைய கணவன் ஆகாப்.

ஒரு ஆண் ஆணாகவும், ஒரு பெண் பெண்ணாகவும் இருக்கிறார்கள்; ஆனால் இருவரும் சேர்ந்தால் அவர்கள் ஒரே மாம்சமாகிறார்கள். மிருகத்தின் மறைபொருள் என்னவெனில், அது சபையும் அரசும் இணைந்த கலவையாகும்; அதாவது, பெண் (சபை) மற்றும் மிருகம் (ராஜாக்கள்) இணைந்து, இரண்டு பகுதிகளால் ஆன ஒரே ராஜ்யமாக இருப்பதாகும். அரசியல் ஆட்சி முறையும் சபை ஆட்சி முறையும் ஒன்றிணைந்து, அந்த உறவில் பெண் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதே “மிருகத்தின் சாயல்” ஆகும். யோவானுக்கு, பெண் மிருகத்தால் சுமந்து செல்லப்படுகிறவளாகக் காண்பிக்கப்படுகிறாள்; ஏனெனில் அந்த உறவில் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பவள் அவளே.

மிருகமும் அந்தப் பெண்ணும் சேர்ந்து ஒரே ராஜ்யத்தை (ஒரே மாம்சம்) பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; ஆனால் தேவதூதன், பூமியின் ராஜாக்களுடன் மகா வேசியின் உறவை வலியுறுத்துகிறான். “இருந்தும், இப்பொழுது இல்லாதும்” “அழுகாத பள்ளத்திலிருந்து ஏறிவந்து, நாசத்திற்குச் செல்லப்போகிற” என்றும், “பூமியில் வாசம்பண்ணுகிறவர்கள் அதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படுவார்கள்” என்றும் சொல்லப்பட்ட “அந்த மிருகம்” என்பது, மகா வேசியின் சாவுக்கேதுவான காயம் குணமாகும் போது காணப்படும் பாப்பரசாட்சியே ஆகும். அவள் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஐந்தாவது ராஜ்யமாக “இருந்தாள்”; ஆனால் 1798-இல் அவள் ஒரு சாவுக்கேதுவான காயத்தைப் பெறுவாள் என்று “தீர்மானிக்கப்பட்டது.”

யோவான் ஆவியினால் 1798ஆம் ஆண்டிற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டபோது, அவள் ஒரு மிருகமாய் “இல்லை”; ஆனால் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிறு சட்டத்தில் முடிவுறும் எழுபது அடையாளவாய்ந்த ஆண்டுகளின் முடிவில் அவளுடைய மரணகாயம் குணமாகும்போது, அவள் மறுபடியும் உயிரோடிருந்து, தன் பாடல்களைப் பாடி, விபச்சாரம் புரிந்து, கிறிஸ்தவர்களை கொன்றுகொண்டிருக்கிறாள்.

பதினேழாம் அதிகாரம் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யங்களைப் பற்றிய இறுதியான வெளிப்பாடாகும்; ஆகையால் அது வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யங்கள் முதன்முதலில் குறிப்பிடப்படும் இடத்தோடு ஒத்திருக்க வேண்டும். அந்த ராஜ்யங்கள் முதன்முதலில் குறிப்பிடப்படுவது தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் காணப்படுகிறது; அது, ஹபக்கூக்கிற்கு “தரிசனத்தை எழுதிச் பலகைகளின்மேல் தெளிவாகக் குறி” என்று அளிக்கப்பட்ட கட்டளையின் நிறைவேற்றமாக அமைந்திருந்த இரு அட்டவணைகளிலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் தானியேல் புத்தகத்தில் இரண்டாம், ஏழாம் மற்றும் எட்டாம் அதிகாரங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட இராச்சியங்களைப் பற்றிய தங்களுடைய புரிதலில் மில்லரைட்டுகள் சரியாக இருந்தனர்; ஆனால் அவர்களுடைய புரிதல் முழுமையற்றதாக இருந்தது. தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள மில்லரின் ரத்தினங்கள் கடைசி நாட்களில் பத்துமடங்கு அதிகமாக ஒளிவீசுகின்றன; ஏனெனில் அது வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் இராச்சியங்களுக்கான முதல் குறிப்பை மட்டும் அல்லாமல், எட்டாவது ஏழினின்று உண்டானது என்ற வெளிப்பாட்டின் முதல் குறிப்பாகவும் அடையாளப்படுத்தப்படுவது உணரப்படுகிறது. இயேசு எப்போதும் ஒரு காரியத்தின் முடிவை, ஒரு காரியத்தின் தொடக்கத்தின் மூலம் விளக்குகிறார்.

அனைத்து தீர்க்கதரிசிகளும் கடைசி நாட்களைப்பற்றியே பேசுகின்றனர்; வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் யோவான், “இருந்தும், இப்போது இல்லாதும்; ஆழமற்ற படுகுழியிலிருந்து ஏறிவந்து, நாசத்திற்குள் போகிற” “மிருகத்தை” முன்வைக்கும் போது, கடைசி பூமியரசை அடையாளப்படுத்துகின்றான். அந்த மிருகம் “ஆழமற்ற படுகுழியிலிருந்து” ஏறிவருகிறது; அது “சாத்தானிய வல்லமையின் புதிய வெளிப்பாட்டிற்கு” ஒரு அடையாளமாகும்.

வெளிப்படுத்தல் பதினொன்றில் வரும் “அடித்தளமற்ற பள்ளத்திலிருந்து ஏறிவருகிற மிருகம்” என்ற உருவகம் அந்த இடத்தில் பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் நாத்திகத்தைக் குறிக்கிறது என்பதனால், “அடித்தளமற்ற பள்ளம்” என்ற சொற்றொடர் நாத்திகத்தின் சின்னமாகும் என்று சில இறையியலாளர்கள் வாதிப்பார்கள். ஆனால் வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதில் இஸ்லாம் “அடித்தளமற்ற பள்ளத்திலிருந்து” எழுந்தது; இஸ்லாம் நாத்திகம் அல்ல. அடித்தளமற்ற பள்ளம் சாத்தானிய வெளிப்பாட்டைக் குறிக்கிறது.

“பிசாசிலிருந்து” வரும் எதுவும் “அடித்தளமற்ற ஆழ்குழியிலிருந்து” வருகிற ஒன்றே ஆகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில், அடித்தளமற்ற ஆழ்குழியிலிருந்து மேலேறும் மிருகம் நாசத்திற்குள் செல்லும் அதிகாரமாகும்; மேலும், பெயர்கள் புத்தகத்தில் எழுதப்படாதவர்கள் அதைப் பின்பற்றி வியப்பார்கள். “நாசம்” என்பது நித்திய தண்டனையைக் குறிக்கிறது; வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் அது “அக்கினிக் கடல்” என்று சித்தரிக்கப்படுகிறது; அங்கேயே அந்த மிருகம் எறியப்படுகிறது.

பதின்மூன்றாம் அதிகாரத்தில் சமுத்திரத்திலிருந்து எழும் முதல் மிருகம்—அதை சகோதரி ஒயிட் நேரடியாகப் பாப்பரசாட்சியாக அடையாளப்படுத்துகிறார்—அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. அந்தப் பகுதியில் உலகம் பாப்பரசாட்சிய மிருகத்தைப் பின்பற்றி வியப்படைகிறது.

“பூமியின்மேல் குடியிருக்கிறவர்கள் அதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படுவார்கள்” என்று வெளிப்படுத்தல் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் கூறப்பட்ட மிருகம், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் பாப்பரசின் மரணக் காயம் ஆறும்போது நிகழும் சாத்தானிய வல்லமையின் இறுதியான வெளிப்பாடாகும். பதினேழாம் அதிகாரத்தில் அந்த ஸ்திரியும் அவள் ஏறியிருக்கும் மிருகமும் உடைய ஒவ்வொரு தீர்க்கதரிசனப் பண்பும், 1950-க்கு முன் வெளியிடப்பட்ட அகராதிகள் அடையாளப்படுத்தியதுபோலவே, ரோமச் சபையையே அடையாளப்படுத்துகின்றன.

வெளிப்படுத்தல் பதினேழில் வரும் மிருகம், மிருகத்தின் சிலையாகிய சபையும் அரசும் ஒன்றிணைந்த கூட்டுச்சேர்க்கையின் ஒரு சின்னமாகும். ஏழு தலைகளும் பத்து கொம்புகளும் உடைய அந்த மிருகம், அந்த ஸ்திரீ ஏறியிருக்கவும் ஆட்சி செய்யவும் செய்கிற, பத்து ராஜாக்களால் அமைந்த ராஜ்யமாகும் (ஐக்கிய நாடுகள் சபை). அந்த ஸ்திரீ, “மகா பாபிலோன், வேசித்தனங்களின் தாய்” என்று அடையாளம் காணப்படும் பாப்பாட்சியே ஆகும். இந்தச் சின்னங்கள் அடையாளம் காணப்பட்ட பின், நாம் 1798 ஆம் ஆண்டிற்குத் திரும்பலாம்; அது, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யங்களின் கடைசி வெளிப்பாட்டைப் பெறும்படி யோவான் எடுத்துச் செல்லப்பட்ட வரலாற்றுக் கட்டமாகும்.

அடுத்த கட்டுரையில், அந்த இராஜ்யங்களையும், தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் அவற்றுக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள பிரதிநிதித்துவத்தையும் நாம் ஆராய்வோம்.