அமோரியரின் வரலாறு, தேவனுடைய கோபம் லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்தின் மேல் நிறைவேற்றப்படும் காலத்தை விளக்குவதற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேர் முத்திரையிடப்படும் கடைசி நாட்களில், தேவன் தமது தண்டனையை நிறைவேற்றும் காலம், தேவன் அமோரியரின் மேல் தமது கோபத்தை வரவழைத்த காலத்துடன் ஒரே மாதிரியாக இருக்கிறது என்று சகோதரி வைட் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அவர் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “விக்கிரகாராதனையும் சீர்கேடும் காரணமாக அமோரியரின் ஜாதி குறிப்பிடத்தக்கதாக இருந்தபோதிலும், அது இன்னும் தன் அக்கிரமத்தின் பாத்திரத்தை நிறைத்துவிடவில்லை... இரக்கமுள்ள படைப்பாளர், நான்காம் தலைமுறைவரை அவர்களுடைய அக்கிரமத்தைச் சகித்திருக்கத் தயாராயிருந்தார். பின்னர், நல்லதற்கான மாற்றம் எதுவும் காணப்படாவிட்டால், அவர்கள்மேல் அவருடைய நியாயத்தீர்ப்புகள் விழவேண்டியிருந்தது. தவறாத துல்லியத்தோடு, அனந்தரானவர் இன்னும் சகல ஜாதிகளுடனும் ஒரு கணக்கை வைத்திருக்கிறார். மனந்திரும்புதலுக்கான அழைப்புகளோடு அவருடைய இரக்கம் வழங்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும்வரை, இந்தக் கணக்கு திறந்தபடியே இருக்கும்; ஆனால், அந்த எண்ணிக்கைகள் தேவன் நிர்ணயித்துள்ள ஓர் அளவை அடையும் போது, அவருடைய கோபத்தின் ஊழியம் ஆரம்பமாகிறது. கணக்கு முடிவடைகிறது. தெய்வீகமான நீடிய பொறுமை நிற்கிறது.”
எசேக்கியேல் நூலில் இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேருக்கு முத்திரையிடப்படுவதைக் குறித்த உருவகப்படுத்தலில், லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்திற்கு எதிராக தேவனுடைய கோபத்தின் ஊழியம் எப்போது ஆரம்பிக்கிறது என்பதைச் சிஸ்டர் வைட் தெளிவாக இணைத்துக் காட்டுகிறார்; அதாவது, அவர்களின் அக்கிரமத்தின் பாத்திரம் நிறைந்தபோது அது ஆரம்பிக்கிறது; மேலும் அந்தப் பாத்திரம் நான்காம் தலைமுறையில் தனது பூரணத்தை அடைகிறது. இந்தத் தகவல்கள் அனைத்தும் எட்டாம் அதிகாரத்தில் ஆரம்பமான தரிசனத்தின் சூழலில் முன்வைக்கப்படுகின்றன; அந்தத் தரிசனம் படிப்படியாக அதிகரிக்கும் நான்கு அருவருப்புகளைக் காண்பிக்கிறது.
அப்பொழுது அவர் என்னிடத்தில், மனுஷகுமாரனே, இப்போது உன் கண்களை வடதிசை நோக்கி உயர்த்து என்றார். ஆகையால் நான் என் கண்களை வடதிசை நோக்கி உயர்த்தினேன்; இதோ, பலிபீட வாசலின் நுழைவிடத்தில் வடதிசையாய் பொறாமையின் அந்த உருவம் இருந்தது. மேலும் அவர் என்னிடத்தில், மனுஷகுமாரனே, அவர்கள் செய்கிறதை நீ காண்கிறாயா? நான் என் பரிசுத்த ஸ்தலத்திலிருந்து தூரமாய் அகன்றுபோகும்படிக்கு இஸ்ரவேல் வீட்டார் இங்கு செய்கிற பெரிய அருவருப்புகளை நீ காண்கிறாயா? ஆனாலும் இன்னும் திரும்பிப்பார்; அதிலும் பெரிய அருவருப்புகளை காண்பாய் என்றார். அவர் என்னை முற்றத்தின் வாசலுக்குக் கொண்டுவந்தார்; நான் பார்த்தபோது, இதோ, சுவரில் ஒரு துளை இருந்தது. அப்பொழுது அவர் என்னிடத்தில், மனுஷகுமாரனே, இப்போது சுவரில் தோண்டு என்றார்; நான் சுவரில் தோண்டியபோது, இதோ, ஒரு வாசல் இருந்தது. அவர் என்னிடத்தில், உள்ளே சென்று, அவர்கள் இங்கே செய்கிற பொல்லாத அருவருப்புகளைப் பார் என்றார். ஆகையால் நான் உள்ளே சென்று பார்த்தேன்; இதோ, ஊர்வன வகைகள் எல்லாம், அருவருக்கத்தக்க மிருகங்களும், இஸ்ரவேல் வீட்டாரின் எல்லா விக்கிரகங்களும் சுற்றிலும் சுவரின் மேல் வரையப்பட்டிருந்தன. அவைகளுக்கு முன்பாக இஸ்ரவேல் வீட்டாரின் மூப்பர்களில் எழுபது பேர் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்; அவர்களுடைய நடுவில் சாப்பானின் குமாரனாகிய யாஅசனியா நின்றுகொண்டிருந்தான்; ஒவ்வொருவனும் தன் கையிலே தூபகலசத்தை வைத்திருந்தான்; தூபத்தின் அடர்ந்த மேகம் மேலே எழுந்தது. அப்பொழுது அவர் என்னிடத்தில், மனுஷகுமாரனே, இஸ்ரவேல் வீட்டாரின் மூப்பர்கள் இருளில், அவனவன் தன் சித்திர அறைகளில் செய்வதை நீ கண்டாயா? கர்த்தர் எங்களை காண்கிறதில்லை; கர்த்தர் தேசத்தை விட்டுவிட்டார் என்று அவர்கள் சொல்லுகிறார்கள் என்றார். மேலும் அவர் என்னிடத்தில், இன்னும் திரும்பிப்பார்; அவர்கள் செய்கிற அதிலும் பெரிய அருவருப்புகளை காண்பாய் என்றார். பின்னர் அவர் என்னை கர்த்தருடைய ஆலயத்தின் வடதிசை நோக்கிய வாசலின் கதவினிடத்திற்குக் கொண்டுவந்தார்; இதோ, அங்கே பெண்கள் தம்மூஸுக்காக அழுதுகொண்டிருந்தார்கள்.
அப்பொழுது அவர் என்னை நோக்கி: மனுஷகுமாரனே, இதைக் கண்டாயோ? இன்னும் திரும்பிப் பார்; இவைகளைவிடப் பெரிய அருவருப்புகளை நீ காண்பாய் என்றார். பின்னர் அவர் என்னைக் கர்த்தருடைய ஆலயத்தின் உள்ளங்காட்டிற்குள் கொண்டுபோனார்; இதோ, கர்த்தருடைய ஆலயவாசலினிடத்தில், மண்டபத்துக்கும் பலிபீடத்துக்கும் இடையில், சுமார் இருபத்தைந்து பேர் நின்றிருந்தார்கள்; அவர்கள் தங்கள் முதுகுகளை கர்த்தருடைய ஆலயத்தின்பால் திருப்பியும், முகங்களை கிழக்கின்பால் வைத்து, கிழக்கை நோக்கிச் சூரியனை வணங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். அப்பொழுது அவர் என்னை நோக்கி: மனுஷகுமாரனே, இதைக் கண்டாயோ? யூதாவின் வீட்டார் இங்கே செய்கிற இந்த அருவருப்புகளைச் செய்வது அவர்களுக்கு அற்பமான காரியமோ? அவர்கள் தேசத்தை அக்கிரமத்தினால் நிரப்பி, மீண்டும் என்னைக் கோபப்படுத்தத் திரும்பிவந்தார்கள்; இதோ, அவர்கள் கொப்பையைத் தங்கள் மூக்கினிடத்தில் வைக்கிறார்கள். ஆகையால் நானும் உக்கிரத்தோடே நடப்பேன்; என் கண் இரங்காது, நானும் இரக்கஞ்செய்யேன்; அவர்கள் என் செவிகளில் உரத்த சத்தமிட்டு முறையிட்டாலும், நான் அவர்களுக்குச் செவிகொடுக்கமாட்டேன். எசேக்கியேல் 8:5–18.
எசேக்கியேலுக்கு வேதிப் வாசலின் நுழைவாயிலில் பொறாமையின் சிலை நிறுவப்பட்டிருந்த முதல் அருவருப்பான காரியம் காண்பிக்கப்பட்ட பின்பு, பொறாமையின் அந்தச் சிலையைவிடவும் இன்னும் பெரிய அருவருப்பான காரியங்கள் அவனுக்குக் காண்பிக்கப்படும் என்று அவனுக்குத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. இரண்டாவது அருவருப்பு, இரகசிய அறைகளால் சித்தரிக்கப்படுகிறது; அங்கே, மூப்பான மனிதர்களாகச் சித்தரிக்கப்படும் தலைமையினர், தூபத்தால் குறிக்கப்படும் ஜெபத்தைச் செலுத்திக் கொண்டு, கர்த்தர் பூமியை விட்டுவிட்டார், அவர் தங்களைப் பார்ப்பதில்லை என்று அறிவிக்கிறார்கள். ஆனால் இவைகளையும் விட இன்னும் பெரிய அருவருப்பான காரியங்களைத் தான் காண்பான் என்று எசேக்கியேலுக்குத் தெரிவிக்கப்படுகிறது.
மூன்றாவது அருவருப்பான செயல் “தம்மூசுக்காக அழுகிற பெண்கள்” என்பதினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; ஆயினும் அதைவிட இன்னும் பெரிய அருவருப்பான செயல் உண்டு, ஏனெனில் நான்காவது அருவருப்பான செயல், ஆலயத்திற்குப் பின்புறம் திரும்பி நின்றபடி சூரியனை வணங்கும் இருபத்தைந்து ஆண்களைக் கொண்ட ஒரு தலைமையத்தைக் குறிக்கிறது.
நான்காவது அருவருப்பான செயலில், “மூப்பான மனிதர்” “தேசத்தை வன்முறையால் நிரப்பி, என்னைக் கோபமூட்டும்படிக்கு மறுபடியும் திரும்பியிருக்கிறார்கள்; இதோ, அவர்கள் கிளையைத் தங்கள் மூக்கினிடத்தில் வைத்திருக்கிறார்கள்” என்று அறிவிக்கப்படுகிறது. “கோபமூட்டும் நாள்” என்பது, வாக்குத்தத்த தேசத்தைப் பற்றிய யோசுவாவினதும் காலேபினதும் செய்தியைப் பண்டைய இஸ்ரவேல் நிராகரித்தபோது நிகழ்ந்ததுபோல, தேவனுடைய கோப ஊழியம் தொடங்கும் நாளாகும். முத்திரையிடும் செய்தியை நிராகரிப்பதே, எருசலேமிற்காக அக்கிரமத்தின் கிண்ணம் நிறைந்துவிட்டதைக் குறிக்கிறது. யோசுவாவும் காலேபும், சபையிலும் தேசத்திலும் உள்ள அருவருப்புகளினிமித்தம் நெகிழ்ந்து புலம்பிக்கொண்டிருக்கும் விசுவாசமுள்ள சிலரான அந்தச் சிறிய கூட்டத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள்.
அப்பொழுது மோசேயும் ஆரோனும் இஸ்ரவேல் புத்திரரின் சபையின் முழு கூட்டத்தாரின் முன்னிலையில் முகங்குப்புற விழுந்தார்கள். தேசத்தை உளவுபார்த்தவர்களில் இருந்த நூனின் குமாரனாகிய யோசுவாவும் எப்புனேயின் குமாரனாகிய காலேபும் தங்கள் ஆடைகளை கிழித்துக்கொண்டு, இஸ்ரவேல் புத்திரரின் அனைத்து கூட்டத்தாரிடமும் பேசி: “நாங்கள் உளவுபார்க்கச் சென்று கடந்துசென்ற அந்த தேசம் மிகமிக நல்ல தேசமாகும். கர்த்தர் நம்மில் பிரியமாயிருந்தால், அவர் நம்மை அந்த தேசத்திற்குள் கொண்டுபோய்ச் சேர்த்து, அதை நமக்குக் கொடுப்பார்; அது பாலும் தேனும் ஓடும் தேசம். ஆகையால் நீங்கள் கர்த்தருக்கு விரோதமாக கலகம் செய்யாதீர்கள்; அந்த தேசத்தின் ஜனங்களைப் பயப்படாதீர்கள்; அவர்கள் நமக்கு இரையாக இருப்பார்கள்; அவர்களின் பாதுகாப்பு அவர்களை விட்டுப் போயிற்று, கர்த்தர் நம்மோடிருக்கிறார்; அவர்களைப் பயப்படாதீர்கள்” என்றார்கள். ஆனால் சபையார் அனைவரும் அவர்களை கற்களால் எறிந்து கொல்லும்படி சொன்னார்கள். அப்பொழுது கர்த்தரின் மகிமை ஆசரிப்புக்கூடாரத்தில் இஸ்ரவேல் புத்திரர் எல்லாருக்கும் முன்பாகத் தோன்றியது. கர்த்தர் மோசேயை நோக்கி: “இந்த ஜனங்கள் என்னை எத்தனை காலம் தூற்றுவார்கள்? நான் அவர்களிடையே செய்த எல்லா அடையாளங்களையும் கண்டும், அவர்கள் என்னை எத்தனை காலம் நம்பாமலிருப்பார்கள்? நான் அவர்களை கொள்ளைநோயால் அடித்து, அவர்களைச் சுதந்தரத்திலிருந்து அகற்றிவிடுவேன்; உன்னாலோ அவர்களை விடப் பெரியதுமான வல்லமையுள்ளதுமான ஒரு ஜனத்தை உண்டாக்குவேன்” என்றார். எண்ணாகமம் 14:5–12.
எண்ணாகமத்தில் கிளர்ச்சியாளர்களினால் உண்டாக்கப்பட்ட “சினமூட்டுதல்,” மேலும் எசேக்கியேலிலும் காணப்படுவது, வெளிப்படுத்தப்பட்ட “அடையாளங்களை” ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கும் கிளர்ச்சியாளனின் மறுப்பின் அடிப்படையிலேயே உள்ளது. மோசேயின் காலத்தில் நிராகரிக்கப்பட்ட “அடையாளங்கள்,” மில்லரைட்டுகளின் வரலாற்றில் தேவனுடைய வல்லமையின் வெளிப்பாட்டை முன்மாதிரியாகக் காட்டிய “அடையாளங்களே” ஆகும். பண்டைய இஸ்ரவேல், தங்களது அஸ்திவார வரலாற்றில் அவருடைய வல்லமையின் வெளிப்பாட்டுக்கான “அடையாளங்களை” நிராகரித்ததினால் தேவனைச் சினமூட்டியது. ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்காயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தில், நவீன இஸ்ரவேலும், கடைசி நாட்களில் மீண்டும் நிகழும் நடுராத்திரி முழக்கத்தின் வரலாற்றின் மறுநிகழ்வை “அடையாளம் கண்டுகொள்ள” அவர்களுக்கு இயலுமைப்படுத்த வேண்டிய “அடையாளமாக” இருந்த அதே அஸ்திவார வரலாறையே நிராகரிக்கிறது (அதற்கு முதுகு காட்டுகிறது).
இறைவன் கலகக்காரர்கள் தேவனுடைய வல்லமையின் வெளிப்பாட்டின் மறுமுறை நிகழ்வைக் காண அனுமதிக்கிறார்; ஏனெனில் தேவனுடைய வல்லமையின் வெளிப்பாட்டின் அந்த மறுமுறை நிகழ்வே பிந்தைய மழை மட்டுமல்ல, அவர்கள் சத்தியத்தை நேசித்தவர்களில் இருந்திருந்தால் அவர்களை இரட்சித்திருக்கும் சத்தியமும் ஆகும்.
எசேக்கியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நான்கு அருவருப்புகளையும் லவோதிக்கேயா அத்வென்டிஸத்தின் நான்கு தலைமுறைகளின் அடையாளங்களாகக் காண்பது, கடைசி நாட்களில் யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கத்தினால் முத்திரை நீக்கப்படும் செய்தியின் ஒரு பகுதியாகும். முதல் தலைமுறை 1863 ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சியோடு தொடங்கியது; அதற்கு இருபத்திஐந்து ஆண்டுகள் பின்னர், 1888 இல், இரகசிய அறைகளின் அடையாளத்தினால் குறிக்கப்பட்ட இரண்டாம் தலைமுறையின் தொடக்கத்தைக் குறித்த கிளர்ச்சி வந்தடைந்தது. அதற்கு முப்பத்தொன்று ஆண்டுகள் பின்னர், 1919 இல், W. W. Prescott எழுதிய, The Doctrine of Christ எனும் நூல் வெளியிடப்பட்டதன் மூலம் மூன்றாம் தலைமுறையின் தொடக்கம் குறிக்கப்பட்டது; இதையே எசேக்கியேல் தம்மூஸுக்காக அழுகின்ற பெண்களாகச் சித்தரித்திருந்தார். அதற்கு முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் பின்னர், 1957 இல், Questions on Doctrine எனும் நூல் வெளியிடப்பட்டதன் மூலம் நான்காம் தலைமுறை வந்தடைந்தது; இது கிழக்கிலிருந்து எழும் முத்திரையிடும் செய்திக்கு விரோதமாகக் கலகக்காரர்கள் திரும்பி, சூரியனை வணங்கும் காலத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது.
1888 ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற மினியாபொலிஸ் பொது மாநாட்டிற்கு வந்து சேர்ந்த லவோதிக்கேய அத்வெந்திசத்தின் கலகத்தின் இரண்டாம் தலைமுறையை நாம் இப்போது ஆராயத் தொடங்குவோம். எசேக்கியேலின் நான்கு அருவருப்புகளும் எருசலேமிலேயே நிகழ்கின்றன என்பதை நினைவில் கொள்ளுதல் முக்கியம்; அவை கலகத்தின் படிப்படியான வரலாற்றை எடுத்துக்காட்டினாலும், இறுதி நாட்களில் லவோதிக்கேய அத்வெந்திசத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் நகரத்தின் உட்பகுதியில் நிகழும் கலகத்தையே அவை எப்போதும் உரையாடுகின்றன.
“எருசலேமின் அழிவுக்கான அடையாளங்களில் ஒன்றாக, கிறிஸ்து, ‘அநேக கள்ளத் தீர்க்கதரிசிகள் எழும்பி, அநேகரை வஞ்சிப்பார்கள்’ என்று கூறியிருந்தார். கள்ளத் தீர்க்கதரிசிகள் உண்மையிலேயே எழுந்து, ஜனங்களை வஞ்சித்து, பெரும் திரளானோரை வனாந்தரத்திற்குள் நடத்திச் சென்றார்கள். அதிசய வல்லமை உண்டென்று உரிமைகோரிய மந்திரவாதிகளும் சூனியக்காரரும், ஜனங்களைத் தமக்குப் பின்னால் மலையிடத் தனிமைகளுக்குள் இழுத்துச் சென்றார்கள். ஆனால் இந்தத் தீர்க்கதரிசனம் கடைசி நாட்களுக்காகவும் சொல்லப்பட்டது. இந்த அடையாளம் இரண்டாம் வருகைக்கான அடையாளமாகவும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இப்போதும் கூட, கள்ளக் கிறிஸ்துக்கள் மற்றும் கள்ளத் தீர்க்கதரிசிகள், அவருடைய சீஷர்களை மயக்கும்படி அடையாளங்களையும் அதிசயங்களையும் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ‘இதோ, அவர் வனாந்தரத்தில் இருக்கிறார்’ என்ற கூக்குரலை நாம் கேட்கவில்லைவா? கிறிஸ்துவைக் கண்டடையும்படி நம்பிக்கையுடன், ஆயிரக்கணக்கானோர் வனாந்தரத்திற்குப் போகவில்லைவா? மேலும், மறைந்த ஆவிகளோடு தொடர்பு கொள்ளுகிறோம் என்று மனிதர் கூறும் ஆயிரக்கணக்கான கூடுகைகளிலிருந்து, ‘இதோ, அவர் இரகசிய அறைகளில் இருக்கிறார்’ என்ற அழைப்பு இப்போது கேட்கப்படவில்லைவா? இதுவே ஆவியுலகத் தொடர்புக் கொள்கை முன்வைக்கும் உரிமைகோரிக்கையாகும். ஆனால் கிறிஸ்து என்ன சொல்கிறார்? ‘அதை விசுவாசிக்காதிருங்கள். ஏனெனில் மின்னல் கிழக்கிலிருந்து புறப்பட்டு மேற்குவரை பிரகாசிப்பதுபோல, மனுஷகுமாரனுடைய வருகையும் அப்படியே இருக்கும்.’” The Desire of Ages, 631.
இரகசிய அறைகள் ஆவியாராதனையின் ஒரு சின்னமாகும்; எசேக்கியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் இரண்டாம் அருவருப்பான செயல் ஆலயத்தின் உட்பகுதியில் நிகழ்கிறது; அங்கே பூமியிலுள்ள உருவங்கள் சுவர்களில் இரகசியமாக தொங்கவிடப்பட்டிருந்தன.
ஆகையால் நான் உள்ளே சென்று பார்த்தேன்; இதோ, எல்லாவித ஊர்வனங்களின் உருவங்களும், அருவருப்பான மிருகங்களும், இஸ்ரவேல் வீட்டாருடைய சகல விக்கிரகங்களும், சுற்றியுள்ள சுவரெங்கும் வரையப்பட்டிருந்தன. அவற்றின் முன்பாக இஸ்ரவேல் வீட்டாரின் மூப்பரில் எழுபது பேர் நின்றிருந்தார்கள்; அவர்களுடைய நடுவில் சாப்பானின் குமாரனாகிய யாஅசனியா நின்றிருந்தான்; ஒவ்வொருவரும் தமது கையில் தூரபாத்திரத்தை ஏந்தியிருந்தார்கள்; தூபத்தின் அடர்ந்த மேகம் மேலே எழும்பியது. அப்பொழுது அவர் என்னை நோக்கி: மனுபுத்திரனே, இஸ்ரவேல் வீட்டாரின் மூப்பர் இருளில், ஒவ்வொருவரும் தமது உருவங்களின் அறைகளில் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதை நீ கண்டாயா? அவர்கள், கர்த்தர் எங்களைப் பார்ப்பதில்லை; கர்த்தர் பூமியை விட்டுவிட்டார் என்று சொல்லுகிறார்கள் என்றார். எசேக்கியேல் 8:10–12.
எசேக்கியேல் பரிசுத்தஸ்தலத்தின் “சுவர்களின்மேல் வரையப்பட்ட இஸ்ரவேல் வீட்டாரின் விக்கிரகங்களை” காண்கிறான்; ஆனால் இந்தப் புரட்சியும் அந்த மூப்பர்களில் ஒவ்வொருவரின் “உருவங்களின் அறைகளிலும்” நடைபெறுகிறது என்று அவனுக்கு தெளிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. நேர்மையான ஆலயத்திற்குள் நிகழும் அந்தப் புரட்சி, மனித ஆலயத்திற்குள் நிகழும் புரட்சியை வெளிப்படுத்துகிறது.
உலகத்தின் வாங்குகிறவர்களையும் விற்கிறவர்களையும் ஆலயத்திலிருந்து சுத்திகரித்ததன் மூலம், பாவத்தின் அசுத்தத்திலிருந்து இருதயத்தைச் சுத்திகரிக்கவே தமது பணி என்பதை இயேசு அறிவித்தார்,—ஆத்துமாவைக் கெடுக்கும் பூமியாசைகள், சுயநலக் காமவெறிகள், தீய பழக்கங்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து. “மல்கியா 3:1–3 மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது.” யுகங்களின் வாஞ்சை, 161.
இரண்டாவது அருவருப்பான செயல், சபையின் உட்பகுதியிலும், சபையின் காவலர்களாக இருக்க வேண்டிய மூப்பரின் மனங்களிலும் வெளிப்பட்ட துன்மார்க்கத்தின் ஒரு வெளிப்பாட்டைச் சுட்டிக்காட்டியது. அங்கு வெளிப்பட்ட துன்மார்க்கம் ஆவியுலகவாதத்தின் துன்மார்க்கமாகும். நோவாவின் நாட்களில், மனுஷரின் இருதயங்களின் எண்ணங்களெல்லாம் பொல்லாதவையாக இருந்தபோது, பிரளயத்திற்கு முன்பிருந்த மக்கள் தங்களுடைய அக்கிரமத்தின் அளவை நிரப்பிவிட்டிருந்தார்கள்.
பூமியின்மேல் மனுஷனுடைய துன்மார்க்கம் மிகுந்ததென்றும், அவன் இருதயத்தின் சிந்தனைகளின் யோசனை எல்லாம் எப்போதும் தீமையேயென்றும் தேவன் கண்டார். ஆதியாகமம் 6:5.
இரண்டாம் தலைமுறை, ஆவியுலகத் தொடர்புக் கோட்பாடு எப்போது எருசலேமின் தலைவர்களுக்குள்ளும், மேலும் லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்தின் கூட்டுத்தொழில்முறை அமைப்புக்குள்ளும் நுழைந்தது என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது. “இஸ்ரவேல் வம்சத்தாரின் மூப்பர்கள்” தங்கள் “உருவக்காட்சிகளின்” “அறைகளில்,” “இருளில்” செய்தது, அவர்களுடைய இருதயங்களின் “சிந்தனைகளின் சகல கற்பனைகளும் எப்பொழுதும் பொல்லாப்பே” இருந்தன என்பதைக் காட்டுகிறது. எருசலேமின் அழிவு உலகத்தின் முடிவைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்றும், நோவாவின் காலத்தில் நிகழ்ந்த பெருவெள்ளத்தின் சாட்சியும் உலகத்தின் முடிவையே சுட்டிக்காட்டுகிறது என்றும் சகோதரி ஒய்ட் தெளிவாகக் கூறுகிறார். கடைசி நாட்களில், சத்தியத்தினால் பரிசுத்தமாக்கப்படுவதற்கு மறுக்கிறவர்கள், எசேக்கியேல் அதிகாரம் எட்டு-இல் காணப்படும் இரண்டாம் அருவருப்பினால் சித்தரிக்கப்பட்டபடி, ஆவியுலகத் தொடர்புக் கோட்பாட்டினால் ஆட்கொள்ளப்படுகிறார்கள்.
எசேக்கியேலின் இரண்டாவது அருவருப்பானது 1888-இல் வந்த கலகத்தைக் குறிக்கிறது; அது இரண்டாவது தலைமுறையின் சின்னமாகவும் ஆகிறது. ஆனால் இதற்கும் மேலாக, 1888-மும், அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவது அனைத்தும், அல்லது அதனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுவது அனைத்தும், 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று மீண்டும் நிகழ்ந்தது. 1888-இல் வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் வல்லமையுள்ள தூதன் இறங்கிவந்தான் என்று சகோதரி வைட் குறிப்பாக அடையாளப்படுத்துகிறார்; ஆகையால், அந்த வரலாறு, நியூயார்க் நகரத்தின் பெரிய கட்டிடங்கள் தேவனுடைய ஒரு தொடுதலால் இடித்துத் தள்ளப்படவேண்டிய காலத்தையும், வெளிப்படுத்தல் 18:1–3 நிறைவேறவேண்டிய காலத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.
“முன்கூட்டியே உருவாக்கிக் கொண்ட கருத்துகளை விட்டொழிக்க விருப்பமின்மையும், இந்தச் சத்தியத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாத மனப்பாங்கும், Minneapolis-இல் சகோதரர்கள் Waggoner மற்றும் Jones மூலமாக ஆண்டவர் அளித்த செய்திக்கெதிராக வெளிப்பட்ட எதிர்ப்பின் பெரும்பகுதியின் அடிப்படையாக இருந்தது. அந்த எதிர்ப்பைத் தூண்டுவதன் மூலம், தேவன் எங்கள் மக்களுக்குப் பகிரங்கமாக அளிக்க ஏங்கிய பரிசுத்த ஆவியின் விசேஷ வல்லமையை, மிகுந்த அளவில் அவர்களிடமிருந்து விலக்கிவைப்பதில் சாத்தான் வெற்றி பெற்றான். பெந்தெகொஸ்தே நாளுக்குப் பிறகு அப்போஸ்தலர்கள் சத்தியத்தை அறிவித்ததுபோல, உலகத்திற்குச் சத்தியத்தை எடுத்துச் செல்ல அவர்களுக்குரியதாக இருந்திருக்கக்கூடிய அந்தச் செயல்திறனைப் பெறுவதிலிருந்து சத்துரு அவர்களைத் தடுத்தான். தன் மகிமையினால் முழு பூமியையும் ஒளிரச்செய்ய வேண்டியிருந்த அந்த ஒளி எதிர்க்கப்பட்டது; மேலும் எங்கள் சொந்த சகோதரர்களின் செயலினால், அது மிகுந்த அளவில் உலகத்திலிருந்து விலக்கி வைக்கப்பட்டது.” Selected Messages, book 1, 235.
2001 செப்டம்பர் 11 அன்று வந்த பின்மழையின் செய்தியை நிராகரித்ததற்கான எடுத்துக்காட்டை 1888 ஆம் ஆண்டின் வரலாறு வழங்கியது. 1888 என்பது லவோதிகேய அட்வென்டிசத்தின் இரண்டாம் தலைமுறையின் ஒரு சின்னமாகும்; அது எசேக்கியேலின் இரண்டாம் அருவருப்பினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; மேலும் அந்த வரலாறு, எசேக்கியேலில் உள்ள எழுபது மூப்பர்களால் முன்னுருவாக்கப்பட்ட ஒரு கிளர்ச்சியை அடையாளப்படுத்துகிறது. அவர்களுடைய கிளர்ச்சி ஆவியுலகவாதத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது; மேலும் நோவாவின் காலத்தில் சோதனைக் காலத்தின் பாத்திரம் நிறைவுற்றதற்கு இணையாக இருந்தது. அந்தச் செய்தியின் நிராகரிப்பு, இஸ்லாமின் மூன்றாம் ஐயோவின் வருகையை அடையாளப்படுத்த வேண்டியிருந்த பின்மழையின் செய்தியை தலைமையினர் நிராகரித்ததை விளக்கியது.
“பிற்கால மழை தேவனுடைய ஜனங்களின் மேல் பொழியவிருக்கிறது. ஒரு வல்லமையுள்ள தூதன் பரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வருவான்; முழு பூமியும் அவனுடைய மகிமையினால் ஒளியூட்டப்படும்.” Review and Herald, April 21, 1891.
1888 ஆம் ஆண்டில் செய்தியை நிராகரித்த தலைமைத்துவம், 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று இஸ்லாம் என்னும் செய்தியின் நிராகரிப்பை முன்மாதிரியாகக் காட்டியது; ஆனால், அந்தத் தலைவர்கள் தங்கள்மேல் வருகிற அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பின் ஒரு பகுதியாகக் காணப்போகிற வல்லமையின் வெளிப்பாட்டை உண்டாக்குவதற்கே தேவன் நோக்கமுடையவராக இருக்கிறார். பிந்திய மழையின் வல்லமையின் வெளிப்பாடு, முத்திரையிடும் காலத்தின் முடிவில் நிகழ்கிறது. அது 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று ஆரம்பமானது; ஆனால் “பெரிய பூகம்பம்” வருகிற வேளையில், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் கூறப்படும் மூன்றரை நாட்களின் முடிவில் அது உச்சநிலையை அடைகிறது.
1888 ஆம் ஆண்டின் செய்தி லவோதிக்கேயாவின் செய்தியாக இருந்தது; அப்போது புறக்கணிக்கப்பட்டு கொண்டிருந்த முன்னாள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட இறுதியான அழைப்பாக அது இருந்தது.
“ஏ. டி. ஜோன்ஸ் மற்றும் ஈ. ஜே. வாக்னர் அவர்களால் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட செய்தி, லவோதிக்கேயா சபைக்கு தேவன் அளித்த செய்தியாகும்; சத்தியத்தை விசுவாசிக்கிறோம் என்று அறிவித்தும், தேவனால் அளிக்கப்பட்ட ஒளிக்கதிர்களை மற்றவர்களுக்குப் பிரதிபலிக்காத எவருக்கும் ஐயோ.” The 1888 Materials, 1053.
1888 ஆம் ஆண்டின் செய்தி, 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று நியூயார்க் நகரத்தின் மகத்தான கட்டிடங்கள் இடிக்கப்பட்டபோது, லவோதிக்கேயா சபைக்கு நேரான சாட்சி வழங்கப்பட வேண்டியது என்பதை அடையாளப்படுத்திய செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டியது; மேலும் அந்த நேரான சாட்சி என்பது மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாமியச் செய்தியே ஆகும்; அது பின்வாங்கிப்போன ஜனங்கள்மேல் ஊதப்படும்போது, அவர்களை வல்லமையுள்ள சேனையாய் உயிர்ப்பிக்கத்தக்க அதிகாரம் உடையதாகும்.
“தூங்கிக்கிடப்போரைக் கிளர்ச்சியுறச் செய்வதற்காக, எங்கள் சபைகளுக்கும் நிறுவனங்களுக்கும் ஒரு நேரான சாட்சியம் அளிக்கப்பட வேண்டும்.”
“கர்த்தருடைய வார்த்தை நம்பப்பட்டும் கீழ்ப்படியப்பட்டும் இருக்கும்போது, நிலையான முன்னேற்றம் உண்டாகும். இப்போது நமக்குள்ள மிகுந்த தேவையை நாம் காண்போமாக. கர்த்தர் உலர்ந்த எலும்புகளுக்குள் ஜீவனை ஊதும்வரை அவர் நம்மைப் பயன்படுத்த முடியாது. நான் சொல்லப்பட்ட இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டேன்: ‘தேவனுடைய ஆவியின் ஆழ்ந்த அசைவு இருதயத்தின் மேல் இல்லாமல், அதன் ஜீவனளிக்கும் செல்வாக்கு இல்லாமல், சத்தியம் இறந்த எழுத்தாக ஆகிறது.’” Review and Herald, November 18, 1902.
1888 ஆம் ஆண்டு அட்வென்டிசத்தின் இரண்டாம் தலைமுறையின் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஆனால் அது கடைசி நாட்களுடன் ஒத்திசைவாக அமைந்துள்ள ஒரு தீர்க்கதரிசன வரியையும் வழங்குகிறது. 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று, பூமியின் மிருகத்தின் மீது இஸ்லாம் நிகழ்த்திய தாக்குதல் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமாகும் என்று ஏற்றுக்கொள்ளத் தேர்ந்தெடுத்த மக்களை, தேவன் பழைய பாதைகளுக்குத் திருப்பி நடத்தினார். தேவனுடைய மக்கள் வில்லியம் மில்லரின் நகைகளிடத்திற்கு மீண்டும் திரும்பி, முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோவுகளின் நிறைவேற்றத்தையும், அதனால் அந்நேரத்தில் மூன்றாம் ஐயோவின் வருகை நிறுவப்பட்டது என்பதையும் உள்ளடக்கிய அடித்தள சத்தியங்களில் பயிற்சி பெற வேண்டியிருந்தது. அந்த மக்கள் அந்தப் பழைய பாதைகளுக்குத் திரும்பிய பின்பு, அவர்கள் ஆபக்கூக்கின் இரண்டு பலகைகளின் பரிசுத்தத்தைக் காணும்படி நடத்தப்பட்டார்கள்.
மில்லரின் நகைகளாகவும் அதேவேளை அட்வென்டிசத்தின் அஸ்திவாரங்களாகவும் உள்ள ஹபக்கூக்கின் இரண்டு பலகைகளுக்கு எதிராக 1863-ஆம் ஆண்டில் எழுந்த கிளர்ச்சி, 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று மறுபடியும் நிகழ்ந்த ஒரு கிளர்ச்சிக்கான முன்னுருவாயிற்று; ஏனெனில் மீண்டும் ஒருமுறை லவோதிகேய அட்வென்டிசத்தின் தலைமைத்துவத்திற்கு மில்லரின் நகைகளை நிலைநிறுத்தவோ, அல்லது அவற்றை நிராகரிக்கவோ வாய்ப்பு அளிக்கப்பட்டது. எசேக்கியேல் எட்டு-இல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள அட்வென்டிசத்தின் நான்கு தலைமுறைகளும், 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று லவோதிகேய அட்வென்டிசம் செய்த கிளர்ச்சியையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.
அடுத்த கட்டுரையில் லவோதிகேய அத்வென்டிசத்தின் இரண்டாம் தலைமுறையை நாம் தொடர்ந்து அடையாளப்படுத்துவோம்.
“நித்திய உண்மைகளைத் தழுவிக்கொள்ள வல்ல பாசப்பண்புகளுடன் தேவன் மனுஷனைச் சிருஷ்டித்தார். இப்பாசப்பண்புகள் எல்லா உலகப்பற்றுகளிலிருந்தும் விடுபட்டு, சுத்தமாயும் பரிசுத்தமாயும் காக்கப்பட வேண்டியவையாக இருந்தன. ஆனால் மனுஷர்கள் தங்கள் கணக்கிலிருந்து நித்தியத்தை இழந்துபோயினர். ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆன தேவன், ஆரம்பமும் முடிவும் ஆனவர், ஒவ்வொரு ஆத்துமாவின் விதியையும் தம்முடைய கைக்குள் வைத்திருப்பவர், மறக்கப்பட்டிருக்கிறார். அறிவில் வல்லவர்கள் என்று தங்களை எண்ணிக்கொண்டு, மனுஷர் தேவனுடைய பார்வையில் தங்களையே மிகத் தாழ்ந்த நிலைக்கு இறக்கிவிட்டார்கள்.”
“மனிதனின் மனம் பூமிக்குரியதாயிற்று. தெய்வீகத்தின் முத்திரையை வெளிப்படுத்த வேண்டிய இடத்தில், அது மனிதத்துவத்தின் முத்திரையையே வெளிப்படுத்துகிறது. அதன் அக அறைகளில் பூமியினுடைய உருவச்சித்திரங்கள் காணப்படுகின்றன. நோவாவின் நாட்களில் நிலவிய, அந்தக் காலத்து வாசிகளை இரட்சிப்பின் நம்பிக்கைக்கு அப்பாற்பட்டவர்களாக்கிய இழிவுபடுத்தும் நடத்தைகள் இன்று காணப்படுகின்றன.” Signs of the Times, December 18, 1901.