தானியேல் புத்தகம் - எண்பது எண்ணிக்கை

1844 ஆம் ஆண்டில், காலம் கடந்ததும் அதிக நாள் ஆகாமல், எனக்கு என் முதல் தரிசனம் அளிக்கப்பட்டது. நான் போர்ட்லாந்தில் திருமதி ஹெய்ன்ஸைச் சந்தித்துக்கொண்டிருந்தேன்; அவர் கிறிஸ்துவில் எனக்குப் பிரியமான ஒரு சகோதரி; அவருடைய இருதயம் என்னுடையதோடு இணைந்திருந்தது. எங்களில் ஐவர், அனைவரும் பெண்கள், குடும்பப் பலிபீடத்தின் முன் அமைதியாக முழங்கால்பணிந்திருந்தோம். நாம் ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தபோது, இதற்கு முன் நான் ஒருபோதும் உணராதபடி தேவனுடைய வல்லமை என்ன்மேல் வந்தது.

“நான் ஒளியால் சூழப்பட்டிருந்ததுபோலும், பூமியிலிருந்து மேலுமே மேலுமாக உயர்த்தப்பட்டுக்கொண்டிருந்ததுபோலும் எனக்குத் தோன்றியது. நான் உலகத்தில் இருந்த வருகையை எதிர்நோக்கும் ஜனங்களைப் பார்க்கத் திரும்பினேன்; ஆனால் அவர்களை காணவில்லை. அப்போது ஒரு சத்தம் என்னிடத்தில், ‘மீண்டும் பார், இன்னும் சற்றே உயரமாகப் பார்’ என்று சொன்னது. இதைக் கேட்டு, நான் என் கண்களை உயர்த்தினேன்; உலகத்தினும் மிக உயரத்தில் அமைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு நேரானவும் குறுகியவுமான பாதையைக் கண்டேன். அந்தப் பாதையில், பாதையின் தொலைவான இறுதியில் இருந்த நகரத்தை நோக்கி வருகையை எதிர்நோக்கும் ஜனங்கள் பயணித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுக்குப் பின்னால், பாதையின் ஆரம்பத்தில், ஒரு பிரகாசமான ஒளி நிறுவப்பட்டிருந்தது; அது ‘நள்ளிரவு முழக்கம்’ என்று ஒரு தூதன் எனக்குச் சொன்னான். [மத்தேயு 25:6-ஐக் காண்க.] இந்த ஒளி பாதை முழுவதும் பிரகாசித்து, அவர்கள் இடறாதபடிக்கு அவர்களுடைய கால்களுக்கு வெளிச்சமளித்தது.”

“தமக்கு முன்பாகவே இருந்து, அவர்களை அந்த நகரத்திற்குத் தலைமையேற்று நடத்திச் சென்ற இயேசுவின்மேல் தங்கள் கண்களை நிலைநிறுத்தியிருந்தவரை அவர்கள் பாதுகாப்பாயிருந்தனர். ஆனால் விரைவில் சிலர் களைப்படைந்து, அந்த நகரம் மிகவும் தூரத்தில் உள்ளது என்றும், அதற்கு முன்னரே தாங்கள் அதில் பிரவேசித்திருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தோம் என்றும் கூறினர். அப்பொழுது இயேசு தமது மகிமைமிக்க வலது கரத்தை உயர்த்தி அவர்களை ஊக்குவிப்பார்; அவருடைய கரத்திலிருந்து ஒரு ஒளி புறப்பட்டு அட்வெண்ட் கூட்டத்தின் மேல் அலைந்தது; அவர்கள் ‘அல்லேலூயா!’ என்று முழங்கினர். வேறு சிலர், தங்களுக்குப் பின்னிருந்த அந்த ஒளியை அவசரத்துடன் மறுத்து, இவ்வளவு தூரம் தங்களை வழிநடத்தி வெளியே கொண்டுவந்தது தேவன் அல்ல என்று கூறினர். அவர்களுக்குப் பின்னிருந்த அந்த ஒளி அணைந்துபோயிற்று; அதனால் அவர்களுடைய கால்கள் முற்றிலும் இருளில் விடப்பட்டன; அவர்கள் தடுமாறி, இலக்கினையும் இயேசுவினையும் காணாமல் போய், பாதையிலிருந்து கீழே, அடியிலிருந்த அந்த இருண்டதும் துன்மார்க்கமுமான உலகிற்குள் விழுந்தார்கள்.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

“ஒன்பது ஆண்டுகள் கழித்து நடைபெற்ற பொது மாநாட்டு அமர்வில் உரையாற்றுகையில் லஃப்பரோ இவ்வாறு கூறினார்: “சிஸ்டர் வைட் தரிசனத்தில் இருந்ததை நான் சுமார் ஐம்பது முறை கண்டிருக்கிறேன். முதன்முறையாக அது சுமார் நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நிகழ்ந்தது.... அவருடைய கடைசி வெளிப்படையான தரிசனம் 1884-ஆம் ஆண்டில், ஒரிகன் மாநிலத்தின் போர்ட்லாந்தில் உள்ள முகாமிடும் தளத்தில் நிகழ்ந்தது.” Ellen White Biography, தொகுதி 3, 256.

“நான் ஓக்லாந்துக்கு வந்தபின், பாட்டில் க்ரீக்கிலுள்ள நிலைமையை உணர்ந்த பாரம் என்மேல் மிகுந்து நெரித்தது; மேலும் நான் பலவீனமாயிருந்தேன், உங்களுக்கு உதவ அதிகாரமற்றவளாயிருந்தேன். அவநம்பிக்கையின் புளிப்பு செயல்பட்டு வருவதை நான் அறிந்திருந்தேன். தேவனுடைய வார்த்தையின் தெளிவான கட்டளைகளைக் கவனிக்காதவர்கள், அந்த வார்த்தைக்கு செவிகொடுக்கும்படி அவர்களை வலியுறுத்திய சாட்சிகளையும் அக்கறையின்றி புறக்கணித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். கடந்த குளிர்காலத்தில் ஹீல்ட்ஸ்பர்க் சென்றிருந்தபோது, நான் ஜெபத்தில் மிகவும் ஆழ்ந்திருந்தேன்; கவலைக்கும் துக்கத்திற்கும் பாரமுற்றிருந்தேன். ஆனால் ஒரு வேளையில் நான் ஜெபித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, கர்த்தர் இருளை அகற்றி நீக்கினார்; அப்போது மகத்தான ஒளி அறையை நிரப்பியது. தேவனுடைய ஒரு தூதன் என் பக்கத்தில் இருந்தான்; நான் பாட்டில் க்ரீக்கில் இருப்பதுபோல் தோன்றியது. உங்கள் ஆலோசனைக் கூட்டங்களில் நான் இருந்தேன்; பேசப்பட்ட வார்த்தைகளை நான் கேட்டேன்; தேவன் விரும்பினால், அவை என் நினைவிலிருந்து என்றென்றும் அழிக்கப்பட்டுவிட வேண்டும் என்று நான் விரும்பும் விஷயங்களைக் கண்டும் கேட்டும் இருந்தேன். என் ஆவி இவ்வளவு காயமடைந்தது; என்ன செய்வது, என்ன சொல்லுவது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. சில விஷயங்களை நான் குறிப்பிட முடியாது. இதுகுறித்து யாருக்கும் எதையும் அறிவிக்காதிருப்பதற்கு எனக்கு கட்டளையிடப்பட்டது; ஏனெனில் இன்னும் பல வெளிப்பட வேண்டியிருந்தது.

“எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்த ஒளியைச் சேகரித்து, அதன் கதிர்கள் தேவனுடைய ஜனங்கள்மேல் ஒளிரும்படிச் செய்யுமாறு எனக்குக் கூறப்பட்டது. இதை நான் பத்திரிகைகளில் வெளிவந்த கட்டுரைகளின் மூலம் செய்து வந்தேன். Battle Creek-இல் கடைசி இரண்டு சாட்சிகள் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பின்பு எழுதப்பட்டிருந்த பல்வேறு விஷயங்களைச் சேகரிப்பதற்காக, பல மாதங்களாகக் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு காலையிலும் நான் மூன்று மணிக்கு எழுந்தேன். இந்த விஷயங்களை நான் எழுதி, அவற்றை அவசரமாக உங்களுக்குப் அனுப்பினேன்; ஆனால் எனக்கே உரிய முறையான கவனத்தை எடுத்துக்கொள்ள நான் புறக்கணித்திருந்தேன்; அதன் விளைவாக, அந்தப் பாரத்தின் கீழ் நான் தளர்ந்து விழுந்தேன்; General Conference-இல் அவை உங்களை அடைவதற்குள் எனது எழுத்துகள் அனைத்தும் முடிவுறவில்லை.

“மீண்டும், ஜெபத்தில் இருந்தபோது, ஆண்டவர் தம்மையே வெளிப்படுத்தினார். நான் மறுமுறையும் Battle Creek-இல் இருந்தேன். நான் பல வீடுகளில் இருந்தேன்; உங்கள் மேசைகளின் சுற்றிலும் நீங்கள் பேசிய வார்த்தைகளை கேட்டேன். அவற்றின் விவரங்களை இப்போது சொல்ல எனக்கு அனுமதி இல்லை. அவற்றை குறிப்பிடுமாறு நான் ஒருபோதும் அழைக்கப்படாமல் இருப்பேன் என்று நம்புகிறேன். மிகவும் கவனிக்கத்தக்க பல கனவுகளையும் நான் கண்டேன்.

“தேவனுடைய சத்தமாகிய சத்தம் என்று நீங்கள் எந்தச் சத்தத்தை ஏற்றுக்கொள்வீர்கள்? உங்கள் பிழைகளைச் சீர்செய்து, உங்கள் நடப்பை அது இருப்பதுபோல உங்களுக்குக் காண்பிப்பதற்காக கர்த்தர் எந்த வல்லமையை ஒதுக்கி வைத்திருக்கிறார்? சபையில் செயல்படுவதற்கான வல்லமை எது? ஒவ்வொரு நிச்சயமின்மையின் நிழலும், ஒவ்வொரு சந்தேகத்தின் வாய்ப்பும் நீக்கப்படும்வரை நீங்கள் விசுவாசிக்க மறுத்தால், நீங்கள் ஒருபோதும் விசுவாசிக்கமாட்டீர்கள். பரிபூரண அறிவை வேண்டிக்கேட்கும் சந்தேகம் ஒருபோதும் விசுவாசத்துக்குச் சரணடையாது. விசுவாசம் நிரூபணத்தின் மேல் அல்ல, ஆதாரத்தின் மேல் தங்கியுள்ளது. நம்மைச் சுற்றியெல்லாம் அதற்கு மாறான பாதையைத் தொடரும்படி வற்புறுத்தும் வேறு சத்தங்கள் இருந்தாலும், கடமையின் சத்தத்துக்குக் கீழ்ப்படிவதை கர்த்தர் நம்மிடத்தில் வேண்டுகிறார். தேவனிடமிருந்து பேசுகிற சத்தத்தை வேறுபடுத்திக் காண நம்மிடமிருந்து உன்னிப்பான கவனம் தேவைப்படுகிறது. அதன் உந்துதல்கள் நின்றுவிடாமல், சித்தமும் உந்துதலும் ஆட்சி செய்யாதபடிக்கு, நாம் மனப்போக்கை எதிர்த்து வென்று, எந்த விவாதமுமின்றி எந்தச் சமரசமுமின்றி மனச்சாட்சியின் சத்தத்துக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும். அவருடைய ஆவியை நாம் கேட்கவும் கீழ்ப்படியவும் வேண்டாமென்று தீர்மானித்து எதிர்த்திராதவர்களாகிய நமக்கெல்லாரிடமும் கர்த்தருடைய வார்த்தை வருகிறது. இந்தச் சத்தம் எச்சரிக்கைகளிலும், ஆலோசனைகளிலும், கடிந்துரைகளிலும் கேட்கப்படுகிறது. இது தமது ஜனங்களுக்கு கர்த்தர் அளிக்கும் ஒளியின் செய்தியாகும். இன்னும் அதிகச் சத்தமுள்ள அழைப்புகளுக்காகவோ, சிறந்த வாய்ப்புகளுக்காகவோ நாம் காத்திருந்தால், அந்த ஒளி நீக்கப்பட்டு, நாம் இருளில் விடப்பட்டுவிடலாம்.” Testimonies, volume 5, 68.

“ஏலியின் வீட்டாருக்குப் இன்னொரு எச்சரிக்கை கொடுக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. தேவன் பிரதான ஆசாரியனுடனும் அவன் குமாரருடனும் தொடர்புகொள்ள முடியவில்லை; அவர்கள் செய்த பாவங்கள், அடர்ந்த மேகம்போல, அவருடைய பரிசுத்த ஆவியின் சந்நிதியை மறைத்துவிட்டன. ஆனால் தீமையின் நடுவிலும் சிறுவனாகிய சாமுவேல் பரலோகத்திற்குச் சத்தியவானாக நிலைத்திருந்தான்; மிக உயர்ந்தவரின் தீர்க்கதரிசியாக, ஏலியின் வீட்டார்மேல் தீர்ப்பறிவிப்பின் செய்தி சாமுவேலுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பணியாக இருந்தது.”

“‘அந்த நாட்களில் கர்த்தருடைய வார்த்தை அருமையாக இருந்தது; வெளிப்படையான தரிசனம் எதுவும் இல்லை. அக்காலத்தில் ஏலி தன் இடத்தில் படுத்திருந்தான்; அவனுடைய கண்கள் மங்கத் தொடங்கியதால் அவனால் பார்க்க முடியவில்லை; தேவனுடைய பெட்டி இருந்த கர்த்தருடைய ஆலயத்தில் தேவனுடைய விளக்கு அணையுமுன், சாமுவேல் துயில்கொள்ளப் படுத்திருந்தபோது, கர்த்தர் சாமுவேலை அழைத்தார்.’ அந்த சத்தம் ஏலியின்து என்று எண்ணி, அந்தச் சிறுவன் விரைந்து ஆசாரியனின் படுக்கையருகே சென்று, ‘இதோ, நான் இருக்கிறேன்; நீர் என்னை அழைத்தீர்’ என்றான். அதற்கு, ‘நான் அழைக்கவில்லை, என் மகனே; மறுபடியும் போய்ப் படுத்துக்கொள்’ என்று பதில் வந்தது. மூன்று முறை சாமுவேல் அழைக்கப்பட்டான்; மூன்று முறை அவனும் அதேபோல் பதிலளித்தான். அப்பொழுது அந்த மறைமுகமான அழைப்பு தேவனுடைய சத்தமென்று ஏலி நிச்சயமானான். கர்த்தர், தம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஊழியக்காரனாகிய நரைமுடியுடைய அந்த மனிதனை விட்டுவிட்டு, ஒரு சிறுவனோடு உரையாடிச் செல்லினார். இதுவே தன்னிலேயே ஏலிக்கும் அவன் வீட்டாருக்கும் கசப்பானதாயிருந்தும் நியாயமானதாயிருந்தும் ஒரு கண்டனமாக இருந்தது.” Patriarchs and Prophets, 581.

“கிறிஸ்தவம் என்பதைக் அமைப்பது எது, சத்தியம் எது, நாம் பெற்றிருக்கிற விசுவாசம் எது, வேதாகமத்தின் நியமங்கள் எவை—அதாவது, உன்னதமான அதிகாரத்திலிருந்து நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட நியமங்கள் எவை என்பதை நாம் நாமே அறிந்திருக்க வேண்டும். தங்கள் விசுவாசத்திற்குத் தளமாக இருக்கக் கூடிய காரணமில்லாமல், அந்த விஷயத்தின் சத்தியத்தைப் பற்றிய போதுமான ஆதாரமில்லாமல் விசுவாசிக்கிறவர்கள் அநேகர் உள்ளனர். அவர்களுடைய முன்கூட்டியே உருவாக்கப்பட்ட கருத்துகளோடு ஒத்துப்போகும் ஒரு கருத்து முன்வைக்கப்பட்டால், அதை ஏற்றுக்கொள்ள அவர்கள் முற்றிலும் ஆயத்தமாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் காரணத்திலிருந்து விளைவுக்குத் தர்க்கிக்கவில்லை; அவர்களுடைய விசுவாசத்திற்கு உண்மையான அஸ்திவாரம் இல்லை; சோதனையின் காலத்தில் அவர்கள் மணலின்மேல் கட்டியிருப்பதைக் கண்டுகொள்வார்கள்.”

“தன் இரட்சிப்பிற்கு இதுவே போதுமானது என்று எண்ணி, வேதவசனங்களைப் பற்றிய தன்னுடைய தற்போதைய அபூரண அறிவிலேயே திருப்தியுடன் ஓய்வெடுப்பவன், உயிர்க்கொல்லியான ஒரு மயக்கத்தில் ஓய்வெடுக்கிறான். தவறை உணர்ந்து, சத்தியமாகப் பரப்பப்பட்டுள்ள எல்லா மரபுகளையும் மூடநம்பிக்கைகளையும் கண்டித்து நிராகரிக்கத்தக்கபடி, வேதாகம ஆதாரவாதங்களால் முழுமையாக ஆயத்தப்படுத்தப்படாத அநேகர் உள்ளனர். கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷத்தின் எளிமையைச் சீர்குலைக்கும்படியாக, தேவனுடைய ஆராதனையில் சாத்தான் தன் சொந்த எண்ணங்களையே புகுத்தியிருக்கிறான். தற்போதைய சத்தியத்தை நம்புகிறோம் என்று உரிமைகோருகிற பெரும் எண்ணிக்கையிலானோர், பரிசுத்தவான்களுக்கு ஒருமுறை ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்ட விசுவாசம் எது என்பதை அறியவில்லை—உங்களுக்குள்ளே இருக்கும் கிறிஸ்து, மகிமையின் நம்பிக்கை. அவர்கள் பழைய எல்லைக்குறிகளைத் தாங்கள் காக்கிறோம் என்று நினைக்கிறார்கள்; ஆனால் அவர்கள் வெதுவெதுப்பும் அக்கறையின்மையும் உடையவர்கள். அன்பும் விசுவாசமும் உடைய உண்மையான வல்லமையைத் தங்கள் அனுபவத்திற்குள் பின்னிப் பிணைத்து அதைப் பெற்றிருப்பது என்றால் என்ன என்பதை அவர்கள் அறியவில்லை. அவர்கள் வேதாகமத்தை நெருக்கமாக ஆராயும் மாணவர்கள் அல்ல; மாறாக சோம்பேறிகளும் கவனக்குறைவானவர்களும் ஆவர். வேதப்பகுதிகளைப் பற்றிக் கருத்து வேறுபாடுகள் எழும்போது, நோக்கமுடன் படிக்காதவர்களும், தாங்கள் எதை விசுவாசிக்கிறார்கள் என்பதில் உறுதியில்லாதவர்களுமான இவர்கள், சத்தியத்திலிருந்து விலகிவிடுகின்றனர். சத்தியம் எது என்பதை நிச்சயமாக அறிந்திருக்கும்படியாக, தெய்வீக சத்தியத்தை விடாமுயற்சியுடன் ஆராய வேண்டிய அவசியத்தை எல்லார்மேலும் நாம் பதியச் செய்ய வேண்டும். சிலர் தமக்குப் பெரும் அறிவு உண்டு என்று உரிமைகோர்ந்து, தங்களுடைய நிலையில் திருப்தியடைகிறார்கள்; ஆனால் அவர்கள் ஒருபோதும் தேவனை அறியாதவர்களாக இருந்திருந்தால் இருந்திருக்கும்தான் போல, ஊழியத்திற்காக மேலும் எந்த வைராக்கியமும், தேவனுக்காகவும், கிறிஸ்து மரித்த ஆத்துமாக்களுக்காகவும் மேலும் எந்தத் தீவிரமான அன்பும் அவர்களிடம் இல்லை. தங்கள் சொந்த ஆத்துமாக்களுக்கு அதன் உள்ளார்ந்த சாரத்தையும் நிறைவான செழுமையையும் தக்கவைத்துக்கொள்ளும்படியாக அவர்கள் வேதாகமத்தை வாசிப்பதில்லை. அது தங்களோடு பேசுகிற தேவனுடைய சத்தம் என்று அவர்கள் உணருவதில்லை. ஆனால், நாம் இரட்சிப்பின் வழியை அறிந்துகொள்ளவேண்டும் என்றாலும், நீதியின் சூரியனுடைய கதிர்களை நாம் காணவேண்டும் என்றாலும், வேதவசனங்களை ஒரு நோக்கத்தோடு நாம் ஆராய வேண்டும்; ஏனெனில் வேதாகமத்தின் வாக்குத்தத்தங்களும் தீர்க்கதரிசனங்களும், தெளிவாக உணரப்படாமல் இருக்கும் அந்த மகத்தான சத்தியங்களான தெய்வீக மீட்புத் திட்டத்தின் மேல் மகிமையின் தெளிவான கதிர்களைப் பொழிகின்றன.” The 1888 Materials, 403.

“எச்சரிக்கை வந்துள்ளது: 1842, 1843, மற்றும் 1844 ஆண்டுகளில் வந்த செய்தியிலிருந்து நாம் கட்டிக்கொண்டிருக்கிற விசுவாசத்தின் அஸ்திவாரத்தை கலங்கச் செய்யக்கூடிய எதுவும் உள்ளே வர அனுமதிக்கப்படக் கூடாது. நான் இந்தச் செய்தியில் இருந்தேன்; அப்பொழுதுமுதல், தேவன் எங்களுக்கு அளித்த ஒளிக்குத் உண்மையாயிருந்து, உலகத்தின் முன் நிலைத்திருக்கிறேன். நாள்தோறும் நாம் தீவிரமான ஜெபத்தோடு கர்த்தரைத் தேடி, ஒளியை நாடிக்கொண்டிருந்தபோது எங்கள் கால்கள் வைக்கப்பட்ட மேடையிலிருந்து அவற்றை அகற்றிக் கொள்ள நாம் எண்ணுவதில்லை. தேவன் எனக்குக் கொடுத்த ஒளியை நான் கைவிட முடியும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா? அது யுகங்களின் கன்மலையைப்போல இருக்க வேண்டியது. அது எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டதுமுதல் என்னை வழிநடத்தி வந்திருக்கிறது.” Review and Herald, April 14, 1903.

தங்கள் ஆலோசனையை கர்த்தரிடமிருந்து மறைக்க ஆழமாக முயலுகிறவர்களுக்கும், அவர்களின் கிரியைகள் இருளிலே இருக்கிறவர்களுக்கும், “எங்களை யார் காண்கிறான்? எங்களை யார் அறிகிறான்?” என்று சொல்லுகிறவர்களுக்கும் ஐயோ! ஏசாயா 25:19.

“மின்னியாபொலிஸில் நடைபெற்ற கூட்டங்களைப் பற்றிச் சுட்டிக்காட்டி நான் உங்களோடு பேச வேண்டும். அங்கு நிலவிய வலுவான எதிர்ப்பின் ஆவியை நான் கண்டும் உணர்ந்தும், ஒருகாலத்தில் அந்தக் கூட்டத்திலிருந்து விலகிச் செல்லத் தீர்மானித்தேன். சகோதரர் மோரிசன் மற்றும் சகோதரர் நிக்கோலாவின்மேல் ஆட்சி செய்யும் வல்லமையோடு செயல்பட்ட அந்த ஆவியை நான் ஒரு கணம்கூட ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. நீங்கள் எந்த வகையான ஆவிக்குட்பட்டிருந்தீர்கள் என்பதை நான் ஒரு கணம்கூட சந்தேகிக்க முடியாது. நிச்சயமாக அது தேவனுடைய ஆவி அல்ல; நீங்கள் இந்த வஞ்சகத்தில் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்காதபடிக்கு இப்போது நான் உங்களுக்கு எழுதுகிறேன்.”

“மின்னியாப்பொலிஸில் இனி மேலும் தங்காமல் இருக்க வேண்டும் என்று நான் தீர்மானித்திருந்ததற்குப் பிறந்த இரவு, ஒரு கனவில் அல்லது இரவுத் தரிசனத்தில்—அவற்றில் எது என்பதை நான் நிச்சயமாகச் சொல்ல முடியாது—உயர்ந்தும் ஆணையுடனும் தோன்றிய ஒருவன் என்னிடத்தில் ஒரு செய்தியை கொண்டு வந்து, நான் என் கடமையின் நிலையிலே நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பது தேவனுடைய சித்தம் என்றும், அவர் எனக்குக் கொடுக்க வேண்டிய வார்த்தைகளை நான் பேசும்படிக்கு தேவனே தாமே என் உதவியாளராக இருந்து என்னைத் தாங்குவார் என்றும் எனக்கு வெளிப்படுத்தினான். அவன் கூறினான்: ‘இந்தப் பணிக்காகவே கர்த்தர் உம்மை எழுப்பியுள்ளார். அவருடைய நித்தியமான புயங்கள் உமக்குக் கீழாக உள்ளன. இந்தச் சந்திப்பிலிருந்து ஜீவனுக்கோ மரணத்திற்கோ தீர்மானங்கள் எடுக்கப்படும்; யாராவது அழிந்துபோக வேண்டும் என்பதல்ல, ஆனால் ஆவிக்குரிய பெருமையும் சுயநம்பிக்கையும் கதவை மூடிவிடும்; அப்பொழுது இயேசுவும் அவருடைய பரிசுத்த ஆவியின் வல்லமையும் உள்ளே அனுமதிக்கப்படமாட்டார்கள். அவர்கள் மயக்கத்திலிருந்து விடுபடவும், மனந்திரும்பவும், தங்கள் பாவங்களை அறிக்கையிடவும், கிறிஸ்துவிடத்தில் வந்து மனமாற்றம் அடையவும், அவர் அவர்களைச் சுகப்படுத்தும்படிக்கு அவர்களுக்கு இன்னொரு வாய்ப்பு அளிக்கப்படும்.’”

“அவர், ‘என்னைப் பின்பற்று’ என்றார். நான் என் வழிகாட்டியைப் பின்பற்றினேன்; அவர் சகோதரர்கள் தங்கள் இல்லங்களாகக் கொண்டிருந்த பல்வேறு வீடுகளிடத்திற்கு என்னை நடத்திச் சென்றார்; அப்போது அவர், ‘இங்கே பேசப்படும் வார்த்தைகளை கேள்; ஏனெனில் அவை பதிவுகளின் புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளன; மேலும், மேலிருந்து இறங்கும் ஞானத்தின் ஆவிக்கேற்ப அல்லாமல், மேலிருந்து இறங்காததாயினும் கீழிருந்து வந்த ஆவிக்கேற்ப இவ்வேலையில் ஒரு பங்கைச் செய்கிற அனைவர்மேலும், இவ்வார்த்தைகள் கண்டனப்படுத்துகிற வல்லமையாயிருக்கும்’ என்றார்.”

“அவர்கள் உச்சரித்த வார்த்தைகளைக் நான் கேட்டேன்; அவற்றை உச்சரித்த ஒவ்வொருவரும் வெட்கப்படத்தக்கவையாக அவை இருந்தன. நையாண்டிக் குறிப்புகள் ஒருவரிடமிருந்து இன்னொருவருக்குப் பரிமாறப்பட்டன; அவர்களுடைய சகோதரர்களான A. T. Jones, E. J. Waggoner, மற்றும் Willie C. White ஆகியோரும், நானும் கேலிக்குரியவர்களாக்கப்பட்டோம். தேவனுக்கு முன்பாக தங்கள் ஆத்துமாக்களைத் தாழ்த்திக்கொள்ளும் பணியிலும், தங்களுடைய இருதயங்களை ஒழுங்குபடுத்தும் பணியிலும் ஈடுபட்டிருக்க வேண்டியவர்களே, என் நிலைப்பாட்டையும் என் பணியையும் குறித்து தாராளமாகக் கருத்துரைத்தனர். உண்மையில் எந்த அடிப்படையும் இல்லாத, தங்கள் சகோதரர்களையும் அவர்களுடைய பணியையும் பற்றிய கற்பனைக்குரிய தவறுகளிலும் மனக்கற்பனையான வெளிப்பாடுகளிலும் மனதை மூழ்கவைத்திருப்பதில், மேலும் ஐயப்பாடு, கேள்வி, அவிசுவாசம் ஆகியவற்றின் விளைவாகக் கசப்பானவற்றைச் சந்தேகித்து, பேசிச், எழுதியும் கொண்டிருப்பதில், ஒரு விதமான மயக்கம் இருப்பதுபோல் தோன்றியது.”

என் வழிகாட்டி கூறினார்: “இது இயேசு கிறிஸ்துவுக்கு விரோதமாகப் புத்தகங்களில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. இந்த ஆவி, சத்தியத்தின் கிறிஸ்துவின் ஆவியுடன் ஒத்திசைவடைய இயலாது. அவர்கள் எதிர்ப்பின் ஆவியால் மயக்கமடைந்திருக்கிறார்கள்; மதுவெறியன் தன் சொற்களையோ செயல்களையோ எந்த ஆவி ஆள்கிறது என்பதை அறியாததுபோல, இவர்களும் தங்கள் சொற்களையோ செயல்களையோ எந்த ஆவி கட்டுப்படுத்துகிறது என்பதை இனி அறியவில்லை. இந்தப் பாவம் தேவனுக்கெதிராக விசேஷமாக ஒரு குற்றமாகும். இந்த ஆவிக்கு, உலகின் மீட்பராகிய கிறிஸ்துவின்மேல் சந்தேகிக்கவும், விமர்சிக்கவும், உளவாளிகளாக இருக்கவும் யூதர்களைச் சதி ஒப்பந்தமாக ஒன்றிணையச் செயல்படுத்திய அந்த ஆவியைவிட, சத்தியத்தினதும் நீதியினதும் ஆவியுடன் எந்த ஒற்றுமையும் அதிகமில்லை.

கிறிஸ்துவற்ற பேச்சுக்கும், அந்த வார்த்தைகளைத் தூண்டிய ஆவியை வெளிப்படுத்திய அக்கூட்டக் கலகப் பேச்சிற்கும் ஒரு சாட்சியாளர் இருந்ததாக என் வழிகாட்டியால் எனக்குச் சொல்லப்பட்டது. அவர்கள் தங்கள் அறைகளுக்குள் நுழைந்தபோது, அவர்கள் கிறிஸ்துவின் ஆவிக்குத் தங்கள் கதவை மூடிவிட்டு, அவருடைய சத்தத்தைக் கேட்க மறுத்திருந்த காரணத்தினால், பொல்லாத தூதர்கள் அவர்களோடு வந்தார்கள். தேவனுக்கு முன்பாக ஆத்துமா தாழ்மையடைவது எதுவும் இருக்கவில்லை. ஜெபத்தின் சத்தம் அரிதாகவே கேட்கப்பட்டது; ஆனால் குற்றங்காண்தலும், மிகைப்படுத்தப்பட்ட அறிக்கைகளும், ஊகங்களும், யூகங்களும், பொறாமையும், எரிச்சலும், தீய சந்தேகிப்பும், பொய்யான குற்றஞ்சாட்டுதலும் பரவலாயிருந்தன. அவர்களுடைய கண்கள் திறக்கப்பட்டிருந்தால், அவர்களை அச்சமடையச் செய்திருக்கும் ஒன்றைக் கண்டிருப்பார்கள்—அதாவது, பொல்லாத தூதர்களின் களிகூர்வை. மேலும், ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் கேட்டுத், அந்த வார்த்தைகளை பரலோகப் புத்தகங்களில் பதிவு செய்திருந்த ஒரு காவலாளியையும் அவர்கள் கண்டிருப்பார்கள்.

“அப்பொழுது எனக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது: இக்காலத்தில், கோட்பாட்டுச் சார்ந்த அம்சங்களிலுள்ள நிலைப்பாடுகள் குறித்து, எது சத்தியம் என்று தீர்மானம் செய்ய முயல்வதும், அல்லது நீதி மிக்க ஆராய்ச்சியின் எந்த ஆவியையும் எதிர்பார்ப்பதும் பயனற்றதாக இருக்கும்; ஏனெனில், யூதர்கள் செய்ததற்கும் மேல் அல்லாத வகையில், அவர்கள் ஏற்கனவே பெற்றிருந்த எந்தக் கருத்தையோ நிலைப்பாட்டையோ எந்தப் புள்ளியிலும் மாற்ற அனுமதிக்காதபடி ஒரு கூட்டுச்சங்கம் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. என் வழிகாட்டியால் எனக்குப் பல கூறப்பட்டது; ஆனால் அதை எழுதுவதற்கு எனக்கு சுதந்திரம் இல்லை. நான் துக்கமும் மனவேதனையும் நிறைந்த ஆவியோடு படுக்கையில் உட்கார்ந்திருப்பதைக் கண்டேன்; அதேவேளை, கூட்டம் முடிவடையும் வரை என் கடமையின் நிலையிலே நிலைத்திருக்கவும், பின்னர் எவ்வாறு நடக்க வேண்டும், எந்தப் பாதையைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று தேவனுடைய ஆவியின் வழிநடத்தலைக் காத்திருக்கவும் உறுதியான தீர்மானத்துடனும் இருந்தேன்.” The 1888 Materials, 277, 278.