தானியேல் புத்தகம் - தொண்ணூற்று மூன்று

தரிசனத்தை நிலைநிறுத்துவது ரோமமே எனத் தானியேலின் புத்தகம் அடையாளப்படுத்துகிறது; வில்லியம் மில்லர் இந்த உண்மையை அடையாளம் கண்டபோது, மில்லரைட் வரலாற்றில் இருந்த புரொட்டஸ்டண்டுகள் அந்தப் புரிதலை எதிர்த்தனர். கடைசி நாட்களிலும் தரிசனத்தை நிலைநிறுத்துவது இன்னும் ரோமமே; இன்று லவோதிக்கேய ஆத்வென்டிசம், “உன் ஜனத்தின் கொள்ளைக்காரர்” அந்தியோகுஸ் எபிபானஸ் என்பதாகிய வீழ்ந்துபோன புரொட்டஸ்டண்ட் கருத்தை இப்போது தாங்கிக்கொள்கிறது. மில்லரைட் வரலாற்றில் புறக்கணிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்த உடன்படிக்கையின் ஜனங்கள் எதிர்த்த அதே சத்தியமே, இப்போது புறக்கணிக்கப்படுகிற கடைசி நாட்களின் உடன்படிக்கையின் ஜனங்களாலும் எதிர்க்கப்படுகிறது. சாலொமோன் இதை நன்றாகச் சொன்னான்:

தீர்க்கதரிசனரீதியாக ரோமின் மூன்று வெளிப்பாடுகள் உள்ளன; முதல் இரண்டு வெளிப்பாடுகள் மூன்றாவதின் பண்புகளை அடையாளப்படுத்துகின்றன, ஏனெனில் சத்தியம் இருவரின் சாட்சியின்மேல் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது.

புறமத ரோமின் மதம் புறமதமேயாக இருந்தது; மேலும், புறமதம் உண்மையான மதத்தின் ஒரு கள்ளப்போலியாகும். ஆயினும், கள்ளநாணயம் பொதுவாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும் பொருளில் அது கள்ளப்போலி என்று சொல்லப்படுவதில்லை; ஏனெனில், புறமதம் உண்மையான மதத்தைப் போல எவ்விதத்திலும் தோன்றுவதில்லை. ஆனால், தீர்க்கதரிசன ரீதியாக அதற்கு கள்ளப்போலியின் பண்புகள் உள்ளன. ரோம் நகரம் எருசலேமின் ஒரு கள்ளப்போலியாகும்; மேலும், அதற்கு ஒரு ஆலயம் (பாந்தியோன்) இருந்தது; அது எருசலேமிலிருந்த ஆலயத்தின் ஒரு கள்ளப்போலியாக இருந்தது. புறமதத்தின் சமயச் சடங்குகள் பரிசுத்தமற்றவையும் பிசாசுத்தனமானவையும் ஆகும்; இருந்தபோதிலும், அவை சாத்தானின் கள்ளப்போலி சமயச் சடங்குகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. புறமத ரோமின் மதத்தின் தலைவருக்குக் “Pontifex Maximus” என்ற பட்டம் வழங்கப்பட்டது. “Pontifex Maximus” என்பது முதலில் பண்டைய ரோமில் அரசின் மதத்தின் பிரதான ஆசாரியனைச் சுட்டிக்காட்டியது; அதன் தோற்றம் ஆரம்பகால ரோமக் குடியரசு வரை செல்லுகிறது. காலப்போக்கில், அது அரசியல் மற்றும் சமய அதிகாரத்துடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டது; இறுதியில், இன்று ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபையில் போப்பால் பயன்படுத்தப்படும் பட்டமாக வளர்ச்சியடைந்தது.

விகாராராதனைச் சார்ந்த புறமத ரோமாவின் பிரதான ஆசாரியரின் பட்டம் Pontifex Maximus ஆகும்; அதே பட்டமே பாப்பரசர் சார்ந்த ரோமாவின் பிரதான ஆசாரியருக்கும் இருந்தது; மேலும் அது “மிக உயர்ந்த பரமத் தலைமை ஆசாரியர்” என்று பொருள்படும் ஒரு லத்தீன் சொல் ஆகும். அவர் ரோமப் அரசின் மதத்தின் பிரதான ஆசாரியராக இருந்து, குறிப்பாக யூப்பிட்டர் என்னும் தெய்வத்தின் வழிபாட்டை மேற்பார்வையிட்டார். Pontifex Maximus குறிப்பிடத்தக்க மதஅதிகாரமும் பொறுப்புகளும் உடையவராயிருந்தார்; அவற்றில் பல்வேறு சமயச் சடங்குகளை மேற்பார்வையிடுதலும் ரோம மதக் காலண்டர் முறையாகச் செயல்படுவதை உறுதிசெய்தலும் அடங்கும். Pontifex Maximus, ரோம மதத்தின் சடங்குகளை விளக்கி நிலைநிறுத்தும் பொறுப்புள்ள ஆசாரியர் குழுவான College of Pontiffs (Collegium Pontificum) என்பதின் தலைவராயிருந்தார்.

புறஜாதிய ரோம் மற்றும் பாப்பரசராட்சி ரோம் ஆகிய இரண்டின் தலைமை ஆசாரியன் Pontifex Maximus ஆக இருந்தான்; ஆகையால் நவீன ரோமின் தலைவனின் பட்டமும் இயல்பாகவே Pontifex Maximus ஆக இருக்கும். புறஜாதிய ரோமின் மதம் புறமதமேயாக இருந்தது; பாப்பரசராட்சி ரோமின் மதமும் புறமதமேயாக இருந்தது, இன்னும் அப்படியே இருக்கிறது; ஆனால் அது கிறிஸ்தவத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் வெளிப்பாட்டினால் மூடப்பட்டிருந்தது; கடைசிநாட்களின் நவீன ரோமின் மதமும், கிறிஸ்தவத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் வெளிப்பாட்டினால் மூடப்பட்ட புறமதமேயாக இருக்கும்.

அயோக்கிய ரோமாவும் பாப்பரசர் ரோமாவும் தாங்கள் பரமாதிகாரமாக ஆட்சி செய்ய வேண்டிய ஒரு குறிப்பிட்ட காலப்பகுதியைக் கொண்டிருந்தன. தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்று, வசனம் இருபத்துநான்கு ஆகியவற்றில் காணப்படும் காலத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமாக, அயோக்கிய ரோமா முந்நூற்று அறுபது ஆண்டுகள் பரமாதிகாரமாக ஆட்சி செய்ய வேண்டியிருந்தது.

இருபத்துநான்காம் வசனத்தின் பொருள் அஞ்ஞான ரோம் ஆகும்; ஏனெனில் அவர்கள் பதினாறாம் வசனத்தில் பொருளாயினர், மேலும் முப்பத்தொன்றாம் வசனம் வரை அதே பொருளாகத் தொடருகின்றனர். வரவிருக்கும் கட்டுரைகளில் இந்த வசனங்களை நாம் குறிப்பாக ஆராய்வோம்; ஆனால் இங்கு நாம் வெறுமனே சுட்டிக்காட்டுவது என்னவெனில், ரோம் தமது “அரண்மனைகளிலிருந்து” தங்கள் “தந்திரங்களை” “ஒரு காலத்திற்கு” முன்னறிவித்ததினால் குறிக்கப்படுகிறபடி, அஞ்ஞான ரோம் மூன்றுநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் பரம ஆட்சியுடன் ஆள்வதாக தீர்க்கதரிசனம் அடையாளப்படுத்தியது. “against” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட சொல் உண்மையில் “இருந்து” என்று பொருள்படும்; ஆகையால் அந்த வசனம், “அரண்மனைகள்” — அதாவது ரோம் நகரம் — “இருந்து” ரோம் உலகை வழிநடத்தும் என்றும், அது ஒரு “காலம்” வரை, அதாவது மூன்றுநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் வரை, அவ்வாறு செய்வதாகக் கூறுகிறது.

கி.மு. 31-ஆம் ஆண்டு ஆக்டியம் போரில் புறமத ரோம் பரம அதிகாரத்துடன் ஆட்சி செய்யத் தொடங்கியது; கி.பி. 330-ஆம் ஆண்டு வரை அது அத்தகைய உச்ச அதிகாரத்தோடு தொடர்ந்தது. அந்நாண்டில் கான்ஸ்டன்டைன், பேரரசின் தலைநகரை ரோம் நகரத்தின் கோட்டைக்கோப்பான மையத்திலிருந்து கான்ஸ்டான்டினோப்பிள் நகரத்திற்குக் மாற்றினார். அதன் பின் அந்தப் பேரரசு தன் கெடுபிடியான வீழ்ச்சியை ஆரம்பித்தது. ரோம் நகரமே புறமத ரோமுக்கான தீர்க்கதரிசனப்பூர்வமான “அரண்” ஆக இருந்தது; அது அந்த நகரத்திலிருந்து ஆட்சி செய்தவரையில் அது ஜெயிக்க முடியாததாயிருந்தது. கான்ஸ்டன்டைன் அதிகார மாற்றம் செய்ததற்குப் பின் நிகழ்ந்த போர்களில், ரோம் நகரம் ஜென்செரிக் மற்றும் படையெடுத்து வந்த காட்டுமிராண்டி கோத்திரங்களின் தாக்குதலுக்கான இலக்காகியது; இவர்கள் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் எட்டாம் அதிகாரத்தின் முதல் நான்கு எக்காளங்களால் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறார்கள்.

இந்தக் காரணத்தினாலே தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்று, வசனம் முப்பத்தொன்றில், பாப்பரசாட்சிக்காக எழுந்த “புயங்கள்” (அஞ்ஞான ரோம்), முதலில் “வலிமையின் பரிசுத்த ஸ்தலத்தை” தீட்டுப்படுத்தின. ரோம் நகரமே அஞ்ஞான ரோமிற்கும் பாப்பரச ரோமிற்கும் தீர்க்கதரிசனத்திலுள்ள “வலிமையின் பரிசுத்த ஸ்தலம்” ஆகும்; ஏனெனில் கி.பி. 330 ஆம் ஆண்டில் அஞ்ஞான அதிகாரம் கொன்ஸ்தாந்திநோப்பிளுக்குக் மாற்றப்பட்டபோது, எழுச்சியடைந்துக் கொண்டிருந்த பாப்பரச ரோமுக்கே ரோம் நகரம் விடப்பட்டிருந்தது. இந்தக் காரணத்தினாலே வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதின்மூன்று, வசனம் இரண்டு, திராகோன் (அஞ்ஞான ரோம்), பாப்பரச ரோமுக்குத் தன் “ஆசனத்தை” கொடுத்தது என்று கூறுகிறது. ஒரு “ஆசனம்” என்பது ஒரு அதிகாரம் ஆட்சி செய்வதற்கான இடமாகும்; மேலும் கி.பி. 538 முதல் 1798 வரை, அஞ்ஞான ரோம் “ஒரு காலம்” உச்சமாக ஆட்சி செய்ததுபோல, பாப்பரச ரோமும் உச்சமாக ஆட்சி செய்தது.

அந்நியமத ரோமும் பாப்பரசர் ரோமும் இரண்டும் பரமாதிகாரத்துடன் ஆட்சி செய்யும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலப்பகுதியை தீர்க்கதரிசனம் அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும் அவை அப்படிச் செய்தபோது, அது அவைகளின் அதிகார ஆசனமாகிய ரோம் நகரத்திலிருந்தே இருக்கும். அந்நியமத ரோமின் வெல்லமுடியாத நிலை, அவர்கள் ரோம் நகரத்தை விட்டுச் சென்றபோது முடிவுற்றது; இதுவே இருபத்துநான்காம் வசனத்தில் ஒரு “காலம்” என்று குறிக்கப்பட்டுள்ள முந்நூற்று அறுபது ஆண்டுகளின் முடிவைக் குறிப்பிட்டது. அதுபோல, பாப்பரசர் ஆட்சியின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் 1798-இல் முடிவுற்றபோது, நெப்போலியன் போப்பை ரோம் நகரத்திலிருந்து அகற்றச்செய்தான்; அவன் நாடுகடத்தப்பட்ட நிலையில் இறந்தான்.

புறஜாதி ரோமும் போப்பரசு ரோமும், கடைசி நாட்களில் நவீன ரோம் ஒரு குறிப்பிட்ட தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதிக்குள் உன்னத ஆட்சியை நடத்தும் என்பதை நிறுவுகின்றன. “இனி காலம் இல்லை”; ஆனாலும், கடைசி நாட்களில் போப்பரசின் துன்புறுத்தல் நடைபெறும் காலம் ஒரு குறிப்பிட்ட காலப்பகுதியாகும்; அது ஐக்கிய அமெரிக்காவில் விரைவில் அமலுக்கு வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தினால் ஆரம்பித்து, மனிதருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கிருபைக்காலம் முடிவடையும் வரையில் நீடிக்கிறது; அப்போது மிகாயேல் எழுந்து நின்று, “அநியாயக்காரன் இன்னும் அநியாயஞ்செய்யட்டும்; அசுத்தனாயிருக்கிறவன் இன்னும் அசுத்தனாயிருக்கட்டும்; நீதிமானாயிருக்கிறவன் இன்னும் நீதிசெய்யட்டும்; பரிசுத்தனாயிருக்கிறவன் இன்னும் பரிசுத்தமாயிருக்கட்டும்” என்று அறிவிக்கிறார்.

ரோமா நகரிலுள்ள கொலோசியத்தில் அதன் இரத்தமூட்டிய வரலாற்றின்போது புறமத ரோமா கிறிஸ்தவர்களைத் துன்புறுத்தியது; மேலும், பாப்பரசர் ஆட்சியின் இருண்ட யுகங்களில் பத்து கோடி வீரமர்த்தியர் பாப்பரசத் தலைமையால் கொல்லப்பட்டதாக கிறிஸ்தவ வரலாற்றாசிரியர்கள் கணித்துள்ளனர்; ஆனால் அந்தக் கூற்றை பாப்பரசத் தலைமையே மறுத்து, அந்த எண்ணிக்கையை சுமார் ஐந்து கோடியாக நிர்ணயிக்கிறது. புறமத ரோமாவும் பாப்பரச ரோமாவும் இரண்டும் தேவனுடைய விசுவாசமுள்ளவர்களைத் துன்புறுத்தின; அதுபோலவே, நவீன ரோமாவும் கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய விசுவாசமுள்ள ஜனங்களைத் துன்புறுத்தும்.

புறமத ரோம் உலகத்தின் கட்டுப்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்டபோது மூன்று புவியியல் தடைகளை வென்றது. பாப்பரச ரோம் உலகத்தின் கட்டுப்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்டபோது மூன்று புவியியல் தடைகளை வென்றது. நவீன ரோம் 1989-ஆம் ஆண்டில் தெற்கின் ராஜாவை (நாத்திக சோவியத் ஒன்றியம்) ஜெயித்தது; அடுத்து விரைவில் வரப்போகும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது மகிமையான தேசத்தை (அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள்) கவிழ்த்துவிடும். பின்னர் அது எகிப்தை (முழு உலகத்தையும்) ஜெயிக்கும்.

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம் நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் வரும் “மகிமையுள்ள தேசம்” என்பது ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளுக்கான ஒரு சின்னமாகும் என்ற சத்தியத்தை பாதுகாக்கும் பொருட்டு, யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம், இறுதிநாட்களின் தீர்க்கதரிசன மாணவர்களுக்கு தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டின் கொள்கையைத் திறந்து காட்டினார். அந்த இறுதியான ஆறு வசனங்களிலிருந்து வரும் வெளிச்சம், தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம் முப்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் முன்வைக்கப்பட்டபடி தானியேல் புத்தகத்தில் “அன்றாடம்” என்று சுட்டிக்காட்டப்பட்ட வரலாற்றைப் அந்த அதிகாரத்தின் இறுதியான ஆறு வசனங்களுக்கு பயன்படுத்துவதன் மூலம் நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது. மில்லரின் தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பின் திறவுகோலாக மாறிய அதே அடித்தளச் சத்தியம் (“அன்றாடம்”), இறுதிநாட்களின் தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பையும் உருவாக்கியது. மில்லரின் கட்டமைப்பு, தேவனுடைய ஜனங்களைத் துன்புறுத்திய புறமதமும் பாப்பரசாட்சியும் ஆகிய இரு பாழாக்கும் வல்லமைகளின் மேல் அமைந்திருந்தது; இறுதிநாட்களின் கட்டமைப்பு, இறுதிநாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களைத் துன்புறுத்தும் மூன்று பாழாக்கும் வல்லமைகளின் மேல் அமைந்துள்ளது.

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அறிவின் பெருக்கம்—அது 1989-இல் வந்த அறிவின் பெருக்கத்தையும், ஹித்தேக்கேல் நதியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுவதையும் குறிக்கிறது—சத்தியத்தின் சத்துருக்களால் எதிர்க்கப்பட்டது. அந்த எதிர்ப்பு, தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாடு என்ற கோட்பாட்டைப் பற்றிய ஒரு புரிதலுக்குக் கொண்டு வந்தது; அது முதலில் ரோமாவின் மும்மடங்கு பயன்பாடாகவே அறியப்பட்டது; இதுவே தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் தரிசனத்தை நிலைநிறுத்தும் பொருளாகும்.

ரோமின் மூன்று வெளிப்பாடுகளின் மும்மடங்கு பயன்பாடு, புறமத ரோமும் பாப்பரசராட்சி ரோமும் சார்ந்த மதம் புறமதமே என்பதையும், அவர்களுடைய மதம் Pontifex Maximus என்ற பட்டம் உடைய ஒருவனால் ஆளப்படுகிறது என்பதையும் அடையாளப்படுத்துகிறது. ரோமின் அந்த இரு வெளிப்பாடுகளும், அவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட காலப்பகுதிக்குள் உச்ச ஆதிக்கத்துடன் ஆட்சி செய்வதற்கு முன்பாக மூன்று புவியியல் வல்லரசுகள் அகற்றப்படுகின்றன என்பதையும், அவர்கள் தங்களுடைய பலத்தின் பரிசுத்தஸ்தலமான ஏழுமலை நகரமான ரோமிலிருந்து ஆட்சி செய்வார்கள் என்பதையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன. அவர்கள் இருவரும் தேவனுடைய விசுவாசமுள்ள ஜனங்களைத் துன்புறுத்தினர் என்ற உண்மைக்குச் சாட்சியாக இருந்தனர். ஆகையால், இந்த இரண்டு சாட்சிகளின் அடிப்படையில், நவீன ரோமின் மதம் புறமதமாக இருக்கும் என்பதையும், அவள் Pontifex Maximus என்ற பட்டம் உடைய ரோமின் போப்பினால் வழிநடத்தப்படுவாள் என்பதையும் நாம் அறிகிறோம்.

மகா வேசி கட்டுப்பாட்டைப் பெற்றுக் கொண்டு பரமாதிகாரத்துடன் ஆட்சி செய்யுமுன், நவீன ரோம் மூன்று தடைகளை வெல்ல வேண்டியிருக்கும்; அவற்றில் முதல் தடை கடந்த வரலாறாகியுள்ளது—1989 ஆம் ஆண்டில் சோவியத் ஒன்றியம் வீழ்ச்சியடைந்ததின் மூலம்; அதுவே ஐரோப்பாவில் ரோமின் அதிகாரத்தை எதிர்த்த ரோமின் இறைமறுப்புக் கொண்ட பகைவராக இருந்தது. அடுத்த தடை, மிக விரைவில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது கவிழ்க்கப்படும்; அதன் பின் ஐக்கிய நாடுகள் சபை தன்னுடைய அதிகாரத்தை ஒரு குறுகிய காலத்திற்கு நவீன ரோமுக்குக் கொடுக்கும். அது முழுமையாக அரியணையில் அமர்த்தப்பட்டவுடன், கடைசி நாட்களின் துன்புறுத்தல் நிகழும்.

தானியேல் புத்தகமும், குறிப்பாக வெளிப்படுத்தல் அதிகாரம் எட்டும், நவீன ரோமாவைப் பற்றிய சரியான புரிதலுக்கு பங்களிக்கும் வகையில் ரோமாவின் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளை வழங்குகின்றன. அவற்றில் ஒன்றாக, கி.பி. 330 ஆம் ஆண்டில் கான்ஸ்டந்தீன் நிறைவேற்றியபடி, ரோமப் பேரரசு கிழக்கு மற்றும் மேற்கு என்று பிரிக்கப்பட்டது. புறமத ரோமையும் பாப்பரசு ரோமையும் ஒன்றாகக் கருதும் போது, அவையும் ரோமாவின் இருமடங்கு இயல்பைப் பற்றிப் பேசுகின்றன. மேற்கு மற்றும் கிழக்கு ரோமாவை உருவாக்கிய கான்ஸ்டந்தீனின் பிரிவு, புறமத ரோமாவிற்கும் பாப்பரசு ரோமாவிற்கும் இரண்டாவது சாட்சியாகும். கான்ஸ்டந்தீன் குடியாட்சி அதிகாரத்தை கிழக்கில் நிறுவி, திருச்சபை அதிகாரத்தை மேற்கில் விட்டுச் சென்றான். புறமத ரோமா அரசாட்சித் திறனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது; பாப்பரசு ரோமா திருச்சபை ஆட்சித் திறனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. தானியேல் இரண்டு அதிகாரத்தில் காணப்படும் இரும்பும் களிமண்ணும், அல்லது தானியேல் எட்டு அதிகாரத்தில் காணப்படும் ஆண்பால் கொம்பும் பெண்பால் கொம்பும், அல்லது தானியேல் ஏழு அதிகாரத்தின் பிடியாடும் மிருகங்களும், தானியேல் எட்டு அதிகாரத்தின் பரிசுத்தஸ்தல மிருகங்களும் சுட்டிக்காட்டுவது போல, கிழக்கு அரசாட்சித் திறனாக இருந்தது; மேற்கு திருச்சபை ஆட்சித் திறனாக இருந்தது.

நவீன ரோம் இயல்பிலும் இருவகைத் தன்மையுடையதாக இருக்கும்; அதாவது, சபையும் அரசும், இரும்பும் களிமண்ணும், சபைநயமும் அரசநயமும் ஆகியவற்றின் கலவையால் அமையும். ஆனால் நவீன ரோம் மூவகைத் தன்மையுடையதுமாகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் எட்டாம் அதிகாரத்தில், மேற்கத்திய ரோம் மற்றும் கிழக்கத்திய ரோம் இரண்டும் சொற்பொருளிலும் அடையாளப்பொருளிலும் மூன்றாகப் பிரிக்கப்பட்டன. கிழக்கத்திய ரோமிலிருந்து ஆட்சி செய்த கான்ஸ்டன்டைன், தன் இராச்சியத்தை உண்மையிலேயே தன் மூன்று மகன்களுக்கு பிரித்துக் கொடுத்தான்; மேலும், மேற்கத்திய ரோம் சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரங்கள் என்பவற்றால் அடையாளப்பொருளாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது; அவை ரோமப் பேரரசால் பயன்படுத்தப்பட்ட மூவகை ஆட்சிமுறையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தின. ஆகையால், சபைநயமும் அரசநயமும் ஆகிய இருவகைத் தன்மையுடையதாக இருந்தபோதிலும், நவீன ரோம் வலுசர்ப்பம், மிருகம், பொய்த்தீர்க்கதரிசி என்பவற்றால் குறிக்கப்படும் ஒரு மூவகை ஐக்கியத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும்.

புறமத ரோமும் பாப்பரசர் ஆட்சியுடைய ரோமும் வெளிப்படுத்தும் தோற்றங்கள், இறுதியான நவீன ரோமின் சிக்கலான தீர்க்கதரிசன அமைப்பை அடையாளப்படுத்துகின்றன. விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் நிகழும் மும்மடங்கு ஒன்றிணைவே உலகத்தை ஆர்மகெத்தோனுக்குக் கொண்டு செல்கிறது. அது சபையும் அரசும் இணையும் கூட்டுத்தன்மையின் அடையாளமாகிய உலகமயமான “மிருகத்தின் உருவம்” ஆகும். அதின் தலைவன், தன் அதிகாரத்தின் இருக்கையாகிய ரோம் நகரத்திலிருந்து ஆளும் பொந்திபெக்ஸ் மாக்ஸிமஸ் ஆவான். பாவமனிதனின் குடியாட்சி அதிகாரம் ஐக்கிய நாடுகள் சபையினால் வழங்கப்படும்; மேலும், ஐக்கிய அமெரிக்காவின் வற்புறுத்தும் வல்லமையினால், உலகம் எதிர்க்கிறிஸ்துவின் மும்மடங்கானதாய் இருந்தும் இருமுறைமை கொண்ட அமைப்பை ஏற்கும்படி கட்டாயப்படுத்தப்படும். ஆகையால், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதின்மூன்றாம் அதிகாரம், இரண்டாம் வசனத்தில், புறமத ரோம் (அதாவது வலுசர்ப்பம்) பாப்பரசாட்சிக்கு “தன் வல்லமையையும், தன் சிங்காசனத்தையும், மிகுந்த அதிகாரத்தையும்” கொடுத்ததுபோல, புறமத ரோமினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்ட ஐக்கிய அமெரிக்காவும் நவீன ரோமுக்காக அதே மூன்று செயல்களையும் நிறைவேற்றுகிறது. அதன் இருக்கை, ஏழுமலைகள் சூழ்ந்த ரோம் நகரிலுள்ள வத்திக்கான் நகரமாகும்; அதன் அதிகாரம், ஐக்கிய நாடுகள் சபையாகும்; அதன் வல்லமை, ஐக்கிய அமெரிக்காவாகும். இவை ஒன்றிணைந்து உலகத்தை, பாப்பரசாட்சி “தன் முடிவுக்கு வருவான்; அவனுக்கு உதவி செய்ய யாரும் இருக்கமாட்டார்கள்” என்ற நிலைக்கு வழிநடத்துகின்றன.

அடுத்த கட்டுரையில் இந்த ஆய்வை நாம் தொடர்வோம்.