தானியேல் புத்தகம் - தொண்ணூற்று நான்கு

வில்லியம் மில்லர் பயன்படுத்திய தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பு, புறஜாதி ரோமிற்குப் பின்பு போப்பாண்டவர் ரோம் எனும் இரு பாழாக்கும் வல்லமைகளின் அமைப்பாக இருந்தது. Future for America பயன்படுத்தும் தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பு, புறஜாதி ரோமிற்குப் பின்பு போப்பாண்டவர் ரோம், அதன் பின்பு விசுவாசதுரோகப் புராட்டஸ்டண்டியம் எனும் மூன்று பாழாக்கும் வல்லமைகளின் அமைப்பாகும். ரோமின் இந்த மூன்று வெளிப்பாடுகளே வலுசர்ப்பம், மிருகம், கள்ளத்தீர்க்கதரிசி ஆகிய மூன்று பாழாக்கும் வல்லமைகளாகும். 1989 ஆம் ஆண்டில் முடிவுகாலத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றின் கடைசி ஆறு வசனங்களின் வெளிச்சத்திற்கு எதிராக எழுப்பப்பட்ட எதிர்ப்பின் மூலம், அந்தக் கட்டமைப்பு பெருமளவில் அறியப்பட்டது.

ரோம் என்பதின் முதல் இரு வெளிப்பாடுகள், ரோம் என்பதின் மூன்றாவது மற்றும் இறுதியான வெளிப்பாடாகிய நவீன ரோமின் தீர்க்கதரிசன அமைப்பை அடையாளப்படுத்துகின்றன. நவீன ரோம், கடைசி நாட்களின் இறுதியான மூவகைப் துன்புறுத்தும் அதிகாரத்தின் கட்டமைப்பை அடையாளப்படுத்துகிறது. இதனுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையதாக இருந்தாலும், தெளிவாகவே வேறுபட்டதாக இருப்பது பாபிலோன் என்பதின் மூன்று வெளிப்பாடுகளாகும். முதலாவது நிம்ரோதின் பாபேல். இரண்டாவது நேபுகாத்நேச்சார் மற்றும் பெல்ஷாத்சாரின் பாபிலோன். அந்த இரு தீர்க்கதரிசன சாட்சிகளும் ஒன்றாக இணைந்து நவீன பாபிலோனின் தீர்க்கதரிசன பண்புகளை அடையாளப்படுத்துகின்றன. ஒரு நிலைப்பாட்டில் நவீன ரோமும் நவீன பாபிலோனும் ஒரே அங்கமாக இருந்தாலும், பாபிலோன் என்பதின் மூன்று வெளிப்பாடுகள் பாபிலோனின் இறுதி வீழ்ச்சியையும், பாவத்தின் மனிதனின் அகந்தையையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன.

வேதாகம தீர்க்கதரிசனத்தில் பாபிலோனின் வீழ்ச்சி ஒரு விரிவானதும் குறிப்பிட்டதுமான பொருளாகும்; அதுபோலவே ரோமாவின் போப்பின் அகந்தையும் ஆகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில், ஏழு கடைசி வாதைகளை ஊற்றுகிற தூதர்களில் ஒருவன், பாபிலோனின் நியாயத்தீர்ப்பைத் தெளிவாகக் குறிப்பதற்காக வருகிறான்; அது அவளுடைய வீழ்ச்சிக்கான மற்றொரு வெளிப்பாடாகும்.

அந்தத் தூதனுடைய பணியானது, தன் நெற்றியின்மேல் “இரகசியம், பாபிலோன்” என்று எழுதப்பட்டிருக்கும் ஸ்திரீயின்மேல் வரும் நியாயத்தீர்ப்பை யோவானுக்குக் காண்பிப்பதாகும்.

இறுதி நாட்களில் தாம் மததுரோகிகள் என்று கருதுகிறவர்களைத் துன்புறுத்துவதற்காக பாப்பரசாட்சி பயன்படுத்தும் புவியியல்-அரசியல் இயந்திரம், “தூஷணப்பெயர்களால் நிறைந்த, ஏழு தலைகளையும் பத்து கொம்புகளையும் உடைய செங்கருநிற மிருகம்” என்று சித்தரிக்கப்படுகிறது. அவள் அந்த மிருகத்தின் மேல் ஏறி அமர்ந்திருக்கிறாள் என்பதே, குதிரையின் மீது சவாரி செய்கிறவன் அதைக் கட்டுப்படுத்துவது போலவே, அவள் அந்த மிருகத்தைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கிறாள் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

“ஏழு தலைகளும் பத்து கொம்புகளும் உடைய செங்கருநிற மிருகம்” என்பது நவீன ரோம் ஆகும்; அது கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய விசுவாசிகள்மேல் பெண் கொடுமைப்படுத்தும்போது அவள் பயன்படுத்தும் புவியியல்-அரசியல் அமைப்பைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அந்தப் பெண் நவீன பாபிலோன் ஆகும்; அவள் விபசாரம் புரிந்து, பூமியின் ராஜாக்கள்மேல் ஆட்சி செய்கிற மகாநகரம். ஆதியாகமம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் பாபேலாலும், தானியேல் நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் அதிகாரங்களில் பாபிலோனாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் பாபிலோனின் முதல் இரண்டு வெளிப்பாடுகள், கடைசி நாட்களில் நவீன பாபிலோனின் அகந்தையையும் அதன் வீழ்ச்சியையும் விவரிக்கின்றன. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் நியாயந்தீர்க்கப்படுகிற பெண் நவீன பாபிலோன்; அவள் ஆட்சி செய்கிற மிருகம் நவீன ரோம். அவள் ராஜாக்களுடன் விபசாரம் செய்திருக்கிறாள்; இருவரும் சேர்ந்து ஒரே மாம்சமாக இருக்கிறார்கள்.

அவை ஒன்றாயிருந்தாலும், நவீன ரோமும் நவீன பாபிலோனும் தொடர்புடைய சில தீர்க்கதரிசன அம்சங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையில் தனித்தனியாகப் பிரித்துக் காட்டப்படுகின்றன. பாபேலும் பாபிலோனும் என்னும் இரண்டு சாட்சிகளால் நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளபடி, நவீன பாபிலோனின் வரலாறு அவளுடைய அகந்தையையும் அவளுடைய இறுதியான வீழ்ச்சியையும் பற்றியது. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களில், வடதிசையின் ராஜா பாப்புத்துவத்தைச் சுட்டிக்காட்டப் பயன்படுத்தப்படுகிறார். ரோமாவின் போப் சாத்தானின் பூமியிலுள்ள பிரதிநிதியாவார்.

சாத்தான் தேவனாக இருக்க விரும்பினான்; தேவனுடைய அரசியல் மற்றும் சமயச் சிங்காசனங்களை கைப்பற்றுவதே அவனுடைய விருப்பமாக இருந்தது.

சாத்தான் தன் சிங்காசனத்தை உயர்த்த விரும்பினான் (அது அரச ஆட்சியின் ஒரு குறியீடு), “தேவனுடைய நட்சத்திரங்களுக்கு மேலாக.” தேவனுடைய நட்சத்திரங்கள் தூதர்கள்; அவை தேவனுடைய ஆட்சியின் நிர்வாக அமைப்பைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. சாத்தான் “வடதிசையின் பக்கங்களிலுள்ள சபையின் மலையின்மேலும்” “உட்கார” “மேலும்” விரும்பினான். அந்தச் சபை திருச்சபையே; அது வடதிசையின் பக்கங்களிலுள்ள எருசலேமில் அமைந்துள்ளது. “வடதிசையின் பக்கங்களில்” ஒரு சிங்காசனத்தின் மேல் உட்காருவது, வடத்தின் ராஜாவாக இருப்பதைக் குறிக்கிறது. கிறிஸ்துவே உண்மையான வடத்தின் ராஜா; அவரே தேவனுடைய ஆட்சியின் மேலான ராஜாவும் ஆவார். சாத்தான் “உன்னதமானவரைப் போல ஆக” விரும்பினான்.

சாத்தானின் பூமியிலுள்ள பிரதிநிதி ரோமாவின் ஆயர் (போப்) ஆவான். தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களில், ரோமாவின் போப்பின் இறுதியான உயர்வும் வீழ்ச்சியும் சித்தரிக்கப்படுகின்றன; அங்கே போப் வடதிசையின் ராஜாவாகக் காட்டப்படுகிறான். அவன் கத்தோலிக்கச் சபையின் தலைவன்; “கத்தோலிக்க” என்ற சொல்லுக்கு “உலகமயமான” என்று பொருள். கிறிஸ்துவின் இரு சிங்காசனங்களையும் (அரசியல் மற்றும் சமய) சாத்தான் கள்ளமாகப் பின்பற்றுவதற்காக, கடைசி நாட்களில் கிறிஸ்துவைப் போலத் தோன்றும் தன் வஞ்சக நடிப்பை ஆரம்பிக்கும் போது உலகமெங்கும் பரவும் ஒரு சமய அமைப்பு இருக்கும்படி சாத்தான் கத்தோலிக்கச் சபையை உருவாக்கினான்.

உண்மையான வடராஜா அமர்ந்திருக்கும் அதிகாரத்தின் இரு சிங்காசனங்களையும் போலியாக்கும் நோக்கத்திற்காக, சாத்தான் உலகளாவிய ஒரு சமய அமைப்பையும் உலகளாவிய ஒரு அரசியல் கட்டமைப்பையும் உருவாக்கினான். கடைசி நாட்களில் வேசி விபசாரம் செய்து ஆட்சி செலுத்துகிற வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தின் பத்து ராஜாக்கள், அந்த ஸ்திரீ ஆட்சி செலுத்தும் ஏழு தலைகளும் பத்து கொம்புகளும் உடைய மிருகத்தைக் குறிக்கின்றன; அவளுடைய நெற்றியில் “பாபிலோன்” என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது. பதினேழாம் அதிகாரத்தில் அந்த பத்து ராஜாக்கள் “அந்த வேசியைப் பகைத்து, அவளைப் பாழும் நிர்வாணமுமாக்கி, அவளுடைய மாம்சத்தைத் தின்று, அவளை அக்கினியினால் சுட்டெரிக்கக்கடவர்.” இவ்வாறு, அவளுடைய நியாயத்தீர்ப்பு சித்தரிக்கப்படுகிறது. பாபிலோனின் மூன்று வெளிப்பாடுகள் பாபிலோனின் இறுதி வீழ்ச்சியை அடையாளப்படுத்துகின்றன. ரோமாவின் மூன்று வெளிப்பாடுகள் அவள் ஆட்சி செலுத்தும் அரசியல் கட்டமைப்பை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தில் உள்ள மூன்று தூதர்களின் செய்திகள், தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம் நாற்பத்துநான்கும் நாற்பத்தைந்தும் வசனங்கள் செய்வதுபோலவே, நவீன பாபிலோனின் இறுதி வீழ்ச்சியை எடுத்துரைக்கின்றன. அவளுடைய இறுதி வீழ்ச்சி வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; ஆனால் அது இன்னும் குறிப்பாக பதினெட்டாம் அதிகாரத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் நவீன பாபிலோனின் இறுதி வீழ்ச்சி வரையறுக்கப்பட்ட விதமும், அதனுடன் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் மூன்று தூதர்களின் விளக்கப்படமும், மேலும் பதினேழும் பதினெட்டும் அதிகாரங்களில் உள்ள அந்த இறுதி வீழ்ச்சியின் விவரணையும், வரிமேல் வரியாக ஒன்றிணைக்கப்பட வேண்டும். தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், நவீன பாபிலோனின் இறுதி வீழ்ச்சி, அவளுக்கு எந்த உதவியும் இல்லாத நிலையிலே நிகழுவதாய்க் காண்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

அடுத்த வசனத்தில் மீகாயேல் எழுந்து நிற்கிறார்; மனிதருக்கான சோதனைக் காலம் முடிவுறுகிறது. அந்த வசனம், “அந்தக் காலத்தில்” என்று தொடங்குகிறது. நவீன பாபிலோன் விழும்போது, மனிதருக்கான சோதனைக் காலம் முடிவுறுகிறது; அவள் தனிமையிலே மரிக்கிறாள். மூன்றாம் தூதன் சோதனைக் காலத்தின் முடிவைச் சுட்டிக்காட்டுகிறான்; ஏனெனில் உலகம் இரண்டு வகை மக்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதை அவன் வெளிப்படுத்துகிறான்: மிருகத்தின் முத்திரையை உடையவர்கள், மற்றும் தேவனுடைய முத்திரையை உடையவர்கள். அந்த நேரத்தில், தேவனுடைய கோபம் நவீன பாபிலோனின் மேல், மேலும் அவளுடைய அதிகாரத்தின் முத்திரையை ஏற்றுக்கொண்டவர்களின் மேல் ஊற்றப்படுகிறது.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதினெட்டில், பெரிய வேசியின் நியாயத்தீர்ப்பு, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் தொடங்கும் படிப்படியான நியாயத்தீர்ப்பாக சித்தரிக்கப்படுகிறது; அப்போது இரண்டாவது சத்தம், தேவனுடைய மற்ற மந்தையை பாபிலோனிலிருந்து வெளியே அழைக்கிறது. இருபத்தொன்றாம் வசனத்தின்போது, கிருபைக்காலத்தின் முடிவு குறிக்கப்படுகிறது; ஆகையால், ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளில் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திலிருந்து மிக்கேல் எழுந்திருக்கும் வரையிலான ஒரு காலப்பகுதிதான், மிகுந்த துன்புறுத்தலின் காலத்தில், நவீன பாபிலோனின் நியாயத்தீர்ப்பு நிகழ்த்தப்படுகிறது என்பதை இது அடையாளப்படுத்துகிறது.

கல்லை கீழே எறிதலும், இசைக்கலைஞர்களினதும் தொழிலாளர்களினதும் சத்தம் மௌனமாக்கப்படுதலும், விளக்கு அணைக்கப்படுதலும், மணமகளினதும் மணமகனினதும் குரல்கள் மௌனமாக்கப்படுதலும் ஆகிய அனைத்தும், கிருபைக்காலத்தின் முடிவைச் சுட்டிக்காட்டும் பழைய ஏற்பாட்டிலிருந்து எடுத்த வெளிப்பாடுகளாகும்.

தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்று, தீர்க்கதரிசன ரீதியாக வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரங்கள் பதிமூன்றும் பதினான்கும் மீது பொருத்தப்படும்போதும், பின்னர் அந்த இரு பகுதிகளும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரங்கள் பதினேழும் பதினெட்டும் மீது பொருத்தப்படும்போதும், மற்ற சத்தியங்களுடன் சேர்ந்து நவீன பாபிலோனின் இறுதி வீழ்ச்சியைச் சித்தரிக்கும் மூன்று தீர்க்கதரிசன வரிசைகளை நாம் காண்கிறோம். அந்த மூன்று வரிசைகளில் ஒவ்வொன்றும் உலகத்தை ஆர்மகெத்தோனுக்குக் கொண்டு செல்லும் மும்மடங்கு அதிகாரங்களில் ஒன்றைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்று, மிருகத்தை (பாப்புத்துவத்தை) அடையாளப்படுத்துகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரங்கள் பதிமூன்றும் பதினான்கும், அதே வரலாற்றையே, ஆனால் பொய்தீர்க்கதரிசியின் (ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகள்) பார்வைக்கோணத்தில் இருந்து முன்வைக்கின்றன. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரங்கள் பதினேழும் பதினெட்டும், அதே தீர்க்கதரிசன வரியை அடையாளப்படுத்துகின்றன; ஆனால் அங்கேச் சித்தரிக்கப்படும் வரலாறு வலுசர்ப்பத்தின் (ஐக்கிய நாடுகள் சபை) மீது மையப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

மூன்று வரிகளிலும் ஒவ்வொன்றும் 1798 ஆம் ஆண்டில், முடிவுகாலத்தில், ஆரம்பிக்கின்றன. தானியேல் புத்தகம் 11ஆம் அதிகாரம் 40ஆம் வசனம், “முடிவுகாலத்தில்” என்ற வார்த்தைகளால் ஆரம்பிக்கிறது. அந்த வசனத்தின் தொடக்கத்தில் உள்ள “முடிவுகாலம்” என்பது 1798 ஆம் ஆண்டைக் குறிக்கிறது; மேலும் அந்த வசனம் 1989 ஆம் ஆண்டில் நிறைவேறியபோதும், அதுவும் “முடிவுகாலம்” ஆகவே இருந்தது; ஏனெனில், ஒரு முக்கியமான உண்மையின் மீது தமது முத்திரையை இட விரும்பும் போது, இயேசு முடிவை ஆரம்பத்தினால் விளக்குகிறார். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 13ஆம் அதிகாரமும் 1798 ஆம் ஆண்டிலேயே ஆரம்பிக்கிறது என்று சகோதரி வைட் எங்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறார்.

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனத்தில் 1798 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கும் தீர்க்கதரிசன வரிசை, மிகேல் எழுந்திருக்கும் போது மனுஷருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கிருபைக்காலம் முடிவடையும் வரையில் தொடர்கிறது. 1798 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கும் அந்த தீர்க்கதரிசன வரிசை—“தன் வல்லமையைக் களவாடப்பட்ட பாப்பாட்சி, துன்புறுத்தலைத் தொடர முடியாமல் நிறுத்த வேண்டிய கட்டாயத்துக்குள் கொண்டு வரப்பட்டபோது” தொடங்கியது—பாப்பாட்சியின் அதிகாரத்தின் “முத்திரையை” ஏற்றுக்கொண்டவர்கள்மேல் தேவனுடைய கோபம் ஊற்றப்படும் நிலையில் முடிவடைகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில், பாப்பாட்சியுடைய வேசியின் நியாயத்தீர்ப்பை யோவானுக்குக் காட்டத் தூதன் வரும்போது, 538 முதல் 1798 வரையான வரலாற்றைக் குறிக்கும் “வனாந்தரத்தின்” இறுதியிலேயே யோவான் கொண்டுபோய்ச் சேர்க்கப்படுகிறார். ஆவிக்குரிய வகையில் 1798 இல் நிறுத்தப்பட்ட யோவான், நவீன பாபிலோனின் நியாயத்தீர்ப்பைப் பதிவு செய்கிறார்; அது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் இரண்டாம் சத்தத்துடன் தொடங்குகிறது; அந்தச் சத்து, பாப்பாட்சி தன் கிருபைக்காலத்தின் பாத்திரத்தை நிரப்பிவிட்டதென அறிவிக்கிறது; பின்னர், எந்திரக்கல் சமுத்திரத்தில் எறியப்படும் போது கிருபைக்காலம் முடிவடையும் வரையில் அவளுடைய நியாயத்தீர்ப்பு தொடர்கிறது.

வரி மேல் வரியாக, இம்மூன்று வரிகளும் நவீன ரோமாவின் அரசர்களோடு விபசாரம் செய்த நவீன பாபிலோனின் இறுதி வீழ்ச்சியை அடையாளப்படுத்துகின்றன. தானியேல் பதினொன்று, வடக்கின் ராஜாவாகச் சித்தரிக்கப்படும் போப்பரசாட்சிக்குச் சாட்சியாக உள்ளது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதின்மூன்றும் பதினான்கும் கள்ளத் தீர்க்கதரிசிக்குச் சாட்சியாக உள்ளன; பதினேழாம் மற்றும் பதினெட்டாம் அதிகாரங்கள் திராகோனின் (பத்து ராஜாக்கள்) பங்கிற்குச் சாட்சியளிக்கின்றன. Future for America பயன்படுத்தும் தீர்க்கதரிசன கட்டமைப்பு, உலகத்தை ஆர்மகெத்தோனுக்கு வழிநடத்தும் மூன்று வல்லமைகளின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளது.

பாபேலும் பாபிலோனும் என்ற இரண்டு சாட்சிகள், நவீன பாபிலோனின் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளை அடையாளப்படுத்துகின்றன. கிறிஸ்தவரெனத் தன்னை அறிவித்துக் கொண்டு, தேவனுடைய ஆலயத்தில் அமர்ந்து, தன்னைத் தேவனென அறிவிக்கும் ஒரு போப்பத் தலைவரின் அகந்தையை அந்த இரண்டு சாட்சிகள் அறிவிக்கின்றன. அந்த இரண்டு சாட்சிகள் அவருடைய இறுதியான வீழ்ச்சியையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன. பாபிலோனின் மூன்று வெளிப்பாடுகளில் சித்தரிக்கப்பட்டபடி, போப்பரசரின் தன்னுயர்த்தலும் இறுதியான வீழ்ச்சியும் தான் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் தரிசனத்தை நிலைநிறுத்துகின்றன.

அடுத்த கட்டுரையில் பாபிலோனின் மூன்று வெளிப்பாடுகளைப் பற்றிய எங்கள் பரிசீலனையைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்வோம்.