தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவி: தாமதிக்கப்பட்ட காலமும் நள்ளிரவு கூக்குரலும்

எங்கள் கடந்த வழங்கலில், மார்ச் 22, 1844 முதல் மாதத்தின் முதல் நாளாக இருந்தால், அக்டோபர் 22, 1844 எவ்வாறு ஏழாம் மாதத்தின் பத்தாம் நாளாக இருக்க முடியும் என்ற கேள்வி எழுந்தது. 1844 மார்ச் மாதத்தில் இருந்த மில்லரைட்டுகள், 1843 இன் முடிவாகத் தாங்கள் கருதியிருந்ததை தவறாகப் புரிந்துகொண்டனர். அந்த ஏமாற்றத்திற்குப் பிறகு, அவர்கள் வேதாகமத்தின் காலக்கணக்கை மறுபரிசீலனை செய்தனர். இது Gerhard Damsteegt அவர்களின் Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission என்னும் நூலில், குறிப்பாக 89 மற்றும் 92 ஆம் பக்கங்களில் விளக்கப்பட்டுள்ளது. 1843 முடிந்துவிட்டதாக அவர்கள் நம்பியபோது, தங்களுடைய காலப் புரிதலின் இரண்டு கூறுகளை அவர்கள் மறுமதிப்பீடு செய்தனர்: 1843 இலிருந்து 1844 க்கு மாறுதல், மேலும் ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தையும் முடிவையும் குறிக்கும் நாட்கள்; இதன் மூலம் அவர்கள் ஏழாம் மாதத்தின் பத்தாம் நாளைக் கணக்கிட முடிந்தது.

மார்ச் 22 முதல் அக்டோபர் 22 வரை ஏழு மாதங்கள் ஆகின்றன என்பதை நான் அடிக்கடி வலியுறுத்துகிறேன். இதுவே “Seventh Month Movement” என்று நான் கூறவில்லை; ஆனால் மார்ச் 22 முக்கியத்துவமுடையது என்று மில்லரைட்டுகள் நம்பினர் என்பது சுவாரஸ்யமானது, மேலும் அதற்கு ஏழு மாதங்கள் பின்னர் அக்டோபர் 22 வந்து சேருகிறது என்பது மனதில் நிறுத்திக்கொள்ள உதவுகிற ஒரு குறியீடாகும். இது ஒரு உண்மைத் தகவலாகும்.

ஏமாற்றமும் தாமத காலமும் காலத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேறுதல்கள் அல்ல; மாறாக, அவை மில்லரியரின் தவறான புரிதலின் விளைவாக இருந்தன. அவர்களின் தவறான புரிதலே தாமத காலத்தையும் ஏமாற்றத்தையும் உண்டாக்கியது; தாமத காலம் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டத்தில் தொடங்கும் என்று கூறும் தனிப்பட்ட தீர்க்கதரிசனம் எதுவும் இல்லை. 1843 ஆம் ஆண்டு 1844 மார்ச் 22 அன்று கடந்துவிட்டது என்ற அவர்களின் நம்பிக்கையே அந்த ஏமாற்றத்தை உண்டாக்கியது.

மில்லர் அந்தத் தேதியை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் என்று நேற்று நாம் வாசித்தோம். மில்லரைட்களில் பெரும்பான்மையினர் அந்தத் தேதியையே நோக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்; அவர்களுடைய எதிரிகளுக்குக் கூட அது தெரிந்திருந்தது, மேலும் மில்லரைட்கள் பொய்யானவர்கள் என்பதற்கான சான்றாக அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இதுவே பொதுவாக நிலவிய புரிதலாக இருந்தது. அந்த நாள் கடந்தபின், அவர்கள் காலத்தீர்க்கதரிசனங்களை இன்னும் நெருக்கமாக ஆராயத் தொடங்கினர்; அதுவே அவர்களை 1844 அக்டோபர் 22 ஆம் தேதிக்குக் கொண்டுசென்றது. நேற்று எழுந்த கேள்விக்கான ஒரு குறிப்பு-அடிப்படையை இது வழங்குகிறது.

இன்று, தாமதிக்கும் காலத்தை ஆராய்வதற்கு நான் அதிக நேரத்தை செலவிட விரும்புகிறேன். இது முக்கியமானது; ஏனெனில் நாம் எலன் வைட்டின் முதல் தரிசனத்தைப் பற்றி ஆராய்ந்து வருகிறோம்; அதில், பரலோகத்திற்கான பாதையின் தொடக்கத்தில் இருந்த பிரகாசமான ஒளி நடுராத்திரி முழக்கமே என்றும், அந்த ஒளியை நீங்கள் மறுத்தால், பரலோகத்திற்கான பாதையிலிருந்து விழுந்துவிடுகிறீர்கள் என்றும் அவர் கூறுகிறார். அவருடைய தரிசனத்தில் உள்ள நடுராத்திரி முழக்கம் இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியின் முழு வரலாற்றையும் உட்கொள்ளுகிறது என்பதை நான் நிரூபிக்க முயல்கிறேன்.

தனிப்பட்ட முறையில், அந்த தரிசனத்தில் பாதையின் தொடக்கத்தில் இருந்து முழு வழியிலும் ஒளி வீசும் நடுநிசி முழக்கம், 1840 முதல் 1844 வரை மில்லரைட்டுகளின் வரலாற்றைக் குறிக்கிறது என்று சொல்லுவதில் எனக்கு எவ்விதப் பிரச்சினையும் இல்லை. அந்த வரலாற்றின் உள்நிலையான இயக்கவியல் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். நடுநிசி முழக்கத்தின் நிறைவேற்றம் தானாகவே ஆகஸ்ட் 12 முதல் 17 வரை, எக்செட்டர் முகாமுக் கூட்டத்தில் அந்தச் செய்தி அறிவிக்கப்பட்டபோது நிகழ்ந்தது; பின்னர் அவர்கள் அந்தச் செய்தியை சுமார் இரண்டு மாதங்கள்—செப்டம்பர் மற்றும் அக்டோபர், இரண்டு மாதங்களும் ஐந்து நாட்களும்—அறிவித்துச் சென்றார்கள். அக்டோபர் 22க்கு முன்பு, அவர்கள் கர்த்தரின் வருகைக்காக ஆயத்தமாயிருந்தார்கள். இந்த இரண்டு மாத காலப்பகுதியே நடுநிசி முழக்கத்தின் வரலாறாகும். இருப்பினும், அதற்குள் இட்டுச் சென்ற படிகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல் இந்தக் காலப்பகுதியை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள முடியாது. எனக்குப் பொருள்பட, நடுநிசி முழக்கம், இன்னும் குறிப்பாகச் சொன்னால், 1844 அக்டோபர் 22 வரை நீளும் தாமதக் காலத்தின் வரலாறாகும்.

இதோ 1840 முதல் 1844 வரையிலான வரலாறு. தீர்க்கதரிசன ஆவியின் பல பகுதிகளில், செய்திகளை எங்கு நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்பதை நாம் அறிந்திருக்க வேண்டுமென்று சகோதரி வைட் எங்களுக்குச் சொல்லுகிறார். நீங்கள் செய்திகளை நிலைநிறுத்தத் தொடங்கும்போது, எல்லா செய்திகளும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலப்புள்ளியில் வந்து சேருகின்றன என்றும், அதன் பின்னர் அவை வல்லமையூட்டப்படுகின்றன என்றும் நீங்கள் உணருகிறீர்கள்.

முதலாம் தூதன், தானியேல் புத்தகம் முத்திரை நீக்கப்பட்டு அறிவு பெருகும் முடிவுக்காலமான 1798-இல் வருகிறார். முதலாம் தூதனுடைய செய்தி, 1840 ஆகஸ்ட் 11-ஆம் தேதி வல்லமையூட்டப்படுகிறது; அந்நாளில் ஆண்டு-நாள் கொள்கை முழு உலகத்திற்கும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது; இதனால் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 10-இன் தூதன் இறக்கப்படுகிறான், இது முதலாம் தூதனுடைய செய்திக்கு அளிக்கப்படும் வல்லமையூட்டலைக் குறிக்கிறது.

இரண்டாம் தூதன் 1842 ஜூன் மாதத்தில் வருகிறான். நேற்று நாம் வாசித்ததாவது, 1842 ஜூன் மாதத்தில் திரு. மில்லர் காஸ்கோ ஸ்ட்ரீட் சபையில் தமது இரண்டாவது தொடர் உரைகளை வழங்கினார். சில விதிவிலக்குகளைத் தவிர, புராட்டஸ்டண்ட் சபைகள் தங்களுடைய கதவுகளை மூடியன. ஆகவே, 1842 ஜூன் மாதத்தில் இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தி வருகிறது; ஏனெனில் ஒரு புராட்டஸ்டண்ட் சபை முதலாம் தூதனுடைய செய்திக்கு எதிராகத் தனது கதவை மூடும் போது, அது பாபிலோனின் ஒரு பகுதியாக ஆகிறது. இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தி பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வருமாறு அழைக்கும் ஓர் அழைப்பு ஆகும். அது படிப்படியாக முன்னேறும் தன்மையுடையது.

சிஸ்டர் வைட் எமக்குச் சொல்லுகிறார்கள்: 1842 ஆம் ஆண்டின் ஜூன் மாதத்தில் புரொட்டஸ்டண்டுகள் தங்கள் கதவுகளை மூடத் தொடங்கியிருந்தபோதிலும், பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வருமாறு விடுக்கப்பட்ட அழைப்பு—இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியின் உள்ளடக்கம்—உண்மையில் 1844 ஆம் ஆண்டின் கோடைக்காலம் வரையில் ஆரம்பிக்கவில்லை.

இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தி 1842 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதத்தில் வந்து சேர்கிறது; மேலும், 1844 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 12–17 தேதிகளில் எக்செட்டர் முகாம் கூட்டத்தில் அறிவிக்கப்பட்ட நடுநிசி முழக்கத்தின் செய்தியால் அது வல்லமையூட்டப்படுகிறது.

மூன்றாம் தூதன் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று வருகின்றான்; ஏனெனில் அந்த நாளில்தான் பரிசுத்த பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் செல்லும் வழி திறக்கப்படுகிறது; அங்கே மனிதர்கள், கிறிஸ்து இப்போது பரிசுத்த பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் மகா ஆசாரியராக இருக்கிறார் என்பதை உணர முடிகிறது. அங்கே உடன்படிக்கையின் பெட்டி அறியப்படுகிறது; அந்தப் பெட்டிக்குள் பத்துக் கட்டளைகள் உள்ளன. சகோதரி வைட் பரிசுத்த பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் எடுத்துச் செல்லப்பட்டு பத்துக் கட்டளைகளை நோக்கினபோது, மற்ற அனைத்திற்கும் மேலாக ஒளிர்ந்த சப்த கட்டளையை அவர் கண்டார்; இது மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியில் சப்தத்தின் முக்கியத்துவத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது. இது சப்தமா ஞாயிற்றுக்கிழமையா என்ற சோதனையாக இருக்கும். 1844 அக்டோபர் 22 அன்று, மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியின் உள்ளடக்கம் வருகிறது.

மூன்று செய்திகளிற்கும் பொதுவான ஒரு சிறப்புக்குறி இதுவே: முதலாம் தூதனுடைய செய்தி 1798-இல் வந்தபோது, அதனை யாரும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. கர்த்தர் வில்லியம் மில்லரை முதலாம் தூதனுடைய செய்தியின் தூதராக எழுப்பினார்; ஆனால் இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அதாவது 1818-இல் தான், மில்லர் அந்தச் செய்தியைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினார். செய்தி வந்து சேருகிறது; ஆனால் தேவனுடைய மக்கள் அதை அடையாளம் கண்டு உணருவதற்கு முன் காலம் எடுக்கிறது; பின்னரே அது வல்லமையளிக்கப்படுகிறது.

இரண்டாம் தூதனின் செய்தி 1842 ஆம் ஆண்டின் ஜூன் மாதத்தில் வருகிறது; ஆனால் 1842 ஆம் ஆண்டில் எந்த மில்லரைட்டுகளும் புராட்டஸ்டண்ட் சபைகளை பாபிலோன் என்று அழைக்கத் தொடங்கவில்லை. அவர்கள் அதை அப்போது இன்னும் உணர்ந்து அறிந்திருக்கவில்லை. 1844 ஆம் ஆண்டின் கோடைக்காலம் வரையில்தான் அவர்கள் அதை உணர்ந்து அறியத் தொடங்கி, மக்களை அந்தச் சபைகளிலிருந்து வெளியே வருமாறு அழைக்க ஆரம்பித்தார்கள். செய்தி வருகிறது; பின்னர் அது புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது; அதன் பின்பு அது வல்லமையூட்டப்படுகிறது.

1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று, ஹிராம் எட்சன் கிறிஸ்து பரிசுத்த ஸ்தலத்திலிருந்து மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நகர்கிறார் என்ற தரிசனத்தை கண்டபோது, கிறிஸ்துவின் ஊழிய மாற்றம் குறித்து அவர்களுக்கு சில வெளிச்சம் கிடைத்தது. ஆனால் 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 23 அன்று, ஞாயிற்றுக்கிழமை மிருகத்தின் முத்திரை என்று கூறி ஒரு கட்டுரை எழுதவோ அல்லது ஒரு பிரசங்கம் செய்யவோ ஹிராம் எட்சன் தயாராக இருக்கவில்லை. அந்தக் காலப்பகுதியின் பின்னரே அவர்கள் மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியைப் புரிந்துகொண்டார்கள்.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18-ஆம் அதிகாரத்தின் நான்காம் தூதன் அதனுடன் சேரும் போது, மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தி வல்லமையூட்டப்படுகிறது என்பதை ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டுகள் அறிந்திருக்கிறார்கள். இதைப் LiveStreaming மூலம் அல்லது பின்னர் DVDs-இல் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்களாகிய நீங்கள், 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று நான்காம் தூதன் மூன்றாமதனுடன் சேர்ந்த நேரத்தைப் பற்றி வாதிட விரும்பக்கூடும். இந்நேரத்தில், அதைப் பற்றிய எந்த வாதங்களையும் நாம் முன்வைக்கவில்லை; ஆயினும் அதை நாம் மறுத்தும் விடவில்லை: இரட்டை கோபுரங்கள் இடிந்துவிழும் நிகழ்வுடன் நான்காம் தூதன் மூன்றாம் தூதனுடன் சேருகிறான்; இதுவே மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தி வல்லமையூட்டப்படும் இடமாகும்.

மூன்று தூதர்களின் செய்திகள் அனைத்தும் இந்தச் சிறப்பியல்புகளை உடையவையாக இருக்கின்றன: அவை வருகின்றன, புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன, பின்னர் வல்லமையூட்டப்படுகின்றன.

1842ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதத்தில், ஒரு கதவு மூடப்படத் தொடங்கியது; அது, முதல் தூதரின் செய்திக்கு எதிராக புராட்டஸ்டண்ட் திருச்சபைகள் தங்கள் கதவுகளை மூடியதினால் குறிக்கப்பட்டது. இந்த வரலாற்றின் தொடக்கத்தில் ஒரு கதவு மூடப்படுவதைக் காண்கிறோம்; மேலும் இந்த வரலாற்றின் முடிவில்—இரண்டாம் தூதரின் வரலாற்றின் முடிவில்—அந்தக் கதவு மறுபடியும் மூடப்படுகிறது; அதாவது மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் செல்லும் கதவு, பத்து கன்னியரின் உவமையில் குறிப்பிடப்படும் அந்தக் கதவு.

இந்த இரண்டு கதவு மூடுதல்களையும் குறிப்பாகக் கவனமாகச் சுட்டிக்காட்டுவது முக்கியமானது; குறிப்பாக, நீங்கள் ஆலயத்தின் இரண்டு சுத்திகரிப்புகளைக் கையாள விரும்புகிறீர்களானால். கிறிஸ்து பூமியில் இருந்தபோது ஆலயத்தை இருமுறை சுத்திகரித்தார்; மேலும், மில்லரியர்களின் காலத்தில் இருந்ததுபோலவே உலக முடிவிலும் ஆலயத்தின் இரண்டு சுத்திகரிப்புகள் இருக்கும் என்று சகோதரி வைட் நமக்குச் சொல்லுகிறார். மில்லரியர்களின் காலத்திலிருந்த ஆலய சுத்திகரிப்புகள், ஜூன் 1842-இல் கதவு மூடப்பட்டபோது—அதாவது ஆலயத்தின் முதல் கதவு, புராட்டஸ்டண்டிசம்—என்ற கட்டத்திலும், மேலும் மில்லரியர்களின் ஆலய சுத்திகரிப்பு நிறைவு பெறும் வேளையில் நிகழும் இரண்டாம் ஆலய சுத்திகரிப்பிலும் குறித்துக் காணப்படலாம்.

நாம் தாமதிக்கும் காலத்தைப் பார்ப்போம். இரண்டாம் தூதனின் இந்த வரலாற்றில், தாமதிக்கும் காலம் 1844 மார்ச் 22 அன்று தொடங்கி, ஆலயத்தின் இரண்டு சுத்திகரிப்புகளால் எல்லைக்குறிக்கப்படுகிறது. அதுவே இரண்டாம் தூதனின் செய்தியாகும்.

இதுவும் கிடியோனின் கதைதான். இரு ஆலயச் சுத்திகரிப்புகளுக்கும் இரண்டாம் தூதனுடைய செய்திக்கும் அடையாளங்களில் ஒன்றாகிய கிடியோனின் வரலாற்றில், இரண்டு சுத்திகரிப்புகள் இருந்தன.

ஆவிக்குரிய வரங்கள், தொகுதி 1, பக்கங்கள் 195–196 இலிருந்து ஒரு மேற்கோளுடன் நமது ஆய்வைத் தொடங்குவோம். நடுநிசி முழக்கத்துடனான அதன் தொடர்பை அறிந்துகொள்ள நாம் தாமதிக்கப்பட்ட காலத்தை ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்; ஏனெனில் நடுநிசி முழக்கத்தின் ஒளியை நாம் நிராகரிக்க விரும்பவில்லை; அப்படிச் செய்தால், கீழே உள்ள துன்மார்க்க உலகத்திற்குத் தரும் பாதையிலிருந்து நாம் விழுந்துபோகிறோம்.

இரண்டாம் தூதனின் செய்தி 1842 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதத்தில் வருகிறது; 1844 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதத்தில் நள்ளிரவு முழக்கம் அதனுடன் இணைகிறது. பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வருமாறு அழைக்கும் இந்தச் செய்தியின் மீது ஆவியின் இந்தப் பொழிவே—சகோதரி வைட் 2001 செப்டம்பர் 11-ஆம் தேதியின் வரலாற்றை விவரிக்கப் பயன்படுத்தும் வரலாறாகும்; அப்போது மூன்றாம் தூதனின் செய்தியுடன் நான்காம் தூதன் இணைகிறான். நான்காம் தூதன் என்பது வெளிப்படுத்தல் 18-ஆம் அதிகாரத்தின் வல்லமையுள்ள தூதன் இறங்கிவரும் காலமாகும்.

தானியேல் 8 மற்றும் தானியேல் 9-ல் குறிக்கப்பட்ட 2300 ஆண்டுகளிலிருந்து, யூதர்களுக்காக 490 ஆண்டுகள் சோதனைக் காலமாக வெட்டித் தனியே நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்தன. அந்த 490 ஆண்டுகள் கி.பி. 34-ஆம் ஆண்டில் ஸ்தேவானின் கல்லெறிந்து கொலைசெய்யப்பட்ட நிகழ்வுடன் முடிவடைந்தன. அந்த நேரத்தில், தீர்க்கதரிசன ரீதியாக, எருசலேம் அழிக்கப்பட வேண்டியதாக இருந்தது; ஆனால் அது கி.பி. 70 வரை அழிக்கப்படவில்லை. *The Great Controversy* என்னும் நூலில், சகோதரி வைட் அந்த வரலாற்றைப் பற்றியும் இதே கருத்தையே கூறுகிறார். கி.பி. 34க்கு முன்பு, கிறிஸ்துவின் மற்றும் சீடர்களின் செய்தியை கேளாதிருந்த பிள்ளைகளும் பிறரும் இருந்தனர்; ஆகையால், எருசலேமின் அழிவிற்கு முன்பாக அவர்கள் அந்தச் செய்தியுடன் நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ளும்படி, தேவன் தமது இரக்கத்தினால் அவர்களுக்கு கால அவகாசம் அளித்தார் என்று அவர் கூறுகிறார். கிறிஸ்து செய்ததுபோலவே, உலகத்தின் முடிவை விளக்கமாகக் காட்டுவதாக எருசலேமின் அழிவை அவர் அடையாளப்படுத்துகிறார்.

அந்த வரலாறு, அவள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் அதே வரலாற்றிற்கே முன்னுருவாக உள்ளது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் அமலுக்கு வரும்போது, அந்தச் செய்தி இறுதியாக வீழ்ந்துபோன சபைகளுக்குச் செல்லும்; அப்போது இப்போது பாபிலோனில் இருக்கும் தேவனுடைய பிள்ளைகள், அவர்களுடைய சபைகள் அல்லது முன்னோர்கள் 19ஆம் நூற்றாண்டில் செய்த நிராகரிப்பிற்காகப் பொறுப்புக்கூறச் செய்யப்படமாட்டார்கள்.

இந்த இரண்டு பதிவுகளிலும், உலகத்தின் முடிவில் இடம்பெறும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் காலத்தில் நிகழும் எங்கள் வரலாற்றை, நள்ளிரவு முழக்கத்தின் வரலாற்றுடன் அவர் ஒப்பிடுவது இது இரண்டாவது முறை. முதல் முறையில், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18ஆம் அதிகாரத்தின் வல்லமையுள்ள தூதன், நள்ளிரவு முழக்கம் இரண்டாம் தூதனுடன் இணைந்ததுபோல, மூன்றாம் தூதனுடன் இணைகிறான் என்று அவர் கூறுகிறார். அவர் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் வரலாற்றைப் பற்றிப் பேசுகிறாராயினும், இரண்டாம் தூதனின் வரலாற்றைத் தெளிவாக ஒரு குறிப்புப்புள்ளியாகப் பயன்படுத்துகிறார். அவை இணைநிலையான வரலாறுகள்.

உலகத்தின் முடிவில் ஆகட்டும், இரண்டாம் தூதனின் செய்தியில் ஆகட்டும், பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வருமாறு கொடுக்கப்படும் அழைப்பைப் பொருத்தவரை, லோத்து அந்த வரலாற்றிற்கும் சோதோமின் அழிவிற்கும் ஒரு அடையாளமாக இருக்கிறார்.

நீங்கள் தானியேல் 11-ஐ சரியாகப் புரிந்துகொண்டால், 41ஆம் வசனத்தில் வடதிசையின் ராஜா மகிமையான தேசத்திற்குள் நுழைகிறான்; அப்போது பலர் கவிழ்க்கப்படுகிறார்கள்; ஆனால் “இவர்கள் அவன் கையிலிருந்து தப்பிப்போவார்கள்; அதாவது, ஏதோம், மோவாப், அம்மோன் புத்திரரில் பிரதானமானவர்கள்.” மோவாபும் அம்மோனும் லோத்தின் இரு மகள்களின் பிள்ளைகள் ஆவர். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் வேளையில் பாப்பரசாட்சியின் கையிலிருந்து தப்பிப்போவது யார் என்பதைக் லோத்தின் குடும்பம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

சகோதரி வைட் இந்த உருவகச் சின்னத்தைப் பயன்படுத்துகிறார். விழுந்துபோன சபைகள் லோத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன; மேலும், அழிவுக்குத் தீர்மானிக்கப்பட்டிருந்த அந்தச் சபைகளிலிருந்து விலையுயர்ந்தவர்கள், சோதோம் அழிவுறுவதற்கு முன் லோத் அவசரமாக வெளியேற்றப்பட்டதுபோல, அவசரமாக வெளியே கொண்டுவரப்பட்டார்கள். தேவனுடைய மக்கள், அவர்கள் மேல் மிகுந்த பெருக்காக இறங்கிய உன்னத மகிமையினால் ஆயத்தப்படுத்தப்பட்டும் பலப்படுத்தப்பட்டும், சோதனையின் வேளையைச் சகித்துநிற்கத் தயாராக்கப்பட்டார்கள். எங்கும் அநேகக் குரல்கள் கேட்கப்பட்டன: “இதுவே பரிசுத்தவான்களின் பொறுமை; தேவனுடைய கட்டளைகளையும் இயேசுவின் விசுவாசத்தையும் கைக்கொள்ளுகிறவர்கள் இவர்கள்.”

உலகத்தின் முடிவில் பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வருமாறு விடுக்கப்படும் அழைப்பைப் பற்றி அவள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, அந்த அழைப்பை விளக்குவதற்காக மில்லரைட் காலப்பகுதியில் நிகழ்ந்த இரண்டாம் தூதனின் செய்தியின் வரலாற்றைப் பயன்படுத்துகிறாள். இரண்டாம் தூதனின் செய்தி பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வருமாறு விடுக்கும் ஒரு அழைப்பாகும்; இந்த வரலாறு ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் வரலாற்றிற்கான ஒரு முன்னடையாளமாக விளங்குகிறது.

இந்த வரலாற்றை விவரிப்பதற்காக எலன் வைட் பயன்படுத்தும் வேதாகமச் சான்றுகளில் ஒன்றாகச் சோதோம் மற்றும் கொமோராவின் வரலாறு உள்ளது. லோத்தின் வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாகிய ஆதியாகமம் 19:1-11 இலிருந்து நாம் வாசிப்போம்.

சகோதரி வைட் கிறிஸ்துவின் காலத்திலும் மில்லரைட்டுகளின் காலத்திலும் ஒரு படிப்படியான சோதனைச் செயல்முறையைப் பற்றி பேசுகிறார்; அது நமக்காகவும் ஒரு படிப்படியான சோதனைச் செயல்முறையை விளக்குகிறது. *Early Writings*, பக்கம் 259-இல், அவர் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “யோவான் ஸ்நானகரின் செய்தியை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்கள், இயேசுவின் போதனைகளால் நன்மை அடைய முடியாது; அதுபோல மேலுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்தில் கிறிஸ்துவின் ஊழியத்தினாலும்கூட அவர்கள் நன்மை அடைய முடியாது.” பின்னர் அவர் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “முதல் தூதனின் செய்தியை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்கள், இரண்டாம் தூதனின் செய்தியால் நன்மை அடைய முடியாது; அதுபோல நடு இரவுக் கூக்குரலினாலும்கூட அவர்கள் நன்மை அடைய முடியாது.”

Early Writings, 259-இல் உள்ள அந்தப் பகுதியில், கிறிஸ்துவின் காலத்தில் வாசல் மூடப்பட்டபோது, யூதர்கள் முழுமையான இருளிலும் குருட்டுத்தனத்திலும் இருந்தனர்.

இரண்டாம் தூதனின் மில்லரைட் வரலாறு லோத்தின் வரலாறாகும். இரு தூதர்கள் நகரத்திற்குள் வருகின்றனர் (ஜூன் 1842), இரண்டாம் தூதனின் செய்தி வந்து சேர்கிறது, மேலும் லோத் அவர்கள் இரவெங்கும் தங்கும்படி செய்கிறான் (தாமதிக்கும் காலம்). ஒரு நியாயத்தீர்ப்பு நிகழ்கிறது; பின்னர் ஒரு வாசல் மூடப்படுகிறது (அக்டோபர் 22, 1844).

இதனை முழுமையாக இணைக்கும் முன், தாமதிக்கும் ஒரு காலம் மில்லரைட் வரலாற்றுடன் ஒத்திருக்கும் மற்றொரு வேதாகம வரலாற்றைப் பார்ப்போம்.

அடுத்த வரலாறு, பரிசுத்தஸ்தலத்தைக் கட்டுவதற்கும் நியாயப்பிரமாணத்திற்குமான அறிவுறுத்தல்களை மோசே பெற்றுக்கொள்வதைப் பற்றியது.

இந்த வரலாற்றுக் காலப்பகுதியில், ஆலயத்தை நிர்மாணிப்பதற்கான கட்டளைகளைப் பெறுவதில் மோசே 46 நாட்கள் கழித்தார்; இது, கர்த்தர் மில்லரைட் ஆலயத்தை எழுப்பிய 1798 முதல் 1844 வரையிலான 46 ஆண்டுகளுடனும், யோவான் 2:20-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஹேரோதேஸ் ஆலயத்தை மறுகட்டிய 46 ஆண்டுகளுடனும், அதோடு மனித ஆலயத்தின் 46 குரோமோசோம்களுடனும் ஒத்திசைவாக உள்ளது. அந்த ஆறு நாட்களின்போது, யோசுவா மோசேயுடன் இருந்தான்; அவர்கள் இருவரும் மன்னாவை உண்டு, மலையிலிருந்து இறங்கிய சிற்றோடையிலிருந்து குடித்தார்கள். யோசுவா மோசேயுடன் மேகத்துக்குள் பிரவேசிக்கவில்லை; அதற்கு வெளியே தங்கி, மோசே திரும்பிவருவதை எதிர்நோக்கிக்கொண்டு தினந்தோறும் உண்டும் குடித்தும் இருந்தான்; ஆனால் மோசே நாற்பது நாட்கள் உபவாசமாயிருந்தார்.

மலையில் அவர் தங்கியிருந்த காலத்தில், தெய்வீக சந்நிதி விசேஷமாக வெளிப்படுத்தப்படும் ஒரு பரிசுத்த ஸ்தலத்தை அமைப்பதற்கான வழிமுறைகளை மோசே பெற்றார். “‘அவர்கள் எனக்குப் ஒரு பரிசுத்த ஸ்தலத்தை உண்டாக்கட்டும்; நான் அவர்களிடத்தில் வாசமாயிருக்கும்படிக்கு’” (யாத்திராகமம் 25:8) என்பது தேவனுடைய கட்டளையாக இருந்தது.

இங்குதான் பரிசுத்தஸ்தலத்தின் கட்டிடப்பணியுடன் 46 என்ற எண் தொடர்புடையதாக இருப்பதை நாம் காண்கிறோம்.

யாத்திராகமத்திலிருந்து நாம் வாசித்து, இந்தக் கதையில் ஒரு தாமதிக்கும் காலத்தைக் கவனிப்போம்; அது கிறிஸ்துவின் காலத்தில், மில்லரைட்டுகளின் காலத்தில், மற்றும் உலகத்தின் முடிவில் நிகழும் தாமதிக்கும் காலத்தை முன்சுட்டிக் காட்டுவதால். அந்தத் தாமதிக்கும் காலமே நடுராத்திரிக் கூக்குரல் அறிவிக்கப்படவும், வழிபடுகிறவர்களை இரண்டு வகுப்புகளாக உண்டாக்கவும் அனுமதிக்கும் சூழலை உருவாக்குகிறது. தாமதிக்கும் காலமில்லையெனில், நடுராத்திரிக் கூக்குரலில் கர்த்தர் சாதிக்க விரும்புகிறதற்குத் தேவையான அந்த வரலாற்றின் இயக்கவியல் அமைந்திருக்காது. தாமதிக்கும் காலம் எதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்பதை நாம் காண வேண்டும்.

இந்த 46-நாள் காலப்பகுதி, இந்தக் காத்திருப்புக் காலம், கர்த்தர் ஒரு ஜனத்தோடு உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிக்கிற காலமாகும்.

இந்த வரலாற்றில் ஆண்டவர் மில்லரைட்டுகளோடு உடன்படிக்கையில் பிரவேசித்தாரா? ஆம்.

கிறிஸ்துவின் காலத்தில் பெந்தெகொஸ்தே நாளில் அவர் கிறிஸ்தவ சபையுடன் உடன்படிக்கையில் நுழைந்தாரா? ஆம்.

ஆகையால், இந்தத் தாமதக் காலம், கர்த்தர் ஒரு ஜனத்தோடு உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிப்பதற்கான அடையாளச் சின்னங்களில் ஒன்றாகும்.

மோசேயின் வரலாற்றில், நாம் ஒரு தாமதிக்கப்படும் காலத்தைக் காண்கிறோம். இந்தக் காலத்தில், இரண்டு பலகைகள் உடன்படிக்கையைச் சின்னமாகக் காட்டுகின்றன; கர்த்தர் உடன்படிக்கையில் பிரவேசித்து, ஆலயத்தை நிர்மாணிப்பதற்கான கட்டளைகளை மோசேக்கு அளித்து வருகிறார்.

1798 முதல் 1844 வரை, அந்த 46 ஆண்டுகளின்போது, ஆண்டவர் நவீன இஸ்ரவேலுடனே உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிப்பதற்காக மில்லரைட் ஆலயத்தை எழுப்பிக்கொண்டிருந்தார்.

மோசேயையும் எழுபது மூப்பர்களின் தாமதக் காலத்தையும் பற்றித் நாம் இப்பொழுது வாசித்த அந்தக் காலப்பகுதி, வேதாகம வரலாற்றில் பஸ்காவிற்குப் பிந்திய ஐம்பதாம் நாளான பெந்தெகொஸ்தே என அழைக்கப்படுகிறது. பெந்தெகொஸ்தேயை என்றென்றும் நினைவுகூரும்படி கர்த்தர் இஸ்ரவேலருக்குக் கட்டளையிட்டார். புதிய ஏற்பாட்டில், இந்தச் சரித்திரத்தையே நினைவுகூரும் ஆரம்பகால கிறிஸ்தவச் சபையின் ஒரு மையக்கருத்தாக பெந்தெகொஸ்தே விளங்குகிறது. கிறிஸ்துவின் காலத்தில் நிகழ்ந்த பெந்தெகொஸ்தேயிலும், மில்லரைட்களின் வரலாற்றிலும், உலகத்தின் முடிவிலும் இவ்வாறே அதே கூறுகள் காணப்படுகின்றன; அவை மறுபடியும் நிகழும்.

எம்மாவுக்குச் செல்லும் பாதையின் நிகழ்வின் போது, லூக்கா 24:44-52 இன் அடிப்படையில் பெந்தெகொஸ்தே குறித்து நாம் ஆராய்வோம்.

லூக்காவில் இதற்கு முன்பு, இயேசுவோடு நடந்து சென்ற இரு சீஷர்கள், தம்மோடு தங்கும்படி அவரைக் கேட்டார்கள். வேதாகமம் ‘தங்குதல்’ என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறது. அங்கே ஒரு தங்கியிருக்கும் காலம் குறிக்கப்பட்டுள்ளது; ஆனால் இந்த அதே வரலாற்றிலே வேறொரு தங்கியிருக்கும் காலத்தை நாம் குறிக்க விரும்புகிறோம்.

காத்திருக்கும் காலம், வல்லமைக்காக எருசலேமில் தங்கியிருக்கும்படி அளிக்கப்பட்ட கட்டளையால் குறிக்கப்படுகிறது. இங்குதான் மில்லரைட்டுகளுக்காக அந்தச் செய்தியின் வல்லமையூட்டல் நிகழ்கிறது.

தாமதித்து நிலைத்திருப்பது என்பதன் அர்த்தம் காத்திருப்பதாகும். “காத்திருக்கிறவன் பாக்கியவான்.” எதற்காக? வல்லமையூட்டுதலுக்காக.

அந்த வல்லமையை எதிர்பார்த்து காத்திருக்கும்படி அவர்கள் கட்டளையிடப்பட்ட தாமதக் காலத்தை நீங்கள் புரிந்துகொள்ளாவிட்டால், நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் வல்லமையூட்டுதலை நீங்கள் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. அது அந்த வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாகும். உங்களுக்குப் பின்னால் நிறுவப்பட்டுள்ள ஒளி தொடர்ந்து பிரகாசித்துக்கொண்டிருக்க வேண்டுமானால், நீங்கள் முழு வரலாறையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இது எதைக் நோக்கிச் செல்கிறது என்பதை நீங்கள் இன்னும் காணாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் நாளை அது தெளிவாகும்.

மில்லரைட்டுகளுக்கு தாமதக் காலத்தையும் முதல் ஏமாற்றத்தையும் உண்டாக்கிய தவறான கருத்துக்குப் மூன்று தீர்க்கதரிசனங்கள் வழிநடத்தின. அவை, வில்லியம் மில்லர் தமக்குத் தொடக்கக் குறிப்பு அளிக்கப்பட்டதாகச் சொன்ன அதே மூன்று தீர்க்கதரிசனங்களே: 1335, 2520, மற்றும் 2300 நாட்கள்.

தாமதகாலம் என்பது நள்ளிரவு கூக்குரலின் ஒரு குறிப்பிட்ட கூறு என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்கிறீர்களானால், அந்தத் தாமதகாலத்தை உண்டாக்கியது என்ன என்பதை நீங்கள் கேட்கவேண்டும். அதனை உண்டாக்கியது இந்த மூன்று காலத் தீர்க்கதரிசனங்களே: 1335, 2520, மற்றும் 2300.

2520 மற்றும் 1335 குறித்த தீர்க்கதரிசனத்தை நீங்கள் நிராகரித்தால், நீங்கள் நள்ளிரவுக் கூக்குரலை மறுத்து, கீழுள்ள துன்மார்க்க உலகத்திற்கான பாதையிலிருந்து விழுந்துவிடுகிறீர்கள்.

இதுவெல்லாம் எங்களை இட்டுச் செல்லும் திசை அதுவே.

அவர்கள் உன்னதத்திலிருந்து வரும் வல்லமையை எதிர்பார்த்து காத்திருக்க வேண்டியவர்களாயிருந்ததால் அவர்கள் தாமதித்து நிற்கிறார்கள்; மில்லரைட் வரலாற்றில், அந்த வல்லமை நள்ளிரவுக் கூக்குரலாயிருந்தது.

பெத்தானியா என்பது எருசலேமின் புறநகர் பகுதியாகும்; அது நகரத்திற்கு வெளியே சுமார் ஒன்றரை மைல் தொலைவில் இருந்தது. இயேசுவின் நாள்களில், மக்கள் எல்லா இடங்களுக்கும் நடந்து சென்றதால், இது குறிப்பிடத்தக்க தூரமாக இருந்தது.

பெத்தானியா என்பதன் பொருள் ‘ஏழைகளின் வீடு’ ஆகும்.

இயேசு இருப்பதற்கு மிகவும் விரும்பிய இடம், லாசரு, மரியா, மார்த்தா ஆகியோர் வாழ்ந்த பெத்தானியா ஆகும்.

நள்ளிரவு முழக்கத்தை விளக்குவதற்கு சகோதரி வைட் பயன்படுத்தும் வரலாறு வெற்றிகரமான பிரவேசத்தின் வரலாறே என்பதைக் கவனிக்கத்தக்கது.

வெற்றிகரமான பிரவேசத்திற்காக இயேசு எருசலேமுக்குள் நுழைவதற்கு முன், ஏழைகளின் வீடான பெத்தானியாவில் அவர் தங்கியிருந்தார். நடு இரவின் கூக்குரலுக்கு முன்பாக ஒரு தங்கியிருக்கும் காலம் இருப்பதுபோலவே, வெற்றிகரமான பிரவேசத்திற்கும் முன்பாக ஒரு தங்கியிருக்கும் காலம் உண்டு. அவை இணையான வரலாறுகள்; ஆயினும் நாம் இன்னும் லூக்கா 24:44-52-ஐக் கருத்தில் கொண்டு, எருசலேமில் காத்திருந்து தங்கியிருப்பதைப் பற்றியே நடத்திக்கொண்டு இருக்கிறோம்.

நடுநிசி முழக்கத்தின் போது, மில்லரைட்டுகளுக்கு வேதாகமத்தின் குறித்த அவர்களின் புரிதல் திறக்கப்பட்டது.

முதல் ஏமாற்றத்திலிருந்த “ஏமாற்றமடைந்தவர்கள்” தாங்கள் தாமதிக்கும் காலத்தில் இருப்பதை வேதாகமங்களிலிருந்து கண்டார்கள்; மேலும், கர்த்தரின் வருகையை 1843 என்று முன்னறிவிக்க அவர்களை வழிநடத்திய அதே சாட்சியே இப்போது 1844 என்பதைக் நிரூபித்தது.

கர்த்தர் அவர்களுக்காக என்ன செய்தார்? அவர் அவர்களின் அறிவைத் திறந்தார். இது சீஷர்களுக்கு இணையான ஒரு வரலாறாகும்.

யாக்கோபின் வரலாற்றில் ஒரு தாமதக் காலம் உள்ளது. இந்தத் தாமதக் காலம் அநேக தீர்க்கதரிசனச் சத்தியங்களை வெளிச்சமிடுகிறது; எனினும், அவற்றில் சிலவற்றை மட்டுமே நாம் சுருக்கமாகத் தொடுவோம்.

ஆதியாகமம் 28ஆம் அதிகாரம், 10ஆம் வசனத்திலிருந்து தொடங்கி, யாக்கோபின் வரலாறு உலகத்தின் முடிவை முன்நிழலிடுகிறது என்பதை காட்டுகிறது. யாக்கோபின் புத்திரர்கள் உலகத்தின் முடிவில் இருக்கும் 144,000 பேரைக் குறிக்கின்றனர்.

யாக்கோபுக்கு நான்கு பெண்களிடமிருந்து புத்திரர்கள் உண்டாயினர்—இரண்டு மனைவிகள், ராகேல் மற்றும் லேயா, மேலும் இரண்டு துணைவியர். அவர் தனது மனைவிகளுக்காக உழைக்க வேண்டியிருந்தது: லேயாவுக்காக 2520 நாட்களும், ராகேலுக்காக 2520 நாட்களும். யாக்கோபின் வரலாற்றில், வடக்கு ராஜ்யத்தையும் தெற்கு ராஜ்யத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அந்த இரு 2520-களையும் நாம் காண்கிறோம்.

யாக்கோபு மில்லரைட் வரலாற்றிற்கும் 144,000 பேருக்கும் ஒரு அடையாளமாக இருக்கிறார். அவரது வரலாறு உலகத்தின் முடிவில் நமக்கு வெளிச்சத்தை வழங்க வேண்டும்.

கர்த்தர் யாக்கோபுடன் உடன்படிக்கையில் பிரவேசிக்கிறார். கர்த்தர் மோசேயுடனும் இஸ்ரவேலுடனும் உடன்படிக்கையில் பிரவேசிக்கும் போது, ஒரு தாமதக் காலம் உண்டு; அவர் யாக்கோபுடன் உடன்படிக்கையில் பிரவேசிக்கும் போது, ஒரு தாமதக் காலம் உண்டு; அவர் மில்லரைட் வரலாற்றில் நவீன இஸ்ரவேலுடன் உடன்படிக்கையில் பிரவேசிக்கும் போது, ஒரு தாமதக் காலம் உண்டு; மேலும் அவர் பெந்தெகொஸ்தே நாளில் கிறிஸ்தவ திருச்சபையுடன் உடன்படிக்கையில் பிரவேசிக்கும் போது, ஒரு தாமதக் காலம் உண்டு.

இந்த நிகழ்ச்சியில், தாமதகாலத்தின் போது, மேலேறியும் கீழிறங்கியும் செல்லும் தூதர்கள் உடைய ஏணியால்—தேவனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான தொடர்பின் ஒரு அடையாளமாகிய அதனால்—குறியிடப்பட்டபடி, கர்த்தர் தமது ஜனங்களுக்கு தமது வார்த்தையை உணருகிற அறிவைத் திறக்கிறார்.

நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் வேளையில், மில்லரைட் கன்னியர்கள் விழித்தெழுந்து தேவனுடைய இல்லமாக ஆகிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர் அவர்களுடன் உடன்படிக்கையில் பிரவேசித்து, அவர்களை நவீன இஸ்ரவேலாக ஆக்குகிறார்.

“லூஸ்” மாற்றப்படுகிறது. 1798 ஆம் ஆண்டில் மில்லரைட்டுகள் தேவனுடைய ஜனமாக இருக்கவில்லை. மில்லரைட்டுகளின் வரலாறு என்பது, அவர் எவ்வாறு அவர்களுடன் உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசித்து, “லூஸ்” இலிருந்து “பெத்தேல்” ஆக அவர்களை மாற்றி, அவர்களைத் தம்முடைய ஜனமாக்குகிறார் என்பதின் வரலாறாகும்.

யாக்கோபின் நேர்த்திக்கடன் உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிப்பதாகும். தம்மை வழியிலே—பழைய பாதைகளிலே—காக்கும்படியும், தாம் உண்ண அப்பம் அருளும்படியும் அவர் தேவனைக் கேட்கிறார். மில்லரைட்டுகள் தங்களுடைய சொந்த அப்பத்தையே உண்ணவேண்டும்; புராட்டஸ்தாந்திர மூடத்தனத்திற்குத் திரும்பக்கூடாது.

நாம் தேவன் எமக்குக் கொடுக்கும் அப்பத்தைத் தொடர்ந்து உண்டுவருகிறோமானால், அவர் தம்முடைய உடன்படிக்கையை எம்மோடு நிலைநிறுத்துவார். யாக்கோபின் நேர்த்திக்கடனில் கூறப்பட்ட அப்பமும் உடையும், எலன் வைட் “யுகங்களின் கன்மலை”—பழைய பாதைகளும் அப்பமும்—என்று அழைக்கும் 1843 அட்டவணையில் உள்ள சத்தியங்களை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

தாமதத்தின் காலத்தில் அவர் அவர்களுடைய புரிதலைத் திறக்கும்போது, ஏணியின் மேல் தூதர்களை மேலும்கீழுமாக அனுப்புவதினாலே அப்படிச் செய்கிறார்.

நீங்கள் சத்தியத்தைப் பெற்றிருந்தால், அதை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளும் பொறுப்பு உங்களுக்குள்ளது. நீங்கள் உங்கள் பொறுப்பை நிறைவேற்றினால், நீங்கள் ஏணியாக—தொடர்பாடலின் வாயிலாக—ஆகிறீர்கள். நாம் அந்த வாயிலாக இருக்கும்படி அழைக்கப்பட்டுள்ளோம்.

யாக்கோபுக்கு ஒரு தங்கியிருக்கும் காலம் உண்டு; அவர் தங்கி, ஏணியைப் பற்றிய ஒரு கனவு காண்கிறார்; அது, அந்தத் தங்கியிருக்கும் காலத்தில், கர்த்தர் தமது வார்த்தையின் அர்த்தத்தைத் தமது ஜனங்களுக்கு திறந்து வெளிப்படுத்துவதைக் குறிக்கிறது. இந்த வரலாற்றில், கர்த்தர் தமது ஜனங்களோடு உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசித்து, அவர்களை லூஸிலிருந்து எடுத்து, தேவனுடைய வீட்டாகிய பேத்தேலாக ஆக்குகிறார்.

ஏணியில் ஏறிக்கொண்டும் இறங்கிக்கொண்டும் இருக்கும் தூதர்களால் சித்தரிக்கப்படும் தொடர்பாடலின் வழி, அந்த ஏணி கிறிஸ்துவே ஆவார், சகரியாவிலும் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. சகோதரி வைட், தாம் வேறொரு குறியீட்டை பயன்படுத்தினாலும், இதைப் பற்றி Review and Herald, July 20, 1897-இல் கருத்துரைக்கிறார்.

பொன்னான எண்ணெய் என்பது, விசுவாசிகளின் விளக்குகள் துடித்துக் கொண்டு அணைந்து போகாதபடிக்கு, தேவன் அவற்றை நிறைவுறச் செய்து நிலைநிறுத்துகிற கிருபையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. தேவனுடைய ஆவியின் செய்திகளின் வழியாக இந்தப் பரிசுத்தமான எண்ணெய் பரலோகத்திலிருந்து ஊற்றப்படாமல் இருந்திருந்தால், தீமையின் சக்திகள் மனிதர்கள்மேல் முழுமையான ஆட்சியைக் கொண்டிருக்கும்.

தேவன் எமக்கு அனுப்பும் அறிவிப்புகளை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளாதபோது, அவருக்கு அவமரியாதை செய்யப்படுகிறது. இவ்வாறு, இருளிலிருப்போருக்குப் பகிரப்படும்படி அவர் எங்கள் ஆத்துமாக்களுக்குள் ஊற்ற விரும்பும் பொன்னான எண்ணெயை நாம் நிராகரிக்கிறோம். “இதோ, மணவாளன் வருகிறான்; அவனை எதிர்கொள்ள நீங்கள் வெளியே போங்கள்” என்ற அழைப்பு வரும்போது, பரிசுத்த எண்ணெயைப் பெறாதவர்களும், தங்கள் இருதயங்களில் கிறிஸ்துவின் கிருபையைப் போற்றிப் பேணாதவர்களும், புத்தியில்லாத கன்னியரைப்போல, தங்கள் ஆண்டவரைச் சந்திக்கத் தயாராயில்லை என்பதை அறிந்துகொள்வார்கள். எண்ணெயைப் பெற்றுக்கொள்ள தங்களுக்குள்ளே சக்தி அவர்களிடம் இல்லை; அவர்களுடைய வாழ்க்கைகள் சீர்குலைகின்றன. ஆனால் தேவனுடைய பரிசுத்த ஆவியை வேண்டினால், மோசே வேண்டியதுபோல, “உம்முடைய மகிமையை எனக்குக் காண்பியும்” என்று நாம் மன்றாடினால், தேவனுடைய அன்பு எங்கள் இருதயங்களில் பொழியப்படும். பொன்னான குழாய்களினூடாக, அந்தப் பொன்னான எண்ணெய் எமக்குப் பரிமாறப்படும். “பலத்தினாலுமல்ல, சக்தியினாலுமல்ல, என் ஆவியினாலே ஆகும் என்று சேனைகளின் கர்த்தர் சொல்லுகிறார்.” நீதியின் சூரியனுடைய பிரகாசமான கதிர்களை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம், தேவனுடைய பிள்ளைகள் உலகத்தில் விளக்குகளாய் பிரகாசிக்கிறார்கள்.” ரிவியூ அண்ட் ஹெரால்ட், ஜூலை 20, 1897.

யாக்கோபின் வரலாற்றில், மில்லரைட் வரலாற்றின் கதையையே நாம் காண்கிறோம். அங்கே ஒரு தாமதிக்கும் காலம் உள்ளது; மேலும், பரலோகத்துக்கும் பூமிக்கும் இடையிலான தொடர்பைக் குறிக்கும் ஏணியை அவன் காண்கிறான்.

இரண்டு பொற்குழாய்களைப் பற்றி செகரியா எங்களுக்குச் சொல்கிறார். ஒரு ஏணிக்கு இரண்டு முதன்மையான தண்டுகள் அல்லது பக்கக்கம்பிகள் உண்டு; ஆனால் செகரியா அவற்றை இரண்டு பொற்குழாய்கள் என்று அழைக்கிறார்.

வானத்தின் ஏணியிலிருந்து இறங்கி வரும் செய்திகளை நாம் பெற்றுக்கொண்டு அவற்றை மற்றவர்களுக்கு அறிவிக்க வேண்டும். நாம் அப்படிச் செய்தால், நாம் அந்த ஏணியின் ஒரு பகுதியாகவும், அந்தத் தொடர்பாடல் செயல்முறையின் ஒரு பகுதியாகவும் ஆகிறோம்.

சகோதரி வைட் இதை பத்து கன்னியரின் உவமையோடு இணைக்கிறார்.

மில்லரைட் வரலாற்றில், அவர்கள் பத்து கன்னியரின் உவமையை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். யாக்கோபின் தாமதிக்கும் காலம் என்பது மத்தேயு 25 மற்றும் ஆபக்கூக் 2-இல் கூறப்பட்ட தாமதிக்கும் காலமே: “தரிசனம் தாமதித்தாலும், அதற்காகக் காத்திரு.”

யாக்கோபின் கதைவும் செக்கரியாவின் கதைவும் ஒரே தாமதமாய்த் தங்கியிருக்கும் காலங்களாகும்.

தாமதிக்கும் காலம், பிற விஷயங்களோடு சேர்ந்து, கர்த்தர் தம்முடைய பின்பற்றுவோரின் தேவனுடைய வார்த்தையின்மீதான புரிதலை அதிகரிக்கப்போகிறார் என்பதைக் குறிக்கிறது. நீங்கள் அந்தப் பரிசுத்த எண்ணெயைப் பெறவில்லை என்றால், நீங்கள் புத்தியில்லாத கன்னிகை ஆவீர்கள்.

நீங்கள் இந்த வரலாற்றை அடையும் போது, கதவு அடைக்கப்பட்டு, நீங்கள் ஒரு புத்தியில்லாத கன்னியாக இருக்கும்போது, சகோதரி ஒய்ட் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “எப்போதும் கேட்கப்பட்டவற்றிலேயே மிகவும் துயரமான வார்த்தைகள், ‘நான் உங்களை அறிந்திருக்கவில்லை.’”

நடுஇரவு கூக்குரலிலிருந்து தாமதக் காலத்தை நீங்கள் பிரித்துக்காட்ட முடியாது. தாமதக் காலம் பரிசுத்த ஆவியின் ஊற்றெழுதலை உண்டாக்குகிறது; அது நடுஇரவு கூக்குரலின் வேளையில் தேவனுடைய ஜனங்களின் புரிதலை வார்த்தைக்குத் திறந்து, ஞானமுள்ள கன்னிகைகளை மூடரான கன்னிகைகளிலிருந்து வேறுபடுத்தும் எண்ணெயையும் வழங்குகிறது.

கிறிஸ்து தமது உச்சமான கிரியையாகிய லாசருவை உயிர்த்தெழுப்பியபோது, ஒரு தாமதிக்கப்பட்ட காலம் இருந்தது.

“லாசரு நோயுற்றிருக்கிறார்; வந்து அவரைக் கவனித்துக்கொள்ளுங்கள்” என்ற செய்தி இயேசுவுக்கு வந்தது. ஆனால் இயேசு உடனே செல்லவில்லை.

சகோதரி வைட் கூறுவதாவது, சீஷர்கள் இதனால் தடுமாறினார்கள். அவர் ஏன் தமது நண்பருக்கு உதவப் போகவில்லை, அல்லது மேசியாவாகிய தமது வல்லமையை நிரூபிக்கவில்லை என்று அவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டார்கள். ஆனால் அவர் தாமதித்தார்.

இறந்தவர்களை உயிர்ப்பிக்கத் தனக்குச் சக்தி உண்டென்பதற்கான இன்னும் ஒரு சான்றை அவர்களுக்குக் கொடுக்கும்படி அவர் தாமதித்தார்.

இந்த முடிசூட்டும் அதிசயமான லாசருவை உயிர்த்தெழுப்புதல், அவருடைய செயலின்மேலும் தெய்வீகத்திற்கான அவருடைய உரிமைக்கோரிக்கையின்மேலும் தேவனுடைய முத்திரையைப் பதித்தது.

நள்ளிரவின் கூக்குரலின்போது, ஆண்டவர் ஞானமுள்ள கன்னியரை எழுப்பிக்கொண்டிருக்கிறார். இது முத்திரையிடும் செயல்முறையின் ஒரு விளக்கப்படமாகும். மில்லரைட்டுகள் முத்திரையிடப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர்; அது 144,000 பேருக்கு முத்திரையிடப்படுதலின் ஒரு விளக்கப்படத்தை வழங்கியது.

லாசருவின் பாடம் என்னவெனில், குற்றங்களிலும் பாவங்களிலும் மரித்திருக்கிற ஒருவரை கிறிஸ்து எடுத்து உயிர்ப்பிக்க முடியும் என்பதே.

லாசருவைப் பற்றிய அந்த உரையாடலில், கிறிஸ்து மரணத்தை நித்திரையாக வரையறுக்கிறார்.

அவர்கள் அனைவரும் நித்திரையாயிருக்கிறார்கள். அவர் தாமதித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவர் லாசருவை உயிர்த்தெழுப்பி, அவர்களை ஜீவனுக்குக் கொண்டு வந்து, தம்முடைய முத்திரையை அவர்கள்மேல் வைப்பார். இதுவே அவருடைய மகுடமணியான அதிசயம்.

நம்முடைய வரலாற்றில், அவர் 144,000 பேருக்கு முத்திரையிடும் போது, அவர்களை ஒரு கொடிச்சின்னமாக உயர்த்துகிறார்.

சகரியா கூறுவது, அந்தக் கொடி கிரீடத்திலுள்ள இரத்தினங்களைப் போன்றது என்று. இதுவே அவருடைய மகுடமிடும் செயலாகும்.

மில்லரைட் வரலாற்றில் சத்தியம் ஊற்றப்பட்டு வெளிப்படுத்தப்பட்டதன் மூலம், தாமதத்தின் காலம் கர்த்தர் சத்தியத்தைத் திறந்து வெளிப்படுத்தும் நேரத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஏறிக்கொண்டுமும் இறங்கிக்கொண்டுமும் இருக்கும் தூதர்களுடன் காணப்படும் ஏணி, முத்திரையிடும் செயல்முறை நடைபெறும் இடமாகும்.

இப்போது நாம் வெற்றிகரமான பிரவேசத்தை நோக்கிப் பார்க்கிறோம். *Spirit of Prophecy*, தொகுதி 4, பக்கம் 250-ல், வெற்றிகரமான பிரவேசத்தை சகோதரி வைட் எதனுடன் ஒப்பிடுகிறார் என்பதை கவனியுங்கள்.

வெற்றிகரமான பிரவேசம் நடு இரவின் கூக்குரலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

1901 பிப்ரவரி 21-ஆம் தேதியிட்ட *The Youth Instructor* இதழில் வெற்றிகரமான பிரவேசத்தைப் பற்றி சகோதரி வைட் என்ன கூறுகிறார் என்பதை நாம் வாசிப்போமாக.

இரட்சகரின் அதிசயங்களில் உச்சியானது, லாசருவை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பிய அதிசயம், மக்கள்மேல் அதிசயமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது; மேலும், இயேசு தங்கியிருந்த இடத்திற்குப் பெரும் எண்ணிக்கையிலான, பேரார்வமுள்ள ஜனக்கூட்டம் ஈர்க்கப்பட்டு வந்தது.” ஆகையால், வெற்றிகரமான பிரவேசத்துக்கு முன்பு அவர் பெத்தானியாவில் தங்கியிருந்தார்.

இது தாமதித்திருக்கும் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

அவருடைய ஊழிய காலத்தில் கிறிஸ்து ஏறிச் செல்ல சம்மதித்தது இதுவே முதல் முறை; இதை அவர் தம்முடைய இராஜ அதிகாரத்தையும் ஆட்சியையும் விரைவில் வெளிப்படுத்தி, தாவீதின் சிங்காசனத்தில் தமக்குரிய இடத்தை ஏற்கப் போகிறார் என்பதற்கான அடையாளமாக சீஷர்கள் பொருள்கொண்டனர்.

மிகுந்த ஆனந்தத்துடன் அவர்கள் அந்த ஆணையை நிறைவேற்றினார்கள். அவர்கள் அந்தக் கழுதைக்குட்டியைக் கண்டுபிடித்து, அதை அவிழ்த்து, அதை இயேசுவினிடத்தில் கொண்டு வந்தார்கள்; அவர் அதன்மேல் அமர்ந்தார்.

இயேசு அந்த மிருகத்தின் மேல் அமர்ந்தபோது, புகழ்ச்சியும் வெற்றிக்களிப்பும் முழங்கிய ஆரவாரத்தால் வானகம் நிரம்பியது. அவர் வெளிப்படையாக அரச கம்பீரத்தின் எந்தச் சின்னத்தையும் ஏந்தியிருக்கவில்லை; அரச ஆடையையும் அணிந்திருக்கவில்லை; படைவீரர்களும் அவரைத் தொடர்ந்து வரவில்லை. ஆனால், எதிர்பார்ப்பின் உச்சக்கட்ட உற்சாகத்தால் பரவசமடைந்த ஒரு கூட்டத்தினால் அவர் சூழப்பட்டிருந்தார்.

அவர் அப்போதுதான் இறந்தவரை உயிர்த்தெழுப்பியிருந்தார். இஸ்ரவேலின் இரட்சகராக அவர் வருகிறாரென்று ஜனங்கள் எண்ணினர். இந்த ஜனங்கள் யார்?

அந்த ஊர்வலத்தில் எந்தத் துக்கக்குரலும் புலம்பலும் கேட்கப்படவில்லை. ஒருகாலத்தில் குருடராயிருந்தும், ஆனால் தேவகுமாரனால் அவர்களுடைய கண்கள் குணமாக்கப்பட்டிருந்தவர்களே முன்னணியில் வழிநடத்திச் சென்றார்கள்.

வழியை முன்னின்று நடத்துவது யார்? முன்பு லவோதிக்கேயராயிருந்தவர்களே.

அவர் மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பிய ஒருவன் அவர் ஏறிச் சென்ற மிருகத்தை நடத்திக்கொண்டிருக்க, அவர்கள் இயேசுவை நெருங்கி நின்றார்கள். ஒருகாலத்தில் செவிடரும் மூகருமாக இருந்தவர்கள், இப்போது சுகமடைந்து, மகிழ்ச்சியுள்ள ஓசன்னாக்களின் முழக்கத்தை மேலும் பெருக்கியார்கள். முன்பு முடவர்களாயிருந்தவர்கள், இப்போது நடந்து, பனைக்கிளைகளை முறித்து அவைகளை அவருடைய பாதையில் பரப்பினார்கள்.

ஒருகாலத்தில் சமூகத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டிருந்த குஷ்டரோகி அங்கே இருந்தான்; இரட்சகரின் வல்லமையினால் சுத்திகரிக்கப்பட்டவனாக. அவன் தன் வஸ்திரத்தை இரட்சகரின் பாதையில் விரித்து வைத்து, “கர்த்தருக்குத் நன்றியுணர்ச்சியுடன் ஸ்தோத்திரம் செலுத்துங்கள்; ஏனெனில் அவர் நல்லவர்; அவருடைய கிருபை என்றென்றும் நிலைத்திருக்கிறது” என்று முழங்கினான்.

முன்பு பேய்ப்பிடித்திருந்தவன் அங்கே இருந்தான்; இப்போது அவன் சுயபுத்தியுடன் இருந்து, தன் சாட்சியையும் சேர்த்துக் கூறினான்: “கர்த்தர் எனக்காக மகத்தான காரியங்களைச் செய்திருக்கிறார்; அதனால் நான் மகிழ்கிறேன்.”

மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்பட்ட இறந்தோர் அங்கே இருந்து அவரைத் துதித்தனர். விதவையும் திக்கற்ற பிள்ளையும் அவருடைய அதிசயமான கிரியைகளைக் கூறினார்கள். சிறு பிள்ளைகள், நோய்களிலிருந்து குணமாக்கப்பட்டவர்கள், மேலும் கல்லறையிலிருந்து மீண்டும் கொண்டு வரப்பட்டவர்கள், மீட்பரின் பாதையெங்கும் பேரீச்ச மரக்கிளைகளையும் மலர்களையும் விரித்தனர்.

ஆகையால், ஏழைகளின் வீட்டில் இயேசு தங்கியிருப்பது, அந்தத் தங்கியிருக்கும் காலத்தைக் குறிக்கிறது.

ஏன்? ஏனெனில் அவர் தமது பரிசுத்த ஆவியை ஊற்றிச் செலுத்தி, அவர்களுடைய அறிவைத் திறக்கப் போகிறார்; இது நள்ளிரவின் கூக்குரலைக் குறிக்கிறது.

இந்தக் கதையில், அவர் ஒரு ராஜாவாக வருகிறார்; இது அக்டோபர் 22, 1844-ஐக் குறிக்கிறது. இயேசு அக்டோபர் 22, 1844 அன்று ஒரு ராஜ்யத்தைப் பெற வருகிறாரா? ஆம்.

இது வெற்றிகரமான பிரவேசம் ஆகும்; நள்ளிரவின் முழக்கத்தை எழுப்பப்போகிறவர்கள் உண்டு.

இவர்கள் யார்? கிறிஸ்துவின் வல்லமையினால் மாற்றப்பட்டவர்கள் இவர்களே.

கிறிஸ்துவின் நீதியின் செய்தி—நம்மை குருடனிலிருந்து காண்கிறவராகவும், மரித்தவரிலிருந்து உயிரோடிருக்கிறவராகவும், குஷ்டரோகியிலிருந்து சுத்தமானவராகவும் மாற்றும் அவருடைய வல்லமை—நள்ளிரவுக் கூக்குரலை முன்னறிவிக்கும் வெற்றிநுழைவு வரலாற்றில் கொண்டுசெல்லப்படுகிறது. அந்தச் செய்தியைச் சுமந்து செலுத்துவது எது?

கிறிஸ்து எதன்மேல் சவாரி செய்கிறார்? ஒரு கழுதை. கிறிஸ்துவின் நீதியின் செய்தியைச் சுமந்து செல்கிறது இஸ்லாமின் செய்தியே.

1840-ஆம் ஆண்டில், முதலாம் தூதனுடைய செய்தியின் வல்லமையூட்டல் இஸ்லாமின் கட்டுப்படுத்தப்படுதலுடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டது. முதலாம் செய்தி இரண்டாம் செய்திக்குக் கொண்டு செல்கிறது; அவை ஒன்றிலிருந்து ஒன்றைப் பிரிக்க முடியாது.

முதல் செய்தி இரண்டாம் செய்தியைத் தாங்குகிறது.

இஸ்லாம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டபோது, தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறி, முதல் செய்தி உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. இந்த உறுதிப்படுத்துதல் முதல் தூதனுடைய செய்திக்கு வல்லமையளித்ததுடன், அதற்கெதிராகப் புரொட்டஸ்தாந்தர்கள் தங்கள் கதவுகளை மூடிக்கொள்ளவும் வழிவகுத்தது.

புராட்டஸ்டண்ட் சபைகளால் கதவுகள் மூடப்பட்டமை, இஸ்லாமின் செய்தியை நிராகரித்ததாயிருந்தது.

மில்லரைட் வரலாறு நமது வரலாற்றிற்கு முன்னுருவாக விளங்குகிறது.

144,000 பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தில், ஆண்டவர் தமது பரிசுத்த ஆவியைப் பொழிந்து, வேதாகமத்தை அத்வென்டிசத்தின் லவோதிக்கேயருக்கும் குஷ்டரோகிகளுக்கும் திறந்து காட்டும் போது, கிறிஸ்துவின் நீதியின் செய்தி மீண்டும் கழுதையினால்—இஸ்லாமின் செய்தியினால்—கொண்டு செல்லப்படுகிறது.

வெற்றிகரமான பிரவேசம் என்பது ராஜா வருதலாகும். 1844 ஆம் ஆண்டின் அக்டோபர் 22 அன்று, அவர் ராஜ்யத்தைப் பெறுகிறார். இதுவே வெற்றிகரமான பிரவேசம்.

இந்த காலப்பகுதியிலேயே அந்த இரு வகையினரும் தங்களுக்குரிய விதியில் முத்திரையிடப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

சில வேதாகம வசனங்கள் தாமதிக்கும் காலத்தை வலியுறுத்துகின்றன. அவற்றை நாம் சுருக்கமாக ஆராய்ந்து, பின்னர் சகோதரி வைட் அவர்களின் ஒரு அறிக்கையுடன் நிறைவுசெய்வோம்.

இதிலேயே, தாமதிக்கும் காலத்தைக் குறித்துக் கொண்டு, 1844 மார்ச் 22.

1844 மார்ச் 22 என்பது வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு முன்னறிவிப்பு அல்ல. அது மில்லரைட்டர்கள் தவறாகப் புரிந்துகொண்ட தேதியாகும்; ஆனால் அது முதல் ஏமாற்றத்தை உண்டாக்கி, தாமதக் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது.

வேதாகமங்கள் தாமதிக்கும் காலத்தை தேவன் உண்டாக்குகிறார் என்று கூறவில்லை. அதை உண்டாக்குவது ஜனங்களின் தவறான புரிதலே: “தரிசனம் தாமதிப்பதுபோல் தோன்றினாலும் அதற்காகக் காத்திரு; அது தாமதிக்காது; அது பொய்யுரைக்காது.”

இதை இரண்டு வகைகளில் வாசிக்கலாம். எந்த வகையில் வாசித்தாலும், “காத்திருக்கிறவன் பாக்கியவான்; 1335-ஐ அடைகிறவனும் பாக்கியவான். ஆனால் நீ முடிவு வரையிலும் உன் வழியிலே போ; ஏனெனில் நீ இளைப்பாறி, நாட்களின் முடிவில் உனக்குரிய பங்கில் நிலைத்து நிற்பாய்.”

1335-ஐ அடைவதற்கான ஆசீர்வாதம் என்பது காலத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவை எட்டுவதையே பற்றியது மட்டும் அல்ல. அட்டவணையில் 1335 என்பது 1843-இல் முடிவடைகிறது. அந்த ஆசீர்வாதம் தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவை மட்டும் குறிக்கவில்லை; மாறாக, தாமத காலத்தின் அனுபவத்தைக் குறிக்கிறது. அந்த ஆசீர்வாதம் தாமத காலத்திற்கும் 1844 அக்டோபர் 22-க்கும் இடையில் நடைபெறுகிறது. இங்குதான் நீங்கள் காத்திருக்க வேண்டியது. “காத்திருக்கிறவன் பாக்கியவான்.”

காத்திருப்பது தாமதக் காலத்திலிருந்து 1844 அக்டோபர் 22 வரை ஆகும். நீங்கள் அவருக்காகக் காத்திருக்கிறீர்களானால், நீங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்படுவீர்கள்.

மில்லரியர்களின் தவறான புரிதலே தாமதக் காலத்தை உண்டாக்கியது. தரிசனம் ஒரு நியமிக்கப்பட்ட காலத்திற்கானது—1844 அக்டோபர் 22. அது பொய்யாகாது; ஆனால் தவறான புரிதலினால் அது தாமதிக்கிறதென்று நீங்கள் எண்ணுவீர்கள்.

அந்த தவறான புரிதலை ஆண்டவர் திட்டமிட்டாரா? ஆம். சகோதரி வைட் அவ்வாறு கூறுகிறார்.

1843 அட்டவணையின் மூலம் அந்தத் தவறான புரிதலை ஆண்டவர் உண்டாக்கினார். வில்லியம் மில்லர், 1843 என்பதைத் தான் ஒருபோதும் இறுதியான உறுதிப்பாட்டுடன் கூறவில்லை என்றார்; ஆனால் 1843-ஆம் ஆண்டில் சகோதரர்கள் அவரிடம் “if” என்பதைக் நீக்கி, 1843-ஐ ஒரு வழிக்குறியாகக் குறிக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டனர். சகோதரி வைட், இது ஒரு தீர்க்கதரிசன வழிக்குறி, ஹபக்கூக் 2-இன் ஒரு நிறைவேற்றம் என்று கூறுகிறார். 1843-ஐ கோட்பாட்டுத் துணிவுடன் வழிக்குறியாகக் குறிப்பிட்ட இந்த வழிக்குறியே தாமத நேரத்தை உண்டாக்கியது.

தானியேல் 12:12-13-ஐ கவனியுங்கள்: “காத்திருந்து ஆயிரத்து மூன்றுநூற்று முப்பத்தைந்து நாட்களை அடைகிறவன் பாக்கியவான்.”—“1335-ஐ அடைகிறவன் பாக்கியவான். 1843-ஐ அடைகிறவன் பாக்கியவான்,” அதுவே 12-ஆம் வசனம்.

13ஆம் வசனம்: “ஆனாலும், முடிவு வரையிலும் நீ உன் வழியில் போ; ஏனெனில் நீ இளைப்பாறுவாய், நாட்களின் முடிவில் உனக்குக் குறிக்கப்பட்ட பங்கில் நிலைநிற்பாய்.” தானியேல் 12:12-13 (KJV).

சகோதரி வைட் 12 மற்றும் 13 ஆகிய வசனங்களை ஒன்றோடொன்று இணைத்து, 1335-இன் ஆசீர்வாதம் 1843 மற்றும் 1844 ஆண்டுகளில் நிறைவேறுகிறது என்று கூறுகிறார். அது காலத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட புள்ளியைப் பற்றியது அல்ல; மாறாக, கிறிஸ்து எருசலேமிற்குள் மகிமையான பிரவேசம் செய்வதற்காகக் காத்திருந்து, ஏணியின்மேல் ஏறியும் இறங்கியும் வரும் தூதர்களை அறிந்து, கர்த்தர் தமக்குப் உடன்படிக்கையின் இரண்டு பலகைகளைக் கொடுக்கும்போது அவரோடு உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிக்கும் அவர்களைப்பற்றியது.