தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவி: தாமதிக்கப்பட்ட காலமும் நள்ளிரவு கூக்குரலும்

தெளிவுபடுத்தும் ஒரு வார்த்தை

சமீபத்தில், எங்கள் இணையதளத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள பல்வேறு மொழிகளுக்கு மொழிபெயர்க்கும்படியாக ஹபக்கூக்கின் இரண்டு பலகைகளின் உரைநகலைத் தயாரிக்க நாம் தொடங்கினோம். வாய்மொழியாக வழங்கப்பட்ட ஒரு உரையை எழுத்து வடிவிலான உரையாக மாற்றும் பணி, அதைச் செய்ய வேண்டிய எல்லா கட்டங்களையும் நன்கு அறியாதவர்களுக்கு தோன்றுவதைக் காட்டிலும் மிக அதிகமான உழைப்பைத் தேவைப்படுத்தும் பணியாகும்; இதனுடன், அந்தப் பொருளை இறுதியில் இணையதளத்தில் உள்ள பல்வேறு மொழிகளுக்கு மொழிபெயர்க்க வேண்டிய அவசியத்தால் உண்டாகும் சிக்கல்களும் இணைந்திருக்கின்றன. தொண்ணூற்று ஐந்து வழங்கல்களில் முதலாவது ஒன்றின் நகல்-திருத்தப் பணியை நாம் இப்பொழுதுதான் தொடங்கினோம்; அப்போது, நாம் மேலும் கடந்து செல்ல வேண்டிய இன்னொரு கட்டத்தையும் நான் கண்டறிந்தேன். அது, 1989 முதல் எங்கள் தற்போதைய வரலாறு வரையிலும் இந்தச் செய்தி முற்போக்காக வளர்ந்து வந்த விதத்துடன் தொடர்புடையதாகும்.

சுமார் பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த விளக்கங்களில், புரிதலின் குழந்தைப்பருவ நிலையிலிருந்த சத்தியங்கள் இருந்தன. நான் தெளிவுபடுத்த வேண்டிய அந்தச் சத்தியங்களில் முதலாவது, மில்லரைட் வரலாற்றில் இரண்டாம் தூதன் வருகை பற்றியது. அந்நேரத்தில், 1843 ஆம் ஆண்டின் முடிவுடன் தொடர்புடையவாறு, மில்லர் முதலாவது தூதனின் செய்தியை அறிவித்ததற்கு எதிராகப் புராட்டஸ்டண்ட் சபைகள் தங்கள் கதவுகளை மூடத் தொடங்கியபோது இரண்டாம் தூதன் வந்தான் என்று நான் புரிந்துகொண்டிருந்தேன். வில்லியம் மில்லர் காலக் கணக்கொன்றின்படி இயங்கி வந்தார்; அதன்படி 1843 ஆம் ஆண்டுகள் 1843 மார்ச் 22 அன்று தொடங்கி 1844 மார்ச் 22 அன்று முடிவடைந்தன என்று அவர் நம்பினார். இறுதியில் இரண்டு பரிசுத்த அட்டவணைகளில் இடம் பெற்ற மூன்று தீர்க்கதரிசனங்களும் 1843 ஆம் ஆண்டில் முடிவடையும் என்று அவர் எண்ணியிருந்தார்; மேலும் அந்த ஆண்டு 1844 மார்ச் 22 அன்று முடிந்தது என்றும் அவர் நம்பினார். அவர் இரண்டு அம்சங்களில் தவறினார்.

தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் 1335 நாட்கள், லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” எனப்படும் 2520 ஆண்டுகள், மேலும் தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் 2300 நாட்கள் ஆகிய மூன்று தீர்க்கதரிசனங்களும் 1844 மார்ச் மாதத்தில் நிறைவடைந்தன என்று மில்லர் புரிந்துகொண்டார். அதன்பின், அந்தத் தீர்க்கதரிசனங்கள் 1843-ல் அல்ல, 1844-லே முடிவடைந்தன என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும்படியாக கர்த்தர் சாமுவேல் ஸ்னோவை வழிநடத்தினார்; அதுமட்டுமல்லாமல், ஸ்னோ காலக் கணக்கீட்டில் கராயித் முறையையும் பயன்படுத்தத் தொடங்கினார்; அது மில்லர் பயன்படுத்திவந்த காலப் பயன்பாடு அல்ல. மில்லர், ஆண்டை வசந்தகாலத்திலிருந்து வசந்தகாலம் வரை அடிப்படையாகக் கொண்ட ரப்பானியர்/இளவேனிற் சமநிலை அடிப்படையிலான காலக் கணக்கீட்டையே பயன்படுத்திவந்தார்.

நாங்கள் ஹபக்கூக்கின் இரண்டு பலகைகளை முன்வைத்து விளக்கிக் கொண்டிருந்தபோது, இந்த வரலாற்று யதார்த்தத்தை நாம் புரிந்துகொள்ளவில்லை; மேலும், 1844 மார்ச் 22-ஐ இரண்டாம் தூதன் வருகையாகவும் தாமதிக்கும் காலத்தின் ஆரம்பமாகவும் குறிக்க மில்லரின் அனுபவத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தோம். அந்தத் தூதன் வந்தடைதல், புரொட்டஸ்டண்டுகள் மில்லரின் முதல் தூதனுடைய செய்தியை நிராகரித்த காலத்திற்கே ஒத்துப்போகிறது என்பதை நான் அப்போது புரிந்திருந்தேன்; இப்போதும் அப்படியே புரிந்திருக்கிறேன்; அடுத்துள்ள பகுதியே எனது மேற்கோள் குறிக்கோளாக இருந்தது.

மில்லரின் செய்திக்கான கதவுகள் மூடப்பட்டதையே முதல் தூதனின் செய்தி நிராகரிக்கப்படத் தொடங்கியதின் ஆரம்பமாக நான் புரிந்துகொண்டேன்; மேலும், காலக் கணக்கீட்டில் ரபீனிக்/இரவுநாள் சமநிலை அடிப்படையிலான கணக்கீடு குறித்த மில்லரின் புரிதலுடன் ஒத்துப்போய், 1844 மார்ச் 22 ஆம் தேதி 1843 ஆம் ஆண்டின் நிறைவைக் குறித்தது என்று நான் கருதினேன். 1842 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதத்தில் போர்ட்லாந்தில் மில்லர் வழங்கிய விளக்கவுரை, உண்மையில், படிப்படியாக முன்னேறிய ஒரு நிராகரிப்பைச் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு வழிக்குறியாகும்; அந்த நிராகரிப்பு இறுதியில் 1844 ஏப்ரல் 18 அன்று நிறைவுற்றது. ஆனால் அந்த விளக்கவுரைகள் வழங்கப்பட்ட காலத்தில், காலக் கணக்கீட்டிற்கான கராயிட் முறையை சாமுவேல் ஸ்னோ பயன்படுத்தியிருந்ததை நாம் இன்னும் உணர்ந்திருக்கவில்லை.

முதல் விளக்கவுரையை நாம் நகல்தொகுப்பு செய்யத் தொடங்கியபோது, அக்காலத்தில் பதிவுசெய்யப்பட்டவை நாம் இப்போது போதிப்பதற்கு முரணாகத் தோன்றுகின்றன என்பதை நான் காணத் தொடங்கினேன். அது முரணாகவும் உள்ளது; முரணாகவும் இல்லை. அது வெறுமனே இரண்டாம் தூதனின் படிப்படியான வருகைக்கு அளிக்கப்படும் ஒரு வலியுறுத்தலாகும்; மேலும் மில்லரைட் வரலாற்றிலும் இருந்ததுபோல, இந்தச் செய்தி படிப்படியாக முத்திரை நீக்கப்பட்டதற்கான ஒரு விளக்கமாகவும் உள்ளது. 1844 ஏப்ரல் 19-ஐ முதல் மில்லரைட் ஏமாற்றமாக நாம் அடையாளப்படுத்தியதையும், கடந்தகாலத்தில் போதிக்கப்பட்டதையும் காரணமாகக் கொண்டு இடறியவர்களை இந்தத் தெளிவுப்படுத்தும் குறிப்பு அணுக வேண்டும்.

எங்கள் கடந்த வழங்கலில், மார்ச் 22, 1844 முதல் மாதத்தின் முதல் நாளாக இருந்தால், அக்டோபர் 22, 1844 எவ்வாறு ஏழாம் மாதத்தின் பத்தாம் நாளாக இருக்க முடியும் என்ற கேள்வி எழுந்தது. 1844 மார்ச் மாதத்தில் இருந்த மில்லரைட்டுகள், 1843 இன் முடிவாகத் தாங்கள் கருதியிருந்ததை தவறாகப் புரிந்துகொண்டனர். அந்த ஏமாற்றத்திற்குப் பிறகு, அவர்கள் வேதாகமத்தின் காலக்கணக்கை மறுபரிசீலனை செய்தனர். இது Gerhard Damsteegt அவர்களின் Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission என்னும் நூலில், குறிப்பாக 89 மற்றும் 92 ஆம் பக்கங்களில் விளக்கப்பட்டுள்ளது. 1843 முடிந்துவிட்டதாக அவர்கள் நம்பியபோது, தங்களுடைய காலப் புரிதலின் இரண்டு கூறுகளை அவர்கள் மறுமதிப்பீடு செய்தனர்: 1843 இலிருந்து 1844 க்கு மாறுதல், மேலும் ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தையும் முடிவையும் குறிக்கும் நாட்கள்; இதன் மூலம் அவர்கள் ஏழாம் மாதத்தின் பத்தாம் நாளைக் கணக்கிட முடிந்தது.

மார்ச் 22 முதல் அக்டோபர் 22 வரை ஏழு மாதங்கள் ஆகின்றன என்பதை நான் அடிக்கடி வலியுறுத்துகிறேன். இதுவே “Seventh Month Movement” என்று நான் கூறவில்லை; ஆனால் மார்ச் 22 முக்கியத்துவமுடையது என்று மில்லரைட்டுகள் நம்பினர் என்பது சுவாரஸ்யமானது, மேலும் அதற்கு ஏழு மாதங்கள் பின்னர் அக்டோபர் 22 வந்து சேருகிறது என்பது மனதில் நிறுத்திக்கொள்ள உதவுகிற ஒரு குறியீடாகும். இது ஒரு உண்மைத் தகவலாகும்.

ஏமாற்றமும் தாமத காலமும் காலத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேறுதல்கள் அல்ல; மாறாக, அவை மில்லரியரின் தவறான புரிதலின் விளைவாக இருந்தன. அவர்களின் தவறான புரிதலே தாமத காலத்தையும் ஏமாற்றத்தையும் உண்டாக்கியது; தாமத காலம் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டத்தில் தொடங்கும் என்று கூறும் தனிப்பட்ட தீர்க்கதரிசனம் எதுவும் இல்லை. 1843 ஆம் ஆண்டு 1844 மார்ச் 22 அன்று கடந்துவிட்டது என்ற அவர்களின் நம்பிக்கையே அந்த ஏமாற்றத்தை உண்டாக்கியது.

டாம்ஸ்டீக்ட் கூறுகிறார்:

மில்லர் அந்தத் தேதியை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் என்று நேற்று நாம் வாசித்தோம். மில்லரைட்களில் பெரும்பான்மையினர் அந்தத் தேதியையே நோக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்; அவர்களுடைய எதிரிகளுக்குக் கூட அது தெரிந்திருந்தது, மேலும் மில்லரைட்கள் பொய்யானவர்கள் என்பதற்கான சான்றாக அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இதுவே பொதுவாக நிலவிய புரிதலாக இருந்தது. அந்த நாள் கடந்தபின், அவர்கள் காலத்தீர்க்கதரிசனங்களை இன்னும் நெருக்கமாக ஆராயத் தொடங்கினர்; அதுவே அவர்களை 1844 அக்டோபர் 22 ஆம் தேதிக்குக் கொண்டுசென்றது. நேற்று எழுந்த கேள்விக்கான ஒரு குறிப்பு-அடிப்படையை இது வழங்குகிறது.

இன்று, தாமதக் காலத்தை ஆராய்வதில் நான் மேலும் நேரத்தை செலவிட விரும்புகிறேன். இது முக்கியமானது; ஏனெனில் எலன் வைட்டின் முதல் தரிசனத்தை நாம் கையாளுகின்றோம், அங்கு பரலோகத்திற்கான பாதையின் தொடக்கத்தில் இருந்த பிரகாசமான ஒளி நள்ளிரவுக் கூக்குரல் என்றும், அந்த ஒளியை நீங்கள் மறுத்தால், பரலோகத்திற்கான பாதையிலிருந்து நீங்கள் விழுந்துபோவீர்கள் என்றும் அவர் கூறுகிறார். அவரது தரிசனத்தில் உள்ள நள்ளிரவுக் கூக்குரல் இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியின் முழு வரலாறையும் உள்ளடக்குகிறது என்பதை நிரூபிக்க நான் முயற்சித்து வருகிறேன்.

எனது தனிப்பட்ட பார்வையில், அந்தத் தரிசனத்தில் பாதையின் தொடக்கத்தில் இருந்து முழு வழியிலும் ஒளியைப் பரப்புகின்ற நள்ளிரவு முழக்கம், 1840 முதல் 1844 வரை மில்லரைட்டுகளின் வரலாற்றைக் குறிக்கிறது என்று சொல்லுவதில் எனக்கு எந்தச் சிக்கலும் இல்லை. அந்த வரலாற்றின் இயக்கவியல் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். நள்ளிரவு முழக்கத்தின் நிறைவேற்றமே ஆகஸ்ட் 12 முதல் 17 வரை இருந்தது; அப்போது அந்தச் செய்தி எக்செட்டர் முகாம் கூட்டத்தில் வழங்கப்பட்டது; பின்னர் அவர்கள் அந்தச் செய்தியை சுமார் இரண்டு மாதங்கள்—செப்டம்பர் மற்றும் அக்டோபர், இரண்டு மாதங்களும் ஐந்து நாட்களும்—சுமந்துசென்றனர். அக்டோபர் 22க்கு முன்பு, அவர்கள் ஆண்டவரின் வருகைக்காக ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருந்தனர். இந்த இரண்டு மாதக் காலப்பகுதியே நள்ளிரவு முழக்கத்தின் வரலாறு ஆகும். இருந்தபோதிலும், அதற்குள் நுழையச் செய்த படிகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல் இந்தக் காலப்பகுதியை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள முடியாது. எனக்குப் பொருள்படும் வகையில், நள்ளிரவு முழக்கம் என்பது இன்னும் குறிப்பாக, 1844 அக்டோபர் 22 வரை நீளும் தாமத நேரத்தின் வரலாறாகும்.

இதோ 1840 முதல் 1844 வரையிலான வரலாறு. தீர்க்கதரிசன ஆவியின் பல பகுதிகளில், செய்திகளை எங்கு நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்பதை நாம் அறிந்திருக்க வேண்டுமென்று சகோதரி வைட் எங்களுக்குச் சொல்லுகிறார். நீங்கள் செய்திகளை நிலைநிறுத்தத் தொடங்கும்போது, எல்லா செய்திகளும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலப்புள்ளியில் வந்து சேருகின்றன என்றும், அதன் பின்னர் அவை வல்லமையூட்டப்படுகின்றன என்றும் நீங்கள் உணருகிறீர்கள்.

முதலாம் தூதன், தானியேல் புத்தகம் முத்திரை நீக்கப்பட்டு அறிவு பெருகும் முடிவுக்காலமான 1798-இல் வருகிறார். முதலாம் தூதனுடைய செய்தி, 1840 ஆகஸ்ட் 11-ஆம் தேதி வல்லமையூட்டப்படுகிறது; அந்நாளில் ஆண்டு-நாள் கொள்கை முழு உலகத்திற்கும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது; இதனால் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 10-இன் தூதன் இறக்கப்படுகிறான், இது முதலாம் தூதனுடைய செய்திக்கு அளிக்கப்படும் வல்லமையூட்டலைக் குறிக்கிறது.

இரண்டாம் தூதன் 1842 ஜூன் மாதத்தில் வருகிறான். நேற்று நாம் வாசித்ததாவது, 1842 ஜூன் மாதத்தில் திரு. மில்லர் காஸ்கோ ஸ்ட்ரீட் சபையில் தமது இரண்டாவது தொடர் உரைகளை வழங்கினார். சில விதிவிலக்குகளைத் தவிர, புராட்டஸ்டண்ட் சபைகள் தங்களுடைய கதவுகளை மூடியன. ஆகவே, 1842 ஜூன் மாதத்தில் இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தி வருகிறது; ஏனெனில் ஒரு புராட்டஸ்டண்ட் சபை முதலாம் தூதனுடைய செய்திக்கு எதிராகத் தனது கதவை மூடும் போது, அது பாபிலோனின் ஒரு பகுதியாக ஆகிறது. இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தி பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வருமாறு அழைக்கும் ஓர் அழைப்பு ஆகும். அது படிப்படியாக முன்னேறும் தன்மையுடையது.

சிஸ்டர் வைட் எமக்குச் சொல்லுகிறார்கள்: 1842 ஆம் ஆண்டின் ஜூன் மாதத்தில் புரொட்டஸ்டண்டுகள் தங்கள் கதவுகளை மூடத் தொடங்கியிருந்தபோதிலும், பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வருமாறு விடுக்கப்பட்ட அழைப்பு—இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியின் உள்ளடக்கம்—உண்மையில் 1844 ஆம் ஆண்டின் கோடைக்காலம் வரையில் ஆரம்பிக்கவில்லை.

இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தி 1842 ஆம் ஆண்டின் ஜூன் மாதத்தில் வந்து சேர்கிறது; மேலும் அது 1844 ஆகஸ்ட் 12–17 தேதிகளில் எக்ஸெட்டர் முகாம் கூட்டத்தில் அறிவிக்கப்பட்ட நடுநிசி கூக்குரலின் செய்தியால் வல்லமையூட்டப்படுகிறது.

மூன்றாம் தூதன் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று வருகின்றான்; ஏனெனில் அந்த நாளில்தான் பரிசுத்த பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் செல்லும் வழி திறக்கப்படுகிறது; அங்கே மனிதர்கள், கிறிஸ்து இப்போது பரிசுத்த பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் மகா ஆசாரியராக இருக்கிறார் என்பதை உணர முடிகிறது. அங்கே உடன்படிக்கையின் பெட்டி அறியப்படுகிறது; அந்தப் பெட்டிக்குள் பத்துக் கட்டளைகள் உள்ளன. சகோதரி வைட் பரிசுத்த பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் எடுத்துச் செல்லப்பட்டு பத்துக் கட்டளைகளை நோக்கினபோது, மற்ற அனைத்திற்கும் மேலாக ஒளிர்ந்த சப்த கட்டளையை அவர் கண்டார்; இது மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியில் சப்தத்தின் முக்கியத்துவத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது. இது சப்தமா ஞாயிற்றுக்கிழமையா என்ற சோதனையாக இருக்கும். 1844 அக்டோபர் 22 அன்று, மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியின் உள்ளடக்கம் வருகிறது.

மூன்று செய்திகளுக்கும் பொதுவான ஒரு சிறப்பியல்பு என்னவெனில், முதலாம் தூதனுடைய செய்தி 1798 ஆம் ஆண்டில் வந்தபோது, எவரும் அதைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. கர்த்தர் வில்லியம் மில்லரை முதலாம் தூதனுடைய செய்தியின் தூதராக எழுப்பினார்; ஆனால் இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், 1818 ஆம் ஆண்டில்தான், மில்லர் அந்தச் செய்தியைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினார். செய்தி வந்து சேருகிறது; ஆனால் தேவனுடைய ஜனங்கள் அதை உணர்ந்து அறிந்து கொள்ளும் வரையில் காலம் எடுத்துக்கொள்ளுகிறது; பின்னரே அது வல்லமையுடன் செயல்படுகிறது.

இரண்டாம் தூதனின் செய்தி 1842 ஆம் ஆண்டின் ஜூன் மாதத்தில் வருகிறது; ஆனால் 1842 ஆம் ஆண்டில் எந்த மில்லரைட்டுகளும் புராட்டஸ்டண்ட் சபைகளை பாபிலோன் என்று அழைக்கத் தொடங்கவில்லை. அவர்கள் அதை அப்போது இன்னும் உணர்ந்து அறிந்திருக்கவில்லை. 1844 ஆம் ஆண்டின் கோடைக்காலம் வரையில்தான் அவர்கள் அதை உணர்ந்து அறியத் தொடங்கி, மக்களை அந்தச் சபைகளிலிருந்து வெளியே வருமாறு அழைக்க ஆரம்பித்தார்கள். செய்தி வருகிறது; பின்னர் அது புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது; அதன் பின்பு அது வல்லமையூட்டப்படுகிறது.

1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று, ஹிராம் எட்சன் கிறிஸ்து பரிசுத்த ஸ்தலத்திலிருந்து மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நகர்கிறார் என்ற தரிசனத்தை கண்டபோது, கிறிஸ்துவின் ஊழிய மாற்றம் குறித்து அவர்களுக்கு சில வெளிச்சம் கிடைத்தது. ஆனால் 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 23 அன்று, ஞாயிற்றுக்கிழமை மிருகத்தின் முத்திரை என்று கூறி ஒரு கட்டுரை எழுதவோ அல்லது ஒரு பிரசங்கம் செய்யவோ ஹிராம் எட்சன் தயாராக இருக்கவில்லை. அந்தக் காலப்பகுதியின் பின்னரே அவர்கள் மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியைப் புரிந்துகொண்டார்கள்.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18-ஆம் அதிகாரத்தின் நான்காம் தூதன் அதனுடன் சேரும் போது, மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தி வல்லமையூட்டப்படுகிறது என்பதை ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டுகள் அறிந்திருக்கிறார்கள். இதைப் LiveStreaming மூலம் அல்லது பின்னர் DVDs-இல் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்களாகிய நீங்கள், 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று நான்காம் தூதன் மூன்றாமதனுடன் சேர்ந்த நேரத்தைப் பற்றி வாதிட விரும்பக்கூடும். இந்நேரத்தில், அதைப் பற்றிய எந்த வாதங்களையும் நாம் முன்வைக்கவில்லை; ஆயினும் அதை நாம் மறுத்தும் விடவில்லை: இரட்டை கோபுரங்கள் இடிந்துவிழும் நிகழ்வுடன் நான்காம் தூதன் மூன்றாம் தூதனுடன் சேருகிறான்; இதுவே மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தி வல்லமையூட்டப்படும் இடமாகும்.

மூன்று தூதர்களின் செய்திகள் அனைத்தும் இந்தச் சிறப்பியல்புகளை உடையவையாக இருக்கின்றன: அவை வருகின்றன, புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன, பின்னர் வல்லமையூட்டப்படுகின்றன.

1842ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதத்தில், ஒரு கதவு மூடப்படத் தொடங்கியது; அது, முதல் தூதரின் செய்திக்கு எதிராக புராட்டஸ்டண்ட் திருச்சபைகள் தங்கள் கதவுகளை மூடியதினால் குறிக்கப்பட்டது. இந்த வரலாற்றின் தொடக்கத்தில் ஒரு கதவு மூடப்படுவதைக் காண்கிறோம்; மேலும் இந்த வரலாற்றின் முடிவில்—இரண்டாம் தூதரின் வரலாற்றின் முடிவில்—அந்தக் கதவு மறுபடியும் மூடப்படுகிறது; அதாவது மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் செல்லும் கதவு, பத்து கன்னியரின் உவமையில் குறிப்பிடப்படும் அந்தக் கதவு.

இந்த இரண்டு கதவு மூடுதல்களையும் குறிப்பாகக் கவனமாகச் சுட்டிக்காட்டுவது முக்கியமானது; குறிப்பாக, நீங்கள் ஆலயத்தின் இரண்டு சுத்திகரிப்புகளைக் கையாள விரும்புகிறீர்களானால். கிறிஸ்து பூமியில் இருந்தபோது ஆலயத்தை இருமுறை சுத்திகரித்தார்; மேலும், மில்லரியர்களின் காலத்தில் இருந்ததுபோலவே உலக முடிவிலும் ஆலயத்தின் இரண்டு சுத்திகரிப்புகள் இருக்கும் என்று சகோதரி வைட் நமக்குச் சொல்லுகிறார். மில்லரியர்களின் காலத்திலிருந்த ஆலய சுத்திகரிப்புகள், ஜூன் 1842-இல் கதவு மூடப்பட்டபோது—அதாவது ஆலயத்தின் முதல் கதவு, புராட்டஸ்டண்டிசம்—என்ற கட்டத்திலும், மேலும் மில்லரியர்களின் ஆலய சுத்திகரிப்பு நிறைவு பெறும் வேளையில் நிகழும் இரண்டாம் ஆலய சுத்திகரிப்பிலும் குறித்துக் காணப்படலாம்.

நாம் தாமதிக்கும் காலத்தைப் பார்ப்போம். இரண்டாம் தூதனின் இந்த வரலாற்றில், தாமதிக்கும் காலம் 1844 மார்ச் 22 அன்று தொடங்கி, ஆலயத்தின் இரண்டு சுத்திகரிப்புகளால் எல்லைக்குறிக்கப்படுகிறது. அதுவே இரண்டாம் தூதனின் செய்தியாகும்.

இதுவும் கிடியோனின் கதைதான். இரு ஆலயச் சுத்திகரிப்புகளுக்கும் இரண்டாம் தூதனுடைய செய்திக்கும் அடையாளங்களில் ஒன்றாகிய கிடியோனின் வரலாற்றில், இரண்டு சுத்திகரிப்புகள் இருந்தன.

ஆவிக்குரிய வரங்கள், தொகுதி 1, பக்கங்கள் 195–196 இலிருந்து ஒரு மேற்கோளுடன் நமது ஆய்வைத் தொடங்குவோம். நடுநிசி முழக்கத்துடனான அதன் தொடர்பை அறிந்துகொள்ள நாம் தாமதிக்கப்பட்ட காலத்தை ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்; ஏனெனில் நடுநிசி முழக்கத்தின் ஒளியை நாம் நிராகரிக்க விரும்பவில்லை; அப்படிச் செய்தால், கீழே உள்ள துன்மார்க்க உலகத்திற்குத் தரும் பாதையிலிருந்து நாம் விழுந்துபோகிறோம்.

வானத்திலிருந்து வந்த வல்ல தூதனுக்கு உதவும்படி தூதர்கள் அனுப்பப்பட்டார்கள்; அப்போது எங்கும் ஒலிப்பதுபோலத் தோன்றிய சத்தங்களை நான் கேட்டேன்: “என் ஜனங்களே, நீங்கள் அவளுடைய பாவங்களில் பங்குகொள்ளாதபடிக்கும், அவளுக்குரிய வாதைகளில் நீங்கள் ஏற்காதபடிக்கும், அவளைவிட்டு வெளியே வாருங்கள்; ஏனெனில் அவளுடைய பாவங்கள் வானம் எட்டியுள்ளன, தேவன் அவளுடைய அக்கிரமங்களை நினைவுகூர்ந்திருக்கிறார். இந்தச் செய்தி மூன்றாவது செய்திக்குச் சேர்க்கப்பட்டதுபோலத் தோன்றியது,”—இப்போது, அவர் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18:4-ஐ மேற்கோள் காட்டியுள்ளார்: “என் ஜனங்களே, . . . அவளைவிட்டு வெளியே வாருங்கள்.” பின்னர் அவர் கூறுகிறார்: “இந்தச் செய்தி மூன்றாம் [தூதனின்] செய்திக்குச் சேர்க்கப்பட்ட ஒன்றாகத் தோன்றி அதனோடு இணைந்தது; 1844-இல் நள்ளிரவுக் கூக்குரல் இரண்டாம் தூதனின் செய்தியோடு இணைந்ததுபோல.”

இரண்டாம் தூதனின் செய்தி 1842 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதத்தில் வருகிறது; 1844 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதத்தில் நள்ளிரவு முழக்கம் அதனுடன் இணைகிறது. பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வருமாறு அழைக்கும் இந்தச் செய்தியின் மீது ஆவியின் இந்தப் பொழிவே—சகோதரி வைட் 2001 செப்டம்பர் 11-ஆம் தேதியின் வரலாற்றை விவரிக்கப் பயன்படுத்தும் வரலாறாகும்; அப்போது மூன்றாம் தூதனின் செய்தியுடன் நான்காம் தூதன் இணைகிறான். நான்காம் தூதன் என்பது வெளிப்படுத்தல் 18-ஆம் அதிகாரத்தின் வல்லமையுள்ள தூதன் இறங்கிவரும் காலமாகும்.

“இந்தச் செய்தி மூன்றாம் செய்திக்குச் சேர்க்கையாகத் தோன்றி, 1844 ஆம் ஆண்டில் நள்ளிரவுக் கூக்குரல் இரண்டாம் தூதனின் செய்தியோடு இணைந்ததுபோல் அதனோடு இணைந்தது. தேவனுடைய மகிமை பொறுமையுடனும் காத்திருக்கிற பரிசுத்தவான்களின் மேல் தங்கியிருந்தது,”—தேவனுடைய மகிமை யாரின் மேல் தங்கியிருந்தது? பொறுமையுள்ள—எது? காத்திருக்கிறவர்கள். பொறுமையுடன் காத்திருக்கிற பரிசுத்தவான்கள். சரியா? காத்திருக்கிற பரிசுத்தவான்கள்; ஏனெனில், “காத்திருந்து 1335 ஆம் நாள்களை அடைகிறவன் பாக்கியவான். தரிசனம் தாமதித்தாலும் அதற்காகக் காத்திரு” என்று தீர்க்கதரிசனம் சொல்லுகிற வரலாற்றிலே நாம் இப்போது இருக்கிறோம். பரிசுத்த ஆவியின் பொழிவைப் பெறப்போகிறவர்கள் காத்திருக்கிற பரிசுத்தவான்களே.

“தேவனுடைய மகிமை பொறுமையுடன் காத்திருந்த பரிசுத்தவான்களின் மேல் தங்கியிருந்தது; அவர்கள் அச்சமின்றி இறுதியான பரிசுத்தமான எச்சரிக்கையை அறிவித்து, பாபிலோன் வீழ்ந்துபோயிற்று என்று பிரகடனம்பண்ணி, தேவனுடைய ஜனங்கள் அவளிடமிருந்து வெளியே வரும்படி அழைத்தார்கள்; அவளுடைய பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்பிலிருந்து அவர்கள் தப்பித்துக்கொள்ளும்படியாக.”—நிச்சயமாக, இது நமது இக்காலத்திற்குரியது; ஆனால், நமது இக்காலத்தில் காத்திருக்கும் பரிசுத்தவான்கள், நாம் ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிற மில்லரைட் வரலாற்றிலுள்ள காத்திருந்த பரிசுத்தவான்களால் முன்னடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளனர்.

“காத்திருக்கிறவர்கள்மேல் பொழியப்பட்ட ஒளி எங்கும் ஊடுருவிப் பரவியது; மேலும், சபைகளில் ஏதாவது ஒளியைக் கொண்டிருந்தும், மூன்று செய்திகளைக் கேட்டு நிராகரிக்காதவர்களும், அந்த அழைப்பிற்கு இணங்கிப் பதிலளித்து, வீழ்ந்துபோன சபைகளை விட்டு வெளியேறினர்.”—இதுவே “என் ஜனங்களே, அவளை விட்டு வெளியே வாருங்கள்!” என்பதாகும். இது, நமது காலத்தில், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அமலுக்கு வரும் போது, பாபிலோனின் சபைகளிலிருந்து வெளியே வருகிறவர்களைப்பற்றிப் பேசுகிறது. அவர்கள் வீழ்ந்துபோன சபைகள், அதாவது பாபிலோனின் சபைகளே.

“இந்தச் செய்திகள் கொடுக்கப்பட்டதிலிருந்து, பலர் பொறுப்புணர்வு வயதினை அடைந்திருந்தார்கள்; ஒளி அவர்கள்மேல் பிரகாசித்தது; மேலும், ஜீவனையோ மரணத்தையோ தேர்ந்தெடுக்கிற சிறப்புரிமை அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டது.”—இப்போது, 1844 அக்டோபர் 22-ஆம் தேதியிலிருந்து பொறுப்புணர்வு வயதினை அடைந்தவர்கள் இன்று புராட்டஸ்டன்ட் சபைகளில் இருக்கிறார்கள் என்று அவள் கூறுகிறாள்; இது அப்படியே உண்மையாகும். இன்று புராட்டஸ்டன்ட் சபைகளில் உள்ள மக்கள், மில்லரைட் வரலாற்றில் மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தி வந்தபோது உயிரோடிருக்கவில்லை. அவர்களுடைய காலக்கட்டத்தில் புராட்டஸ்டன்ட் சபைகள் செய்த நிராகரிப்பிற்காக, அவர்கள் பொறுப்புக்கூற வேண்டியவர்களாகக் கணிக்கப்படுவதில்லை; மேலும், கிறிஸ்துவின் வரலாறு உலகத்தின் முடிவை எவ்வாறு விளக்குகிறது என்பதை நீங்கள் எப்போதாவது ஆய்வு செய்தால் கவனிக்க வேண்டிய முக்கிய அம்சம் இதுவாகும்; ஏனெனில், தொழில்நுட்ப ரீதியாக, தீர்க்கதரிசனப் பொருளில், எருசலேம் கி.பி. 34-இல் அழிக்கப்பட்டிருக்கலாம்; அழிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டியதுமாக இருந்தது.

தானியேல் 8 மற்றும் தானியேல் 9-இல் குறிக்கப்பட்டிருந்த 2300 ஆண்டுகளிலிருந்து யூதர்களுக்காக 490 ஆண்டுகளான சோதனைக்காலம் பிரித்துக்கொடுக்கப்பட்டது. அந்த 490 ஆண்டுகள் கி.பி. 34-இல் ஸ்தேவானின் கல்லெறிந்து கொல்லப்பட்டதினால் முடிவடைந்தன. அந்த நிலையிலே, தீர்க்கதரிசன ரீதியாக எருசலேம் அழிக்கப்படவேண்டியதாக இருந்தது; ஆனால் அது கி.பி. 70 வரை அழிக்கப்படவில்லை. *The Great Controversy* என்னும் நூலில் சகோதரி வைட், அந்த வரலாற்றைப் பற்றியும் இதே கருத்தைச் சொல்கிறார். கி.பி. 34-க்கு முன்னர் கிறிஸ்துவினதும் சீஷர்களினதும் செய்தியை கேட்டறியாத பிள்ளைகளும் மற்றவர்களும் இருந்ததாகவும், எருசலேம் அழிவதற்கு முன்பு அந்தச் செய்தியுடன் அவர்கள் எதிர்கொள்ளப்படுவதற்காக, தேவன் தமது இரக்கத்தில் அவர்களுக்கு காலத்தை அளித்தார் என்றும் அவர் கூறுகிறார். கிறிஸ்துவைப் போலவே, உலகத்தின் முடிவை எடுத்துக்காட்டுவதாக எருசலேமின் அழிவை அவர் அடையாளப்படுத்துகிறார்.

அந்த வரலாறு, அவள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் அதே வரலாற்றிற்கே முன்னுருவாக உள்ளது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் அமலுக்கு வரும்போது, அந்தச் செய்தி இறுதியாக வீழ்ந்துபோன சபைகளுக்குச் செல்லும்; அப்போது இப்போது பாபிலோனில் இருக்கும் தேவனுடைய பிள்ளைகள், அவர்களுடைய சபைகள் அல்லது முன்னோர்கள் 19ஆம் நூற்றாண்டில் செய்த நிராகரிப்பிற்காகப் பொறுப்புக்கூறச் செய்யப்படமாட்டார்கள்.

இந்த இரண்டு பதிவுகளிலும், உலகத்தின் முடிவில் இடம்பெறும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் காலத்தில் நிகழும் எங்கள் வரலாற்றை, நள்ளிரவு முழக்கத்தின் வரலாற்றுடன் அவர் ஒப்பிடுவது இது இரண்டாவது முறை. முதல் முறையில், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18ஆம் அதிகாரத்தின் வல்லமையுள்ள தூதன், நள்ளிரவு முழக்கம் இரண்டாம் தூதனுடன் இணைந்ததுபோல, மூன்றாம் தூதனுடன் இணைகிறான் என்று அவர் கூறுகிறார். அவர் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் வரலாற்றைப் பற்றிப் பேசுகிறாராயினும், இரண்டாம் தூதனின் வரலாற்றைத் தெளிவாக ஒரு குறிப்புப்புள்ளியாகப் பயன்படுத்துகிறார். அவை இணைநிலையான வரலாறுகள்.

உலகத்தின் முடிவில் ஆகட்டும், இரண்டாம் தூதனின் செய்தியில் ஆகட்டும், பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வருமாறு கொடுக்கப்படும் அழைப்பைப் பொருத்தவரை, லோத்து அந்த வரலாற்றிற்கும் சோதோமின் அழிவிற்கும் ஒரு அடையாளமாக இருக்கிறார்.

நீங்கள் தானியேல் 11-ஐ சரியாகப் புரிந்துகொண்டால், 41ஆம் வசனத்தில் வடதிசையின் ராஜா மகிமையான தேசத்திற்குள் நுழைகிறான்; அப்போது பலர் கவிழ்க்கப்படுகிறார்கள்; ஆனால் “இவர்கள் அவன் கையிலிருந்து தப்பிப்போவார்கள்; அதாவது, ஏதோம், மோவாப், அம்மோன் புத்திரரில் பிரதானமானவர்கள்.” மோவாபும் அம்மோனும் லோத்தின் இரு மகள்களின் பிள்ளைகள் ஆவர். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் வேளையில் பாப்பரசாட்சியின் கையிலிருந்து தப்பிப்போவது யார் என்பதைக் லோத்தின் குடும்பம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

சகோதரி வைட் இந்த உருவகச் சின்னத்தைப் பயன்படுத்துகிறார். விழுந்துபோன சபைகள் லோத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன; மேலும், அழிவுக்குத் தீர்மானிக்கப்பட்டிருந்த அந்தச் சபைகளிலிருந்து விலையுயர்ந்தவர்கள், சோதோம் அழிவுறுவதற்கு முன் லோத் அவசரமாக வெளியேற்றப்பட்டதுபோல, அவசரமாக வெளியே கொண்டுவரப்பட்டார்கள். தேவனுடைய மக்கள், அவர்கள் மேல் மிகுந்த பெருக்காக இறங்கிய உன்னத மகிமையினால் ஆயத்தப்படுத்தப்பட்டும் பலப்படுத்தப்பட்டும், சோதனையின் வேளையைச் சகித்துநிற்கத் தயாராக்கப்பட்டார்கள். எங்கும் அநேகக் குரல்கள் கேட்கப்பட்டன: “இதுவே பரிசுத்தவான்களின் பொறுமை; தேவனுடைய கட்டளைகளையும் இயேசுவின் விசுவாசத்தையும் கைக்கொள்ளுகிறவர்கள் இவர்கள்.”

உலகத்தின் முடிவில் பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வருமாறு விடுக்கப்படும் அழைப்பைப் பற்றி அவள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, அந்த அழைப்பை விளக்குவதற்காக மில்லரைட் காலப்பகுதியில் நிகழ்ந்த இரண்டாம் தூதனின் செய்தியின் வரலாற்றைப் பயன்படுத்துகிறாள். இரண்டாம் தூதனின் செய்தி பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வருமாறு விடுக்கும் ஒரு அழைப்பாகும்; இந்த வரலாறு ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் வரலாற்றிற்கான ஒரு முன்னடையாளமாக விளங்குகிறது.

இந்த வரலாற்றை விவரிப்பதற்காக எலன் வைட் பயன்படுத்தும் வேதாகமச் சான்றுகளில் ஒன்றாகச் சோதோம் மற்றும் கொமோராவின் வரலாறு உள்ளது. லோத்தின் வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாகிய ஆதியாகமம் 19:1-11 இலிருந்து நாம் வாசிப்போம்.

கிறிஸ்துவின் காலத்திலும் மில்லரைட்டுகளின் காலத்திலும் நிகழ்ந்த ஒரு முன்னேற்றமிக்க சோதனைச் செயல்முறையைப் பற்றி சகோதரி வைட் பேசுகிறார்; அது நமக்காகவும் ஒரு முன்னேற்றமிக்க சோதனைச் செயல்முறையை எடுத்துக்காட்டுகிறது. ஆரம்ப எழுத்துகள், பக்கம் 259-இல், அவர் இவ்வாறு கூறுகிறார்:

Early Writings, 259-இல் உள்ள அந்தப் பகுதியில், கிறிஸ்துவின் காலத்தில் வாசல் மூடப்பட்டபோது, யூதர்கள் முழுமையான இருளிலும் குருட்டுத்தனத்திலும் இருந்தனர்.

இரண்டாம் தூதனுடைய மில்லரைட் வரலாறு லோத்தின் வரலாறாகும். இரண்டு தூதர்கள் பட்டணத்துக்கு வருகிறார்கள் (ஜூன் 1842), இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தி வந்து சேருகிறது, மேலும் லோத் அவர்கள் இரவு தங்கும்படி செய்கிறான் (தாமதிக்கும் காலம்). ஒரு நியாயத்தீர்ப்பு உண்டு, பின்னர் ஒரு கதவு அடைக்கப்படுகிறது (அக்டோபர் 22, 1844).

இதனை முழுமையாக இணைக்கும் முன், தாமதிக்கும் ஒரு காலம் மில்லரைட் வரலாற்றுடன் ஒத்திருக்கும் மற்றொரு வேதாகம வரலாற்றைப் பார்ப்போம்.

அடுத்த வரலாறு, பரிசுத்தஸ்தலத்தைக் கட்டுவதற்கும் நியாயப்பிரமாணத்திற்குமான அறிவுறுத்தல்களை மோசே பெற்றுக்கொள்வதைப் பற்றியது.

மலையில் நாற்பது நாட்கள் தங்கியிருத்தல், ஆயத்தப்படுத்துதலுக்கான ஆறு நாட்களை உட்படுத்தவில்லை.

இந்த வரலாற்றுக் காலப்பகுதியில், ஆலயத்தை நிர்மாணிப்பதற்கான கட்டளைகளைப் பெறுவதில் மோசே 46 நாட்கள் கழித்தார்; இது, கர்த்தர் மில்லரைட் ஆலயத்தை எழுப்பிய 1798 முதல் 1844 வரையிலான 46 ஆண்டுகளுடனும், யோவான் 2:20-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஹேரோதேஸ் ஆலயத்தை மறுகட்டிய 46 ஆண்டுகளுடனும், அதோடு மனித ஆலயத்தின் 46 குரோமோசோம்களுடனும் ஒத்திசைவாக உள்ளது. அந்த ஆறு நாட்களின்போது, யோசுவா மோசேயுடன் இருந்தான்; அவர்கள் இருவரும் மன்னாவை உண்டு, மலையிலிருந்து இறங்கிய சிற்றோடையிலிருந்து குடித்தார்கள். யோசுவா மோசேயுடன் மேகத்துக்குள் பிரவேசிக்கவில்லை; அதற்கு வெளியே தங்கி, மோசே திரும்பிவருவதை எதிர்நோக்கிக்கொண்டு தினந்தோறும் உண்டும் குடித்தும் இருந்தான்; ஆனால் மோசே நாற்பது நாட்கள் உபவாசமாயிருந்தார்.

மலையில் அவர் தங்கியிருந்த காலத்தில், தெய்வீக சந்நிதி விசேஷமாக வெளிப்படுத்தப்படும் ஒரு பரிசுத்த ஸ்தலத்தை அமைப்பதற்கான அறிவுறுத்தல்களை மோசே பெற்றார். “‘அவர்கள் எனக்குப் பரிசுத்த ஸ்தலமொன்றை உண்டாக்கக்கடவர்கள்; நான் அவர்கள் நடுவில் வாசம்பண்ணும்படிக்கு’ (யாத்திராகமம் 25:8),” என்பதே தேவனுடைய கட்டளையாக இருந்தது.

இங்குதான் பரிசுத்தஸ்தலத்தின் கட்டிடப்பணியுடன் 46 என்ற எண் தொடர்புடையதாக இருப்பதை நாம் காண்கிறோம்.

யாத்திராகமத்திலிருந்து நாம் வாசித்து, இந்தக் கதையில் ஒரு தாமதிக்கும் காலத்தைக் கவனிப்போம்; அது கிறிஸ்துவின் காலத்தில், மில்லரைட்டுகளின் காலத்தில், மற்றும் உலகத்தின் முடிவில் நிகழும் தாமதிக்கும் காலத்தை முன்சுட்டிக் காட்டுவதால். அந்தத் தாமதிக்கும் காலமே நடுராத்திரிக் கூக்குரல் அறிவிக்கப்படவும், வழிபடுகிறவர்களை இரண்டு வகுப்புகளாக உண்டாக்கவும் அனுமதிக்கும் சூழலை உருவாக்குகிறது. தாமதிக்கும் காலமில்லையெனில், நடுராத்திரிக் கூக்குரலில் கர்த்தர் சாதிக்க விரும்புகிறதற்குத் தேவையான அந்த வரலாற்றின் இயக்கவியல் அமைந்திருக்காது. தாமதிக்கும் காலம் எதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்பதை நாம் காண வேண்டும்.

இந்த 46-நாள் காலப்பகுதி, இந்தக் காத்திருப்புக் காலம், கர்த்தர் ஒரு ஜனத்தோடு உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிக்கிற காலமாகும்.

இந்த வரலாற்றில் ஆண்டவர் மில்லரைட்டுகளோடு உடன்படிக்கையில் பிரவேசித்தாரா? ஆம்.

கிறிஸ்துவின் காலத்தில் பெந்தெகொஸ்தே நாளில் அவர் கிறிஸ்தவ சபையுடன் உடன்படிக்கையில் நுழைந்தாரா? ஆம்.

ஆகையால், இந்தத் தாமதக் காலம், கர்த்தர் ஒரு ஜனத்தோடு உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிப்பதற்கான அடையாளச் சின்னங்களில் ஒன்றாகும்.

மோசேயின் சரித்திரத்தில், நாம் ஒரு தாமதிக்கும் காலத்தைக் காண்கிறோம். இந்த காலத்தில், இரண்டு பலகைகள் உடன்படிக்கையை அடையாளப்படுத்துகின்றன; ஆண்டவர் உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசித்து, ஆலயத்தை நிர்மாணிப்பதற்கான கட்டளைகளை மோசேக்கு அளிக்கிறார்.

1798 முதல் 1844 வரை, அந்த 46 ஆண்டுகளின்போது, ஆண்டவர் நவீன இஸ்ரவேலுடனே உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிப்பதற்காக மில்லரைட் ஆலயத்தை எழுப்பிக்கொண்டிருந்தார்.

மோசேயையும் எழுபது மூப்பர்களின் தாமதக் காலத்தையும் பற்றித் நாம் இப்பொழுது வாசித்த அந்தக் காலப்பகுதி, வேதாகம வரலாற்றில் பஸ்காவிற்குப் பிந்திய ஐம்பதாம் நாளான பெந்தெகொஸ்தே என அழைக்கப்படுகிறது. பெந்தெகொஸ்தேயை என்றென்றும் நினைவுகூரும்படி கர்த்தர் இஸ்ரவேலருக்குக் கட்டளையிட்டார். புதிய ஏற்பாட்டில், இந்தச் சரித்திரத்தையே நினைவுகூரும் ஆரம்பகால கிறிஸ்தவச் சபையின் ஒரு மையக்கருத்தாக பெந்தெகொஸ்தே விளங்குகிறது. கிறிஸ்துவின் காலத்தில் நிகழ்ந்த பெந்தெகொஸ்தேயிலும், மில்லரைட்களின் வரலாற்றிலும், உலகத்தின் முடிவிலும் இவ்வாறே அதே கூறுகள் காணப்படுகின்றன; அவை மறுபடியும் நிகழும்.

எம்மாவுக்குச் செல்லும் பாதையின் நிகழ்வின் போது, லூக்கா 24:44-52 இன் அடிப்படையில் பெந்தெகொஸ்தே குறித்து நாம் ஆராய்வோம்.

லூக்காவில் இதற்கு முன்பு, இயேசுவோடு நடந்து சென்ற இரு சீஷர்கள், தம்மோடு தங்கும்படி அவரைக் கேட்டார்கள். வேதாகமம் ‘தங்குதல்’ என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறது. அங்கே ஒரு தங்கியிருக்கும் காலம் குறிக்கப்பட்டுள்ளது; ஆனால் இந்த அதே வரலாற்றிலே வேறொரு தங்கியிருக்கும் காலத்தை நாம் குறிக்க விரும்புகிறோம்.

காத்திருக்கும் காலம், வல்லமைக்காக எருசலேமில் தங்கியிருக்கும்படி அளிக்கப்பட்ட கட்டளையால் குறிக்கப்படுகிறது. இங்குதான் மில்லரைட்டுகளுக்காக அந்தச் செய்தியின் வல்லமையூட்டல் நிகழ்கிறது.

தாமதித்து நிலைத்திருப்பது என்பதன் அர்த்தம் காத்திருப்பதாகும். “காத்திருக்கிறவன் பாக்கியவான்.” எதற்காக? வல்லமையூட்டுதலுக்காக.

அந்த வல்லமையை எதிர்பார்த்து காத்திருக்கும்படி அவர்கள் கட்டளையிடப்பட்ட தாமதக் காலத்தை நீங்கள் புரிந்துகொள்ளாவிட்டால், நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் வல்லமையூட்டுதலை நீங்கள் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. அது அந்த வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாகும். உங்களுக்குப் பின்னால் நிறுவப்பட்டுள்ள ஒளி தொடர்ந்து பிரகாசித்துக்கொண்டிருக்க வேண்டுமானால், நீங்கள் முழு வரலாறையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இது எதைக் நோக்கிச் செல்கிறது என்பதை நீங்கள் இன்னும் காணாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் நாளை அது தெளிவாகும்.

மில்லரைட்டுகளுக்கு தாமதக் காலத்தையும் முதல் ஏமாற்றத்தையும் உண்டாக்கிய தவறான கருத்துக்குப் மூன்று தீர்க்கதரிசனங்கள் வழிநடத்தின. அவை, வில்லியம் மில்லர் தமக்குத் தொடக்கக் குறிப்பு அளிக்கப்பட்டதாகச் சொன்ன அதே மூன்று தீர்க்கதரிசனங்களே: 1335, 2520, மற்றும் 2300 நாட்கள்.

தாமதகாலம் என்பது நள்ளிரவு கூக்குரலின் ஒரு குறிப்பிட்ட கூறு என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்கிறீர்களானால், அந்தத் தாமதகாலத்தை உண்டாக்கியது என்ன என்பதை நீங்கள் கேட்கவேண்டும். அதனை உண்டாக்கியது இந்த மூன்று காலத் தீர்க்கதரிசனங்களே: 1335, 2520, மற்றும் 2300.

2520 மற்றும் 1335 குறித்த தீர்க்கதரிசனத்தை நீங்கள் நிராகரித்தால், நீங்கள் நள்ளிரவுக் கூக்குரலை மறுத்து, கீழுள்ள துன்மார்க்க உலகத்திற்கான பாதையிலிருந்து விழுந்துவிடுகிறீர்கள்.

இவ்வனைத்தினாலும் நாம் சென்று கொண்டிருப்பது அங்கேயே.

அவர்கள் உன்னதத்திலிருந்து வரும் வல்லமையை எதிர்பார்த்து காத்திருக்க வேண்டியவர்களாயிருந்ததால் அவர்கள் தாமதித்து நிற்கிறார்கள்; மில்லரைட் வரலாற்றில், அந்த வல்லமை நள்ளிரவுக் கூக்குரலாயிருந்தது.

பெத்தானியா என்பது எருசலேமின் ஒரு புறநகரப்பகுதி; அது நகரத்திற்கு வெளியே சுமார் ஒன்றரை மைல் தூரத்தில் அமைந்துள்ளது. இயேசுவின் நாட்களில், மக்கள் எங்கும் நடந்து சென்றிருந்த காரணத்தால், இது குறிப்பிடத்தக்க தூரமாக இருந்தது.

பெத்தானியா என்பதன் பொருள் ‘ஏழைகளின் வீடு’ ஆகும்.

இயேசு இருப்பதற்கு மிகவும் விரும்பிய இடம், லாசரு, மரியா, மார்த்தா ஆகியோர் வாழ்ந்த பெத்தானியா ஆகும்.

நள்ளிரவு முழக்கத்தை விளக்குவதற்கு சகோதரி வைட் பயன்படுத்தும் வரலாறு வெற்றிகரமான பிரவேசத்தின் வரலாறே என்பதைக் கவனிக்கத்தக்கது.

வெற்றிகரமான பிரவேசத்திற்காக இயேசு எருசலேமுக்குள் நுழைவதற்கு முன், ஏழைகளின் வீடான பெத்தானியாவில் அவர் தங்கியிருந்தார். நடு இரவின் கூக்குரலுக்கு முன்பாக ஒரு தங்கியிருக்கும் காலம் இருப்பதுபோலவே, வெற்றிகரமான பிரவேசத்திற்கும் முன்பாக ஒரு தங்கியிருக்கும் காலம் உண்டு. அவை இணையான வரலாறுகள்; ஆயினும் நாம் இன்னும் லூக்கா 24:44-52-ஐக் கருத்தில் கொண்டு, எருசலேமில் காத்திருந்து தங்கியிருப்பதைப் பற்றியே நடத்திக்கொண்டு இருக்கிறோம்.

ஆரம்ப எழுத்துக்கள், பக்கம் 247-இல், மில்லரைட் வரலாற்றைப் பற்றி பேசுகையில், சகோதரி வைட் இவ்வாறு கூறுகிறார்:

நடுநிசி முழக்கத்தின் போது, மில்லரைட்டுகளுக்கு வேதாகமத்தின் குறித்த அவர்களின் புரிதல் திறக்கப்பட்டது.

முதல் ஏமாற்றத்திலிருந்த “ஏமாற்றமடைந்தவர்கள்” தாங்கள் தாமதிக்கும் காலத்தில் இருப்பதை வேதாகமங்களிலிருந்து கண்டார்கள்; மேலும், கர்த்தரின் வருகையை 1843 என்று முன்னறிவிக்க அவர்களை வழிநடத்திய அதே சாட்சியே இப்போது 1844 என்பதைக் நிரூபித்தது.

கர்த்தர் அவர்களுக்காக என்ன செய்தார்? அவர் அவர்களின் அறிவைத் திறந்தார். இது சீஷர்களுக்கு இணையான ஒரு வரலாறாகும்.

யாக்கோபின் வரலாற்றில் ஒரு தாமதக் காலம் உள்ளது. இந்தத் தாமதக் காலம் அநேக தீர்க்கதரிசனச் சத்தியங்களை வெளிச்சமிடுகிறது; எனினும், அவற்றில் சிலவற்றை மட்டுமே நாம் சுருக்கமாகத் தொடுவோம்.

ஆதியாகமம் 28ஆம் அதிகாரம், 10ஆம் வசனத்திலிருந்து தொடங்கி, யாக்கோபின் வரலாறு உலகத்தின் முடிவை முன்நிழலிடுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. யாக்கோபின் குமாரர்கள் உலகத்தின் முடிவில் இருக்கும் 144,000 பேரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்.

யாக்கோபுக்கு நான்கு பெண்களிடமிருந்து புத்திரர்கள் உண்டாயினர்—இரண்டு மனைவிகள், ராகேல் மற்றும் லேயா, மேலும் இரண்டு துணைவியர். அவர் தனது மனைவிகளுக்காக உழைக்க வேண்டியிருந்தது: லேயாவுக்காக 2520 நாட்களும், ராகேலுக்காக 2520 நாட்களும். யாக்கோபின் வரலாற்றில், வடக்கு ராஜ்யத்தையும் தெற்கு ராஜ்யத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அந்த இரு 2520-களையும் நாம் காண்கிறோம்.

யாக்கோபு மில்லரைட் வரலாற்றிற்கும் 144,000 பேருக்கும் ஒரு அடையாளமாக இருக்கிறார். அவரது வரலாறு உலகத்தின் முடிவில் நமக்கு வெளிச்சத்தை வழங்க வேண்டும்.

கர்த்தர் யாக்கோபுடன் உடன்படிக்கையில் பிரவேசிக்கிறார். கர்த்தர் மோசேயுடனும் இஸ்ரவேலுடனும் உடன்படிக்கையில் பிரவேசிக்கும் போது, ஒரு தாமதக் காலம் உண்டு; அவர் யாக்கோபுடன் உடன்படிக்கையில் பிரவேசிக்கும் போது, ஒரு தாமதக் காலம் உண்டு; அவர் மில்லரைட் வரலாற்றில் நவீன இஸ்ரவேலுடன் உடன்படிக்கையில் பிரவேசிக்கும் போது, ஒரு தாமதக் காலம் உண்டு; மேலும் அவர் பெந்தெகொஸ்தே நாளில் கிறிஸ்தவ திருச்சபையுடன் உடன்படிக்கையில் பிரவேசிக்கும் போது, ஒரு தாமதக் காலம் உண்டு.

இந்த நிகழ்ச்சியில், தாமதகாலத்தின் போது, மேலேறியும் கீழிறங்கியும் செல்லும் தூதர்கள் உடைய ஏணியால்—தேவனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான தொடர்பின் ஒரு அடையாளமாகிய அதனால்—குறியிடப்பட்டபடி, கர்த்தர் தமது ஜனங்களுக்கு தமது வார்த்தையை உணருகிற அறிவைத் திறக்கிறார்.

நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் வேளையில், மில்லரைட் கன்னியர்கள் விழித்தெழுந்து தேவனுடைய வீட்டாக ஆகிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர் அவர்களுடன் உடன்படிக்கையில் பிரவேசித்து, அவர்களை நவீன இஸ்ரவேலாக ஆக்குகிறார்.

“லூஸ்” மாற்றப்படுகிறது. 1798 ஆம் ஆண்டில் மில்லரைட்டுகள் தேவனுடைய ஜனமாக இருக்கவில்லை. மில்லரைட்டுகளின் வரலாறு என்பது, அவர் எவ்வாறு அவர்களுடன் உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசித்து, “லூஸ்” இலிருந்து “பெத்தேல்” ஆக அவர்களை மாற்றி, அவர்களைத் தம்முடைய ஜனமாக்குகிறார் என்பதின் வரலாறாகும்.

யாக்கோபின் நேர்த்திக்கடன் உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிப்பதாகும். அவர் தேவனை நோக்கி, தன்னை வழியிலே—பண்டைய பாதைகளிலே—காக்கவும், தின்ன அப்பம் அருளவும் வேண்டுகின்றார். மில்லரைட்டுகள் தங்களுக்குரிய அப்பத்தைத் தாங்களே உண்டு, புராட்டஸ்டண்டுகளின் மூடத்தனத்திற்குத் திரும்பாமற்போக வேண்டும்.

நாம் தேவன் எமக்குக் கொடுக்கும் அப்பத்தைத் தொடர்ந்து உண்டுவருகிறோமானால், அவர் தம்முடைய உடன்படிக்கையை எம்மோடு நிலைநிறுத்துவார். யாக்கோபின் நேர்த்திக்கடனில் கூறப்பட்ட அப்பமும் உடையும், எலன் வைட் “யுகங்களின் கன்மலை”—பழைய பாதைகளும் அப்பமும்—என்று அழைக்கும் 1843 அட்டவணையில் உள்ள சத்தியங்களை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

தாமதத்தின் காலத்தில் அவர் அவர்களுடைய புரிதலைத் திறக்கும்போது, ஏணியின் மேல் தூதர்களை மேலும்கீழுமாக அனுப்புவதினாலே அப்படிச் செய்கிறார்.

நீங்கள் சத்தியத்தைப் பெற்றிருந்தால், அதை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளும் பொறுப்பு உங்களுக்குள்ளது. நீங்கள் உங்கள் பொறுப்பை நிறைவேற்றினால், நீங்கள் ஏணியாக—தொடர்பாடலின் வாயிலாக—ஆகிறீர்கள். நாம் அந்த வாயிலாக இருக்கும்படி அழைக்கப்பட்டுள்ளோம்.

யாக்கோபுக்கு ஒரு தங்கியிருக்கும் காலம் உண்டு; அவர் தங்கி, ஏணியைப் பற்றிய ஒரு கனவு காண்கிறார்; அது, அந்தத் தங்கியிருக்கும் காலத்தில், கர்த்தர் தமது வார்த்தையின் அர்த்தத்தைத் தமது ஜனங்களுக்கு திறந்து வெளிப்படுத்துவதைக் குறிக்கிறது. இந்த வரலாற்றில், கர்த்தர் தமது ஜனங்களோடு உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசித்து, அவர்களை லூஸிலிருந்து எடுத்து, தேவனுடைய வீட்டாகிய பேத்தேலாக ஆக்குகிறார்.

ஏணியில் ஏறிக்கொண்டும் இறங்கிக்கொண்டும் இருக்கும் தூதர்களால் சித்தரிக்கப்படும் தொடர்பாடலின் வழி, அந்த ஏணி கிறிஸ்துவே ஆவார், சகரியாவிலும் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. சகோதரி வைட், தாம் வேறொரு குறியீட்டை பயன்படுத்தினாலும், இதைப் பற்றி Review and Herald, July 20, 1897-இல் கருத்துரைக்கிறார்.

“பரிசுத்தமான ஜீவர்கள்” என்பவர்கள் யார்? தூதர்கள். “தமது சிங்காசனத்தைச் சுற்றி நிற்கும் பரிசுத்தமான ஜீவர்கள் மூலமாக, கர்த்தர் பூமியின் வாசிகளோடு இடையறாத தொடர்பை நிலைநிறுத்துகிறார்.” அதுவே ஏணி. ஆனால் இங்கே சகோதரி வைட், ஏணியைச் சின்னமாகப் பயன்படுத்தப் போவதில்லை.

யாக்கோபின் வரலாற்றில், மில்லரைட் வரலாற்றின் கதையையே நாம் காண்கிறோம். அங்கே ஒரு தாமதிக்கும் காலம் உள்ளது; மேலும், பரலோகத்துக்கும் பூமிக்கும் இடையிலான தொடர்பைக் குறிக்கும் ஏணியை அவன் காண்கிறான்.

சகரியா எங்களுக்கு இரண்டு பொற்குழாய்களைப் பற்றிச் சொல்கிறார். ஒரு ஏணிக்குப் இரண்டு பிரதான பக்கத் தண்டுகள் உண்டு; ஆனால் சகரியா அவற்றை இரண்டு பொற்குழாய்கள் என்று அழைக்கிறார்.

வானத்தின் ஏணியிலிருந்து இறங்கி வரும் செய்திகளை நாம் பெற்றுக்கொண்டு அவற்றை மற்றவர்களுக்கு அறிவிக்க வேண்டும். நாம் அப்படிச் செய்தால், நாம் அந்த ஏணியின் ஒரு பகுதியாகவும், அந்தத் தொடர்பாடல் செயல்முறையின் ஒரு பகுதியாகவும் ஆகிறோம்.

சகோதரி வைட் இதை பத்து கன்னியரின் உவமையோடு இணைக்கிறார்.

மில்லரைட் வரலாற்றில், அவர்கள் பத்து கன்னியரின் உவமையை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். யாக்கோபின் தாமதக் காலம் என்பது மத்தேயு 25 மற்றும் ஆபகூக் 2-இல் கூறப்படும் தாமதக் காலமே ஆகும்: “தரிசனம் தாமதித்தாலும், அதற்காகக் காத்திரு.”

யாக்கோபின் கதைவும் செக்கரியாவின் கதைவும் ஒரே தாமதமாய்த் தங்கியிருக்கும் காலங்களாகும்.

தாமதிக்கும் காலம், பிற விஷயங்களோடு சேர்ந்து, கர்த்தர் தம்முடைய பின்பற்றுவோரின் தேவனுடைய வார்த்தையின்மீதான புரிதலை அதிகரிக்கப்போகிறார் என்பதைக் குறிக்கிறது. நீங்கள் அந்தப் பரிசுத்த எண்ணெயைப் பெறவில்லை என்றால், நீங்கள் புத்தியில்லாத கன்னிகை ஆவீர்கள்.

நீங்கள் இந்த வரலாற்றுக் கட்டத்தை அடையும் போது, கதவு அடைக்கப்பட்டு, நீங்கள் புத்தியில்லாத கன்னியாக இருப்பின், சகோதரி வைட் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “ஒருபோதும் கேட்கப்பட்டவற்றில் மிகவும் துயரமான வார்த்தைகள்: ‘நான் உங்களை அறியேன்.’”

நடுஇரவு கூக்குரலிலிருந்து தாமதக் காலத்தை நீங்கள் பிரித்துக்காட்ட முடியாது. தாமதக் காலம் பரிசுத்த ஆவியின் ஊற்றெழுதலை உண்டாக்குகிறது; அது நடுஇரவு கூக்குரலின் வேளையில் தேவனுடைய ஜனங்களின் புரிதலை வார்த்தைக்குத் திறந்து, ஞானமுள்ள கன்னிகைகளை மூடரான கன்னிகைகளிலிருந்து வேறுபடுத்தும் எண்ணெயையும் வழங்குகிறது.

கிறிஸ்து தமது கிரீடமிடும் செயலை—லாசருவை எழுப்புதலை—நிறைவேற்றியபோது, ஒரு தாமதிக்கும் காலம் இருந்தது.

“லாசரு நோயுற்றிருக்கிறார்; வந்து அவரைக் கவனித்துக்கொள்ளுங்கள்” என்ற செய்தி இயேசுவுக்கு வந்தது. ஆனால் இயேசு உடனே செல்லவில்லை.

சகோதரி வைட் கூறுவதாவது, சீஷர்கள் இதற்குமேல் இடறினர். அவர் ஏன் தமது நண்பருக்கு உதவச் செல்லவில்லை, அல்லது மேசியாவாகிய தமது வல்லமையை ஏன் நிரூபிக்கவில்லை என்று அவர்கள் வியந்தனர். ஆனால் அவர் தாமதித்தார்.

இறந்தவர்களை உயிர்ப்பிக்கத் தனக்குச் சக்தி உண்டென்பதற்கான இன்னும் ஒரு சான்றை அவர்களுக்குக் கொடுக்கும்படி அவர் தாமதித்தார்.

இந்த முடிசூட்டும் அதிசயமான லாசருவை உயிர்த்தெழுப்புதல், அவருடைய செயலின்மேலும் தெய்வீகத்திற்கான அவருடைய உரிமைக்கோரிக்கையின்மேலும் தேவனுடைய முத்திரையைப் பதித்தது.

நள்ளிரவின் கூக்குரலின்போது, ஆண்டவர் ஞானமுள்ள கன்னியரை எழுப்பிக்கொண்டிருக்கிறார். இது முத்திரையிடும் செயல்முறையின் ஒரு விளக்கப்படமாகும். மில்லரைட்டுகள் முத்திரையிடப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர்; அது 144,000 பேருக்கு முத்திரையிடப்படுதலின் ஒரு விளக்கப்படத்தை வழங்கியது.

லாசருவின் பாடம் என்னவெனில், குற்றங்களிலும் பாவங்களிலும் மரித்திருக்கிற ஒருவரை கிறிஸ்து எடுத்து உயிர்ப்பிக்க முடியும் என்பதே.

லாசருவைப் பற்றிய அந்த உரையாடலில், கிறிஸ்து மரணத்தை நித்திரையாக வரையறுக்கிறார்.

அவர்கள் அனைவரும் நித்திரையாயிருக்கிறார்கள். அவர் தாமதித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவர் லாசருவை உயிர்த்தெழுப்பி, அவர்களை ஜீவனுக்குக் கொண்டு வந்து, தம்முடைய முத்திரையை அவர்கள்மேல் வைப்பார். இதுவே அவருடைய மகுடமணியான அதிசயம்.

நம்முடைய வரலாற்றில், அவர் 144,000 பேருக்கு முத்திரையிடும் போது, அவர்களை ஒரு கொடிச்சின்னமாக உயர்த்துகிறார்.

சகரியா கூறுவது, அந்தக் கொடி கிரீடத்திலுள்ள இரத்தினங்களைப் போன்றது என்று. இதுவே அவருடைய மகுடமிடும் செயலாகும்.

மில்லரைட் வரலாற்றில் சத்தியம் ஊற்றப்பட்டு வெளிப்படுத்தப்பட்டதன் மூலம், தாமதத்தின் காலம் கர்த்தர் சத்தியத்தைத் திறந்து வெளிப்படுத்தும் நேரத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஏறிக்கொண்டுமும் இறங்கிக்கொண்டுமும் இருக்கும் தூதர்களுடன் காணப்படும் ஏணி, முத்திரையிடும் செயல்முறை நடைபெறும் இடமாகும்.

இப்போது நாம் வெற்றிகரமான பிரவேசத்தை நோக்கிப் பார்ப்போம். ஆவிக்குரிய தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவி, தொகுதி 4, பக்கம் 250-இல், சகோதரி வைட் வெற்றிகரமான பிரவேசத்தை எதனுடன் ஒப்பிடுகிறார் என்பதை கவனியுங்கள்.

வெற்றிகரமான பிரவேசம் நடு இரவின் கூக்குரலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

1901 பிப்ரவரி 21 ஆம் தேதியிட்ட The Youth Instructor இதழில் வெற்றிகரமான பிரவேசத்தைப் பற்றி சகோதரி வைட் கூறுவது என்ன என்பதை நாம் வாசிப்போமாக.

ஏன்? ஏனெனில், அவர்கள் லாசருவைப் பற்றிக் கேட்டிருந்தார்கள்.

ஆகையால், வெற்றிகரமான பிரவேசத்திற்கு முன்பாக அவர் பேத்தனியாவில் தங்கியிருக்கிறார்.

இது தாமதித்திருக்கும் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

அந்த ஊர்வலத்தில் எந்தத் துக்கக்குரலும் புலம்பலும் கேட்கப்படவில்லை. ஒருகாலத்தில் குருடராயிருந்தும், ஆனால் தேவகுமாரனால் அவர்களுடைய கண்கள் குணமாக்கப்பட்டிருந்தவர்களே முன்னணியில் வழிநடத்திச் சென்றார்கள்.

வழியை முன்னின்று நடத்துவது யார்? முன்பு லவோதிக்கேயராயிருந்தவர்களே.

ஆகையால், ஏழைகளின் வீட்டில் இயேசு தங்கியிருப்பது, அந்தத் தங்கியிருக்கும் காலத்தைக் குறிக்கிறது.

ஏன்? ஏனெனில் அவர் தமது பரிசுத்த ஆவியைப் பொழிந்து, நடுநிசி முழக்கத்தைக் குறித்துக் கூறி, அவர்களுடைய புரிதலைத் திறக்க இருக்கிறார்.

இந்தக் கதையில், அவர் ஒரு ராஜாவாக வருகிறார்; இது அக்டோபர் 22, 1844-ஐக் குறிக்கிறது. இயேசு அக்டோபர் 22, 1844 அன்று ஒரு ராஜ்யத்தைப் பெற வருகிறாரா? ஆம்.

இது வெற்றிகரமான பிரவேசம் ஆகும்; நள்ளிரவின் முழக்கத்தை எழுப்பப்போகிறவர்கள் உண்டு.

இவர்கள் யார்? கிறிஸ்துவின் வல்லமையினால் மாற்றப்பட்டவர்கள் இவர்களே.

கிறிஸ்துவின் நீதியின் செய்தி—குருடனிலிருந்து பார்ப்பவனாகவும், மரித்தவனிலிருந்து உயிருள்ளவனாகவும், குஷ்டரோகியிலிருந்து சுத்தமுள்ளவனாகவும் நம்மை மாற்றும் அவருடைய வல்லமை—நள்ளிரவுக் கூக்குரலை முன்னறிவிக்கும் வெற்றிகரமான பிரவேசத்தின் வரலாற்றில் சுமந்து கொண்டுவரப்படுகிறது. அந்தச் செய்தியைச் சுமந்து கொண்டுவருவது எது?

கிறிஸ்து எதன்மேல் சவாரி செய்கிறார்? ஒரு கழுதை. கிறிஸ்துவின் நீதியின் செய்தியைச் சுமந்து செல்கிறது இஸ்லாமின் செய்தியே.

1840-ஆம் ஆண்டில், முதலாம் தூதனுடைய செய்தியின் வல்லமையூட்டல் இஸ்லாமின் கட்டுப்படுத்தப்படுதலுடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டது. முதலாம் செய்தி இரண்டாம் செய்திக்குக் கொண்டு செல்கிறது; அவை ஒன்றிலிருந்து ஒன்றைப் பிரிக்க முடியாது.

முதல் செய்தி இரண்டாம் செய்தியைத் தாங்குகிறது.

இஸ்லாம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டபோது, தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறி, முதல் செய்தி உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. இந்த உறுதிப்படுத்தல் முதல் தூதனின் செய்திக்கு வல்லமையளித்தது; மேலும் அதற்கு எதிராகப் புராட்டஸ்டன்கள் தங்கள் கதவுகளை மூடுவதற்குக் காரணமானது.

புரோட்டஸ்டண்ட் தேவாலயங்கள் தங்கள் கதவுகளை மூடியது, இஸ்லாமின் செய்தியை நிராகரித்ததையே குறித்தது.

மில்லரைட் வரலாறு எமது வரலாற்றிற்கு முன்நிழலாக உள்ளது.

144,000 பேரின் முத்திரையிடப்படும் காலத்தில், கர்த்தர் தமது பரிசுத்த ஆவியை ஊற்றியருளி, அத்வென்டிசத்தின் லாவோதிக்கேயருக்கும் குஷ்டரோகிகளுக்கும் வேதவசனங்களைத் திறக்கும்போது, கிறிஸ்துவின் நீதியின் செய்தி மீண்டும் கழுதையால் சுமந்து செல்லப்படுகிறது—இஸ்லாமின் செய்தியாக.

வெற்றிகரமான பிரவேசம் என்பது ராஜா வருதலாகும். 1844 ஆம் ஆண்டின் அக்டோபர் 22 அன்று, அவர் ராஜ்யத்தைப் பெறுகிறார். இதுவே வெற்றிகரமான பிரவேசம்.

இந்த காலப்பகுதியிலேயே அந்த இரு வகையினரும் தங்களுக்குரிய விதியில் முத்திரையிடப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

சில வேதாகம வசனங்கள் தாமதிக்கும் காலத்தை வலியுறுத்துகின்றன. அவற்றை நாம் சுருக்கமாக ஆராய்ந்து, பின்னர் சகோதரி வைட் அவர்களின் ஒரு அறிக்கையுடன் நிறைவுசெய்வோம்.

இதிலேயே, தாமதிக்கும் காலத்தைக் குறித்துக் கொண்டு, 1844 மார்ச் 22.

1844 மார்ச் 22 என்பது வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு முன்னறிவிப்பு அல்ல. அது மில்லரைட்டர்கள் தவறாகப் புரிந்துகொண்ட தேதியாகும்; ஆனால் அது முதல் ஏமாற்றத்தை உண்டாக்கி, தாமதக் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது.

வேதாகமங்கள் தாமதிக்கும் காலத்தை தேவன் உண்டாக்குகிறார் என்று கூறவில்லை. அதை உண்டாக்குவது ஜனங்களின் தவறான புரிதலே: “தரிசனம் தாமதிப்பதுபோல் தோன்றினாலும் அதற்காகக் காத்திரு; அது தாமதிக்காது; அது பொய்யுரைக்காது.”

நீங்கள் இதை இரண்டு வகைகளில் வாசிக்கலாம். எந்த வகையிலாயினும்:

காத்திருக்கிறவன் பாக்கியவானும், 1335-ஆம் நாளை அடைகிறவனும் பாக்கியவானும் ஆவான். ஆனால் நீ முடிவுவரை உன் வழியில் போ; ஏனெனில் நீ இளைப்பாறி, நாட்களின் முடிவில் உனக்குரிய பங்கில் நிற்பாய்.

1335-ஐ அடைவதற்கான ஆசீர்வாதம் என்பது காலத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவை எட்டுவதையே பற்றியது மட்டும் அல்ல. அட்டவணையில் 1335 என்பது 1843-இல் முடிவடைகிறது. அந்த ஆசீர்வாதம் தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவை மட்டும் குறிக்கவில்லை; மாறாக, தாமத காலத்தின் அனுபவத்தைக் குறிக்கிறது. அந்த ஆசீர்வாதம் தாமத காலத்திற்கும் 1844 அக்டோபர் 22-க்கும் இடையில் நடைபெறுகிறது. இங்குதான் நீங்கள் காத்திருக்க வேண்டியது. “காத்திருக்கிறவன் பாக்கியவான்.”

காத்திருப்பது தாமதக் காலத்திலிருந்து 1844 அக்டோபர் 22 வரை ஆகும். நீங்கள் அவருக்காகக் காத்திருக்கிறீர்களானால், நீங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்படுவீர்கள்.

மில்லரியர்களின் தவறான புரிதலே தாமதக் காலத்தை உண்டாக்கியது. தரிசனம் ஒரு நியமிக்கப்பட்ட காலத்திற்கானது—1844 அக்டோபர் 22. அது பொய்யாகாது; ஆனால் தவறான புரிதலினால் அது தாமதிக்கிறதென்று நீங்கள் எண்ணுவீர்கள்.

அந்த தவறான புரிதலை ஆண்டவர் திட்டமிட்டாரா? ஆம். சகோதரி வைட் அவ்வாறு கூறுகிறார்.

1843 அட்டவணையின் மூலம் அந்தத் தவறான புரிதலை ஆண்டவர் உண்டாக்கினார். வில்லியம் மில்லர், 1843 என்பதைத் தான் ஒருபோதும் இறுதியான உறுதிப்பாட்டுடன் கூறவில்லை என்றார்; ஆனால் 1843-ஆம் ஆண்டில் சகோதரர்கள் அவரிடம் “if” என்பதைக் நீக்கி, 1843-ஐ ஒரு வழிக்குறியாகக் குறிக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டனர். சகோதரி வைட், இது ஒரு தீர்க்கதரிசன வழிக்குறி, ஹபக்கூக் 2-இன் ஒரு நிறைவேற்றம் என்று கூறுகிறார். 1843-ஐ கோட்பாட்டுத் துணிவுடன் வழிக்குறியாகக் குறிப்பிட்ட இந்த வழிக்குறியே தாமத நேரத்தை உண்டாக்கியது.

தானியேல் 12:12-13-ஐ கவனியுங்கள்: “காத்திருந்து ஆயிரத்து மூன்றுநூற்று முப்பத்தைந்து நாட்களை அடைகிறவன் பாக்கியவான்.”—“1335-ஐ அடைகிறவன் பாக்கியவான். 1843-ஐ அடைகிறவன் பாக்கியவான்,” அதுவே 12-ஆம் வசனம்.

வசனம் 13:

சகோதரி வைட் 12 மற்றும் 13 ஆகிய வசனங்களை ஒன்றோடொன்று இணைத்து, 1335-இன் ஆசீர்வாதம் 1843 மற்றும் 1844 ஆண்டுகளில் நிறைவேறுகிறது என்று கூறுகிறார். அது காலத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட புள்ளியைப் பற்றியது அல்ல; மாறாக, கிறிஸ்து எருசலேமிற்குள் மகிமையான பிரவேசம் செய்வதற்காகக் காத்திருந்து, ஏணியின்மேல் ஏறியும் இறங்கியும் வரும் தூதர்களை அறிந்து, கர்த்தர் தமக்குப் உடன்படிக்கையின் இரண்டு பலகைகளைக் கொடுக்கும்போது அவரோடு உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிக்கும் அவர்களைப்பற்றியது.