நாற்பதாவது வசனத்தின் மறைந்த வரலாறு - எண் பதினெட்டு

வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் நினிவேப் போரைக் குறிக்கும் “திறவுகோல்,” ஒரு திருப்புமுனையை உண்டாக்கிய வரலாற்றினால் நிறைவேறியது; நிச்சயமாக, திறவுகோல் செய்வது அதுவே. என் வாதம் என்னவென்றால், நினிவேப் போர் இஸ்லாமின் எழுச்சியைச் சுட்டிக்காட்டும் வரலாற்றுத் திறவுகோலாக மட்டுமல்ல, அது ஒரு தீர்க்கதரிசனத் திறவுகோலும் ஆகும். அந்தப் போரின் தீர்க்கதரிசன இயங்குதளங்கள், தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் முன்வைக்கும் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யங்களின் எல்லா கோட்டுகளையும் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்துடன் ஒரே சீரமைப்பில் கொண்டு வருகின்றன. இதனைச் செய்வதன் மூலம், அவ்வராஜ்யங்கள் அனைத்தும் தானியேல் பதினொன்றின் கடைசி ஆறு வசனங்களுக்கு சாட்சியமளிக்க அனுமதிக்கப்படுகின்றன; அதிலும் முக்கியமாக—நாற்பதாம் வசனத்தின் வெளிப்புற மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றை முத்திரைநீக்குவதற்கும்.

627ஆம் ஆண்டில் நடந்த நின்வேப் போர், தேவனுடைய பரிபாலனமிக்க மூடுபனியுடன் கூடிய ரோமின் தந்திரத்தினால் தோற்கடிக்கப்பட்ட பாரசீக ஆட்சியின் கடைசி பத்து ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தைக் குறித்தது. அது முகம்மதின் இஸ்லாமியப் பெருங்கூட்டங்கள் எழுச்சி அடையத் தொடங்கிய திருப்புமுனையைக் குறித்தது. அந்தப் போர், இதுவரை இருந்து வந்த ஒரு தடையை அகற்றியது; கோட்பாட்டின்படி, ரோமும் பாரசீகமும் இரண்டும் தங்கள் வலிமையைத் தக்கவைத்திருந்தால், அந்தத் தடை தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கும். ஆனால் அவ்விரண்டும் அப்படிச் செய்யவில்லை.

இஸ்லாமின் தீர்க்கதரிசனப் பிரதிநிதித்துவத்தில், வேதவாக்கியத்தின் முதலாவது அறிமுகத்திலிருந்தே இஸ்லாம் கட்டுப்படுத்தப்படுதலும் விடுவிக்கப்படுதலும் காணப்படுகின்றன; அதுபோல சாராள் ஆபிரகாமை சம்மதிக்கச் செய்து ஆகாரையும் இஸ்மவேலையும் கட்டுப்படுத்தினாள்.

அந்த நிகழ்ச்சிக்கும் முன்னரே, தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் ஹாகர் அறிமுகப்படுத்தப்படுவதற்கான காரணம், கர்த்தர் சாராவுக்கு ஒரு பிள்ளை உண்டாகாமல் “தடுத்திருக்கிறார்” என்பதுதான்.

முகம்மதுவுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் “திறவுகோல்”, அதன் பின்னர் நினவேப் போரினால் நிறைவேற்றப்பட்டது; அது தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் எந்தக் குறிப்பிட்ட நிலையிலும் இஸ்லாமின் மேல் இருந்த “கட்டுப்பாடு” நீக்கப்படுதலைக் குறிக்கிறது.

முகம்மதின் ராஜ்யத்தின் “எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும்” என்பது, ஒரு எழுச்சியும் ஒரு வீழ்ச்சியுமாக அல்லாது, மாறாக ஒரு ‘விடுவிப்பும்’ ஒரு ‘கட்டுப்பாடும்’ ஆகவே பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. இஸ்லாம் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக விடுவிக்கப்படும்போது, அந்த விடுவிப்பு நினவேப் போரினால் விளக்கப்பட்டுள்ளது.

ஏழு எக்காளங்களில், இஸ்லாமின் “அயோ” எக்காளங்களே தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் முதன்முதலில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட காலத்திலிருந்து கிருபைக்காலம் முடிவடையும் வரையிலும் ஒரேசீரான வல்லமையாக வரலாற்றை முழுவதும் விரித்துச் செல்கின்றன. ஓடோஆசர், கென்செரிக், ஹுன் அதில்லா, அலாரிக் ஆகியோரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட மேற்கு ரோமத்தின் மேல் வந்த முதல் நான்கு எக்காளங்கள், பின்னைய நாட்களில் தேவபரிபாலனத் தீர்ப்பின் நான்கு வல்லமைகளை முன்வடிவமாகக் காட்டின; ஆனால் அவற்றின் நவீன இணை அவ்வான்மையான நான்கு பண்டைய வல்லமைகளின் நேரடி வழித்தோன்றல் அல்ல. “அயோ” எக்காளங்களின் விஷயத்தில் அப்படியல்ல. இஸ்லாம் ஒருமுறை வரலாற்றில் நுழைந்ததும், கிருபைக்காலம் முடிவடையும் சமயத்தில் அது முழுமையாக விடுவிக்கப்படும் வரையிலும், விடுவிப்பும் கட்டுப்பாடும் கொண்ட ஒரு நேரடியான தொடர்வரிசையைத் தக்கவைத்துக்கொள்கிறது. “அயோ” எக்காளங்களில், ‘விடுவிப்பு’ எனும் “திறவுகோல்” நினவேப் போரினால் குறிக்கப்படுகிறது.

முன்னோடிகள், ஜூலை 27, 1299 என்பதை நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளின் தொடக்கமாகச் சரியாக அடையாளங்கண்டார்கள்; அவை ஜூலை 27, 1449 அன்று முடிவடைந்தன; அதன் பின்னர், ஆகஸ்ட் 11, 1840 அன்று நிறைவுற்ற முந்நூற்று தொண்ணூற்று ஒரு ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் அன்றே ஆரம்பமானது.

முந்தைய கட்டுரையில், ஒட்டோமான் பெய்லிக்கின் நிறுவகரான ஒஸ்மான் I-ன் மகனான சுல்தான் ஓர்ஹான் காஸி, முக்கியமான பைசாந்திய நகரமான நிகோமீடியாவை முற்றுகையிட்டபோது, நிகோமீடியாவின்மேல் கொண்டுவரப்பட்ட கி.பி. 1333 முதல் 1337 வரையான முற்றுகையை நாம் அடையாளம் கண்டோம். இந்த முற்றுகை, அவன் தந்தையான ஒஸ்மானுடன் தொடங்கியிருந்த நிகோமீடியாவுக்கு எதிரான போரின் நிறைவாகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரம், பத்தாம் வசனத்தில் கூறப்படும் நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகள் கி.பி. 1299 ஜூலை 27 அன்று ஆரம்பமானது; மேலும், ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆரம்பமாக இருப்பதால், அந்த ஆரம்பத் தேதியுடன் தொடர்புடைய வரலாறு கவனிக்கப்பட வேண்டும். ஒட்டோமான் வம்சத்தின் நிறுவகரான ஒஸ்மான் I, சுல்தான் ஓர்ஹான் காஸியின் தந்தையாவார்; அவர் கி.பி. 1299 ஜூலை 27 அன்று, நிகோமீடியா நகரத்திற்கு அருகில், நிகோமீடியா பிராந்தியத்தில் நடைபெற்ற பாபேயுஸ் போரில் பைசாந்தியப் பேரரசிற்கு எதிராக முக்கியமான ஆரம்ப வெற்றியை அடைந்தார்; அது ரோமப் பேரரசும் ஆரம்பகால பைசாந்திய வரலாறும் தொடர்பாக மிகவும் முக்கியத்துவமிக்க தலைநகரமாக இருந்தது.

ஜூலை 27, 1299 அன்று, உள்ளூர் ஆளுநர் ஒருவரால் வழிநடத்தப்பட்ட பைசந்தியப் படையை உஸ்மானின் படைகள் தோற்கடித்தன. பித்தீனியாவில் (வடமேற்கு அனடோலியா) ஆட்சியைத் தன் கையில் ஒருங்கிணைக்கத் தொடங்கிய பின்னர், உஸ்மான் பெற்ற முதல் முக்கியமான சுயாதீன இராணுவ வெற்றிகளில் ஒன்றாக இப்போர் கருதப்படுகிறது. சிறிய துருக்கி பேய்லிக் (குடியின ஆட்சி மிக்க சிற்றரசு) என்பதிலிருந்து, பின்பு பைசந்தியப் பகுதிகளுக்கு சவால் விடுத்து அவற்றைக் கைப்பற்றும் எழுச்சி பெறும் சக்தியாக மாறிய மாற்றத்தில், இது ஒரு முக்கியமான படியாக அமைந்தது. அந்த தேதி, இறுதியில் 1453 ஆம் ஆண்டில் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளின் வீழ்ச்சியின்போது ஒட்டோமன் பேரரசு நிறுவப்படுவதற்கு வழிவகுத்த இஸ்லாமின் வளர்ச்சிக்காலத்தின் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. உஸ்மான் காஸி போர்வீரர்களைப் (இஸ்லாமிய உந்துதலால் இயக்கப்பட்ட எல்லைப்புறத் தாக்குதல்வீரர்கள்) பயன்படுத்தினார்; அங்கேயே, உஸ்மானிடமிருந்து தொடங்கி பின்னர் அவரது மகன் ஒர்ஹானிடம்வரை படிப்படியாக வளர்ச்சியடைந்த, அதிக ஒழுங்கமைப்புடைய ஒரு படையாக காஸி எல்லைப்புறப் போர்வீரர்கள் உருவாகத் தொடங்கினர். உஸ்மானின் பாரம்பரியத்தின் மற்ற முக்கிய அம்சங்களில் ஒன்றாக, இஸ்லாம் நிலப்பகுதிகளைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள இது வாய்ப்பளித்தது என்பதும் அடங்கும்; இது காஸி போர்வீரர்களின் போர்முறைக்கு மாறுபட்டதாக இருந்தது, ஏனெனில் அவர்களுடைய ஒழுங்கற்ற திடீர் தாக்குதல்-பின்வாங்கல் தந்திரங்கள், அவர்களுக்கு அவர்களின் வெற்றிகளின் கொள்ளைப் பலன்களை மட்டும் வழங்கின; ஆனால் ஒருபோதும் எந்தப் பிரதேசத்தையும் வழங்கவில்லை.

1299 ஜூலை 27 அன்று, உஸ்மான் நிக்கோமேதியா பிரதேசத்தில் ஒரு படையெடுப்பைத் தொடங்கினார்; அதிலிருந்து முப்பத்து நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவரது மகன் தலைநகரமான நிக்கோமேதியா நகரத்தின் மீது நான்கு ஆண்டுகள் நீண்ட முற்றுகையை ஆரம்பித்தான். தொடக்கத்தில் தந்தை, முடிவில் மகன். நிக்கோமேதியா எனச் சித்தரிக்கப்படும் பிரதேசத்துக்கு எதிராகப் போர் தொடங்கி, அந்தப் பிரதேசத்தின் தலைநகரமான நிக்கோமேதியா நகரை கைப்பற்றுவதோடு முடிவடைகிறது. 1299 முதல் 1337 வரை முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளைக் கொண்ட ஒரு காலப்பகுதி ஆகும்; தீர்க்கதரிசனரீதியாக “முப்பத்தெட்டு” என்ற எண் எழுந்துநிற்றலைச் சின்னமாகக் குறிக்கிறது.

1299 ஜூலை 27 முதல் 1449 ஜூலை 27 வரை உள்ள நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகள், வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் இரண்டாவது ஐயோவுடன் தொடர்புடைய ஒட்டோமன் பேரரசு நிறுவப்படுவதற்கு வழிநடத்திய காலத்தை குறிக்கின்றன. நிகோமீடியாவை படிப்படியாக வென்றெடுத்த முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகள், ஒரு தந்தையுடன் (Osman) தொடங்கி, அவரது மகனுடன் (Orhan) முடிவடைந்தன. இந்தக் காலப்பகுதி, ஒரு கோத்திர ஆட்சிக்குடியரசு படிப்படியாக உயர்ந்து பேரரசாக மாறியதின் முதல் படியை சித்தரிக்கிறது.

1299 ஜூலை 27 முதல் 1449 ஜூலை 27 வரையிலான நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளில், முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளின் முடிவைக் குறிக்கும் நான்கு ஆண்டு முற்றுகை அடங்கியுள்ளது. நிக்கோமீடியாவைக் கைப்பற்றுதல் ஆரம்பமானது தந்தையான ஒஸ்மான் மூலம்; அதன் நிறைவு 1333 முதல் 1337 வரையிலான நான்கு ஆண்டு முற்றுகையினால் சாதிக்கப்பட்டது; அந்த முற்றுகை ஒஸ்மானின் மகனால் நடத்தப்பட்டது.

1449 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 27 அன்று அந்த நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகள் முடிவடைந்தபோது, பைசாந்தியரின் பேரரசரான பதினொன்றாம் கான்ஸ்டன்டைன், அல்லது கிழக்கு ரோமாவின் கடைசி கான்ஸ்டன்டைன், சிங்காசனத்தை ஏற்கத் துருக்கியரிடமிருந்து அனுமதி நாடினார். அந்தத் தேதியிலிருந்து கான்ஸ்டான்டிநோபிளின் வெற்றிகரமான கைப்பற்றல் வரையிலான காலம் நான்கு ஆண்டுகள் ஆகும். அந்த நான்கு ஆண்டுகள் கான்ஸ்டான்டிநோபிளின் முற்றுகையோடு முடிவடைந்தன; அந்த முற்றுகையிலே கடைசி கான்ஸ்டன்டைனும் மரணமடைந்தான். இஸ்லாமின் எழுச்சி, நூற்று ஐம்பது ஆண்டு தீர்க்கதரிசனத்தின் முதல் முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அது நான்கு ஆண்டு முற்றுகையில் உச்சிக்குச் சென்றது. நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகள் முடிவடைந்தபோது, துருக்கியர் அப்பொழுது கொண்டிருந்த வல்லமையினால் கிழக்கு ரோமா இழிவுறுமளவுக்கு, இஸ்லாம் உயர்ந்திருந்தது. 1449 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 27 இன் அந்த இழிவுறுத்தலிலிருந்து நான்கு ஆண்டுகள் கழித்து, 1453 இல், கான்ஸ்டான்டிநோபிள் ஒரு முற்றுகையால் கைப்பற்றப்பட்டது. முதல் முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளின் முடிவு ஒரு முற்றுகையால் குறிக்கப்படுகிறது; ஒட்டோமன் பேரரசின் நிறுவலும் ஒரு முற்றுகையால் குறிக்கப்படுகிறது.

உபாகமத்தில் மோசே நிறுவியபடி, முப்பத்தெட்டு என்னும் எண் ஒரு அடையாளமாக, வனாந்தரத்தில் நாற்பது ஆண்டுகள் அலைந்து திரிந்த தீர்ப்பின் கடைசி முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஆகையால், ஒரு அடையாளமாக முப்பத்தெட்டு என்னும் எண், நாற்பது என்னும் எண்ணோடு தொடர்பைக் கொண்டுள்ளது. உஸ்மான் ஜூலை 27, 1299 அன்று நிகோமீடியா பிரதேசத்தை கைப்பற்றினார்; அதற்கு முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் கழித்து, அவரது மகன் அந்தப் பிரதேசத்தின் தலைநகரத்தை கைப்பற்றினான். அந்தப் பிரதேசமும் தலைநகரமும் இரண்டும் நிகோமீடியாவே ஆகும். வரலாற்றாசிரியர்கள் இந்தப் போரைக், ஒட்டோமன் பேரரசின் எழுச்சியின் ஆரம்பத்தையே மிகத் தெளிவாகக் குறிக்கும் ‘இரண்டு’ படிகளில் முதலாவதாக அடையாளப்படுத்துகின்றனர். வரலாறு அடையாளப்படுத்தும் இரண்டாவது படி, 1301 இல் நடைபெற்ற நிக்கேயா போராகும். அங்கே, தந்தையான உஸ்மான் நிக்கேயா என அழைக்கப்பட்ட பிரதேசத்தை கைப்பற்றினார்; முப்பது ஆண்டுகள் கழித்து, 1331 இல், அவரது மகன், முற்கால ரோமப் பேரரசின் தலைநகரமாக இருந்த நிக்கேயா எனப்படும் தலைநகரத்தை கைப்பற்றினான்.

1299 மற்றும் நிகோமீடியா போருடன் தொடர்பாக, இரண்டு படிகளில் முதலாவதாக, இரண்டாம் படி இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து 1301-இல் வந்தது. 1299 என்பது முப்பத்தெட்டின் ஒரு சின்னமாகும்; மேலும் இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து (நாற்பது), நிகேயா பிரதேசம் தந்தையால் கைப்பற்றப்படுகிறது. பண்டைய இஸ்ரவேல் எழுந்து வாக்குத்தத்த தேசத்தைச் சுதந்தரித்த முப்பத்தெட்டு மற்றும் நாற்பது ஆகியவற்றின் தொடர்பு ஜூலை 27, 1299 மற்றும் 1301-இல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. இஸ்லாம் எழுச்சியடைந்த அந்த முதல் இரண்டு படிகளும், தந்தை அந்தப் பிரதேசத்தை வென்று, இறுதியில் மகன் அந்தப் பிரதேசத்தின் தலைநகரைக் கைப்பற்றுவதால் தொடங்கும் இராணுவப் படையெடுப்புகளால் அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன. அந்த இரண்டு தலைநகரங்களும் வீழ்ந்தபோது, அவை முற்றுகையின் கீழ் வீழ்ந்தன. இரு தலைநகரங்களும் ஒரு காலத்தில் கிழக்கு ரோமின் தலைநகரங்களாக இருந்தன.

1299 மற்றும் 1301 ஆகியவை 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று தமது நிறைவுக்கு வருகின்றன; இது 1838 ஆம் ஆண்டின் வரலாற்றைக் குறிக்கிறது. அந்நாண்டிலேயே, இறுதியில் 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று நிறைவேறவிருந்த மூன்றுநூற்று தொண்ணூற்றொன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் கொண்ட தீர்க்கதரிசனத்தைப்பற்றிய தனது கருத்தையும் முன்னறிவிப்பையும் லிட்ச் முதன்முறையாக வெளியிட்டார். மில்லெரைட்டுகளுக்கான எழுச்சியின் இரண்டு படிகள் 1838 மற்றும் 1840 ஆண்டுகளாக இருந்தன.

லிட்சின் ’38ஆம் ஆண்டின் முன்னறிவிப்பும், அவர் ’40ஆம் ஆண்டில் திருத்திய தரிசனமும், அவர் ஆகஸ்ட் 1 அன்று—அந்தத் திருத்தப்பட்ட முன்னறிவிப்புக்கு பத்து நாட்களுக்கு முன்—எழுதிய அவரது இறுதி அறிக்கையையும் உள்ளடக்குகின்றன. அந்த முன்னறிவிப்பின் நிறைவேற்றமே வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் சரியான முறையியலை உலகம் உணருமாறு நம்பவைத்தது. பண்டைய இஸ்ரவேல் எழுந்துநிற்றலைக் குறித்த முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளில், செங்கடல் கடத்தலிலிருந்து காதேசில் நிகழ்ந்த முதல் கிளர்ச்சிவரை உள்ள இரண்டு ஆண்டுகளும் அடங்கியிருந்தன.

அந்தக் கலகம் பத்து சோதனைகளில் இறுதியானதாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. பத்து சோதனைகள் கொண்ட இரண்டு ஆண்டு சோதனைக்காலம், வனாந்தரத்தில் கழிந்த முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளுடன் சேர்ந்து, 1838 மற்றும் 1840 ஆகியவற்றை முன்னடையாளமாகக் காட்டியது; மேலும் 1840 பத்து நாட்கள் கொண்ட ஒரு காலப்பகுதியை உள்ளடக்கியிருந்தது.

1299 ஜூலை 27 அன்று உஸ்மானுடன் இஸ்லாம் உயரத் தொடங்கிய ஆரம்பப்புள்ளி, 1337 இல் முடிவுறும் நான்கு ஆண்டுகால முற்றுகையுடன் நிறைவடையும் முப்பத்தெட்டு ஆண்டுக் காலத்தைத் தொடங்குகிறது. 1299 ஜூலை 27, ஒட்டோமன் பேரரசின் எழுச்சியின் ஆரம்பப்புள்ளியாக வரலாற்றாசிரியர்கள் அடையாளப்படுத்தும் இரண்டு படிகளில் முதற் படியாக இருந்தது; இரண்டாம் படி 1301 ஆகும். 1299 மற்றும் 1301 ஆண்டுகளில் நிகழ்ந்த நிக்கோமீடியா மற்றும் நிக்கேயா போர்களின் அந்த இரண்டு படிகள், 1838 மற்றும் 1840 ஆண்டுகளுக்கான முன்மாதிரியாக உள்ளன. தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆரம்பம் அதன் முடிவை விளக்குகிறது.

நிகோமேதியாவும் நிக்கேயாவும் தங்களது தனித்தனியான வரலாற்றுக் காலங்களில் கிழக்கு ரோமாவின் தலைநகரங்களாகத் தற்காலிகமாகச் செயல்பட்டன. நிச்சயமாக, கி.பி. 330 முதல் 1453 வரை கான்ஸ்டாண்டினோப்பிள் இறுதியில் கிழக்கு தலைநகரமாக இருந்தது. நிகோமேதியாவும் நிக்கேயாவும் கான்ஸ்டாண்டினோப்பிளின் வீழ்ச்சிக்கான முன்மாதிரிகளாக விளங்குகின்றன; ஏனெனில், இவை அனைத்தும் இஸ்லாமிய முற்றுகைகளினால் வீழ்ந்தன; அந்த முற்றுகைகள், இஸ்லாம் முதலில் அந்தப் பிரதேசத்தின் கட்டுப்பாட்டைப் பெற்றுக்கொண்டு, அதன்பின் தலைநகரத்தை கைப்பற்றிய ஒரு படையெடுப்பின் நிறைவைச் சுட்டிக்காட்டின.

1333 முதல் 1337 வரை உள்ள முதல் நான்கு ஆண்டுக் முற்றுகை, தீர்க்கதரிசனம் முடிவுற்ற 1449 முதல் 1453 வரை உள்ள நான்கு ஆண்டுகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அதற்கு மூன்றுநூற்று தொண்ணூற்று ஒன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் பின்னர், ஜூலை 27, 1299 மற்றும் ஜூலை 27, 1449 ஆகிய அல்பா வரலாற்றில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட ‘முப்பத்தெட்டு மற்றும் நாற்பது’ என்ற பண்புகளில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட தீர்க்கதரிசன வல்லமையின் கீழ் மில்லரைட்டுகள் ‘எழும்புகின்றனர்’; அப்பொழுது இஸ்லாம் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. இஸ்லாமின் எழுச்சியும் தேவனுடைய கடைசி நாட்களின் தூதர்களின் எழுச்சியும், 38 மற்றும் 40 என்ற எண்களின் பரஸ்பர உறவினால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு எண் அடையாளத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன.

எசேக்கியேல் முப்பத்தேழாம் அதிகாரத்தில், கிழக்குக் காற்றின் செய்தியே இஸ்லாம் ஆகும்; அது இறந்த உலர்ந்த எலும்புகளின் மேல் ஊதப்படுவது, அவை எழுந்து ஒரு வல்லமையுள்ள சேனையாக நிற்கும்படியாகும். எசேக்கியேலின் செய்தி வந்து சேரும்போது, எழுச்சி ஆரம்பமாகிறது; அது 1838 மற்றும் 1840 ஆம் ஆண்டுகளின் மில்லரைட் வரலாற்றில் நடந்ததுபோலவே. அந்தச் செய்தி 9/11 அன்று வந்தடைந்தது; விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில், அந்த எலும்புகள் ஒரு வல்லமையுள்ள சேனையாக எழுந்து நிற்கும். கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய சேனை வெற்றிகரமான சபையாக எழுப்பப்படுவது 1838 மற்றும் 1840 ஆம் ஆண்டுகளால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது. 9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான காலம் 1840 முதல் 1844 வரையிலான காலத்தால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது; ஆனால் அது 2023 டிசம்பர் 31 முதல் நாஷ்வில்லின் அக்கினிக் கோள்கள் வரையிலான காலத்தையும் முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது.

முதலாம் கான்ஸ்டன்டைன் (மகான்) ஆட்சிக்காலத்தில் பேரரசு பிளவுபட்டதிலிருந்து, கடைசி கான்ஸ்டன்டைன் வரையிலும் கிழக்கு ரோமின் தீர்க்கதரிசன வரலாறு பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. ஆகையால், முதலாம் கான்ஸ்டன்டைன் மகானுக்கும் பதினொராம் கான்ஸ்டன்டைனுக்கும் நேரடியான இரத்தவழி வம்சாவளி இல்லாதிருந்தபோதிலும், அவர்களின் பெயரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறபடி, அந்தத் தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதி ஒரு தீர்க்கதரிசன அல்லது குறியீட்டுத் தந்தையாலும் ஒரு மகனாலும் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. முதல் மற்றும் கடைசி கான்ஸ்டன்டைனும் ஆல்பா மற்றும் ஓமேகா குறியீடுகளாகவும் தீர்க்கதரிசனரீதியில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றனர்; மேலும், தந்தை (ஆல்பா) கான்ஸ்டான்டினோப்பிளை தலைநகராகத் தேர்ந்தெடுத்தார், மகன் (ஓமேகா) கான்ஸ்டான்டினோப்பிள் தலைநகராக இருப்பதை நிறுத்தியபோது முற்றுகையில் மரித்தான். கிழக்கு ரோமின் தீர்க்கதரிசனக் காலம் முதல் மற்றும் கடைசி கான்ஸ்டன்டைனால் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. கி.பி. 1299, ஜூலை 27 அன்று தொடங்கிய 150 ஆண்டுகளின் காலப்பகுதிக்குள் 38 ஆண்டுகளைக் கொண்ட ஒரு காலப்பகுதி அடங்கியுள்ளது; அது 4 ஆண்டுகள் நீண்ட முற்றுகையுடன் முடிவடைகிறது. அந்த முற்றுகை 1449 முதல் 1453 வரையிலான காலத்தை முன்மாதிரியாகக் காட்டியது. நிக்கோமேதியா இயக்கம் ஒரு பிரதேசம் கைப்பற்றப்படுவதால் தொடங்கி, அந்தப் பிரதேசத்தின் தலைநகரம் கைப்பற்றப்படுவதால் முடிவடைந்தது. முதல் மற்றும் கடைசி கான்ஸ்டன்டைனைப் போலவே, நிக்கோமேதியாவின் கைப்பற்றுதலும் ஒரு தந்தையால் (முதல்) தொடங்கி, ஒரு மகனால் (கடைசி) முடிவுற்றது.

நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளின் ஆரம்பக் காலப்பகுதியில் நிகழ்ந்த நான்கு ஆண்டுக் முற்றுகை, 1449 ஆம் ஆண்டில் கடைசி கான்ஸ்டன்டைனின் அவமானப்படுத்தலிலிருந்து 1453 ஆம் ஆண்டுவரை, கான்ஸ்டான்டினோப்பிள் முற்றுகையிடப்பட்டு வீழ்ந்த அந்த நான்கு ஆண்டுகளுக்குக் கொண்டுசென்றது. மூன்றுநூற்று தொண்ணூற்றொன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் குறிக்கும் இரண்டாம் ஐயோவின் காலத் தீர்க்கதரிசனம் 1449 ஜூலை 27 அன்று தொடங்கி 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று முடிவடைந்தது. அந்தத் தேதி, சகோதரி வைட் தேவனுடைய வல்லமையின் மகிமையான வெளிப்பாடு என்று அழைத்த நான்கு ஆண்டு காலத்தின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது.

1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று இஸ்லாம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது; அதன் பின்னர் நான்கு ஆண்டுக் காலம் ஒன்று இருந்தது; அது பெந்தெகொஸ்தே நாளில் பரிசுத்த ஆவியின் ஊற்றலுடனும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டில் வல்லமையுள்ள தூதன் இறங்குதலுடனும் ஒத்திசைவாக அமைந்தது; அப்போது, 9/11 அன்று, மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாமினால் நியூயார்க்கின் “பெரிய கட்டிடங்கள்” தாக்கப்பட்டன. 9/11 என்பது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது. முத்திரையிடுதல் என்பது ஒரு காலப்பகுதியாகும்; அந்த முத்திரையிடும் காலப்பகுதியின் முடிவு, அதன் தொடக்கக் காலப்பகுதியின் பண்புகளை உடையதாகும். 9/11 அன்று கிறிஸ்து இறங்கியபோது, இறுதியான முத்திரையிடும் காலப்பகுதி தொடங்கிய 2023 டிசம்பர் 31 அன்று, இரண்டு சாட்சிகளையும் உயிர்த்தெழுப்புவதற்காக மிகாயேல் இறங்குவதை அவர் முன்மாதிரியாகக் காட்டினார்.

நினவேயின் யுத்தமாகிய அந்தத் திறவுகோல், 1453க்குள் கிழக்கு ரோமாவை வீழ்த்திவிடும் இஸ்லாமின் பல்வேறு விடுதலிகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. பத்தாம் வசனத்தில் கூறப்பட்ட “ஐந்து மாதங்கள்” எனும் நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குள், அதன் ஆரம்பமும் முடிவும் தலா நான்கு ஆண்டுகளைக் கொண்ட காலப்பகுதியை உள்ளடக்குகின்றன. அந்த இரண்டு நான்கு ஆண்டு காலப்பகுதிகள், 1840 முதல் 1844 வரையிலான நான்கு ஆண்டு காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டிய, முந்நூற்று தொண்ணூற்று ஒன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் நிறைவுறுதலுடன் இணைகின்றன; அக்காலத்தில் கிறிஸ்து “தமது மகிமையினால் முழு பூமியையும் ஒளியூட்டுவார்.” 1844ஆம் ஆண்டில், தீர்க்கதரிசனக் காலம் இனி பயன்படுத்தப்படாமல் நின்றது; ஏனெனில் காலம் “இனி இருக்காது.”

நான்கு ஆண்டுக் காலப்பகுதிகளைக் கொண்ட அந்த மூன்று கோடுகள், 9/11 இலிருந்து ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான முத்திரையிடும் காலத்துடன் ஒத்திசைகின்றன; மேலும், 2023 டிசம்பர் 31 முதல் நாஷ்வில்லின் அக்னிக்குண்டுகளை ஏவுவதற்காக இஸ்லாம் மறுபடியும் விடுவிக்கப்படும் வரையிலான காலத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும், 9/11 இலிருந்து ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான ஃப்ராக்டலுடனும் அவை ஒத்திசைகின்றன.

2023 டிசம்பர் 31 முதல் நாஷ்வில்லின் தீப்பந்தங்கள் வரையிலான தீர்க்கதரிசனப் பிராக்டல், 9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரை உள்ள முத்திரையிடும் காலத்தோடு முழுமையாக ஒத்திசையும் மூன்று நான்கு-வருட தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதிகளால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது. ஆகையால், 2023 டிசம்பர் 31 முதல் நாஷ்வில் தாக்குதல் வரை உள்ள வரலாற்றை நான்கு சாட்சிகள் அடையாளப்படுத்துகின்றன; மேலும், நினவேயின் யுத்தமே இந்தச் சாட்சிகள் ஒவ்வொன்றிற்கும் “திறவுகோல்” ஆக இருந்தது. 1333, 1449, 1840 மற்றும் 9/11 ஆகிய அனைத்தும் திருப்புமுனைகள்— “திறவுகோல்கள்.”

கி.பி. 284-இல் பேரரசனான பின்பு, 293-இல், டையோக்ளீஷியன் பேரரசை சட்டப்பூர்வமாக கிழக்கு மற்றும் மேற்கு என்று பிரித்து, டெட்ரார்க்கி முறைமையை நிறுவியபோது, ரோமப் பேரரசின் கிழக்குத் தலைநகராக நிகோமீடியாவைத் தேர்ந்தெடுத்தான். நிகோமீடியா பல தசாப்தங்களுக்குக் கிழக்கில் முக்கிய நிர்வாக மற்றும் இராணுவத் தலைநகராகச் செயல்பட்டது. மாபெரும் கான்ஸ்டான்டீன், அருகிலிருந்த பைசாந்தியத்தில் புதிய தலைநகரை அமைக்க முடிவு செய்வதற்கு முன்பு (அதற்கு அவர் கி.பி. 330-இல் கான்ஸ்டான்டினோபிள் என்று மறுபெயரிட்டார்), இதனை ஒரு தளமாகப் பயன்படுத்தினார். கான்ஸ்டான்டினோபிள் முக்கியத் தலைநகரான பின்பும், மார்மரா கடலின் கிழக்குக் கரையில் முக்கியமான மூலோபாய இடத்தில் அமைந்திருந்த நிகோமீடியா, பெரிய பிராந்திய மையமாகத் தொடர்ந்தது. ஆகையால், ரோம் அல்லது கான்ஸ்டான்டினோபிள் போல அது நிரந்தரத் தலைநகராக இல்லாவிட்டாலும், ரோம வரலாற்றின் ஒரு முக்கிய மாற்றக்காலத்தில் நிகோமீடியா அதிகாரப்பூர்வமாக கிழக்குத் தலைநகராக நியமிக்கப்பட்டது. அந்த நூற்றைம்பது ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தில் கிழக்கு ரோமின் ஒரு தலைநகரம் கைப்பற்றப்படுகிறது; அதன் முடிவிலும் கிழக்கு ரோமின் ஒரு தலைநகரம் கைப்பற்றப்படுகிறது. இவ்விரு கைப்பற்றல்களிலும் முற்றுகை இடம்பெற்றது.

கி.பி. 293-ஆம் ஆண்டில் டெட்ரார்க்கி முறையை அமல்படுத்தியபோது, பேரரசர் டியோக்ளீஷியன் நிகோமீடியாவை ரோமப் பேரரசின் கிழக்கு தலைநகரமாக அதிகாரப்பூர்வமாக நிர்ணயித்தார். டெட்ரார்க்கி முறை, பேரரசின் மேற்கு மற்றும் கிழக்கு எனும் இரு பிரிவுகளால் அமைந்திருந்தது; கிழக்கிலும் மேற்கிலும் தலா ஒரு மூத்த பேரரசர் (Augusti) மற்றும் ஒரு இளைய பேரரசர் (Caesar) இருந்தனர்; இவ்வாறாக ‘டெட்ரார்க்கி’ என்ற சொல்லால் குறிக்கப்படும் நான்கு என்ற எண்ணிக்கை உருவானது.

டயோக்ளீஷியன் ஸ்மிர்னா சபையின் ஒமேகா அடையாளமாக இருக்கிறார்; நீரோ அல்பா அடையாளமாக இருக்கிறார். மகா கான்ஸ்டன்டைன் பெர்காமு சபையின் அல்பா அடையாளமாக இருக்கிறார்; ஜஸ்டினியன் ஒமேகா அடையாளமாக இருக்கிறார்.

ரோமப் பேரரசை கிழக்கு மற்றும் மேற்கு என ‘சட்டபூர்வமாக’ பிரித்தல் (அது நீடிக்கவில்லை) டயோக்ளீஷியனால் நிறைவேற்றப்பட்டது; ரோமின் கிழக்கு-மேற்கு தீர்க்கதரிசனப் பிரிவை கான்ஸ்டன்டைன் நிறைவேற்றினார். ஸ்மிர்னாவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் துன்புறுத்தலின் இரண்டாம் குறியீட்டு சபையின் வரலாற்றுக் காலத்தில், ரோம் சட்டபூர்வமாக கிழக்கு மற்றும் மேற்கு எனப் பிரிக்கப்பட்டது; மேலும் பெர்காமோஸால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் சமரசத்தின் மூன்றாம் குறியீட்டு சபையின் வரலாற்றில், ரோம் தீர்க்கதரிசனரீதியாக கிழக்கு மற்றும் மேற்கு எனப் பிரிக்கப்பட்டது. 293 ஆல்பா ஆக இருந்தது; 330 ஓமேகா ஆக இருந்தது; மேலும் கி.பி. 330 ஆம் ஆண்டு மே 11 அன்று, மாபெரும் கான்ஸ்டன்டைன், பேரரசின் தலைநகரமாக கான்ஸ்டான்டினோப்பிளை அர்ப்பணித்தார்.

கி.பி. 293 ஆம் ஆண்டில் டயோக்ளீஷியனால் ஏற்படுத்தப்பட்ட சட்டப்பூர்வப் பிரிவு, அதனைத் தொடர்ந்து நிகழ்ந்த உள்நாட்டுப் போரினால் கி.பி. 313 ஆம் ஆண்டின் மிலான் ஆணைக்கட்டு வரையில் சிதைந்து போனது. மிலான் ஆணைக்கட்டு பிறப்பிக்கப்பட்டபோது, கிறிஸ்தவத்தை சட்டப்பூர்வமாக அங்கீகரித்து, அதனால் டெட்ரார்க்கி எனப்படும் நான்கு ஒருங்கிணைந்த ஆட்சியாளர்களின் அமைப்பு நடைமுறையில் முடிவுக்கு வந்தபோது, அது இரண்டு பிரதான அதிகாரங்களுக்கிடையேயான போராட்டமாகச் சுருங்கியது (மேற்கில் கான்ஸ்டன்டைன், கிழக்கில் லிசினியஸ்). வீழ்ச்சியை ஏற்படுத்திய அந்தச் சட்டப்பூர்வப் பிரிவு, ஒரு பிரிவிலிருந்து அடுத்த பிரிவு வரையிலான இருபது ஆண்டுக் காலப்பகுதியைக் குறிக்கிறது; மேலும், அந்த இரு பிரிவுகளும் அந்த அமைப்பின் வீழ்ச்சியைத் துரிதப்படுத்தின.

ஸ்மூர்னா திருச்சபையின் காலம் கி.பி. 64 ஆம் ஆண்டில் நேரோவினால் ஆரம்பமானது; அப்பொழுது ரோமின் மகா தீவிபத்தை கிறிஸ்தவர்களைத் துன்புறுத்துவதற்கான ஒரு சாதனமாக நேரோ பயன்படுத்தினான்; அந்தத் தீயை ஏற்படுத்தியவர்கள் கிறிஸ்தவர்களே என்று அவன் குற்றம் சாட்டினான். நேரோ துன்புறுத்தலின் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுவதோடு, கடைசி நாட்களின் இறுதி துன்புறுத்தலுக்கும் ஒரு முன்மாதிரியாக நிற்கிறான். அந்த இறுதி துன்புறுத்தல், உதவி செய்ய யாரும் இல்லாத நிலையில் பாப்பரச அதிகாரம் தனது முடிவைச் சந்திக்கும் சோதனைக்கால முடிவுவரை தொடர்கிறது. ஆகவே, முதல் துன்புறுத்தலின் காலம் ரோமின் எரிப்பால் ஆரம்பமானதுபோல, கடைசி துன்புறுத்தலும் ரோமின் எரிப்போடு முடிவடைகிறது.

ஸ்மிர்னா திருச்சபையின் காலம் கி.பி. 64-இல் நீரோவுடன் தொடங்கியது; அப்போது ரோமின் மகா தீப்பற்றலை, அந்தத் தீயை கிறிஸ்தவர்கள் ஏற்படுத்தினர் என்று அவர்களை குற்றம் சாட்டிய நீரோ, கிறிஸ்தவர்களைத் துன்புறுத்துவதற்குப் பயன்படுத்தினான். இருநூற்று ஐம்பது ஆண்டுகள் கழித்து, அது கி.பி. 313-இல் மிலான் அரசாணையுடன் முடிவுற்றது. அந்த “அரசாணை,” டயோக்ளீஷியனின் சட்டப்பூர்வப் பிரிவினையால் தொடங்கிய இருபது ஆண்டுக் காலத்தின் முடிவாக இருந்தது; அதேவேளை, நீரோவினால் தொடங்கிய ஸ்மிர்னாவின் இருநூற்று ஐம்பது ஆண்டுக் காலத்தின் முடிவுமாகவும் இருந்தது. ஸ்மிர்னா திருச்சபையினாலும் நீரோவினாலும் குறிக்கப்படும் அந்த இருநூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளான துன்புறுத்தல், டயோக்ளீஷியனால் ஏற்படுத்தப்பட்ட மிகக் கொடிய துன்புறுத்தலின் பத்து ஆண்டுகளையும் உள்ளடக்கியதாக இருந்தது. அந்த பத்து ஆண்டுகளான துன்புறுத்தல், கி.பி. 293-இல் பேரரசின் சட்டப்பூர்வப் பிரிவினையால் தொடங்கிய டயோக்ளீஷியனின் இருபது ஆண்டுகளில் பிந்தைய பாதியாக இருந்தது. கி.பி. 293-இல் டயோக்ளீஷியன் பேரரசை கிழக்கு மற்றும் மேற்கு என சட்டப்பூர்வமாகப் பிரித்ததிலிருந்து, தலா பத்து ஆண்டுகளைக் கொண்ட இரண்டு காலப்பகுதிகளால் அமைந்த ஒரு இருபது ஆண்டுக் காலம் தொடங்கியது.

டயோக்ளீஷியன் பேரரசை சட்டபூர்வமாக கிழக்காகவும் மேற்காகவும் பிரித்தான்; இவ்வாறு, கான்ஸ்டாண்டீன் நிறைவேற்றிய தீர்க்கதரிசனப் பிரிவை முன்மாதிரியாகக் காட்டினான். டயோக்ளீஷியனின் பிரிவு கிழக்கு–மேற்கு என இருந்தது; ஆயினும் அதில் கிழக்கில் இரண்டு ஆட்சியாளர்களும் மேற்கில் இரண்டு ஆட்சியாளர்களும் இருந்தனர். ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் ஒரு முதன்மை ஆட்சியாளரும் ஒரு இரண்டாம் நிலை ஆட்சியாளரும் இருந்தனர். கி.பி. 303 பிப்ரவரி 23 அன்று, டயோக்ளீஷியன் கிறிஸ்தவர்களுக்கு விரோதமாக பல ‘அரசாணைகளில்’ முதற்ததைப் பிறப்பித்தான்; இதுவே மாபெரும் துன்புறுத்தலின் தொடக்கத்தைக் குறித்தது (இது டயோக்ளீஷியன் துன்புறுத்தல் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது); ரோமப் பேரரசில் கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிராக நிகழ்ந்தவற்றில் அதுவே மிகக் கடுமையானதும் மிகவும் பரவலானதுமான துன்புறுத்தலாக இருந்தது.

மகா உபத்திரவு, டயோக்ளீஷியனின் பின்வந்த ஆட்சியாளர்களின் கீழ் (குறிப்பாக கலேரியஸின் கீழ்) கி.பி. 313 வரை தொடர்ந்தது; அப்போது அது மிலான் அரசாணையால் முடிவடைந்தது. தீர்க்கதரிசனக் காலத்தில் ஸ்மிர்னா சபையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட உபத்திரவத்தின் ஓமேகா உபத்திரவமாகிய டயோக்ளீஷியனை முன்னுருவாக்கிய உபத்திரவத்தின் ஆல்பா அடையாளமாக நீரோ விளங்குகிறான். அந்த உபத்திரவு, மேற்கின் கான்ஸ்டண்டைனும் கிழக்கின் லிசீனியுஸும் இடையே ஏற்பட்ட ஒரு அரசியல் திருமணத்தாலும் ஒரு உடன்படிக்கையாலும் முடிவுற்றது. கி.பி. 313 பிப்ரவரியில், கான்ஸ்டண்டைனும் லிசீனியுஸும் மிலானில் சந்தித்து, மிலான் அரசாணையை வெளியிட்டனர்; அது பேரரசு முழுவதும் கிறிஸ்தவர்களுக்கு (மற்றவர்களுக்கும்) மத சகிப்புத்தன்மையை வழங்கியது. தங்களுடைய அரசியல் கூட்டணியை வலுப்படுத்துவதற்காக, இந்தச் சந்திப்பின்போது அல்லது அதனைச் சுற்றிய காலத்தில், லிசீனியுஸ் கான்ஸ்டாண்டியா (கான்ஸ்டண்டைனின் தந்தைவழி ஒருத்தாய் சகோதரி) என்பவரை மணந்தான். இந்தத் திருமணம் ஒரு மரபுவழி ரோமப் அரசியல் கூட்டணியாக இருந்து—அந்த இரு பேரரசர்களுக்கிடையேயான உடன்பாட்டை முத்திரையிட்டதோடு, பல ஆண்டுகளாக நீடித்த உள்நாட்டுப் போருக்குப் பின் பேரரசை தற்காலிகமாக நிலைப்படுத்தவும் உதவியது. அந்தக் கூட்டணி நீண்ட காலம் நிலைக்கவில்லை. பின்னர் கான்ஸ்டண்டைனும் லிசீனியுஸும் ஒருவருக்கொருவர் போரிட்டார்கள்; கி.பி. 324-இல் கான்ஸ்டண்டைன் லிசீனியுஸைத் தோற்கடித்து, ஒரே ஆட்சியாளனானான்.

நேரோவிலிருந்து கொன்ஸ்தந்தீன் வரையில், இருநூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளைக் கொண்ட ஸ்மிர்னாவின் தீர்க்கதரிசனக் காலம் நிறைவேறியது; 313 ஆம் ஆண்டில், சமரசத்தின் சபையான பெர்காமு சபை ஆரம்பித்து, 538 ஆம் ஆண்டில் தியாத்தீரா சபையுடன் முடிவடைந்தது. ஸ்மிர்னாவின் இருநூற்று ஐம்பது ஆண்டுகள் உபத்திரவத்தின் ஒரு காலத்தைக் குறித்தன; மேலும், அந்த மொத்தக் காலத்தின் இறுதிப்பகுதியில், டியோக்ளீஷியனின் உபத்திரவு, வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் கூறப்பட்ட “பத்து நாட்கள்” (பத்து ஆண்டுகள்) என்பதைக் நிறைவேற்றியது; அங்கு உபத்திரவத்தின் மிகக் கொடிய காலம், மொத்தக் காலத்தின் ஒரு பிராக்டலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அந்தப் பத்து ஆண்டுகள், இருநூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளின் ஒரு பிராக்டலாகும். அந்தப் பத்து ஆண்டுகள், நேரோவின் உபத்திரவத்தின் ஓமேகாவைக் குறிக்கின்றன; அவற்றின் முடிவில், பேரரசின் கிழக்கு மற்றும் மேற்கு எனும் ஓமேகா பிரிவு நிகழ்ந்தது.

ஸ்மிர்னா கி.பி. 64-ஆம் ஆண்டில் ரோமின் எரிப்போடு தொடங்கி, இருநூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு கி.பி. 313-ஆம் ஆண்டில் மிலான் அரசாணையுடனும் கிழக்கு மற்றும் மேற்கு ஆகியவற்றின் அரசியல் திருமணத்துடனும் முடிவுற்றது. துன்புறுத்தலின் பத்தாண்டு பிராக்டல் கி.பி. 303-ஆம் ஆண்டில் தொடங்கி, கி.பி. 313-ஆம் ஆண்டில் மிலான் அரசாணையுடனும் கிழக்கு மற்றும் மேற்கு ஆகியவற்றின் அரசியல் திருமணத்துடனும் முடிவுற்றது. கிழக்கு மற்றும் மேற்கு ஆகியவற்றின் சட்டப்பூர்வப் பிரிவினையால் டயோக்ளீஷியன் கி.பி. 293-ஆம் ஆண்டில் தொடங்கிய இருபது ஆண்டுகள், கி.பி. 313-ஆம் ஆண்டில் கிழக்கு மற்றும் மேற்கு ஆகியவற்றின் அரசியல் திருமணத்துடன் முடிவுற்றன. கிழக்கு மற்றும் மேற்கு ஆகியவற்றுக்கிடையிலான கி.பி. 313-ஆம் ஆண்டின் திருமண உடன்படிக்கை, கி.பி. 324-ஆம் ஆண்டின் விவாகரத்துடன் முடிவுற்றது; அப்பொழுது கான்ஸ்டன்டைன் கிழக்கின் லிசினியஸைத் தோற்கடித்து, ரோமின் ஒரே ஆட்சியாளனானான். கி.பி. 324-ஆம் ஆண்டின் தீர்க்கதரிசனப் விவாகரத்து, கி.பி. 321-ஆம் ஆண்டின் முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்குப் மூன்று ஆண்டுகள் பிறகு நிகழ்ந்தது.

313 முதல் 330 வரையிலான பதினேழு ஆண்டுகள் ஒரு அரசியல் திருமணத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; மேலும் ஸ்மிர்ணாவாலும் நீரோவாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட துன்புறுத்தலின் முடிவையும், பெர்கமுவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட சமரசச் சபையின் தொடக்கத்தையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன. 313-இல் நடைபெற்ற அந்தத் திருமணத்தில் பெர்கமுவின் தொடக்கம் ஏற்பட்டது; அதனைத் தொடர்ந்து 321-இல் முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் ஆரம்பமான துன்புறுத்தலின் தொடக்கம் வந்தது. அதனைத் தொடர்ந்து 324-இன் தீர்க்கதரிசன விவாகரத்து வந்தது; அது கிழக்கையும் மேற்கையும் கான்ஸ்டண்டீனின் கீழ் ஒரே பேரரசாகக் கொண்டு வந்தது. ஆறு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், 330-இல், கிழக்கு மற்றும் மேற்கு எனும் பிரிவு தீர்க்கதரிசன ரீதியாக மறுபடியும் நிகழ்ந்தது. அந்தப் பதினேழு ஆண்டுகள் பெர்கமு சபையின் ஆல்பா காலத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; அது 538-இல் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் தியாத்திரா சபை வந்து சேரும் வரையிலும் தொடர்ந்திருக்கும். அந்த ஆல்பா காலம், 330 முதல் 538 வரையிலான காலப்பகுதியின் முடிவில் ஒரு ஓமேகா வரலாற்றை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும். பெர்கமுவின் ஓமேகா வரலாறு 496, 508 மற்றும் 533 ஆகிய காலப்பகுதியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

ராபியா போரின் ப்டோலமி “பதினேழு ஆண்டுகள்” ஆட்சி செய்தான்; மேலும் ராபியா போருக்கும் பானியம் போருக்கும் இடையில் “பதினேழு ஆண்டுகள்” இருந்தன. அந்தப் பதினேழு ஆண்டுகள், 313 முதல் 330 வரையிலான பதினேழு ஆண்டுகளோடு குறியீட்டுரீதியாக ஒத்திசைகின்றன. ஸ்மிர்னாவின் இருநூற்று ஐம்பது ஆண்டுகள், நீரோவின் காலத்தில், பெர்கமு சபையின் முதல் பதினேழு ஆண்டுகளுக்குக் கொண்டு சென்றன; மேலும் அவை, கி.மு. 457-இல் மூன்றாவது கட்டளையோடு தொடங்கிய இருநூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளோடும் இணைகின்றன; அந்தக் கட்டளையே தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம் பதினான்காம் வசனத்தில் கூறப்படும் 2300 ஆண்டுகளின் தொடக்கப் புள்ளியாகும்; அது அட்வென்டிசத்தின் அடித்தளமும் மையத் தூணுமாகும். இருநூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளைக் கொண்ட இரு சாட்சிகள், 1776-இல் தொடங்கி 2026-ஆம் ஆண்டாகிய இவ்வருடத்தில் முடிவடையும் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாவது ராஜ்யத்தின் இருநூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளோடு ஒத்திசைகின்றன.

அட்வென்டிசத்தின் முன்னோடிகள் 313 முதல் 330 வரையான பதினேழு ஆண்டுகளை காணவோ புரிந்துகொள்ளவோ இல்லை; ஏனெனில் 1844 ஆம் ஆண்டில் அவர்கள் ஏழாம் நாள் சபாத்து அல்லது சூரியனின் நாள் எனும் விவகாரத்தைக்கூட இன்னும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. இருப்பினும், அவர்கள் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரம், பத்தாம் வசனத்தில் காணப்படும் நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளை அறிந்துகொண்டார்கள்; அது ஆகஸ்ட் 11, 1840 அன்று முடிவடைந்த முந்நூற்று தொண்ணூற்று ஒன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் கொண்ட காலப்பகுதிக்குக் கொண்டுசென்ற ஒரு காலத்தின் தொடக்கப்புள்ளியாக ஆனது. அந்தப் புரிதல் தேவனுடைய வல்லமையின் ஒரு மகத்தான “வெளிப்பாட்டை” உண்டாக்கியது.

வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளைக் கொண்ட இரண்டாம் காலப்பகுதியை முன்னோடிகள் அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை. அவர்களின் அடிப்படைப் புரிதலே வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதின் “புதிய ஒளி” கட்டியெழுப்பப்பட்டுள்ள மேடையாக உள்ளது. அந்த ஒளி நினிவேயின் போரின் “திறவுகோல்” மூலம் திறக்கப்படுகிறது. அந்த “திறவுகோல்” தீர்க்கதரிசனத்தைப் பயிலும் ஒருவருக்குத் தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் சித்தரிக்கும் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் எல்லா இராச்சியங்களையும் அடையாளம் காண அனுமதிக்கிறது. பாபிலோன், மேதோ-பாரசீகம், கிரேக்கம், செலூக்கியரும் தாலமியரும் ஆன பேரரசுகள், முகம்மதின் இராச்சியம், மேலும் இன்னும் முக்கியமாக, ரோமின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் மட்டுமல்லாமல், கிழக்கு மற்றும் மேற்கு ரோமின் இராச்சியங்களின் எழுச்சி மற்றும் வீழ்ச்சியையும், அத்துடன் ஐக்கிய அமெரிக்காவையும் (பொய்த்தீர்க்கதரிசி), பாப்பரசாட்சியையும் (மிருகம்), மற்றும் ஐக்கிய நாடுகள் சபையையும் (வலுசர்ப்பம்) அடையாளம் காட்டுவதன் மூலம் ரோமப் பேரரசை அது பெரிதும் வெளிப்படுத்துகிறது. இந்த இராச்சியங்களின் எல்லா எழுச்சிகளும் வீழ்ச்சிகளும், முடிவில் உலகத்தை ஆர்மகெத்தோனுக்கு கொண்டு வரும் வலுசர்ப்பம், மிருகம், மற்றும் பொய்த்தீர்க்கதரிசி ஆகியோரின் இயக்கங்களுக்கு சாட்சியளிக்கின்றன. அந்த இயக்கம் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களுக்குள் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது; அந்த இயக்கத்தின் தொடக்கம் நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.

நினிவேப் போர், முடிவுக்கால நிகழ்வுகளின் வரிசையில் ரோமப் பேரரசு, கிழக்கு மற்றும் மேற்கு ரோமத்தின் இராஜ்யங்கள், மேலும் பாப்பரச ரோமம் ஆகியவற்றின் சாட்சிகளை ஒழுங்குபடுத்திச் சமநிலைப்படுத்துவதற்கான தீர்க்கதரிசனக் குறிப்புநிலையை வழங்குகிறது. ஆகையால், நினிவேப் போர் ரோமத்தைச் சார்ந்த பல்வேறு தீர்க்கதரிசனச் சாட்சிகளை முழுமையாக விளக்குகின்ற திறவுகோலாகும்; மேலும் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம் பதினான்காம் வசனத்தின்படி, தரிசனத்தை நிலைநிறுத்துவது ரோமமே. அந்த வரிசைகளை ஒன்றிணைக்கும் திறவுகோல் நினிவேப் போரே ஆகும்.

வெளிப்படுத்தின புத்தகத்தின் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் உள்ள ஐயோக்களை விவரிக்கும் முந்தைய ஐந்து கட்டுரைகளை அடுத்த கட்டுரையில் நாம் ஒன்றிணைக்கத் தொடங்குவோம்.