நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைக்கப்பட்ட வரலாறு - இருபத்தைந்து ஆம் எண்

எசேக்கியேல், ஏசாயா, மற்றும் யோவான் ஆகியோரின் பரிசுத்தஸ்தல அனுபவத்துடன் தொடர்புடைய சத்தியத்தின் பல்வேறு கோடுகளை அளிக்கும் Testimonies என்னும் நூலில் உள்ள ஒரு பகுதிமீது நான் ஆதாரம் கொண்டுவரி வந்துள்ளேன். வெளிப்படுத்தல் முதலாம் அதிகாரத்தில், தன் பின்னால் இருந்த ஒரு குரலைக் காணும்படி யோவான் திரும்பினான்.

பத்மோஸ் தீவிலிருந்து பின்னர் பரலோகப் பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள், அங்கு யோவான் கிறிஸ்துவின் தரிசனத்தைக் காண்கிறான்; இதைப் பற்றிச் சகோதரி வைட் எங்களுக்கு அறிவிப்பதாவது, அது தானியேல் தன் புத்தகத்தின் பத்தாம் அதிகாரத்தில் கண்ட அதே தரிசனமே ஆகும்.

முதல் ஒன்பது வசனங்கள், மனிதரின் கிருபைக்காலம் முடிவுறுவதற்கு முன்பாகவே இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல் எவ்வாறு முத்திரை நீக்கப்பட்டு வெளிப்படுகிறது என்பதை அடையாளப்படுத்துகின்றன. அந்த வெளிப்படுத்தல் தேவனால் இயேசுவுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது; இயேசு அதை கபிரியேலுக்குக் கொடுத்தார்; கபிரியேல் அதை யோவானுக்குக் கொடுத்தார், மேலும் யோவான் அந்தச் செய்தியை ஏழு சபைகளுக்குக் அனுப்பும்படி ஒரு பொறுப்புக் கட்டளையையும் பெற்றார். இதே காரியத்தைச் செய்யும் தன் ஆணையை ஏசாயா ஆறாம் அதிகாரத்தில் பெற்றார்; எசேக்கியேல் இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் அதிகாரங்களில் அதே கட்டளையைப் பெற்றார். யோவான் தன் ஆணையைப் பெறும் வேளையில் சிறைவாசியாக இருக்கிறார்; எசேக்கியேலும் தானியேலும் பாபிலோனில் சிறைப்பட்டவர்களாக இருக்கின்றனர்; ஏசாயா யூதாவின் துன்மார்க்க ராஜாவாகிய ஆகாஸின் காலச் சரித்திரத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.

இந்தத் தீர்க்கதரிசியின் பரிசுத்தஸ்தல அனுபவங்களால் முன்னுருவாக்கப்படுகிற நபர்களுக்கே இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டின் செய்தி அளிக்கப்படுகிறது என்ற உண்மைக்குச் வேதாகமத்தின் நான்கு சாட்சிகள் சான்றளிக்கின்றன. நாம் பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் பிரவேசிக்கும் வேளையில்தான், நாம் அறிவிக்க நியமிக்கப்பட்டிருக்கும் செய்தி எமக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது. “ஒவ்வொரு ஆத்துமாவையும்” சோதிக்கும் “உலைநெருப்பு” என்பது மல்கியா மூன்றாம் அதிகாரத்தில் கூறப்பட்ட உலைநெருப்பே ஆகும்.

வெள்ளி உருக்கி சுத்திகரிப்பவன், அந்த வெள்ளி தன் முகத்தைப் பிரதிபலிக்கும் அளவுக்கு மிகச் சுத்தமாகியபோது, அது உலையில் சரியான கால அளவு இருந்தது என்பதை அறிவான். பண்டைய காலத்தில் வெள்ளி எவ்வாறு சுத்திகரிக்கப்பட்டது என்பதைக் குறித்த இந்த உண்மை, தானியேல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் கண்ட “மராஹ்” என்ற காரணவினையுடன் ஒத்திசைகிறது. இந்த இறுதிநாட்களில், கர்த்தர் தமது ஜனங்களைப் பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் நடத்திச் சென்று, ஒரு லட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தின் கொடியின் ஒரு பகுதியாக இருக்க வேண்டிய வேட்பாளர்களைச் சோதித்து, சுத்திகரித்து, கழுவிச் சீராக்குகிறார். இந்தக் காலப்பகுதியில், நாம் “அக்கிரமத்தை அகற்றி, இருதயத்திலும் வாழ்விலும் சுத்தராய் ஆகிறோமானால்,” அவர் நம்மோடு “வேலைசெய்வார்.” சிலர், தானியேல் பத்து அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களைப்போல, அந்த அனுபவத்திலிருந்து ஓடிப்போகிறார்கள்; ஆனால் தானியேலால் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறவர்கள், இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டின் அந்த மகத்தான கண்ணாடித் தரிசனத்தை உண்மையாகக் காண்பவர்கள், ஏசாயா விளக்குகிறபடியே, பலிபீடத்திலிருந்து வந்த ஒரு நெருப்புக்கரியால் தங்கள் உதடுகள் தொடப்படுவார்கள்; மேலும், வழிதவறிய ஒரு சபைக்கும், பின்னர் உலகத்திற்கும், ஒரு செய்தியை அறிவிக்கும்படி சுத்திகரிக்கப்பட்டு ஆயத்தப்படுத்தப்படுவார்கள்.

இந்தச் செய்தி பரிசுத்தஸ்தலத்திலுள்ள அந்த விசுவாசமுள்ள ஆத்துமாக்களுக்கு முன்வைக்கப்படுகிறது. லேவியராகமம் இருபத்து மூன்று, பெந்தெகொஸ்தே காலத்தோடு ஒத்திசைக்கப்பட்டபோது, மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திலுள்ள உடன்படிக்கையின் பெட்டகத்தை பிரதிபலிப்பதற்காக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. விசுவாசத்தினாலே, அதிகாரத்தின் செய்திகளின் கட்டமைப்பு, உலைச் சோதனை நிறைவேறுகின்ற பரிசுத்த வரலாற்றின் உட்பகுதியில் மூன்று வழிக்குறிகளை அடையாளப்படுத்துகிறது. தெய்வீகமாய் ஆழ்ந்தது—இருபத்து மூன்றாம் அதிகாரத்தின் தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பு, தீர்க்கதரிசனத்தின் மாணவருக்குப் முதல் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தில் எசேக்கியேலைக் கண்டறிய அனுமதிக்கிறது.

ஒரு ஆசாரியனாக, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தில், எசேக்கியேல் பதினேழாவது யூபிலி சுழற்சியின் முப்பதாவது ஆண்டில் இருக்கிறார்; கி.மு. 587-இல் நெபுகாத்நேச்சார் எருசலேமை மேற்கொண்ட மூன்று முற்றுகைகளில் மூன்றாவதற்கு ஐந்து ஆண்டுகள் முன்பாக. வசனத்தில் கூறப்படும் முப்பதாவது ஆண்டு, பழைய ஏற்பாட்டு வரலாற்றின் மிகப் பெரிய மறுமலர்ச்சிக்குப் பிறகு முப்பது ஆண்டுகளாகும்; மேலும் அது ஐந்தாவது ஆண்டின் ஐந்தாவது நாளில் நிகழ்கிறது; இவ்வாறு எசேக்கியேலின் சாட்சியத்தின் மேல் ஐந்து என்ற எண் வைக்கப்படுகிறது. தொடக்கத்தின் முதல் இரண்டு வசனங்களில், முப்பது ஒருமுறை அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருப்பதையும், ஐந்து என்ற எண் மூன்று முறை குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதையும் நாம் காண்கிறோம். பெந்தெகொஸ்து காலத்துடன் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட லேவியராகமம் இருபத்துமூன்றின் கட்டமைப்பில், முப்பது மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் இரண்டாவது சோதனை எக்காளப் பண்டிகைவரை சென்றடைகிறது; அந்த ஐந்து நாட்கள் கிறிஸ்துவின் விண்ணேற்றத்துக்கு, பின்னர் ஐந்து நாட்கள் பாவநிவாரண நாளுக்கு, பின்னர் ஐந்து நாட்கள் முற்பெயல் (பெந்தெகொஸ்து) மற்றும் பின்பெயல் (கூடாரப் பண்டிகை) இரண்டையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வழிக்குறிக்குச் செல்கின்றன. அந்த கட்டமைப்பு முப்பதைக் முன்வைத்து, அதைத் தொடர்ந்து ஐந்தின் மூன்று படிகளை அளிக்கிறது. எசேக்கியேல் ஆலயத்தில் இருக்கிறார்; லேவியராகமம் இருபத்துமூன்றின் கட்டமைப்பே உடன்படிக்கைப் பெட்டகமாகும்.

எசேக்கியேல் இங்கே, எருசலேமின் அழிவினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை முன்மாதிரியாகக் காட்டும் ஒரு குறியீட்டுத் முற்றுகை நிறைவடைவதற்கு ஐந்து ஆண்டுகள் முன்புள்ள நிலையில் இருக்கிறார் என்பதை வரலாறு சாட்சியப்படுத்துகிறது. ‘ஐந்து’ என்ற எண், ‘முப்பது’ என்ற எண்ணைப் போலவே, லேவியராகமம் இருபத்து மூன்றின் வடிவமைப்பின் ஒரு முதன்மையான கூறாகும்.

இந்தக் கட்டுரைகளில், அந்த அதிகாரத்தின் முதல் இருபத்திரண்டு வசனங்கள் இறுதியான இருபத்திரண்டு வசனங்களுடன் ஒத்திசைக்கப்படும்போதும், பின்னர் அந்த இரு இருபத்திரண்டு-வசன வரிசைகளும் பெந்தெகொஸ்தே காலத்துடன் இணைக்கப்படும்போதும், மல்கியாவின் உருக்குலை அக்கினியாகிய மூன்று-அடுக்குப் பரிசோதனைச் செயல்முறை தெளிவாக விளக்கப்படுகிறதென்பது காட்டப்பட்டுள்ளது. அந்த மூன்று அடுக்குகளில், முதல் மற்றும் மூன்றாம் அடுக்குகளில் ஒரு ஆல்பாவும் ஒரு ஓமேகாவும் உள்ளன; அவை தலா ஒரு அடுக்கைக் குறிக்கும் நான்கு அடையாளக் கட்டங்களின் தொடரைக் கொண்டிருக்கின்றன.

பாஸ்கா, அதனைத் தொடர்ந்து புளியில்லா அப்பத்தின் பண்டிகை, அதனைத் தொடர்ந்து வாரியின் முதற்பலன் காணிக்கை, பின்னர் புளியில்லா அப்பத்தின் பண்டிகையின் முடிவுவரை ‘ஐந்து’ நாட்கள். அந்த நான்கு வழிக்குறிகளே முதல் சோதனையை அமைக்கின்றன; இயேசு எப்போதும் முடிவை ஆரம்பத்தின் மூலம் விளக்குகிறார்; மூன்றாவது சோதனையும் நான்கு வழிக்குறிகளால் அமைந்துள்ளது. எக்காளங்களின் பண்டிகை, பின்னர் கிறிஸ்துவின் உயரேற்றம், அதனைத் தொடர்ந்து பாவநிவாரண நாள், பின்னர் ஐந்து நாட்கள் கழித்து பெந்தெகொஸ்தும் கூடாரப்பண்டிகையும் இரண்டும் வந்தடைவது. பெந்தெகொஸ்து முன்மழையின் அடையாளமாகும்; கூடாரப்பண்டிகை பின்மழையின் அடையாளமாகும். லேவியராகமம் இருபத்துமூன்று மாதிரியில் பெந்தெகொஸ்தும் கூடாரப்பண்டிகையும் ஒன்றோடொன்று சீரமைந்து நிற்கின்றன.

இறுதியான சோதனையும் சுத்திகரிப்பும் உடைய செயல்முறை 2023 டிசம்பர் 31 அன்று ஆரம்பமானது. முதல் சோதனை, 2020 ஜூலை 18-இன் ஏமாற்றத்தினால் முன்னதாகச் சோதிக்கப்பட்டிருந்த குழுவைப் பிரித்த “உன் ஜனத்தின் கொள்ளைக்காரர்” என்போரின் சர்ச்சையால் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட அடித்தளச் சோதனையாக இருந்தது.

லேவியராகமம் இருபத்து மூன்றில், முதல் சோதனை, ஐந்து நாட்கள் கழித்து புளியில்லா அப்பத்தின் முடிவினால் தொடரப்படும் மூன்றின் ஒரு தீர்க்கதரிசனச் சேர்க்கையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. பஸ்கா முதல் நாள்; புளியில்லா அப்பத்தின் பண்டிகை இரண்டாம் நாள்; முதற்பலன்களின் காணிக்கை மூன்றாம் நாள். ஐந்து நாட்கள் கழித்து புளியில்லா அப்பத்தின் பண்டிகை முடிவடைந்தது. மூன்று சோதனைகளில் முதலாமதின் தீர்க்கதரிசன அமைப்பு, மூன்றாவது மற்றும் இறுதியான சோதனையிலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. அந்த மூன்றாவது வழிக்குறியில், மூன்று வழிக்குறிகளால் அமைந்து பின்னர் ஒன்றால் தொடரப்படுகிற அமைப்பில், எக்காளங்களின் பண்டிகை முதல் நாள்; ஐந்து நாட்கள் கழித்து கிறிஸ்துவின் விண்ணேற்றம்; பின்னர் ஐந்து நாட்கள் கழித்து பாவநிவாரண நாள்; மேலும் ஐந்து நாட்கள் கழித்து பெந்தெகொஸ்தே பண்டிகையும் கூடாரங்களின் பண்டிகையும் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைக் குறிக்கின்றன; இது எசேக்கியேல் புத்தகத்தில் எருசலேமின் அழிவாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

புளிப்பில்லா அப்பப் பண்டிகையின் முடிவுக்கும் எக்காளப் பண்டிகைக்கும் இடையில் முப்பது நாட்கள் உள்ளன; அவை ஆசாரியரின் அடையாளமாக மட்டுமல்லாமல், தெய்வீக உருவகப்படத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள மூன்று சோதனைகளில் இரண்டாவது சோதனையையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானம் பஸ்கா, புளியில்லா அப்பம், முதற்பலன் ஆகிய மூன்று அடையாளக் கற்களையும் விளக்குகிறது; ஏனெனில் அந்த மூன்று அடையாளக் கற்கள் கிறிஸ்துவின் மரணம், அடக்கம், உயிர்த்தெழுதல் ஆகியவற்றைக் குறிக்கின்றன. அந்த மூன்று படிகளுக்குப் பின்பு ஐந்து நாட்கள் கழித்து நான்காவது படி வருகிறது; அது புளியில்லா அப்பத்தின் பண்டிகையின் முடிவால் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. யோவான் தன் மேசியாவுக்கு ஞானஸ்நானம் அளித்த அந்தச் சுருக்கமான ஒரே தருணத்தில், இந்த மூன்று படிகளையும் ஞானஸ்நானம் வெளிப்படுத்துகிறது. வசந்தகாலப் பண்டிகைகள் அந்த மூன்று படிகளைத் தலா ஒரு நாளால் பிரிக்கின்றன; இலையுதிர்காலப் பண்டிகைகள் அந்த மூன்று படிகளை ஐந்து நாட்களால் பிரிக்கின்றன.

வசந்தப் பண்டிகைகளின் முதல் சோதனையை, மூன்று அடையாளக் கற்களின் இணைப்பாகவும், அவற்றிற்கு ஐந்து நாட்கள் பின்னர் ஒரு அடையாளக் கல் தொடர்வதாகவும் நாம் பொருத்திப் பயன்படுத்தும்போது; பின்னர், இலையுதிர் காலப் பண்டிகைகளை, மூன்று அடையாளக் கற்கள் அமைந்து, அவற்றிற்கு ஐந்து நாட்கள் பின்னர் ஒரு அடையாளக் கல் தொடர்வதாகப் பயன்படுத்தும்போது, ஒரு தீர்க்கதரிசன அமைப்பு நிறுவப்படுகிறது. அது, மூன்று என்பதைக் கொண்ட ஒரு ஆல்பா அடையாளக் கல்லாக இருந்து, அதனைத் தொடர்ந்து ஐந்து நாட்கள் வருவது; பின்னர் அதனைத் தொடர்ந்து முப்பது நாட்கள் வருவது; மேலும், இலையுதிர் காலப் பண்டிகைகளின் மூன்றாம் சோதனை, மூன்றைத் தொடர்ந்து ஐந்து நாட்கள் கொண்ட ஒரு அடையாளக் கல்லாக அமைகிறது. இந்த அமைப்பு, முதல் சோதனை மொத்தம் ஐந்து நாட்களை உள்ளடக்கியதாகவும், அதனைத் தொடர்ந்து முப்பது நாட்கள் கொண்ட இரண்டாம் சோதனை வந்து, ஐந்து நாட்கள் கொண்ட மூன்றாம் அடையாளக் கல் வரை சென்றடைவதாகவும் விளக்குகிறது. ஐந்து, முப்பது, மேலும் ஐந்து சேர்த்து நாற்பது ஆகும் (5 + 30 + 5 = 40).

கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானத்தை உடனடியாகத் தொடர்ந்து நாற்பது நாட்கள் வந்தன; அவை மூன்று சோதனைகளோடு நிறைவுற்றன. பெந்தெகொஸ்தே காலத்துடன் இணைத்து லேவியராகமம் இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தின் அமைப்பில் இன்னும் மிக அதிகமானவற்றை அறிய முடியும்; ஆனால் மற்றொரு நிலையில், அந்த அதிகாரம் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் இருந்த உடன்படிக்கையின் பெட்டகத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

லேவியராகமம் இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தில் உள்ள வசந்தகாலமும் இலையுதிர்காலமும் சார்ந்த பண்டிகைகள் இரண்டு சபத்துகளின் நடுவில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. அந்த இரண்டு சபத்துகள் மூடும் இரு கேரூபுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; மேலும் லேவியராகமம் இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தோடு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டுள்ள பெந்தெகொஸ்தே காலத்தின் வழிக்குறிகள், உடன்படிக்கைப் பெட்டியையும் மூடும் இரு கேரூபுகளையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. எசேக்கியேல் முதலாவது அதிகாரத்தில் பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார்; அங்கே அழைத்துச் செல்லப்படும்போது, எருசலேமின் அழிவிற்கு வழிவகுத்த முற்றுகைக்கு ஐந்து நாட்களுக்கு முன்பான காலத்தில் அவர் இருப்பதாகக் காணப்படுகிறார்; அது விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் முன்மாதிரியாக உள்ளது. அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம், லேவியராகமம் இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தில் பெந்தெகொஸ்தேயும் கூடாரப்பண்டிகையும் மூலம் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. எசேக்கியேல் முப்பதாம் ஆண்டில் இருக்கிறார்; முப்பது என்பது மல்கியா மூன்றாம் அதிகாரத்தின் உலைநெருப்பை அமைக்கின்ற மூன்று சோதனைகளில் இரண்டாவது சோதனையின் காலப்பகுதியாகும். இரண்டாவது சோதனை முப்பது நாட்களால் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது; அதுபோலவே, எசேக்கியேல் பதினேழாவது யூபிலி சுற்றுச்சுழற்சியின் முப்பதாம் ஆண்டில் இருக்கிறார்; அந்தச் சுற்றுச்சுழற்சி, வரலாற்றாசிரியர்கள் குறிப்பிடுவது போல, யோசியாவின் மகத்தான பஸ்காவிலிருந்து ஆரம்பமானது. எசேக்கியேல் பதினெட்டு மாதங்கள் நீடித்த முற்றுகைக்கு ஐந்து ஆண்டுகள் முன்பாக இருக்கிறார்; மேலும் அவர் ஆலயத்தில் இருக்கிறார்; அது மீதமுள்ளவர்களைச் சுத்திகரித்து புடமிடும் இறுதி மூன்று சோதனைகளின் நடுப்பகுதியாகும். பேதுருவும் கெய்சரியா-பிலிப்பி (பானியம்) என்னும் இடத்தில், அதாவது மூன்று சோதனைகளின் நடுவிலேயே இருந்தான்; இதை பானியம் (கெய்சரியா-பிலிப்பி), ரூபாந்தரமடைந்த மலை, மற்றும் சிலுவை ஆகியவை சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

கி.மு. 592ஆம் ஆண்டில் எசேக்கியேல் அதிசயமான முறையில் “ஊமையாக்கப்படுகிறார்”; தேவன் அவருடைய வாயைத் திறக்கும் போதுமே அவர் பேசுகிறார். அந்த நிலை கி.மு. 585/6இல் எருசலேமின் வீழ்ச்சிவரை தொடர்கிறது. முற்றுகை ஆரம்பமான நாளில், அவருடைய “கண்களின் இச்சை” மரித்தபோது, தேவன் அவரைப் பேசச் செய்திருந்தார்; ஆனால் இஸ்ரவேலின் “கண்களின் இச்சையான” எருசலேம் வீழ்ந்தபின்பே அவருக்கு தடையின்றிப் பேச அனுமதி அளிக்கப்பட்டது. எருசலேமின் வீழ்ச்சி விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; அங்கேயே, எட்டாவது பிரிவைச் சேர்ந்த ஆசாரியனும் யோவான் ஸ்நானகரின் தந்தையும் ஆனவர், ஆலயத்தில் ஊழியம் செய்துகொண்டிருக்கும்போது ஊமையாக்கப்பட்டார்; அதுவே எசேக்கியேல் (தரிசனத்தில்) இருந்த இடமாகும்; அவரும் சுமார் ஒன்பது மாதங்கள் ஊமையாக இருந்தார். யோவான் பிறந்தபின் எட்டாம் நாளில், யோவான் சுன்னத்துச் செய்யப்படும்போது, அவருக்கு பேச அனுமதி அளிக்கப்பட்டது. பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் இருக்கும்போது ஊமையாக்கப்பட்ட இரு தீர்க்கதரிசிகள். பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் கிறிஸ்துவைக் கண்டுக்கொண்டிருக்கும்போது ஊமையாக்கப்பட்ட மூன்றாவது தீர்க்கதரிசி தானியேல். பத்தாம் அதிகாரத்தில் தானியேல் பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் இருக்கிறார்; மூன்று முறைத் தொடப்படுவதில் இரண்டாவது முறை அவரைத் தொடும் சமயத்திலேயே அவர் ஊமையாக்கப்படுகிறார். நடுப்பகுதியில் தானியேல் ஊமையாக்கப்படுகிறார்.

“பேசுதல்” என்ற குறியீட்டுப் பொருள், சீக்கிரம் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது, ஐக்கிய அமெரிக்கா ஒரு பாம்புநாகம்போல் பேசும் வேளையில் வெளிப்படையாகக் குறிக்கப்படுகிறது; பிலேயாமின் கழுதை பேசுகிறது; ஆபகூக்கின் தரிசனம் பேசுகிறது, பொய் சொல்லாது. பரிசுத்தஸ்தலத்தில் இருக்கும்போது மௌனமாக்கப்படுகிற மூன்று மௌனத் தீர்க்கதரிசிகளும், எருசலேமின் அழிவின்போது பேசுகிறார்கள். சகரியாவிடம், தன் மகனின் புதிய பெயர் சரியானது என்பதை அடையாளப்படுத்துவதற்காக அவர் பேசுகிறார்; இதன்மூலம் புதிய பெயர் பெறுகிற பிலடெல்பியரைக் முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது.

யோவானின் புதிய குடும்பப்பெயரை எழுத சகரியாவுக்கு ஒரு பலகை கொடுக்கப்பட்டது.

யோவானின் புதிய பெயர் பிலதெல்பியா திருச்சபையோடு ஒத்திசைகிறது; மேலும், மூன்றாம் தூதனின் செய்தியின்மீதான சகரியாவின் அவிசுவாசத்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் லவோதிக்கேயாவோடு சகரியா என்ற பெயர் ஒத்திசைகிறது. தீர்க்கதரிசிகள் அனைவரும் கடைசி நாட்களைப் பற்றியே உரைக்கின்றனர்; கடைசி நாட்கள் என்பவை மூன்றாம் தூதனின் வரலாறே ஆகும். ஆகையால், அந்தச் செய்தியை கொண்டு வந்த தூதன் மூன்றாம் தூதனாகவே இருக்க வேண்டும். கர்த்தர் லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வெண்டிஸ்ட் திருச்சபையைத் தாண்டிச் செல்வார் என்பதை சகரியா புரிந்துகொள்ள மறுத்தான். இந்தத் தீர்க்கதரிசிகளில் சத்தத்தின் மீட்பைப் பற்றி இன்னும் சொல்ல வேண்டியவை உள்ளன; எனினும், நாம் யோசியாவின் தீர்க்கதரிசன வரிசையைப் பற்றிய புரிதலின் நோக்கில் தொடர்ந்து முன்னேறுவோம்.

கி.மு. 622 ஆம் ஆண்டில் யோசியாவின் பஸ்காவில் தொடங்கிய பதினேழாவது யூபிலி சுழற்சியை நாம் ஆராய்ந்துள்ளோம்; ஆனால் யோசியாவின் வரிசை கி.மு. 622 க்கும் முன்பே தொடங்குகிறது. இஸ்ரவேலின் முதலாவது ராஜாவாக சவுலை அரியணைக்கு கொண்டு வந்த இஸ்ரவேலின் கலகம், ராஜா சவுல் ஆட்சி செய்த நாற்பது ஆண்டுகளைச் சுட்டிக்காட்டியது; அதன் பின் ராஜா தாவீது ஆட்சி செய்த நாற்பது ஆண்டுகள், அதன் பின் சாலொமோன் ஆட்சி செய்த நாற்பது ஆண்டுகள் வந்தன. தேவனை நிராகரித்ததால் தீர்க்கதரிசி சாமுவேலுக்கு மிகுந்த மனவருத்தம் உண்டான அந்த நிகழ்வு கி.மு. 1097 ஆம் ஆண்டில் ஏற்பட்டது; அது, “எங்களுக்கு ராஜா எவரும் இல்லை; சீசரே ராஜா” என்று யூதர்கள் அறிவித்த சிலுவையில் முடிவடைந்த கலகத்தின் ஒரு தீர்க்கதரிசன வரிசையைத் தொடங்குகிறது.

கி.மு. 1097 முதல், சாலொமோன் கி.மு. 977-ல் இறந்துவரை மூன்று ராஜாக்கள் தலா நாற்பது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தனர்; அதன் பின்னர் ராஜ்யம் வடக்கும் தெற்குமாகப் பிரிந்தது.

சாலொமோனின் ஆட்சி கி.மு. 971-இல் ஆரம்பமானது; ஆலயத்தின் அஸ்திபாரம் சாலொமோனின் நான்காம் ஆண்டில் (கி.மு. 967) இடப்பட்டது. கட்டுமானம் ஏழு ஆண்டுகள் நீடித்தது (1 இராஜாக்கள் 6:37–38), மேலும் ஆலயம் சாலொமோனின் பதினொன்றாம் ஆண்டின் எட்டாம் மாதத்தில் பூர்த்தியடைந்தது. முறையான பிரதிஷ்டை ஏழாம் மாதத்தில் (ஏத்தானீம் மாதம்), கூடாரப்பண்டிகையின் போது நடைபெற்றது (1 இராஜாக்கள் 8; 2 நாளாகமம் 5–7). ராஜாக்கள், ஆலயம், மற்றும் ஜாதி ஆகியவற்றில் ஒவ்வொன்றும் வரலாற்றில் நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளைக் கொண்ட ஒரு காலப்பகுதியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன; அது, ராஜாக்கள், ஆலயம், அல்லது ஜாதி ஆகியவற்றில் எதனுடனோ தொடர்புடைய ஒரு தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியைத் தெளிவாகக் குறிக்கிறது.

பெரும்பாலான வேதாகமக் காலக்கணக்காளர்கள் கி.மு. 605 ஆண்டையே அடையாளப்படுத்தினாலும், தானியேல் கி.மு. 607 ஆண்டில் சிறைக்கொண்டு செல்லப்பட்டான். வரலாற்றுச் சான்று தீர்க்கதரிசனச் சாட்சியத்துடன் ஒத்துப்போக வேண்டும்; மேலும் கி.மு. 1097 ஆண்டில் அரசனை விரும்பியதிலிருந்து தொடங்கும் வரலாற்றுக் கோட்டில் வரலாற்றாகக் குறிக்கப்பட்ட நிகழ்வுகளின் அடையாளவியல், கி.மு. 607 ஆண்டே சரியான பயன்பாடு என்றும், கி.மு. 605 அன்று அல்ல என்றும் பல தீர்க்கதரிசனச் சாட்சிகளின்மேல் கோருகிறது. கி.மு. 607 ஆண்டு, அரசர்களின் வரிசையில் நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளின் முடிவைக் குறிக்கிறது; அதேவேளை, அந்த வரிசையில் நிகழும் எழுபது ஆண்டுகளின் மூன்று பிரதான பிரதிநிதித்துவங்களில் ஒன்றையும் அது ஆரம்பிக்கிறது. கி.மு. 677 ஆண்டில் மனாசே சிறைக்கொண்டு செல்லப்பட்டதுடன் தொடங்கிய எழுபது ஆண்டுகளின் முடிவையும் கி.மு. 607 ஆண்டு குறிக்கிறது. நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளின் அடையாளத்தின் முதல் பிரதிநிதித்துவம் (அந்த வரிசையில் மூன்று சாட்சிகளை உடையது), எழுபது ஆண்டுகளின் மூன்று சாட்சிகளில் ஒன்றானது முடிவடையும் இடத்திலும், எழுபது ஆண்டுகளின் மற்றொரு சாட்சி தொடங்கும் இடத்திலும் நிறைவடைகிறது; தானியேல் கி.மு. 605 ஆண்டில் சிறைக்கொண்டு செல்லப்பட்டான் என்ற கருத்து இருந்தபோதிலும், கணிதக் கட்டமைப்பு கி.மு. 607 ஆண்டிற்கே சாட்சியமளிக்கிறது.

கி.மு. 1097 முதல் கி.மு. 607 வரை உள்ள ராஜாக்களுடன் தொடர்புடைய 490 ஆண்டுகளைக் கொண்ட அந்த வரிசைக்குள், சாலொமோனின் ஆலயத்தின் அர்ப்பணிப்பிலிருந்து சிறைப்பிடிப்பிற்குப் பிந்தைய ஆலயத்தை செருபாபேல் கி.மு. 516 இல் அர்ப்பணித்த வரையிலும் 490 ஆண்டுகள் உள்ளன. அந்த 490 ஆண்டுகள், சாலொமோன் தன் பதினொன்றாம் ஆண்டில் செய்த அர்ப்பணிப்பிலிருந்து 420 ஆண்டுகளையும், சிறைப்பிடிக்கப்பட்ட காலத்தில் ஆலயம் பாழடைந்திருந்த 70 ஆண்டுகளையும் சேர்த்து மொத்தம் 490 ஆண்டுகளாக அமைகின்றன. அர்தக்சஸ்தாவின் மூன்றாவது ஆணை 59 ஆண்டுகள் பின்னர் கி.மு. 457 இல் பிறந்தது; அது தேவனுடைய ஜனங்களுக்காக “நியமிக்கப்பட்ட” (“வெட்டித் தனியே பிரிக்கப்பட்ட”, தானியேல் 9:24) 490 ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அவை ஸ்தேவானின் கல்லெறிந்து கொல்லப்பட்ட நிகழ்வின்போது கி.பி. 34 ஆம் ஆண்டில் முடிவடைந்தன. நிச்சயமாக, கி.மு. 1097 இல் தேவனையும் தீர்க்கதரிசன ஆவியையும் நிராகரித்த அடிப்படையான விசுவாசதுரோகத்துடன் தொடங்கி, ஸ்தேவான் கிறிஸ்துவை தேவனுடைய வலதுபாரிசத்தில் நிற்கிறவராகக் கண்டபோது நிறைவுறும் அந்தத் தீர்க்கதரிசன வரியில், இன்னும் பல ஆழமான காலவரிசைச் சாட்சிகளும் உள்ளன. இந்தச் சாட்சியத்தின் உள்ளே, யோசியாவின் தீர்க்கதரிசனச் சக்கரத்தை நாம் காண்கிறோம்.

“அடிப்படையான விசுவாசதுரோகம்” என்று நான் கூறுகிறேன்; ஏனெனில் அந்த வரிசையின் ஆரம்பம், உலகியலான ஒரு ராஜாவை உடையவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்ற அவர்களின் விருப்பத்தில், இஸ்ரவேல் தேவனைத் தங்கள் ராஜாவாக நிராகரித்த காலத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; இதன்மூலம் இஸ்ரவேலின் மனித அரசாட்சியின் அடித்தளம் குறிக்கப்பட்டது. மேலும் இதனை யோசியாவின் சக்கரத்திற்காகவும் நான் எழுதுகிறேன்; “தேவனுடைய அடித்தளம்” என்று பொருள்படும் அது, தேவனுடைய ஜனங்களின் அடித்தளத்திற்கும் அடிப்படையான விசுவாசதுரோகத்திற்கும் ஒரு குறியீடாக உள்ளது.

சாலொமோன் மரித்தபோது, பன்னிரண்டு கோத்திரங்கள் வடக்கும் தெக்கும் என்று பிரிந்தன; அந்நேரத்தில் யெரொபெயாம் நிறுவிய போலியான ஆராதனை முறை, கீழ்ப்படியாத தீர்க்கதரிசியால் கண்டிக்கப்பட்டது; மேலும், அவனுடைய அந்தக் கண்டிப்பில் யோசியா எனப்படும் வரவிருக்கும் ஒரு ராஜாவைப் பற்றிய தீர்க்கதரிசனமும் உட்படுத்தப்பட்டது. யெரொபெயாமும் வடக்கிலிருந்த பத்து கோத்திரங்களும் செய்த அடிப்படை விசுவாசதுரோகத்தின் வேளையில், கி.மு. 622 ஆம் ஆண்டின் மகா பஸ்காவினால் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட யோசியாவையும் அவன் நடத்தவிருந்த மறுமலர்ச்சியையும் குறித்த தீர்க்கதரிசனம் முன்னறிவிக்கப்பட்டது. அந்த மறுமலர்ச்சி, மோசேயின் எழுத்துகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதினாலும், தேவனுடைய ஜனங்கள் தங்கள் இடையறாத விசுவாசதுரோகத்தினால் நியாயத்தீர்ப்புக்குட்படுகிறார்கள் என அறிவிக்கப்பட்டதினாலும் உண்டாயிற்று. மோசேயின் எழுத்துகளில் இருந்த வார்த்தைகள் ராஜா யோசியாவுக்குச் வாசிக்கப்பட்டபோது, அது பழைய ஏற்பாட்டின் வரலாற்றிலேயே மிகப் பெரிய மறுமலர்ச்சியை உண்டாக்கியது. யோசியா எனப் பெயரிடப்பட்டு பிறக்கவிருந்த ஒரு வருங்காலச் சிறுவனைப் பற்றிய தீர்க்கதரிசனம், கீழ்ப்படியாத தீர்க்கதரிசியால் ராஜா யெரொபெயாமுக்கு எதிராக முன்வைக்கப்பட்ட அந்த அடிப்படை விசுவாசதுரோகத்தின் தீர்க்கதரிசனக் கண்டனத்தையும் உள்ளடக்கியிருந்தது.

தானியேல் அதை அழைப்பதுபோல மோசேயின் சாபம், லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” ஆகும்; மேலும் அது அட்வென்டிசத்தின் அடித்தள சத்தியங்களின் சின்னமாகிய வில்லியம் மில்லரின் அடித்தளக் கண்டுபிடிப்பாக ஆனது. 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று மில்லரின் செய்திக்கு அளிக்கப்பட்ட வல்லமை, 1838 மற்றும் 1840 ஆண்டுகளில் “யோசியா” லிட்சின் செயலின் மூலம் நிகழ்ந்தது. 1863 இல் அந்த அடித்தளங்கள் ஒதுக்கிவைக்கப்பட்டபோது, “ஏழு காலங்கள்” என்பது பிலடெல்பிய மில்லரைட்டுகளின் அடித்தள சத்தியங்களின் சின்னமாக மட்டுமல்லாமல், லவோதிக்கேய மில்லரிசம் அந்த அடித்தளங்களுக்கு விரோதமாக எழுந்த கலகத்தின் சின்னமாகவும் மாறியது. முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் மில்லரைட்டுகளின் வரலாறு, “யோசியா” என்னும் அடையாளவியலை உடையதாக இருக்கிறது; அது ஒருநூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் வரலாற்றில் எழுத்துக்கெழுத்து மீண்டும் நிறைவேறும். யோசியாவின் சக்கரம் சவுல் ராஜாவின் சூனியக்காரத்தனத்திற்குப் பின்நோக்கி எட்டுகிறது; மேலும் அங்கிருந்து ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது லவோதிக்கேய ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபை வாந்தியெடுத்து வெளியேற்றப்படுவதுவரை முழுவதும் சென்றடைகிறது. எசேக்கியேலில் காணப்படும் யோசியாவின் சக்கரம், இப்போது ஒருநூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலின் உச்சக்கட்டமாக முத்திரை அவிழ்க்கப்படும் செயல்முறையில் உள்ளது.

இந்த விஷயங்களை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து காண்போம்.