நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைக்கப்பட்ட வரலாறு - இருபத்தைந்து ஆம் எண்

எசேக்கியேல், ஏசாயா, மற்றும் யோவான் ஆகியோரின் பரிசுத்தஸ்தல அனுபவத்துடன் தொடர்புடைய சத்தியத்தின் பல்வேறு கோடுகளை அளிக்கும் Testimonies என்னும் நூலில் உள்ள ஒரு பகுதிமீது நான் ஆதாரம் கொண்டுவரி வந்துள்ளேன். வெளிப்படுத்தல் முதலாம் அதிகாரத்தில், தன் பின்னால் இருந்த ஒரு குரலைக் காணும்படி யோவான் திரும்பினான்.

பத்மோஸ் தீவிலிருந்து பின்னர் பரலோகப் பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள், அங்கு யோவான் கிறிஸ்துவின் தரிசனத்தைக் காண்கிறான்; இதைப் பற்றிச் சகோதரி வைட் எங்களுக்கு அறிவிப்பதாவது, அது தானியேல் தன் புத்தகத்தின் பத்தாம் அதிகாரத்தில் கண்ட அதே தரிசனமே ஆகும்.

முதல் ஒன்பது வசனங்கள், மனிதரின் கிருபைக்காலம் முடிவுறுவதற்கு முன்பாகவே இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல் எவ்வாறு முத்திரை நீக்கப்பட்டு வெளிப்படுகிறது என்பதை அடையாளப்படுத்துகின்றன. அந்த வெளிப்படுத்தல் தேவனால் இயேசுவுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது; இயேசு அதை கபிரியேலுக்குக் கொடுத்தார்; கபிரியேல் அதை யோவானுக்குக் கொடுத்தார், மேலும் யோவான் அந்தச் செய்தியை ஏழு சபைகளுக்குக் அனுப்பும்படி ஒரு பொறுப்புக் கட்டளையையும் பெற்றார். இதே காரியத்தைச் செய்யும் தன் ஆணையை ஏசாயா ஆறாம் அதிகாரத்தில் பெற்றார்; எசேக்கியேல் இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் அதிகாரங்களில் அதே கட்டளையைப் பெற்றார். யோவான் தன் ஆணையைப் பெறும் வேளையில் சிறைவாசியாக இருக்கிறார்; எசேக்கியேலும் தானியேலும் பாபிலோனில் சிறைப்பட்டவர்களாக இருக்கின்றனர்; ஏசாயா யூதாவின் துன்மார்க்க ராஜாவாகிய ஆகாஸின் காலச் சரித்திரத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.

இந்தத் தீர்க்கதரிசியின் பரிசுத்தஸ்தல அனுபவங்களால் முன்னுருவாக்கப்படுகிற நபர்களுக்கே இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டின் செய்தி அளிக்கப்படுகிறது என்ற உண்மைக்குச் வேதாகமத்தின் நான்கு சாட்சிகள் சான்றளிக்கின்றன. நாம் பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் பிரவேசிக்கும் வேளையில்தான், நாம் அறிவிக்க நியமிக்கப்பட்டிருக்கும் செய்தி எமக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது. “ஒவ்வொரு ஆத்துமாவையும்” சோதிக்கும் “உலைநெருப்பு” என்பது மல்கியா மூன்றாம் அதிகாரத்தில் கூறப்பட்ட உலைநெருப்பே ஆகும்.

வெள்ளி உருக்குபவன், வெள்ளி தன் முகத்தைப் பிரதிபலிக்கும் அளவிற்கு மிகத் தூய்மையாகும்போது, அது அடுப்பில் சரியான காலஅளவு இருந்தது என்பதை அறிகிறான். பண்டைக்காலத்தில் வெள்ளி எவ்வாறு சுத்திகரிக்கப்பட்டது என்பதற்கான இந்த உண்மை, தானியேல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் கண்ட “marah” என்ற காரணவினையுடன் ஒத்துப்போகிறது. இந்த இறுதி நாட்களில், கர்த்தர் தமது ஜனங்களை பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் நடத்திச்சென்று, ஒருநூற்று நாற்பத்திநாலாயிரத்தின் கொடியின் ஒரு பகுதியாக இருக்கத் தகுதியானவர்களைச் சோதித்து, சுத்திகரித்து, கழித்தெடுப்பதற்கு வழிநடத்துகிறார். இந்த காலப்பகுதியில், நாம் “அக்கிரமத்தை நீக்கி, இருதயத்திலும் வாழ்க்கையிலும் சுத்தமாவோமாயின்”, அவர் நம்மோடு “செயல்படுவார்”. சிலர் தானியேல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களைப்போல் அந்த அனுபவத்திலிருந்து ஓடிப்போகிறார்கள்; ஆனால், தானியேலால் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறவர்கள், இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டின் மகத்தான கண்ணாடித் தரிசனத்தை உண்மையிலே காண்கிறவர்கள், ஏசாயா விளக்குகிறதுபோல, பலிபீடத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட ஒரு எரிகல்லால் தங்கள் உதடுகள் தொடப்பட்டு, சுத்திகரிக்கப்பட்டு, முதலில் விசுவாசதுரோகமடைந்த ஒரு சபைக்கும், பின்னர் உலகத்திற்கும் ஒரு செய்தியை அறிவிக்கத் தயாராக்கப்படுவார்கள்.

இந்தச் செய்தி பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் உள்ள அந்த விசுவாசமுள்ள ஆத்துமாக்களுக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது. லேவியராகமம் இருபத்துமூன்று, பெந்தெகொஸ்தே காலத்துடன் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டபோது, மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் உள்ள உடன்படிக்கையின் பெட்டியைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. விசுவாசத்தினால், அந்த அதிகாரத்தின் செய்திகளின் கட்டமைப்பு, சூளையின் சோதனை நிறைவேற்றப்படும் பரிசுத்த வரலாற்றின் உட்பகுதியில் உள்ள மூன்று வழிக்குறிகளை அடையாளப்படுத்துகிறது. தெய்வீகமாக ஆழ்ந்தது—இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தின் தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பு, தீர்க்கதரிசனத்தின் மாணவர் எசேக்கியேலை முதல் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தில் கண்டறிய அனுமதிக்கிறது.

ஒரு ஆசாரியனாக, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தில், எசேக்கியேல் பதினேழாம் யூபிலி சுற்றின் முப்பதாம் ஆண்டில் இருக்கிறார்; அது கி.மு. 587-இல் நெபுகாத்நேச்சார் எருசலேமை மூன்று முற்றுகைகளில் மூன்றாவதாக முற்றுகையிட்டதற்கு ஐந்து ஆண்டுகள் முன்பானது. வசனத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட முப்பதாம் ஆண்டு, பழைய ஏற்பாட்டின் வரலாற்றிலுள்ள மிகப் பெரிய மறுமலர்ச்சியிலிருந்து முப்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிந்தையதாகும்; மேலும் அது ஐந்தாம் ஆண்டின் ஐந்தாம் நாளில் நிகழ்கிறது; இவ்வாறு எண் ஐந்து எசேக்கியேலின் சாட்சியத்தின் மேல் வைக்கப்படுகிறது. முதல் இரண்டு தொடக்க வசனங்களில், முப்பது ஒருமுறை அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருப்பதையும், எண் ஐந்து மூன்று முறை குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதையும் நாம் காண்கிறோம். பெந்தெகொஸ்தே காலத்தோடு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட லேவியராகமம் இருபத்துமூன்றின் கட்டமைப்பில், முப்பதினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் இரண்டாம் சோதனை எக்காளப் பண்டிகைவரை சென்றடைகிறது; பின்னர் கிறிஸ்துவின் விண்ணேற்றம் வரையில் ஐந்து நாட்கள்; பின்னர் பாவநிவாரண நாள்வரை ஐந்து நாட்கள்; பின்னர் முன்மழை (பெந்தெகொஸ்தே) மற்றும் பின்மழை (கூடாரப்பண்டிகை) இரண்டையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வழிக்குறிவரை ஐந்து நாட்கள். அந்தக் கட்டமைப்பு முப்பதை முன்வைத்து, அதன் பின்பு ஐந்தின் மூன்று படிகளை வெளிப்படுத்துகிறது. எசேக்கியேல் ஆலயத்தில் இருக்கிறார்; லேவியராகமம் இருபத்துமூன்றின் கட்டமைப்பே உடன்படிக்கையின் பெட்டகம் ஆகும்.

எருசலேமின் அழிவினால் சித்தரிக்கப்படும் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை முன்மாதிரியாகக் காட்டும் ஒரு குறியீட்டுப் முற்றுகைக்கு முன்பாக, எசேக்கியேல் அந்தக் கட்டத்தில் ஐந்து ஆண்டுகள் முன்பிருந்தான் என்பதை வரலாறு சாட்சி செய்கிறது. ‘ஐந்து’ என்ற எண், ‘முப்பது’ என்ற எண் போலவே, லேவியராகமம் இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தின் அமைப்பின் ஒரு முதன்மையான கூறாகும்.

இந்தக் கட்டுரைகளில், அதிகாரத்தின் முதல் இருபத்திரண்டு வசனங்கள் இறுதி இருபத்திரண்டு வசனங்களோடு ஒத்திசைக்கப்பட்டு, பின்னர் அந்த இரு இருபத்திரண்டு வசன வரிசைகளும் பெந்தெகொஸ்தே காலத்தோடு இணைக்கப்படும்போது, மல்கியா நூலில் குறிப்பிடப்பட்ட உலைநெருப்பாகிய மூன்று-படிநிலைச் சோதனைச் செயல்முறை தெளிவாக எடுத்துக்காட்டப்படுகின்றது என்பதை காண்பிக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த மூன்று படிகளிலும், முதல் மற்றும் மூன்றாம் படிகளில், ஒரு படியைச் சுட்டிக்காட்டும் நான்கு குறியீட்டுக்குறிகளின் தொடராக அமைந்த அல்பாவும் ஓமேகாவும் உள்ளன.

பாஸ்கா, அதனைத் தொடர்ந்து புளியில்லா அப்பத்தின் பண்டிகை, அதனைத் தொடர்ந்து வாரியின் முதற்பலன் காணிக்கை, பின்னர் புளியில்லா அப்பத்தின் பண்டிகையின் முடிவுவரை ‘ஐந்து’ நாட்கள். அந்த நான்கு வழிக்குறிகளே முதல் சோதனையை அமைக்கின்றன; இயேசு எப்போதும் முடிவை ஆரம்பத்தின் மூலம் விளக்குகிறார்; மூன்றாவது சோதனையும் நான்கு வழிக்குறிகளால் அமைந்துள்ளது. எக்காளங்களின் பண்டிகை, பின்னர் கிறிஸ்துவின் உயரேற்றம், அதனைத் தொடர்ந்து பாவநிவாரண நாள், பின்னர் ஐந்து நாட்கள் கழித்து பெந்தெகொஸ்தும் கூடாரப்பண்டிகையும் இரண்டும் வந்தடைவது. பெந்தெகொஸ்து முன்மழையின் அடையாளமாகும்; கூடாரப்பண்டிகை பின்மழையின் அடையாளமாகும். லேவியராகமம் இருபத்துமூன்று மாதிரியில் பெந்தெகொஸ்தும் கூடாரப்பண்டிகையும் ஒன்றோடொன்று சீரமைந்து நிற்கின்றன.

இறுதியான சோதனையும் சுத்திகரிப்பும் உடைய செயல்முறை 2023 டிசம்பர் 31 அன்று ஆரம்பமானது. முதல் சோதனை, 2020 ஜூலை 18-இன் ஏமாற்றத்தினால் முன்னதாகச் சோதிக்கப்பட்டிருந்த குழுவைப் பிரித்த “உன் ஜனத்தின் கொள்ளைக்காரர்” என்போரின் சர்ச்சையால் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட அடித்தளச் சோதனையாக இருந்தது.

லேவியராகமம் இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தில், முதல் சோதனை, மூன்றினுடைய ஒரு தீர்க்கதரிசனச் சேர்க்கையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அதன் ஐந்து நாட்களுக்குப் பிறகு புளிப்பில்லாத அப்பத்தின் முடிவு வருகிறது. பஸ்கா முதல் நாள்; புளிப்பில்லாத அப்பத்தின் பண்டிகை இரண்டாம் நாள்; முதற்பலன்களின் காணிக்கை மூன்றாம் நாள். ஐந்து நாட்களுக்குப் பிறகு புளிப்பில்லாத அப்பத்தின் பண்டிகை முடிவடைந்தது. மூன்று சோதனைகளில் முதலாவதின் தீர்க்கதரிசன அமைப்பு, மூன்றாவது மற்றும் இறுதியான சோதனையிலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. மூன்று வழிக்குறிகளால் அமைந்து, அவற்றைப் பின்பற்றி ஒன்றை உடைய அந்த மூன்றாவது வழிக்குறியில், எக்காளப் பண்டிகை முதல் நாள்; ஐந்து நாட்களுக்குப் பிறகு கிறிஸ்துவின் விண்ணேற்றம்; பின்னர் அதற்குப் பிறகு ஐந்து நாட்களில் பரிகார நாள் வருகிறது; அதன் பின்னர் மேலும் ஐந்து நாட்களுக்குப் பிறகு பெந்தெகொஸ்தேவும் கூடாரப் பண்டிகையும் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; அது எசேக்கியேல் புத்தகத்தில் எருசலேமின் அழிவாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

புளிப்பில்லா அப்பப் பண்டிகையின் முடிவுக்கும் எக்காளப் பண்டிகைக்கும் இடையில் முப்பது நாட்கள் உள்ளன; அவை ஆசாரியரின் அடையாளமாக மட்டுமல்லாமல், தெய்வீக உருவகப்படத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள மூன்று சோதனைகளில் இரண்டாவது சோதனையையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானம் பஸ்கா, புளிப்பில்லா அப்பம், முதற்பலன் என்ற மூன்று வழிக்குறிகளையும் விளக்குகிறது; ஏனெனில் அந்த மூன்று வழிக்குறிகள் கிறிஸ்துவின் மரணம், அடக்கம், உயிர்த்தெழுதல் ஆகியவற்றைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அந்த மூன்று படிகளைத் தொடர்ந்து, நான்காம் படிக்கு ஐந்து நாட்கள் உள்ளன; அது புளிப்பில்லா அப்பத்தின் பண்டிகையின் முடிவினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. யோவான் தன் மேசியாவுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுத்த அந்தச் சுருக்கமான ஒரே தருணத்தில், ஞானஸ்நானம் அந்த மூன்று படிகளையும் முன்வைக்கிறது. வசந்தப் பண்டிகைகள் அந்த மூன்று படிகளையும் ஒவ்வொன்றுக்கு ஒரு நாள் இடைவெளியால் பிரிக்கின்றன; இலையுதிர் காலப் பண்டிகைகள் அந்த மூன்று படிகளையும் ஐந்து நாள் இடைவெளியால் பிரிக்கின்றன.

வசந்தப் பண்டிகைகளின் முதல் சோதனையை, மூன்று அடையாளக் கற்களின் இணைப்பாகவும், அவற்றிற்கு ஐந்து நாட்கள் பின்னர் ஒரு அடையாளக் கல் தொடர்வதாகவும் நாம் பொருத்திப் பயன்படுத்தும்போது; பின்னர், இலையுதிர் காலப் பண்டிகைகளை, மூன்று அடையாளக் கற்கள் அமைந்து, அவற்றிற்கு ஐந்து நாட்கள் பின்னர் ஒரு அடையாளக் கல் தொடர்வதாகப் பயன்படுத்தும்போது, ஒரு தீர்க்கதரிசன அமைப்பு நிறுவப்படுகிறது. அது, மூன்று என்பதைக் கொண்ட ஒரு ஆல்பா அடையாளக் கல்லாக இருந்து, அதனைத் தொடர்ந்து ஐந்து நாட்கள் வருவது; பின்னர் அதனைத் தொடர்ந்து முப்பது நாட்கள் வருவது; மேலும், இலையுதிர் காலப் பண்டிகைகளின் மூன்றாம் சோதனை, மூன்றைத் தொடர்ந்து ஐந்து நாட்கள் கொண்ட ஒரு அடையாளக் கல்லாக அமைகிறது. இந்த அமைப்பு, முதல் சோதனை மொத்தம் ஐந்து நாட்களை உள்ளடக்கியதாகவும், அதனைத் தொடர்ந்து முப்பது நாட்கள் கொண்ட இரண்டாம் சோதனை வந்து, ஐந்து நாட்கள் கொண்ட மூன்றாம் அடையாளக் கல் வரை சென்றடைவதாகவும் விளக்குகிறது. ஐந்து, முப்பது, மேலும் ஐந்து சேர்த்து நாற்பது ஆகும் (5 + 30 + 5 = 40).

கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானத்தை உடனடியாகத் தொடர்ந்து நாற்பது நாட்கள் வந்தன; அவை மூன்று சோதனைகளோடு நிறைவுற்றன. பெந்தெகொஸ்தே காலத்துடன் இணைத்து லேவியராகமம் இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தின் அமைப்பில் இன்னும் மிக அதிகமானவற்றை அறிய முடியும்; ஆனால் மற்றொரு நிலையில், அந்த அதிகாரம் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் இருந்த உடன்படிக்கையின் பெட்டகத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

லேவியராகமம் இருபத்துமூன்றில் உள்ள வசந்த மற்றும் இலையுதிர் பண்டிகைகள், இரண்டு சபத்துகளின் நடுவில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. அந்த இரண்டு சபத்துகள், மூடும் இரண்டு கெரூபுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; மேலும், லேவியராகமம் இருபத்துமூன்றுடன் ஒத்திசைக்கப்பட்ட பெந்தெகொஸ்தே காலத்தின் அடையாளங்கள், உடன்படிக்கைப் பெட்டகத்தையும் மூடும் இரண்டு கெரூபுகளையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. எசேக்கியேல் முதலாம் அதிகாரத்தில் பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் கொண்டுபோகப்படுகிறார்; அங்கே கொண்டுபோகப்படும்போது, எருசலேமின் அழிவிற்கு வழிவகுத்த முற்றுகைக்கு ஐந்து நாட்களுக்கு முன்பாக அவர் இருப்பிடப்படுகிறார்; அது விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை முன்னடையாளப்படுத்துகிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம், லேவியராகமம் இருபத்துமூன்றில் பெந்தெகொஸ்தே மற்றும் கூடாரப்பண்டிகையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. எசேக்கியேல் முப்பதாம் ஆண்டில் இருக்கிறார்; முப்பது என்பது மல்கியா மூன்றில் உள்ள அக்கினிச் சூளையை உருவாக்கும் மூன்று சோதனைகளில் இரண்டாவதற்குரிய காலப்பகுதியாகும். இரண்டாம் சோதனை முப்பது நாட்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அதுபோலவே, வரலாற்றாசிரியர்கள் குறிப்பிடுவதுபோன்று யோசியாவின் மகா பாஸ்காவினால் தொடங்கிய பதினேழாம் யூபிலி சுழற்சியின் முப்பதாம் ஆண்டிலும் எசேக்கியேல் இருக்கிறார். பதினெட்டு மாதங்கள் நீடித்த முற்றுகைக்கு ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக எசேக்கியேல் இருக்கிறார்; மேலும், அவர் ஆலயத்தில் இருக்கிறார்; அது மீதமுள்ளவர்களைத் தூய்மைப்படுத்தி கழித்துப்போக்கும் இறுதி மூன்று சோதனைகளின் நடுப்பகுதியாகும்.

கி.மு. 592 ஆம் ஆண்டில், எசேக்கியேல் அதிசயமான முறையில் “ஊமையாக்கப்பட்டு”, தேவன் அவரது வாயைத் திறக்கும்போது மட்டுமே பேசுகிறார். அந்த நிலை கி.மு. 585 ஆம் ஆண்டில் எருசலேமின் வீழ்ச்சி வரை தொடர்கிறது. முற்றுகை ஆரம்பமான நாளில், அவரது “கண்களின் இன்பம்” மரித்த நாளில், தேவன் அவரை பேசச் செய்திருந்தார்; ஆனால், இஸ்ரவேலின் “கண்களின் இன்பம்” ஆகிய எருசலேம் வீழ்ந்துவிடும் வரை, அவர் சுதந்திரமாகப் பேச அனுமதிக்கப்படவில்லை. எருசலேமின் வீழ்ச்சி விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அங்கேயே, எட்டாம் வகுப்பைச் சேர்ந்த ஆசாரியனாகிய யோவான் ஸ்நானகனின் தந்தை, ஆலயத்தில் சேவை செய்யும்போது ஊமையாக்கப்பட்டார்; அங்கேயே எசேக்கியேலும் சுமார் ஒன்பது மாதங்கள் ஊமையாக்கப்பட்டிருந்தார். யோவானின் பிறப்பிற்குப் பிந்தைய எட்டாம் நாளில், யோவான் சுன்னத்துக்குட்படுத்தப்பட்டபோது, அவர் பேச அனுமதிக்கப்பட்டார். பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் இருக்கும்போது ஊமையாக்கப்பட்ட இரண்டு தீர்க்கதரிசிகள். பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் கிறிஸ்துவைப் பார்வையிடும்போது ஊமையாக்கப்பட்ட மூன்றாவது தீர்க்கதரிசி தானியேல் ஆவான். பத்தாம் அதிகாரத்தில், தானியேல் பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் இருக்கிறான்; மூன்று முறை தொடப்படுவதில் இரண்டாவது முறை அவன் தொடப்படுகிறபோது, அவன் ஊமையாக்கப்படுகிறான். நடுப்புள்ளியில் தானியேல் ஊமையாக்கப்படுகிறான்.

“பேசுதல்” என்னும் அடையாளவியல், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது, ஐக்கிய அமெரிக்கா ஒரு வல்லரக்கனைப்போலப் பேசும் வேளையில் வெளிப்படையாகக் குறிக்கப்படுகிறது; பிலேயாமின் கழுதை பேசுகிறது; ஆபகூக்கின் தரிசனம் பேசுகிறது, பொய்யுரைக்காது. பரிசுத்தஸ்தலத்தில் இருக்கும்போது ஊமையாக்கப்படுகிற அந்த மூன்று ஊமையான தீர்க்கதரிசிகள், எருசலேமின் அழிவின் வேளையில் பேசுகின்றனர். சகரியாவைப் பொறுத்தவரை, தன் குமாரனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட புதிய பெயர் சரியானது என்பதை அடையாளப்படுத்தும்படி அவர் பேசுகிறார்; இவ்வாறு புதிய பெயர் கொடுக்கப்படுகிற பிலதெல்பியர்களுக்கு அவர் ஒரு முன்மாதிரியாகிறார்.

யோவானின் புதிய குடும்பப்பெயரை எழுத சகரியாவுக்கு ஒரு பலகை கொடுக்கப்பட்டது.

யோவானின் புதிய பெயர் பிலடெல்பியா சபையுடன் ஒத்திசைகிறது; சகரியாவின் பெயர், மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியின் மீதான சகரியாவின் அவிசுவாசத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் லவோதிக்கேயாவுடன் ஒத்திசைகிறது. எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் கடைசிக்காலங்களைப் பற்றியே உரைக்கிறார்கள்; கடைசிக்காலங்கள் என்பது மூன்றாம் தூதனுடைய வரலாறே ஆகும். ஆகையால் அந்தச் செய்தியை கொண்டு வந்த தூதன் மூன்றாம் தூதனாகவே இருக்க வேண்டும். கர்த்தர் லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையைத் தாண்டிச் செல்வார் என்பதைச் சகரியா புரிந்துகொள்ள மறுத்தான். இந்தத் தீர்க்கதரிசிகளில் சத்தத்தின் மீளுருவாக்கத்தைப் பற்றி மேலும் சொல்லப்பட வேண்டியவை உள்ளன; ஆனால், யோசியாவின் தீர்க்கதரிசன வரியைப் பற்றிய ஒரு புரிதலுக்குத் தொடர்ந்து நாம் முன்னேறுவோம்.

கி.மு. 622 ஆம் ஆண்டில் யோசியாவின் பஸ்காவில் தொடங்கிய பதினேழாவது யூபிலி சுழற்சியை நாம் ஆராய்ந்துள்ளோம்; ஆனால் யோசியாவின் வரிசை கி.மு. 622 க்கும் முன்பே தொடங்குகிறது. இஸ்ரவேலின் முதலாவது ராஜாவாக சவுலை அரியணைக்கு கொண்டு வந்த இஸ்ரவேலின் கலகம், ராஜா சவுல் ஆட்சி செய்த நாற்பது ஆண்டுகளைச் சுட்டிக்காட்டியது; அதன் பின் ராஜா தாவீது ஆட்சி செய்த நாற்பது ஆண்டுகள், அதன் பின் சாலொமோன் ஆட்சி செய்த நாற்பது ஆண்டுகள் வந்தன. தேவனை நிராகரித்ததால் தீர்க்கதரிசி சாமுவேலுக்கு மிகுந்த மனவருத்தம் உண்டான அந்த நிகழ்வு கி.மு. 1097 ஆம் ஆண்டில் ஏற்பட்டது; அது, “எங்களுக்கு ராஜா எவரும் இல்லை; சீசரே ராஜா” என்று யூதர்கள் அறிவித்த சிலுவையில் முடிவடைந்த கலகத்தின் ஒரு தீர்க்கதரிசன வரிசையைத் தொடங்குகிறது.

கி.மு. 1097 முதல், சாலொமோன் கி.மு. 977-ல் இறந்துவரை மூன்று ராஜாக்கள் தலா நாற்பது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தனர்; அதன் பின்னர் ராஜ்யம் வடக்கும் தெற்குமாகப் பிரிந்தது.

சாலொமோனின் ஆட்சி கி.மு. 1017-ல் ஆரம்பமானது; ஆலயத்தின் அஸ்திவாரம் சாலொமோனின் நான்காம் ஆண்டில் (கி.மு. 1013) இடப்பட்டது. கட்டுமானம் ஏழு ஆண்டுகள் நீடித்தது (1 அரசர்கள் 6:37–38), மற்றும் ஆலயம் சாலொமோனின் பதினொன்றாம் ஆண்டின் எட்டாம் மாதத்தில் பூர்த்தியடைந்தது. முறையான அர்ப்பணிப்பு ஏழாம் மாதத்தில் (ஏத்தானீம் மாதத்தில்), கூடாரப் பண்டிகையின் போது (1 அரசர்கள் 8; 2 நாளாகமம் 5–7), கி.மு. 1006-ல் நடைபெற்றது. அரசர்கள், ஆலயம், மற்றும் ஜாதி ஆகியவற்றில் ஒவ்வொன்றும் வரலாற்றில் நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளைக் கொண்ட காலப்பகுதியினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன; அது முறையே அரசர்கள், ஆலயம் அல்லது ஜாதி ஆகியவற்றில் எதனுடனான தொடர்பிலும் ஒரு தீர்க்கதரிசனக் காலத்தைத் தெளிவாகக் குறிக்கிறது.

கிமு 605 ஆண்டையே பெரும்பாலான வேதாகம காலக்கணக்காளர்கள் அடையாளப்படுத்துகிறார்கள் என்றாலும், தானியேல் கிமு 607 ஆண்டில் சிறையிலெடுக்கப்பட்டான். வரலாற்றுப் பதிவுகள் தீர்க்கதரிசனச் சாட்சியத்துடன் ஒத்திசைவாக இருக்க வேண்டும்; மேலும், கிமு 1097 ஆண்டில் ராஜாவை வேண்டிய விருப்பத்துடன் ஆரம்பிக்கும் வரலாற்றுக் கோட்டில் வரலாற்றாகக் குறிக்கப்படும் நிகழ்வுகளின் குறியீட்டுருவம், கிமு 607 ஆண்டே சரியான பயன்பாடாகும், கிமு 605 அன்று அல்ல என்பதைப் பல தீர்க்கதரிசனச் சாட்சிகளின் மீது வலியுறுத்துகிறது. கிமு 607 ஆண்டு ராஜாக்களின் வரிசையில் நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளின் முடிவைக் குறிக்கிறது; அதேவேளையில், அந்த வரிசையில் நிகழும் எழுபது ஆண்டுகளின் மூன்று முதன்மை பிரதிநிதித்துவங்களில் ஒன்றையும் அது ஆரம்பிக்கிறது. கிமு 607 ஆண்டு, கிமு 677 ஆண்டில் மனாசேயின் சிறைப்பிடிப்புடன் தொடங்கிய எழுபது ஆண்டுகளின் முடிவையும் குறிக்கிறது. நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளின் குறியீட்டின் முதல் பிரதிநிதித்துவம் (அந்த வரிசையில் மூன்று சாட்சிகளை உடையது), எழுபது ஆண்டுகளுக்கான மூன்று சாட்சிகளில் ஒன்று முடியும் இடத்திலேயே முடிவடைந்து, எழுபது ஆண்டுகளுக்கான மற்றொரு சாட்சி ஆரம்பிக்கும் இடத்திலும் நிறைவுறுகிறது. தானியேல் கிமு 605 ஆண்டில் சிறையிலெடுக்கப்பட்டான் என்ற கருத்து இருந்தபோதிலும், கணித அமைப்பு கிமு 607 ஆண்டிற்கே சாட்சியமளிக்கிறது.

கி.மு. 1097 முதல் கி.மு. 607 வரை உள்ள ராஜாக்களுடன் தொடர்புடைய 490 ஆண்டுகளைக் கொண்ட வரிசைக்குள், சாலொமோனின் ஆலயப் பிரதிஷ்டையிலிருந்து சிறைப்பிடிப்பிற்குப் பிந்தைய ஆலயம் கி.மு. 515-இல் செருபாபேலால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டதுவரையும் 490 ஆண்டுகள் உள்ளன. அந்த 490 ஆண்டுகள், சாலொமோன் தனது பதினொன்றாம் ஆண்டில் செய்த பிரதிஷ்டையிலிருந்து 420 ஆண்டுகள், அதனுடன் சிறைப்பிடிப்புக் காலத்தில் ஆலயம் பாழடைந்திருந்த 70 ஆண்டுகள் சேர்த்து மொத்தம் 490 ஆண்டுகளாகின்றன. அர்தக்ஷஸ்தாவின் மூன்றாம் அரசாணை 59 ஆண்டுகள் பின்னர் கி.மு. 457-இல் வந்தது; அது தேவனுடைய ஜனங்களுக்காக “நியமிக்கப்பட்ட” (“வெட்டித் தனியாக்கப்பட்ட,” தானியேல் 9:24) 490 ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தை குறிக்கிறது; அவை கி.பி. 34-ஆம் ஆண்டில் ஸ்தேவான் கல்லெறியப்பட்டபோது நிறைவு பெற்றன. நிச்சயமாகவே, கி.மு. 1097-இல் தேவனையும் தீர்க்கதரிசன ஆவியையும் நிராகரித்த அந்த அடிப்படையான விசுவாசப்பிறழ்ச்சியால் தொடங்கி, ஸ்தேவான் தேவனுடைய வலதுபாரிசத்தில் கிறிஸ்து நிற்கிறதை கண்டபோது முடிவடையும் அந்தத் தீர்க்கதரிசன வரிசையில், ஆழ்ந்த காலக்கணக்குச் சாட்சிகள் பல இன்னும் உள்ளன. இந்தச் சாட்சியத்துக்குள் யோசியாவின் தீர்க்கதரிசனச் சக்கரத்தை நாம் காண்கிறோம்.

“அடிப்படையான விசுவாசதுரோகம்” என்று நான் கூறுகிறேன்; ஏனெனில் அந்த வரிசையின் ஆரம்பம், உலகியலான ஒரு ராஜாவை உடையவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்ற அவர்களின் விருப்பத்தில், இஸ்ரவேல் தேவனைத் தங்கள் ராஜாவாக நிராகரித்த காலத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; இதன்மூலம் இஸ்ரவேலின் மனித அரசாட்சியின் அடித்தளம் குறிக்கப்பட்டது. மேலும் இதனை யோசியாவின் சக்கரத்திற்காகவும் நான் எழுதுகிறேன்; “தேவனுடைய அடித்தளம்” என்று பொருள்படும் அது, தேவனுடைய ஜனங்களின் அடித்தளத்திற்கும் அடிப்படையான விசுவாசதுரோகத்திற்கும் ஒரு குறியீடாக உள்ளது.

சாலொமோன் இறந்தபோது, பன்னிரண்டு கோத்திரங்கள் வடக்காகவும் தெற்காகவும் பிரிந்தன; அப்பொழுது யெரொபெயாம் நிறுவிய கள்ள ஆராதனை முறை கீழ்ப்படியாத தீர்க்கதரிசியால் கடிந்துகொள்ளப்பட்டது; அவனுடைய அந்தக் கண்டனம் யோசியா எனப் பெயருடைய வரவிருக்கும் ஒரு ராஜாவைப் பற்றிய தீர்க்கதரிசனத்தையும் உட்கொண்டிருந்தது. யெரொபெயாமினதும் வடக்குப் பக்கத்து பத்து கோத்திரங்களினதும் அடிப்படையான விசுவாசவிலகலின் காலத்திலேயே, கி.மு. 622 ஆம் ஆண்டின் மகா பஸ்காவால் குறியிடப்பட்ட யோசியாவினதும் அவன் ஏற்படுத்திய மறுமலர்ச்சியினதும் தீர்க்கதரிசனம் முன்னறிவிக்கப்பட்டது. அந்த மறுமலர்ச்சி, மோசேயின் எழுத்துக்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதினாலும், தேவனுடைய ஜனங்கள் தங்கள் தொடர்ச்சியான விசுவாசவிலகலுக்காகத் தீர்ப்புக்குட்படுகிறார்கள் என்ற அறிவிப்பினாலும் உண்டாக்கப்பட்டது. மோசேயின் எழுத்துக்களிலிருந்த வார்த்தைகள் யோசியா ராஜாவுக்குப் படிக்கப்பட்டபோது, அது பழைய ஏற்பாட்டு வரலாற்றிலேயே மிகப் பெரிய மறுமலர்ச்சியை உண்டாக்கியது. யோசியா எனப் பெயரிடப்படும் ஒரு பிள்ளை பிறப்பான் என்ற எதிர்காலத் தீர்க்கதரிசனம், கீழ்ப்படியாத தீர்க்கதரிசியால் யெரொபெயாம் ராஜாவின்மேல் சுமத்தப்பட்ட அந்த அடிப்படையான விசுவாசவிலகலுக்கான தீர்க்கதரிசனக் கண்டனத்தையும் உட்கொண்டிருந்தது.

தானியேல் அதை அழைப்பதுபோல மோசேயின் சாபம், லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” ஆகும்; மேலும் அது அட்வென்டிசத்தின் அடித்தள சத்தியங்களின் சின்னமாகிய வில்லியம் மில்லரின் அடித்தளக் கண்டுபிடிப்பாக ஆனது. 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று மில்லரின் செய்திக்கு அளிக்கப்பட்ட வல்லமை, 1838 மற்றும் 1840 ஆண்டுகளில் “யோசியா” லிட்சின் செயலின் மூலம் நிகழ்ந்தது. 1863 இல் அந்த அடித்தளங்கள் ஒதுக்கிவைக்கப்பட்டபோது, “ஏழு காலங்கள்” என்பது பிலடெல்பிய மில்லரைட்டுகளின் அடித்தள சத்தியங்களின் சின்னமாக மட்டுமல்லாமல், லவோதிக்கேய மில்லரிசம் அந்த அடித்தளங்களுக்கு விரோதமாக எழுந்த கலகத்தின் சின்னமாகவும் மாறியது. முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் மில்லரைட்டுகளின் வரலாறு, “யோசியா” என்னும் அடையாளவியலை உடையதாக இருக்கிறது; அது ஒருநூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் வரலாற்றில் எழுத்துக்கெழுத்து மீண்டும் நிறைவேறும். யோசியாவின் சக்கரம் சவுல் ராஜாவின் சூனியக்காரத்தனத்திற்குப் பின்நோக்கி எட்டுகிறது; மேலும் அங்கிருந்து ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது லவோதிக்கேய ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபை வாந்தியெடுத்து வெளியேற்றப்படுவதுவரை முழுவதும் சென்றடைகிறது. எசேக்கியேலில் காணப்படும் யோசியாவின் சக்கரம், இப்போது ஒருநூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலின் உச்சக்கட்டமாக முத்திரை அவிழ்க்கப்படும் செயல்முறையில் உள்ளது.

இந்த விஷயங்களை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து காண்போம்.