The warning message in the book of Ezekiel is the ‘sign of the siege.’ When the siege began, Ezekiel’s wife died and Ezekiel was commanded not to mourn her death. Her death, accompanied with his lack of mourning her death, symbolized the siege and the approaching destruction of Jerusalem. His actions and her death represent a warning sign, typifying a future warning sign set forth by Jesus, as the “abomination of desolation.”
எசேக்கியேல் புத்தகத்தில் உள்ள எச்சரிக்கைச் செய்தி ‘முற்றுகையின் அடையாளம்’ ஆகும். முற்றுகை தொடங்கியபோது, எசேக்கியேலின் மனைவி இறந்தாள்; அவளுடைய மரணத்திற்காக இரங்க வேண்டாமென்று எசேக்கியேலுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டது. அவளுடைய மரணமும், அந்த மரணத்திற்காக அவர் இரங்காமையுமாகிய இவை, முற்றுகையையும் எருசலேமின் நெருங்கிவரும் அழிவையும் குறியீடாகச் சுட்டிக்காட்டின. அவரது செயல்களும் அவளுடைய மரணமும் ஒரு எச்சரிக்கை அடையாளத்தை முன்வைக்கின்றன; அது இயேசு கூறிய “பாழாக்குகிற அருவருப்பு” எனும் எதிர்கால எச்சரிக்கை அடையாளத்திற்கான முன்னுருவாகும்.
When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand). Matthew 24:15.
ஆகையால், தீர்க்கதரிசியாகிய தானியேல் உரைத்த பாழாக்குகிற அருவருப்பானது பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் நின்றிருப்பதை நீங்கள் காணும்போது, (வாசிக்கிறவன் உணரக்கடவன்.) மத்தேயு 24:15.
When the Roman standards were placed inside the precincts of the temple, Christians in Jerusalem were to flee the city. The two witnesses of the sign of Jerusalem’s destruction emphasize the seriousness of recognizing the ‘sign’ in advance of the siege, and inspiration further identifies that those two witnesses find their “more direct application” in the latter days. Speaking of Christ’s warning of Jerusalem’s destruction in connection with Ezekiel and John being in a temple vision, Sister White penned:
ரோமப் படையின் கொடிகள் ஆலயத்தின் பரிசுத்தப் பிரதேசங்களுக்குள் நிறுத்தப்பட்டபோது, எருசலேமிலிருந்த கிறிஸ்தவர்கள் நகரத்திலிருந்து தப்பிச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. எருசலேமின் அழிவுக்கான அடையாளத்தின் இரண்டு சாட்சிகளும், முற்றுகைக்கு முன்பாகவே அந்த ‘அடையாளத்தை’ அறிந்துகொள்வதின் மிகுந்த தீவிரத்தை வலியுறுத்துகின்றன; மேலும், தெய்வீகத் தூண்டுதல், அந்த இரண்டு சாட்சிகளும் கடைசி நாட்களில் தங்களுடைய “இன்னும் நேரடியான பயன்பாட்டை” காணுகின்றன என்று தெளிவாகக் குறிப்பதாகும். எசேக்கியேலும் யோவானும் ஆலயத் தரிசனத்தில் இருப்பதன் தொடர்பில் எருசலேமின் அழிவைப்பற்றிய கிறிஸ்துவின் எச்சரிக்கையைப் பற்றி பேசுகையில், சகோதரி வைட் இவ்வாறு எழுதியுள்ளார்:
“While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.
“இந்தத் தீர்க்கதரிசனங்கள் எருசலேமின் அழிவில் ஓரளவு நிறைவேற்றம் பெற்றிருந்தபோதிலும், அவை கடைசி நாட்களுக்கு இன்னும் நேரடியான பொருத்தத்தைக் கொண்டுள்ளன.
“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of.” Testimonies, volume 5, 753.
“மகத்தானவும் மகாசீரியமானவும் நிகழ்வுகளின் வாசற்படியில் நாம் நின்றிருக்கிறோம். தீர்க்கதரிசனம் விரைவாக நிறைவேறிக் கொண்டிருக்கிறது. கர்த்தர் வாசலிலேயே இருக்கிறார். விரைவில், உயிரோடிருப்போர் எல்லாருக்கும் பேரார்வமூட்டும் ஒரு காலப்பகுதி நம்முன் திறக்கப்பட உள்ளது. கடந்தகாலத்தின் விவாதங்கள் மீண்டும் எழுப்பப்படும்; புதிய விவாதங்களும் எழும். நம் உலகத்தில் அரங்கேறவிருக்கும் காட்சிகள் இன்னும் கனவில்கூட காணப்படாதவையாக உள்ளன.” Testimonies, volume 5, 753.
In chapter four, Ezekiel was directed to act out a parable that was emphasizing the ‘sign of the siege.’ Ezekiel acted out a parable five times in his book which his brethren refused to see. Ezekiel spoke five times to his brethren and they refused to hear. His acted parables and messages illustrate a fivefold class of foolish virgins who refuse to receive the increase of ‘knowledge’ associated with his parables and words. Those words and parables were directly connected with the destruction of Jerusalem which has a “more direct application to the last days.”
நான்காம் அதிகாரத்தில், ‘முற்றுகையின் அடையாளம்’ என்பதைக் வலியுறுத்தும் ஒரு உவமையைச் செயலால் வெளிப்படுத்தும்படி எசேக்கியேல் கட்டளையிடப்பட்டார். தமது சகோதரர்கள் காண மறுத்த அந்த உவமையை, எசேக்கியேல் தமது புத்தகத்தில் ஐந்து முறை செயலால் வெளிப்படுத்தினார். எசேக்கியேல் தமது சகோதரர்களிடம் ஐந்து முறை பேசினார்; அவர்கள் கேட்க மறுத்தார்கள். அவர் செயலால் வெளிப்படுத்திய உவமைகளும் செய்திகளும், அவரது உவமைகளுடனும் வார்த்தைகளுடனும் தொடர்புடைய ‘அறிவின்’ பெருக்கத்தைப் பெற மறுக்கும், மதியீனமான கன்னியரின் ஐம்படையான ஒரு வர்க்கத்தை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. அந்த வார்த்தைகளும் உவமைகளும் எருசலேமின் அழிவுடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்டிருந்தன; அதற்கு “கடைசி நாட்களுக்கு இன்னும் நேரடியான பொருத்தம்” உண்டு.
Thou also, son of man, take thee a tile, and lay it before thee, and pourtray upon it the city, even Jerusalem: And lay siege against it, and build a fort against it, and cast a mount against it; set the camp also against it, and set battering rams against it round about. Moreover take thou unto thee an iron pan, and set it for a wall of iron between thee and the city: and set thy face against it, and it shall be besieged, and thou shalt lay siege against it. This shall be a sign to the house of Israel.
நீயும், மனுஷகுமாரனே, ஒரு செங்கல்லை எடுத்து, அதை உன் முன் வைத்து, அதின்மேல் நகரமாகிய எருசலேமையை வரைந்து, அதற்கு விரோதமாக முற்றுகையிட்டு, அதற்கு எதிராக ஒரு கோட்டையை கட்டி, அதற்கு எதிராக ஒரு மேட்டையும் எழுப்பி, அதற்கு விரோதமாகப் பாளயத்தையும் அமைத்து, அதைச் சுற்றிலும் இடிக்கும் எந்திரங்களையும் நிறுத்து. மேலும், நீ ஒரு இரும்புத்தட்டையை எடுத்து, அதை உனக்கும் நகரத்திற்கும் நடுவில் இரும்புச் சுவராக வைத்து, உன் முகத்தை அதற்கு விரோதமாகத் திருப்பு; அப்பொழுது அது முற்றுகையிடப்பட்டிருக்கும்; நீயும் அதற்கு முற்றுகையிடுவாய். இது இஸ்ரவேல் வம்சத்தாருக்குச் அடையாளமாயிருக்கும்.
Lie thou also upon thy left side, and lay the iniquity of the house of Israel upon it: according to the number of the days that thou shalt lie upon it thou shalt bear their iniquity. For I have laid upon thee the years of their iniquity, according to the number of the days, three hundred and ninety days: so shalt thou bear the iniquity of the house of Israel. And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Therefore thou shalt set thy face toward the siege of Jerusalem, and thine arm shall be uncovered, and thou shalt prophesy against it. And, behold, I will lay bands upon thee, and thou shalt not turn thee from one side to another, till thou hast ended the days of thy siege. Ezekiel 4:1–8.
நீயும் உன் இடப்பக்கமாகப் படுத்துக்கொண்டு, இஸ்ரவேல் வீட்டாரின் அக்கிரமத்தை அதின்மேல் சுமத்து; நீ அதின்மேல் படுத்திருக்கும் நாட்களின் எண்ணிக்கைக்கேற்ப அவர்கள் அக்கிரமத்தைச் சுமப்பாய். ஏனெனில், அவர்கள் அக்கிரமத்தின் வருஷங்களை நாட்களின் எண்ணிக்கைக்கேற்ப நான் உன்மேல் வைத்திருக்கிறேன்; முன்னூற்று தொண்ணூறு நாட்கள்; இவ்விதமாக நீ இஸ்ரவேல் வீட்டாரின் அக்கிரமத்தைச் சுமப்பாய். அவைகளை நிறைவேற்றினபின், நீ மறுபடியும் உன் வலப்பக்கமாகப் படுத்துக்கொண்டு, யூதா வீட்டாரின் அக்கிரமத்தை நாற்பது நாட்கள் சுமப்பாய்; ஒவ்வொரு நாளையும் ஒரு வருஷத்துக்காக நான் உனக்குக் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். ஆகையால், நீ உன் முகத்தை எருசலேமின் முற்றுகைக்கு எதிராகச் செலுத்தி, உன் புயம் வெளிப்பட்டிருக்க, அதற்கு விரோதமாகத் தீர்க்கதரிசனம் உரைப்பாய். இதோ, நான் உன்மேல் கட்டுகளை இடுவேன்; அப்பொழுது, நீ உன் முற்றுகையின் நாட்களை முடிக்கும்வரை, ஒரு பக்கத்திலிருந்து மறுபக்கத்திற்குத் திரும்பமாட்டாய். எசேக்கியேல் 4:1–8.
Sign
அடையாளம்
The word “sign” is located nine times in the book of Ezekiel. In chapter four, the siege of Jerusalem is the “sign” to the house of Israel. In chapter twelve, Ezekiel is again a “sign” identifying the siege and destruction of Jerusalem.
“அடையாளம்” என்ற சொல் எசேக்கியேல் புத்தகத்தில் ஒன்பது முறை காணப்படுகிறது. நான்காம் அதிகாரத்தில், எருசலேமின் முற்றுகை இஸ்ரவேல் வீட்டாருக்கான “அடையாளம்” ஆகும். பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில், எசேக்கியேல் மீண்டும் எருசலேமின் முற்றுகையையும் அழிவையும் சுட்டிக்காட்டும் “அடையாளம்” ஆகிறார்.
Son of man, thou dwellest in the midst of a rebellious house, which have eyes to see, and see not; they have ears to hear, and hear not: for they are a rebellious house. Therefore, thou son of man, prepare thee stuff for removing, and remove by day in their sight; and thou shalt remove from thy place to another place in their sight: it may be they will consider, though they be a rebellious house. Then shalt thou bring forth thy stuff by day in their sight, as stuff for removing: and thou shalt go forth at even in their sight, as they that go forth into captivity. Dig thou through the wall in their sight, and carry out thereby. In their sight shalt thou bear it upon thy shoulders, and carry it forth in the twilight: thou shalt cover thy face, that thou see not the ground: for I have set thee for a sign unto the house of Israel. Ezekiel 12:2–6.
மனுபுத்திரனே, காணக் கண்கள் இருந்தும் காணாதவர்களும், கேட்கக் காதுகள் இருந்தும் கேளாதவர்களுமான கலகக்காரக் குடும்பத்தின் நடுவே நீ வாசம்பண்ணுகிறாய்; ஏனெனில் அவர்கள் கலகக்காரக் குடும்பம். ஆகையால், மனுபுத்திரனே, இடம்பெயர்வதற்கான உன் சாமான்களை ஆயத்தப்படுத்திக்கொண்டு, அவர்கள் கண்முன்பாகப் பகலிலே இடம்பெயர்; அவர்கள் கண்முன்பாக உன் இடத்திலிருந்து வேறொரு இடத்திற்குப் போ. அவர்கள் கலகக்காரக் குடும்பமாக இருந்தாலும், ஒருவேளை கவனித்து உணரக்கூடும். பின்னர், இடம்பெயர்வதற்கான சாமான்களைப் போல, உன் சாமான்களை அவர்கள் கண்முன்பாகப் பகலிலே வெளியே கொண்டு வா; மேலும், சிறைப்பட்டுப் போகிறவர்கள் புறப்படுகிறதுபோல, அவர்கள் கண்முன்பாக மாலையில் நீ புறப்பட்டுப் போ. அவர்கள் கண்முன்பாகச் சுவரைத் துளைத்து, அதின் வழியாக எடுத்துக்கொண்டு போ. அவர்கள் கண்முன்பாக அதை உன் தோளின்மேல் சுமந்து, அந்திமயக்கத்தில் வெளியே கொண்டு போ; நீ தரையைக் காணாதபடிக்கு உன் முகத்தை மூடிக்கொள்; ஏனெனில், நான் உன்னை இஸ்ரவேல் குடும்பத்தாருக்குச் அடையாளமாக வைத்திருக்கிறேன். எசேக்கியேல் 12:2–6.
When the rebellious house saw the acted-out parable, they knew not what it meant, so they asked Ezekiel to explain.
கலகமுள்ள வீட்டார் நடிப்பாகக் காண்பிக்கப்பட்ட அந்த உவமையைக் கண்டபோது, அதற்கு என்ன அர்த்தமென அவர்கள் அறியாமல், அதை விளக்கும்படி எசேக்கியேலிடம் கேட்டார்கள்.
Son of man, hath not the house of Israel, the rebellious house, said unto thee, What doest thou? Say thou unto them, Thus saith the Lord God; This burden concerneth the prince in Jerusalem, and all the house of Israel that are among them. Say, I am your sign: like as I have done, so shall it be done unto them: they shall remove and go into captivity. Ezekiel 12:9–11.
மனுஷகுமாரனே, கலகக்காரரான இஸ்ரவேல் வீட்டார் உன்னிடத்தில், “நீ என்ன செய்கிறாய்?” என்று உன்னைக் கேட்டதில்லையா? அவர்களிடம் சொல்லு: கர்த்தராகிய ஆண்டவர் இப்படிச் சொல்லுகிறார்: இந்தத் தீர்க்கப்பளு எருசலேமிலுள்ள அதிபதியையும் அவர்களுக்குள் இருக்கிற இஸ்ரவேல் வீட்டார் அனைவரையும் குறித்து இருக்கிறது. மேலும் சொல்லு: நான் உங்களுக்குச் அடையாளமாக இருக்கிறேன்; நான் செய்ததுபோலவே அவர்களுக்கும் செய்யப்படும்; அவர்கள் வெளியே கொண்டு செல்லப்பட்டு சிறையிருப்புக்குப் போவார்கள். எசேக்கியேல் 12:9–11.
The siege of Jerusalem is a sign for God’s people in the latter days.
எருசலேமின் முற்றுகை இறுதிநாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு ஒரு அடையாளமாகும்.
“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12....
“பண்டைய தீர்க்கதரிசிகளில் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த காலத்திற்காகப் பேசியதைவிட எங்கள் காலத்திற்காக அதிகமாகப் பேசினர்; ஆகையால் அவர்களுடைய தீர்க்கதரிசனம் எங்களுக்காகச் செயல்பாட்டில் உள்ளது. ‘இவையெல்லாம் அவர்களுக்கு முன்மாதிரிகளாகச் சம்பவித்தது; மேலும் உலகத்தின் முடிவுகள் வந்தடைந்திருக்கிற எங்களுக்குப் புத்திமதி உண்டாகும்படியாக அவைகள் எழுதப்பட்டன.’ 1 கொரிந்தியர் 10:11. ‘அவர்கள் இவைகளைத் தங்களுக்கே அல்ல, எங்களுக்கே ஊழியம்பண்ணினார்கள் என்று அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டது; அந்த விசயங்களே இப்போது வானத்திலிருந்து அனுப்பப்பட்ட பரிசுத்த ஆவியினால் உங்களுக்குச் சுவிசேஷத்தை அறிவித்தவர்கள்மூலம் உங்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டிருக்கின்றன; அவைகளைத் தேவதூதர்களும் உற்று நோக்க விரும்புகிறார்கள்.’ 1 பேதுரு 1:12....”
“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
“இந்த இறுதி தலைமுறைக்காக வேதாகமம் தன் பொக்கிஷங்களைச் சேகரித்து ஒன்றாகக் கட்டிப்பொதித்துள்ளது. பழைய ஏற்பாட்டின் வரலாற்றிலுள்ள எல்லா மகத்தான நிகழ்வுகளும், மிகுந்த பாரமுள்ள பரிவர்த்தனைகளும், இந்த இறுதி நாட்களில் திருச்சபையில் மறுமுறை நிகழ்ந்தும், நிகழ்ந்துகொண்டுமிருக்கின்றன.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
This Same Day
இந்த அதே நாள்
Ezekiel in the acted parable of the ‘siege and destruction of Jerusalem’ is a sign for God’s people in the latter days.
‘எருசலேமின் முற்றுகையும் அழிவும்’ எனும் நடிப்பூடான உவமையில் எசேக்கியேல், கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு ஒரு அடையாளமாக இருக்கிறார்.
Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, write thee the name of the day, even of this same day: the king of Babylon set himself against Jerusalem this same day.
மீண்டும் ஒன்பதாம் ஆண்டில், பத்தாம் மாதத்தில், மாதத்தின் பத்தாம் நாளில், கர்த்தருடைய வார்த்தை எனக்கு உண்டாகி, அவர் சொல்லியது: மனுபுத்திரனே, இந்த நாளின் பெயரை, ஆம், இந்த அதே நாளை எழுதிக்கொள்; பாபிலோன் ராஜா இந்த அதே நாளில் எருசலேமுக்கு விரோதமாக முற்றுகையிட்டான்.
And utter a parable unto the rebellious house, and say unto them, Thus saith the Lord God; Set on a pot, set it on, and also pour water into it: Gather the pieces thereof into it, even every good piece, the thigh, and the shoulder; fill it with the choice bones. Take the choice of the flock, and burn also the bones under it, and make it boil well, and let them seethe the bones of it therein. Wherefore thus saith the Lord God; Woe to the bloody city, to the pot whose scum is therein, and whose scum is not gone out of it! bring it out piece by piece; let no lot fall upon it. For her blood is in the midst of her; she set it upon the top of a rock; she poured it not upon the ground, to cover it with dust; That it might cause fury to come up to take vengeance; I have set her blood upon the top of a rock, that it should not be covered.
எதிர்ப்புக்குரிய அந்த வீட்டாருக்கெதிராக ஒரு உவமையை உரைத்து, அவர்களிடத்தில் சொல்லுவாயாக: கர்த்தராகிய ஆண்டவர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: ஒரு பாத்திரத்தை அடுப்பில் வை; அதை வைத்துவிட்டு அதில் தண்ணீரையும் ஊற்று. அதற்குள்ளே அதன் துண்டுகளைச் சேர்; எல்லா நல்ல துண்டுகளையும், தொடையையும் தோளையும்; தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட எலும்புகளால் அதை நிரப்பு. மந்தையிலிருந்து சிறந்ததை எடுத்து, அதின் கீழே எலும்புகளையும் எரியவைத்து, அதை நன்றாகக் கொதிக்கச் செய்; அதற்குள்ளே அவற்றின் எலும்புகளும் நன்றாக வேகவிடப்படட்டும். ஆகையால் கர்த்தராகிய ஆண்டவர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: இரத்தப்பழி நிறைந்த நகரத்திற்கே ஐயோ! துரு அதற்குள்ளே இருக்கும் பாத்திரத்திற்கே ஐயோ; அதன் துரு அதிலிருந்து நீங்கிப்போகவில்லை! அதிலிருந்ததைத் துண்டு துண்டாக வெளிக்கொணருங்கள்; அதின்மேல் சீர்க்குலுக்கப்படாதிருப்பதாக. ஏனெனில் அவளுடைய இரத்தம் அவளின் நடுவிலே இருக்கிறது; அதை அவள் பாறையின் உச்சியின்மேல் வைத்தாள்; அதைத் தூளால் மூடப்படும்படி தரையின்மேல் சிந்தவில்லை; கோபம் எழும்பி பழிவாங்குதலைச் செய்யும்படிக்கு அப்படிச் செய்தாள்; அவளுடைய இரத்தம் மூடப்படாதிருக்கும்படி நான் அதை பாறையின் உச்சியின்மேல் வைத்திருக்கிறேன்.
Therefore thus saith the Lord God; Woe to the bloody city! I will even make the pile for fire great. Heap on wood, kindle the fire, consume the flesh, and spice it well, and let the bones be burned. Then set it empty upon the coals thereof, that the brass of it may be hot, and may burn, and that the filthiness of it may be molten in it, that the scum of it may be consumed. She hath wearied herself with lies, and her great scum went not forth out of her: her scum shall be in the fire. In thy filthiness is lewdness: because I have purged thee, and thou wast not purged, thou shalt not be purged from thy filthiness any more, till I have caused my fury to rest upon thee. I the Lord have spoken it: it shall come to pass, and I will do it; I will not go back, neither will I spare, neither will I repent; according to thy ways, and according to thy doings, shall they judge thee, saith the Lord God.
ஆகையால் கர்த்தராகிய ஆண்டவர் இவ்வாறு கூறுகிறார்: இரத்தப்பழி படிந்த நகரத்துக்கு ஐயோ! நானும் அக்கினிக்கான எரிக்குவியலைப் பெரிதாக்குவேன். விறகுகளை அடுக்குங்கள்; அக்கினியை மூட்டுங்கள்; மாம்சத்தைச் சுட்டு அழியச்செய்யுங்கள்; அதில் நறுமணப்பொருட்களை நன்கு கலந்து, எலும்புகளும் எரியட்டும். பின்னர் அதை வெறுமையாக்கி அதற்குரிய நிலக்கரிகளின்மேல் வையுங்கள்; அதன் வெண்கலம் சூடாகி சிவந்து எரியவும், அதிலுள்ள அசுத்தம் அதிலேயே உருகிப்போகவும், அதன் களிம்பு ஒழிந்துபோகவும் செய்வதற்காக. அவள் பொய்களினால் தன்னைத் தானே களைப்பித்துக் கொண்டாள்; அவளுடைய மிகுந்த களிம்பு அவளைவிட்டு நீங்கவில்லை; அவளுடைய களிம்பு அக்கினியிலேயே இருக்கும். உன் அசுத்தத்தில் அக்கிரம அசுத்தம் இருக்கிறது; நான் உன்னைச் சுத்திகரித்தும் நீ சுத்தமாகவில்லை; ஆகையால் நான் என் உக்கிரத்தை உன்மேல் தங்கப்பண்ணும் வரையில், இனி நீ உன் அசுத்தத்திலிருந்து சுத்தமாக்கப்படமாட்டாய். நான் கர்த்தர் இதைச் சொன்னேன்; இது நிகழும், அதை நான் செய்வேன்; நான் பின்வாங்கமாட்டேன், இரங்கமாட்டேன், மனந்திரும்பமாட்டேன்; உன் வழிகளின்படியும் உன் கிரியைகளின்படியும் அவர்கள் உன்னை நியாயந்தீர்ப்பார்கள் என்று கர்த்தராகிய ஆண்டவர் கூறுகிறார்.
Also the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, behold, I take away from thee the desire of thine eyes with a stroke: yet neither shalt thou mourn nor weep, neither shall thy tears run down. Forbear to cry, make no mourning for the dead, bind the tire of thine head upon thee, and put on thy shoes upon thy feet, and cover not thy lips, and eat not the bread of men. So I spake unto the people in the morning: and at even my wife died; and I did in the morning as I was commanded. And the people said unto me, Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so?
கர்த்தருடைய வார்த்தை மீண்டும் எனக்கு வந்து: மனுபுத்திரனே, இதோ, உன் கண்களின் இன்பமானவளை நான் ஒரே அடியால் உன்னிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்கிறேன்; ஆயினும் நீ புலம்பவும் கூடாது, அழவும் கூடாது, உன் கண்ணீர் வழியவும் கூடாது. நீ அமைதியாக நெகிழ்ந்து கொள்; இறந்தவர்களுக்காக துக்கம் அனுஷ்டிக்காதே; உன் தலைப்பாகையை உன் தலையில் கட்டிக்கொள்; உன் கால்களில் உன் செருப்புகளை அணிந்துகொள்; உன் உதடுகளை மூடிக்கொள்ளாதே; மனிதருடைய அப்பத்தை உண்ணாதே என்றார். அப்படியே நான் காலையில் ஜனங்களோடே பேசினேன்; மாலையில் என் மனைவி இறந்தாள்; மறுநாள் காலையில் எனக்குக் கட்டளையிடப்பட்டபடியே செய்தேன். அப்பொழுது ஜனங்கள் என்னிடத்தில்: நீ இவ்வாறு செய்கிற இந்தக் காரியங்கள் எங்களுக்கு என்ன பொருள் உடையவை என்பதை எங்களுக்குத் தெரிவிக்கமாட்டாயா? என்றார்கள்.
Then I answered them, The word of the Lord came unto me, saying, Speak unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Behold, I will profane my sanctuary, the excellency of your strength, the desire of your eyes, and that which your soul pitieth; and your sons and your daughters whom ye have left shall fall by the sword. And ye shall do as I have done: ye shall not cover your lips, nor eat the bread of men. And your tires shall be upon your heads, and your shoes upon your feet: ye shall not mourn nor weep; but ye shall pine away for your iniquities, and mourn one toward another. Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:1–24.
அப்போது நான் அவர்களுக்கு உத்தரவாதமாகப் பதிலளித்தேன்: “கர்த்தருடைய வார்த்தை எனக்குண்டாகி, அவர் சொல்லியது: இஸ்ரவேலின் குடும்பத்தாரிடத்தில் பேசிச் சொல்: ஆண்டவராகிய கர்த்தர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: இதோ, உங்கள் பலத்தின் மகிமையும், உங்கள் கண்களின் விருப்பமும், உங்கள் ஆத்துமா இரங்குகிறதுமான என் பரிசுத்தஸ்தலத்தை நான் அசுத்தப்படுத்துவேன்; நீங்கள் விட்டுப்போன உங்கள் குமாரரும் உங்கள் குமாரத்திகளும் பட்டயத்தினால் விழுவார்கள். நான் செய்ததுபோல நீங்கள் செய்வீர்கள்; நீங்கள் உங்கள் உதடுகளை மூடமாட்டீர்கள், மனுஷரின் அப்பத்தையும் உண்ணமாட்டீர்கள். உங்கள் தலைப்பாகைகள் உங்கள் தலைகளின்மேலும், உங்கள் காலணிகள் உங்கள் கால்களின்மேலும் இருக்கும்; நீங்கள் புலம்பவும் மாட்டீர்கள், அழவும் மாட்டீர்கள்; ஆனால் உங்கள் அக்கிரமங்களினிமித்தம் தேய்ந்து போவீர்கள், ஒருவரிடத்தில் ஒருவர் முறையிடுவீர்கள். இவ்வாறே எசேக்கியேல் உங்களுக்கு ஒரு அடையாளமாக இருப்பான்; அவன் செய்த எல்லாவற்றின்படியும் நீங்கள் செய்வீர்கள்; இது வரும்போது, நானே ஆண்டவராகிய கர்த்தர் என்பதை அறிந்துகொள்வீர்கள்.” எசேக்கியேல் 24:1–24.
Ezekiel is a sign who identifies the beginning siege and the ending destruction of Jerusalem, and thereafter; the captivity of the members of the Laodicean Seventh-day Adventist church.
எசேக்கியேல், எருசலேமின் தொடக்க முற்றுகையையும் இறுதிக் அழிவையும், அதன் பின்னர்; லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையின் உறுப்பினர்களின் சிறைப்பிடிப்பையும் அடையாளப்படுத்துகிற ஓர் அடையாளமாக இருக்கிறார்.
“When Christ looked down from the crest of Olivet, He saw this state of things existing in every church. The warnings come down to all that are following in the tread of the people of Jerusalem, who had such great light. This people is before us as a warning. By rejecting God’s warnings in this our day, men are repeating the sin of Jerusalem. The Lord sees what the human agent does not see and will not see—the outcome of all the human devising in Battle Creek. He has done all that a God could do. He has flashed light before the eyes of the people, that their sins might not reach the boundary where repentance cannot be felt. But by a long process of departure from just and righteous principles, men have placed themselves where light and truth, justice and mercy, are not discerned. This course has become part of their very nature.” Testimonies, volume 8, 68.
“கிறிஸ்து ஒலிவேத் மலையின் உச்சியிலிருந்து கீழ்நோக்கிப் பார்த்தபோது, இந்த நிலைமையே ஒவ்வொரு சபையிலும் நிலவுவதைக் கண்டார். பெரும் ஒளியைப் பெற்றிருந்தும், எருசலேமின் ஜனங்கள் நடந்த பாதையிலே பின்பற்றிச் செல்கிற அனைவரிடத்திற்கும் இந்த எச்சரிக்கைகள் இறங்கி வருகின்றன. இந்த மக்கள் நமக்குமுன் ஒரு எச்சரிக்கையாக நிறுத்தப்பட்டுள்ளனர். இந்நாளிலே தேவனுடைய எச்சரிக்கைகளை நிராகரிப்பதினால், மனிதர் எருசலேமின் பாவத்தையே மீண்டும் செய்கிறார்கள். மனித கருவி காணாததையும் காண முன்வராததையும்—பேட்டில் கிரீக்கிலுள்ள மனித திட்டமிடல்களின் அனைத்தின் முடிவையும்—கர்த்தர் காண்கிறார். தேவன் செய்யக்கூடிய அனைத்தையும் அவர் செய்திருக்கிறார். அவர்களின் பாவங்கள் மனந்திரும்புதல் உணரப்பட முடியாத எல்லையை எட்டாதபடிக்கு, ஜனங்களின் கண்முன் அவர் ஒளியைப் பிரகாசிக்கச் செய்தார். ஆனால் நீதி மற்றும் நீதிமான கொள்கைகளிலிருந்து நீண்டகால விலகலின் மூலம், ஒளியும் சத்தியமும், நியாயமும் இரக்கமும் உணரப்படாத நிலையில் மனிதர் தங்களை வைத்திருக்கிறார்கள். இந்தப் போக்கே அவர்களின் இயல்பின் ஓர் அங்கமாகிவிட்டது.” Testimonies, volume 8, 68.
Two Witnesses of Alpha and Omega
ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமான இரு சாட்சிகள்
Ezekiel had been supernaturally made dumb, and he was informed when Jerusalem fell, he would again be able to speak, and that he would then be a ‘sign.’ Ezekiel’s lack of mourning his wife’s death marked the alpha sign at the beginning of the siege, and Ezekiel’s mouth being opened when Jerusalem fell was the omega sign. The siege unto the destruction is marked by a sign in the beginning and ending. Within the same illustration, a second witness to an alpha and omega sign is represented as the death of the “desire of Ezekiel’s eyes” as the alpha and the death of the people’s “desire of eyes” is the omega sign of the period. The period of one and a half years bears two witnesses of an alpha and an omega. The death of Ezekiel’s wife represented the captivity and trampling down of the host, and the omega death of Jerusalem represented the trampling down of the sanctuary.
எசேக்கியேல் அதிசயமாக மூக்கனாக்கப்பட்டிருந்தான்; எருசலேம் வீழ்ந்தபோது, அவன் மீண்டும் பேசக்கூடியவனாக இருப்பான் என்றும், அப்போது அவன் ஒரு ‘அடையாளம்’ ஆக இருப்பான் என்றும் அவனுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது. முற்றுகையின் ஆரம்பத்தில், தன் மனைவியின் மரணத்திற்காக எசேக்கியேல் துக்கம் அனுஷ்டிக்காதது ஆல்பா அடையாளமாக இருந்தது; எருசலேம் வீழ்ந்தபோது எசேக்கியேலின் வாய் திறக்கப்பட்டது ஒமேகா அடையாளமாக இருந்தது. அழிவிற்குக் கொண்டு செல்லும் அந்த முற்றுகை, அதன் ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் ஒரு அடையாளத்தால் குறிக்கப்படுகிறது. அதே உருவகத்திற்குள், ஆல்பா மற்றும் ஒமேகா அடையாளத்திற்கு இரண்டாவது சாட்சியாக, “எசேக்கியேலின் கண்களின் விருப்பம்” என்றதின் மரணம் ஆல்பாவாகவும், மக்களின் “கண்களின் விருப்பம்” என்றதின் மரணம் அந்தக் காலப்பகுதியின் ஒமேகா அடையாளமாகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறது. ஒன்றரை ஆண்டுக் காலப்பகுதி, ஒரு ஆல்பாவுக்கும் ஒரு ஒமேகாவுக்கும் இரண்டு சாட்சிகளைத் தாங்குகிறது. எசேக்கியேலின் மனைவியின் மரணம், சேனையின் சிறைப்பிடிப்பையும் மிதித்தழிக்கப்படுதலையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது; எருசலேமின் ஒமேகா மரணம், பரிசுத்தஸ்தலத்தின் மிதித்தழிக்கப்படுதலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது.
Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Also, thou son of man, shall it not be in the day when I take from them their strength, the joy of their glory, the desire of their eyes, and that whereupon they set their minds, their sons and their daughters, That he that escapeth in that day shall come unto thee, to cause thee to hear it with thine ears? In that day shall thy mouth be opened to him which is escaped, and thou shalt speak, and be no more dumb: and thou shalt be a sign unto them; and they shall know that I am the Lord. Ezekiel 24:24–27.
ஆகையால் எசேக்கியேல் உங்களுக்கு ஒரு அடையாளமாக இருக்கிறான்; அவன் செய்த எல்லாவற்றின்படியும் நீங்கள் செய்வீர்கள்; இது நிகழும்போது, நான் கர்த்தராகிய ஆண்டவர் என்பதை அறிவீர்கள். மேலும், மனுஷகுமாரனே, நான் அவர்களிடமிருந்து அவர்களின் பலத்தையும், அவர்களின் மகிமையின் சந்தோஷத்தையும், அவர்களின் கண்களின் இச்சையையும், அவர்கள் மனதை வைத்திருப்பதையுமாகிய அவர்களின் குமாரரையும் அவர்களின் குமாரத்திகளையும் எடுத்துக்கொள்ளும் நாளில், அந்நாளில் தப்பிப்போனவன் உன்னிடத்தில் வந்து, அதை உன் செவிகளால் கேட்கும்படியாகச் சொல்லாதிருக்குமோ? அந்நாளில் தப்பிப்போனவனுக்காக உன் வாய் திறக்கப்படும்; நீ பேசுவாய், இனி ஊமையாயிராதிருப்பாய்; நீ அவர்களுக்கு ஒரு அடையாளமாக இருப்பாய்; அப்பொழுது நான் கர்த்தர் என்பதை அவர்கள் அறிவார்கள். எசேக்கியேல் 24:24–27.
Six Deaths
ஆறு மரணங்கள்
The death of Ezekiel’s wife marks the beginning of the siege and the death of Jerusalem, who is prophetically Christ’s bride, and illustrates the soon-coming Sunday law, which is preceded by a period represented by the siege. The period of the siege and the destruction are two distinct, though directly connected waymarks. The siege is a period of time, and the destruction is a point in time. The destruction is the Sunday law that is preceded by the period of the formation of the image of the beast. The period of the image of the beast concludes with the mark of the beast. When Jesus identified the sign of the destruction of Jerusalem in Matthew twenty-four, He also referenced the days of Noah.
எசேக்கியேலின் மனைவியின் மரணம் முற்றுகையின் ஆரம்பத்தையும், தீர்க்கதரிசன ரீதியாக கிறிஸ்துவின் மணவாட்டியான எருசலேமின் மரணத்தையும் குறிக்கிறது; மேலும், முற்றுகையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒரு காலகட்டத்தால் முன்கூட்டியே இடம்பெறும் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தையும் அது விளக்குகிறது. முற்றுகைக்காலமும் அழிவும் நேரடியாக ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவையாக இருந்தாலும், அவை இரண்டு தனித்துவமான வழிக்குறிகளாகும். முற்றுகை ஒரு காலப்பகுதியாகும்; அழிவு ஒரு குறிப்பிட்ட காலப்புள்ளியாகும். அழிவு என்பது மிருகத்தின் சாயலின் உருவாக்கக் காலத்தால் முன்கூட்டியே நிகழும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமே ஆகும். மிருகத்தின் சாயலின் காலம் மிருகத்தின் முத்திரையுடன் முடிவடைகிறது. மத்தேயு இருபத்துநான்கில் எருசலேமின் அழிவின் அடையாளத்தை இயேசு குறிப்பிட்டபோது, நோவாவின் நாட்களையும் அவர் குறிப்பிட்டார்.
But as the days of Noe were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noe entered into the ark, And knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be. Matthew 24:37–39.
நோவாவின் நாட்கள் எப்படியிருந்தனவோ, மனுஷகுமாரனுடைய வருகையும் அப்படியே இருக்கும். ஜலப்பிரளயத்துக்கு முன்பிருந்த நாட்களில், நோவா பேழைக்குள் பிரவேசித்த நாள்வரை அவர்கள் உண்டு குடித்தும், கல்யாணம் செய்தும், கல்யாணம் செய்துகொடுத்தும் இருந்தார்கள். ஜலப்பிரளயம் வந்து அவர்களையெல்லாம் வாரிக்கொண்டு போகும்வரை அவர்கள் அறியாமல் இருந்தார்கள்; மனுஷகுமாரனுடைய வருகையும் அப்படியே இருக்கும். மத்தேயு 24:37–39.
In the days of Noah, the door of probation was closed, thus typifying the soon-coming Sunday law, that is also typified by the door closing on October 22, 1844. The period from the Exeter camp meeting of August 12–17 in 1844, represents a prophetic period that leads to a closed door.
நோவாவின் நாட்களில், கிருபைக்காலத்தின் வாசல் மூடப்பட்டது; இதனால் சீக்கிரமே வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் முன்உருவாகக் காட்டப்பட்டது; அதுவே மேலும் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று வாசல் மூடப்பட்ட நிகழ்வினாலும் முன்உருவாகக் காட்டப்படுகிறது. 1844 ஆம் ஆண்டின் ஆகஸ்ட் 12–17 தேதிகளில் நடைபெற்ற எக்செட்டர் முகாமுக் கூட்டத்திலிருந்து தொடங்கும் காலப்பகுதி, ஒரு மூடிய வாசலுக்குக் கொண்டு செல்லும் ஒரு தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.
In the days of Noah, Noah represented the third angel and the third angel arrived at the closed door of October 22, 1844. In the days of Noah, which according to Jesus would be as “the coming of the Son of man,” the three angels of Revelation fourteen led to the closed door. William Miller represented the first angel’s message, and was typified by Enoch in the days of Noah. Jude identifies Enoch’s message as a parallel to Miller’s message.
நோவாவின் நாட்களில், நோவா மூன்றாம் தூதனைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார்; மேலும் மூன்றாம் தூதன் 1844 அக்டோபர் 22-ஆம் தேதியிலான அடைக்கப்பட்ட கதவினிடத்தில் வந்தடைந்தான். இயேசுவின் வார்த்தையின்படி “மனுஷகுமாரனுடைய வருகை” போல இருக்கும் நோவாவின் நாட்களில், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தில் உள்ள மூன்று தூதர்களும் அந்த அடைக்கப்பட்ட கதவினிடத்திற்கே வழிநடத்தின. வில்லியம் மில்லர் முதல் தூதனுடைய செய்தியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார்; மேலும் அவர் நோவாவின் நாட்களில் ஏனோகினால் முன்னுருவாக்கப்பட்டார். யூதா, ஏனோகின் செய்தியை மில்லரின் செய்தியுடன் ஒப்பானதாக அடையாளப்படுத்துகிறார்.
And Enoch also, the seventh from Adam, prophesied of these, saying, Behold, the Lord cometh with ten thousands of his saints, To execute judgment upon all, and to convince all that are ungodly among them of all their ungodly deeds which they have ungodly committed, and of all their hard speeches which ungodly sinners have spoken against him. Jude 1:14, 15.
ஆதாமிலிருந்து ஏழாமனான ஏனோக்கும் இவர்கள் குறித்து தீர்க்கதரிசனம் செய்து, “இதோ, கர்த்தர் தம்முடைய பரிசுத்தவான்களின் பதினாயிரங்களோடு வருகிறார்; எல்லார்மேலும் நியாயத்தீர்ப்பை நடத்தவும், அவர்களுக்குள்ளிருக்கும் அக்கிரமமுள்ள அனைவரையும், அவர்கள் அக்கிரமமாய் செய்த தங்கள் அக்கிரமச் செயல்களெல்லாவற்றினாலும், அக்கிரமமுள்ள பாவிகள் அவருக்கு விரோதமாய் பேசிய தங்கள் கடினமான வார்த்தைகளெல்லாவற்றினாலும் குற்றவாளிகள் என்று நிரூபிக்கவும் வருகிறார்” என்றான். யூதா 1:14, 15.
Miller’s first angel’s message announced the “judgment” as typified by Enoch’s message. Enoch’s beginning is marked as being the “seventh from Adam.” Miller’s message began and ended with the arrival of the “seven times” against the northern kingdom and forty-six years later the third angel arrived on October 22, 1844 when the “seven times” against the southern kingdom was fulfilled. Both Enoch and Miller, who were messengers of the judgment hour, began with the number seven being identified. The period that began with Enoch, the seventh ended with seven days that the animals entered the ark until the door was supernaturally closed. Jesus always illustrates the end with the beginning.
மில்லரின் முதல் தூதனுடைய செய்தி, ஏனோக்கின் செய்தியால் முன்னுருவாக்கப்பட்ட “நியாயத்தீர்ப்பை” அறிவித்தது. ஏனோக்கின் ஆரம்பம், அவர் “ஆதாமிலிருந்து ஏழாமவன்” என்று குறிப்பிடப்பட்டதினால் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. மில்லரின் செய்தி, வடக்கு ராஜ்யத்தின்மேல் வந்த “ஏழு காலங்கள்” என்பதின் வருகையுடன் தொடங்கி முடிவடைந்தது; அதற்கு நாற்பத்தாறு ஆண்டுகள் பின்னர், தெற்கு ராஜ்யத்தின்மேல் வந்த “ஏழு காலங்கள்” நிறைவேறியபோது, 1844 அக்டோபர் 22 அன்று மூன்றாம் தூதன் வந்தான். நியாயத்தீர்ப்பின் வேளையின் தூதர்களாயிருந்த ஏனோக்கும் மில்லரும் இருவரும், எண் ஏழு அடையாளப்படுத்தப்படுவதுடன் தங்கள் பணியைத் தொடங்கினர். ஆதாமிலிருந்து ஏழாமவனாகிய ஏனோக்குடன் தொடங்கிய அந்தக் காலம், மிருகங்கள் பேழைக்குள் நுழைந்ததிலிருந்து வாசல் அதிசயமாக அடைக்கப்படும் வரையிலான ஏழு நாட்களோடு முடிவடைந்தது. இயேசு எப்போதும் முடிவை ஆரம்பத்தினால் விளக்குகிறார்.
Enoch begat Methuselah, who in turn begat Lamech. Lamech and Methuselah represent the second angel's message and also the message of the midnight cry. The midnight cry progressed unto the closed door, and is thus represented by Methuselah who died the year of the flood. Lamech represented the second angel’s message, and Lamech died five years before the flood. The five years from the death of Lamech unto the death of Methuselah when the door closed, typified the death of Ezekiel’s bride marking the beginning of the period that led to the death of Christ’s bride represented by Methuselah.
ஏனோக்கு மெத்தூசாலாவைப் பெற்றான்; மெத்தூசாலா தன் பங்கிற்கு லாமேக்கைப் பெற்றான். லாமேக்கும் மெத்தூசாலாவும் இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியையும், நள்ளிரவின் கூக்குரலின் செய்தியையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர். நள்ளிரவின் கூக்குரல் மூடப்பட்ட வாசல்வரை முன்னேறியது; ஆகையால், ஜலப்பிரளயத்தின் ஆண்டிலே மரித்த மெத்தூசாலாவினால் அது சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. லாமேக் இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினான்; லாமேக் ஜலப்பிரளயத்திற்கு ஐந்து ஆண்டுகள் முன்பே மரித்தான். லாமேக்கின் மரணத்திலிருந்து, வாசல் மூடப்பட்டபோது நிகழ்ந்த மெத்தூசாலாவின் மரணம் வரையிலான அந்த ஐந்து ஆண்டுகள், எசேக்கியேலின் மணவாட்டியின் மரணம் மூலம் ஆரம்பிக்கப்பட்ட காலப்பகுதியை முன்மாதிரியாகக் காட்டின; அந்த காலப்பகுதி, மெத்தூசாலாவினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் கிறிஸ்துவின் மணவாட்டியின் மரணத்திற்குக் கொண்டு சென்றது.
Enoch typified the first angel that arrived in 1798, Lamech typified the second angel that arrived on April 19, 1844 and Methuselah typified the midnight cry from Exeter unto the closed door of October 22, 1844, that was typified by Noah. The five years from the death of Lamech unto the death of Methuselah typified the year and a half from 587 BC unto 586 BC. Those five years from Lamech to Methuselah typify five years from 1448 unto 1453.
1798 ஆம் ஆண்டில் வந்த முதல் தூதனை ஏனோக்கு முன்னடையாளப்படுத்தினான்; 1844 ஏப்ரல் 19 அன்று வந்த இரண்டாம் தூதனை லாமேக்கு முன்னடையாளப்படுத்தினான்; மேலும், நோவாவினால் முன்னடையாளப்படுத்தப்பட்ட 1844 அக்டோபர் 22 ஆம் தேதியிலான மூடப்பட்ட வாசல்வரை எக்ஸெட்டரிலிருந்து எழுந்த நள்ளிரவுக் கூக்குரலை மெத்தூசலா முன்னடையாளப்படுத்தினான். லாமேக்கின் மரணத்திலிருந்து மெத்தூசலாவின் மரணம் வரை இருந்த அந்த ஐந்து ஆண்டுகள், கி.மு. 587 இலிருந்து கி.மு. 586 வரை இருந்த ஒன்றரை ஆண்டை முன்னடையாளப்படுத்தின. லாமேக்கிலிருந்து மெத்தூசலா வரை இருந்த அந்த ஐந்து ஆண்டுகள், 1448 இலிருந்து 1453 வரை உள்ள ஐந்து ஆண்டுகளை முன்னடையாளப்படுத்துகின்றன.
On October 31, 1448, John Palaiologos died and his brother, Constantine the eleventh, (the last Constantine) sought permission to ascend the throne of eastern Rome from the Islamic Turkish power. His submission on July 27, 1299, fulfilled the second one hundred and fifty years of Revelation nine set forth in verse ten. Five years after John Palaiologos death, his brother Constantine the eleventh died upon the walls of Constantinople as Mehmed II conquered the Byzantine empire of eastern Rome. Mehmed is the Turkish derivation of Mohammed, so the death of the first Mohammed in 632, which began the first one hundred and fifty year prophecy of Revelation nine, (located in verse five), and which ended with the death of the last Constantine at the hands of ‘Mohammed the second’ eight hundred and twenty-one years later. Five years before his death Mohammed had predicted the demise of Rome and it was accomplished by the Turk named Mohammed the second.
1448 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 31 அன்று ஜான் பலையோலோகோஸ் மரணமடைந்தார்; அதன் பின்னர் அவரது சகோதரரான பதினொன்றாம் கான்ஸ்டன்டீன் (கடைசி கான்ஸ்டன்டீன்), கிழக்கு ரோமின் சிங்காசனத்தில் ஏறுவதற்காக இஸ்லாமிய துருக்கிய ஆட்சியிடமிருந்து அனுமதி நாடினார். அவர் 1299 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 27 அன்று செய்த கீழ்ப்படிதல், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரம் பத்தாம் வசனத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட இரண்டாவது நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளை நிறைவேற்றியது. ஜான் பலையோலோகோஸ் மரணமடைந்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவரது சகோதரரான பதினொன்றாம் கான்ஸ்டன்டீன், மேக்மெட் இரண்டாம் கிழக்கு ரோமின் பைசாந்தியப் பேரரசை வென்றபோது, கான்ஸ்டான்டினோப்பிளின் மதில்களின் மேல் மரணமடைந்தார். மேக்மெட் என்பது முகம்மதின் துருக்கிய வடிவமாகும்; ஆகையால் 632 ஆம் ஆண்டில் முதல் முகம்மதின் மரணம், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதின் முதல் நூற்று ஐம்பது ஆண்டுத் தீர்க்கதரிசனத்தை (ஐந்தாம் வசனத்தில் அமைந்துள்ளது) தொடங்கியது; அது எட்டுநூற்று இருபத்தொன்று ஆண்டுகள் கழித்து ‘இரண்டாம் முகம்மது’ என்பவனின் கைகளால் கடைசி கான்ஸ்டன்டீனின் மரணத்துடன் முடிவுற்றது. தன் மரணத்திற்கு ஐந்து ஆண்டுகள் முன்பே முகம்மது ரோமின் வீழ்ச்சியை முன்னறிவித்திருந்தான்; அது இரண்டாம் முகம்மது எனப்படும் துருக்கியனால் நிறைவேற்றப்பட்டது.
Constantine the last, the eleventh, died in the battle of Constantinople, thus identifying five years from the death of his brother John to his death. Those five years were typified by the five years from the death of Lamech, the son, unto the death of Methuselah, the father, five years later when the door closed upon the ark. Thus, the death of Ezekiel’s bride was typified by the death of Lamech, and together they provide witness to the death of John Palaiologos in 1448. The subsequent death of Methuselah aligns with the death of Christ’s bride and the destruction of Jerusalem in 586 BC, and together they align with the death of Constantine the eleventh.
இறுதியான, பதினொன்றாமனாகிய கான்ஸ்டாண்டின், கான்ஸ்டான்டினோப்பிளின் போரில் மரித்தான்; இவ்வாறு, அவன் சகோதரனாகிய யோவானின் மரணத்திலிருந்து அவன் மரணம் வரை ஐந்து ஆண்டுகளை அடையாளப்படுத்துகிறான். அந்த ஐந்து ஆண்டுகள், மகனாகிய லாமேக்கின் மரணத்திலிருந்து ஐந்து ஆண்டுகள் பின்னர், பேழையின் கதவு மூடப்பட்டபோது தந்தையாகிய மெத்தூசேலாவின் மரணம் வரை இருந்த ஐந்து ஆண்டுகளினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டன. ஆகையால், எசேக்கியேலின் மணவாட்டியின் மரணம், லாமேக்கின் மரணத்தினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது; இவை இரண்டும் சேர்ந்து 1448 இல் யோவான் பாலையோலோகோஸின் மரணத்திற்குச் சாட்சியமளிக்கின்றன. இதனைத் தொடர்ந்து நிகழ்ந்த மெத்தூசேலாவின் மரணம், கிறிஸ்துவின் மணவாட்டியின் மரணத்துடனும் கி.மு. 586 இல் எருசலேமின் அழிவுடனும் ஒத்திசைகிறது; இவை இரண்டும் சேர்ந்து பதினொன்றாமனாகிய கான்ஸ்டாண்டினின் மரணத்துடன் ஒத்திசைகின்றன.
The three witnesses of a prophetic period that begins and ends with a death, illustrate the period of the formation of the image of the beast that concludes with the mark of the beast, and it aligns with the proclamation of the midnight cry in Millerite history and the formation of the image of the beast that concludes with the mark of the beast in our current history. When the mark of the beast is fulfilled at the soon-coming Sunday law, the prophetic “speaking” arrives in agreement with Ezekiel being able to “speak” upon his own volition when Jerusalem was destroyed.
மரணத்தோடு தொடங்கி மரணத்தோடு முடிவடையும் ஒரு தீர்க்கதரிசனக் காலத்தின் மூன்று சாட்சிகள், மிருகத்தின் முத்திரையுடன் முடிவுறும் மிருகத்தின் உருவாக்கத்தின் காலத்தை விளக்குகின்றன; மேலும் அது மில்லரைட் வரலாற்றில் அரவணை அறிவிப்பு வெளிப்படுத்தப்பட்ட காலத்துடனும், நம்முடைய தற்போதைய வரலாற்றில் மிருகத்தின் முத்திரையுடன் முடிவுறும் மிருகத்தின் உருவாக்கத்துடனும் ஒத்திசைவாக இருக்கிறது. விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் மிருகத்தின் முத்திரை நிறைவேறும்போது, எருசலேம் அழிக்கப்பட்டபோது எசேக்கியேல் தன் சொந்த விருப்பத்தின்படி “பேச” முடிந்ததற்கேற்ப, தீர்க்கதரிசனமான “பேசுதல்” வந்து சேர்கிறது.
Speaking
பேசுதல்
At the Sunday law, which is typified by the destruction of Jerusalem, the prophetic speaking of the United States is marked as the false prophet speaks as a dragon.
எருசலேமின் அழிவினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்படும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் தீர்க்கதரிசனப் பேச்சு, பொய்த்தீர்க்கதரிசி வலுசர்ப்பம்போல் பேசுகிறான் எனக் குறிக்கப்படுகிறது.
And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.
பின்பு பூமியிலிருந்து மேலேறிவந்த வேறொரு மிருகத்தைக் கண்டேன்; அதற்கு ஆட்டுக்குட்டியைப்போல் இரண்டு கொம்புகள் இருந்தன; அது வலுசர்ப்பம்போல் பேசினது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 13:11.
At the Sunday law, Balaam strikes his ass a third time, and the ass then speaks.
ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது, பாலாம் தன் கழுதையை மூன்றாவது முறையாக அடிக்கிறான்; அப்போது அந்தக் கழுதை பேசுகிறது.
And the Lord opened the mouth of the ass, and she said unto Balaam, What have I done unto thee, that thou hast smitten me these three times? And Balaam said unto the ass, Because thou hast mocked me: I would there were a sword in mine hand, for now would I kill thee. And the ass said unto Balaam, Am not I thine ass, upon which thou hast ridden ever since I was thine unto this day? was I ever wont to do so unto thee? And he said, Nay. Numbers 22:28–30.
அப்பொழுது கர்த்தர் கழுதையின் வாயைத் திறந்தார்; அவள் பிலேயாமை நோக்கி: நான் உமக்குச் செய்தது என்ன, நீர் என்னை இந்த மூன்று தடவையும் அடித்தீரே? என்றாள். அதற்கு பிலேயாம் கழுதையிடம்: நீ என்னைப் பரியாசம்பண்ணினதினால்; என் கையில் ஒரு பட்டயம் இருந்திருந்தால், இப்போதே உன்னைக் கொன்றுபோடுவேன் என்றான். அப்பொழுது கழுதை பிலேயாமை நோக்கி: நான் உமக்குச் சொந்தமான நாள்முதல் இன்று வரையிலும் நீர் ஏறிச்சென்ற உமது கழுதை நானல்லவா? நான் இதுபோல் உமக்குச் செய்யுவது எப்போதாவது வழக்கமாயிருந்ததோ? என்றது. அதற்கு அவன்: இல்லை என்றான். எண்கள் 22:28–30.
The false prophet speaks at the Sunday law and Islam also speaks at the Sunday law. Both are prophetically false prophets. At the Sunday law the ‘vision” of Habakkuk that tarried, speaks.
ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது பொய்த் தீர்க்கதரிசி பேசுகிறான்; இஸ்லாமும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது பேசுகிறது. இவ்விருவரும் தீர்க்கதரிசனரீதியாகப் பொய்த் தீர்க்கதரிசிகளே ஆவர். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது தாமதித்த ஆபக்கூக்கின் “தரிசனம்” பேசுகிறது.
For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.
ஏனெனில் இந்த தரிசனம் இன்னும் குறிப்பிட்ட காலத்திற்கே உரியது; ஆனால் முடிவில் அது பேசும், பொய்யுரையாது; அது தாமதிப்பதுபோல் தோன்றினாலும், அதற்காகக் காத்திரு; ஏனெனில் அது நிச்சயமாக வரும், தாமதிக்காது. ஆபக்கூக் 2:3.
Habakkuk is the true prophet who speaks in contrast with the false prophets. The ‘vision’ of Habakkuk speaks through the mouth of formerly dumb Ezekiel, whose mouth is then opened. The promise of being God’s mouth was given to Jeremiah.
பொய்த் தீர்க்கதரிசிகளுக்கு மாறுபட்டவனாகப் பேசும் உண்மையான தீர்க்கதரிசி ஆவான் ஹபக்கூக். ஹபக்கூக்கின் ‘தரிசனம்’, முன்பாக ஊமையாக இருந்த எசேக்கியேலின் வாயின் மூலம் பேசுகிறது; பின்னர் அவனுடைய வாய் திறக்கப்படுகிறது. தேவனுடைய வாயாயிருப்பேன் என்ற வாக்குறுதி எரேமியாவுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது.
Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:18, 19.
என் வேதனை ஏன் இடையறாததாக இருக்கிறது? என் காயம் ஏன் ஆறாததாய், குணமாகும்படி ஏற்காததாய் இருக்கிறது? நீர் எனக்குப் பொய்யனாகவும், வற்றிப்போகும் நீர்களாகவும் இருப்பீரோ? ஆகையால் கர்த்தர் இவ்வாறு உரைக்கிறார்: நீ திரும்பினால், நான் உன்னை மீண்டும் நிலைநிறுத்துவேன்; நீ என் சந்நிதியில் நிற்பாய்; நீ அருமையானதை அற்பமானதிலிருந்து பிரித்தெடுத்தால், நீ என் வாயைப்போல இருப்பாய்; அவர்கள் உன்னிடத்துக்கு திரும்பட்டும்; ஆனால் நீ அவர்களிடத்துக்கு திரும்பாதே. எரேமியா 15:18, 19.
At the Sunday law, Zacharias's nine months of dumbness ended when he spoke and confirmed that his son’s name is to be John. Zacharias represented leadership who disbelieve the word of the third angel, and John represented the Elijah movement, the church that would usher in the Second Coming of Christ.
ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில், தன் மகனின் பெயர் யோவான் ஆக இருக்க வேண்டும் என்று அவர் பேசியும் உறுதிப்படுத்தியும் செய்தபோது, சகரியாவின் ஒன்பது மாத மௌனம் முடிவுற்றது. சகரியா, மூன்றாம் தூதனின் வார்த்தையை நம்பாத தலைமையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார்; யோவான், கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகையை முன்னிட்டு அறிமுகப்படுத்தும் திருச்சபையான எலியா இயக்கத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார்.
And Zacharias said unto the angel, Whereby shall I know this? for I am an old man, and my wife well stricken in years. And the angel answering said unto him, I am Gabriel, that stand in the presence of God; and am sent to speak unto thee, and to shew thee these glad tidings. And, behold, thou shalt be dumb, and not able to speak, until the day that these things shall be performed, because thou believest not my words, which shall be fulfilled in their season.
அப்பொழுது சகரியா தேவதூதனைக் நோக்கி: “இதை நான் எதனால் அறிந்துகொள்வேன்? நான் முதிர்ந்த மனுஷன்; என் மனைவியும் வயதில் மிகுந்திருக்கிறாள்” என்றான். அதற்கு தேவதூதன் அவனுக்கு மறுமொழியாக: “நான் தேவனுடைய சந்நிதியில் நிற்கும் கபிரியேல்; உன்னிடத்தில் பேசி, இந்தச் சுபசெய்திகளை உனக்குத் அறிவிக்கும்படி அனுப்பப்பட்டவன். இதோ, இவ்விஷயங்கள் நிறைவேறும் நாள்வரைக்கும் நீ பேச முடியாத ஊமையாயிருப்பாய்; ஏனெனில் தக்க காலத்தில் நிறைவேறப்போகிற என் வார்த்தைகளை நீ விசுவாசிக்கவில்லை” என்றான்.
And the people waited for Zacharias, and marvelled that he tarried so long in the temple. And when he came out, he could not speak unto them: and they perceived that he had seen a vision in the temple: for he beckoned unto them, and remained speechless. Luke 1:18–22.
மக்கள் சகரியாவுக்காகக் காத்திருந்தார்கள்; அவர் ஆலயத்தில் இத்தனை நேரம் தாமதித்ததைக் குறித்து ஆச்சரியப்பட்டார்கள். அவர் வெளியே வந்தபோது, அவர்களிடம் பேச முடியவில்லை; ஆகையால் அவர் ஆலயத்தில் ஒரு தரிசனத்தைக் கண்டிருந்தார் என்று அவர்கள் உணர்ந்தார்கள்; ஏனெனில் அவர் அவர்களுக்குச் சைகை செய்தார், மேலும் ஊமையாயிருந்தார். லூக்கா 1:18–22.
Zacharias was of the eighth course of priests.
சகரியா ஆசாரியர்களின் எட்டாவது தரப்பைச் சேர்ந்தவர்.
There was in the days of Herod, the king of Judaea, a certain priest named Zacharias, of the course of Abia: and his wife was of the daughters of Aaron, and her name was Elisabeth. And they were both righteous before God, walking in all the commandments and ordinances of the Lord blameless. And they had no child, because that Elisabeth was barren, and they both were now well stricken in years. And it came to pass, that while he executed the priest’s office before God in the order of his course, According to the custom of the priest’s office, his lot was to burn incense when he went into the temple of the Lord. And the whole multitude of the people were praying without at the time of incense. Luke 1:5–10.
யூதேயாவின் ராஜாவாகிய ஏரோதின் நாட்களில், அபியா வகுப்பைச் சேர்ந்த சகாரியா என்னும் ஒரு ஆசாரியன் இருந்தான்; அவன் மனைவி ஆரோனின் குமாரத்திகளில் ஒருத்தி; அவளுடைய பெயர் எலிசபெத்து. அவர்கள் இருவரும் தேவனுக்கு முன்பாக நீதிமான்களாயிருந்து, கர்த்தருடைய எல்லாக் கற்பனைகளிலும் விதிகளிலும் குற்றமற்றவர்களாய் நடந்துகொண்டார்கள். அவர்களுக்கு பிள்ளை இல்லை; ஏனெனில் எலிசபெத்து மலடியாயிருந்தாள்; மேலும் அவர்கள் இருவரும் வயதில் மிகவும் முதிர்ந்தவர்களாயிருந்தார்கள். அவன் தன் வகுப்பின் முறையின்படி தேவனுக்கு முன்பாக ஆசாரிய ஊழியத்தைச் செய்துகொண்டிருந்தபோது, ஆசாரிய ஊழியத்தின் வழக்கத்தின்படி கர்த்தருடைய ஆலயத்துக்குள் சென்று தூபங்காட்டுவது அவனுக்குச் சீட்டினால் ஏற்பட்டது. தூபங்காட்டும் வேளையில் ஜனங்களின் திரளான கூட்டமெல்லாம் வெளியே ஜெபம்பண்ணிக்கொண்டிருந்தது. லூக்கா 1:5–10.
All the prophets represent the latter days, and Zacharias went into the temple, as did Ezekiel. He was of the eighth course of priests, marking a symbol of the eight souls on Noah’s ark that went from the old to the new world. Both he and his wife were blameless, but Zacharias would doubt the words of Gabriel. The Millerite movement began as Philadelphian's (blameless) but transitioned to Laodicean's in 1856. In the latter days, the message of the angel is the message of the third angel, and Gabriel’s message to Zacharias represents the third angel’s message and also the Elijah message, as represented by John the Baptist.
எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் கடைசி நாட்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்; எசேக்கியேல் செய்ததுபோலவே சகரியா ஆலயத்திற்குள் சென்றான். அவன் ஆசாரியர்களின் எட்டாம் வகுப்பைச் சேர்ந்தவன்; இது நோவாவின் பேழையில் பழைய உலகத்திலிருந்து புதிய உலகத்திற்குச் சென்ற எட்டு ஆத்துமாக்களின் அடையாளத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அவனும் அவன் மனைவியும் குற்றமற்றவர்களாயிருந்தார்கள்; ஆனால் சகரியா கபிரியேலின் வார்த்தைகளைச் சந்தேகிப்பான். மில்லரைட் இயக்கம் பிலடெல்பியர்களாக (குற்றமற்றவர்கள்) தொடங்கியது; ஆனால் 1856-இல் லவோதிகேயர்களாக மாறியது. கடைசி நாட்களில், தூதனுடைய செய்தி மூன்றாம் தூதனின் செய்தியாகும்; சகரியாவுக்குக் கபிரியேல் அளித்த செய்தி மூன்றாம் தூதனின் செய்தியையும், யோவான் ஸ்நானகனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட எலியாவின் செய்தியையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.
And there appeared unto him an angel of the Lord standing on the right side of the altar of incense. And when Zacharias saw him, he was troubled, and fear fell upon him. But the angel said unto him, Fear not, Zacharias: for thy prayer is heard; and thy wife Elisabeth shall bear thee a son, and thou shalt call his name John. And thou shalt have joy and gladness; and many shall rejoice at his birth. For he shall be great in the sight of the Lord, and shall drink neither wine nor strong drink; and he shall be filled with the Holy Ghost, even from his mother’s womb. And many of the children of Israel shall he turn to the Lord their God. And he shall go before him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord. And Zacharias said unto the angel, Whereby shall I know this? for I am an old man, and my wife well stricken in years. And the angel answering said unto him, I am Gabriel, that stand in the presence of God; and am sent to speak unto thee, and to shew thee these glad tidings. Luke 1:11–19.
அப்போது கர்த்தருடைய ஒரு தூதன் தூபபலிபீடத்தின் வலப்பக்கத்தில் நின்றவனாய் அவனுக்குத் தோன்றினான். சகரியா அவனைப் பார்த்தபோது கலங்கினான்; பயம் அவன்மேல் விழுந்தது. ஆனால் தூதன் அவனிடத்தில், “சகரியா, அஞ்சாதே; உன் ஜெபம் கேட்கப்பட்டது; உன் மனைவியான எலிசபெத்து உனக்கொரு குமாரனைப் பெறுவாள்; அவனுக்கு யோவான் என்று பெயரிடுவாய். உனக்கு மகிழ்ச்சியும் ஆனந்தமும் உண்டாகும்; அவன் பிறப்பினிமித்தம் அநேகர் சந்தோஷப்படுவார்கள். ஏனெனில் அவன் கர்த்தருடைய சந்நிதியில் பெரியவனாயிருப்பான்; திராட்சரசமோ மதுபானமோ குடிக்கமாட்டான்; தன் தாயின் கர்ப்பத்திலிருந்தே பரிசுத்த ஆவியினால் நிரப்பப்பட்டிருப்பான். இஸ்ரவேல் புத்திரரில் அநேகரை அவர்கள் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்திற்குத் திருப்புவான். பிதாக்களின் இருதயங்களைப் பிள்ளைகளிடத்திற்கும், கீழ்ப்படியாதவர்களை நீதிமான்களின் ஞானத்திற்கும் திருப்பும்படியாக, கர்த்தருக்கென்று ஆயத்தம்பண்ணப்பட்ட ஜனத்தைத் தயாரிக்கும்படி, அவன் எலியாவின் ஆவியிலும் வல்லமையிலும் அவருக்கு முன்பாகச் செல்வான்” என்றான். அப்போது சகரியா தூதனிடம், “இதனை நான் எதினால் அறிந்துகொள்வேன்? நான் முதிர்ந்தவன்; என் மனைவியும் வயதானவள்” என்றான். அதற்கு தூதன் அவனுக்குப் பிரதியுத்தரமாக, “தேவனுடைய சந்நிதியில் நிற்கிற கபிரியேல் நான்; உன்னோடு பேசவும் இந்தச் சுபசெய்திகளை உனக்குத் தெரிவிக்கவும் அனுப்பப்பட்டேன்” என்றான். லூக்கா 1:11–19.
Zacharias doubted that the message of the Elijah to come would be fulfilled.
வரவிருக்கும் எலியாவின் செய்தி நிறைவேறும் என்பதில் சகரியா சந்தேகித்தான்.
Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.
இதோ, கர்த்தருடைய மகத்தானதும் பயங்கரமானதுமான நாள் வருவதற்கு முன்பாக நான் உங்களிடத்தில் எலியா தீர்க்கதரிசியை அனுப்புவேன். நான் வந்து பூமியைச் சாபத்தினால் அடியாமல் இருக்கும்படி, அவன் பிதாக்களின் இருதயத்தை பிள்ளைகளிடத்திற்கும், பிள்ளைகளின் இருதயத்தை அவர்களுடைய பிதாக்களிடத்திற்கும் திருப்புவான். மல்கியா 4:5, 6.
Sister White, in the context of Ezekiel’s sealing of chapter nine, identifies why the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church were typified by Zacharias’ unbelief.
ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் உள்ள எசேக்கியேலின் முத்திரையிடுதலின் சூழலில், லவோதிக்கேயா செவந்த்-டே அட்வெண்டிஸ்ட் சபையின் தலைமையினர் ஏன் சகாரியாவின் அவிசுவாசத்தால் முன்மாதிரியாகக் குறிக்கப்பட்டார்கள் என்பதை சகோதரி ஒயிட் அடையாளப்படுத்துகிறார்.
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
“தங்களுடைய சொந்த ஆவிக்குரிய வீழ்ச்சியைக் குறித்து துயரமடையாதவர்களும், பிறருடைய பாவங்களினிமித்தம் புலம்பாதவர்களும் தேவனுடைய முத்திரையின்றி விடப்படுவார்கள். கர்த்தர் தம்முடைய தூதர்களாகிய, தங்கள் கைகளில் அழிவுக்கான ஆயுதங்களை ஏந்தியிருக்கும் மனிதர்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறார்: ‘நீங்கள் அவனைப் பின்தொடர்ந்து நகரமெங்கும் சென்று அடியுங்கள்; உங்கள் கண் இரங்காதிருக்கட்டும், நீங்கள் இரக்கங்காட்டாதிருக்கட்டும்; முதியவர்களையும் வாலிபரையும், கன்னியரையும், சிறு பிள்ளைகளையும், பெண்களையும் முற்றிலும் கொன்றுவிடுங்கள்; ஆனாலும் அடையாளம் உள்ள எந்த மனிதனிடத்தும் அணுகாதீர்கள்; என் பரிசுத்த ஸ்தலத்திலிருந்தே ஆரம்பியுங்கள். அப்பொழுது அவர்கள் ஆலயத்தின் முன்பாக இருந்த மூப்பரிடமிருந்து ஆரம்பித்தார்கள்.’”
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 211.
“இங்கே நாம் காணுவது என்னவெனில், தேவனுடைய கோபத்தின் அடி முதலில் விழுந்ததை உணர்ந்தது சபை—கர்த்தருடைய பரிசுத்தஸ்தலம்—ஆகும். தேவன் மகத்தான வெளிச்சத்தை அருளியிருந்த அந்த மூப்பர்கள், ஜனங்களின் ஆவிக்குரிய நலன்களின் காவலர்களாக நின்றிருந்தவர்களே, தமக்குப் பொறுப்பாக ஒப்படைக்கப்பட்ட நம்பிக்கைக்குத் துரோகம் செய்திருந்தனர். முன்னைய நாட்களைப் போல அதிசயங்களையும் தேவனுடைய வல்லமையின் தெளிவான வெளிப்பாட்டையும் நாம் எதிர்பார்க்க வேண்டியதில்லை என்ற நிலைப்பாட்டை அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டிருந்தனர். காலங்கள் மாறிவிட்டன. இந்த வார்த்தைகள் அவர்களின் அவிசுவாசத்தை வலுப்படுத்துகின்றன; மேலும் அவர்கள் சொல்லுகிறார்கள்: கர்த்தர் நன்மையும் செய்யமாட்டார், தீமையும் செய்யமாட்டார். தமது ஜனங்களைத் தண்டனையால் விசாரிக்க அவர் அளவுகடந்த இரக்கமுள்ளவர். இவ்வாறு, தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு அவர்களின் மீறுதல்களையும் யாக்கோபின் வீட்டாருக்கு அவர்களுடைய பாவங்களையும் அறிவிக்கத் தங்கள் சத்தத்தை எக்காளம்போல் இனி ஒருபோதும் உயர்த்தாத மனிதர்களிடமிருந்து ‘சமாதானமும் பாதுகாப்பும்’ என்பதே எழுச்சிக்குரலாகிறது. குரைக்காதிருக்க விரும்பிய இந்த ஊமையான நாய்களே, மனவருத்தமடைந்த தேவனுடைய நீதியான பழிவாங்குதலை அனுபவிக்கிறவர்கள் ஆவர். ஆண்களும், இளம்பெண்களும், சிறு பிள்ளைகளும் ஒருங்கே அழிந்துபோகிறார்கள்.” Testimonies, volume 5, 211.
Zacharias doubted the message of the third angel, which is the Elijah message that repeats the history of John the Baptist as well as the history of William Miller.
மூன்றாம் தூதனின் செய்தியான—யோவான் ஸ்நானகனின் வரலாறையும் வில்லியம் மில்லரின் வரலாறையும் மறுமுறை நிகழ்த்தும் எலியா செய்தியையும்—சகரியா சந்தேகித்தான்.
Five Months
ஐந்து மாதங்கள்
Elisabeth hid her pregnancy for five months.
எலிசபெத் தன் கர்ப்பத்தை ஐந்து மாதங்கள் மறைத்துக்கொண்டாள்.
And after those days his wife Elisabeth conceived, and hid herself five months, saying, Thus hath the Lord dealt with me in the days wherein he looked on me, to take away my reproach among men. And in the sixth month the angel Gabriel was sent from God unto a city of Galilee, named Nazareth. Luke 1:24–26.
அந்த நாட்களுக்குப் பின்பு அவன் மனைவியாகிய எலிசபெத்து கர்ப்பவதியாகி, ஐந்து மாதங்கள் தன்னை மறைத்துக்கொண்டு: மனுஷருக்குள்ளே எனக்கிருந்த நிந்தையை நீக்கும்படிக்கு கர்த்தர் என்னை நோக்கின நாட்களில் இவ்விதமாக எனக்குச் செய்தார் என்று சொல்லினாள். ஆறாம் மாதத்தில் கபிரியேல் என்னும் தூதன் தேவனால் கலிலேயாவில் உள்ள நாசரேத்து என்னும் பட்டணத்திற்குச் அனுப்பப்பட்டான். லூக்கா 1:24–26.
Zacharias was of the eighth course of priests, aligning with the circumcision of his son John on the eighth day, when Zacharias would again speak. He and his son John represent the eight souls who were on Noah’s ark, who were hid from the death brought by the flood waters for five months, or one hundred and fifty days. The one hundred and fifty days of the pregnancy and the flood waters align with the two periods of five months in Revelation nine.
சகரியா ஆசாரியர்களின் எட்டாவது வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்; இது, எட்டாவது நாளில் அவரது மகனான யோவானுக்கு விருத்தசேதனம் செய்யப்படும் வேளையில் சகரியா மீண்டும் பேசுவார் என்பதுடன் ஒத்திருக்கும். அவரும் அவரது மகனான யோவானும், நோவாவின் பேழையில் இருந்த எட்டு ஆத்துமாக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்; அவர்கள், வெள்ளநீர்கள் கொண்டு வந்த மரணத்திலிருந்து ஐந்து மாதங்கள், அதாவது நூற்று ஐம்பது நாட்கள், மறைக்கப்பட்டிருந்தார்கள். கர்ப்பகாலத்தின் நூற்று ஐம்பது நாட்களும் வெள்ளநீர்களும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதில் கூறப்படும் ஐந்து மாதங்களாகிய இரு காலப்பகுதிகளோடும் ஒத்திருக்கும்.
Zacharias and his son John also represent when the seventh church of Laodicea transitions unto the eighth church of Philadelphia. From Zacharias’ service during the eighth course unto his son John’s circumcision of the eighth day represents a prophetic period with the number eighth identifying the beginning and the ending. Within that prophetic period there is a five-month period representing a period of hiding.
சகரியாவும் அவருடைய மகனாகிய யோவானும் ஏழாவது சபையான லவோதிக்கேயா எட்டாவது சபையான பிலதெல்பியாவாக மாற்றமடையும் காலத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர். எட்டாவது வரிசையின் சேவைக்காலத்தில் சகரியாவின் ஊழியத்திலிருந்து அவருடைய மகனாகிய யோவானின் எட்டாம் நாளிலான விருத்தசேதனம்வரை, தொடக்கத்தையும் முடிவையும் எண் எட்டு அடையாளப்படுத்தும் ஒரு தீர்க்கதரிசன காலப்பகுதி பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. அந்தத் தீர்க்கதரிசன காலப்பகுதிக்குள், மறைந்திருக்கும் ஒரு காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் ஐந்து மாத காலப்பகுதியும் உள்ளது.
The “speaking” of prophecy identifies the soon-coming Sunday law, so Zacharias speaks at the Sunday law, when his son is sealed, as represented by the act of circumcision. In that history, prior to the Sunday law when Zacharias speaks, at the end of five months, in the sixth month Mary visits Elisabeth and the Holy Spirit anoints Elisabeth, who as a woman represents the anointing of God’s church four months in advance of the soon-coming Sunday law.
தீர்க்கதரிசனத்தின் “பேசுதல்” விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; ஆகையால், சகரியா தனது குமாரன் விருத்தசேதனத்தின் கிரியையால் குறிக்கப்படுகிறபடி முத்திரையிடப்படும் அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் சமயத்தில் பேசுகிறார். அந்த வரலாற்றில், சகரியா பேசும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பாக, ஐந்து மாதங்களின் முடிவில், ஆறாம் மாதத்தில் மரியா எலிசபெத்தைச் சந்திக்கிறார்; அப்போது பரிசுத்த ஆவி எலிசபெத்தை அபிஷேகம் செய்கிறது; அவள் ஒரு ஸ்திரீயாக இருப்பதனால், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு நான்கு மாதங்களுக்கு முன்பாக தேவனுடைய சபையின் அபிஷேகத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறாள்.
And Mary arose in those days, and went into the hill country with haste, into a city of Juda; And entered into the house of Zacharias, and saluted Elisabeth. And it came to pass, that, when Elisabeth heard the salutation of Mary, the babe leaped in her womb; and Elisabeth was filled with the Holy Ghost: And she spake out with a loud voice, and said, Blessed art thou among women, and blessed is the fruit of thy womb. And whence is this to me, that the mother of my Lord should come to me? For, lo, as soon as the voice of thy salutation sounded in mine ears, the babe leaped in my womb for joy. And blessed is she that believed: for there shall be a performance of those things which were told her from the Lord. Luke 1:39–45.
அந்நாட்களில் மரியாள் எழுந்து, அவசரமாய் மலைநாட்டிற்குப் புறப்பட்டு, யூதாவின் ஒரு பட்டணத்திற்குச் சென்றாள். அவள் சகரியாவின் வீட்டிற்குள் பிரவேசித்து, எலிசபெத்தை வணங்கினாள். மரியாளின் வணக்கத்தை எலிசபெத் கேட்டவுடனே, அவளுடைய கர்ப்பத்திலிருந்த குழந்தை குதித்தது; எலிசபெத் பரிசுத்த ஆவியினால் நிரப்பப்பட்டாள். அப்போது அவள் உரத்த சத்தத்தோடு கூறினாள்: பெண்களுக்குள் நீ ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவள்; உன் கர்ப்பத்தின் கனியும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது. என் ஆண்டவருடைய தாய் என்னிடத்தில் வரும்படி இது எனக்குக் கிடைத்தது எவ்வாறு? ஏனெனில், இதோ, உன் வணக்கத்தின் சத்தம் என் காதுகளில் விழுந்தவுடனே, என் கர்ப்பத்திலிருந்த குழந்தை மகிழ்ச்சியினால் குதித்தது. விசுவாசித்தவள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவள்; ஏனெனில், ஆண்டவரிடமிருந்து அவளுக்குச் சொல்லப்பட்டவைகள் நிறைவேறும். லூக்கா 1:39–45.
At the end of five months, Elisabeth spoke to Mary “with a loud voice,” praising Mary’s belief in Gabriel’s message, which in the latter days is the third angel’s message. Elisabeth’s husband Zacharias had disbelieved, but not Mary. Mary heard the message of Gabriel five months after Zacharias, so her belief in the third angel is marked as arriving after the hidden message of five month’s was revealed. The hidden message of five months in the latter days is the first five months of Revelation nine verse five. Mary represents the church of the latter days that accepts the third angel’s message, which includes a special unsealing of five months just before the speaking of the soon-coming Sunday law arrives roughly four months later.
ஐந்து மாதங்களின் முடிவில், எலிசபெத் மரியாளிடம் “உரத்த சத்தத்தோடு” பேசி, கபிரியேலின் செய்தியில் மரியாள் கொண்டிருந்த விசுவாசத்தைப் புகழ்ந்தாள்; அந்தச் செய்தியே கடைசி நாட்களில் மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியாகும். எலிசபெத்தின் கணவனான சகாரியா விசுவாசிக்கவில்லை; ஆனால் மரியாள் அப்படியல்ல. சகாரியாவுக்கு ஐந்து மாதங்கள் பின்னர் மரியாள் கபிரியேலின் செய்தியைக் கேட்டாள்; ஆகையால் மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியில் அவளுடைய விசுவாசம், ஐந்து மாதங்களின் மறைவான செய்தி வெளிப்படுத்தப்பட்ட பின்பு வந்ததாகக் குறிக்கப்படுகிறது. கடைசி நாட்களில் ஐந்து மாதங்களின் மறைவான செய்தி என்பது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரம் ஐந்தாம் வசனத்தில் கூறப்பட்ட முதல் ஐந்து மாதங்களாகும். மரியாள், கடைசி நாட்களின் சபையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறாள்; அந்தச் சபை மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியை ஏற்றுக்கொள்கிறது, மேலும் அதில், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைப் பற்றிய அறிவிப்பு ஏறக்குறைய நான்கு மாதங்கள் பின்னர் வெளிப்படுவதற்கு முன்பாக, ஐந்து மாதங்கள் குறித்து ஒரு சிறப்பான முத்திரைநீக்கம் அடங்கியுள்ளது.
At the waymarks of Mary’s visit the movement of the first and second angels, represented by Zacharias and Elisabeth connects with the movement of the third angel represented by Mary and Joseph. Zacharias represents an official from a church that disbelieved the third angel’s message and Joseph the carpenter, represents a movement represented by self-supporting work. Adventism ends as it began, and it began as a movement, not an organized church structure. The movement of the one hundred and forty-four thousand represented by Joseph, Mary and Christ are direct relatives of the Millerite movement represented by Zacharias, Elisabeth and John, and the disbelief of 1863 is represented by Zacharias. 1863 represents disbelief of the first and second angel’s messages and the movement of the third angel represents the faith of Mary.
மரியாளின் சந்திப்பின் வழிக்குறிகளில், சகரியாவும் எலிசபெத்தும் குறிக்கின்ற முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதரின் இயக்கம், மரியாளும் யோசேப்பும் குறிக்கின்ற மூன்றாம் தூதரின் இயக்கத்துடன் இணைகிறது. சகரியா, மூன்றாம் தூதரின் செய்தியை அவநம்பித்த ஒரு சபையிலிருந்த அதிகாரியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; தச்சனாகிய யோசேப்பு, சுயஆதரவுப் பணியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒரு இயக்கத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். அட்வெண்டிசம் எவ்வாறு ஆரம்பித்ததோ அவ்வாறே முடிவடைகிறது; அது ஒரு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட சபைக் கட்டமைப்பாக அல்ல, ஒரு இயக்கமாகவே ஆரம்பித்தது. யோசேப்பு, மரியாள், கிறிஸ்து ஆகியோரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தினரின் இயக்கம், சகரியா, எலிசபெத்து, யோவான் ஆகியோரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் மில்லரைட் இயக்கத்தின் நேரடியான உறவினர்கள் ஆவர்; மேலும் 1863 ஆம் ஆண்டின் அவநம்பிக்கை சகரியாவினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. 1863 என்பது முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் செய்திகளின்மீதான அவநம்பிக்கையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; மூன்றாம் தூதரின் இயக்கம் மரியாளின் விசுவாசத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.
“Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound everywhere, ‘Come out of her, My people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities.’ This message seemed to be an addition to the third message, joining it as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon and calling upon God’s people to come out of her that they might escape her fearful doom.” Early Writings, 277.
“வானத்திலிருந்து வந்த வல்லமையுள்ள தூதனுக்கு உதவ தூதர்கள் அனுப்பப்பட்டார்கள்; மேலும் எல்லாத் திசைகளிலும் ஒலிப்பதுபோலத் தோன்றிய சத்தங்களை நான் கேட்டேன்: ‘என் ஜனங்களே, நீங்கள் அவளுடைய பாவங்களில் பங்குகொள்ளாதபடிக்கும், அவள்மேல் வரும் வாதைகளில் நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளாதபடிக்கும், அவளைவிட்டு வெளியே வாருங்கள். ஏனெனில் அவளுடைய பாவங்கள் வானமட்டும் எட்டியுள்ளன; தேவன் அவளுடைய அக்கிரமங்களை நினைவுகூர்ந்துள்ளார்.’ இந்தச் செய்தி, மூன்றாம் தூதனின் செய்திக்கு ஒரு சேர்க்கையாக இருந்து, 1844-இல் நள்ளிரவுக் கூக்குரல் இரண்டாம் தூதனின் செய்தியோடு இணைந்ததுபோல அதனோடு இணைந்ததென எனக்குத் தோன்றியது. தேவனுடைய மகிமை பொறுமையுள்ள, காத்திருக்கிற பரிசுத்தவான்கள்மேல் தங்கியிருந்தது; அவர்கள் அச்சமின்றி இறுதியான அந்தக் கவலையூட்டும் எச்சரிப்பை அறிவித்து, பாபிலோனின் வீழ்ச்சியைப் பிரசங்கித்து, தேவனுடைய ஜனங்கள் அவளைவிட்டு வெளியே வரும்படி அழைத்தார்கள்; அப்படிச் செய்தால் அவர்கள் அவளுக்குக் காத்திருக்கும் பயங்கரமான நியாயத்தீர்ப்பிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ளலாம்.” ஆரம்ப எழுத்துகள், 277.
The joining together of two messages is represented by Mary visiting Elisabeth, and that point arrived when the hidden five months is revealed. That point is where two prophecies join and are proclaimed together. One was proclaimed by Elisabeth and the other by Mary. The joining of two messages identifies when the midnight cry joins the message of the second angel, and that occurred in Millerite history at the Exeter camp meeting.
இரண்டு செய்திகள் ஒன்றிணைவது, மரியா எலிசபெத்தைச் சந்தித்ததினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; மறைந்திருந்த ஐந்து மாதங்கள் வெளிப்படுத்தப்படும் போது அந்த நிலையம் வந்தடைந்தது. அந்த இடமே இரண்டு தீர்க்கதரிசனங்கள் ஒன்றிணைந்து சேர்ந்து அறிவிக்கப்படும் இடமாகும். ஒன்றை எலிசபெத் அறிவித்தாள்; மற்றொன்றை மரியா அறிவித்தாள். இரண்டு செய்திகள் ஒன்றிணைதல் என்பது, நள்ளிரவுக் கூக்குரல் இரண்டாம் தூதனின் செய்தியோடு ஒன்றுசேரும் காலத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; அது மில்லரைட் வரலாற்றில் எக்செட்டர் முகாமுக் கூட்டத்தில் நிகழ்ந்தது.
After Elisabeth and then Mary gave their proclamations, “Mary abode with her about three months, and returned to her own house.” Luke 1:56. The sixty-six day period from Exeter unto October 22, 1844 is represented by those four months, which concluded at the soon-coming Sunday law, when Zacharias spoke. The four months represent the period of the proclamation of the message of the midnight cry, which arrives after the message of the five hidden months.
எலிசபெத்தும் பின்னர் மரியாளும் தங்கள் அறிவிப்புகளை வழங்கிய பின்பு, “மரியாள் சுமார் மூன்று மாதங்கள் அவளோடிருந்து, பின்னர் தன் வீட்டிற்குத் திரும்பினாள்.” லூக்கா 1:56. எக்செட்டரிலிருந்து 1844 அக்டோபர் 22 வரையிலான அறுபத்து ஆறு நாள் காலம், சகாரியா பேசின அந்த விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் முடிவடைந்த அந்த நான்கு மாதங்களால் குறிக்கப்படுகிறது. அந்த நான்கு மாதங்கள், மறைக்கப்பட்ட ஐந்து மாதங்களின் செய்திக்குப் பின்பு வரும் நடுநிசி முழக்கத்தின் செய்தி அறிவிக்கப்பட்ட காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
The two messages in Millerite history were the first and second angels, and the first angel’s message was empowered by the fulfillment of a time prophecy that began with a period of five months, which was partially hidden until ten days before its fulfillment on August 11, 1840, as set forth by Josiah Litch. The empowerment of the second angel’s message was the correction of the incorrect prediction of 1843, that took place at the Exeter camp meeting, as set forth by Samuel Snow.
மில்லரைட் வரலாற்றிலிருந்த அந்த இரண்டு செய்திகள் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் செய்திகள் ஆகும்; மேலும், முதல் தூதரின் செய்தி, ஐந்து மாதங்களைக் கொண்ட ஒரு காலத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றத்தால் வல்லமையடைந்தது; அந்தக் காலப்பகுதி, 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று அதன் நிறைவேற்றத்துக்கு முன்பான பத்து நாட்கள் வரையில் ஓரளவு மறைக்கப்பட்டிருந்தது; இதனை யோசியா லிட்ச் விளக்கமாக முன்வைத்தார். இரண்டாம் தூதரின் செய்திக்கு வல்லமையளித்தது, 1843 ஆம் ஆண்டுக்கான தவறான முன்னறிவிப்பின் திருத்தமே ஆகும்; அது எக்செட்டர் முகாம் கூட்டத்தில் நிகழ்ந்தது; இதனை சாமுவேல் ஸ்னோ முன்வைத்தார்.
The proclamation of the twofold message of the midnight cry is represented as a short period before the door closed, which in the story of Noah opened up a five month period that concluded with the ark sitting atop mount Ararat. The period of the proclamation of the midnight cry comes after the unsealing of the hidden five months, which came ten days before August 11, 1840 and it also came after the Lord removed His hand from the figures He had covered upon the 1843 chart. The ten days of August 1 to 11, align with the sixty-six days of Exeter to October 22, 1844, and the twofold witness identifies that the unsealing of a hidden five months, accompanied with the correction of the incorrect proclamation that produced the first disappointment, and it occurs when Mary meets and greets Elisabeth in the sixth month.
நள்ளிரவின் முழக்கத்தின் இருமடங்கான செய்தியின் அறிவித்தல், கதவு மூடப்படுவதற்கு முன் இருந்த ஒரு குறுகிய காலப்பகுதியாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அது நோவாவின் வரலாற்றில் ஐந்து மாதங்களான ஒரு காலப்பகுதியைத் திறந்தது, அதன் முடிவில் பேழை அராராத்து மலையின் மேல் தங்கியிருந்தது. நள்ளிரவின் முழக்கத்தின் அறிவித்தலுக்கான காலப்பகுதி, மறைக்கப்பட்டிருந்த ஐந்து மாதங்கள் வெளிப்படுத்தப்பட்டதற்குப் பின்னர் வருகிறது; அது ஆகஸ்ட் 11, 1840-க்கு பத்து நாட்களுக்கு முன் வந்தது; மேலும், 1843 அட்டவணையில் தாம் மறைத்திருந்த உருவங்களிலிருந்து கர்த்தர் தமது கையை அகற்றியதற்குப் பின்னரும் அது வந்தது. ஆகஸ்ட் 1 முதல் 11 வரையிலான பத்து நாட்கள், எக்செட்டரிலிருந்து அக்டோபர் 22, 1844 வரையிலான அறுபத்து ஆறு நாட்களுடன் ஒத்திசைகின்றன; மேலும், இருமடங்கான சாட்சி, முதல் ஏமாற்றத்தை உண்டாக்கிய தவறான அறிவித்தலின் திருத்தத்துடன் சேர்ந்து மறைக்கப்பட்டிருந்த ஐந்து மாதங்களின் வெளிப்படுத்தலை அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும், அது ஆறாம் மாதத்தில் மரியா எலிசபெத்தைச் சந்தித்து வாழ்த்துகிற வேளையில் நிகழ்கிறது.
At the Sunday law, the United States speaks as a dragon, the ass of Islam speaks, and the vision of Habakkuk speaks through the mouth of Jeremiah, Zacharias and Ezekiel. At the Sunday law Ezekiel is a sign, thus representing the ensign that is lifted up at the Sunday law. Two of the nine references of the word ‘sign’ in Ezekiel identify the “sabbaths” as the sign of the sanctification representing the combination of Divinity with humanity.
ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில், ஐக்கிய அமெரிக்கா ஒரு வலுசர்ப்பம்போல் பேசுகிறது; இஸ்லாமின் கழுதை பேசுகிறது; மேலும், எரேமியா, சகரியா, எசேக்கியேல் ஆகியோரின் வாய்மூலமாக ஆபக்கூக்கின் தரிசனம் பேசுகிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் எசேக்கியேல் ஒரு அடையாளமாக இருக்கிறார்; ஆகையால், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் உயர்த்தப்படுகிற கொடியை அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். எசேக்கியேலில் “அடையாளம்” என்ற சொல்லின் ஒன்பது குறிப்புகளில் இரண்டில், “ஓய்வுநாட்கள்” பரிசுத்தமாக்குதலின் அடையாளமாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றன; அது மனிதத்துவத்தோடு தெய்வீகத்துவம் இணைவதைக் குறிக்கிறது.
But I wrought for my name’s sake, that it should not be polluted before the heathen, among whom they were, in whose sight I made myself known unto them, in bringing them forth out of the land of Egypt. Wherefore I caused them to go forth out of the land of Egypt, and brought them into the wilderness. And I gave them my statutes, and shewed them my judgments, which if a man do, he shall even live in them.
ஆயினும், என் நாமத்தின்நிமித்தம் நான் செயல்பட்டேன்; அவர்கள் இருந்த புறஜாதியாரின் முன்னிலையில் அது அசுத்தப்படாதிருக்கும்படியாக; அவர்களுடைய பார்வைக்குமுன், எகிப்து தேசத்திலிருந்து அவர்களைப் புறப்படுத்துவதிலே நான் என்னை அவர்களுக்கு அறியப்படுத்தினேன். ஆகையால், நான் அவர்களை எகிப்து தேசத்திலிருந்து புறப்படச் செய்து, வனாந்தரத்திற்குக் கொண்டு வந்தேன். மேலும், என் கட்டளைகளை அவர்களுக்கு அளித்து, என் நியாயங்களை அவர்களுக்கு அறிவித்தேன்; அவைகளை ஒருவர் கைக்கொண்டால், அவைகளினாலே அவன் உயிர்வாழ்வான்.
Moreover also I gave them my sabbaths, to be a sign between me and them, that they might know that I am the Lord that sanctify them. But the house of Israel rebelled against me in the wilderness: they walked not in my statutes, and they despised my judgments, which if a man do, he shall even live in them; and my sabbaths they greatly polluted: then I said, I would pour out my fury upon them in the wilderness, to consume them. But I wrought for my name’s sake, that it should not be polluted before the heathen, in whose sight I brought them out. Yet also I lifted up my hand unto them in the wilderness, that I would not bring them into the land which I had given them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands; Because they despised my judgments, and walked not in my statutes, but polluted my sabbaths: for their heart went after their idols. Nevertheless mine eye spared them from destroying them, neither did I make an end of them in the wilderness. But I said unto their children in the wilderness, Walk ye not in the statutes of your fathers, neither observe their judgments, nor defile yourselves with their idols: I am the Lord your God; walk in my statutes, and keep my judgments, and do them; And hallow my sabbaths; and they shall be a sign between me and you, that ye may know that I am the Lord your God. Ezekiel 20:9–20.
மேலும், நான் அவர்களுக்குத் என் ஓய்வுநாட்களையும் கொடுத்தேன்; அது எனக்கும் அவர்களுக்கும் இடையில் ஒரு அடையாளமாக இருக்கும்படிக்கு, அவர்களைப் பரிசுத்தப்படுத்துகிற கர்த்தர் நான் என்பதையை அவர்கள் அறிந்துகொள்ளும்படிக்கு. ஆனால் இஸ்ரவேல் வீட்டார் வனாந்தரத்தில் எனக்கு விரோதமாகக் கலகம்பண்ணினார்கள்; அவர்கள் என் கட்டளைகளில் நடக்கவில்லை, என் நியாயங்களையும் அசட்டையாக்கினார்கள்; அவைகளை ஒருவர் செய்தால் அவைகளினால் அவன் வாழ்வான்; என் ஓய்வுநாட்களையும் அவர்கள் மிகவும் அசுத்தப்படுத்தினார்கள். ஆகையால், அவர்களை அழித்தொழிக்கும்படியாக வனாந்தரத்தில் என் கோபத்தை அவர்கள்மேல் சிந்துவேன் என்று நான் சொன்னேன். ஆனாலும், நான் அவர்களை வெளியே கொண்டுவந்த ஜாதிகளின் கண்முன் என் நாமம் அசுத்தப்படாதபடிக்கு, என் நாமத்தினிமித்தம் செயல்பட்டேன். மேலும், நான் அவர்களுக்குக் கொடுத்த, பாலாலும் தேனாலும் ஓடுகிற, எல்லா தேசங்களுக்கும் மகிமையான அந்த தேசத்துக்குள் அவர்களை அழைத்துக்கொள்ளமாட்டேன் என்று வனாந்தரத்திலேயே அவர்களுக்கெதிராக என் கையை உயர்த்தினேன். ஏனெனில் அவர்கள் என் நியாயங்களை அசட்டையாக்கி, என் கட்டளைகளில் நடக்காமல், என் ஓய்வுநாட்களை அசுத்தப்படுத்தினார்கள்; அவர்களுடைய இருதயம் அவர்களுடைய விக்கிரகங்களின் பின்சென்றது. இருப்பினும், என் கண் அவர்களை அழிக்காமல் இரக்கம்கொண்டது; வனாந்தரத்தில் அவர்களை முற்றிலும் ஒழித்துப்போடவும் நான் செய்யவில்லை. அப்பொழுது, வனாந்தரத்தில் அவர்களுடைய பிள்ளைகளுக்கு நான் சொன்னேன்: உங்கள் பிதாக்களின் கட்டளைகளில் நடக்காதிருங்கள்; அவர்களுடைய நியாயங்களைக் கடைப்பிடிக்காதிருங்கள்; அவர்களுடைய விக்கிரகங்களினால் உங்களைத் தீட்டுப்படுத்திக்கொள்ளாதிருங்கள். நான் உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தர்; என் கட்டளைகளில் நடந்து, என் நியாயங்களைக் காத்து, அவைகளைச் செய்யுங்கள். என் ஓய்வுநாட்களைப் பரிசுத்தமாகக் கொண்டாடுங்கள்; நான் உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தர் என்பதை நீங்கள் அறிந்துகொள்ளும்படிக்கு, அவை எனக்கும் உங்களுக்கும் இடையில் ஒரு அடையாளமாக இருக்கும். எசேக்கியேல் 20:9–20.
Ezekiel represents the ensign of the one hundred and forty-four thousand, and the sign of Divinity combined with humanity is the Lord’s “sabbaths.” Ezekiel is the sign at the beginning of the siege and he is the sign at the destruction of Jerusalem, when he is lifted up as an ensign. At the beginning of the siege, those who refuse to see and hear, who desecrate His “sabbaths”, are also a sign.
எசேக்கியேல், நூற்று நாற்பத்துநாலாயிரம் பேருக்கான கொடியின் அடையாளமாக இருக்கிறார்; தெய்வீகம் மனிதத்துவத்தோடு இணைந்திருப்பதற்கான அடையாளம் கர்த்தருடைய “ஓய்வுநாட்கள்” ஆகும். முற்றுகையின் தொடக்கத்தில் எசேக்கியேல் ஒரு அடையாளமாக இருக்கிறார்; மேலும் அவர் கொடியாய் உயர்த்தப்படுகிறபோது, எருசலேமின் அழிவின்போதும் அவர் ஒரு அடையாளமாக இருக்கிறார். முற்றுகையின் தொடக்கத்தில், காணவும் கேட்கவும் மறுத்து, அவருடைய “ஓய்வுநாட்களை” அசுத்தப்படுத்துகிறவர்களும் ஒரு அடையாளமாக இருக்கிறார்கள்.
Then came certain of the elders of Israel unto me, and sat before me. And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, these men have set up their idols in their heart, and put the stumblingblock of their iniquity before their face: should I be enquired of at all by them? Therefore speak unto them, and say unto them, Thus saith the Lord God; Every man of the house of Israel that setteth up his idols in his heart, and putteth the stumblingblock of his iniquity before his face, and cometh to the prophet; I the Lord will answer him that cometh according to the multitude of his idols; That I may take the house of Israel in their own heart, because they are all estranged from me through their idols.
அப்பொழுது இஸ்ரவேலின் மூப்பரில் சிலர் என்னிடத்தில் வந்து, என்முன் உட்கார்ந்தார்கள். கர்த்தருடைய வார்த்தை எனக்குண்டாகி, அவர் சொல்லியது: மனுஷகுமாரனே, இந்த மனிதர் தங்கள் இதயத்திலே தங்கள் விக்கிரகங்களை நிறுவி, தங்கள் அக்கிரமத்தின் இடறற்கல்லைத் தங்கள் முகத்துக்கு முன்பாக வைத்து இருக்கிறார்கள்; இப்படிப்பட்டவர்களினால் நான் விசாரிக்கப்பட வேண்டுமோ? ஆகையால், அவர்களோடு பேசிச் சொல்லவேண்டியது: கர்த்தராகிய ஆண்டவர் உரைக்கிறதாவது: இஸ்ரவேல் வம்சத்தாரில் எவனாகிலும் தன் இதயத்திலே தன் விக்கிரகங்களை நிறுவி, தன் அக்கிரமத்தின் இடறற்கல்லைத் தன் முகத்துக்கு முன்பாக வைத்து, தீர்க்கதரிசியிடத்தில் வருகிறானோ, அவன் வைத்திருக்கும் விக்கிரகங்களின் பெருக்கத்திற்கு ஏற்றபடி நான் கர்த்தர் அவனுக்குப் பதிலளிப்பேன்; இவ்விதமாக, அவர்கள் எல்லாரும் தங்கள் விக்கிரகங்களினாலே என்னைவிட்டு அந்நியப்பட்டிருப்பதினால், இஸ்ரவேல் வம்சத்தாரை அவர்களுடைய இருதயத்திலேயே நான் பிடித்துக்கொள்ளும்படியாக.
Therefore say unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Repent, and turn yourselves from your idols; and turn away your faces from all your abominations. For every one of the house of Israel, or of the stranger that sojourneth in Israel, which separateth himself from me, and setteth up his idols in his heart, and putteth the stumblingblock of his iniquity before his face, and cometh to a prophet to enquire of him concerning me; I the Lord will answer him by myself: And I will set my face against that man, and will make him a sign and a proverb, and I will cut him off from the midst of my people; and ye shall know that I am the Lord. And if the prophet be deceived when he hath spoken a thing, I the Lord have deceived that prophet, and I will stretch out my hand upon him, and will destroy him from the midst of my people Israel. And they shall bear the punishment of their iniquity: the punishment of the prophet shall be even as the punishment of him that seeketh unto him; That the house of Israel may go no more astray from me, neither be polluted any more with all their transgressions; but that they may be my people, and I may be their God, saith the Lord God. Ezekiel 14:1–11.
ஆகையால் இஸ்ரவேல் வீட்டாரிடத்தில் சொல்லு: கர்த்தராகிய ஆண்டவர் இவ்வாறு உரைக்கிறார்: மனந்திரும்புங்கள்; உங்கள் விக்கிரகங்களைவிட்டு திரும்புங்கள்; உங்கள் அருவருப்புகளையெல்லாம் நோக்குகிற உங்கள் முகங்களை விலக்குங்கள். ஏனெனில் இஸ்ரவேல் வீட்டாரிலுள்ள எவராயினும், அல்லது இஸ்ரவேலில் தங்குகிற அந்நியனாயினும், என்னைவிட்டு தன்னைப் பிரித்துக்கொண்டு, தன் விக்கிரகங்களைத் தன் இருதயத்தில் நிறுவி, தன் அக்கிரமத்தினால் உண்டான இடறற்கல்லைத் தன் முகத்துக்கு முன்பாக வைத்து, என்னைக்குறித்து விசாரிக்க ஒரு தீர்க்கதரிசியிடத்தில் வருகிறவனாயிருந்தால், நான் கர்த்தர் அவனுக்கே நான் நேரடியாகப் பதிலளிப்பேன். அந்த மனிதனுக்கு விரோதமாக நான் என் முகத்தைத் திருப்பி, அவனை ஒரு அடையாளமாகவும் பழமொழியாகவும் ஆக்கி, என் ஜனத்தின் நடுவிலிருந்து அவனை வெட்டிப்போடுவேன்; அப்பொழுது நான் கர்த்தர் என்பதை நீங்கள் அறிந்துகொள்வீர்கள். மேலும், தீர்க்கதரிசி ஏமாற்றப்பட்டு ஏதாவது ஒன்றை உரைத்தால், நான் கர்த்தரே அந்தத் தீர்க்கதரிசியை ஏமாறும்படிச் செய்தேன்; அவன்மேல் என் கையை நீட்டி, அவனை என் ஜனமாகிய இஸ்ரவேலின் நடுவிலிருந்து அழித்துவிடுவேன். அவர்கள் தங்கள் அக்கிரமத்திற்கான தண்டனையைச் சுமப்பார்கள்; தீர்க்கதரிசிக்கான தண்டனை, அவனை அணைகிறவனுக்கான தண்டனைக்குச் சமமாக இருக்கும். இவ்வாறு இஸ்ரவேல் வீடு இனி என்னைவிட்டு வழிதவறாமலும், தங்கள் எல்லா மீறுதல்களினாலும் இனி அசுத்தப்படாமலும் இருந்து, அவர்கள் என் ஜனமாகவும் நான் அவர்கள் தேவனாகவும் இருப்பதற்காக, கர்த்தராகிய ஆண்டவர் உரைக்கிறார். எசேக்கியேல் 14:1–11.
At Nashville, those within the Laodicean Seventh-day Adventist church who disbelieved as did Zacharias; who had “taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days,” as represented by 1840 unto 1844 will be confronted by those outside of Adventism as to why they failed to give warning. They become the “sign” of the false peace and safety message, which marks the separation of the wise and foolish as represented by the two opposing tents at the Exeter camp meeting. They bear a “sign” of idolatry and rebellion, while Ezekiel bears the true prophetic warning message. At the end of the siege, when Jerusalem is destroyed, representing the Sunday law, the sign of rebellion is the mark of the beast and the sign of obedience is the seal of God.
நாஷ்விலில், லாவோதிக்கேயா செவன்த்-டே அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபைக்குள் இருந்தும், சகரியா செய்ததுபோல் விசுவாசிக்காதவர்களும், 1840 முதல் 1844 வரையிலான காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் வகையில், “முன்னைய நாட்களைப்போல அதிசயங்களையும் தேவனுடைய வல்லமையின் வெளிப்படையான வெளிப்பாட்டையும் நாம் எதிர்பார்க்கத் தேவையில்லை என்ற நிலைப்பாட்டை எடுத்திருந்த”வர்களும், ஏன் எச்சரிக்கை கொடுக்கத் தவறினார்கள் என்று அட்வென்டிசத்திற்கு வெளியேயுள்ளவர்களால் எதிர்கொள்ளப்படுவார்கள். எக்செட்டர் முகாம் கூட்டத்தில் ஒருவருக்கொன்று எதிராக இருந்த இரண்டு கூடாரங்களால் சித்தரிக்கப்பட்டபடி, ஞானிகளும் மூடர்களும் பிரிக்கப்படுவதைக் குறிக்கும் பொய்யான சமாதானமும் பாதுகாப்பும் என்ற செய்தியின் “அடையாளமாக” அவர்கள் ஆகிறார்கள். அவர்கள் விக்கிரகாராதனையும் கிளர்ச்சியும் என்பதற்கான ஒரு “அடையாளத்தை” சுமக்கிறார்கள்; அதேவேளையில் எசேக்கியேல் உண்மையான தீர்க்கதரிசன எச்சரிக்கைச் செய்தியை ஏந்துகிறான். முற்றுகையின் முடிவில், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் எருசலேம் அழிக்கப்படும் போது, கிளர்ச்சியின் அடையாளம் மிருகத்தின் முத்திரையாகும்; கீழ்ப்படிதலின் அடையாளம் தேவனுடைய முத்திரையாகும்.
Probation is fully closed for Adventism at the Sunday law, and there is a sign of the righteous and the wicked that are there marked. The close of probation at the soon-coming Sunday law typifies the close of probation when Michael stands up, and there the sign of the death of the multitudes is represented by Gog and Magog.
ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அமலுக்கு வரும் வேளையில் அட்வென்டிசத்திற்கான கிருபைக்காலம் முழுமையாக முடிவுறுகிறது; அங்கே நீதிமான்களும் துன்மார்க்கர்களும் அடையாளமிடப்பட்டிருக்கின்ற ஒரு குறியீடு உள்ளது. விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் நிகழும் கிருபைக்காலத்தின் முடிவு, மீகாயேல் எழுந்திருக்கிற காலத்தில் நிகழும் கிருபைக்காலத்தின் முடிவிற்குரிய ஓர் முன்மாதிரியாகும்; அங்கே திரளான மக்கள் மரணமடைவதற்கான அடையாளம் கோக்கும் மாகோக்கும் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.
And the passengers that pass through the land, when any seeth a man’s bone, then shall he set up a sign by it, till the buriers have buried it in the valley of Hamongog. And also the name of the city shall be Hamonah. Thus shall they cleanse the land. Ezekiel 39:15, 16.
தேசத்தின் வழியாகச் செல்லும் பயணிகள், யாராவது மனிதனின் எலும்பைக் கண்டால், அதை ஹாமோன்கோக் பள்ளத்தாக்கில் அடக்கம் செய்பவர்கள் அடக்கம் செய்யும் வரையில், அதற்கருகில் ஒரு அடையாளத்தை நிறுத்திவைப்பான். நகரத்தின் பெயரும் ஹாமோனா எனப்படும். இவ்வாறே அவர்கள் தேசத்தைச் சுத்திகரிப்பார்கள். எசேக்கியேல் 39:15, 16.
The sign of the covenant is identified in chapter thirty-seven of Ezekiel where the valley of dead bones is brought to life and the two sticks are joined. The bones are brought to life by a message of Islam, represented as the four winds, thus typifying August 11, 1840. The two sticks are combined into one, thus representing the joining of the message of the second angel with the message of the midnight cry. The bones are the empowerment of the first angel and the two sticks are the empowerment of the second angel. Thereafter God’s people are His latter day chosen covenant people, represented by John, as one hundred and forty-four thousand.
உடன்படிக்கையின் அடையாளம் எசேக்கியேல் புத்தகத்தின் முப்பத்தேழாம் அதிகாரத்தில் அடையாளம் காணப்படுகிறது; அங்கே உலர்ந்த எலும்புகளின் பள்ளத்தாக்கு உயிர்ப்பிக்கப்படுகிறது, மேலும் இரண்டு கோல்கள் ஒன்றாக இணைக்கப்படுகின்றன. எலும்புகள் இஸ்லாம் என்னும் செய்தியினால் உயிர்ப்பிக்கப்படுகின்றன; அது நான்கு காற்றுகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; இதனால் ஆகஸ்ட் 11, 1840 என்பதற்கு ஒரு முன்மாதிரியாக அமைகிறது. இரண்டு கோல்கள் ஒன்றாக இணைக்கப்படுகின்றன; இதனால் இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தி நள்ளிரவின் கூக்குரலின் செய்தியுடன் இணைக்கப்படுவதைக் குறிக்கிறது. எலும்புகள் முதலாம் தூதனுடைய வல்லமையூட்டுதலாகும்; இரண்டு கோல்கள் இரண்டாம் தூதனுடைய வல்லமையூட்டுதலாகும். அதன் பின்னர் தேவனுடைய ஜனங்கள், யோவானால் நூற்று நாற்பத்திநான்காயிரம் என பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும், அவருடைய கடைசி நாள்களின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கையின் ஜனங்களாகிறார்கள்.
Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:26–28.
அவர்களோடே சமாதானத்தின் உடன்படிக்கையை நான் ஏற்படுத்துவேன்; அது அவர்களோடே என்றென்றைக்கும் நிலைக்கும் நித்திய உடன்படிக்கையாக இருக்கும்; நான் அவர்களை நிலைநிறுத்தி, அவர்களைப் பெருகப்பண்ணி, என் பரிசுத்தஸ்தலத்தை அவர்களுடைய நடுவில் என்றென்றைக்கும் நிறுவுவேன். என் வாசஸ்தலமும் அவர்களோடே இருக்கும்; ஆம், நான் அவர்களுடைய தேவனாயிருப்பேன், அவர்கள் என் ஜனமாக இருப்பார்கள். என் பரிசுத்தஸ்தலம் அவர்களுடைய நடுவில் என்றென்றைக்கும் இருக்கும் போது, நான் கர்த்தர் இஸ்ரவேலைப் பரிசுத்தப்படுத்துகிறவன் என்று புறஜாதிகள் அறிவார்கள். எசேக்கியேல் 37:26–28.
The combination of Divinity and humanity is represented in a variety of ways within God’s Word, and one illustration is when the “citadel of the soul” that is located within a human being's higher nature is attached to the citadel of God’s sanctuary. When the heavenly throne room that represents God’s citadel is joined with the citadel of a human being’s higher nature, God’s people are “sanctified” and He dwells “in the midst of them for evermore.”
தெய்வீகத்தன்மையும் மனுஷத்துவமும் ஒருங்கிணைந்திருப்பது தேவனுடைய வார்த்தையில் பலவிதமான முறைகளில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அவற்றில் ஒரு எடுத்துக்காட்டு, ஒரு மனிதனின் உயர்ந்த இயல்பினுள் அமைந்துள்ள “ஆத்துமாவின் கோட்டைக்கோபுரம்” தேவனுடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் கோட்டைக்கோபுரத்துடன் இணைக்கப்படும் வேளையாகும். தேவனுடைய கோட்டைக்கோபுரத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் பரலோக சிங்காசன மண்டபம் ஒரு மனிதனின் உயர்ந்த இயல்பின் கோட்டைக்கோபுரத்துடன் இணைக்கப்படும் போது, தேவனுடைய மக்கள் “பரிசுத்தமாக்கப்படுகிறார்கள்”; மேலும் அவர் “என்றென்றைக்கும் அவர்களுடைய நடுவில்” வாசம்பண்ணுகிறார்.
After chapter thirty-seven Ezekiel sets forth the chapters thirty-eight and thirty-nine, where he addresses Gog and Magog as symbols of the confederacy of mankind who are outside of God’s chosen covenant people. In chapter forty, the covenant people of chapter thirty-seven are represented as a temple that fills the whole earth. Chapters thirty-eight to forty represent the rising up of God’s covenant people in the latter days, as represented by the numbers 38 and 40.
முப்பத்தேழாம் அதிகாரத்திற்குப் பின், எசேக்கியேல் முப்பத்தெட்டாம் மற்றும் முப்பத்தொன்பதாம் அதிகாரங்களை முன்வைக்கிறார்; அங்கு, தேவன் தேர்ந்தெடுத்த உடன்படிக்கைக் ஜனங்களுக்கு வெளியில் இருக்கும் மனிதகுலத்தின் கூட்டமைப்பிற்கான சின்னங்களாக கோகையும் மாகோகையும் அவர் எடுத்துரைக்கிறார். நாற்பதாம் அதிகாரத்தில், முப்பத்தேழாம் அதிகாரத்தின் உடன்படிக்கைக் ஜனங்கள் முழு பூமியையும் நிரப்பும் ஆலயமாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். முப்பத்தெட்டாம் அதிகாரம் முதல் நாற்பதாம் அதிகாரம் வரை, 38 மற்றும் 40 என்னும் எண்களால் சுட்டிக்காட்டப்படுவதுபோல, கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய உடன்படிக்கைக் ஜனங்கள் எழும்பிவருதலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.
We will continue these things in the next article.
இந்த விஷயங்களை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்துப் பார்ப்போம்.