நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைக்கப்பட்ட வரலாறு - எண் முப்பத்து மூன்று

ஆதியாகமத்தின் நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் அதிகாரங்களில் காயீனின் வம்சவரலாறு சேத்தின் வம்சவரலாற்றுடன் ஒப்பிட்டு வேறுபடுத்திக் காட்டப்படுகிறது.

இரு வம்சவழிகளும் அழிந்துபோகிறவர்களுக்கும் இரட்சிக்கப்படுகிறவர்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைக் குறிக்கின்றன; மேலும், அவ்விரு வம்சவழிகளின் சந்ததியினரில் சிலர், ஒன்றுக்கொன்று மாறுபட்ட அவ்வம்சவழிகளின் இணையான ‘சந்ததிச் சின்னங்களாக’ விளங்குகின்றனர். காயீன், பாவத்திற்காக மனந்திரும்புதலே இல்லாமல், தங்களுடைய நிலைக்காக மட்டுமே துக்கப்படும் ஒரு பிரிவினரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்.

நன்மை செய்ய முயல மறுத்ததால் தங்களுக்குத் தாங்களே வருவித்துக்கொண்ட துயரமான நிலைமையில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தும் மனந்திரும்பாத ஒரு பிரிவினரைக் காயீன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்.

கடந்த கட்டுரைகளில் ஏனோக்கை முதலாம் தூதனின் குறியீடாகவும், லாமேக்கை இரண்டாம் தூதனின் குறியீடாகவும், மெத்தூசலாவை நள்ளிரவுச் சத்தமாகவும், நோவாவை மூன்றாம் தூதனின் குறியீடாகவும் அடையாளம் கண்டோம். சேத்தின் வம்சத்தைச் சேர்ந்த லாமேக்கு எழுநூற்று எழுபத்தேழு வயதில் மரித்தார்; இது மெத்தூசலா மரித்த ஜலப்பிரளய காலத்திற்கு ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகும். லாமேக்கின் மரணத்தைத் தொடர்ந்து ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் மெத்தூசலாவின் மரணம் நிகழ்ந்தது; எனவே, அவர்களுடைய மரணங்கள் எசேக்கியேலின் மனைவியின் மரணத்திற்கு முன்னடையாளங்களாகத் திகழ்கின்றன; அவளுடைய மரணத்தைத் தொடர்ந்து ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் (1.5), ஆட்டுக்குட்டியானவரின் மனைவியாகிய எருசலேமின் மரணம் நிகழ்ந்தது.

எருசலேமினதும் மெத்தூசலாவினதும் ஒமேகா மரணங்களுடன் தொடர்புபடும் எசேக்கியேலின் மனைவியினதும் லாமேக்கினதும் ஆல்பா மரணங்கள், ஜான் பாலையோலோகஸின் மரணத்தையும், அதைத் தொடர்ந்து ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு கான்ஸ்டான்டினோப்பிளின் மதில்களில் நிகழ்ந்த பதினொன்றாம் கான்ஸ்டன்டைனின் மரணத்தையும் முன்னடையாளமாகக் காட்டின. லாமேக்கின் காலவரிசை ஐந்து ஆண்டுகளை அடையாளப்படுத்துகிறது; அதன் முடிவில் விலங்குகள் இடம்பெயரும் ஏழு நாள் காலப்பகுதி இடம்பெறுகிறது. கிழக்கு ரோமின் காலவரிசை ஐந்து ஆண்டுகளையும், அந்த மொத்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்குள் அடங்கிய நான்கு ஆண்டு காலப்பகுதியையும் குறிக்கிறது. எசேக்கியேலின் காலவரிசை இரண்டு ஆண்டுகளையும், ஒன்றரை ஆண்டுகளையும் (1.5) குறிக்கிறது. பாபிலோன் எருசலேமை அழித்ததைப் பற்றிய எசேக்கியேலின் காலவரிசை, 66 முதல் 70 வரை ரோம் எருசலேமை இரண்டாம் முறையாக அழித்ததுடன் ஒத்துப்போகிறது. எருசலேமின் அழிவு குறித்த ரோமானியக் காலவரிசை நான்கு ஆண்டு காலப்பகுதியையும் மூன்றரை ஆண்டு காலப்பகுதியையும் தருகிறது. அந்த நான்கு குறியீட்டுக் காலவரிசைகளில் ஒவ்வொன்றும், தத்தமது தீர்க்கதரிசனச் சாட்சிக்குள் ஒன்றல்ல, இரண்டு குறியீட்டுக் காலப்பகுதிகளைத் தந்தன.

லாமேக்கு, ஜான் பாலையோலோகோஸ், எசேக்கியேலின் மனைவி ஆகியோர், ஒமேகா மரணத்துடன் முடிவடையும் ஒரு காலப்பகுதியின் அல்பா வழிக்குறியாக விளங்குகின்றனர். மூன்று வரிசைகளில் இரண்டு, தத்தம் இணையானவர்களின் மரணத்துடன் முடிவடையும் முற்றுகையைக் குறிக்கின்றன. மற்ற வரிசை, விலங்குகள் பேழைக்குள் ஏறுவதுடன் முடிவடைகிறது. ஒமேகா இணைக்கூறு, நோவாவின் பெருவெள்ளத்தை எருசலேமின் அழிவுடனும் கான்ஸ்டான்டினோப்பிள் நகர மதில்களின் அழிவுடனும் ஒத்திணைக்கிறது. ஒமேகா குறியீடுகள் மூன்றும், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிறு சட்டத்தின்போது தவணைக்காலம் முடிவடைவதைக் குறிக்கின்றன.

நோவாவின் பேழை பற்றிய சாட்சியில் முற்றுகை ஏதும் இருக்கவில்லை என்பது உண்மையே; ஆனால், பேழைக்குள் நுழைவதற்கு ஒரு சாய்தளம் இருந்திருக்க வேண்டியிருக்கும். ஏற்றுவதற்கான அந்தச் சாய்தளம் ஒரு முற்றுகைச் சாய்தளத்தின் முன்னடையாளமாகக் கருதப்பட்டால், மரணத்தைப் பற்றிய மூன்று சாட்சிகளுமே ஒரு முற்றுகையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. 66 முதல் 70 வரையிலான எருசலேமின் அழிவைப் பற்றிய ரோம வரலாற்றுத் தொடரில், 66-இல் செஸ்டியஸால் ஒரு முற்றுகையும், 70-இல் டைட்டஸால் இரண்டாவது முற்றுகையும் நடத்தப்பட்டன.

1453-ஆம் ஆண்டில் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளின் முற்றுகையுடன் முடிவடையும் நான்கு ஆண்டுகள், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்திலுள்ள “ஐந்து மாதங்கள்” என்னும் இஸ்லாமியத் தீர்க்கதரிசனத்தின் இரண்டாவது நான்காண்டுக் காலப்பகுதியைக் குறிக்கின்றன. “ஐந்து மாதங்கள்” என்னும் தீர்க்கதரிசனத்தின் முதலாவது நான்காண்டுக் காலப்பகுதி, நிக்கோமீடியாவின் முற்றுகையின்போது 1333-ஆம் ஆண்டு முதல் 1337-ஆம் ஆண்டு வரை அமைந்திருந்தது. அந்த முற்றுகை, 1299-ஆம் ஆண்டு ஜூலை 27-ஆம் நாளிலிருந்து கணக்கிடப்படும் முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளின் முடிவையும் குறித்தது. எருசலேமின் இரண்டு அழிவுகளும், கான்ஸ்டான்டினோப்பிளின் ஓர் அழிவும், ஜலப்பிரளயமும், நிக்கோமீடியாவின் முற்றுகையும், கி.மு. 200-ஆம் ஆண்டு முதல் கி.மு. 198-ஆம் ஆண்டு வரை நடைபெற்ற பானியம் படையெடுப்புக்கு ஐந்து சாட்சிகளாக உள்ளன; அந்தப் படையெடுப்பு ஆறாவது சாட்சியாக அமையும்; மேலும் பல சாட்சிகளும் உள்ளன.

எருசலேமின் இரு அழிவுகளையும் “வரிசையின்மேல் வரிசையாக” எளிதில் ஒப்பமைக்கலாம். இரண்டிற்கும் பொதுவான அல்பா மற்றும் ஓமெகா மரணங்களின் அடிப்படையில் ஜலப்பிரளயமும் கிழக்கு ரோமின் வரிசையும் ஒப்பமைக்கப்படுகின்றன. பானியம் படையெடுப்பு குறிப்பாகக் கி.மு. 587-ஆம் ஆண்டைச் சார்ந்த எசேக்கியேலின் வரிசையுடன் ஒப்பமைக்கப்படுகிறது; ஏனெனில், இரு முற்றுகைக் காலப்பகுதிகளும் தலா இரண்டு ஆண்டுகளைக் குறிக்கின்றன. பானியம் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பதினைந்தாம் வசனத்தில் சித்தரிக்கப்படுகிறது; அதற்கு அடுத்துள்ள பதினாறாம் வசனம், கி.மு. 586 மற்றும் கி.பி. 70 ஆகிய ஆண்டுகளில் நிகழ்ந்த எருசலேமின் அழிவுகள் சித்தரித்ததைப் போலவே, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைச் சித்தரிக்கிறது. பானியம் போர் மற்றும் சீதோன் முற்றுகையின் இரண்டாண்டுக் காலப்பகுதி, இவ்வரிசைகள் ஒவ்வொன்றையும் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம் நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைந்துள்ள வரலாற்றுக்குள் கொண்டுவருகிறது.

எருசலேமின் இரண்டு அழிவுகளின்போதான முற்றுகைகளிலும் முதலாவது தீர்க்கதரிசன வழிக்குறி ஓர் அடையாளத்தைக் குறிக்கிறது; 66-ஆம் ஆண்டின் செஸ்டியஸும் எசேக்கியேலின் மனைவியின் மரணமும் ஆல்பா அடையாளங்களாக இருந்தன. லாமேக்கும் முதலாவது வழிக்குறியாக இருக்கிறார்; எனவே, இருவரின் சாட்சியத்தின் அடிப்படையில், லாமேக்கும் ஓர் அடையாளமாக இருக்கிறார். அவருடைய 777 என்னும் வயது, மூன்று கூறுகளால் ஆன வெற்றிவாகை சூடிய திருச்சபையின் அடையாளத்தைக் குறிக்கிறது: ஒரு தீர்க்கதரிசி, ஓர் ஆசாரியர், ஓர் அரசர்.

சேத்தின் வம்சவரிசையில் ஆதாமிலிருந்து ஏழாம் தலைமுறையைச் சேர்ந்த ஏனோக்கு, 300 ஆண்டுகள் தேவனோடு நடந்து, பரலோகத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார். ‘300’ என்பது முன்னோடிகளின் 1843-ஆம் ஆண்டு விளக்கப்படங்கள் முந்நூறையும், அவற்றுக்கு இணையான முந்நூறு மில்லரைட் பிரசங்கிகளையும், கிதியோனின் முந்நூறு பேர் கொண்ட படையையும் குறிக்கும் ஓர் அடையாளமாகும். ஏனோக்கும், மில்லரைட் பிரசங்கிகளும், கிதியோனின் முந்நூறு பேரும் இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேரைக் குறிக்கின்றனர். சிம்சோன் 300 நரிகளைப் பிடித்து, அவற்றை இரண்டிரண்டாக ஒன்றுசேர்த்துக் கட்டினார்; இவ்வாறு 150 என்பதையும், ஒன்றாகக் கட்டப்பட்டு மொத்தம் முந்நூறாக அமையும் ஓர் அடையாளத்தையும் சுட்டிக்காட்டினார்.

வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் உள்ள இஸ்லாம் குறித்த ஐந்து மாதக் காலத் தீர்க்கதரிசனங்கள் இரண்டும், “அக்கினி” மற்றும் “வால்கள்” ஆகியவற்றை இஸ்லாமின் பண்புகளாக அடையாளப்படுத்துகின்றன.

இஸ்லாமின் வல்லமை அவர்களுடைய வாய்களிலும் வால்களிலும் உள்ளது.

வதைக்கவும் கொல்லவும் இஸ்லாமுக்குள்ள வல்லமை அவற்றின் வாய்களிலும் வால்களிலும் உள்ளது; இவை அவற்றின் வாய்களிலிருந்தும் வால்களிலிருந்தும் வெளிப்படுகின்றன.

இஸ்லாமும் இஸ்ரவேலும் ஆபிரகாமின் பிள்ளைகள் என்பதால், தீர்க்கதரிசன ரீதியாக ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை; ஒவ்வொரு வம்சவரிசையிலும் “தலை” என்பது “மூப்பரும் மதிப்பிற்குரியவரும்” ஆவார்; “வால்” என்பது “பொய்களைப் போதிக்கும் தீர்க்கதரிசி” ஆவார். இஸ்லாமைப் பொறுத்தவரை, பொய்களைப் போதித்த பண்டைய தீர்க்கதரிசி முஹம்மது ஆவார். இஸ்லாமின் வெட்டுக்கிளிகளை உந்தும் பொய்களைக் குர்ஆன் குறிக்கிறது; மூப்பரும் மதிப்பிற்குரியவரும் என்பது அவர்களுடைய அரசியல் தலைமையைக் குறிக்கிறது. குர்ஆனின் பொய்களால் (வால்) உந்தப்படும் அரசாட்சிக் கலையால் (வாய்) இஸ்லாம் வழிநடத்தப்படுகிறது. சிம்சோனின் முந்நூறு நரிகள், அக்கினி, புகை, கந்தகம் ஆகியவற்றின் மூலம் வேதனைப்படுத்தவும் கொல்லவும் வேண்டிய, ஐந்து மாதங்கள் கொண்ட இரு குழுக்களாகப் பிரிக்கப்பட்டன.

அக்கினி, புகை, கந்தகம் ஆகியவை மூன்று தூதர்களின் தீர்க்கதரிசனப் பண்புகளைக் கொண்டுள்ளன. முதலாவதும் கடைசியாவதும் அக்கினியின் வகைகளாகும். “கந்தகம்” என்ற சொல்லின் வேர்ச்சொல் தெய்வீக ஒளி பளிச்சிடுவதைக் குறிக்கிறது. அக்கினி ஒரு செய்தியின் அடையாளமாகும்; புகை அச்செய்தியின் விளைவாகும், அத்துடன் கந்தகம் அது ஒரு சமயச் செய்தி என்பதை அடையாளம் காட்டுகிறது. இம்மூன்றும் வெளிப்படுத்தல் பதினான்காம் அதிகாரத்திலுள்ள மூன்று தூதர்களின் மெய்யான செய்தியின் போலிவடிவங்களாகும். இரும்பு மார்க்கவசம் அக்கினியாகவும், ஜேசிந்தாகவும், கந்தகமாகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறது. அது பிரதான ஆசாரியரின் மார்ப்பதக்கத்தின் போலிவடிவமாகும். பிரதான ஆசாரியரின் மார்ப்பதக்கம், ஊரீம், தும்மீம் ஆகியவற்றால் குறிக்கப்படும் தெய்வத்துவத்துடன் இணைக்கப்பட்டுள்ள பன்னிரண்டு மனித இரத்தினங்களாக இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேரைச் சித்தரிக்கிறது. பண்டைக்கால ஜேசிந்த் அடர்ந்த நீலம் கலந்த கருநிறமாகவோ, மங்கலான ஊதா நிறமாகவோ இருந்தது. இஸ்லாமின் மார்க்கவசத்திலுள்ள ஜேசிந்த், இஸ்லாமின் வாய்கள் (அரசு) மற்றும் வால்கள் (திருச்சபை) ஆகியவற்றிலிருந்து புறப்படும் புகைக்கு ஒத்திருக்கிறது.

தேவனோடு 300 ஆண்டுகள் சஞ்சரித்த பின்னர் ஏனோக்கு பரலோகத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட நிகழ்வு, 300 என்ற எண்ணை 1798-இல் வந்த முதலாம் தூதனின் செய்தியுடன் தொடர்புபடுத்துகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்திலுள்ள ஐந்து மாதங்களைப் பற்றிய தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறியதன் மூலம், முதலாம் தூதனின் அந்தச் செய்தி 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று வல்லமை பெற்றது. அந்த அதிகாரத்திலுள்ள ஐந்து மாதங்களைக் கொண்ட இரண்டு காலப்பகுதிகளும் வரியின்மேல் வரியாக ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன. ஐந்தாம் வசனத்திலும் பத்தாம் வசனத்திலும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஐந்து மாதங்கள், தலா நூற்றைம்பது ஆண்டுகள் கொண்ட இரு தனித்தனி காலப்பகுதிகள் என்பது அண்மையில்தான் உணரப்பட்டது. அந்த உண்மை உணரப்பட்டபோது, சிம்சோன் நரிகளை நூற்றைம்பது ஜோடிகளாகச் சேர்த்துக் கட்டினான்.

சிம்சோனின் (இப்பெயரின் பொருள் “சூரியன்”) தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில், நினிவேப் போரால் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட திறவுகோல் பயன்படுத்தப்பட்டபோது குழியிலிருந்து வெளிவந்த “புகை”, சூரியனை இருளால் மறைத்தது. இஸ்லாமியக் குழியிலிருந்து எழுந்த புகையால் சூரியன் மறைக்கப்பட்டதை, சூரியன் (சிம்சோன்) அடையாளப்படுத்தும் கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷம் மறைக்கப்படுவதைக் குறிப்பதாக மில்லரைட்டுகள் சரியாக அடையாளங்கண்டனர். சிம்சோனின் சாட்சியத்திற்கும் வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் ஒன்பது முதல் பதினொன்று வரையிலான அதிகாரங்களில் காணப்படும் இஸ்லாமுக்கும் இடையே மேலும் பல தொடர்புகள் உள்ளன.

சிம்சோனின் வரலாற்றில், திருமண விருந்தினர்கள் விடுகதையைத் தீர்க்க வேண்டியிருந்த மூன்று நாட்களின் வாயிலாக மூன்று என்ற எண் காணப்படுகிறது. சிம்சோன் மூன்று பெண்களுடன் தொடர்புகொள்கிறான்: திம்னாத்தைச் சேர்ந்த அவனுடைய மனைவி, வேசி, தெலீலாள். கர்த்தருடைய ஆவியானவர் சிம்சோனின்மேல் மூன்று முறை வருகிறார்: சிங்கத்தை எதிர்கொண்டபோது, அஸ்கலோனில், லேகியில். சிம்சோன் தெலீலாளிடம் உண்மையைச் சொல்வதற்கு முன்பு மூன்று பொய்யான பதில்களைக் கொடுக்கிறான். மூன்று என்ற எண் தேவத்துவத்தையும், வலுசர்ப்பம், மிருகம், கள்ளத்தீர்க்கதரிசி ஆகியோராலான போலித் தேவத்துவத்தையும், அத்துடன் வெற்றிவாகை சூடிய திருச்சபையின் மூன்று கூறுகளைக் கொண்ட அமைப்பையும் குறிக்கிறது.

முப்பது என்பது ஓர் ஆசாரியனுக்குரிய எண்ணாகும்; சிம்சோனின் திருமண விருந்துக்கு அழைத்துவரப்பட்ட தோழர்கள் முப்பது பேர் இருந்தனர். பின்னர், விருந்தினர்கள் விடுகதையை விடுவித்தால், முப்பது துப்பட்டிகளையும் முப்பது ஆடைகளையும் கொடுப்பதாகச் சிம்சோன் பந்தயம் கட்டினான். அவனுடைய விடுகதையின் விடை துரோகத்தால் வெளிப்படுத்தப்பட்டபோது, பந்தயத்தில் கொடுக்க வேண்டியவற்றைச் செலுத்துவதற்காகச் சிம்சோன் அஸ்கலோனைச் சேர்ந்த முப்பது மனிதர்களைக் கொன்றான். முப்பது என்ற எண் 300-இன் தீர்க்கதரிசனத் தசமபாகமாகும்; மேலும், ஏனோக்கு முந்நூறு ஆண்டுகள் தேவனோடு சஞ்சரித்ததுடன் ஒத்திசைவாக, சிம்சோன் பிடித்து நூற்றைம்பது ஜோடிகளாக ஒன்றோடொன்று இணைத்துக் கட்டிய முந்நூறு நரிகள், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்திலுள்ள ஐந்து மாதங்களைக் குறித்த இரண்டு தீர்க்கதரிசனங்களுடன் தொடர்புபடுகின்றன; இவ்விரு தீர்க்கதரிசனங்களும் வரியின்மேல் வரி என்னும் முறைமையால் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன. முந்நூறு என்பது மூவாயிரத்தின் தீர்க்கதரிசனத் தசமபாகமாகும்; மேலும், பெந்தெகொஸ்தே நாளில் மனந்திரும்பியவர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் நீதியுள்ள மீதியானோராக இருந்தாலும், பொற்கன்றுக்குட்டிக் கலகத்தின்போது லேவியர்களால் கொல்லப்பட்டவர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் அநீதியுள்ள மீதியானோராக இருந்தாலும், மூவாயிரம் என்பது மீதியானோரைக் குறிக்கிறது.

பொற்கன்றுக்குட்டிக் கலகமும் பெந்தெகொஸ்தே நாளில் மனந்திரும்பியவர்களும், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின்போது தீர்க்கதரிசன ரீதியாக ஒத்துப்பொருந்துகின்றன. ஒரு மீதியான கூட்டம், தேவனுடைய உடன்படிக்கை மக்களிலிருந்து மீதியாயிருப்போரையும், தேவனுடைய உடன்படிக்கை மக்களின் மந்தைக்கு வெளியே உள்ளவர்களிலிருந்து மீதியாயிருப்போரையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. சிம்சோனின் சாட்சியில் மூவாயிரம் பேர் பற்றிய முதல் குறிப்பு, பெலிஸ்தியர்களைச் சமாதானப்படுத்துவதற்காகச் சிம்சோனைக் கைதியாகப் பிடித்த யூதர்களைக் குறிக்கிறது; இரண்டாவது குறிப்பு பெலிஸ்தியர்களைக் குறிக்கிறது. நியாயத்தீர்ப்பு தேவனுடைய வீட்டில் தொடங்கி, அதன் பின்னர் இன்னமும் பாபிலோனில் இருக்கும் பதினோராம் மணிவேளையின் வேலையாட்களிடமும் தொடர்கிறது. மூவாயிரம் என்பது மீதியான கூட்டத்தைக் குறிக்கும் அடையாளமாக இருப்பதையும், நியாயத்தீர்ப்பு நடைபெறும் வரிசைக்கிரமத்தையும் சிம்சோனின் சாட்சி உறுதிப்படுத்துகிறது. ஏனோக்கு முந்நூறு ஆண்டுகள் தேவனோடு நடந்தார்; இவ்வாறு அவர், தேவனுடைய உடன்படிக்கை மக்களில் மரணத்தை ருசிபார்க்காத மீதியான கூட்டத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். அந்த மீதியான கூட்டமே, வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் ஏழாம் அதிகாரத்தில் பெருந்திரளான கூட்டத்தினரிலிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டப்படும் இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேர் ஆவர்.

300-இன் தசமபாகம் 30 ஆகும்; அது ஓர் ஆசாரியனின் அடையாளமாகும். மேலும், முப்பதின் தசமபாகமாகிய மூன்று என்னும் எண், தேவத்துவத்தையும், வலுசர்ப்பம், மிருகம், கள்ளத்தீர்க்கதரிசி ஆகியவற்றின் போலித் தேவத்துவத்தையும் குறிக்கிறது. முப்பது வயதில் அரசாளத் தொடங்கிய தாவீது ராஜாவாலும், முப்பது வயதில் பணியாற்றத் தொடங்கிய ஆசாரியனாகிய யோசேப்பாலும், பதினேழாவது யூபிலிச் சுழற்சியின் முப்பதாவது ஆண்டில் தமது இருபத்திரண்டு ஆண்டுகால ஊழியத்தைத் தொடங்கிய தீர்க்கதரிசியும் ஆசாரியனுமாகிய எசேக்கியேலாலும் அடையாளப்படுத்தப்படும் வெற்றிவாகை சூடிய திருச்சபையின் மூவகைப் பிரிவையும் மூன்று என்னும் எண் குறிக்கிறது. ஓர் ஆசாரியனாக அவர் முப்பது வயதுடையவராக இருந்திருப்பார்.

தீர்க்கதரிசி, ஆசாரியர், அரசர் எனச் சித்தரிக்கப்படும் மூன்று குறியீட்டு உருவங்களில் ஒவ்வொன்றும், முற்றுகையின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கும் வழிக்குறியில், தேவனுடைய ஏழாம் நாள் ஓய்வுநாள் முத்திரையைப் பெறுகிறது. மரணம் குறித்த இரு சாட்சியங்கள், 66ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்த எருசலேமின் அழிவு குறித்த இரண்டாம் நிலைச் சாட்சியத்துடன் சேர்ந்து, முற்றுகையின் வழிக்குறி ஓர் ‘அடையாளம்’ என்பதற்கு மூன்று சாட்சியங்களை அளிக்கின்றன.

முற்றுகை தொடங்கும்போது, லாமேக்கால் உருவகப்படுத்தப்படும், மூன்று கூறுகளைக் கொண்ட தேவனுடைய வெற்றிபெற்ற திருச்சபை முத்திரையிடப்படுகிறது. அதே வழிக்குறியிலேயே முந்தைய உடன்படிக்கையின் மக்கள் முற்றிலுமாகப் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை எசேக்கியேலின் மனைவியின் மரணம் அடையாளப்படுத்துகிறது. அந்த வழிக்குறி லவோதிக்கேயாவிலிருந்து பிலதெல்பியாவுக்கு நிகழும் மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது; இது போராடும் திருச்சபை வெற்றிபெற்ற திருச்சபையாக மாறுவதாகவும், இவ்வாறு அந்த ஏழில் ஒன்றான எட்டாவது திருச்சபையாக ஆவதாகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறது. 1844ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 முதல் 1863ஆம் ஆண்டின் கலகம் வரை நீடித்த மூன்றாம் தூதனின் மில்லரைட் வரலாற்றில், அந்த வழிக்குறி, ஜேம்ஸ் ஒயிட், எலன் ஒயிட் ஆகிய இருவரும் அந்த இயக்கத்தை லவோதிக்கேய இயக்கமாக அடையாளப்படுத்தத் தொடங்கிய 1856ஆம் ஆண்டுக் காலப்பகுதியைக் குறித்தது. 1856ஆம் ஆண்டில் பிலதெல்பிய மில்லரைட் இயக்கம் லவோதிக்கேய மில்லரைட் இயக்கமாக மாறியது. ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அந்த இயக்கம் லவோதிக்கேய ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபையாக ஆனபோது, லவோதிக்கேய மில்லரைட் இயக்கம் முடிவுக்கு வந்தது.

அந்த வழிக்குறிக்கு, சிமிர்னா சபை முடிவுற்றுப் பெர்கமு சபை தொடங்கிய 313-ஆம் ஆண்டும் முன்னடையாளமாகத் திகழ்கிறது. இவற்றை ஒருசேர நோக்கும்போது, 1856-இல் நீதியுள்ள பிலதெல்பியாவிலிருந்து அநீதியுள்ள லவோதிக்கேயாவிற்கு நிகழ்ந்த மாற்றம், 313-இல் நீதியுள்ள சிமிர்னாவிலிருந்து அநீதியுள்ள பெர்கமுவிற்கு நிகழ்ந்த மாற்றத்துடன் ஒத்துப்போகிறது; அந்த மாற்றம் நிகழும் புள்ளியும் அந்த வழிக்குறியை ஓர் அடையாளமாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. பல சாட்சிகளின் அடிப்படையில், முற்றுகை ஓர் அடையாளத்துடன் தொடங்குகிறது. நூற்று நாற்பத்து நான்காயிரம் பேரால் ஆன மூன்றாம் தூதனின் இயக்கம் லாமேக்கின் மரணத்தின்போது முத்திரையிடப்படுகையில், அவர்கள் கொடியாக உயர்த்தப்படும்போது முத்திரையிடப்பட்டவர்களாகவும் பரிபூரணமாக ஒன்றிணைந்தவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்; ஏனெனில், முற்றுகையின் தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பிலுள்ள முதல் வழிக்குறி ஓர் அடையாளமாக இருக்கிறது.

ஜான் பாலையோலோகோஸின் மரணம் இஸ்லாமின் வழிக்குறியை அடையாளப்படுத்துகிறது; அப்போது கிழக்கு ரோமம் இஸ்லாத்தால் வலுக்கட்டாயமாகக் கீழ்ப்படுத்தப்படுகிறது. எருசலேமின் முற்றுகையும் அழிவும் பாபிலோன் மற்றும் ரோமம் குறித்த இரு சாட்சிகளாக அமைகின்றன. எசேக்கியேலின் ஒன்றரை ஆண்டுக் காலப்பகுதி, வடதிசை ராஜாவிடம் சிறைப்பட்டுக் கொண்டுசெல்லப்படுவது குறித்த எச்சரிப்புச் செய்தியைக் காணவும் கேட்கவும் மறுத்த லவோதிக்கேயர்களைக் குறிக்கிறது. செஸ்டியஸின் அடையாளம், வடதிசை ராஜாவிடமிருந்து தப்பித்துச் செல்லும் பிலதெல்பியர்களைக் குறிக்கிறது. லாமேக்கின் 777-ஐப் போலவே, அந்த இரு அடையாளங்களும் உள்ளகத் தீர்க்கதரிசனச் செய்தியை எடுத்துரைக்கின்றன. வரியின்மேல் வரியாக, முற்றுகையின்போது ஒரு பிரிவினர் சிறைபிடிக்கப்பட்டுக் கொண்டுசெல்லப்படுகின்றனர்; மற்றொரு பிரிவினர் வடதிசை ராஜாவின் கையிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்கின்றனர்.

ஜான் பாலையோலோகோஸின் மரணம், லாமேக்கினால் குறிக்கப்படுபவர்கள் முத்திரையிடப்படும் வழிக்குறியில் இஸ்லாமின் பங்கை அடையாளம் காட்டுவதன் மூலம், வெளிப்புறத் தீர்க்கதரிசனச் செய்தியைக் குறிக்கிறது. எருசலேமின் முற்றுகை மற்றும் அழிவின்போது தப்பிப்பவர்களும் சிறைபிடிக்கப்படுபவர்களும், முற்றுகையின் தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியின் அல்பா வழிக்குறியில்தான் குணம் வெளிப்படுகிறது என்பதை வலியுறுத்துகின்றனர். அந்த இரு பிரிவினரும் இரு லாமேக்குகளால் குறிக்கப்படுகின்றனர். ஒரு பிரிவினர் நாஷ்வில்லுக்கு ஓர் எச்சரிக்கையை விடுக்கின்றனர்; மற்றொரு பிரிவினரோ மறுக்கின்றனர்.

காயீன் தனது கலகத்தின் அடையாளத்தைப் பெற்றான். அவனுடைய கலகத்தின் அடையாளம், காயீனைக் கொல்வோர் தேவனுடைய ஏழுமடங்கு நியாயத்தீர்ப்புக்கு உள்ளாவார்கள் என்று மனிதகுலத்திற்கு விடுக்கப்பட்ட எச்சரிக்கையாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டது. ஒரு வகையில், அந்த அடையாளத்தைக் காயீனுக்குத் தேவன் அளித்த பாதுகாப்பாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்; ஆயினும், தீர்க்கதரிசன அடிப்படையில் அது வேதாகமத்தின் இறுதி நூலில் உள்ள கலகத்தின் எச்சரிக்கை அடையாளத்துடன் ஒத்துப்போகிறது. ஓமெகா நூலாகிய வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் உள்ள மிருகத்தின் முத்திரை, அல்பா நூலாகிய ஆதியாகமத்தில் உள்ள காயீனின் கலக அடையாளத்தால் முன்னடையாளமாகக் காட்டப்பட்டது. காயீனின் அடையாளத்தில் உள்ளடங்கியுள்ள எச்சரிக்கை என்னவெனில், காயீனுக்குரிய அதே குணத்தை வெளிப்படுத்தும் எவரும் அவனைப் போலவே தேவனால் நிராகரிக்கப்பட்டு நியாயந்தீர்க்கப்படுவார்கள் என்பதே. காயீனின் மீது இடப்பட்ட அடையாளம் மிருகத்தின் முத்திரையுடன் ஒத்துப்போகிறது; தன் சகோதரனைக் கொலைசெய்த காயீனின் கலகச் செயலைப் பின்பற்றக்கூடாது என்ற கட்டளையை அந்த எச்சரிக்கை வலியுறுத்துகிறது; அந்தக் கலகச் செயல் வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் மிருகத்தின் சொரூபமாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. காயீனின் செயலைப் பின்பற்றுவது காயீனின் சொரூபத்தை உருவாக்குவதாகும். காயீனுக்கு ஏழுமடங்கு நிறைவேற்று நியாயத்தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டது; காயீனிலிருந்து ஆறாம் தலைமுறையில் வந்த லாமேக்கு, தன் தகப்பனுடைய பாவத்தைத் தானும் மீண்டும் செய்திருந்ததாகவும், ஆனால் தனக்குரிய நியாயத்தீர்ப்பு எழுபதின் ஏழுமடங்காக இருக்கும் என்றும் குறிப்பிட்டான்.

முந்தைய வசனம், தேவனுடைய வார்த்தையில் எண்கள் பெருக்கல் வடிவில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள மூன்றே இடங்களில் முதலாவதாகும். கடைசியும் முதலாவதைப் போன்றதே.

எழுபது மடங்கு ஏழு என்பது நானூற்றுத் தொண்ணூறு ஆகும்; புனித வரலாற்றில் நானூற்றுத் தொண்ணூறு ஆண்டுகள் கொண்ட மூன்று காலப்பகுதிகள் உள்ளன; அவை ஒவ்வொன்றும் ஒரு தகுதிகாண் காலப்பகுதியைக் குறிக்கின்றன. பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்கும், ராஜாக்களுக்கும், சேனைக்கும் தலா நானூற்றுத் தொண்ணூறு ஆண்டுகள் குறிக்கப்படுகின்றன. ராஜாக்களுக்குரிய காலப்பகுதி, கி.மு. 1097-இல் சவுல் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டதிலிருந்து தொடங்கி, தானியேல் சிறைப்பிடிக்கப்பட்ட கி.மு. 607-இல் நடைபெற்ற நேபுகாத்நேச்சாரின் முதலாவது முற்றுகைவரை நீடித்தது.

பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்கு ஒதுக்கப்பட்ட நானூற்றுத் தொண்ணூறு ஆண்டுகால சோதனைக் காலம், கி.மு. 1006-இல் சாலொமோனின் ஆலயப் பிரதிஷ்டையுடன் தொடங்கி, கி.மு. 516-இல் சிறையிருப்புக்குப் பிந்தைய ஆலயத்தின் பிரதிஷ்டை வரை நீடித்தது. சேனைக்கான நானூற்றுத் தொண்ணூறு ஆண்டுகாலம் கி.மு. 457 முதல் கி.பி. 34 வரை இருந்தது.

காயீனின் ஏழுமடங்கு எச்சரிக்கைத் தீர்ப்புச் செய்தியிலும் அடையாளத்திலும் தொடங்கி, லாமேக்கின் எழுபது முறை ஏழுமடங்கு என்பதுவரையிலானது, நானூற்றுத் தொண்ணூறு ஆண்டுகள் கொண்ட ஓர் அவகாசக் காலத்தைக் குறியீடாகச் சுட்டுகிறது. காயீனின் அடையாளத்தால் குறிக்கப்படும் கலகம் படிப்படியாகத் தீவிரமடைவதாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது; இது தேவன் ஜலப்பிரளயத்தை அனுப்பியதற்கான நோக்கத்துடன் ஒத்துப்போகிறது.

சேத்தின் வம்சவரிசையைச் சேர்ந்த லாமேக்கிற்கு மாறாக, காயீனின் ஆறாம் தலைமுறையைச் சேர்ந்த லாமேக்கு, கலகக்காரர்களின் தனித்த அடையாளமுடைய ஒரு பிரிவைச் சுட்டுபவராக முன்வைக்கப்படுகிறார். இரு லாமேக்குகளின் சாட்சியங்களும் கிருபையின் கால முடிவை அடையாளம் காட்டுகின்றன: ஒன்று 490 என்ற எண்ணின் வெளிப்பாட்டின் மூலமும், மற்றொன்று அவரது மரணத்தின் மூலமும். இவ்விரண்டிலும், ஜெயம்பெற்ற சபையின் மூன்று கூறுகளைக் கொண்ட அமைப்புடன் நேரடியாகத் தொடர்புடைய எண்சார் குறியீடுகள் அடங்கியுள்ளன. காயீனின் வம்சத்தைச் சேர்ந்த லாமேக்கு, ராஜாக்கள், பரிசுத்த ஸ்தலம், சேனை ஆகியவற்றுக்குரிய, ஒவ்வொன்றும் 490 ஆண்டுகளைக் கொண்ட மூன்று காலப்பகுதிகளுடன் ஒத்துப்போகிறார்; சேத்தின் வம்சத்தைச் சேர்ந்த லாமேக்கு, தீர்க்கதரிசி, ஆசாரியர், ராஜா ஆகியோருக்குரிய ஏழு என்னும் முத்திரையைக் கொண்டுள்ளார். சேத்தின் வம்சத்தைச் சேர்ந்த லாமேக்கு, வெளிப்படுத்தல் பதினான்காம் அதிகாரத்திலுள்ள மூன்று தூதர்களில் இரண்டாம் தூதர் ஆவார்; காயீனின் வம்சத்தைச் சேர்ந்த லாமேக்கு, மிருகம், அதன் சொரூபம், அடையாளக்குறி, அதன் நாமத்தின் இலக்கம் ஆகியவற்றைக் குறித்த எச்சரிக்கையை அறிவிக்கும் மூன்றாம் தூதர் ஆவார். வெளிப்படுத்தல் பதினான்காம் அதிகாரம், 9/11 வசனங்கள் காயீனின் சாபத்தைப் பெறுகிறவர்களை அடையாளம் காட்டுகின்றன.

சேத்தின் வம்சத்தைச் சேர்ந்த லாமேக்கு யாரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார் என்பதை வெளிப்படுத்துதல் 15:2 அடையாளம் காட்டுகிறது:

சேத்தின் வம்சத்தைச் சேர்ந்த லாமேக்கு, தன் மரணத்தின் மூலம் அடைக்கப்பட்ட வாசலைச் சுட்டிக்காட்டுகிறான். காயீனின் வம்சத்தைச் சேர்ந்த லாமேக்கு, நானூற்றுத் தொண்ணூறு ஆண்டுகள் நீடித்த தவணைக்காலத்தின் முடிவில் அடைக்கப்பட்ட வாசலைச் சுட்டிக்காட்டுகிறான். தீர்க்கதரிசன ரீதியான மூன்று முதன்மைப் பண்புகளை வெளிப்படுத்திய ஒரு குணத்திற்கு எதிரான எச்சரிக்கையாகக் காயீனின் அடையாளம் கருதப்பட வேண்டியிருந்தது. தேவனுடைய வழிகாட்டுதலின்படி தேவ வழிபாட்டில் ஈடுபட அவன் மறுத்தான்; பொறாமை நிறைந்த கடுங்கோபத்தை வெளிப்படுத்தித் தன் இளைய சகோதரனைக் கொலை செய்தான்; மூன்றாவதாக, அவன் மனந்திரும்ப மறுத்தான்.

மனிதகுலத்திற்கும் தேவனுக்கும் இடையிலான உறவை வரையறுக்கும் பத்துக் கட்டளைகளின் முதலாம் கற்பலகையிலுள்ள கட்டளைகளைக் காயீன் மீறியிருந்தான்; இரண்டாம் கற்பலகை மனிதர்களுக்கிடையிலான உறவை வரையறுக்கிறது. அவனுடைய கலகத்தின் அடையாளம் அவனை நியாயப்பிரமாணத்தை மீறுகிறவனாகவும் மனந்திரும்பாதவனாகவும் அடையாளப்படுத்தியது. விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின்போது மூன்றாம் தூதனின் அடைக்கப்பட்ட வாசலைக் காயீனும் லாமேக்கும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். ஏனோக்கு, மெத்தூசலா, லாமேக்கு, நோவா ஆகியோர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வரலாறு, ஏனோக்கால் குறிக்கப்படும் முதலாம் தூதனின் வருகையுடன் தொடங்குகிறது; அடுத்து, இரண்டாம் தூதனாக லாமேக்கின் வருகையும், இரண்டாம் தூதனாகிய லாமேக்கின் செய்திக்கு வல்லமையளிக்கும் நடுராத்திரிக் கூக்குரலாக மெத்தூசலாவின் வருகையும் இடம்பெறுகின்றன; பின்னர், மூன்றாம் தூதனாக நோவா ஜலப்பிரளயத்தின் அடைக்கப்பட்ட வாசலைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

லாமேக்கு ஜலப்பிரளயத்திற்கு ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மரித்தார்; இது, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின்போது கதவு மூடப்படுவதற்கு ஐந்து குறியீட்டு ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. 777 வயதில் நிகழ்ந்த லாமேக்கின் மரணத்தின்போதுதான் வெற்றிபெற்ற திருச்சபைக்கு முத்திரையிடுதல் நிறைவேறுகிறது. பின்னர், பேழையின் கதவு இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட முறையில் மூடப்படுவதற்கு ஏழு நாட்களுக்கு முன்பு, விலங்குகள் பேழைக்குள் செல்லத் தொடங்கின.

மெத்தூசலா இறந்த நாள் அந்த ஏழு நாட்களில் முதலாவது நாளாக இருந்தது. கதவு மூடப்படுவதற்கு முன் விடுக்கப்பட்ட இறுதி எச்சரிக்கை, விலங்குகள் கண்முன்னே காட்சியளித்ததும், இதுவரை இறந்த மனிதர்களிலேயே மிக நீண்ட காலம் வாழ்ந்தவரின் வாழ்நாள் முழுவதும் அறிவிக்கப்பட்டு வந்த ஒரு தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறியதும் ஆகிய இரு கூறுகளைக் கொண்ட செய்தியாக இருந்தது. ‘அவன் இறக்கும்போது, அது வரும்’ என்று பொருள்படும் மெத்தூசலா என்ற பெயரில் அந்தத் தீர்க்கதரிசனம் அடங்கியிருந்தது.

ஏனோக்கு தன் மகனின் பெயரின் வாயிலாக அறிவித்த தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறும்படி நிகழ்ந்த மெத்தூசலாவின் மரணத்துடன் தொடங்கிய, விலங்குகள் இடம்பெயர்ந்த ஏழு நாட்கள் சுட்டிக்காட்டுவதுபோல, மனிதகுலத்திற்கான இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தி தீர்க்கதரிசனத்தின் அடிப்படையில் அவசியமாகவே இரு கூறுகளைக் கொண்ட செய்தியாக இருக்க வேண்டும். விலங்குகள் இடம்பெயர்ந்த அந்த ஏழு நாட்கள், மெத்தூசலாவின் மரணமும் இடம்பெயர்ந்த விலங்குகளும் ஆகிய இரு கூறுகளைக் கொண்ட செய்தியை மூன்றாம் தூதனின் முத்திரையிடும் செய்தியாக அடையாளப்படுத்துகின்றன. இயேசு எப்போதும் தொடக்கத்தைக் கொண்டு முடிவை விளக்குகிறார்; நள்ளிரவுக் கூக்குரல் இரண்டாம் தூதனின் செய்தியுடன் இணைந்ததுபோலவே, வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில், பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் மூன்றாம் தூதனுடன் நான்காம் வசனத்திலுள்ள இரண்டாவது குரல் இணைகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷப் புத்தகத்தில் சபைகளுக்கும் முத்திரைகளுக்கும் இடையிலான தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பு சுட்டிக்காட்டுவதுபோல, இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தி எப்போதும் உட்புறச் செய்தியாகவும் வெளிப்புறச் செய்தியாகவும் முன்வைக்கப்படுகிறது. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்திலுள்ள இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தி வடக்கு மற்றும் கிழக்கின் செய்தியாகும். நோவாவின் காலத்தில் மெத்தூசலாவும் இடம்பெயர்ந்த விலங்குகளும் இரு கூறுகளைக் கொண்ட இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தியாக அமைந்தன.

777 என்னும் அடையாளத்தைக் கொண்ட லாமேக்கின் மரணம், எசேக்கியேலின் மனைவி இறந்தபோது தொடங்கிய முற்றுகையின் ஆரம்பத்துடன் ஒத்துப்போகிறது. சேத்தின் வம்சவரிசையால் குறிக்கப்படும் உண்மையுள்ளோர் அங்கேதான் முத்திரையிடப்படுகிறார்கள்; காயீனின் வம்சவரிசையால் குறிக்கப்படுவோர் அடையாளத்தைப் பெறுவதும் அங்கேதான். ஏனோக்கு ஆதாமிலிருந்து ஏழாம் தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்; இறுதித் தலைமுறையும் முதல் தலைமுறையும் எட்டு என்னும் எண்ணால் குறிக்கப்படுவதுடன் முடிவடையும் ஒரு காலப்பகுதியின் ஆல்பா வழிக்குறியை அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். லாமேக்குகள் இருவரும் தவணைக்காலத்தின் முடிவை அடையாளப்படுத்துகிறார்கள்; லாமேக்கின் மரணம், முற்றுகையின் தொடக்கத்தில் அடைக்கப்பட்ட தவணைக்கால வாசலைக் குறிக்கிறது.

ஏனோக்கு தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் அல்பாவாக இருந்தார்; தீர்க்கதரிசனத்தின் அவசியத்திற்கிணங்க, அவர் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் ஓர் ஓமெகாவை அடையாளம் காட்ட வேண்டும். மரணத்தைச் சுவைக்காமல் பழைய உலகத்திலிருந்து புதிய உலகத்திற்குச் சென்ற எட்டு ஆத்துமாக்களால் அந்த ஓமெகா பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. ஏனோக்கும் அந்த எட்டு ஆத்துமாக்களும் புதிய பூமியைச் சென்றடைவதற்கு முன்பு மரணத்தைக் காணவில்லை. விலங்குகள் இடம்பெயர்ந்த ஏழு நாட்களில் பழைய உலகம் முடிவடைந்தது; மழை பெய்யாத ஏழு நாட்களுடன் புதிய உலகம் தொடங்கியது. பின்னர், 17ஆம் நாளில் தொடங்கி, ஐந்து மாதங்களின் முடிவில் பதினேழாம் நாளன்று தேவன் மழையைத் தடுத்து நிறுத்தும்வரை, ஐந்து மாதங்களுக்கு மழை மட்டுமே பெய்துகொண்டிருந்தது.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் ஐந்து மாதங்களைக் குறித்த இரு சாட்சிகள் உள்ளன; மேலும், அந்த அதிகாரத்தில் மூன்று தனித்தனி காலத் தீர்க்கதரிசனங்கள் உள்ளன. முதல் ஐந்து மாதக் காலம் ஐந்தாம் வசனத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; இரண்டாவது ஐந்து மாதக் காலம் பத்தாம் வசனத்தில் உள்ளது; முந்நூற்றுத் தொண்ணூற்றொரு ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் கொண்ட காலம் பதினைந்தாம் வசனத்தில் உள்ளது. 5, 10 மற்றும் 15 ஆகிய வசனங்கள், தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியின் தொடக்கத்திலுள்ள ஐந்து மாதங்களைக் குறித்த இரு சாட்சிகளைக் கொண்டு, இஸ்லாமைக் குறித்த காலத் தீர்க்கதரிசனத்தை அடையாளப்படுத்துகின்றன. 5 மற்றும் 10 ஆகிய இரு வசனங்களுமே ஐந்து மாதக் காலத்தை அடையாளப்படுத்துகின்றன; எனவே, வரியின்மேல் வரியாகப் பார்த்தால், ஐந்தாம் வசனமும் பத்தாம் வசனமும் சேர்ந்து பதினைந்து ஆகின்றன. ஆகவே, முதல் ஐந்து மாதக் காலம் 15 ஆகும்; முந்நூற்றுத் தொண்ணூற்றொரு ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் கொண்ட காலம் 15-ஆம் வசனத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 5, 10 மற்றும் 15 ஆகிய வசனங்களின் வரிசையும் அமைப்பும் பதினைந்து எனும் இரு எண்களை அடையாளப்படுத்துகின்றன; ஒன்றுசேர்ந்து பதினைந்தாகும் அந்த முதல் இரண்டு வசனங்களில், தலா நூற்றைம்பது ஆண்டுகளைக் கொண்ட இரு காலத் தீர்க்கதரிசனங்கள் உள்ளன.

பதினைந்தாம் வசனம் முந்நூற்றுத் தொண்ணூற்றொரு ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் கொண்ட காலத் தீர்க்கதரிசனத்தை வழங்குகிறது. கிறிஸ்து பதினைந்து என்னும் எண்ணை மூன்று வசனங்களில் பின்னிப் பிணைத்துள்ளார்; அதே வசனங்களிலேயே எடுத்துரைக்கப்பட்டுள்ள தீர்க்கதரிசனக் காலத்தைப் பயன்படுத்தி, ஐந்தாம் வசனத்தையும் பத்தாம் வசனத்தையும் கூட்டுவதால் குறிக்கப்படும் 15 என்னும் எண்ணை, பதினைந்தாம் வசனத்துடன் ஒப்பமைக்கும்போது பதினைந்து இரட்டிப்பாக அமையும் பொருட்டு, அவர் வேறுபடுத்திக் காட்டினார். பின்னர், ஒன்றோடொன்று இணைந்த அந்த மூன்று தீர்க்கதரிசனங்களையும் கிறிஸ்து பதினைந்து நாட்களுடன் முடித்தார்.

இவ்வதிகாரத்தின் திறவுகோல் 627-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற நினிவே போராகும்; அதைத் தொடர்ந்து, ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் 632-ஆம் ஆண்டு நிகழ்ந்த முஹம்மதுவின் மரணம் முதலாவது ஐந்து மாதத் தீர்க்கதரிசனத்தைத் தொடங்கிவைக்கிறது. முஹம்மதுவின் மரணத்திற்குப் பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், பாரசீகம், ரோம் ஆகிய இரு வல்லரசுகளும் தோற்கடிக்கப்படும் என்ற அவரது முன்னறிவிப்பிற்கு இணங்க, பாரசீகத்தின் படைகள் அழிக்கப்பட்டன. ஆகவே, வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் வரலாற்றுத் தொடர், பாரசீகத்திற்கும் ரோமுக்கும் இடையே நடைபெற்ற நினிவே போரிலிருந்து தொடங்குகிறது. அதன் பின்னர் ஐந்து ஆண்டுகள் கழித்து முஹம்மது மரணமடைகிறார்; இதனால் ஐந்தாம் வசனத்தில் குறிப்பிடப்படும் நூற்றைம்பது ஆண்டுகள் தொடங்குகின்றன. பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், 642-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற நஹாவந்த் போரில் பாரசீகம் தோற்கடிக்கப்படுகிறது. இஸ்லாம் நஹாவந்த் போரை “வெற்றிகளின் வெற்றி” என்று அழைத்தது. வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் முதல் பதினைந்து ஆண்டுகள், முதலில் ஐந்து ஆண்டுகளும் அவற்றைத் தொடர்ந்து பத்து ஆண்டுகளும் கொண்ட ஒரு காலப்பகுதியைக் குறிக்கின்றன. காலத் தீர்க்கதரிசனங்களில் கடைசியானது 1840-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 11 அன்று நிறைவடைந்தது. அந்நிகழ்வுக்குப் பத்து நாட்களுக்கு முன்னர், ஒட்டோமான் மேலாதிக்கம் முடிவுக்கு வருவது குறித்துத் தாம் புதுப்பித்த முன்னறிவிப்பை ஜோசையா லிட்ச் வெளியிட்டார். வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்படும் இஸ்லாமின் கடைசிப் பதினைந்து நாட்கள், ஜோசையா லிட்ச்சின் பணியால், ஐந்து நாட்களாகவும் அவற்றைத் தொடர்ந்து பத்து நாட்களாகவும் பிரிக்கப்படுகின்றன; ஏனெனில் இயேசு எப்போதும் தொடக்கத்தைக் கொண்டு முடிவை விளக்கிக் காட்டுகிறார்.

இவற்றை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.