யோவேல் புத்தகமும் லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையும் - எண் முப்பத்து மூன்று

ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில், ஒரு நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேர், தீர்க்கதரிசன ரீதியாக, பதினொன்றாம் மணிநேரத் தொழிலாளர்களைச் சந்திக்கிறார்கள். அந்த ஒரு நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேர் ஏற்கனவே முத்திரையிடப்பட்டவர்களாக இருக்கிறார்கள்; பின்னர் அவர்கள், மகா திரள் பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வந்து, ஏழாம் நாள் ஓய்வுநாளுக்காக தங்களுடன் நிலைத்துநிற்கும்படி அழைக்கிறார்கள். தேவனுடைய வீட்டின் நியாயத்தீர்ப்பு ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது முடிவடைகிறது; பின்னர் நியாயத்தீர்ப்பு அந்நியஜாதியாரிடமாக, அதாவது மகா திரளிடமாக—தேவனுடைய மற்ற மந்தையிடமாக—மாறுகிறது. வெளிப்படுத்தல் ஏழாம் அதிகாரம் இந்த இரு குழுக்களையும் அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும் ஐந்தாம் முத்திரையில், இருண்ட யுகங்களிலிருந்த இரத்தசாட்சிகள், தங்களுடைய இரத்தசாட்சித்தனத்திற்காக தேவன் பாப்பரச அதிகாரத்தின்மேல் நியாயத்தீர்ப்பு செய்வது “இன்னும் எவ்வளவு காலம்” என்று கேட்கிறார்கள். பாப்பரச துன்புறுத்தலினால் உண்டாகும் இரத்தசாட்சிகளின் இரண்டாம் குழு நிறைவு பெறும்வரை, தங்கள் கல்லறைகளில் இளைப்பாறும்படி அவர்களுக்குச் சொல்லப்படுகிறது; அவர்களுக்குப் வெள்ளை அங்கிகளும் கொடுக்கப்படுகின்றன. வெளிப்படுத்தல் ஏழாம் அதிகாரத்தின் மகா திரள் வெள்ளை அங்கிகளை அணிந்திருக்கிறது; ஏனெனில் அவர்கள், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியில், பாப்பரச இரத்தசாட்சிகளின் இரண்டாம் குழுவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள். வெளிப்படுத்தல் ஏழாம் அதிகாரமும் ஐந்தாம் முத்திரையும் இந்த இரு குழுக்களைப் பற்றிப் பேசுகின்றன; அதுபோலவே சுமிர்னா மற்றும் பிலதெல்பியா என்னும் சபைகளும் பேசுகின்றன. சுமிர்னா இறுதிக்கால பாப்பரச இரத்தப்பொழிவின் இரத்தசாட்சிகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; பிலதெல்பியா ஒரு நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

பேதுரு கய்சரியா பிலிப்பியில் மூன்றாம் மணிநேரத்தில் இருக்கிறான்; மேலும் “ஆறு நாட்கள்” கழித்து—ஆறு மணிநேரங்கள் அன்று—அவன் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் விளிம்பில், அதாவது ஒன்பதாம் மணிநேரத்தில், இருப்பான்.

ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேர் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக மகா திரளான ஜனங்களைச் சந்திக்கிறார்கள். மரணத்தைச் சுவைக்காத ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேருக்கு எலியா பிரதிநிதியாக இருக்கிறார்; கர்த்தருக்குள் மரிக்கிறவர்களுக்கு மோசே பிரதிநிதியாக இருக்கிறார். சிலுவையில் கிறிஸ்து தமது கிருபையின் ராஜ்யத்தை நிறுவினதுபோல, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையிலே அவர் தமது மகிமையின் ராஜ்யத்தை அபிஷேகம் செய்கிற இடத்திலே அவர்கள் கிறிஸ்துவோடே நிற்கிறார்கள். மூன்றாம் மணியிலிருந்து ஒன்பதாம் மணி வரை உள்ள ஆறு மணி நேரக் காலப்பகுதியைச் சார்ந்து நாம் முன்வைத்து வரும் தர்க்கத்தில் நீங்கள் இன்னும் ஈடுபட்டிருக்கிறீர்களானால், மிக விசேஷமான ஓர் எடுத்துக்காட்டை காணுவது அவசியமாகிறது.

கைசரியா பிலிப்பியிலுள்ள மூன்றாம் மணி, கைசரியா மரித்திமாவின் ஒன்பதாம் மணியின் ஓமேகாவின் ஆல்பாவாகும். நான் சுட்டிக்காட்டுவது என்னவெனில், ஆறு மணிநேரங்கள் கழித்து அல்ல, ஆனால் ஆறு நாட்கள் கழித்து, பேதுரு உருமாற்றப் பர்வதத்தில் இருக்கிறார்; அது மேலும், ஒன்பதாம் மணியாகிய ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் உச்சிக்குச் செல்கின்ற வரலாற்றையும் விளக்குகிறது. அந்த ஆறு நாள் காலப்பகுதி, ஆறு மணி நேர காலப்பகுதியோடு ஒத்திசைகிறது; ஆனால் அது கைசரியாவிலிருந்து கைசரியா வரை உள்ள ஒரு பிராக்டலாக மட்டுமே உள்ளது. மிகவும் விசேஷமானது என்னவெனில், ஆறு மணி நேர காலப்பகுதியின் வரலாற்றிற்குள் வரலாற்றின் ஒரு பிராக்டல் இருப்பதெனும் இந்த நிகழ்வு, பெந்தெகொஸ்தே காலத்தை நீங்கள் கருதும் போது துல்லியமாக நிகழ்வதே ஆகும். கிறிஸ்துவின் மரணத்திலிருந்து பெந்தெகொஸ்தே வரையிலான அந்த ஆறு மணிநேரங்கள், சிலுவையிலிருந்து கி.பி. 34 வரை நீளும் காலப்பகுதியின் ஒரு பிராக்டலாகும்; அப்பொழுதே பரிசுத்த வாரம் முடிவடைந்தது, மேலும் சுவிசேஷம் அந்நியஜாதிகளிடத்திற்கு சென்றது.

பரிசுத்த வாரத்தின் நடுவில் கிறிஸ்து சிலுவையில் அறையப்பட்டார். மூன்றரை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஸ்தேவான் கல்லெறிந்து கொல்லப்பட்டான்; கொர்னேலியு பேதுருவை அழைத்தான். சிலுவைக்குப் பின் மூன்றரை ஆண்டுகளில், பண்டைய இஸ்ரவேலுக்கான கிருபைக்காலம் முழுமையாக முடிவுக்கு வந்தது. அப்பொழுது ஸ்தேவான் பரலோகத்தை நோக்கிப் பார்த்து, கிறிஸ்து நின்றிருக்கிறதை கண்டான்; அது தானியேல் 12:1-ல் காணப்படும் கிருபைக்கால முடிவின் அடையாளமாகும். பண்டைய இஸ்ரவேலுக்காக வாசல் மூடப்பட்டு, ஜாதிகளுக்காகத் திறக்கப்பட்டது.

கிறிஸ்துவின் மரணம் ஒன்பதாம் மணியில் நிகழ்ந்ததிலிருந்து, ஸ்தேவானின் மரணமும் பேதுருவின் அழைப்பும் ஒன்பதாம் மணியில் நிகழ்ந்த காலப்பகுதி வரை, கோர்நேலியுவும் ஸ்தேவானும் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது தீர்க்கதரிசன நாட்கள் நிறைவேற்றப்பட்டதற்கான இரு சாட்சிகளாக உள்ளனர். மரணத்தின் ஒன்பதாம் மணியிலிருந்து மரணத்தின் ஒன்பதாம் மணி வரை 1,260 தீர்க்கதரிசன நாட்களாயிருந்தது. மரணத்தின் ஒன்பதாம் மணியிலிருந்து பெந்தெகொஸ்தேயின் ஒன்பதாம் மணி வரை, ஐம்பத்திரண்டு நாட்களின் இடைவெளிக்குள், 1,260 நாட்களின் ஒரு ப்ராக்டலை அடையாளப்படுத்துகிறது.

பெந்தெகொஸ்து காலமாக இருந்த அந்தப் பிராக்டல், அந்த 1,260 நாட்களின் தொடக்கத்தில் அமைந்துள்ளது; மேலும் அந்த நாட்களின் முடிவில், கெய்சரியாவில் மூன்றாம் மணியிலும் ஒன்பதாம் மணியிலும் பேதுரு தீர்க்கதரிசனரீதியாக அமைக்கப்பட்டிருக்கிறார். அந்த இரண்டு கெய்சரியாக்கள், ஒரு தீர்க்கதரிசன ஆறு-மணிநேர காலப்பகுதியின் ஆல்பாவையும் ஓமேகாவையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. அந்த இரண்டு கெய்சரியாக்களின் தீர்க்கதரிசன ஆறு-மணிநேர காலப்பகுதியின் உள்ளே, பேதுரு ஆறு நாட்கள் பயணித்து உருமாற்ற மலையை அடைகிறார். அந்த மலை, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் உச்சிக்குச் செல்லும் முத்திரையிடுதலைக் குறிக்கிறது; அங்கேயே ஜெயமுள்ள திருச்சபை எல்லா மலைகளுக்கும் மேலாக உயர்த்தப்படுகிறது. அந்த ஆறு நாட்கள், கெய்சரியாவிலிருந்து கெய்சரியா வரையிலான அந்த ஆறு-மணிநேர காலப்பகுதியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; மேலும், அதே பரிசுத்த காலப்பகுதியின் தொடக்கத்தில் பெந்தெகொஸ்து காலம் ஒரு பிராக்டலாக இருந்ததுபோல, அவையும் அந்தக் காலப்பகுதியின் உள்ளிருக்கும் ஒரு பிராக்டலாகும்.

ஆரம்பப் பிராக்டல், பெந்தெகொஸ்தே காலத்துடன் தொடர்புடைய வசந்தப் பண்டிகைகளின் நிறைவேற்றமாக இருந்தது. கெய்சரியா பிலிப்பியிலிருந்து உருமாற்ற மலையின்வரை உள்ள இறுதிப் பிராக்டலும் புனித வாரத்துடன் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக ஒன்றிணைக்கப்பட்டுள்ளது. மலையில், கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானத்தின் போது அவர் செய்ததுபோலவும், சிலுவைக்கு முன்பாகவும் அவர் செய்யப்போகிறதுபோலவும், பிதா பேசினார். புனித வாரத்தின் தொடக்கத்திலிருந்து சிலுவைவரை பிதா கேட்கத்தக்கவாறு மூன்று முறை பேசினார். ஒருமுறை ஞானஸ்நானத்தின் போது, பின்னர் உருமாற்ற மலையில், அதன் பின் நெருங்கிவரும் சிலுவையின் நிழலில் அவர் பேசினார்.

அவருடைய ஞானஸ்நானத்தில் தொடங்கிய 1,260 நாட்களின் ஓமேகா சிலுவையாகும். ஞானஸ்நானமும் சிலுவையும் தானியேல் ஒன்பதின் பரிசுத்த வாரத்திற்குரிய குறிப்பிட்ட வழிக்குறிகளாக இருக்கின்றன; ஆகையால், உருவமாற்ற மலையானது பரிசுத்த வாரத்தின் ஒரு பகுதியாக இருப்பதை இது அடையாளப்படுத்துகிறது. முதலாவதும் கடைசியும் பரிசுத்த வாரத்தின் தீர்க்கதரிசனத்திற்கான வழிக்குறிகளை நிறைவேற்றுகின்றன என்றால், அப்பொழுது நடுப்பகுதியின் வழிக்குறியும் தீர்க்கதரிசனத் தேவைக்கிணங்க அதையே செய்யவேண்டும்.

நீராட்டம் முதல் தூதன்; ரூபமாற்ற மலை இரண்டாம்; சிலுவை மூன்றாம். அந்த மலையில், மீதமுள்ள சபையின் வழிக்குறிகளாக மோசேயையும் எலியாவையும் தேவன் அடையாளப்படுத்தினார். இந்தப் பயன்பாடு பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோரின் மும்மடங்கான அடையாளச் சின்னத்தால் ஒன்றிணைக்கப்படுகிறது. இயேசு பேதுருவையும், யாக்கோபுவையும், யோவானையும் தம்முடன் கூட்டிச் சென்ற மூன்று சமயங்கள் இருந்தன. முதல் முறை, யாயிருவின் மகளின் உயிர்த்தெழுதலின் போது; இரண்டாம் முறை, ரூபமாற்றத்தின் போது; மூன்றாம் முறை, கெத்சேமனேயில். முதல் முறை, பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோர் உயிர்த்தெழுப்பப்பட்ட பன்னிரண்டு வயதுடைய ஒரு கன்னிப் பெண்ணைக் கண்டார்கள்.

யாயிரு என்ற பெயர் “ஒளியூட்டுபவர்” என்றும் “ஒளிமிக்கவராகவும் மகிமையுள்ளவராகவும் இருத்தல்” என்றும் பொருள்படும். பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோர் கிறிஸ்துவின் விசேஷ விருந்தினர்களாக இருந்த மூன்று சந்தர்ப்பங்களில், இது முதற்சந்தர்ப்பமாக இருந்தது; மேலும், யாயிரு பூமியைத் தனது மகிமையால் ஒளியூட்டும் முதல் தூதனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். பன்னிரண்டு வயதுடைய கன்னிகை, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரமாக உயிர்த்தெழுப்பப்படவிருக்கும் கன்னிகைகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக இரத்தப்போக்கினால் வாடியிருந்த ஒரு பெண்ணுடனான தமது சம்பவத்திற்குப் பின்பு, கிறிஸ்து அந்தக் கன்னிகை மகளின் இல்லத்திற்குச் சென்றார்.

பன்னிரண்டு வயதுடைய ஒரு கன்னிகை அடையாளப்படுத்தப்படுகிறாள்; பின்னர் அடுத்த வசனத்தில், பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக இரத்தப்போக்கால் வாடும் ஒரு ஸ்திரீ அடையாளப்படுத்தப்படுகிறாள். அந்தக் கன்னிகையின் வாழ்நாள் முழுவதும் அந்த ஸ்திரீக்கு இரத்தப்போக்கு இருந்தது. கன்னிகைக் குமாரத்தியை அடையும்பொருட்டு, இரத்தப்போக்குள்ள அந்த ஸ்திரீயை இயேசு கடந்து செல்லப்போகிறார். அந்த ஸ்திரீ, லவோதிக்கேயாவுக்கான செய்தியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் முதல் தூதனுடைய செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறாள். கிறிஸ்து கன்னிகையை உயிர்த்தெழச் செய்து வாழ்வுக்கு எழுப்பப்போகிறார்; நோயுற்ற ஸ்திரீயாகிய லவோதிக்கேய ஸ்திரீக்கு இன்னும் தெய்வீகத்தைத் தொட்டடைய ஒரு குறுகிய வாய்ப்பு மட்டும் மீதமிருந்தது. ஒரு குழந்தை கடைசி தலைமுறையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும், கடைசி நாட்களின் கன்னிகையை எழுப்புவதற்காக இயேசு நோய்வாய்ப்பட்ட ஸ்திரீயாகிய லவோதிக்கேயாவை கடந்து செல்கிறார். கன்னிகை உயிர்த்தெழுப்பப்படும்போது, அந்த ஸ்திரீ சுகப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறாளோ அல்லது கடந்து செல்லப்பட்டிருக்கிறாளோ.

முதலாம் தூதனின் ஒரு தனிச்சிறப்பு பயமாகும்; மேலும் பயம் இரண்டு வகையானது.

பின்னர் பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோர் கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானத்தால் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட உயிர்த்தெழுதலால் முதல் மற்றும் மூன்றாம் தூதர்களின் வல்லமையூட்டலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அறைக்குள் செல்கிறார்கள். ரூபாந்தர மலையில் பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் இரண்டாவது முறையாகச் சாட்சிகளாக இருக்கிறார்கள். ரூபாந்தர மலை இரண்டாம் தூதனாகும்; மேலும் கிறிஸ்து அதே சீஷர்களை கெத்சேமனேவுக்கு அழைத்துச் சென்றபோது, அது மூன்றாம் தூதனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. இரண்டாம் படியில், ரூபாந்தர மலையில் ஒரு “இரட்டிப்பு” உள்ளது; ஏனெனில் அந்த மலையின் வழிக்குறி, பிதா பேசிய மூன்று சந்தர்ப்பங்களின் நடுப்பகுதியாகும். முதலாவது அவர் ஞானஸ்நானம் பெற்றபோது ஏற்பட்டது; அது பன்னிரண்டு வயதுடைய கன்னிகையின் உயிர்த்தெழுதலோடு ஒத்துப்போகிறது; இரண்டாவது மலை, மூன்றாவது சிலுவைக்கு முன்பாகவே. பிதா பேசிய மூன்று சந்தர்ப்பங்களும், மூன்று சீஷர்கள் இயேசுவுடன் தனியே சென்ற மூன்று சந்தர்ப்பங்களும், எந்த வரிசையிலும் இரண்டாம் வழிக்குறி ரூபாந்தர மலையே என்பதன் மூலம் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

கன்னிகை, லாசருவைப் போலத் தூங்கியிருந்த நிலையில், அவளுடைய உயிர்த்தெழுதலில் முதலாம் தூதனைப் பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோர் சாட்சியமாகக் கண்டனர். அவள் விழித்தவுடன் உடனே எழுந்தாள்; அவளுக்குப் போஜனமும் கொடுக்கப்பட்டது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் எலியா மற்றும் மோசே உயிர்த்தெழுப்பப்படும்போது, அவர்கள் உடனே எழுந்து நிற்கிறார்கள்; பின்னர் அளவற்ற பரிசுத்த ஆவி ஊற்றப்படுகிறார்; அது கன்னிகையின் போஜனத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. லூக்கா இந்நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்யும் விதத்தைத் தவிர, ரூபாந்தர மலைச் சம்பவம் கைசரியா பிலிப்பிக்கு ஆறு நாட்கள் பின்னராயிற்று.

மத்தேயும் மாற்கும் இருவரும் தெளிவாக “ஆறு நாட்களுக்குப் பின்” என்று கூறுகின்றனர்; லூக்கா “சுமார்” எட்டு நாட்கள் என்று கூறுகிறார். வேதாகம எழுத்தாளர்கள் காலத்தை கணக்கிடுவதற்கான இரண்டு முறைகளைப் பயன்படுத்தினர்; ஒன்று உட்படுத்தும் கணக்கீடு, மற்றொன்று விலக்கும் கணக்கீடு. முதல் பார்வையில் இது முரண்பாடுகளாகத் தோன்றக்கூடும்; ஆனால் லூக்கா “சுமார்” என்று கூறியது, அவர் உட்படுத்தும் கணக்கீட்டின் அடிப்படையில் பேசினார் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. மத்தேயும் மாற்கும் “ஆறு நாட்களுக்குப் பின்” என்று கூறும்போது, அவர்கள் முழு நாட்களையே எண்ணியிருந்தார்கள் என்பதையும், எட்டு நாள் காலப்பகுதியைத் தொடங்கிய நாளையோ, அதனை முடித்த நாளையோ எண்ணிக்கையில் சேர்க்கவில்லை என்பதையும் காட்டுகின்றனர். இந்த வேறுபாடு ஒரே காலப்பகுதிக்கான இரண்டு எண்ணியல் அடையாளங்களை உருவாக்குகிறது; ஒன்று எட்டு என்ற எண், மற்றொன்று ஆறு நாட்கள் ஆகும்.

கைசரியா பிலிப்பியாவிலிருந்து ரூபாந்தர மலைவரையான ஆறு அல்லது எட்டு நாள் காலப்பகுதியின் இரு சாட்சிகளால் நிறுவப்படுவது என்னவெனில், கிறிஸ்து ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேருக்கு முத்திரையிடும் காலப்பகுதியில், எண் எட்டு நோவாவின் பேழையிலிருந்த எட்டு ஆத்துமாக்களைச் சுட்டுகிறது; எண் ஆறு, ஏழில் ஒன்றாயிருந்து எட்டாவதாக இருக்க நியமிக்கப்பட்ட பிலடெல்பியா எனும் ஆறாம் சபையைச் சுட்டுகிறது. அவர்கள் மோசே, எலியா, கிறிஸ்து ஆகியோரின் மகிமைப்படுத்துதலின்போது எட்டாவதாக மாற்றப்படுகிறார்கள். மலையில் நிகழ்ந்த அந்த மகிமைப்படுத்துதல், மோசேயின் வரலாற்றில் மலையில் நிகழ்ந்த மகிமைப்படுத்துதலாலும் முன்னடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

மோசே மலையின்மேல் ஏறிச் சென்றபோது, அவர் தம்முடன் எழுபது மூப்பரையும் யோசுவாவையும் கூட்டிக்கொண்டார்.

முதல் தூதனின் செய்தி யாயிருவின் மகளின் உயிர்த்தெழுதலாக இருந்தது; அது கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானத்துடன் ஒத்திசைந்தது. பின்னர் ஆறு நாட்கள் கழித்து, இரண்டாம் தூதனாகிய ரூபாந்தர மலை வந்தது; அது சிலுவைக்கே, அதாவது மூன்றாம் தூதனிடத்திற்கே, வழிநடத்தியது. இரண்டாம் தூதனாகிய அந்த மலைக்கு இரட்டைப் சாட்சி உண்டு; ஏனெனில் மலையின்மேல் பிதாவின் உரைத்தல், மூன்றின் இரண்டாம் வரியோடு இணைகிறது. பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோர் கிறிஸ்துவுக்கே உரிய சிறப்பு விருந்தினர்களாயிருந்த மூன்று சந்தர்ப்பங்களும், பிதா பேசிய மூன்று சந்தர்ப்பங்களும், இரண்டும் சேர்ந்து பிதாவின் சத்தத்தின் இரண்டாம் வெளிப்பாட்டை அடையாளப்படுத்துகின்றன; மேலும் இயேசு பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோரை இரண்டாம் முறையாக அழைத்துச் சென்றது ரூபாந்தர மலையிலேயே ஆகும். மலையாகிய இரண்டாம் வழிக்குறிக்கு, பிதாவின் சத்தத்தினாலும் அந்த மூன்று சீஷர்களினாலும், இரட்டைப் சாட்சி உண்டு; ஏனெனில் இரண்டாம் செய்தி எப்போதும் ஒரு “இரட்டிப்பை” அடையாளப்படுத்துகிறது.

மாலை மற்றும் காலை பலிகளுக்கிடையிலான ஆறு மணிநேரக் காலப்பகுதி, மத்தேயு மற்றும் மாற்கு எழுதியவற்றில் கெய்சரியா பிலிப்பியாவிலிருந்து மலையின்வரை உள்ள ஆறு நாட்களால் பிரதிநிதிப்படுத்தப்படுகின்றது; அதுபோலவே, ஏழாம் நாளில் அவர் மேகத்துக்குள் அழைக்கப்படும்வரை, மோசேயின் ஆறு நாட்களாலும் அது பிரதிநிதிப்படுத்தப்படுகின்றது.

இவ்வரிசை, இரண்டாம் தூதனின் தாமதிக்கும் காலத்தோடு ஆரம்பிக்கிறது; மோசே, எழுபது மூப்பருக்குத் தாம் திரும்பிவரும் வரையில் “தாமதித்திருங்கள்” என்று அறிவுறுத்துவது போல. இவ்வரிசையிலுள்ள முதல் ஆறு நாட்கள் தனித்து நிற்கின்றன; ஆயினும் அவை இன்னும் மொத்தமான 46 நாட்களின் ஒரு பகுதியாகவே உள்ளன. அந்த ஆறு நாட்கள், நாற்பது நாட்களால் பிரதிநிதிக்கப்படும் மூன்றாம் சோதனைக்குக் கொண்டு செல்லும் ஒரு காலப்பகுதியாகும். இந்த 46 நாட்கள் ஆலயத்தை அடையாளப்படுத்துகின்றன; ஆறாம் நாட்கள், கிறிஸ்துவின் மரணத்திலிருந்து பெந்தெகொஸ்தே நாள்வரை உள்ள ஆறு மணிநேரங்கள், அவர் சிலுவையில் அறையப்பட்டதிலிருந்து அவர் மரணமடையும் வரையிலான ஆறு மணிநேரங்கள், கைசரியாவிலிருந்து கைசரியா வரையிலான ஆறு மணிநேரங்கள், மேலும் மேல்மாடி அறையில் இருந்த பேதுருவிடமிருந்து ஆலயம்வரை உள்ள ஆறு மணிநேரங்களை அடையாளப்படுத்துகின்றன. மோசே உடன்படிக்கையின் நியாயப்பிரமாணத்தைப் பெற்றுக்கொண்டிருந்தார்; ஆலயத்தை எவ்வாறு எழுப்பவேண்டும் என்பதற்கான அறிவுறுத்தல்களையும் பெற்றுக்கொண்டிருந்தார். வேதாகமம் எவரும் தேவனை கண்டதில்லை என்று சொல்லினும், அந்த மூப்பர் “இஸ்ரவேலின் தேவனை கண்டார்கள்.” மோசேவும் மூப்பரும் மலையில் கண்ட தேவனுடைய மகிமைப்படுத்துதல், உருமாற்ற மலையில் நிகழ்ந்த மகிமைப்படுத்துதலின் முன்மாதிரியாக இருந்தது. இவ்விரண்டிலும் ஆறு நாள் காலப்பகுதி அடங்கியுள்ளது. மோசேயின் வரிசை, இரண்டாம் தூதனின் தாமதிக்கும் காலத்தையும் ஆலயத்தை அடையாளப்படுத்தும் முழு நாற்பத்தாறு நாட்களையும் உள்ளடக்கியுள்ளது. அவர் நியாயப்பிரமாணத்தைப் பெற்றுக்கொண்ட நாற்பது நாட்கள், முத்திரையிடுதலை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

பேதுரு மூன்றாம் மணிநேரத்தில் கய்சரியா பிலிப்பியில் இருந்தார்; ஒன்பதாம் மணிநேரத்தில் கய்சரியா மரித்திமாவிற்குச் செல்லும் வழியில் இருந்தார்; ஆறு முதல் எட்டு நாட்களில், அவர் மலையில், மோசேயின் எழுபது மூப்பருடன் தங்கி, தானியேல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் கண்டதுபோல மகிமைப்படுத்தப்பட்ட கர்த்தரின் ஒரு தரிசனத்தைக் காண்கிறார். தானியேல் கர்த்தரை முகாமுகமாகக் கண்டார்; அதைப் போலவே கிதேயோனும் எழுபது மூப்பரும் கண்டார்கள். உருமாற்ற மலையே, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரத்தின் லவோதிக்கேய இயக்கம், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரத்தின் பிலதெல்பிய இயக்கமாக உருமாறும் இடமாகும். அவர்கள் ஆறாம் சபையாகிய எட்டாம் சபையாக ஆகிறார்கள்; ஆகையால் நாம் ஆறு நாட்களையும் எட்டு நாட்களையும் காண்கிறோம்.

அவர் சிலுவையில் அறையப்பட்டதிலிருந்து அவர் மரிக்கும் வரையிலான ஆறு மணிநேரங்கள், பெந்தெகொஸ்தேயின் ஆறு மணிநேரங்கள், கய்சரியாவிலிருந்து கய்சரியா வரையிலான ஆறு மணிநேரங்கள், ரூபாந்தர மலைக்கான ஆறு நாட்களும், நாற்பது நாட்களுக்கு வழிநடத்திய மோசேயின் ஆறு நாட்களும் — இவை அனைத்தும் அதே ஒரே வரியாகும். பானியம் என்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் என்றும் அழைக்கப்படும் கய்சரியா பிலிப்பிக்கும் இடையில், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேர் முத்திரையிடப்படுகிறார்கள். அந்த முத்திரையிடுதல் ஒரு பிளவை உண்டாக்குகிறது.

மோசே, “நாங்கள் மீண்டும் உங்களிடத்துக்கு வரும்வரை எங்களுக்காக நீங்கள் இங்கே தங்கியிருங்கள்” என்று சொன்னபோது, மூப்பர்களிடமிருந்து பிரிந்தார். மோசே தாமதிக்கிற காலத்தில் எழுபது பேரிடமிருந்து பிரிந்தார்; எழுபது வாரங்கள் என்பது முன்னைய உடன்படிக்கையின் ஜனங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட பரிசோதனைக் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. எழுபதாம் வாரம் முடிவடைந்தபோது, மேலும் அந்த எழுபதாம் வாரமே கிறிஸ்து அநேகரோடு உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திய பரிசுத்த வாரமாக இருந்தபோது, கிறிஸ்து அப்பொழுது முன்னைய உடன்படிக்கையின் ஜனங்களிடமிருந்து முற்றிலும் பிரிந்தார். முன்னைய உடன்படிக்கையின் ஜனங்கள் தங்களுடைய இரத்தப்போக்கின் பிரச்சினையைத் தீர்த்துக்கொள்ளக்கூடிய காலம்—அதாவது, ஆபிரகாமின் இரத்தத்தினாலே தாங்கள் இரட்சிக்கப்பட்டவர்கள் என்று நம்பியிருந்த அவர்களுக்கான அந்த நிலை—முடிவுக்கு வந்தது; பன்னிரண்டு வயதுடைய கன்னிகை ஊழியஞ்செய்ய உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டாள். தாமதிக்கிற காலம் ஆரம்பமானபின்பு, மோசே உடன்படிக்கையின் நியாயப்பிரமாணத்தையும், ஆலயத்தை எழுப்புவதற்கான கட்டளைகளையும் பெற்றார்.

பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோர் மலையிலிருந்தபோது, தேவனுடைய ஜனங்கள் முத்திரையிடப்படுதலும், அதன் பின்பு அவர்கள் கொடியாக உயர்த்தப்படுதலும், அந்த உடன்படிக்கையின் ஜனங்களை ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் ஆலயமாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. பின்னர் பதினொன்றாம் மணிநேரத் தொழிலாளர்கள் அந்த ஆலயத்தோடு இணைக்கப்படுகிறார்கள்.

பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோரும், மேலும் மோசேயும், தங்களை வெறுத்த அவர்களுடைய சகோதரர்களினால் வெளியேற்றப்பட்ட “இஸ்ரவேலின் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்.

“மகிழ்ச்சி” என்ற சொல் வேதவசனங்களில் பலமுறைவும் பலவகைகளிலும் தோன்றுகிறது; அதைப் போலவே “வெட்கம்” என்ற சொல்லும் தோன்றுகிறது. யோவேல் புத்தகத்திலிருந்து பேதுரு அறிவித்த செய்தியின் சூழலில், வெட்கம் எதிராக மகிழ்ச்சி என்பது ஞானிகளும் மூடர்களும், அல்லது கோதுமையும் கொடிகளும் என்பதற்குச் சமமான ஓர் இணைமையாகும். யோவேலின் சூழலில், வெட்கமும் மகிழ்ச்சியும் எண்ணெயைக் கொண்டிருப்பவர்கள், அதாவது பிற்கால மழைச் செய்தியைக் கொண்டிருப்பவர்கள், மற்றும் அதைக் கொண்டிராதவர்கள் ஆகியோரைக் குறிக்கின்றன. இந்த விவரத்தை நீங்கள் காணும்போதுதான், “உங்களை வெறுத்து, என் நாமத்தினிமித்தம் உங்களை வெளியேற்றின உங்கள் சகோதரர்” என்ற வார்த்தைகளின் ஆழமான அர்த்தத்துக்கு நீங்கள் சென்றடைய முடியும். அந்த சகோதரர், Spalding and Magan, பக்கம் ஒன்று மற்றும் இரண்டு ஆகிய இடங்களில் கூறப்படுகிறபடி, “யூதாஸைப் போன்ற பெயரளவு அட்வென்டிஸ்டுகள்”; அவர்கள் “எங்களை கத்தோலிக்கரிடத்தில் ஒப்படைப்பார்கள்,” “ஏனெனில் சப்தநாளினிமித்தம் அவர்கள் எங்களை வெறுத்தார்கள்; அதற்கு அவர்கள் மறுப்புரை கூற முடியவில்லை.” உங்களை வெறுக்கிற உங்கள் சகோதரர், மறுக்க முடியாத தேசத்தின் சப்தநாள், மோசே ஏழு முறை என்ற செய்தியினிமித்தம், உங்களை வெளியேற்றுகின்றனர். இங்கு கருத்து என்னவெனில், எசாயா அழைப்பதுபோல, ஒரு கோட்பாட்டு விவாதத்தினிமித்தம், ஒரு தர்க்கத்தினிமித்தம், நீங்கள் வெளியேற்றப்படுகிறீர்கள்; அந்தக் கோட்பாட்டு விவாதமே பிற்கால மழையின் செய்தியாகும்.

யோவேல் அந்தச் செய்தியை “புதிய திராட்சரசம்” என்று அழைக்கிறான்; அந்தச் செய்தி உங்களிடத்தில் இருந்தால், உங்களுக்கு சந்தோஷம் உண்டு. அது உங்களிடத்தில் இல்லையெனில், யோவேலின் மதுபானக்காரர்கள் செய்வதுபோல் நீங்கள் விழித்தெழும்போது, புதிய திராட்சரசம் உங்கள் வாயிலிருந்து நீக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்வீர்கள். அந்த நிலையிலே நீங்கள் தீர்க்கதரிசன ரீதியில் “வெட்கமடைந்தவர்கள்” ஆவீர்கள். எண்ணெய் உடைய வகுப்பினருக்கு சந்தோஷம் உண்டு; எண்ணெய் இல்லாத வகுப்பினர் வெட்கமடைகிறார்கள். அந்த எண்ணெயே புதிய திராட்சரசமும் ஆகும்; அது சந்தோஷத்துடன் தொடர்புடையதாக உள்ளது. இதனால்தான் ஏசாயா, “கர்த்தருடைய வார்த்தையைக் கேளுங்கள்” என்று கூறுகிறான். ஒரு வகுப்பு கேட்கத் தேர்ந்தெடுக்கிறது; மற்றொரு வகுப்பு எக்காளத்தின் சத்தத்திற்குச் செவிகொடுக்காது. “அவருடைய வார்த்தைக்குத் நடுங்குகிற நீங்கள்” என்று அவன் கூறும்போது, கேட்கிற வகுப்பினரை ஏசாயா குறிப்பாக அடையாளப்படுத்துகிறான். 9/11 அன்று வந்த செய்தியின் காரணமாகத் துரத்தப்பட்டவர்களை ஆண்டவர் ஒன்றுகூட்டுகிறார்; ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் நேரத்தில், உலர்ந்த மரங்களாகச் சித்தரிக்கப்படும் ஏசாயாவின் நபுஞ்சகர்களையும் அவர் ஒன்றுகூட்டுகிறார். அவர்கள் உடன்படிக்கையைப் பற்றிக்கொண்டால், இனி அவர்கள் தேவனுடைய பரிசுத்த மலையிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டிருக்கமாட்டார்கள்.

ஒரு நபுஞ்சகனோ அல்லது உலர்ந்த மரமோ மரணத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. ஒரு நபுஞ்சகன் சந்ததியைக் கொடுக்க முடியாது; உலர்ந்த மரத்தில் உயிரில்லை. அந்த வாக்குத்தத்தம் என்னவெனில், அந்த ஜாதிகளோ, அல்லது பதினொன்றாம் மணிநேரத் தொழிலாளிகளோ, ஓய்வுநாளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் உடன்படிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டால், அவர்களுக்கு குமாரரும் குமாரத்திகளும் உண்டாகும் என்பதே. முதலில் அவர் இஸ்ரவேலின் துரத்தப்பட்டவர்களைச் சேர்த்துக்கொள்கிறார்; பின்னர் அந்தத் துரத்தப்பட்டவர்களை ஒரு கொடியாக உயர்த்தி, அதன் பின்பு தம்முடைய மற்ற மந்தையையும் சேர்த்துக்கொள்கிறார். முதல் மற்றும் இரண்டாம் சேர்க்கைகள் 9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான காலத்தையும், அந்த நேரத்தில் பரிசுத்த ஆவியானவர் தெளித்துக்கொண்டிருக்கிற காலத்தையும், மேலும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திலிருந்து மிகாவேல் எழுந்தருளும் வரையிலும், பின்மழை அளவில்லாமல் பொழியப்படும் காலத்தையும் குறிக்கின்றன. இந்த இரு காலங்களிலும் பின்மழை ஒரு செய்தியாக இருக்கிறது; அது உங்களிடத்தில் இருந்தால் ஆனந்தத்தை உண்டாக்கும்; இல்லையெனில் அவமானத்தை உண்டாக்கும்.

மத்தேயு புத்தகம், வெளிப்படுத்தல் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் மூன்று தூதர்களைக் குறிக்கும் மூன்று கோடுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த மூன்று கோடுகளிலிருந்தும் ஒவ்வொன்றும், அந்த மூன்று தூதர்களின் ஃப்ராக்டல்களைத் தம்முள் கொண்டிருக்கின்றன. பதினொன்றாம் அதிகாரத்திலிருந்து இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரையிலான இரண்டாம் கோடு மையமாகும்; ஏனெனில் அது முதல் மற்றும் மூன்றாம் தூதர்களுக்கிடையில் அமைந்துள்ள இரண்டாம் தூதனைக் குறிக்கிறது. ஆதியாகமமும் வெளிப்படுத்தலும் ஆகியவற்றின் உடன்படிக்கை அதிகாரங்களின் சூழலில் பதினொன்றாம் அதிகாரத்திலிருந்து இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரையிலானவற்றைக் கருதும்போது, மத்தேயு புத்தகம் தானே ஒரு மையக் கோடாகும்.

பன்னிரண்டு உடன்படிக்கை அதிகாரங்களின் மையம் மத்தேயுவின்தாகும்; மேலும் மத்தேயுவின் மூன்று வரிகளின் மைய வரியும் அதே பன்னிரண்டு அதிகாரங்களில் காணப்படுகிறது. அந்த பன்னிரண்டு அதிகாரங்களின் மையம், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலாகும். அந்த மையப் புள்ளி மூன்று வசனங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அவை ஆதியாகமமும் வெளிப்படுத்தின விசேஷமும் ஆகியவற்றின் பன்னிரண்டு உடன்படிக்கை அதிகாரங்களிலுள்ள மூன்று மைய வசனங்களோடு ஒத்திசைகின்றன.

பேதுரு என்பது மையத்தின் மையத்தின் மையப்புள்ளியாக இருக்கிறார்; மேலும் அவர் முதலாவதும் கடைசியுமான கிறிஸ்தவ மணவாட்டியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். அதுவே அல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆகியவரின் கையொப்பமாகும். ஆங்கிலத்தில் பேதுருவின் பெயரின் மர்மவிடையை அவர் வடிவமைத்தபோது, பால்மோனியும் பேதுருவின் பெயர் மாற்றத்தின் மீது தமது கையொப்பத்தை வைத்தார். இயேசு பேதுருவோடு எபிரேய மொழியில் பேசினார்; அந்த உரையாடல் கிரேக்க மொழியில் பதிவு செய்யப்பட்டு, பின்னர் ஆங்கிலத்தில் இடப்பட்டது. ஆங்கிலத்தில், பால்மோனி பேதுருவுக்கு பெயரிட்டது ஆங்கில எழுத்துமாலையின் 16ஆம் எழுத்தைப் பயன்படுத்தி, அதன்பின் 5ஆம் எழுத்தை, அதன்பின் 20ஆம் எழுத்தை, அதன்பின் 5ஆம் எழுத்தை, அதன்பின் 18ஆம் எழுத்தை பயன்படுத்தி ஆகும்; எபிரேய மொழியிலிருந்து கிரேக்கத்திற்கும், கிரேக்கத்திலிருந்து ஆங்கிலத்திற்கும் செல்லும் அந்த பெயரைத் தாம் பால்மோனியாக உருவாக்கியபோது இதனை அவர் முழுமையாக அறிந்திருந்தார். மேலும், அந்த ஆங்கிலப் பெயர் அந்த ஐந்து எழுத்துகளையும் பெருக்கி ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் என்ற எண்ணை அடையச் செய்யும் ஒரு மர்மவிடையை அனுமதிக்கும் வகையில் அவர் அதை வடிவமைத்தார். முதலாவதும் கடைசியுமானவராகிய பால்மோனி, பேதுரு என்ற பெயரை அமைக்கும் அந்த ஐந்து ஆங்கில எழுத்துகளில் முதலாவதும் கடைசியுமானவை 16ஆம் மற்றும் 18ஆம் எழுத்துகளாக இருக்குமாறு வடிவமைத்தார்; ஏனெனில் பேதுரு என்ற பெயர் மத்தேயு 16:18 இல் இடம்பெற வேண்டியிருந்தது.

பேதுருவைப் பற்றிய இவ்வளவையெல்லாம் கூறிய பின்னரும், நாம் இன்னும் “பொற்கோல விகிதத்தை” குறித்து ஆராய வேண்டியுள்ளது. பொற்கோல விகிதம் மத்தேயு 16:18-ஆல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; ஏனெனில் அந்த விகிதம் 1.618 ஆகும். பொற்கோல விகிதம் இயற்கையின் பிராக்டல்களுடன் தொடர்புடையது; மேலும், பல்மோனி மத்தேயு 16:18-இல் பேதுருவை நிலைநிறுத்தும் போது, ஏசாயா 22:22-இல் எலியாகீமின் தோளின்மேல் வைக்கப்பட்டுள்ள தீர்க்கதரிசனத் திறவுகோலும், அந்தப் பகுதியில் பேதுருவுக்கும் சபைக்கும் கொடுக்கப்பட்டுள்ள தீர்க்கதரிசனத் திறவுகோல்களும், தீர்க்கதரிசனப் பிராக்டல்களைக் உள்ளடக்குகின்றன என்பதை பல்மோனி அடையாளப்படுத்துகிறான்.

மூன்றாம் மணியில் இருந்த கெய்சரியா பிலிப்பியிலிருந்து ஒன்பதாம் மணியில் இருந்த கெய்சரியா மரித்திமாவரைச் செல்லும் நிகழ்வு, கிறிஸ்து சிலுவையில் அறையப்பட்ட மூன்றாம் மணியிலிருந்து கொர்நேலியு பேதுருவை அழைத்தனுப்பிய ஒன்பதாம் மணிவரை உள்ளதின் ஒரு பிராக்டலைக் குறிக்கிறது. சிலுவைப்பாட்டின் மூன்றாம் மணியிலிருந்து பெந்தெகொஸ்தே நாளில் ஆலயத்தில் ஒன்பதாம் மணியில் இருந்த பேதுருவரை நீளும் பெந்தெகொஸ்தே காலம், சிலுவையிலிருந்து கொர்நேலியுவரை உள்ள 1,260 நாட்களின் ஒரு பிராக்டலாகும். பிதா மூன்று முறை பேசினதும், மூன்று தூதர்களின் ஒரு பிராக்டலாக உள்ளது; அதுபோலவே, இயேசு பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் ஆகிய மூவரையே மட்டும் உடன் கொண்டுச் சென்ற மூன்று தருணங்களும் ஆகும். பேதுரு ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தை விளக்கிக் காட்டும் வசனங்களில் குறியாகப் பதியப்பட்டுள்ள தீர்க்கதரிசனத் தகவல், எப்போதாவது இருந்த எந்தச் சத்தியத்திற்கும் நிகரான அளவு ஆழமுடையதாக இருக்கிறது; இருந்தபோதிலும், நாம் இன்னும் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் பானியூமில் பேதுருவை நிலைநிறுத்தவில்லை.

அடுத்த கட்டுரையில் நாம் இந்த ஆய்வைத் தொடர்வோம்.