யோவேல் புத்தகமும் லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையும் - எண் ஐந்து

“அந்தக் காலத்திற்கான ஒளி அளிக்கப்படும் போது,” அது “ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதோ” அல்லது “நிராகரிக்கப்படுவதோ” ஆகும். ஒளி அறிமுகப்படுத்தப்படும்போது நிகழ்த்தப்படும் பிரித்தறிதல், நித்திய சுவிசேஷத்தின் கிரியையாகும்; அதில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு முத்திரையிடுதல் மட்டும் அல்ல, கோதுமையையும் களைகளையும் பிரித்தறிதலும் அடங்கியுள்ளது. இறுதியான சோதனையும் பிரித்தறிதலும் உடைய செயல்முறை 9/11 அன்று ஆரம்பமானது; அப்போது தீர்க்கதரிசனக் கேள்வி, “எவ்வளவு காலம்?” என்று கேட்கிறது; தீர்க்கதரிசனப் பதில், “ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலும்” என்பதாகும். “எவ்வளவு காலம்” என்ற அடையாளத்தின் கடைசி குறிப்பிடுதல் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தில் உள்ள ஐந்தாம் முத்திரையில் காணப்படுகிறது.

“எவ்வளவு காலம்” என்று கேட்கும் “கொல்லப்பட்டவர்களின் ஆத்துமாக்கள்” என்ற கேள்விக்கான பதிலை, போப்பாட்சியின் இரண்டாம் தொகுதி இரத்தசாட்சிகள் நிறைவுபெறும் எதிர்காலத்தில் இருக்குமாறு தெய்வீகத் தூண்டுதல் நிலைநிறுத்துகிறது. அது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் ஆரம்பமாகிறது; இந்தக் காரணத்தினாலே சகோதரி வைட், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தை இரண்டாம் தொகுதி இரத்தசாட்சிகளின் நிறைவேற்றமாக அடையாளப்படுத்துகிறார். முதல் ஐந்து வசனங்களில் இரண்டு “குரல்கள்” உள்ளன; முதல் குரல் 9/11-ஐச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; இரண்டாம் குரல், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது ஆண்களையும் பெண்களையும் பாபிலோனிலிருந்து வெளியே அழைக்கிறது. ஐந்தாம் முத்திரையில் உள்ள “எவ்வளவு காலம்” என்ற சின்னத்தை, 9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான காலவரிசையை வரைமுறைப்படுத்துவதற்காக, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் முதல் ஐந்து வசனங்களோடு சகோதரி வைட் அடையாளப்படுத்துகிறார். மையக் கவனம், தேவனுடைய மக்களைப் பிரித்தெடுப்பதிலும் முத்திரையிடுவதிலும் இல்லை; மாறாக, கடந்த வரலாற்றில் இருந்த இரத்தசாட்சிகளையும், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் போது போப்பாட்சியின் இரண்டாம் தொகுதி இரத்தசாட்சிகளை அமைக்கும் அந்த இரத்தசாட்சிகளையும் கொலை செய்ததற்காகப் போப்பாட்சியின்மேல் வரும் நியாயத்தீர்ப்பிலேயே இருக்கிறது.

ஐந்தாம் முத்திரையின் இரத்தசாட்சிகளையும், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியில் உருவாகும் எதிர்காலத்திலுள்ள இரண்டாவது இரத்தசாட்சிகள் குழுவையும் அவள் அடையாளப்படுத்தும் மற்ற பகுதியில், அந்தக் காட்சிகள் “எதிர்காலத்தில் இருக்கும் ஒரு காலப்பகுதியில்” நிகழும் என்று அவள் கூறுகிறாள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டின் இரண்டு சத்தங்களும் “எதிர்காலத்தில் இருக்கும் காலப்பகுதியை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. முதல் சத்து ஆரம்பத்தில் 9/11-இலும், இரண்டாவது சத்து ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது இருக்கிறது.

சகோதரி வைட், இரண்டாம் குழு இரத்தசாட்சிகளின் உருவாக்கம் எதிர்காலத்தில் நிறைவேறும் என இணைத்துக் கூறுகிறார்; மேலும் மற்றொரு பகுதியில், வெளிப்படுத்தல் 18:1–5-ஐ அவர் மேற்கோள் காட்டுகிறார்; அங்கு முதல் மூன்று வசனங்களில் ஒரு சத்தமும், நான்கும் ஐந்தும் வசனங்களில் இன்னொரு சத்தமும் அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன. முதல் சத்து 9/11-ஐச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அப்போது நியூயார்க்கின் மகா கட்டிடங்கள் விழுந்து நொறுங்கின; இரண்டாம் சத்து ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமாகும்; அப்போது தேவனுடைய மற்ற மந்தை பாபிலோனிலிருந்து வெளியே அழைக்கப்படுகிறது. இரண்டாம் பகுதியில், அவர் வெளிப்படுத்தல் எட்டாம் அதிகாரத்தையும் அதன் முதல் நான்கு வசனங்களையும் குறிப்பிடுகிறார்; அவை ஏழாம் முத்திரை திறக்கப்படுதலை அடையாளப்படுத்துகின்றன; அப்போது பலிபீடத்தின் மேல் இருந்த நெருப்புத்தணல்கள் பூமியின்மேல் எறியப்படுகின்றன; இது பெந்தெகொஸ்தே நாளுடன் ஒத்துப்போகிறது; அந்நாளில் பரலோகத்திலிருந்து அக்கினி வந்து சீஷர்களை ஒளியூட்டியது; எலியாவின் பன்னிரண்டு கற்கள் ஒளியூட்டப்பட்டதுபோலவும், சீஷர்களின்மேல் தோன்றிய அக்கினி நாவுகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டதுபோலவும்.

“எவ்வளவு காலம்” என்பது 9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான காலப்பகுதியின் ஒரு தீர்க்கதரிசனச் சின்னமாகும்; இந்தக் காலம் கர்மேல் மலையின் வரலாற்றில், 1840 முதல் 1844 வரை மில்லரைட்டுகளின் வரலாற்றில், மோசேயின் வரலாற்றில் எட்டாவது வாதையிலிருந்து பத்தாவது வாதை வரை, ஐந்தாவது முத்திரையின் கீழுள்ள சாட்சிமரித்தோரின் சாட்சியில் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது; மேலும் சகாரியாவில், எழுபது ஆண்டுகளாக பாபிலோனில் இருந்த எருசலேமின்மேல் தேவன் எவ்வளவு காலம் கழித்து இரக்கம் காண்பிப்பார் என்று அந்தக் கேள்வி எழுப்பப்படுகிறது.

சகோதரி வைட், சகரியாவின் “எழுபது ஆண்டுகள்” — அதாவது, சொற்தொகையாகிய பண்டைய இஸ்ரவேல் சொற்தொகையான பாபிலோனின் அடிமைத்தனத்தில் இருந்த காலத்தை — கி.பி. 538 முதல் 1798 வரையிலான ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளோடு நேரடியாக ஒப்பிடுகிறார்; அந்தக் காலத்தில் ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேல் (கிறிஸ்தவர்கள்) ஆவிக்குரிய பாபிலோனின் (ரோமன் கத்தோலிக்கம்) அடிமைத்தனத்தில் இருந்தனர்.

1798ஆம் ஆண்டில், ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளின் முடிவில், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தில் தூதர்களாகச் சித்தரிக்கப்பட்ட மூன்று செய்திகளில் முதலாவது வந்தது. இரண்டாவது 1844 ஏப்ரல் 19 அன்று வந்தது; மூன்றாவது 1844 அக்டோபர் 22 அன்று வந்தது. “எவ்வளவு காலம்” என்ற கேள்வியால் குறியிடப்பட்ட வரலாறு 9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையானது; அந்தக் காலப்பகுதி, அட்வென்டிசத்தின் தொடக்கத்தில் 1840 ஆகஸ்ட் 11 முதல் 1844 அக்டோபர் 22 வரை இருந்த மில்லரைட் இயக்கத்தில் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது. அந்தக் காலப்பகுதி, யோவான் தன் வாயில் இனிமையாயிருந்தும் தன் வயிற்றில் கசப்பானதாய்மாறிய சிறிய புத்தகத்தை உண்ணும் நிகழ்வாக, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்தில் வெளிப்படுத்துபவராகிய யோவானால் அடையாளரீதியாக விளக்கப்பட்டுள்ளது.

யோவான் விளக்கிக்காட்டுகிற வரலாறு, உண்டுபோடப்பட்ட புத்தகத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; ஏனெனில் அந்த உண்டுபோடுதல், மில்லரைட்டுகள் அந்தச் செய்தியைப் புரிந்துகொள்ள வந்ததையும், அந்தச் செய்தியை அறிவித்ததில் அவர்களுடைய அனுபவத்தையும் குறித்தது. ஆகையால், அந்த வரலாறு முன்வைக்கப்பட்ட உடனேயே யோவான் மறுபடியும் தீர்க்கதரிசனம் செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லப்படும்போது, அங்கே சுட்டிக்காட்டப்படும் தீர்க்கதரிசனம் 1840 முதல் 1844 வரையிலான வரலாறே ஆகும். 1840 முதல் 1844 வரையிலான மில்லரைட் வரலாறு, அட்வென்டிசத்தின் முடிவுக்கால வரலாற்றில் மீண்டும் நிகழ்கிறது என்று யோவானுக்குச் சொல்லப்படுகிறது. யோவான் மறுபடியும் தீர்க்கதரிசனம் செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லப்பட்டவுடன், உடனே தேவாலயத்தை அளக்கும்படியும் அவனுக்குச் சொல்லப்படுகிறது.

1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22க்கு பிந்தைய காலத்தில் அட்வென்டிசத்திற்கு கொடுக்கப்பட்ட வேலை, “கர்த்தர் இன்னும் எருசலேமைத் தேர்ந்தெடுப்பார்” என்பதனால் “எருசலேமின்மேல் மறுபடியும் ஒரு அளவுக்கயிறு நீட்டப்படும்” என்று சகரியாவில் முன்வைக்கப்பட்ட வாக்குத்தத்தத்துடன் ஒத்துப்போகும் விதமாக, ஆலயத்தை அளவிடுதல் அல்லது கட்டுதல் என்று யோவானால் சித்தரிக்கப்பட்டது. மில்லரிட் அட்வென்டிசத்தின் பிலதெல்பிய இயக்கத்தோடு அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்பத்தில் சித்தரிக்கப்பட்ட வரலாறு, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரத்தின் பிலதெல்பிய இயக்கத்தோடு அட்வென்டிசத்தின் முடிவில் மறுபடியும் நிகழ்கிறது. 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22இன் மகா ஏமாற்றத்தின் வேளையில், “ஏழாம் தூதனுடைய சத்தத்தின் நாட்கள்” என்று சித்தரிக்கப்பட்ட ஒரு காலப்பகுதி ஆரம்பமானது.

இரண்டாம் ஐயோவுக்குரிய இஸ்லாமிய காலத் தீர்க்கதரிசனம் ஆகஸ்ட் 11, 1840-க்கு முன்னரே மில்லரைட்டுகள் முன்னறிவித்தபடியே நிறைவேறியபோது, அந்தச் செய்தி அவர்களுக்கு இனிமையாக இருந்தது. 1844 அக்டோபர் 22-இன் மகத்தான ஏமாற்றத்தில், அந்தச் செய்தி வயிற்றில் கசப்பாயிற்று. 1840 முதல் 1844 வரையிலான வரலாற்றை யோவான் விளக்கி முடித்தவுடன், அவன் அதே காரியத்தையே (தீர்க்கதரிசனம் செய்ய) மறுபடியும் செய்ய வேண்டும் என்று அவனுக்குத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. பின்னர் அவன் எருசலேமை அளக்கும்படி சொல்லப்படுகிறான்; அவன் அப்படிச் செய்யும்போது, கர்த்தர் எருசலேமைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார் என்கிற செகரியாவின் தீர்க்கதரிசனத்தோடு தன்னை ஒருமைப்படுத்துகிறான். 1844 அக்டோபர் 22 முதல், தீர்க்கதரிசன வரலாறு “ஏழாம் தூதனுடைய சத்தத்தின் நாட்கள்” என்று சித்தரிக்கப்படுகிறது. ஏழாம் தூதனுடைய (மூன்றாம் ஐயோ) செய்தியின் (சத்தத்தின்) “நாட்கள்” என்பது, கிறிஸ்துவின் தெய்வீகம் நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் ஆக இருக்கவிருந்த மனிதர்களோடு நிரந்தரமாக ஒன்றிணைக்கப்படும் காலப்பகுதியைக் குறிக்கிறது. அந்த வேலையானது 1863-இன் கலகத்தினால் தாமதப்படுத்தப்பட்டது; மற்றும் 9/11 அன்று, ஏழாம் தூதனுடைய ஊதுதல் (மூன்றாம் ஐயோ) மீண்டும் ஒலிக்கத் தொடங்கியது.

பரிசுத்த வரலாற்றில் கர்த்தர் தமது நாமத்தை அங்கே வைக்க எருசலேமைத் தேர்ந்தெடுத்தார்; அவருடைய “நாமம்” என்பது அவருடைய சுபாவமே ஆகும். “நான் எருசலேமுக்காகவும் சியோனுக்காகவும் மிகுந்த பொறாமையாயிருக்கிறேன்” என்றும், பின்னர் “கர்த்தர் இன்னும் சியோனை ஆறுதல்பண்ணுவார்; இன்னும் எருசலேமையைத் தேர்ந்தெடுப்பார்” என்றும் கூறும் செக்கரியாவினால் எருசலேமும் சியோனும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. “ஆறுதலாளர்” ஆன பரிசுத்த ஆவியை சியோன் பெறும் போது அது ஆறுதலடைகிறது. உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பின் பிதாவைச் சந்தித்து இறங்கி வந்த பிறகு கிறிஸ்து சீஷர்கள்மேல் ஊதினதற்கு ஒப்பாக, பரிசுத்த ஆவியின் ஆறுதல்பண்ணுதல் 9/11 அன்று ஆரம்பமானது. பெந்தெகொஸ்தே நாளில் பரிசுத்த ஆவியின் வெளிப்பாடு மிகவும் அதிகரித்தது. அந்தக் காலம் முதற்பலியின் காணிக்கை உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டதினால் தொடங்கியது; பின்னர் பெந்தெகொஸ்தேவின் முதற்பலிக் காணிக்கையுடன் அது முடிவடைந்தது; அப்பொழுது முழு உலகமும் அந்தச் செய்தியைக் கேட்டது.

ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேர் “அவர்களுடைய அக்கிரமம் மன்னிக்கப்படும்போது” முத்திரையிடப்படுகிறார்கள். இது ஞாயிறு சட்டத்திற்கு முன்பாகவே நிகழ்கிறது; அப்போது அவர்கள், பெந்தெகொஸ்தே நாளில் சீஷர்கள் முன்மாதிரியாக இருந்ததுபோல, அளவற்ற பரிசுத்த ஆவியின் பொழிவைப் பெறுகின்றபோது, பெந்தெகொஸ்தேய முதல் கனிப்பயிர் காணிக்கையாக உயர்த்தப்படுகிறார்கள். 9/11 அன்று தொடங்கிய மழைத்தூவல், ஞாயிறு சட்டத்தின் வேளையில் முழுமையான பொழிவாக ஆகிறது. 9/11-இன் முதல் கனிப்பயிர் காணிக்கையிலிருந்து, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேர் முத்திரையிடப்பட்டு, ஞாயிறு சட்டத்திலிருந்து கிருபைக்கால முடிவுவரை கொடியாக உயர்த்தப்படுவதற்கான காணிக்கையாக ஆயத்தப்படுத்தப்படும் ஞாயிறு சட்டத்தின் முதல் கனிப்பயிர் காணிக்கையின்வரை உள்ள அந்த வரலாறு. அந்த வரலாறு, பாபிலோனின் வீழ்ச்சியை அறிவிக்கும் வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டு அதிகாரத்தின் முதல் மூன்று வசனங்களினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அது ‘இரட்டிப்பு’யைச் சுட்டிக்காட்டும் வேதாகமச் சின்னமாகும்.

வேதாகமம் முழுவதிலும், சொற்றொடர்கள் அல்லது சொற்கள் இரட்டிக்கப்பட்டு வருவது கடைசி நாட்களில் பாபிலோனின் வீழ்ச்சி பரிபூரணமாக நிறைவேறுதலைக் குறிக்கிறது. அது, ஒரு காரியத்தின் தொடக்கத்தின் மூலம் அதன் முடிவை எப்போதும் விளக்கிக்காட்டுகிற அல்பாவும் ஓமேகாவுமானவரின் முத்திரையாகும். பாபிலோனின் இரு வீழ்ச்சிகளும் நிம்ரோதும் பெல்ஷாச்சாரும் ஆகக் காண்பிக்கப்படுகின்றன. பாபிலோன் வெறும் பாபேல் ஆக இருந்தபோது, நிம்ரோத் அதன் தொடக்கமாக இருந்தான். நிம்ரோதின் வீழ்ச்சி பெல்ஷாச்சாரின் வீழ்ச்சியை முன்னறிவித்தது; இரண்டாம் தூதனின் செய்தியும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதனின் செய்தியும் இதுவே: பாபிலோனின் தொடக்கத்தில் நிகழ்ந்த நிம்ரோதின் வீழ்ச்சி, அதன் முடிவில் நிகழ்ந்த பெல்ஷாச்சாரின் வீழ்ச்சியைக் குறித்துக் காட்டியது; ஏனெனில், ஒரு காரியத்தின் தொடக்கத்தின் மூலம் அதன் முடிவை அல்பாவும் ஓமேகாவுமானவர் எப்போதும் விளக்கிக்காட்டுகிறார்.

நிம்ரோதின் கோபுரம் அவன் வீழ்ச்சியின் அடையாளமாக இடிக்கப்பட்டது; மேலும் 9/11 அன்று இரட்டை கோபுரங்கள் வீழ்ந்ததற்கான முன்னுருவாக அவன் இருந்தான். பெல்ஷாச்சாரின் வீழ்ச்சி சுவரின்மேலிருந்த எழுத்தாக இருந்தது; அது வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முதல் ராஜ்யமாகிய பாபிலோனின் எழுபது ஆண்டு ஆட்சியின் முடிவைக் குறித்தது. ஆகையால், அது ஏசாயா இருபத்துமூன்றில் உள்ள அடையாளார்த்தமான “ஒரு ராஜாவின் நாட்களின்படி எழுபது ஆண்டுகள்” என்பதின் முடிவில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் வீழ்ச்சிக்கான முன்னுருவாகவும் இருந்தது; அந்த “எழுபது ஆண்டுகள்” என்பது 1798 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரை அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் வரலாற்றைக் குறிக்கிறது. பெல்ஷாச்சாரின் சுவரின்மேலிருந்த எழுத்து, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது சபையும் அரசும் பிரிந்திருக்கும் சுவர் விழுவதைக் குறிக்கிறது; அச்சரியான புள்ளியில்தான் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் ராஜ்யம் முடிவடைகிறது; பெல்ஷாச்சார் அதே இரவில் கொல்லப்பட்டதுபோல. சுவரின்மேல் எழுதப்பட்ட கைஎழுத்து என்பது, அரசியலமைப்பில் உள்ள சபை–அரசு பிரிவின் சுவரை கவிழ்க்குமாறு எழுதப்பட்டிருக்கும் அந்தச் சட்டமே ஆகும்.

9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலும், அதற்குப் பின்னர் மனித கிருபைக்காலம் முடிவுறுதல் மற்றும் கடைசி ஏழு வாதைகள் வரையிலும் உள்ள ‘வரலாறு’, தேவனுடைய வார்த்தைக்குள் சொற்றொடர்கள் அல்லது சொற்கள் இரட்டிப்பாக வருவதினால் குறியீட்டுருவாகச் சுட்டிக்காட்டப்படும் வரலாற்றுக் காலமாகும். அந்தக் காலப்பகுதியில் பரிசுத்த ஆவியானவர் ஊற்றப்படுகிறார்; 9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையில் தெளிப்பாக ஆரம்பித்து, அதற்குப் பின்னர் முழுமையான பெருக்கூற்றாக வெளிப்படுகிறார். பரிசுத்த ஆவியானவர், தாம் வரும்போது தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு எல்லாவற்றையும் காண்பிப்பார் என்று கிறிஸ்துவினால் “ஆறுதலாளர்” என பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளார்.

பரிசுத்த ஆவியானவர் “பொன்னெய்” மூலமாக ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேருக்கு அளிக்கப்படுகிறார்; அது “மழை”யும் ஆகும், மேலும் “ஆறுதலாளர்”யும் ஆகும். “ஆறுதலாளர்” என்று சித்தரிக்கப்படும்போது, பரிசுத்த ஆவியானவர் தம்முடைய ஒரு விசேஷ வெளிப்பாட்டை அடையாளப்படுத்துகிறார்.

சுவிசேஷத்தின் நிபந்தனைகளை அவர்கள் பூர்த்திசெய்திருக்கும்போது தேவனுடைய ஜனங்கள் எப்போதும் பரிசுத்த ஆவியை உடையவர்களாயிருந்தனர்; ஆனால் “முன்னைய ஆண்டுகளில் போல” நிகழும் உண்மையான புனித எழுச்சியின் காலங்களில், ஒரு கூட்டுத் திரளான சபைக்காக பரிசுத்த ஆவியின் விசேஷ வெளிப்பாடு நிகழும் போது, பரிசுத்த ஆவி ஆறுதலாளர் என்று சித்தரிக்கப்படுகிறார். அதைவிட முக்கியமாக, அந்தக் கூட்டுத் திரளான சபையின் நினைவுகள் ஆறுதலாளரால் செயல்படுத்தப்படுகின்றன; ஏனெனில் அவர் “எல்லாவற்றையும்” அவர்களுடைய “நினைவுக்கு” கொண்டு வருகிறார். இது, அந்த வெளிப்பாட்டில் பங்கேற்கும் மக்கள் உண்மையான அனுபவத்தை உடையவர்கள் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது; ஏனெனில் பரிசுத்த ஆவி அவர்களுடைய மனங்களின் செயல்பாடுகளில் பங்கேற்கிறார்; அவர் “எல்லாவற்றையும் உங்களுடைய நினைவுக்கு” கொண்டு வருவதன் மூலம் சிந்தனை முறையையே பாதிக்கிறார்.

தீர்ப்பு, அறிவுத்திறன், பகுத்தறிவு, மனச்சாட்சி ஆகிய மற்ற கூறுகளுடன் சேர்ந்து மனித நினைவு, அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் “மனம்” என்று அழைக்கும் மனிதனின் உயர்ந்த இயல்பை அமைக்கிறது. அந்த உயர்ந்த இயல்பு மாம்ச மனமாகவோ அல்லது கிறிஸ்துவின் மனமாகவோ இருக்கிறது.

கீழ்நிலைச் சுபாவம், அல்லது மாம்சம் என்பது “ஆத்துமாவின் நுழைவுவழிகள்” ஆகிய புலன்களுடன் தொடர்புடைய நரம்பியல், உணர்ச்சிசார், மற்றும் ஹார்மோன் அமைப்புகளால் உருவாகியுள்ளது. மேல்நிலைச் சுபாவம் கீழ்நிலைச் சுபாவத்தின் மேல் ஆட்சி செய்யும்படி வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது; ஆகையால் அது ஒரு கோட்டையாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. அந்தக் கோட்டை புலன்களினால் (கீழ்நிலைச் சுபாவத்தினால்) இடையறாது தாக்கப்படுகிறது; மேலும் அந்தத் தாக்குதல்கள் கோட்டைக்குள் செல்கின்ற நுழைவுவழிகளின் மூலம் கோட்டைக்கு எதிராக நடத்தப்படுகின்றன. மேல்நிலைச் சுபாவத்தின் கோட்டைக்குள் ஒரு கட்டளை மையம் உள்ளது; அல்லது சகோதரி வைட் அதைப் “கோட்டையின் உள்ளார்ந்த அரண்” என்று அழைக்கிறார். அந்த உள்ளார்ந்த அரண் பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் உள்ள மகா பரிசுத்த ஸ்தலம் ஆகும்; பரிசுத்த ஸ்தலம் இரண்டு அடிப்படைப் பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. முற்றம் என்பது மாம்சம், அல்லது கீழ்நிலைச் சுபாவம் ஆகும்; முற்றத்திற்குள் வருவதற்கும், அல்லது இரத்தத்தைப் பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் கொண்டு செல்லுவதற்கும், ஒரு திரை அல்லது மறைத்திரை வழியாகச் செல்லுதல் அவசியமாக இருந்தது. முற்றம் திரைகளால் இரு முனைகளிலும் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.

பரிசுத்தஸ்தலம் இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது: வெளித்தளம் மற்றும் பரிசுத்தஸ்தலம். பரிசுத்தஸ்தலமும், உயர்ந்த இயல்பைப் போலவே, மறுபடியும் இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. உயர்ந்த இயல்பு இரண்டு துறைகளாகப் பகுக்கப்படுகிறது. அவற்றில் ஒன்று பரிசுத்தஸ்தலமாகவும், மற்றொன்று மகா பரிசுத்தஸ்தலமாகவும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. பரிசுத்தஸ்தலம், மனிதகுலம் செயல்படத் தேவையான மனச் செயல்பாடுகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; ஆனால் மகா பரிசுத்தஸ்தலம், தேவனும் மனிதனும் சந்திக்கும் துறையாகும். மகா பரிசுத்தஸ்தலம் தேவனுடைய சிங்காசன அறையாகும்; மனந்திரும்பி மாற்றப்பட்டவர்கள் கிறிஸ்துவோடுகூட பரலோக ஸ்தலங்களில் அமர்த்தப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

இந்த வசனம், இதற்கு முன்பாக உள்ள பல வசனங்களிலிருந்து எடுத்ததாகும்; ஆனால் சிந்தனையின் அதே ஓட்டத்தில், இயேசு பரலோக இடங்களில் வீற்றிருக்கிறார், அவருடைய ஜனங்களும் அவ்வாறே இருக்கிறார்கள்.

கிறிஸ்துவும் அவருடைய ஜனங்களும் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் ஒன்றாக அமர்ந்திருக்கிறார்கள். கிறிஸ்து உயிர்த்தெழுந்து, பின்னர் பரலோக ஸ்தலங்களில் அமர்ந்தார்; அவருடைய ஜனங்களும் எழுப்பப்பட்டு, மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் சிங்காசன அறையில் அமர்த்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆறாம் வசனத்தில் எழுப்பப்பட்டவர்களாகக் குறிப்பிடப்படுகிறவர்கள், முந்தைய வசனத்தின்படி பாவத்திலிருந்து உயிர்த்தெழுந்தவர்களே என்று பவுல் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

எபேசியருக்கான நிருபத்திலுள்ள அந்தப் பகுதியில் காணப்படும் பரிபூரண நிறைவேற்றம், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் வரும் அந்த இரு சாட்சிகளே; அவர்கள் உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டு பின்னர் ஒரு கொடியாக விண்ணகத்துக்குக் கொண்டுபோகப்படுகிறார்கள்—ஆனால் அதோடு மட்டுமல்லாமல், பரலோக இடங்களிலும் உட்கார வைக்கப்படுகிறார்கள். மகாபரிசுத்த ஸ்தலத்தில், அந்த இரு சாட்சிகள் தேவனுடைய அத்தியந்த சந்நிதியிலே மனிதகுலத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள்; அவர்கள் அங்கே உட்கார்ந்திருக்கிறதற்கான நியாயப்பிரமாணம், அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் உடையுள்ள அடையாளமுத்திரையே. அந்த அடையாளமுத்திரை தேவனுடைய முத்திரையாகும்; தேவனுடைய முத்திரை, மனிதன் தெய்வீகத்தோடு ஒன்றாயிற்று என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும், பரிசுத்த ஆவியான ஆறுதலாளர், ‘அவர்களின்’ உயர்ந்த இயற்கையின் மகாபரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் வாசம்பண்ணிக்கொண்டிருக்கிறார் என்ற உண்மையினாலே அந்த முத்திரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. மகாபரிசுத்த ஸ்தலம் என்பது தெய்வீகமும் மனுஷீகமும் ஒன்றிணைக்கப்படும் தேவனுடைய சிங்காசன மண்டபமாகும்; மேலும், அதுவே தெய்வீகத்தும் மனுஷீகத்தும் இரண்டும் ஒன்றாக உட்கார்ந்திருக்கும் மகாபரிசுத்த ஸ்தலத்தை உட்படுத்திய உயர்ந்த இயற்கையைக் கொண்ட மனித ஆலயத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

“ஆறுதலாளர்” என்பவரின் ஊற்றுப்பாய்ச்சுதல் என்பது ஒருநூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலாகும்; மேலும் அது இரட்சிப்பின் வரலாற்றில் ஒரு மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது; ஏனெனில் அந்தக் காலத்தில், போராடும் திருச்சபை ஜெயங்கொள்ளும் திருச்சபையாக மாறுகிறது. அந்தக் காலத்தில், அது ஒருநூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேருடைய லவோதிக்கேய இயக்கத்திலிருந்து ஒருநூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேருடைய பிலதெல்பிய இயக்கமாக மாறுகிறது. அந்தக் காலத்தில், அது ஏழாம் திருச்சபையின் அனுபவத்திலிருந்து ஆறாம் திருச்சபையின் அனுபவமாக மாறுகிறது; மேலும் ஆறாம் திருச்சபை மில்லரைட்டுகளாயிருந்தது. பிலதெல்பியா என்னும் ஆறாம் திருச்சபையின் ஒரு தீர்க்கதரிசனத் தனிச்சிறப்பு, அது மில்லரைட்டு இயக்கத்தினால் நிறைவேற்றப்பட்டபடியே, அது ஒருபோதும் ஒரு திருச்சபையாக இருந்ததில்லை என்பதே ஆகும். 1856 ஆம் ஆண்டு வரையிலும் அது முழுமையாக ஒரு இயக்கமாக மட்டுமே இருந்தது; அப்போது வைட்ஸ் இருவரும் அந்த இயக்கத்தை லவோதிக்கேயமானதாக அடையாளப்படுத்தினர். ஏழு ஆண்டுகள் கழித்து சட்டப்பூர்வமான திருச்சபை உருவாக்கப்பட்டது.

ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது நிகழ்ந்த இரட்சிப்புச் மாற்றம், கிறிஸ்து மகா ஆசாரியராக அபிஷேகித்து பதவியேற்றதைக் குறித்த பெந்தெகொஸ்தே நாளில் நிகழ்ந்த இரட்சிப்புச் மாற்றத்தினால் முன்னறிவிக்கப்பட்டிருந்தது.

ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில், நூற்று நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தின்மேல் பிந்தைய மழை அளவின்றி ஊற்றப்படும்போது, அது போராடும் சபையின் காலம் முடிவுற்று, வெற்றியடைந்த சபை வந்தடைந்துவிட்டது என்பதற்கான “பரலோகத் தகவலறிவிப்பு” ஆகும். மேலுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்தில் பெந்தெகொஸ்தே நாளில் கிறிஸ்துவின் பதவியேற்பு, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் நூற்று நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தினுடைய அபிஷேகத்திற்கான முன்மாதிரியாகும்.

கிறிஸ்து அபிஷேகம் பெற்றவராக இருந்தார் என்பதை அடையாளப்படுத்திய “பெந்தெகொஸ்தே” ஊற்றுப்பொழிவு, வானத்தில் நடைபெற்ற அவரது பதவியேற்பு விழாவில் அவருக்குக் கிடைத்த அபிஷேகத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது; ஆனாலும் அவர் தம்முடைய ஞானஸ்நானத்தின் வேளையிலும் அபிஷேகம் பெற்றிருந்தார். அவரது ஞானஸ்நானம் (9/11) முதல் பெந்தெகொஸ்தே (ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம்) வரை உள்ள காலம், அவரது ஞானஸ்நானத்திற்குப் பின் மூன்றரை ஆண்டுகள் கழித்து நிகழ்ந்த அவரது நிஜமான மரணம், அடக்கம், உயிர்த்தெழுதல் (முதற்பழங்களின் பண்டிகை) மூலமாகவும் மறுபடியும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. ஆகையால், 9/11 என்பது அவரது ஞானஸ்நானத்திலும், அவரது உயிர்த்தெழுதலிலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. அவரது குறியீட்டான உயிர்த்தெழுதலும் அவரது நேரடியான உயிர்த்தெழுதலும், இரண்டும் பெந்தெகொஸ்தேயில் முடிவடையும் இரண்டு தீர்க்கதரிசன வரிகளின் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இரு வரலாறுகளும் முதற்பழக் காணிக்கையின் உயிர்த்தெழுதலிலேயே தொடங்குகின்றன.

கிறிஸ்து தமது உயிர்த்தெழுதலில் முதற்பலியாகிய காணிக்கையாக இருந்து, “பெந்தெகொஸ்தே காலத்தின்” தொடக்கத்தை அடையாளப்படுத்துகிறார்; அந்த காலம் பெந்தெகொஸ்தேவின் முதற்பலிக் காணிக்கையோடு முடிவடைகிறது. கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதல் வாரியாகும்; மேலும் கோதுமை என்பது “பின்பு,” “அவர் வருகையில் கிறிஸ்துவுக்குரியவர்கள்” ஆகிறவர்களே. கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலுக்குப் “பின்பு” வருகிறவர்கள், “அவர் வருகையில் கிறிஸ்துவுக்குரியவர்கள்” ஆவர்; ஆகையால், பெந்தெகொஸ்தேயில் சேர்க்கப்பட்ட அந்த மூவாயிரம் ஆத்துமாக்களால் சித்தரிக்கப்படுகிறபடி, உலகத்தின் முடிவில் விசுவாசமுள்ள ஆத்துமாக்களின் இறுதியான திரட்டலை அவர்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்.

இந்த வசனம் உயிர்த்தெழுதலையும் மரணத்தின் கோணத்தில் எடுத்துரைக்கிறது. மரணம் ஆதாமினால் ஆரம்பித்து எல்லா மனிதர்மேலும் வருகிறது; ஆயினும் அது “ஒழுங்கில்” “நடக்கிறது.” அப்போஸ்தலர் செயல்கள் என்னும் புத்தகத்தில், அந்நேரத்தில் யோவேல் புத்தகம் நிறைவேறிக் கொண்டிருந்தபோது, ஆறுதலாளரின் சந்நிதியிலிருந்து புத்துணர்ச்சி தரும் காலங்கள் வரும்போது, மனிதர்கள் தங்களுடைய பாவங்கள் அழிக்கப்பட்டுபோகும்படியாக, அவற்றை நீதித்தீர்ப்பிற்காக முன்கூட்டியே அனுப்ப வேண்டுமென்று பேதுரு பதிவு செய்கிறார். அந்த நேரத்தில் பாவத்தை அழித்துப்போடுவதற்காக கிறிஸ்து நீதித்தீர்ப்பின் புத்தகங்களை நோக்கிக் கொண்டிருக்கவில்லை; ஏனெனில் நீதித்தீர்ப்பு பதினெட்டு நூறு ஆண்டுகளுக்கும் அப்பாலான எதிர்காலத்தில் இருந்தது.

“ஒவ்வொருவனும் தன் தன் வரிசையில்” என்ற குறிப்பானது ஆதாமிடமிருந்து ஆரம்பிக்கிறது; இவ்வாறு, புத்துணர்ச்சியின் காலங்கள் வரும்வரை ஆதாமிலிருந்து தொடர்ந்து மரித்தோரின் நியாயத்தீர்ப்பை அது அடையாளப்படுத்துகிறது. பிற்கால மழை வரும்போது, நியாயத்தீர்ப்பு மரித்தோரிடமிருந்து ஜீவனுள்ளோரிடத்துக்கு மாறுகிறது. இந்த வசனம் சுட்டிக்காட்டும் காலப்பகுதியில் (கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலிருந்து பெந்தெகொஸ்தே வரையிலான காலத்தில்), வாரியின் முதற்பலன்களிலிருந்து கோதுமையின் முதற்பலன்கள் வரையிலான அந்த இடைவெளியில், ஜீவனுள்ளோரின் நியாயத்தீர்ப்பின் போது மழை பொழிகிறது; மேலும் மழை பொழியும் அந்த வேளையில், மழையினால் குறிக்கப்படும் செய்தி கோதுமையை களைகளிலிருந்து பிரித்துக் கொண்டிருக்கிறது. பெந்தெகொஸ்தே ஆன ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் நேரத்தில், கோதுமை இனி களைகளோடு கலந்திருக்காது; அப்போது இரண்டு அசைப்புக் அப்பங்களாகிய கோதுமையின் முதற்பலன் காணிக்கை உயர்த்தப்படுகிறது. 9/11 இலிருந்து ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான பரிசுத்திகரிப்பு செயல்முறையும் மல்கியா மூன்றாம் அதிகாரத்தில் உடன்படிக்கையின் தூதன் லேவியரைச் சுத்திகரித்து, அவர்களைப் புடம்போடுவதினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; இதை அவர் “அக்கினியினால்” செய்கிறார். “அக்கினி” என்பது பெந்தெகொஸ்தே நாளில் அக்கினி நாவுகள் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டதுபோல, ஒரு செய்தியின் குறியீடாகும். இங்கு பரிசீலனையில் உள்ள வரலாற்றில், பெந்தெகொஸ்தேயின் முதற்பலன்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட இரண்டு அசைப்புக் அப்பங்களாகிய ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரத்தை உருவாக்கும் அந்த இரு வகுப்பினரின் பிரித்தல் முழுமையாகச் சுடப்பட்டதாக இருக்க வேண்டியது; ஏனெனில் பாவத்தின் ஒரு சின்னத்தை உள்ளடக்கிய ஒரே காணிக்கை அதுவே ஆகும்.

அந்த இரண்டு அசைவப்பங்களும் புளிப்பிடப்பட்டவையாக இருந்தன; புளிப்பு பாவத்தின் ஒரு அடையாளமாகும். உடன்படிக்கையின் தூதரின் சுத்திகரிப்பவரின் அக்கினியால் சித்தரிக்கப்படுகிறபடி, அந்தப் புளிப்பு அடுப்பின் அக்கினியில் அழிக்கப்பட்டது. ஏசாயா இருபத்தேழாம் அதிகாரத்தில் 9/11 அன்று ஆரம்பிக்கும் ஒரு விவாதத்தை அடையாளப்படுத்துகிறார்; அதை அவர் “கிழக்குக் காற்றின் நாள்” என்று அழைக்கிறார். அந்தப் பகுதி, இஸ்ரவேலின் பாவங்களுக்கு பரிகாரம் செய்யப்படுவது அந்த விவாதத்தின் மூலமே என்பதைக் கற்பிக்கிறது. அந்த “விவாதம்” என்பது உண்மையான பிந்தைய மழைச் செய்திக்கும், இருப்பதான பிற எல்லா பொய்யான பிந்தைய மழைச் செய்திகளுக்கும் இடையிலானதாகும். ஒரு செய்தி “அக்கினி” ஆகும்; “அக்கினி”யே உடன்படிக்கையின் தூதர் சுத்திகரிக்கவும் புடமிடவும் பயன்படுத்துகிறார். பிந்தைய மழைச் செய்தியைச் சார்ந்த விவாதம், ஞாயிறு சட்டத்தின் போது உயர்த்தப்படும் பெந்தெகொஸ்தே முதல் கனிக் கோதுமைக் காணிக்கையிலிருந்து அந்தப் புளிப்பை நீக்குகிறது. ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேர், பெந்தெகொஸ்தே முதல் கனிக் கோதுமைக் காணிக்கையாகியவர்களே; அவர்கள் அவருடைய இரத்தத்தின் மூலம் வரும் நீதிகரிப்பினாலும், தங்கள் சாட்சியின் பரிசுத்தப்படுத்துதலினாலும் ஜெயங்கொள்கிறார்கள்; ஏனெனில் பரிசுத்தப்படுத்துவது வார்த்தையே ஆனாலும், அந்த வார்த்தை ஒரு செய்தியாக அறிவிக்கப்படும் பொழுதே அது அப்படிச் செய்கிறது. அந்தச் செய்தியின் வெளிப்படுத்தல் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரை வாழவைக்கிறது; பொய்யான பிந்தைய மழைச் செய்தியின் வெளிப்படுத்தல் மரணத்தை உண்டாக்குகிறது.

நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேர், கிறிஸ்துவை தீர்க்கதரிசனரீதியாகப் பின்பற்றுவதினால், அவர் ஜெயங்கொண்டதுபோல ஜெயங்கொண்டு அவரைப் பின்பற்றுகிறார்கள்.

இங்கு வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் நான்காம் வசனத்தில், அந்த ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேர் “முதற்பலன்கள்” என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றனர். மேலும் அவர்கள் “கன்னியர்” என்றும் அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றனர்; மத்தேயு இருபத்தைந்தாம் அதிகாரத்தில் உள்ள பத்து கன்னியரின் உவமை, அட்வென்டிஸ்ட் மக்களின் அனுபவத்தை விளக்குகிறது என்று தெய்வீக வெளிப்பாடு நமக்குத் தெரிவித்துள்ளது. அவர்கள் “கன்னியர்” மட்டுமல்ல, அவர்கள் “பெண்களால் களங்கப்படாதவர்கள்” ஆவர்; ஏனெனில் அந்த ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரை உருவாக்கிய சோதனைக்கும் பிரித்தெடுக்கும் செயல்முறையும், அந்த ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேருக்கும் “எல்லா” பொய்மதங்களுக்கும் இடையில் ஒரு வேறுபாட்டை உண்டாக்கியது. “இவர்கள்” ஆட்டுக்குட்டியானவர் எங்கு சென்றாலும் அவரைப் பின்பற்றுகிறார்கள்; மேலும் முதற்பலன் காணிக்கைகளாகிய அவர்கள், கிறிஸ்துவின் மரணம், அடக்கம், உயிர்த்தெழுதல் ஆகியவற்றிலும் அவரைப் பின்பற்ற வேண்டும்.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரம், பதினொன்றாம் வசனத்தில், கொடியாக உயர்த்தப்பட வேண்டிய அந்த இரண்டு சாட்சிகள் முதலில் கொல்லப்படுகிறார்கள்; பின்னர் மூன்றரை நாட்களில், கிறிஸ்துவைப் போல, முதற்பலியாக உயிர்த்தெழுப்பப்படுகிறார்கள். இருந்தும் இருக்கிறதுமான அந்த முதற்பலி கிறிஸ்துவே ஆகும்; அதில், லவோதிக்கேய அனுபவத்தினால் திவாலானவர்களை மீட்பதற்காக உடன்படிக்கையின் இரத்தம் சிந்தப்படுதல் அடங்கியிருந்தது. ஒரே ஒரு வசனத்தில், (வசனம் நான்கு) நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேருடன் தொடர்புடைய தீர்க்கதரிசன ஒளியின் பல்வேறு கோடுகளின் இந்தச் சுருக்கமான சாரம் அனைத்தும் முன்வைக்கப்படுகிறது. மேலும் அது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 144-இல் அற்புதமான எண்ணுபவராகிய பல்மோனியின் கரத்தினால் முன்வைக்கப்படுகிறது. வேதாகமத்தில் இரட்டிப்பு என்பது பின்மழையின் வரலாற்றைக் குறிக்கிறது; பின்மழை என்பதே தேவனுடைய ஜனங்கள்மேல் தேற்றுகிறவர் ஊற்றப்படுகிற இடமும் காலமும் ஆகும்.

சியோன் H6726 என்பது H6725 உடன் ஒன்றே; அதின் பொருள்: “வெளிப்படையாகத் தென்படுதல் என்னும் உணர்வு; நினைவுச்சின்னமாயினும் வழிகாட்டும் தூணாயினும் இருப்பது: – அடையாளம், பட்டம், வழிக்குறி.” சியோன் என்பது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேரின் கொடியின் அடையாளமாகும்; மேலும் அந்த உரைப்பகுதியில் அவர்கள் ஏற்கனவே பிந்திய மழையைப் பெற்றுள்ளனர், ஏனெனில் அவர்கள் சமாதானத்தின் சுபசெய்தியை ஏற்கனவே அறிவித்தும் வெளிப்படுத்தியும் விட்டுள்ளனர். இதனுடன் நேரடியாக ஒத்துப்போகும் மற்றொரு குறிப்பான உண்மை என்னவெனில், அவர்கள் “கண்ணுக்குக் கண்” காண்கிறார்கள்; இது பெந்தெகொஸ்தே நாளில் இருந்த சீஷர்களைக் குறிக்கிறது, ஏனெனில் பெந்தெகொஸ்தேக்கு முன்பான பத்து நாட்கள் ஒன்றிப்பட்ட காலப்பகுதியைக் குறிக்கின்றன. கர்த்தர் “செய்திருக்கிறார்” (“hath,” இறந்தகாலத்தைக் குறிக்கிறது) — நற்செய்தியைக் கொண்டுவருகிறவர்களுக்காக அவர் ஏற்கனவே மூன்று காரியங்களை நிறைவேற்றியுள்ளார். அவர் “தம்முடைய ஜனங்களை ஆறுதல்படுத்தினார்,” “எருசலேமை மீட்டார்,” மேலும் “அனைத்து ஜாதிகளின் கண்களுக்கும் முன்னாகத் தமது பரிசுத்த புயத்தை வெளிப்படுத்தினார்.”

9/11 அன்று, தமது ஜனங்களை அவர் “ஆறுதல்படுத்தினார்”; இது மல்கியா மூன்றாம் அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள சோதனைச் செயல்முறையின் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது. அந்தச் செயல்முறை, அவர் “தமது பரிசுத்த புயத்தை சகல ஜாதிகளின் கண்களுக்கும் வெளிப்படுத்தும்போது” முதல் கனிப் பலிகளின் கொடியை உயர்த்தும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் நிறைவடைகிறது. அவர் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேரை ஆறுதல்படுத்தி, மீட்டு, உயர்த்துகிறார். 9/11 அன்று அவர் ஆறுதல்படுத்தி, தமது ஜனங்களை மீட்டு, பின்னர் அவர்களை ஒரு கொடியாக உயர்த்தும் சுத்திகரிப்பு செயல்முறையை ஆரம்பிக்கிறார்; அல்லது மல்கியா சொல்லுவது போல, “யூதாவினதும் எருசலேமினதும் காணிக்கை” “பூர்வ நாட்களைப்போல” “பிரியமாயிருக்கும்.”

“இன்னும் எவ்வளவு காலம்” என்பதைக் குறித்த எங்கள் பரிசீலனைகளை அடுத்த கட்டுரையில் நிறைவு செய்வோம்.