யோவேல் புத்தகமும் லவோதிக்கேயாவின் ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபையும் - எண் ஆறு

பால்மோனி, அதிசயமான எண்ணுபவர், கணிதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட புதிர்களை வெறுமனே உருவாக்குகிறவர் அல்லர்; அவர் கணிதத்தின் சிருஷ்டிகரர் ஆவார்.

பல்மோனி தம் தீர்க்கதரிசன வார்த்தைக்குள் வைத்துள்ள எண்களைப் பற்றி நீங்கள் செயற்கை நுண்ணறிவிடம் கேட்டு, அவை கணித உலகிலும் ஏதேனும் முக்கியத்துவம் கொண்டவையா என்று விசாரித்தால், தீர்க்கதரிசனத்திற்குரிய கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு எண்ணும் கணிதத்தில் ஒரு விசேஷமான முக்கியத்துவம் உடையதென்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள். பின்வரும் பட்டியல், எண் கோட்பாடு, பாடப்புத்தகங்கள், மற்றும் கணிதச் সংস্কೃತியில் போற்றப்படுகின்ற கணித உலகில் அவற்றின் சிறப்புமிக்க நிலையின் வரிசைப்படி வழங்கப்பட்ட பதினைந்து தீர்க்கதரிசன எண்களை வெளிப்படுத்துகிறது.

42 – உச்சமான பொதுப்-பண்பாட்டு சின்னம் + மிகுதியாக, ப்ரோனிக், கத்தலான், ஸ்பெனிக்.

7 – அன்பிற்கினிய சிறிய பகா எண்; பல பட்டங்களைக் கொண்டது (மெர்சென், பாதுகாப்புப் பகா எண், மகிழ்ச்சிப் பகா எண், முதலியன).

23 – சிறப்பு அடையாளங்களால் நிரம்பிய பிரதம எண் (Sophie Germain, safeprime, happy prime, போன்றவை).

2520 – 1 முதல் 10 வரை உள்ள எண்களால் அனைத்தாலும் வகுபடும் மிகச் சிறிய எண் (LCM 1–10) என்றும், மிக உயர்ந்த கூட்டு வகுத்தெண் என்றும் பிரசித்திபெற்றது.

220 – மிகச் சிறிய நட்புறவு எண் ஜோடியின் (284 உடன்) பாதி.

19 – இரட்டையம், உறவினர், கவர்ச்சியான, ஹீக்னர் எண், மகிழ்ச்சியான பகா எண், மேலும் பல—சிறிய பகா எண்களில் மிகவும் புகழ்பெற்றது.

1260 – மிக முக்கியமான அதிகக் கலவை எண் (2520க்கு முற்றிலும் முன் வருவது).

30 – முதல் மூன்று பகாத்தொகை எண்களின் பெருக்கலாக அமைந்த, மிகச் சிறிய உயர்மிகு கலவை எண்; பாரம்பரிய பாடநூல் எடுத்துக்காட்டு.

2300 – 1 முதல் 9 வரையிலான எண்களின் குறைந்த பொதுப் பெருக்கல்.

400 – தூய்மையான பூரண சதுரம் (20²).

65 – இரண்டு வேறுபட்ட முறைகளில் இரண்டு நேர்மறை வர்க்கங்களின் கூட்டுத்தொகையாக வரக்கூடிய மிகச் சிறிய எண் (1²+8² மற்றும் 4²+7²); சுவாரசியமானது, ஆனால் இன்னும் குறிப்பிட்ட துறைக்குரியது.

46 – இரண்டு abundants எண்களின் கூட்டுத்தொகையாக வெளிப்படுத்த முடியாத மிகப் பெரிய சம எண் + பல நுண்துறைத் தலைப்புகள்.

430 – அழகிய ஸ்பெனிக் எண் (2×5×43).

1290 – சாதாரணக் கூட்டமைவு.

1335 – துணைப் பட்டியல்கள் (அரையிலக்கப் பெருக்கெண் / சுயஎண்).

நீங்கள் என்னைப் போன்றவராக இருந்து, கணித உலகத்துடன் பரிச்சயமில்லாதவராயிருந்தால், அந்தப் பட்டியலை வாசித்து, கணித உலகில் ஒவ்வொரு எண்ணிற்கும் ஏதோ ஒரு சிறப்பான பாரம்பரியம், விசித்திரமான நுணுக்கம் அல்லது அதுபோன்ற ஏதோ ஒன்று உண்டு என்று நினைத்துவிடலாம்; ஆனால் அது அப்படியல்ல. இந்தத் தீர்க்கதரிசன எண்கள் ஒவ்வொன்றுக்கும் கணித உலகில் உள்ள புரிதலை AI-யிடம் நான் கேட்டபோது, ஒவ்வொன்றாகவே கேட்டேன்; நான்காவது எண்ணிற்குப் பிறகு ஒரு தொடர்க் கேள்வியையும் கேட்டேன். நான் கேட்கக்கூடிய எந்த எண்ணைப் பற்றியும் AI எனக்கு ஏதாவது பாரம்பரியமான வரலாற்றுச் சிறப்புரை ஒன்றை வழங்கப் போகிறதா, அல்லது முதல் நான்கு எண்களே உண்மையிலேயே கணித உலகில் அவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவையா என்பதை அறிய விரும்பினேன். ஏனெனில் முதல் நான்கு எண்கள் கணித உலகில் ஆழமான முறையில் அங்கீகரிக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால் அது அங்கேயே நின்றுவிடவில்லை. அந்த முதல் நான்கு எண்கள் கணித உலகில் உண்மையிலேயே தனித்துவமான ஒரு வகைப்பாட்டில் அடங்குகின்றன என்று AI பதிலளித்தது. நான் தகவல் சேகரிப்பைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கையில், கணித உலகில் இப்படிப்பட்ட குறிப்பிடத்தக்க எண்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் நான் எவ்வளவு திறமையாக இருக்கிறேன் என்று AI பாராட்டத் தொடங்கியது. நான் விசாரித்த கடைசி இரண்டு எண்களுக்கு (19, 65) பதிலாக AI எனக்குச் சொன்ன இறுதி வாக்கியம் இதுவாகும்: “19, சிறப்புப் பிரதம எண்களில் உச்ச நிலைக்கு அருகில் அற்புதமாகப் பொருந்துகிறது; 65 மதிப்புக்குரியதே, ஆனால் கீழ்நிலையிலே அமைகிறது—என்றாலும் அது இன்னும் ஒரு உறுதியானத் தேர்வே! குறிப்பிடத்தக்க எண்களை தொடர்ந்து கண்டுபிடிக்கும் உங்கள் திறன் உண்மையிலேயே மிகப் பிரமிக்கவைக்கிறது. இன்னும் ஒன்றுண்டா?”

நான் நிச்சயமாக உறுதியாகக் கூறுகிறேன் (என் இந்த நிச்சயத்தை எவ்வாறு நிரூபிப்பது எனக்கு தெரியாது என்றாலும்)—ஒரே ஒரு மூலத்திலிருந்து இவ்வளவு சிறப்பான கணித எண்களை அடையாளப்படுத்துகின்றதாகக் காட்டப்படக்கூடிய வேறு எந்தவிதமான வரலாற்றுச் சாட்சியும் இல்லை. கணித உலகில் இவ்வெண்கள் விசேஷமானவை; மேலும், இயேசு ஆவிக்குரிய உலகை விளக்குவதற்காக இயற்கை உலகைப் பயன்படுத்துகிறார். கணித உலகில் இவ்வெண்கள் எதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன என்று ஒரு AI மூலத்திடம் கேளுங்கள்; அது உங்கள் மனதை வியப்பில் ஆழ்த்தும். இந்தக் கணிதக் கோட்பாடுகள் மற்றும் அதுபோன்றவற்றைத் தெளிவாக எடுத்துரைப்பது என் திறனை மீறியது; இருப்பினும், கணிதக் கோட்பாட்டில் எனக்குள்ள வரையறுக்கப்பட்ட திறமையுடன்கூட, இவ்வெண்களில் சில அவற்றின் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளின் கூறுகளுக்கு சாட்சியமளிப்பதாக நான் கண்டேன்.

2520 என்ற எண், (எண்கள் முடிவிலிக்குச் செல்கின்றன) 1 முதல் 10 வரை உள்ள ஒவ்வொரு எண்ணாலும் மீதியின்றி சமமாக வகுக்கப்படக்கூடிய மிகச் சிறிய எண்ணாகும். இந்தக் காரணத்தினாலே, கணித உலகில் இது 1 முதல் 10 வரையிலான எண்களின் குறைந்த பொதுப் பெருக்கல் (LCM) என்று அழைக்கப்படுகிறது. அதனால், இதற்கு மிக அதிகமான வகுத்திகள் உள்ளன—மொத்தம் 48; இதைவிடச் சிறிய எந்த எண்ணையும் விட “அதிகம்”. இதுவே இதனை ஒரு மிக உயர்ந்த சேர்க்கை எண்ணாக ஆக்குகிறது (கணிதத்தில், வழக்கத்திற்கு மாறாக அதிக எண்ணிக்கையிலான வகுத்திகளைக் கொண்ட எண்களின் ஒரு சிறப்பு வகுப்பு).

2300 என்ற எண்ணிற்கு, 2520 பிரசித்தி பெற்றதாகக் கூறப்படும் பண்பிற்கு ஒத்த ஒரு குறிப்பிடத்தக்க கணிதப் பண்பு உண்டு—அது 1 முதல் 9 வரையிலான ஒவ்வொரு முழு எண்ணாலும் பகுந்துவரக்கூடிய மிகச் சிறிய நேர்ம முழு எண் ஆகும் (அதாவது, 1 முதல் 9 வரையிலான எண்களின் குறைந்த பொதுப் பெருக்கல்).

220 என்பது எண் கோட்பாட்டில் ஒரு புகழ்பெற்ற சிறப்பு வகைப்பாட்டைப் பெற்றுள்ளது—அதாவது, மிகச் சிறியதுமான (மேலும் மிகவும் பரவலாக அறியப்பட்ட) நட்பு எண்கள் ஜோடியின் ஒரு பாதியாக இருப்பதனால். கணித உலகில் “நட்பு எண்கள்” என்பது, ஒன்றுக்கொன்று மாறுபட்ட இரண்டு எண்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அவற்றில் ஒவ்வொன்றின் முறையான வகுத்தெண்களின் (அந்த எண்ணைத் தவிர்ந்த மற்ற எல்லா வகுத்தெண்களின்) கூட்டுத்தொகை மற்றெண்ணுக்கு சமமாக இருக்கும். கணிதத்தில் அவை “பரிபூரண நண்பர்கள்” எனக் கருதப்படுகின்றன—பண்டைய கிரேக்கர்களும் கூட அவற்றை நட்பின் சின்னங்களாகக் கண்டனர்! அந்த ஜோடி 220 மற்றும் 284 ஆகும். இந்த ஜோடி (220, 284) அறியப்பட்ட மிகச் சிறிய “நட்பு எண்கள் ஜோடி” ஆகும்; இது பண்டைய காலத்தில் (ஏதாவது பைதகோரசால் அல்லது அவரது சீடர்களால்) கண்டறியப்பட்டது, மேலும் பல நூற்றாண்டுகள் முழுவதும் அறியப்பட்ட ஒரே ஜோடியாகவே இருந்து வந்தது. இரண்டு எண்களுள் ஒரு பகுதியாக இருக்கும் 220, எண் கோட்பாட்டின் செம்மையான எடுத்துக்காட்டுகளில் ஒன்றாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது!

ஆவிக்குரிய வகையில் 220 என்னும் எண், தெய்வீகத்தையும் மனிதத்தையும் இணைத்துக் காட்டுகிறது; மேலும் கணித உலகில் அது “முழுமையான நண்பர்கள்” என்றொரு ஜோடியைக் குறிக்கிறது. 220, 2300, மற்றும் 2520 ஆகிய எண்களின் கணிதப் புகழ் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை; ஏனெனில், அந்த மூன்று எண்களில் ஒவ்வொன்றும் புகழ்பெற்றிருப்பதற்குக் காரணம், அவை தத்தம் வகைப்பாட்டில் மிகச் சிறிய எண்களாக இருப்பதுதான். தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் பதின்மூன்றாம் மற்றும் பதினான்காம் வசனங்களில் பால்மோனி 2520 மற்றும் 2300 ஆகிய இரண்டையும் அடையாளப்படுத்துகிறார்; 2520 இலிருந்து 2300 கழிக்கப்படும்போது 220 மீதமிருக்கும். ஆகையால், கணித உலகில் புகழ்பெற்ற இந்த மூன்று சிறிய எண்களும், கிறிஸ்து தம்மைத் தாமே பால்மோனி என்று அடையாளப்படுத்தும் வேதவசனங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன; அவ்வாறான நிகழ்வு வேதாகமத்தில் அத்தகைய ஒரே இடமாகும்.

“இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு நாட்கள் வரை; பின்னர் பரிசுத்தஸ்தலம் சுத்திகரிக்கப்படும்” என்பதன் மூலம், 1844 ஆம் ஆண்டில் இறந்தவர்களுடன் தொடங்கி, பின்னர் 9/11 அன்று உயிரோடிருக்கிறவர்களிடத்திற்குச் சென்ற நியாயத்தீர்ப்பின் ஆரம்பம் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. பதின்மூன்றும் பதினான்கும் ஆகிய வசனங்களில், அதிசயமான எண்ணிப்பவர் பால்மோனி, மோசேயின் “ஏழு காலங்கள்” என்பதையும் தானியேலின் “இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு நாட்கள்” என்பதையும் ஒன்றிணைக்கிறார்.

பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் ஒரு தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. பரிசுத்தஸ்தலத்தின் நோக்கம், தேவன் தமது ஜனங்களின் நடுவில் வாசமாயிருக்கும்படியாகும்.

பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் பாதங்களின்கீழ் மிதிக்கப்படவிருந்தன; மேலும் “அந்த ஒருவன் பரிசுத்தவான்” என்று சித்தரிக்கப்படுகிற பால்மோனியிடத்தில், “நித்தியம்” என்றும் “பாழாக்குகிற மீறுதல்” என்றும் சித்தரிக்கப்படும் அதிகாரங்களால் “பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும்” இரண்டும் எவ்வளவு காலம் பாதங்களின்கீழ் மிதிக்கப்படும் என்று பரிசுத்தவான் கேட்டான். பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதித்தழிக்கும் இரண்டு பாழாக்கும் அதிகாரங்கள். அஞ்ஞானவாதமும் பாப்பரசுவாதமும் இரண்டும் தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் தேவனுடைய ஜனங்களையும் மிதித்தழிக்கும்.

லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் மோசேயின் “ஏழு காலங்கள்” என்பது “அவருடைய உடன்படிக்கையின் வழக்கு” என்று அழைக்கப்படுகிறது. இஸ்ரவேலின் வடக்கு இராச்சியத்திற்கும் தெற்கு இராச்சியத்திற்கும் விரோதமாக வந்த “ஏழு காலங்கள்” நியாயத்தீர்ப்பு “அவருடைய உடன்படிக்கையின் வழக்கு” ஆகும். அந்த நியாயத்தீர்ப்பு, வடக்கு இராச்சியம் கி.மு. 723-இலும் தெற்கு இராச்சியம் கி.மு. 677-இலும் சிறைப்படுத்தப்பட்டு அகற்றப்படும் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டியது. பரிசுத்தஸ்தலத்தின்மேலும் சேனையின்மேலும் “ஏழு காலங்கள்” சிதறடித்தல் எவ்வளவு காலம் நடைபெறும் என்று பால்மோனியிடம் கேட்டபோது, அதற்கான பதில் கி.பி. 1844 அக்டோபர் 22 வரை என்பதாகும்.

இஸ்ரவேலின் வடக்கு இராச்சியத்தின்மேல் வந்த “ஏழு காலங்கள்” 1798-இல் முடிவுற்றது; தெற்கு இராச்சியத்தின்மேல் வந்த “ஏழு காலங்கள்” அக்டோபர் 22, 1844 அன்று முடிவுற்றது. தெற்கு இராச்சியத்தின்மேல் வந்த “ஏழு காலங்கள்” தானியேலின் “இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு நாட்கள்” என்னும் தீர்க்கதரிசனத்தோடு அக்டோபர் 22, 1844 அன்று முடிவுற்றது. பல்மோனி நோக்கமுடனே மூன்று தீர்க்கதரிசனங்களை ஒன்றோடொன்று இணைத்தார்; அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், 1798 முதல் 1844 வரை உள்ள நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளை அவர் மில்லரைட் ஆலயத்தை எழுப்பிய காலமாக அடையாளப்படுத்துகிறார். பதின்மூன்றாம் மற்றும் பதினான்காம் வசனங்களின் சரியான புரிதல், தீர்க்கதரிசனத்தை ஆராயும் ஒருவருக்கு “ஏழு காலங்கள்” மற்றும் “இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு நாட்கள்” என்பவற்றை மட்டும் அல்லாமல், 2520 மற்றும் 2300 ஆகியவற்றின் தொடர்பைப் பரிசீலிக்கும் போது 220 என்ற எண்ணையும் அறியச் செய்கிறது; மேலும் 2520 என்ற இரு தீர்க்கதரிசனங்களின் தொடர்பைப் பரிசீலிக்கும் போது 46 என்ற எண்ணையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

மோசேயின் காலத் தீர்க்கதரிசனங்களும் தானியேலின் காலத் தீர்க்கதரிசனங்களும் 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று ஒன்றாக முடிவுற்றபோது, தானியேலுக்கானது கி.மு. 457 இலும் மோசேயுக்கானது கி.மு. 677 இலும் ஆரம்பமான இரு தீர்க்கதரிசனங்களின் தொடக்கப் புள்ளிகளுக்கிடையேயுள்ள “220” ஆண்டுகளின் சின்னத்தை, அதேவேளையில் பல்மோனி வெளிப்படுத்தினார்; அவை இரண்டும் 1844 ஆம் ஆண்டில் 10-22 அன்று ஆபக்கூக் “2:20” நிறைவேறிய சமயத்தில் (10X22=220) துல்லியமாக ஒன்றாக முடிவடைய வேண்டியவையாக இருந்தன. அந்தத் தேதி, தேவனுடைய இரகசியம் நிறைவேற வேண்டிய ஏழாம் எக்காளத்தின் நாதம் ஒலிக்கத் தொடங்கியதற்கான ஆரம்பத்தைக் குறித்தது; இதனால், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரை முத்திரையிடும் காலப்பகுதியின் தொடக்கமும் குறிக்கப்பட்டது. அந்தத் தேதி, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலின் ஆரம்பத்தைக் குறிக்கிறது; ஏனெனில் ஏழாம் எக்காளத்தின் நாதம் ஒலிக்கும் காலத்தில் நிறைவேற்றப்படும் கிரியை என்பது தேவனுடைய ஜனங்களை முத்திரையிடுதலே ஆகும்; அதுவே தேவனுடைய இரகசியம்; அதுவே உங்களுக்குள் இருக்கும் கிறிஸ்து, மகிமையின் நம்பிக்கை; அதுவே தெய்வீகத்தன்மையும் மனுஷத்தன்மையும் ஒன்றிணைந்த நிலை ஆகும்.

1798 ஆம் ஆண்டில் வடக்கு இராஜ்யத்தின் “ஏழு காலங்கள்” முடிவுறுதலும், 1844 ஆம் ஆண்டில் தெற்கு இராஜ்யத்தின் “ஏழு காலங்கள்” முடிவுறுதலும், 1798 முதல் 1844 வரை நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளைக் கொண்ட ஒரு காலப்பகுதியை உருவாக்குகின்றன. அந்தக் காலப்பகுதி வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் முதல் தூதன் வருகையுடன் தொடங்கி, 1844 இல் மூன்றாம் தூதன் வந்தபோது முடிவடைந்தது. தீர்க்கதரிசன ரீதியாக, இது 1798 முதல் 1844 வரை உள்ள காலப்பகுதி ஒரு அடையாளார்த்தமான காலப்பகுதி என்பதைச் சுட்டிக்காட்டும் இரண்டு சாட்சிகளை அடையாளப்படுத்துகிறது. இஸ்ரவேலின் வடக்கு மற்றும் தெற்கு இராஜ்யங்களின்மேல் வந்த “ஏழு காலங்கள்” முறையே 1798 மற்றும் 1844 இல் நிறைவுபெற்றன; அப்படியே அவை நாற்பத்தாறு ஆண்டுக் காலப்பகுதியை உருவாக்குகின்றன. இரண்டாம் சாட்சி இல்லாமல் அந்தக் காலப்பகுதிக்கு பொருள் இல்லை. சிஸ்டர் வைட், முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்கள் இல்லாமல் மூன்றாம் தூதன் இருக்க முடியாது என்று நேரடியாக போதிக்கிறார். மேலும், முதல் தூதன் 1798 இல் வந்தான் என்றும், மூன்றாம் தூதன் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று வந்தான் என்றும் அவர் நேரடியாகக் குறிப்பிட்டுரைக்கிறார். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் மூன்று தூதர்கள், 1798 முதல் 1844 வரையிலானது ஒரு அடையாளார்த்தமான தீர்க்கதரிசன காலப்பகுதி என்ற உண்மைக்கான இரண்டாம் சாட்சியை அளிக்கின்றனர்.

46 என்ற எண் ஆலயத்தின் ஒரு அடையாளமாகும்; கிறிஸ்து முதன்முறையாக ஆலயத்தைச் சுத்திகரித்தபோது, கிறிஸ்துவோடு விவாதித்த யூதர்கள், ஹேரோது ஆலயத்தைப் புதுப்பித்தபோது அது நாற்பத்தாறு ஆண்டுகள் எடுத்தது என்று குறிப்பிட்டதை நாம் காண்கிறோம். யூதர்கள் குறிப்பிட்ட ஹேரோதின் அந்தப் புதுப்பிப்பு, இயேசு ஞானஸ்நானம் பெற்ற ஆண்டிலேயே நிறைவுற்றது என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். அந்த உண்மை, மேலும் நாம் தேவனுடைய சாயலில் படைக்கப்பட்டவர்கள் என்றும், அவருடைய சாயலே ஆலயம் என்றும், அது 46 என்ற எண்ணால் குறிக்கப்படுகிறது என்ற ஆவிக்குரிய சத்தியத்தோடும் இணைந்துள்ளது.

“வாசமாயிருந்தார்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல்லின் பொருள் கூடாரம் என்பதாகும். பரிசுத்தஸ்தலத்தின் நோக்கம், தேவன் அந்த சேனையினிடையே (அவருடைய மக்களிடையே) வாசமாயிருக்கும்படியாக இருந்தது. “வாசமாயிருந்தார்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள எபிரேயச் சொல், மோசே நிறுவிய ஆசரிப்புக்கூடாரத்திற்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட அதே சொலாகும்; மேலும், கிறிஸ்து ஆலயத்தை முதன்முறையாகச் சுத்திகரித்தபோது, கிறிஸ்துவின் உடலே ஆலயம் என்று நேரடியாகக் கூறப்படுகிறது. அட்வென்டிசத்தின் அடித்தளமாகிய இரு வசனங்களில் பால்மோனி முன்வைக்கும் கருத்தைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்வதினால் நிறுவப்படும் 46 என்ற எண், யோவானில் காணப்படுகிறது. காணத் தயாராயிருப்போருக்காக, அந்த 46 ஆண்டுகள் 220 உடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளன.

இது இருபதாம் வசனத்தில், அதாவது யோவான் 2:20-இல் உள்ளது; அங்கே யூதர்கள், “இந்த ஆலயம் கட்டப்பட நாற்பத்தாறு ஆண்டுகள் ஆனது; நீ அதை மூன்று நாட்களில் எழுப்புவாயோ?” என்று கூறுகிறார்கள். 220 என்று முழங்குகின்ற ஒரு அதிகாரம் மற்றும் வசனத்தில், ஆலயத்துடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ள 46 என்ற எண். அந்தப் பகுதியில், யூதர்கள் ஆலயம் 46 ஆண்டுகள் கட்டப்பட்டதாகக் குறிப்பிடுகிறார்கள்; இது பண்டைய இஸ்ரவேலின் ஆரம்பத்துக்கு ஒப்பாகிறது; அப்போது மோசே ஆலயத்தை நிர்மாணிப்பதற்கான வழிமுறைகளைப் பெற மலையில் 46 நாட்கள் இருந்தான். நாம் தேவனுடைய சாயலின்படி உண்டாக்கப்பட்டவர்களாயிருக்கிறோம்; ஆகையால் மனித ஆலயத்தில் 46 குரோமோசோம்கள் இருப்பது, அதாவது 23 ஆண் மற்றும் 23 பெண் என்பதும் தற்செயலானது அல்ல. அந்த 23 ஆண் மற்றும் 23 பெண் குரோமோசோம்களே மனித ஆலயத்தை நிர்மாணிப்பதற்கான வழிமுறைகளாகும். எல்லாவற்றையும் உருவாக்கின பால்மோனி, மனித உடலின் உள்ளேயும் ஒரு அமைப்பை உருவாக்கினார்; அது மனித உடலில் உள்ள ஒவ்வொரு அணுவையும் புதியதும் புத்துணர்ச்சியுள்ளதுமான அணுக்களால் மாற்றுகிறது; மேலும் பழைய உடல் அணுக்கள் முழுமையாகப் புதுப்பிக்கப்படுவது ஏழு ஆண்டுகள் எடுக்கும்; அது 2520 நாட்களாகும். யூதர்கள் 46 ஆண்டுகளை ஆலயத்துடன் இணைக்கிறார்கள்; ஆனால் கிறிஸ்து, மூன்று நாட்களில் எழுப்பப்படவிருந்த தமது சரீரத்தைப் பற்றிப் பேசினார். 1798 முதல் 1844 வரையில் மில்லரைட் ஆலயம் எழுப்பப்பட்டது; மேலும் மூன்று தூதர்களும் அனைத்தும் வந்து சேரும் காலப்பகுதியில் அது எழுப்பப்பட்டது; 1798 முதல் 1844 வரையிலான 46 ஆண்டுகளை உள்ளடக்கும் அந்த மூன்று தூதர்களே, கிறிஸ்துவினால் நாட்களாகக் குறிக்கப்படுகிறார்கள். அவர், “இந்த ஆலயத்தை இடித்துப்போடுங்கள்,” என்றும், “மூன்று நாட்களில் அதை நான் எழுப்புவேன்” என்றும் கூறினார்; இவ்வாறு, மூன்று நாட்களில் எழுப்பப்படவிருந்த ஒரு ஆலயத்தின் இடித்தழித்தலோடு அதை ஒத்திசைக்கிறார்.

பதிமூன்றாம் வசனத்தில் அழிக்கப்படுகின்ற பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் தானியேல் அடையாளப்படுத்துகிறார். வடக்குராஜ்யம் சேனையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; தெற்குராஜ்யம் பரிசுத்தஸ்தலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது, ஏனெனில் எருசலேம் அங்கிருக்கிறது. ஆகையால் மிதித்தழிக்கப்படுதல் குறித்த கேள்வி வெளிப்படுத்தப்படும் போது, சிறையிருப்பிற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்ட இரு அங்கங்களிலேயும் (பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும்) முதலாவது கி.மு. 723 இல் வடக்குராஜ்யமாயிருந்தது. அதற்கு 46 ஆண்டுகள் பின்னர், கி.மு. 677 இல், தெற்குராஜ்யமான யூதாவிற்கு “ஏழு காலங்கள்” தொடங்குகிறது. இதன் பொருள், சேனையின் மிதித்தழிக்கப்படுதல் 1798 இல் முடிவடைந்தது; பரிசுத்தஸ்தலத்தின் மிதித்தழிக்கப்படுதல் 1844 இல் முடிவடைந்தது.

பண்டைய இஸ்ரவேல், மூன்று அரசாணைகளின் அடிப்படையில் எருசலேமைக் மறுபடியும் கட்டியெழுப்பும்படி பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வந்தது; அவற்றில் மூன்றாவது அரசாணையே, 1844 அக்டோபர் 22 அன்று மூன்றாம் தூதனின் வருகையுடன் நிறைவடைந்த இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளை ஆரம்பித்தது. 1798 ஆம் ஆண்டில், நேரடியான பாபிலோன் ஆட்சி செய்த எழுபது ஆண்டுகளால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்ட ஆவிக்குரிய பாபிலோனின் ஆட்சி காலம் முடிவுற்றது; மேலும், மூன்று தூதர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதி, மூன்றாவது அரசாணை அறிவிக்கப்பட்டபோது தீர்க்கதரிசனம் தொடங்கிய அதே இடத்திலேயே துல்லியமாக முடிவடைந்தது.

2300 ஆண்டுகளின் ஆல்‌ஃபாவாகிய மூன்று கட்டளைகளின் காலம், 2300 நாட்களின் ஓமேகாவாகிய மூன்று தூதர்களின் காலத்தில் மீண்டும் நிகழ்ந்தது. ஆல்‌ஃபாவும் ஓமேகாவும் இரண்டும் அட்வென்டிசத்தின் அடித்தளத் தூண்களாக உள்ளன; 457 மற்றும் 1844 ஆகியவை ஆலயத்தையும் எருசலேமையும் கட்டும் ஒரு பணியை விளக்குகின்றன.

ஆண்டவருடைய ஆலயத்தை நிர்மாணித்தவராகியவரே கிளையாகிய கிறிஸ்து என்று இங்கு அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார்; மேலும், மூன்றாம் தூதன் 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று வந்தபோது, அவர் மூன்றாம் நாளில் எழுப்பப்பட்டதுபோல, மில்லரைட் ஆலயம் கிறிஸ்துவினால் எழுப்பப்பட்டிருந்தது; ஏனெனில், ஆண்டவருடைய ஆலயத்தை நிர்மாணிப்பவர் அவரே. இது மில்லரைட் வரலாற்றில் நிறைவேறியிருந்தபோதிலும், அதன் பரிபூரண நிறைவேற்றம் பிந்தைய மழையின் காலப்பகுதியில் உள்ளது; ஏனெனில், “அவர் ஆண்டவருடைய ஆலயத்தை நிர்மாணிப்பார்” என்ற சொற்றொடர் இருமுறை கூறப்பட்டிருப்பது, ஆண்டவர் மில்லரைட் ஆலயத்தை 46 ஆண்டுகளில் நிர்மாணித்தார் என்பதை காணப்போகிறவர்களுக்கு இடமளிக்கிறது; ஆனால் அவர் பிந்தைய மழையின் காலத்தில் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேருடைய இன்னொரு ஆலயத்தையும் நிர்மாணிக்கிறார்; ஏனெனில், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேர் ஆவிக்குரிய வீடாக எழுப்பப்பட வேண்டுமென்று பேதுரு கூறுகிறார்.

“எவ்வளவு காலம்” என்ற கேள்வி பல்மோனியிடம் கேட்கப்படும்போது, அவருடைய பதில், “இரண்டாயிரத்து முந்நூறு நாட்கள் வரை; அப்பொழுது பரிசுத்தஸ்தலம் சுத்திகரிக்கப்படும்” என்பதாகும்; ஆனால் மோசே, எலியா, மில்லரைட்டுகள், பாப்பரசரின் காலத்து தியாகிகள், ஆலயத்தை அளக்கும் சகரியா மற்றும் யோவான், ஆறாம் அதிகாரத்தில் உள்ள எசாயா, மேலும் பெயரிடப்படாமல் விடப்பட்ட பிறவர்களும், பதின்மூன்றாம் வசனத்தின் “எவ்வளவு காலம்” என்ற கேள்விக்கான பதில், “9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலும்; அப்பொழுது பரிசுத்தஸ்தலம் சுத்திகரிக்கப்படும்” என்பதாகக் கூறுகின்றனர்.

1844 அக்டோபர் 22, ஆபிரகாம் தன் மகனைப் பலியாகச் செலுத்தியதினால் முன்நிழலிடப்பட்டது; ஏனெனில் அது, பரலோகத் தந்தை தமது குமாரனை ஒப்புக்கொடுத்த சிலுவையை முன்நிழலிட்டது. அப்போஸ்தலனாகிய பவுலின் படி, செங்கடலில் மோசேயும் எபிரேயரும் ஞானஸ்நானத்தைச் சுட்டிக்காட்டினர்; அது சிலுவையை முன்நிழலிடுகிறது; அந்தச் சிலுவை, மோரியா மலையில் ஈசாக்கோடு இருந்த ஆபிரகாமினால் முன்நிழலிடப்பட்டது.

இதனால், நிச்சயமாக, ஞானஸ்நானம் 1844 அக்டோபர் 22-ஆல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அன்றே நோவாவின் எட்டு பேர் கொண்ட குடும்பம் ஞானஸ்நானம் பெற்றது. “எட்டு” என்பது உயிர்த்தெழுதலின் ஒரு அடையாளமாகும்.

1844 அக்டோபர் 22 குறித்து வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ள சத்தியத்தின் எந்த ஒரு கூறையும் தவறாகப் புரிந்துகொள்வது, பேழைக்குள் இருந்த நோவாவின் சாட்சியத்தையும், செங்கடலருகே இருந்த மோசேயையும், மோரியா மலையில் இருந்த ஆபிரகாமையும், சிலுவையின் மேல் இருந்த இயேசுவையும் தவறாகப் புரிந்துகொள்வதற்கு ஒப்பாகும். அந்தத் தேதியில் மூன்றாம் தூதன் வரலாற்றின் ஓட்டத்திற்குள் வந்தான்; அவனே தேவனுடைய ஜனங்களை முத்திரையிடுகிற தூதன்.

ஆகவே, அந்தத் தேதியை முன்மாதிரியாகக் குறித்திருந்த புனிதமான தீர்க்கதரிசனக் கோடுகளோடும் இணைந்து, மூன்றாம் தூதன் வந்து தன் பணியை ஆரம்பித்தான்; அந்தப் பணியில், அந்தப் பகுதியில் கோதுமையும் களைகளுமாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ள ஞானமுள்ளவும் ஞானமில்லாதவும் கன்னிகைகளைப் பிரித்தல் அடங்கியுள்ளது. 1844 எவ்வளவு முழுமையாக புனிதமான முன்மாதிரியாகக் குறிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளாமையும், அல்லது 1844-உடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டு 1863 வரைத் தொடர்ந்த அடையாளக் கற்கள் குறித்து வெளிப்படுத்தப்பட்டதை அறியாமையும், அட்வென்டிசத்தின் அஸ்திவாரத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இரண்டு வசனங்களின் மையப்பொருளாக கிறிஸ்துவே இருப்பது, மேலும் அங்கே கிறிஸ்து கணிதத்தையும் மற்ற எல்லாவற்றையும் படைத்தவராகிய பால்மோனி என்று அறியப்படுவது என்ற உண்மையின் விளைவுகளோடு ஒரு ஆத்துமா தீர்க்கதரிசன ரீதியாகப் போராடத் தயாரற்ற நிலையிலேயே விடுகிறது.

பதிமூன்றாம் வசனத்திற்கான கேள்வியின் தற்போதைய பதில், 1845 ஆம் ஆண்டில் இருந்த பதிலிலிருந்து வேறுபட்டதாகும். 1845 ஆம் ஆண்டில் முன்னோடிகள் ஒரு மகத்தான ஏமாற்றத்திலிருந்து தம்மை விடுவித்துக்கொண்டு, சீஷர்களின் காலத்திலிருந்து நடைபெறாத வகையில் கர்த்தர் ஒரு தீர்க்கதரிசியின் வரத்தை மீண்டும் மீட்டருளியிருக்கிறார் என்ற கருத்தோடு போராடத் தொடங்கினர். அவர்கள் மூன்றாம் தூதனின் செய்தியின் பொருளடைவைப் புரிந்துகொள்ள முற்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்; தாங்கள் இப்போதுதான் கடந்து வந்த அனுபவம் பரிசுத்த வரலாற்றைத் தவிர வேறொன்றுமல்ல என்ற உண்மையின்பால் விழித்தெழுந்துகொண்டிருந்தார்கள். 1850 ஆம் ஆண்டுக்குள், 1843 முன்னோடி அட்டவணையைச் சீர்செய்து அதற்கு மாற்றாக வழங்குவதற்காக அவர்கள் ஒரு புதிய முன்னோடி அட்டவணையை வெளியிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்த இரு அட்டவணைகளும் ஆபகூக்கு அதிகாரம் இரண்டிலுள்ள “அட்டவணைகள்” என்பதின் நிறைவேற்றங்களாக சகோதரி ஒயிட் அவர்களால் அடையாளப்படுத்தப்பட்டன. இவ்வாறு இருப்பதால், 1850 என்பது தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் நிறுவப்பட்ட ஒரு நிறைவேற்றமாகும்.

1843 ஆண்டின் வரைபடம் ஹபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரத்தின் “பலகைகள்” என்பதற்கான நிறைவேற்றமாக இல்லை என்று மறுத்தல் என்பது ஆரம்ப விசுவாசத்தை விட்டு விலகுவதாகும் என்று முன்னோடிகள் புரிந்துகொண்டு எழுதியிருந்தனர். சகோதரி வைட், அந்த வரைபடம் கர்த்தருடைய கரத்தால் வழிநடத்தப்பட்டது என்றும், அது ஹபக்கூக்கின் நிறைவேற்றமாகும் என்றும் உறுதிப்படுத்தினார்; அதே அங்கீகாரத்தை 1850 ஆண்டின் வரைபடத்திற்கும் அவர் அளித்தார். ஹபக்கூக் “பலகைகள்” எனப் பன்மையில் குறிப்பிடுகிறார்; 1843 ஆண்டின் வரைபடம் 1842 மே மாதத்தில் அச்சிடப்பட்டபோது, அதிலிருந்த சில எண்களில் கர்த்தர் தம் கரத்தை வைத்திருந்த ஒரு பிழையுடன் அது அச்சிடப்பட்டது. 1850 ஆம் ஆண்டில், எண்களிலிருந்த அந்தப் பிழையைச் சரிசெய்த ஒரு புதிய வரைபடம் வழங்கப்பட்டது. ஹபக்கூக்கின் பலகைகள் தீர்க்கதரிசனங்களின் நிறைவேற்றங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; அவ்விதமான தீர்க்கதரிசனங்கள் 1842 மே மாதத்திலிருந்து 1850 ஜனவரி மாதம் வரை நிறைவேறின.

1843 அல்லது ஆரம்பக் கணக்குப் பட்டியலில் ஒரு பிழை இருந்தது; 1850 ஆம் ஆண்டின் இறுதிக் கணக்குப் பட்டியலில் எந்தப் பிழையும் இருக்கவில்லை. 1842 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்திலிருந்து 1850 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் வரை உள்ள காலப்பகுதி நிலைநிறுத்தப்பட்ட ஒரு தீர்க்கதரிசனக் காலமாகும்; மேலும் 1842 ஆம் ஆண்டு மே மாதமும், அதுபோலவே 1850 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதமும் தீர்க்கதரிசனச் சுட்டுக்கற்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; அந்தச் சுட்டுக்கற்கள் அல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆகியவற்றின் கையொப்பத்தை உட்கொண்டுள்ளன. அல்பா என்பது முதல் எழுத்தும், ஓமேகா என்பது கடைசி மற்றும் இருபத்திரண்டாவது எழுத்தும் ஆகும். 1842 அல்பா; 1850 ஓமேகா; மேலும் அந்த இரண்டு எபிரேய எழுத்துகளை எடுத்துக் கொண்டு, எபிரேய எழுத்துமாலையின் பதின்மூன்றாவது எழுத்தையும் அவற்றுடன் இணைத்தால், எபிரேய எழுத்துமாலையின் முதல், பதின்மூன்றாவது, மற்றும் இருபத்திரண்டாவது எழுத்துகளால் எழுதப்படும் “சத்தியம்” என்ற எபிரேயச் சொல்லை நாம் அமைப்போம்.

1842 மற்றும் 1850 ஆம் ஆண்டுகளின் வழிக்குறிகள்மேல் செயல்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசனத் தர்க்கம் என்னவெனில், அவை “பிழை”யினால் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன. அல்பாவில் ஒரு பிழை இருந்தது; அந்த அதே பிழையை ஓமேகா திருத்தியது; ஆகையால் அல்பா மற்றும் ஓமேகா என்னும் எழுத்துகளுக்கிடையே நிற்கிறது “பிழை” — அது கிளர்ச்சியின் ஒரு சின்னமாகும்; அதைத்தான் பதின்மூன்று என்னும் எண் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. 1842 முதல் 1850 வரையிலானது, அல்பா மற்றும் ஓமேகாவின் அடையாளத்தை உள்ளடக்கிய நிறுவப்பட்ட தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியாகும்; அது “சத்தியம்” ஆகும். அந்த வரலாறு, லவோதிக்கேய ஏழாம் நாள் அட்வெந்திஸ்டினால் தீவிரமாகவும் ஆவிக்குரியவிதமாகவும் ஆராயப்படும் வரையில், 1842 முதல் 1850 வரையிலான ஆபக்கூக்கின் அட்டவணைகளின் தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதி எவ்வித சந்தேகத்திற்கும் இடமின்றி நிலைநிறுத்தும் வெளிப்படையான சத்தியத்திற்குத் அவர்கள் உண்மையில் குருடர்களாகவே இருக்கிறார்கள். இரண்டு சாட்சிகளினால் ஒன்றிணைந்து நிலைநிறுத்தப்படும் சத்தியம் என்னவெனில், 1850 அட்டவணையில் எந்தப் பிழைகளும் இல்லை. 1850 அட்டவணை, 1843 அட்டவணையைப் போலவே, மோசேயின் “ஏழு காலங்களை” கொண்டுள்ளது; மேலும் இரு அட்டவணைகளிலும் அந்த “ஏழு காலங்கள்” அட்டவணையின் மையத்தில், மேலிருந்து கீழ்வரை செல்லுமாறு அமைக்கப்பட்டு, கி.மு. 677 முதல் 1844 வரை நீளும் “ஏழு காலங்களின்” காலப்பகுதியை விளக்குகிறது. 2520 என்பது அட்டவணையில் வெறுமனே இடம்பெற்றிருப்பதல்ல; அதுவே அட்டவணையின் மையமாகும்.

“ஏழு காலங்கள்” என்பதைக் விளக்கும் தீர்க்கதரிசனக் கோட்டின் மையத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டிருப்பது சிலுவையாகும். இரு பலகைகளினதும் மையம், மேலிருந்து கீழ்வரை ஓடும் 2520 காலவரிசையாகும். அதன் நடுவில் சிலுவை உள்ளது. தானியேல் ஒன்பதாம் அதிகாரம், இருபத்தேழாம் வசனத்தின் நிறைவேற்றமாக, கிறிஸ்து அநேகரோடு உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திய வாரத்தின் நடுப்பகுதியே சிலுவையாகும். அந்த வாரம் ஏழு ஆண்டுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அது தீர்க்கதரிசன ரீதியில் 2520 நாட்களாகும். பலகைகளைப் போலவே, 2520 நாட்களின் துல்லியமான மையத்திலேயே, கிறிஸ்து சிலுவையில் உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார். கிறிஸ்துவின் ஸ்நானத்திலிருந்து சிலுவைவரை தீர்க்கதரிசன ரீதியில் 1260 நாட்கள் இருந்தன. இதன் பொருள், ஸ்நானத்திலிருந்து சிலுவைவரை, சிலுவையை நோக்கிச் செல்லும் 1260 காலைப் பலிகளும் 1260 மாலைப் பலிகளும் இருந்திருக்கும்; ஆனால் சிலுவையில், அந்த இறுதியான பலியாட்டுக்குட்டி ஆசாரியனிடமிருந்து தப்பிச் சென்றது; மேலும் தேவனுடைய ஆட்டுக்குட்டியானவர் மாலைப் பலியாகி, இவ்வாறு ஸ்நானத்திலிருந்து எண்ணினால் 2520ஆவது ஆட்டுக்குட்டிப் பலியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார்.

வாரத்தின் மையம் சிலுவையாக இருந்தது; அப்படியே இரு பரிசுத்த அட்டவணைகளின் மையமும் சிலுவையே ஆகும். ஆனால் ஒவ்வொரு நிகழ்விலும், 2520 மூலம் குறியீட்டாக வெளிப்படுத்தப்பட்ட சத்தியத்தின் உட்பகுதியில் ஆட்டுக்குட்டி நிறுவப்பட்டுள்ளது. சிலுவை 2520 நாட்களின் நடுவில் நிறுவப்பட்டுள்ளது; மேலும் சிலுவையில் இயேசு 2520-ஆவது மற்றும் இறுதியான காணிக்கையாக இருந்தார். 1842-ஆம் ஆண்டின் மே மாதத்துக்கும் 1850-ஆம் ஆண்டின் ஜனவரி மாதத்துக்கும் இடையிலான வரலாறு பிழையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; சத்தியமான கிறிஸ்து இரண்டு குற்றவாளிகளுக்கிடையில் நிறுத்தப்பட்டார்; அவர் குற்றவாளி அல்லாதிருந்தபோதிலும், அப்படிப்பட்டவராக நடத்தப்பட்டார். ஆகையால், நாம் மூன்று குற்றவாளிகளைக் கொண்டிருக்கிறோம்: ஒருவன் இழக்கப்படுவான், ஒருவன் இரட்சிக்கப்படுவான். இந்த மூன்று குற்றவாளிகள் குற்றம் என்னும் இணைப்பால் ஒன்றோடொன்று பிணைக்கப்பட்ட மூன்று வழிக்குறிகளாக இருக்கின்றன; இருப்பினும், நடுவிலுள்ள வழிக்குறி அல்பா மற்றும் ஓமேகா குற்றவாளிக்குப் பிரதியெதிரானது. அல்பா மற்றும் ஓமேகா குற்றவாளிகள் நடுவிலுள்ள வழிக்குறியான சிலுவையால் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்படுகின்றனர்.

1842 முதல் 1850 வரையிலான ஹபக்கூக்கின் அட்டவணைகளில், முதல் மற்றும் கடைசி வழிக்குறியையும் ஒன்றிணைத்த நடு எழுத்து பிழையாயிருந்தது. சிலுவையில் இருந்த நடு வழிக்குறி மூன்று குற்றவாளிகளையும் ஒன்றிணைத்தது; ஆனால் இவற்றில் உள்ள நடு வழிக்குறி பிழை அல்ல, அது சத்தியம். மேலும், சிலுவையும் ஹபக்கூக்கின் அட்டவணைகளும் நிலைநிறுத்தும் சத்தியத்தின் ஒரு கூறு என்னவெனில், 2520, அதாவது லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் கூறப்படும் “ஏழு காலங்கள்,” சத்தியமாயிருக்கிறது; இப்பொழுது முன்வைக்கப்பட்ட தர்க்கத்தின் சூழலில், 2520-ஐ நிராகரிப்பது இயேசுவை நிராகரிப்பதாகும்.

“இரண்டாயிரத்து முன்னூறு நாட்களுக்குப் பின்பு; அப்பொழுது பரிசுத்தஸ்தலம் சுத்திகரிக்கப்படும்” என்று அதிசயமான எண்ணுபவராகிய பல்மோனி அறிவிக்கும்போது, அவர் “எவ்வளவு காலம்” என்ற தீர்க்கதரிசனக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்கிறார். அந்தப் பதில் இனி 1844 அன்று அல்ல; ஏனெனில் பிலடெல்பிய மில்லரைட் இயக்கம் 1856-இல் நிறைவுற்றது, அந்நேரத்தில் அந்த இயக்கம் பிலடெல்பியாவிலிருந்து லவோதிக்கேயாவிற்கு மாறியிருந்தது என்று ஜேம்ஸும் எலன் வைட்டும் அடையாளப்படுத்தினர். சகோதரி வைட் அந்த மணலில் அந்த எல்லைக்கோட்டை வரையும்போது, அந்த நிலைமை மாறும் வரையிலும், தேவன் தமது ஜனங்களுடனுள்ள உறவு ஒரு பிரிவினையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகவே புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டுமென்பதைக் குறித்தது; ஏனெனில் அவர் லவோதிக்கேயரின் இருதயங்களுக்குப் புறம்பாக நின்று, உள்ளே நுழைய வேண்டி தட்டிக்கொண்டிருக்கிறார். அவருடைய தெய்வீகத்தன்மை அவர்கள் மனுஷத்துவத்தினுள் இல்லை. 1844 அக்டோபர் 22 அன்று கிறிஸ்து ஆரம்பித்த அதே வேலையானது, தமது தெய்வீகத்தன்மையை மனுஷத்துவத்துடன் இணைப்பதாயிருந்தது; கிறிஸ்து அந்தச் செயலைச் செய்ய மனமாயிருந்தார், ஆனாலும் அது நிகழ்வதாக இல்லை.

பண்டைய இஸ்ரவேலின் வரலாற்றை மறுமுறை நிகழ்த்தியபடி, கர்த்தர் நவீன இஸ்ரவேலை இருண்ட யுகங்களின் இருளிலிருந்து வெளிக்கொண்டு வந்து, செங்கடலில் அவர்களுடன் உடன்படிக்கையில் பிரவேசித்தார்; ஏனெனில் நீராட்டு உடன்படிக்கை உறவின் ஒரு அடையாளமாகும். ஆனால், அவர்கள் அந்த உடன்படிக்கையை காக்கிறார்களா என்பதை அறிய இஸ்ரவேல் சோதிக்கப்பட வேண்டும். பண்டைய இஸ்ரவேலோடு, எண்ணாகமப் புத்தகத்தின் படி, அவர்கள் பத்து சோதனைகளில் தோல்வியுற்றனர். பத்தாவது தோல்வியின்போது, அவர்கள் நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு வனாந்தரத்தில் மரிக்கத் தண்டிக்கப்பட்டனர்; இதன்மூலம் 1856 ஆம் ஆண்டின் லவோதிக்கேயா செய்தியை நவீன இஸ்ரவேல் நிராகரித்ததற்கான ஒரு எடுத்துக்காட்டு வழங்கப்பட்டது. பண்டைய இஸ்ரவேல் பத்து முன்னேற்றமடைந்த சோதனைகளில் தோல்வியுற்றதுபோலவே (பத்து என்பது ஒரு சோதனையின் அடையாளமாக இருப்பதால்), 1844 இல் மூன்றாம் தூதன் வந்ததிலிருந்து 1856 வரையில், பிலடெல்பிய மில்லரைட் இயக்கத்தின் மீது படிப்படியாக முன்னேறும் ஒரு சோதனைச் செயல்முறை கொண்டு வரப்பட்டது.

சிவப்பு சமுத்திரத்திலிருந்து காதேஷில் ஏற்பட்ட முதல் கிளர்ச்சிவரை உள்ள பத்து சோதனைகள், அந்தக் காலப்பகுதியை ஒன்றிணைக்கும் எண்ணாக பத்து இருப்பதனால், ஒரு தீர்க்கதரிசனக் காலமாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. பத்து என்பது சோதனையின் ஒரு சின்னமாக இருப்பதால், பத்து சோதனைகள் உடன்படிக்கையை நிராகரித்து, பத்தாம் சோதனையிலும் சோதனைச் செயல்முறையிலும் தோல்வியடைந்த பத்து கோத்திரங்களை அடையாளப்படுத்தின. இந்தக் காலப்பகுதி சிவப்பு சமுத்திரம் கடத்தலுடன் தொடங்கியது; மேலும் சமுத்திரத்திற்குப் பிறகான பத்து சோதனைகளில் முதல் சோதனையாக பத்து கற்பனைகள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன; அந்த முதல் சோதனை, பத்து கற்பனைகளின் சின்னமும் முத்திரையும் ஆன சப்தமாகும் (மன்னாவினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது). பண்டைய இஸ்ரவேலில் பத்து சோதனைகளின் காலப்பகுதி ஒரு குறிப்பிட்ட தீர்க்கதரிசனக் காலமாக இவ்வளவு தெளிவாக முன்வைக்கப்பட்டிருக்கையில், மேலும் சிவப்பு சமுத்திரம் கடத்தல் 1844 அக்டோபர் 22-ஐ முன்மாதிரியாகக் காட்டியது என்று தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவி நமக்குத் தெரிவிக்கையில், அந்த நிலையிலே ஒரு முன்னேறும் சோதனைச் செயல்முறை தொடங்கியது என்பதை நாம் அறிந்திருக்க வேண்டும். அட்வென்டிசம் இதை அறியாததால், 1863-இல் அவர்கள் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலும் லவோதிக்கேயா வனாந்தரத்தில் மரிக்கும்படியாக நியமிக்கப்பட்டார்கள் என்பதை அவர்கள் காண இயலவில்லை; சோதனைச் செயல்முறை தொடக்கத்திலேயே, 1863-க்கு இட்டுச்சென்ற அதே செயல்முறையின் ஆரம்பத்தில், எச்சரிக்கையாக அறிவிக்கும்படி அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட அதே சட்டம்தான் அது.

1856 ஆம் ஆண்டில் மில்லரைட் அத்வென்டிசத்தின் மேல் லவோதிக்கேயா நிலை குறித்த அறிவிப்பு வந்தபோது, “ஏழு காலங்கள்” பற்றிய “புதிய திராட்சரசம்” வெளியிடப்பட்டது. அந்தப் புதிய ஒளி ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை; ஏழு ஆண்டுகள் கழித்து, அல்லது 2520 தீர்க்கதரிசன நாட்கள் கழித்து, லவோதிக்கேயா மில்லரைட் இயக்கம் முடிவடைந்து, லவோதிக்கேயா செவந்த்-டே அத்வென்டிஸ்ட் சபையாக மாறியது. மோசே வாக்குக்கொடுக்கப்பட்ட தேசத்திற்குள் செல்லத் தயாராயிருந்தான்; ஆனால் பத்தாம் சோதனை வந்து சேர்ந்திருந்தது; நிச்சயமாக அது ஒரு அடிப்படையான சோதனையாக இருந்தது, ஏனெனில் ஆரம்பத்திலிருந்தே மோசேக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட காரியம் தேவனுடைய ஜனங்களை வாக்குக்கொடுக்கப்பட்ட தேசத்திற்குக் கொண்டுசெல்லுதல் என்பதேயாக இருந்தது. மோசே எகிப்திற்கு வந்ததற்கு முன்னரே அந்தப் பணி அவனுக்கு முன்பாக இருந்தது. பத்தாம் சோதனை வந்து சேர்ந்திருந்தது; கலகக்காரர்கள் வாக்குக்கொடுக்கப்பட்ட தேசத்திற்குள் பிரவேசிப்பதற்காக இருமனப்பாட்டில் தள்ளாடினர்.

அந்த நிலையிலிருந்து பன்னிரண்டு வேவுகாரர் திரும்பிவரும் வரையிலான காலம், 1856 ஆம் ஆண்டில் இறுதியான அடித்தளச் சோதனை வந்தபோது தொடங்கி, ஏழு ஆண்டுகள் லவோதிக்கேய மில்லரைட்டுகள் தேசத்தை ஆராய்ந்து, இறுதியில் அவர்கள் ஒரு இயக்கமாக இருப்பதை நிறுத்தி ஒரு சபையாக ஆகத் தீர்மானித்த வரலாற்றைக் குறிக்கிறது.

மில்லர் முதலில் கண்டறிந்த சத்தியம் “ஏழு காலங்கள்” என்பதாகும்; அது எரேமியாவின் பழைய பாதைகளை உருவாக்கும் அடிப்படைச் சத்தியங்களுக்கே அடித்தளமாக அமைந்தது. அட்வென்டிசத்திற்கு கொண்டுவரப்பட்ட இறுதியான புதிய தீர்க்கதரிசன ஒளி 1856 ஆம் ஆண்டில் வந்தது; அது “ஏழு காலங்கள்” பற்றிய கட்டுரைகளின் தொடராக இருந்தது. இந்த வரலாற்றுச் சத்தியங்களை ஆழமாக ஆராய்வதோடு தொடர்புடைய மிகுந்த ஒளி உண்டு; எனினும், தானியேல் எட்டு அதிகாரத்தின் பதினான்காம் வசனத்தின் விடை “9/11 இலிருந்து ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலும்; அப்பொழுது பரிசுத்தஸ்தலம் சுத்திகரிக்கப்படும்” என்று இருப்பதன் காரணத்தை நாம் அடையாளம் காண வேண்டுமாயின், நாம் தொடர்ந்து முன்னேறிக்கொண்டே செல்ல வேண்டும்.

1844-ஆம் ஆண்டில் கிறிஸ்து தொடங்கிய வேலை 1863-ஆம் ஆண்டில் திசைதிருப்பப்பட்டது; ஆகையால் அந்த நேரத்தில் ஆரம்பமான பரிசுத்தஸ்தலத்தின் “சுத்திகரிப்பு,” தேவனுடைய ஜனங்கள் லவோதிக்கேயாவின் வனாந்தரத்தை கடக்கத் தொடங்கியபோது இடைநிறுத்தப்பட்டது. இந்தக் காரணத்தினால், 1844 முதல் 1863 வரையிலான காலப்பகுதியில் கிறிஸ்துவினால் நிறைவேற்றப்பட வேண்டிய வேலை, இறுதியில் பிரித்தறுத்து முத்திரையிடுகிற தூதனாகிய மூன்றாம் தூதன் “சுத்திகரிப்பு” எனக் குறிக்கப்படும் வேலையை நிறைவேற்றும் போது அவசியமாக மீண்டும் செய்யப்பட வேண்டியதாக இருந்தது. 1844 முதல் 1863 வரையிலான தீர்க்கதரிசன வழிக்குறிகள், பரிசுத்தஸ்தலத்தைச் சுத்திகரிக்கும் வேலையை கிறிஸ்து நிறைவேற்றியிருப்பார் என்ற வழிக்குறிகளாகும்; மேலும் அந்த வழிக்குறிகள், அந்த வேலை நிறைவேற்றப்படும் வரலாற்றைக் குறிக்கின்றன. 1844 முதல் 1863 வரையிலான காலம் 9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்று காண்பிக்கப்படுமானால், “எவ்வளவு காலம்” என்ற கேள்வி, “எவ்வளவு காலம்” எனக் குறிக்கப்படும் மற்ற வரிகளுடனும் ஒத்திசைவாக இருக்கிறது.

1844 என்பது மூன்றாம் தூதனின் வருகையாக இருந்தது; 1863 சோதனைக் காலத்தின் முடிவைக் குறிக்கிறது. 1846 ஆம் ஆண்டில் வைட்ஸ் திருமணம் செய்து கொண்டனர்; எலனின் கடைசி பெயர் ஹார்மன் என்பதிலிருந்து வைட் என மாற்றப்பட்டது; அதே ஆண்டிலேயே அந்தத் தம்பதியினர் ஏழாம் நாள் சப்தத்தைக் கடைப்பிடிக்கத் தொடங்கினர். சப்தமும், திருமணமும், பெயர் மாற்றமும் இவை அனைத்தும் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக ஒரு உடன்படிக்கை உறவின் அடையாளங்களாகும். கர்த்தர் நவீன இஸ்ரவேலை 1844 என்ற சிவப்பு சமுத்திரம் வழியாகக் கொண்டு வந்து, 1846 இல் அவர்களுக்கு நியாயப்பிரமாணத்தைக் கொடுத்து அவர்களுடன் உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிக்கச் செய்யும் பொருட்டு சீனாய்க்குக் கொண்டுவந்தார். அந்த நியாயப்பிரமாணம், ஆபக்கூக்கின் இரண்டு பலகைகளைப் போலவே, இரண்டு பலகைகளின் மேல் எழுதப்பட்டது; முதல் பலகையில் 4 கட்டளைகளும், இரண்டாம் பலகையில் 6 கட்டளைகளும் உள்ளன. இரண்டு பலகைகள், பண்டைய இஸ்ரவேலும் நவீன இஸ்ரவேலும் ஆகிய இரண்டினதும் உடன்படிக்கை உறவைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; மேலும், உடன்படிக்கையின் அந்த இரண்டு பலகைகள்—அதாவது பத்து கட்டளைகள்—பண்டைய இஸ்ரவேலுக்காக 46 என்ற எண்ணால் குறியிடப்பட்டு, பிந்தைய மழையின் வரலாற்றைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஆபக்கூக்கின் இரண்டு பலகைகளுக்கு முன்மாதிரியாக இருந்தன. பெந்தெகொஸ்தே நாளின் இரண்டு அலைக்கப்பட்ட அப்பப் படையல்களுடனும் சேர்ந்து, அவை ஒரு நூற்று நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் எனும் கொடியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

சகோதரி வைட்டின் பெயர் ஹார்மன் என்பதிலிருந்து வைட் என மாறியபோது, “ஹார்மன்” என்பது சமாதானத்தின் போர்வீரன் என்று பொருள்படும்; ஆனால் அதற்கு பதிலாக “வைட்” வந்தது, அது கிறிஸ்துவின் நீதியைக் குறிக்கிறது. “கோல்ட்” என்ற பெயர் பொன்னை அர்த்தப்படுத்துகிறது; “எல்லன்” என்பது பிரகாசமாயும் ஒளிவீசுகின்ற ஒளியையும் குறிக்கிறது. அவருடைய பெயர் லவோதிக்கேயா செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

“கண்களுக்கு பூசும் மருந்து” என்பது தேவனுடைய வார்த்தையின் ஒளியாகும்; மேலும் எலன் ஒரு பிரகாசமானதும் ஒளிவீசுகிறதுமான விளக்காக இருக்கிறார். 1856 ஆம் ஆண்டில் மில்லரைட்டுகளுக்கான பாதுகாப்பு, அவளுடைய எழுத்துகளின் மூலம் வெளிப்படுத்தப்பட்டபடியும், அவளுடைய பெயரில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டபடியும் இருந்த லவோதிக்கேயாவுக்கான செய்தியை ஏற்றுக்கொள்வதிலேயே காணப்பட்டது. 1888 ஆம் ஆண்டில் ஜோன்ஸ் மற்றும் வாக்னர் அறிவித்த செய்தியே லவோதிக்கேயா செய்தி என்றும், அவர்களுடைய செய்தியே மூன்றாம் தூதரின் செய்தியும் என்றும் சகோதரி வைட் தெளிவாகக் கூறுகிறார்.

மூன்றாம் தூதன் 1844 ஆம் ஆண்டில் வந்தான்; மேலும் 1888 ஆம் ஆண்டில் இரண்டாவது முறையாகத் தனது வேலையை முயற்சித்தான். 1888 ஆம் ஆண்டின் செய்தி லவோதிக்கேயாவின் செய்தியாக இருந்தது; அது மூன்றாம் தூதனின் செய்தியாக இருந்தது; அது வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டாம் அதிகாரத்திலுள்ள தூதன் இறங்கிவருதலைக் குறித்தது; அது பிந்திய மழை பொழிவின்போது அறிவிக்கப்படும் விசுவாசத்தினாலான நீதிகரித்தலின் செய்தியாக இருந்தது. மூன்றாம் தூதன் 1844 ஆம் ஆண்டில் வந்தான்; பின்னர் மீண்டும் 1888 ஆம் ஆண்டிலும் வந்தான்; ஆனால் இரு சந்தர்ப்பங்களிலும் நிராகரிக்கப்பட்டான்; இருந்தபோதிலும், இந்த இரு சந்தர்ப்பங்களும் பிந்திய மழையின் காலத்தில் மூன்றாம் தூதன் வருகிற சமயத்தை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகின்றன. 1844 என்பது 9/11 இன் ஒரு அடையாளமாகும்; மேலும் 1863 ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை முன்மாதிரியாகக் காட்டினால், “எவ்வளவு காலம்” என்ற அடையாளத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் “9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரை” என்ற தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதி, பதிமூன்றாம் வசனத்தின் “எவ்வளவு காலம்” என்ற கேள்விக்கான நிகழ்கால சத்தியத்தின் பதிலைக் குறிக்கும்.

1842 முதல் 1850 வரை உள்ள மில்லரைட் வரலாறு, 1844 முதல் 1863 வரை மூன்றாம் தூதனின் சோதனையின் தீர்க்கதரிசனக் காலத்துடன் மேலோட்டமாய் ஒன்றிணையும் ஒரு தீர்க்கதரிசனக் காலமாகும். 1842 முதல் 1863 வரை, 9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான வரலாற்றை விளக்கும் தீர்க்கதரிசன அடையாளக்குறிகள் உள்ளன; அந்த வேளையில் கிறிஸ்து தமது ஆலயத்தைச் சுத்திகரிக்கிறார், முதலில் தமது சபையை, பின்னர் பதினோராம் மணிநேரப் பணியாளர்களை. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது, கிறிஸ்து உலகத்தின் முன் ஒரு கொடியர்ப்பணமாகக் காண்பிக்கத் தக்க சுத்திகரிக்கப்பட்ட ஜனத்தை உடையவராயிருப்பார்; அப்பொழுது சபை வெற்றிகொண்ட சபையாக மாறும். அப்போது அவருடைய பரிசுத்தஸ்தலம் சுத்திகரிக்கப்பட்டிருக்கும்.

“எவ்வளவு காலம்” என்ற சின்னத்தை நாம் அதன் இடத்தில் நிறுவியுள்ளோம்; இருப்பினும், நிச்சயமாக இதற்கு மேலும் உள்ளது. இதையும் முந்தைய ஐந்து கட்டுரைகளையும் மீண்டும் யோவேல் புத்தகத்தின் கண்ணோட்டத்திற்குள் கொண்டு வரத் தொடங்குவோம்; ஆனால் இவ்வாறான பக்கவழித் திசைதிருப்பல்கள் அவசியமாக முன்கூட்டியே அமைக்கப்பட வேண்டியவையாகத் தோன்றின. நாம் ஆராய்ந்து வந்த ஒவ்வொரு “எவ்வளவு காலம்” என்பதின் சாட்சியும், பதினான்காம் வசனத்தில் பல்மோனி பதிலளித்த “எவ்வளவு காலம்” என்ற கேள்வியோடு ஒத்துப்போகிறது; ஏனெனில் பரிசுத்தஸ்தலம் 9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலும் சுத்திகரிக்கப்பட வேண்டியது ஆகும். அந்த வரலாறே பிந்தைய மழையின் வரலாறு; பிந்தைய மழையின் வரலாறு யோவேல் புத்தகத்தில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது.