ரோமும் தரிசனத்தை நிறுவுகிறது - எண் நான்கு

இறுதி நாட்களில் “பழைய சர்ச்சைகள்” மீண்டும் எழுப்பப்படும் என்று நாம் முன்கூட்டியே எச்சரிக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.

தவறாமல் அந்தப் பழைய சர்ச்சைகள் நவீன ரோமின் பங்கைக் குறைக்கச் செய்யும் ஒரு சாத்தானிய முயற்சியாக இருந்தன; ஏனெனில் தரிசனத்தை நிறுவுவது இறுதி நாட்களின் பாப்பரசர் ரோம்தான். இந்த உண்மைக்கான பல எடுத்துக்காட்டுகள் அட்வென்டிசத்தின் வரலாற்றில் உள்ளன. முதலில், 1843 ஆம் ஆண்டின் முன்னோடி வரைபடத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டபடி, புரொட்டஸ்டாந்துகளுக்கும் மில்லரைட்டுகளுக்கும் இடையிலான சர்ச்சை. “கர்த்தரால் வழிநடத்தப்பட்டது, ஆகையால் மாற்றப்படக்கூடாது” எனக் கூறப்பட்ட அந்தப் புனிதமான 1843 முன்னோடி வரைபடத்தில், தேவனுடைய வார்த்தையின் ஒரு தீர்க்கதரிசன சத்தியத்திற்கான நேரடியான குறிப்பாக இல்லாத ஒரே குறிப்பு, அந்தக் காலத்து புரொட்டஸ்டாந்துகளுடன் மில்லரைட்டுகள் கொண்டிருந்த சர்ச்சையின் பிரதிநிதித்துவமே ஆகும். புரொட்டஸ்டாந்துகள் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம், பதினான்காம் வசனத்தில் உள்ள “உன் ஜனத்தின் கொள்ளைக்காரர்” என்பதைக் அன்தியோகுஸ் எபிபானேஸ் என அடையாளப்படுத்தினர்; ஆனால் அது ரோம்தான் என்பதை மில்லரைட்டுகள் அறிந்திருந்தனர்.

அதன் பின்னர், தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றில் வரும் “வடதிசையின் ராஜா” யாரென்பதைக் குறித்த சரியான அடையாளம் தொடர்பாக ஜேம்ஸ் வைட்டுக்கும் உரையா ஸ்மித்துக்கும் இடையில் ஒரு விவாதம் எழுந்தது. தானியேல் 11ஆம் அதிகாரத்தின் இறுதி வசனங்களில் வரும் “வடதிசையின் ராஜா”வை பாப்பரசராட்சி ரோம், அல்லது நான் அழைப்பதுபோல் நவீன ரோம் என்று அடையாளம் கண்டதில் ஜேம்ஸ் சரியாக இருந்தார். தானியேல் 11:36 இல் வரும் “வடதிசையின் ராஜா” நாத்திகப் பிரான்ஸ் என ஸ்மித் வாதிட்டார்.

“இங்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட ராஜா, முன்பு கடைசியாகக் குறிப்பிடப்பட்ட அதே அதிகாரத்தைக் குறிக்க முடியாது; அதாவது, பாப்பரசத் அதிகாரத்தை; ஏனெனில் அந்த விவரக்குறிப்புகள் அந்த அதிகாரத்திற்குப் பொருத்திப் பயன்படுத்தப்பட்டால் நிலைநிற்றாது” என்று அவர் கூறியபோது, ஸ்மித் தன்னுடைய சொந்த “தனிப்பட்ட விளக்கத்தை” உட்புகுத்தினார். தேவனுடைய வார்த்தை ஒருபோதும் தவறுவதில்லை; மேலும், அந்தப் பகுதியில் உள்ள தெளிவான இலக்கண அமைப்பை மறுப்பதற்காக ஒரு மனித முன்வைப்பைப் பயன்படுத்துவது இலக்கண ரீதியாகத் தவறானது. அந்த வசனம் “அந்த ராஜா” என்று கூறுகிறது; ஆகையால் அடையாளப்படுத்தப்படும் ராஜா, முந்தைய பகுதியில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அதே ராஜாவாகவே இருக்க வேண்டும். புதிய ராஜாவைப் பற்றிய எந்தச் சான்றும் இல்லை; மேலும், “கடைசியாகக் குறிப்பிடப்பட்ட அதே அதிகாரம்” என்பது “பாப்பரசத் அதிகாரம்” என்பதையும் ஸ்மித் உறுதிப்படுத்துகிறார். முப்பத்தொன்றாம் வசனத்திலிருந்து முப்பத்தைந்தாம் வசனம் வரை பாப்பரசத் அதிகாரத்தையே குறிக்கிறது என்று அவர் தமது புத்தகத்தில் ஏற்றுக்கொள்கிறார்; மேலும், முப்பத்தாறாம் வசனத்தில் புதிய ராஜாவை அடையாளப்படுத்தும் எந்த இலக்கணச் சான்றும் இல்லாத நிலையில், முப்பத்தைந்தாம் வசனத்திற்குப் பின்வரும் வசனங்கள் பாப்பரசத் அதிகாரத்தின் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதில்லை என்று மட்டுமே அவர் வாதிடுகிறார். ஆகையால், அவர் பிரான்சைப் பற்றிய தமது கருத்தை அங்கே உட்புகுத்துகிறார்.

ஸ்மித் நாற்பதாம் வசனத்தை அணுகும்போது, தனது தனிப்பட்ட விளக்கத்தின் மூலம் அவர் அமைத்துள்ள குற்றமிக்க தீர்க்கதரிசன அடித்தளம், மூன்று தரப்புச் சண்டையொன்றை அடையாளம் காண அவரைத் திணிக்கிறது; அவரது ஊகங்களின்படி அதில் தெற்கின் ராஜா எகிப்தாகக் கருதப்படுகிறான்; அந்த வசனத்தில் அவன் பிரான்சுக்கு எதிராக “மோதுகிறான்”; மேலும், வடக்கின் ராஜாவாக அவர் துருக்கியை அடையாளம் காண்கிறார்; அவனும் பிரான்சுக்கு எதிராகவே வருகிறான். மனிதரால் சேர்க்கப்பட்ட அந்த விளக்கம், துருக்கி எருசலேமுக்கு முன்னேறும் ஒரு சொற்பொருள் சார்ந்த அர்மகெதோனை ஸ்மித் அடையாளம் காணும் வகையில் ஒரு தீர்க்கதரிசன மாதிரியை உருவாக்குகிறது; அப்போது மீகாயேல் எழுந்திருக்கின்றபடியால் மனுஷருக்கான கிருபைக்காலம் முடிவுறுகிறது என்று அவர் கருதுகிறார். இத்தகைய பயன்பாட்டின் தவறுத்தன்மையைத் துல்லியமாகச் சுட்டிக்காட்டி, அட்வெண்டிசத்தின் வரலாற்றில் பல நூல்கள் எழுதப்பட்டுள்ளன.

உரியா ஸ்மித்தின் தனிப்பட்ட விளக்கவுரையின் விளைவுகளை ஆராய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம் அல்ல; அவர் தமது தனிப்பட்ட விளக்கவுரையை முன்னிறுத்தத் தொடங்கியபோது அதனால் உருவான சர்ச்சையை வெறுமனே அடையாளம் காண்பதே இதன் நோக்கம். ஏனெனில் ஜேம்ஸ் வைட் அவரது தவறான கருத்தை எதிர்த்தபோது, ரோமைச் சரியாக அடையாளம் காணுதலை ஒரு பொய்யான பயன்பாட்டின் மூலம் தாக்கிய அட்வென்டிசத்துக்குள் அது மற்றொரு சர்ச்சைக் கோடாக மாறியது.

தானியேல் புத்தகத்தில் உள்ள “நித்தியமானது” குறித்து நீண்டுகொண்டே சென்ற சர்ச்சையும் இருந்தது; அப்போது லவோதிகேயா அத்வென்டிசம், “நித்தியமானது” என்பது கிறிஸ்துவின் பரிசுத்தஸ்தல ஊழியம் என அடையாளப்படுத்திய வழிதவறிய புராட்டஸ்தாந்து கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டது; இது “நித்தியமானது” என்பது புறமத ரோமத்தின் ஒரு குறியீடு என்ற நிலைநிறுத்தப்பட்ட அடித்தளச் சத்தியத்திற்கே முரணானதாக இருந்தது.

முடிவுகாலத்தில், 1989 ஆம் ஆண்டில், தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்கள் முத்திரையிழக்கப்பட்டபோது, வடக்கின் ராஜா அப்பொழுது பாப்பரச ரோம் என்பதாக அறியப்பட்டது; உரியா ஸ்மித்துடன் நடந்த தனது விவாதத்தில் ஜேம்ஸ் வைட் முன்பே அடையாளப்படுத்தியதுபோலவே. ஸ்மித்தின் தவறான வாதத்தை எதிர்கொண்டபோது, வைட் “வரி மீது வரி” என்ற முறையியலைப் பயன்படுத்தினார். தானியேல் இரண்டில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட கடைசி வல்லமைவும், தானியேல் ஏழில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட கடைசி வல்லமைவும், தானியேல் எட்டில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட கடைசி வல்லமைவும் அனைத்தும் ரோமாயிருந்தால், மூன்று சாட்சிகளின் வரிசையின்படி தானியேல் பதினொன்றில் தன் முடிவுக்கு வருகிற வல்லமை ரோம்தான், ஸ்மித் கூறியபடி அது துருக்கி அல்ல என்று வைட் வாதிட்டார்.

1989 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கிய மூன்றாம் தூதனின் தீர்க்கதரிசன இயக்கம், 2001 செப்டம்பர் 11க்கு அடுத்துக் குறுகிய காலத்திலேயே யோவேல் முதல் அதிகாரத்தைச் சார்ந்த ஒரு சர்ச்சையை எதிர்கொண்டது. முதல் ஐந்து வசனங்களுக்குள், முதலில் சந்ததிகளின் சாட்சியும், பின்னர் பூச்சிகளின் சாட்சியும் ஆகிய இரண்டு சாட்சிகள், ரோமால் அட்வென்டிசத்தின் மேல் கொண்டுவரப்பட்ட ஒரு முன்னேற்றமடைந்த அழிவை அடையாளப்படுத்துகின்றன. எசாயாவின் படி தீர்க்கதரிசனத்தில் “குடிகாரர்கள்” என்பவர்கள் “எருசலேமை ஆண்டாளும் நிந்தனைக்காரர்” ஆவர். அவர்கள் நான்காவது மற்றும் இறுதியான சந்ததியில் விழித்தெழுகின்றனர். இந்த முன்னேற்றமடைந்த அழிவு ஒரு ஆவிக்குரிய அழிவாகும்; ஏனெனில் அது கடைசி நாட்களின் எருசலேமைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும் 1863 ஆம் ஆண்டின் கலகத்திலிருந்து தொடர்ந்து, லவோதிக்கேயா நிலைமையிலிருந்த ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்துகள் படிப்படியாக ரோமின் போதனைகளில் பங்குகொண்டனர்.

நியூயோர்க் நகரத்தின் மகத்தான கட்டிடங்கள் இடிந்து வீழ்ந்தபின், பின்னைய மழை அப்போது “தெளிக்க” ஆரம்பித்தது என்றும், மில்லரைட் வரலாற்றில் நிறைவேறிய ஹபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரத்தின் விவாதம் மீண்டும் ஒருமுறை நடைபெற்று வந்தது என்றும் புரிந்துகொள்ளப்பட்டது. அந்த விவாதம் சரியான தீர்க்கதரிசன முறையியலைப் பற்றியதாக இருந்தது.

வெளிப்படுத்தின புத்தகம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் வல்லமையுள்ள தூதன் 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று இறங்கியபோது ஆரம்பமான ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் இயக்கத்தின் சோதனையை, ஆபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரத்தின் சோதனை முன்னுருவாகக் காட்டியது. அப்போது, 1843 முன்னோடிகள் வரைபடத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அட்வென்டிசத்தின் அஸ்திவாரங்களின் மேல் நிலைநின்றவர்களுக்கும், ஆபக்கூக்கில் “திராட்சரசத்தினால்” மீறிச்செல்லுகிறவர்களும், யோவேலின் “மதுபானமுற்றவர்களாயிருந்து” பின்னர் “விழித்தெழுந்தும்,” தங்களுடைய “வாயிலிருந்து” “புது திராட்சரசம்” துண்டிக்கப்பட்டவர்களுமானவர்களுக்கும் இடையில் ஒரு விவாதம் தொடங்கியது.

முதல் வசனத்தில் உள்ள “கண்டித்தார்” என்பதற்கான எபிரெயச் சொல் “வாதிட்டார்” என்று பொருள்படும். மில்லரைட் காவலர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அந்த வாதம், இவ்வசனங்களின் நிறைவேற்றமாக 1842 ஆம் ஆண்டின் மே மாதத்தில் தயாரிக்கப்பட்ட 1843 முன்னோடி அட்டவணையில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது. தங்கள் விசுவாசத்தினால் வாழ்ந்த ஒரு வகுப்பு, அந்தக் காலத்திற்குரிய தீர்க்கதரிசன நிகழ்கால சத்தியச் செய்தியைப் பற்றிக், திராட்சரசத்தினால் மீறுதலுக்குள் சென்ற மற்றொரு வகுப்போடு விவாதத்தில் இருந்தது. இவர்கள் தான் யோவேலின் மதுபானக்காரர்கள்; போதனையின் அடையாளமான திராட்சரசம் தங்கள் வாயிலிருந்து அகற்றப்பட்டிருப்பதை அறிந்து விழித்தெழுவோர் அவர்கள். இவர்கள் தான் எபிராயீமின் ஏசாயாவின் மதுபானக்காரர்கள்; எருசலேமை ஆளுகிறவர்களாயிருந்து, முத்திரையிடப்பட்ட புத்தகத்தைப் புரிந்துகொள்ள இயலாதவர்கள்.

எபிராயீமின் மதுவெறியர்களுக்கும் தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின்படி விசுவாசத்தால் நடக்கிறவர்களுக்கும் இடையிலான ஆபக்கூக்கின் விவாதம், ஏசாயாவின் சாட்சியில் சரியான முறையியல் மற்றும் தவறான முறையியல் குறித்த விவாதமாகத் தெளிவாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; ஏனெனில் “வரி மேலே வரி” என்ற முறையியலே அந்த மதுவெறியர்கள் இடறிவிழவும் மரணத்தோடு உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிக்கவும் காரணமாகிறது என்று ஏசாயா குறிப்பிடுகிறார்.

பின்னர், மது அருந்துவோர்மேல் நியாயத்தீர்ப்பைக் கொண்டு வரும்வகையில் தேவன் ஆபக்கூக்கின் விவாதத்திற்குள் என்ன வைத்தார் என்பதை ஏசாயா அடையாளப்படுத்துகிறார்; அது அடிக்கல் கல்லாகிய லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” ஆகும்; அதுவே கபிரியேலும் தூதர்களும் வில்லியம் மில்லருக்குப் புரிந்துகொள்ள வழிநடத்திய முதல் காலத் தீர்க்கதரிசனமாக இருந்தது.

கர்த்தர் தம்முடைய ஜனங்களைப் பழைய பாதைகளுக்குத் திரும்ப நடத்தினதற்குப் பின்னர் சிறிது காலத்திலேயே, 2001 செப்டம்பர் 11 முதல், இயக்கத்தில் பங்கேற்று வந்த ஒரு குழு, யோவேலின் நான்கு பூச்சிகள் மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாமைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன என்று தீர்மானித்தது. அந்த இறுதி தலைமுறையில் “வரி மேல் வரி” என்ற முறையியல் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டபோது, ஒரு முக்கியமான தீர்க்கதரிசன விதி அறியப்பட்டது. அந்த விதி தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாடாகும்; மேலும், யோவேலின் நான்கு தலைமுறைகள் மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாமைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன என்று தீர்மானித்த அந்தக் குழு, தங்களுடைய தவறான பயன்பாட்டை நிலைநிறுத்துவதற்காக, தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாடு என்ற விதியைத் தவறாகப் பயன்படுத்தினர்.

அதன்பின் 2014 காலகட்டத்தில், தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்று, வசனங்கள் ஒன்று முதல் பதினைந்து வரையிலான பகுதியில் எடுத்துக்காட்டப்படும் வரலாற்றின் பொய்யான விளக்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, சமலிங்கக்கார “வோக்” நிகழ்ச்சித் திட்டத்துடன் சாத்தான் கிரேட் பிரிட்டனும் ஆஸ்திரேலியாவும் வழியாக இந்த இயக்கத்துக்குள் நுழைய அனுமதிக்கப்பட்டான். இந்த இயக்கத்துக்குள் ஊடுருவி அதனைத் தாக்கிய சமலிங்கச்சேர்க்கை ஆதரவு தலைவர்கள், எதிர்க்கிறிஸ்துவான ரோம் பாப்பரசருக்கு எதிராக பொய்யான குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்ததாகக் கூறி, அட்வென்டிசம் ரோம் பாப்பரசரிடத்தில் மன்னிப்பு கோர வேண்டும் என்று இறுதியில் வாதிட்டனர். இந்தத் தாக்குதலின் நோக்கம் இயக்கத்தைக் கொன்று வீழ்த்துவதும், முக்கியமாக “உன் ஜனத்தின் கொள்ளைக்காரர்” அடையாளப்படுத்தப்படும் அதே வசனப்பகுதியான (தானியேல் 11:1–15) பகுதியில் குழப்பத்தை உண்டாக்குவதுமாயிருந்தது.

இந்த எல்லா சர்ச்சைகளும் சாத்தான் பாப்பரசர் ரோமின் சின்னத்தை குழப்பிவிட முயன்றதாய் இருந்தன. ஒருகாலத்தில் வாழ்ந்தவர்களில் மிக ஞானியான மனிதன் கூறியதுபோல், சூரியனுக்குக் கீழே புதிதாய் எதுவும் இல்லை. இன்று மீண்டும் அந்தச் சர்ச்சை, “உன் ஜனத்தின் கொள்ளைக்காரர்” என்று சின்னமாகக் குறிக்கப்படும் ரோமின் அடையாளத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுகிறது. புதியதும் தனிப்பட்டதுமான விளக்கம், “உன் ஜனத்தின் கொள்ளைக்காரர்” என்பது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளே எனக் கூறுகிறது; இவ்வாறு கூறுவதன் மூலம், இது மில்லரைட்டுகளுக்கும் புரொட்டஸ்தாந்தருக்கும் இடையிலான மிக முதலாவது சர்ச்சையோடு அப்படியே ஒன்றான அதே சர்ச்சை என்பதை அவர்கள் வெளிப்படையாக உணராமல் இருக்கிறார்கள். மேலும், பதினாறாம் நூற்றாண்டு எழுத்தாளர் John Heywood-க்கு சேர்த்துரைக்கப்படும், “பார்க்க மனமில்லாதவர்களைப்போல குருடர்கள் யாரும் இல்லை” என்ற பழமொழியும் இங்கு பொருந்துகிறது. அவருடைய அந்தச் சொல்லாக்கத்தின் மற்றொரு மாறுபாடு, “கேட்க மனமில்லாதவர்களைப்போல செவிடர்கள் யாரும் இல்லை” என்பதாகும். பெரும்பாலோர் இந்தச் சொல்லாக்கம் Heywood-க்கு சேர்த்துரைக்கப்படுவது என்பதை அறியாமல் இருப்பதும், Heywood-இன் இந்தச் சொற்றொடர் எரேமியா, ஏசாயா ஆகியவற்றில் காணப்படும் வேதாகமப் பகுதிகளிலிருந்தும், புதிய ஏற்பாட்டில் இயேசு மேற்கோள் காட்டிய பகுதிகளிலிருந்தும் பெறப்பட்டது என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொள்ளாமல் இருப்பதும் மிகச் சாத்தியமானது.

தானியேலின் “துன்மார்க்கரும்” மத்தேயுவின் “புத்தியில்லாத கன்னிகைகளும்” “அறிவு பெருகுதலை” புரிந்துகொள்ளாதவர்களே. 1989 ஆம் ஆண்டிலிருந்த அறிவின் பெருக்கம் முதன்மையாக தானியேல் புத்தகம் 11ஆம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்கள் பாப்பரசத் தன்மையின் இறுதி எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும்—அல்லது நான் குறிப்பிட்டபடி நவீன ரோமின் இறுதி எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும்—அடையாளப்படுத்துகின்றன என்பதைக் கண்டுணர்ந்ததே ஆகும். அந்த வசனங்கள் ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளை அடையாளப்படுத்துகின்றன; ஆனால் பாப்பரச அதிகாரத்துடன் ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகள் கொண்டுள்ள உறவையே மட்டும். “துன்மார்க்கரும்” “புத்தியில்லாதவர்களும்” “ஞானிகளுக்கு” எதிர்மறையாக நிறுத்தப்படுகிறார்கள்; கடைசி நாட்களின் ஞானிகளோ 1989 ஆம் ஆண்டிலிருந்த அறிவின் பெருக்கத்தைப் பற்றிய புரிதலை உடையவர்களாக இருக்கிறார்கள். புத்தியில்லாதவர்கள் கண்கள் இருந்தும் காணாதவர்களும், காதுகள் இருந்தும் கேளாதவர்களும் ஆவர்.

ஏசாயா ஆறாம் அதிகாரத்தில் உரையாடப்படுகிற மக்கள், 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று வந்தடைந்த “நிகழ்கால சத்திய” செய்தியில் தாங்கள் உள்ளதாக அறிக்கையிடுகிறவர்களே ஆவர்; ஏனெனில், “பூமி கர்த்தருடைய மகிமையினால் நிறைந்திருக்கிறது” என்று நிகழ்வது அங்கே குறிக்கப்படுவதால், அந்தப் பகுதியின் காலச்சூழல் ஏசாயா ஆறில் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. நியூயோர்க் நகரத்தின் மகத்தான கட்டிடங்கள் தேவனுடைய ஒரு தொடுதலினால் தரையிறக்கப்பட்டபோது, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதன் இறங்கிய சமயத்தில், தேவனுடைய மகிமையினால் பூமி பிரகாசமாயிற்று.

சகோதரி வைட், வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதன் தன் மகிமையினால் பூமியெங்கும் நிரப்பும் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் நிகழ்வுடன் அந்தத் தூதனின் அறிவிப்பை இணைக்கிறார்.

2001 செப்டம்பர் 11 அன்று தொடங்கிய முத்திரையிடும் காலத்தில் தேவனுடைய ஜனங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய ஏசாயாவுக்கு, கண்கள் இருந்தும் காணத் தேர்ந்தெடுக்காதவர்களிடமும், காதுகள் இருந்தும் கேட்கத் தேர்ந்தெடுக்காதவர்களிடமும் கொண்டு செல்ல வேண்டிய ஒரு செய்தி அளிக்கப்பட்டது. ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமான இயேசு, நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தின் முடிவை அதன் ஆரம்பத்துடன் விளக்குகிறார். முடிவிலும், மீண்டும் ஏசாயாவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒரு தூதர் இருப்பார்; அவர் காணவும் கேட்கவும் விரும்பாத ஒரு மக்களிடத்தில் ஒரு செய்தியை எடுத்துச் செல்வார். அந்தச் செய்தி நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் இறுதியான சுத்திகரிப்பை உண்டாக்கும். அந்தச் செய்தி என்பது, தேவனுடைய தீர்க்கதரிசனச் சாட்சியத்திலிருந்து கொண்டு வரப்படும் சத்தியத்தின் வார்த்தைகளாகும். அந்தத் தீர்க்கதரிசனச் சாட்சி, “உன் ஜனத்தின் கொள்ளைக்காரர்” எனச் சின்னமாகக் காட்டப்படும் வல்லமையினால் நிலைநிறுத்தப்படும் “தரிசனம்” ஆகும்.

அடுத்த கட்டுரையில், இவ்விவாதங்களில் ஒவ்வொன்றையும் வரி மேல் வரி என்ற முறையில் ஒன்றின் மேல் ஒன்றாக அமைத்து ஆராயப்போகிறோம். மில்லரைட் வரி, ஸ்மித் மற்றும் வைட் வரி, “தினசரி” வரி, 1989-ஆம் ஆண்டிலுள்ள “வடக்கின் ராஜா” வரி, யோவேலின் பூச்சிகளின் வரி, மற்றும் தற்போதைய விவாதம். இவ்வாறு ஆறு பழைய விவாதங்கள், வரி மேல் வரி என்று நோக்கப்படும் போது, 1843 முன்னோடி அட்டவணையில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட முதல் விவாதத்தின் சத்தியத்தைத் தெளிவாக நிலைநிறுத்துகின்றன. அந்தச் சத்தியம் என்னவெனில், தம்மை உயர்த்திக்கொள்ளுகிறவர்களும், வீழ்கிறவர்களும், தரிசனத்தை நிலைநிறுத்துகிறவர்களும் ஆகிற “உன் ஜனத்தின் கொள்ளையர்கள்” என்பவர்கள் ரோமாவே என்பதாகும்.

அந்த விளக்கப்படத்தில் உள்ள சத்தியங்களை நிராகரிப்பது, அதே நேரத்தில் தீர்க்கதரிசன ஆவியின் அதிகாரத்தையும் நிராகரிப்பதற்கு சமமாகும்; மேலும், “தரிசனம்” என்பதைக் நிறுவுவது ஐக்கிய அமெரிக்கா அல்ல, ரோம்தான் என்பதை அந்த விளக்கப்படம் அடையாளப்படுத்துகிறது; அந்த “தரிசனம்” குறித்தே, அது இல்லையெனில் தேவனுடைய ஜனங்கள் அழிந்துபோவார்கள் என்று சாலொமோன் நமக்குப் போதிக்கிறார்.