பேனியம் - எண் பதினெட்டு

இப்போது நாம் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பன்னிரண்டாம் வசனத்தின் சில உட்பொருள் விளைவுகளை ஆராயப்போகிறோம்; அதன் பின்பு, கி.மு. 200 ஆம் ஆண்டில் பானியம் போரில் நிறைவேறிய பதினொன்றாம் வசனத்திலிருந்து பதினைந்தாம் வசனம் வரையிலான வரலாற்றுக்குள் “250” ஆண்டுகளின் மூன்று கோடுகளையும் கொண்டு வரப்போகிறோம். கி.மு. 457 இல் தொடங்கிய “250” ஆண்டுகளின் கோடு, ராபியா போருடன் தொடங்கி பானியம் போருடன் முடிவடையும் காலப்பகுதியின் நடுப்பகுதியில், கி.மு. 207 இல் முடிவடைகிறது. நீரோவின் கோட்டிலுள்ள “250” ஆண்டுகள், 313, 321, 330 ஆகிய ஆண்டுகளால் குறிக்கப்படும் கான்ஸ்டன்டைனின் மூன்று-படிநிலை வரலாற்றுடன் முடிவடைகின்றன. ஐக்கிய அமெரிக்காவின் “250” ஆண்டுகள் 2026 ஜூலை 4 அன்று முடிவடைகின்றன.

நீரோவின் வரிசை, முதலில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில், பின்னர் உலகத்தில், மிருகத்தின் உருவத்தின் சோதனைக்காலத்தின் வரலாற்றைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. கி.மு. 457 என்ற வரி, இரண்டு யுத்தங்களுக்கிடையில் இராணுவ ரீதியாக டிரம்பை ஒரு நடுப்பகுதியில் நிறுத்துகிறது. 1776 முதல் நீளும் காலப்பகுதியும் டிரம்பின் இறுதி அதிபராட்சிக்கான ஒரு நடுப்பகுதியைக் குறிக்கிறது. இந்த வரிகளை அவற்றிற்குரிய சரியான இடத்தில் அமைப்பதற்காக, முதலில் நாம் பன்னிரண்டாம் வசனத்தையும், ரஷ்யாவும் புதினும் அடையும் வீழ்ச்சியையும் ஆராய்வோம். பின்னர் “250” ஆண்டுகளின் மூன்று வரிகளையும், அதன்பின் ஹாஸ்மோனிய வம்சத்தின் வரியையும் காண்போம். அந்த வரிகள் நிலைபெற்ற பின்பு, பேதுருவை பானியத்துடன் சீரமைப்பில் அமைப்போம். அந்த வரிகள் நிறுவப்பட்ட பின்பு, 2020 ஜூலை 18 ஆம் தேதியுடைய செய்தி எவ்வாறு திருத்தப்பட்டு அறிவிக்கப்பட வேண்டும் என்பதையும், அது யோவேல் புத்தகத்தின் செய்தியே என்பதையும் நாம் உணர முடியும்.

ராபியா யுத்தத்தில் பதினொன்றாம் வசனத்தை நிறைவேற்றிய வரலாறு, உசியா ராஜாவின் வரலாற்றுடன் ஒத்துப்போகிறது. பிற்கால மழையின் செய்தியை அறிவிக்க ஏசாயா சுத்திகரிக்கப்பட்டும் வல்லமையூட்டப்பட்டும் இருக்கையில், அவனுடைய அழைப்பு உசியா இறந்த ஆண்டிலேயே வந்தது.

உசியாவின் மரணத்திற்கு முன்னதாக, ராபியா யுத்தத்தில் பெற்ற வெற்றிக்குப் பின்னர் உடனே ப்டொலெமி வெளிப்படுத்திய கலகத்துடன் ஒத்திருக்கும் மற்றும் அதனுடன் இணைந்திருக்கும் ஒரு கலகத்தை அவன் வெளிப்படுத்தினான். உசியாவும் ப்டொலெமியும், இருதயம் மேம்பெருமையடைந்த தெற்கின் ராஜாவைக் குறிக்கும் அடையாளங்களாக இருந்து, அரசின் அதிகாரத்தைச் சபையின் அதிகாரத்துடன் இணைக்க முயல்வதன் மூலம் கலகிக்கிறார்கள். உசியா சபையையும் அரசையும் ஒன்றிணைக்க முயன்றபோது, அவன் நெற்றியில் ஏற்பட்ட குஷ்டம் மிருகத்தின் முத்திரைக்கான முன்னடையாளமாக அமைந்தது.

அதன் பின்னர் உசியா, சபையையும் அரசையும் ஒன்றிணைக்க மேற்கொண்ட அவனுடைய கலகமிக்க முயற்சியின் காலத்திலிருந்து தொடங்கிய ஒரு முன்னேற்றமடைந்த மரணத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். பின்னர், அவன் தன் மகனுடன் பதினொன்று ஆண்டுகள் அதிகாரம் குன்றிய இணை-ஆட்சியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். உசியா தன் கலகத்திற்குப் பிறகு பதினொன்று ஆண்டுகள் உயிருடன் இருந்தான். அவன் கலகத்தின் ஆரம்பம், சபையும் அரசும் ஒன்றிணைக்கப்பட்டு மிருகத்தின் முத்திரை அமல்படுத்தப்படும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. பதினொன்று ஆண்டுகள் கழித்து அவன் இறந்தான்; இது தெற்கத்திய இராச்சியமான யூதாவின் அரசனாகிய அவன் ஆட்சியின் முடிவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; அந்த யூதா மகிமையான தேசமாக இருந்தது, அது ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளாகும்.

தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பில் ப்டோலமியை ஒப்பிடுகையில், உசியா யூதாவையும், மகிமையான தேசத்தையும், விசுவாசதுரோகமான புராட்டஸ்டண்டுத்துவத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; அதேவேளையில், ப்டோலமி எகிப்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; அது நாகத்தின் வல்லமையாகும், அதன் மதம் ஆவியுலகவாதமாகும். இந்த இரு ராஜாக்களும் இணைவரிசைகளாகக் கருதப்படும்போது, உசியா மகிமையான தேசத்தின் ஓர் உவமையாக இருப்பதை நிறுத்துகிறார்; அப்பொழுது அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து இரண்டு ஜாதிகளின் அடையாளமாக ஆகின்றனர். எகிப்தும் யூதாவும் ஆவியுலகவாதமும் விசுவாசதுரோகமான புராட்டஸ்டண்டுத்துவமும் ஆகிய மதங்களின் அடையாளங்களாக உள்ளன. அவை அரசையும் சபையையும் குறிக்கும் அடையாளமாக உள்ளன. ஒரே அடையாளமாக அவை ஒருங்கிணைந்து நிற்கும் போது, அவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அரசியல் நயவஞ்சகத்தும் சபை நயவஞ்சகத்தும் இரண்டு ஜாதிகளை உள்ளடக்குகின்றன; மேதியரும் பாரசீகரும் அப்படியிருந்ததுபோலவும், பிரான்சின் எகிப்தும் சோதோமும் அப்படியிருந்ததுபோலவும், ஐக்கிய அமெரிக்காவின் குடியரசுக் கொம்பும் புராட்டஸ்டண்டுக் கொம்பும் அப்படியிருக்கின்றதுபோலவும், இஸ்ரவேலும் யூதாவும் ஆன வடக்கு மற்றும் தெற்கு ராஜ்யங்கள் அப்படியிருந்ததுபோலவும், அத்துடன் அஞ்ஞான ரோமும் பாப்பரச ரோமும் அப்படியிருந்ததுபோலவும் ஆகும். இரண்டு ராஜ்யங்களின் அடையாளமாக, எருசலேமிலுள்ள ஆலயத்தினால் அவை தீர்க்கதரிசன ரீதியாக ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன; அங்கேயே உசியாவும் ப்டோலமியும் எருசலேமிலுள்ள ஆலயத்தில் பலியிட முனைந்தனர். ஒரே பரிசுத்தஸ்தலத்துக்கு எதிராகக் கிளர்ச்சியெழும் இரண்டு ஜாதிகள்.

இரு அரசர்களின் கிளர்ச்சியும் எருசலேமிலுள்ள ஆலயத்துடன் தொடர்புடையதாக இருந்தது என்பதை கவனிப்பது முக்கியமானது; தானியேல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் கிறிஸ்துவைக் கண்ட ஆலயத்தின் அடையாளமாக அது இருக்கிறது. இந்த இரு அரசர்களின் வரலாறுகளும் உக்ரைன் போரின் நிலையில் ஒன்றிணைகின்றன; அப்படிச் செய்வதன்மூலம் அவர்கள் 2014 ஆம் ஆண்டில் தங்கள் சாட்சியைத் தொடங்குகின்றனர். பதினொன்றாம் வசனத்தில் ராப்பியா யுத்தத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட இராணுவ வெற்றிகளினால் அவர்கள் இருவரும் உயர்த்தப்பட்டனர். ராப்பியா, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் இராஜ்யத்தின் எல்லைப்பகுதியையும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் மும்மடங்கு ஐக்கியத்தையும் குறிக்கிறது. மேலும் அது போராடும் திருச்சபையிலிருந்து வெற்றிகொண்ட திருச்சபைக்கான மாற்றத்தின் எல்லையாகவும் உள்ளது.

2014க்கு பின்னர், மிகச் செல்வந்த ராஜா 2015ஆம் ஆண்டில் ஜனாதிபதி பதவிக்குப் போட்டியிடும் தனது நோக்கத்தை அறிவித்தான். 2020ஆம் ஆண்டில், குடியரசுக் கொம்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மிகச் செல்வந்த ராஜா, பின்னர் குணமாகப்போகும் தன் மரணகரமான காயத்தைப் பெற்றான். 2022ஆம் ஆண்டில் உக்ரைனியப் போர் தீவிரமடைந்தது. பின்னர் 2024ஆம் ஆண்டின் தேர்தலில், பதிமூன்றாம் வசனத்தின் நிறைவேற்றமாக, டிரம்ப் திரும்பிவந்தான். 2023ஆம் ஆண்டின் ஜூலை மாதத்தில், வனாந்தரத்தில் ஒரு சத்தம் ஒலிக்கப்பட்டது. 2023 டிசம்பர் 31 அன்று, 2024ஆம் ஆண்டின் தேர்தலில் குடியரசுக் கொம்பு உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டதுபோலவே, புராட்டஸ்டன்ட் கொம்பும் உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டது; அப்பொழுது டிரம்ப் திரும்பிவந்தான், பின்னர் 2025ஆம் ஆண்டில், ஆலயச் சோதனையின் வருகையுடன் அடித்தளச் சோதனை முடிவுக்கு வந்தது.

1989 ஆம் ஆண்டில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட சத்தியங்கள் இருமடங்கானவை. மறுசீர்திருத்த இயக்கங்களின் தீர்க்கதரிசன ஒப்புமைகளும் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களும் ஒரே காலத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்டன. நாற்பதாம் வசனத்தின் ஆரம்பச் செய்தியை நிலைநிறுத்துவதற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட சில தீர்க்கதரிசன விதிகள் உள்ளன. அவற்றில் சில சத்தியங்களே, அந்தத் தீர்க்கதரிசன ரத்தினங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட அதே வசனத்தின் மறைந்த வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ள இப்போது திறவுகோலாக உள்ளன. நான் ஒரு உதாரணம் தருகிறேன்.

1989 ஆம் ஆண்டில், தானியேலின் கடைசி ஆறு வசனங்கள் எதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன என்பது குறித்து அட்வென்டிசத்தில் ஒருங்கிணைந்த புரிதல் எதுவும் இல்லை. அந்த ஒருமைப்பாட்டின்மை இருமுகமானதாக இருந்தது. அந்த வசனங்களின் அர்த்தம் குறித்து ஒருமித்த கருத்தே இல்லை. அந்த வசனங்களைப் பற்றிய புரிதல் உண்டென உரிமை கொண்டவர்கள், மனிதக் கருத்துக்களை மததுரோகமான புராட்டஸ்டண்டிசம் மற்றும் கத்தோலிக்கத்தின் தெய்வவியலுடன் கலந்தவாறு முன்வைத்தனர்; அது 1863 ஆம் ஆண்டின் கலகத்தில் தங்கள் முன்னோர்களிடமிருந்து அவர்கள் பெற்ற பிறப்புரிமைச் சுதந்தரம் ஆகும்; அப்போது அவர்கள், யெரொபெயாமின் அடித்தளக் கலகத்தில் கீழ்ப்படியாத தீர்க்கதரிசியின் பங்கினை நிறைவேற்றினர். அந்த வசனங்கள் என்னவென்பதைப் பற்றிய அவ்வகை தனிநபர் கருத்துக்கள், மிகுதியாகச் சொன்னால், தனிப்பட்ட விளக்கங்களே ஆகும். அந்த வசனங்களைப் பற்றிய அவர்களின் கருத்துக்கள், அடிப்படைத் தீர்க்கதரிசனப் பயன்பாட்டிற்கே முரணானவையாக இருந்தன; மேலும் பல வேளைகளில், அந்த வசனங்களைப் பற்றித் தாங்களே அடையாளப்படுத்திய அடிப்படைக் கருத்துக்கே எதிரானவையாகவும் இருந்தன.

அந்த வசனங்களில் நாம் கண்டது, அந்த ஆறு வசனங்களின் அனைத்திற்கும் ஒருமித்த விளக்கமாக இருந்தது. நாம் கண்ட செய்தியின் அந்த ஒருமித்த தன்மையே, நான் புரிந்துகொண்டதை முழு அட்வென்டிசமும் நிராகரிக்கிறது என்பதை அறிந்திருந்தபோதிலும், என் புரிதலை முன்வைக்க என்னை ஊக்குவித்தது. அந்த வசனங்களைப் பற்றி நாம் புரிந்துகொண்டது முதன்முதலில் 1996-ல் வெளியிடப்பட்டது; அங்கே முன்வைக்கப்பட்ட அந்தப் புரிதல், முப்பது ஆண்டுகள் கடந்துவரும் காலப்போக்கில் இன்னும் வலிமைபெற்றதேயன்றி வேறில்லை!

நீங்கள் *The Time of the End* என்ற இதழில் உள்ள முதல் குறிப்பையே கவனித்தால், *Testimonies*, தொகுதி 9, பக்கம் 11 என்பதை காண்கிறீர்கள். 9/11ற்கு ஐந்து ஆண்டுகள் முன்பே, அந்த இதழ் 9/11 உடன் தொடங்குகிறது. என்னை உற்சாகப்படுத்திய புரிதல்களில் ஒன்றாக இருந்தது என்னவெனில், நாற்பதாம் வசனத்தில் வரும் “முடிவுகாலத்தில்” வடக்கின் ராஜாவும் தெற்கின் ராஜாவும் நேரடியான வல்லரசுகள் அல்ல, ஆவிக்குரிய வல்லரசுகள் என்பதைக் கண்டுணர்ந்ததே. அந்த நேரத்தில், தானியேல் மற்றும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஆகிய புத்தகங்கள் ஒரே புத்தகம் என்றும், தானியேலில் உள்ள அதே தீர்க்கதரிசன வரிசை வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் யோவானால் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது என்றும் சகோதரி வைட் கூறியிருந்ததை நான் ஏற்கனவே அறிந்திருந்தேன். 1798 ஆம் ஆண்டின் முடிவுகாலத்தைச் சூழ்ந்த வரலாற்றில் நிறைவேறிய வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், அந்த அதிகாரத்தின் மீது சகோதரி வைட் அளித்த விளக்கம், பிரான்ஸ் ஆவிக்குரிய எகிப்தாக இருந்தது என்பதைத் தெளிவாகப் போதிக்கிறது; அதேபோலவே, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில், மிருகத்தின் மேல் இருந்த வேசி ஆவிக்குரிய பாபிலோன் என்பதையும் அவர் அதே அளவு தெளிவாகக் கூறினார்.

அந்த இரண்டு அதிகாரங்களையும் சகோதரி வைட் அடையாளப்படுத்தியிருப்பது The Great Controversy என்னும் நூலில் காணப்படுகிறது; மேலும், அந்தக் குறிப்புகள் யோவானின் சாட்சியத்தையும் தானியேலின் சாட்சியத்தையும் ஒன்றிணைக்கின்றன. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் தெற்கின் ராஜாவுக்கான வரையறை, எகிப்தை கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரமே ஆகும்; வடக்கின் ராஜா என்பவன் பாபிலோனை கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரமாகும். தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் ஒன்றிணைக்கப்பட்டு ஒரு கருத்தை நிரூபிப்பதற்காக, வேதாகமமும் தீர்க்கதரிசன ஆவியும் இணைந்து செயல்பட்டு ஒரு சத்தியத்தை நிறுவியபோது, தவறாக வழிநடத்தப்பட்ட எந்தத் தெய்வவியலாளரிடத்திற்கும், அல்லது சுயஆதரவு ஊழியத்தின் தவறாக வழிநடத்தப்பட்ட சுயநியமனத் தலைவரிடத்திற்கும், நான் ஒருபோதும் அதை ஒப்புக்கொடுக்க முடியாத ஒன்றாயிருந்தது.

ராபியா யுத்தத்தின் அடையாளங்களாகவும், அவர்களுடைய இருதயங்கள் உயர்த்தப்பட்ட பின்பு நிகழும் விளைவுகளின் அடையாளங்களாகவும் ப்டோலமி மற்றும் உசியாவை உணர்ந்து கொள்வது, ப்டோலமி ரோமின் பிரதிநிதி வல்லமையை வெற்றிகொள்ளும் திராகோன் வல்லமையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்; ஆனால் பின்னர், பத்தாம் வசனத்திலும் 1989 ஆண்டிலும் ப்டோலமியை வென்றிருந்த அந்த பிரதிநிதி வல்லமையிடமே அவன் தோற்கிறான் என்ற உண்மையால் ஆளப்படுகிறது என்பதைக் குறிக்கிறது. வரலாற்றுச் சிறப்புவேறுபாடுகள் நோக்கமுடையவையும் முக்கியத்துவமுடையவையும் ஆகும்.

உசியா, திருச்சபையையும் அரசையும் ஒன்றிணைக்க முயலும்போது, மிருகத்தின் முத்திரையைப் பெறுகிறான்; உசியாவே மகிமையான தேசம்; மேலும் 1989-ஆம் ஆண்டில் செய்தியின் ஆரம்பத்தில் மகிமையான தேசம் ஒரு முக்கியமான வாதமாக இருந்தது. மகிமையான தேசம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளா, அல்லது அது ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபையா? அப்பொழுது மகிமையான தேசம் அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபை என்ற தவறான கருத்தை பிடித்திருந்தவர்களும், இன்னும் அதைப் பிடித்திருக்கிற எவராயினும்—நாற்பத்தைந்தாம் வசனத்தில் வரும் மகிமையான பரிசுத்த மலை தெளிவாகவே தேவனுடைய திருச்சபை என்று வாதிப்பார்கள்; ஆகவே, ஒரு மலையும் ஒரு தேசமும் ஒரே சின்னம் என்று அது அவர்களுக்குப் பொருள்பட்டது. வழக்கமான மனிதத் தர்க்கம் என்று நினைக்கிறேன்.

உசியா மகிமையுள்ள தேசமாகும்; ப்டோலமி எகிப்தாகும். மகிமையுள்ள தேசமாகிய உசியாவுக்கு புரொட்டஸ்டண்டுத்துவமும் குடியரசுத்துவமும் என்னும் இரண்டு கொம்புகள் உள்ளன. ப்டோலமியின் அரசியல் வெளிப்பாடு கம்யூனிசமும் அதன் பல்வேறு வடிவங்களும் ஆகும்; ப்டோலமியின் சமய வெளிப்பாடு ஸ்பிரிட்வலிசமும் அதன் பல்வேறு வடிவங்களும் ஆகும். வலுசர்ப்பத்தின் அதிகாரத்தின் ஒரு சிறப்பியல்பு அது ஒரு கூட்டமைப்பாக இருப்பதே ஆகும்; ஆனால் மகிமையுள்ள தேசமாகிய பொய்த்தீர்க்கதரிசி, இரண்டு கொம்புகளையுடைய ஒரே தேசமாக இருக்கிறது.

1989 ஆம் ஆண்டில் சோவியத் ஒன்றியம் அடித்துச் செல்லப்பட்டபோது, ஐக்கிய அமெரிக்கா போப்பரசின் பிரதிநிதி வல்லமையாக இருந்தது என்பதை தானியேல் 11:40 நிறுவியது. இந்தச் சத்தியம் வெளிப்படுத்தல் 13-ஆம் அதிகாரத்தில் உள்ள இரு கொம்புகளையுடைய பூமியின் மிருகத்தின் பாத்திரத்துடன் ஒத்திசைக்கிறது; ஏனெனில் அந்த இரு புத்தகங்களும் ஒன்றே ஆகும்.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதின்மூன்று, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளை பாப்பரச ஆட்சியின் பிரதிநிதி அதிகாரமாக அடையாளப்படுத்துகிறது; ஏனெனில், பூமியிலிருந்து எழும் மிருகம், “தன் முன்னிருந்த” கடலிலிருந்து எழுந்த மிருகத்தின் “அனைத்து அதிகாரத்தையும் செயல்படுத்துகிறது.” இரண்டாம் வசனத்தில், அஜ்ஞான ரோமாவின் வல்லமையான மகா நாகம் பாப்பரச ஆட்சிக்கு அதன் வல்லமையையும், ஆசனத்தையும், பெரிய அதிகாரத்தையும் கொடுத்திருந்தது. “வல்லமை” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட சொல் வல்லமையையே குறிக்கிறது; ஆனால் பன்னிரண்டாம் வசனத்தில் “அதிகாரம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருப்பது வேறொரு சொல் ஆகும்; அதற்கு “ஒப்படைக்கப்பட்ட அதிகாரம்” என்று பொருள்.

இரண்டாம் வசனத்தில் கூறப்பட்டபடி, பாப்பரசாட்சிக்கு தனது இராணுவ மற்றும் பொருளாதார ஆதரவைக் கொடுத்த புறமத ரோமால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்ட பாப்பரசாட்சியின் பிரதிநிதி வல்லமை அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் ஆகும். இவ்வாறு, புறமத ரோம், பாப்பரச அதிகாரத்தின் அசுத்தப் பணியைச் செய்யத் தனது “ரதங்களையும், கப்பல்களையும், குதிரைப்படையையும்” வழங்கவிருந்த அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளுக்கான முன்மாதிரியாக இருந்தது.

பத்தாம், பதினொன்றாம், பதினைந்தாம் வசனங்களில் குறிப்பிடப்பட்ட மூன்று போர்களும் வரலாற்றில் நிறைவேறியபோது, அந்த ஒவ்வொரு போரிலும் அந்தியோகுஸ் மக்னஸ் இருந்தான். இந்த உண்மை, அந்த மூன்று போர்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வல்லமை மிருகத்தின் ஒரு மாற்று வல்லமையாக இருப்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது; ஏனெனில் அது எப்போதும் அந்தியோகுஸ்தான், மேலும் 1989 ஆம் ஆண்டில் அந்தியோகுஸ், ஐக்கிய அமெரிக்காவின் மாற்று வல்லமையாக இருந்தான்.

பதினாறாம் வசனத்தின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் அந்த மூன்று போர்களும் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் என்ற முத்திரையையும், மேலும் சத்தியத்தின் கட்டமைப்பையும் தாங்குகின்றன. முதல் போரிலும் மூன்றாம் போரிலும் ஐக்கிய அமெரிக்காவே இருப்பதால், முதல் மற்றும் கடைசி போர்களில் ஒரு ஆல்பாவையும் ஓமேகாவையும் அது அடையாளப்படுத்துகிறது. பதினாறாம் வசனத்தின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் அந்த மூன்று போர்களும் சத்தியத்தின் முத்திரையையும் தாங்குகின்றன. நாசி உக்ரைனின் பிரதிநிதி அதிகாரமே, எபிரேய வார்த்தையான “சத்தியம்” என்பதின் கட்டமைப்பில் நடுப்பகுதி வழிக்குறியின் கிளர்ச்சியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் நடுப்போர் ஆகும். அந்த மூன்று போர்களும் 1989 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான காலத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; அதாவது, அவை நாற்பதாம் வசனத்தின் “மறைக்கப்பட்ட வரலாறு”வை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 11ஆம் அதிகாரத்தின் 11ஆம் வசனம், இரு கொம்புகளும் உயிர்த்தெழும் திருப்புமுனையாக 2023ஆம் ஆண்டைக் குறிக்கிறது. தானியேல் 11ஆம் அதிகாரத்தின் 11ஆம் வசனமும் அதே வரலாற்றுக் காலத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. உள்வழி தீர்க்கதரிசனக் கோடும் வெளிவழி தீர்க்கதரிசனக் கோடும் 2023ஆம் ஆண்டில் ஒருமித்துச் சேர்கின்றன. உள்வழி என்பது தானியேல் புரிந்துகொண்ட “காரியம்”; வெளிவழி என்பது அவர் புரிந்துகொண்ட “தரிசனம்” ஆகும்.

தானியேல் எடுத்துக்காட்டும் ஆலயச் சோதனை இருபத்திரண்டாம் நாளில் ஆரம்பமானது; மேலும் 9/11-க்கு இருபத்திரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து, அதாவது ஏசாயா ஆலயத்திற்குள் நுழைந்த அந்தக் குறிப்புப் புள்ளி, உங்களை 2023 ஆம் ஆண்டிற்கு கொண்டு வருகிறது. பதினொன்று ஆண்டுகள் குஷ்டரோகவுடன் வாழ்ந்தபின் உசியா மரித்ததை ஏசாயா 9/11-இல் அடையாளப்படுத்துகிறார். ஆலயத்தை எழுப்பும் பணி முதலில் அஸ்திவாரத்தை இடுவதையும், அதன் பின்னர் ஆலயத்தை எழுப்பி, முடிக்கல்லை நிறுவுவதையும் கொண்டுள்ளது; இதுவே தொடர்ந்து லேவியராகமம் இருபத்துமூன்று என்ற வரிசையில் எக்காளப் பண்டிகையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் மூன்றாவது லிட்மஸ் சோதனைக்குக் கொண்டு செல்கிறது. நித்திய சுவிசேஷத்தின் உள்புறப் பணி, வெளிப்புற வரலாற்றின் காலப்பகுதியில் நிறைவேற்றப்படுகிறது. பதினொன்றாம் வசனத்தில் புடின், தாலமியால் முன்னடையாளமாகக் காட்டப்பட்டுள்ளார்; மேலும் இராணுவ வெற்றியின் மூலம் உயர்த்தப்பட்டு, அதன் பின்னர் மதத்தின் துறைக்குள் தம்மை நுழைக்க முயலுகிற தெற்கின் ராஜாவைப் பற்றிய எடுத்துக்காட்டிற்கு உசியா ராஜா இரண்டாவது சாட்சியை வழங்குகிறார்.

உரியா ஸ்மித், ப்டோலமி பிலோபேட்டரின் வரலாறையும், எருசலேமின் ஆலயத்தில் பலிகளைச் செலுத்த அவர் மேற்கொண்ட முயற்சியையும் விவரிக்கிறார்.

கி.மு. 217-ல் ராபியாவில் பெற்ற தாலமி பிலோபாதோரின் இராணுவ வெற்றி, தாலமியை வலுப்படுத்தவில்லை; ஆனால் அது “அவனுடைய இருதயத்தை உயரச்செய்தது.” உக்ரைனியப் போரில் கிடைக்கும் வெற்றி புதினை வலுப்படுத்தாது; ஆனால் அது “அவனுடைய இருதயத்தை உயரச்செய்யும்,” எப்படியெனில் இராணுவ வெற்றி உசியா ராஜாவின் இருதயத்தை உயரச்செய்ததுபோல.

படை வெற்றிகளினால் அவர்களுடைய இருதயங்கள் மேம்பட்டிருந்த தெற்கின் இரு அரசர்கள், ஆசாரியனுக்கே மட்டும் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த அதே ஆலயத்தில் நுழைந்து ஒரு காணிக்கையைச் செலுத்த முனைந்தார்கள். இரு சந்தர்ப்பங்களிலும், பெருமிதம் கொண்ட அந்த அரசர்கள் இதைச் செய்ய முயன்றபோது, ஆசாரியர்கள் அதற்கு எதிர்த்துநின்றனர். பின்னர் ஒருவன் யூதர்கள்மேல் பழிவாங்கும் செயலைத் தொடங்கினான்; மற்றொருவன் நெற்றியில் குஷ்டரோகத்தால் அடிக்கப்பட்டான்.

2014 ஆம் ஆண்டில், ஐரோப்பாவின் உலகமயவாதிகளும் ஒபாமா ஆட்சியும் உக்ரைன் தேசத்தின் மீது ஒரு வண்ணப் புரட்சியைத் தொடங்கின. 2022 ஆம் ஆண்டில் ரஷ்யா ஒரு படையெடுப்பை ஆரம்பித்தது; அது இறுதியில் தெற்கின் ராஜாக்களாகிய ப்டொலமையும் உஸ்ஸியாவும் குறிக்கும் புதினுக்கும் ரஷ்யாவுக்கும் ஒரு வெற்றிக்கே வழிநடத்தும். வசனம் பன்னிரண்டு, புதினின் வெற்றிக்குப் பின், “அவனுடைய இருதயம் உயர்வடையும்; அவன் அநேக பத்தாயிரங்களை வீழ்த்துவான்; ஆயினும் அதினால் அவன் பலப்படமாட்டான்” என்று கூறுகிறது. பின்னர் வரலாறு அவன் இராஜ்யத்தின் படிப்படியான வீழ்ச்சியைப் பதிவு செய்கிறது.

மெல்லமெல்ல ஏற்பட்ட வீழ்ச்சி அவனுடைய மரணத்திற்குக் காரணமானது; மேலும், ராபியாவில் தமக்குக் ஏற்பட்ட இழப்பிற்காக அந்தியோகஸ் மகான் பழிவாங்கும் காலத்திற்குள், அந்தியோகஸ் இனி தொலெமி பிலோபாத்தோருடன் தொடர்புபட்டிருக்கவில்லை; அப்பொழுது அந்தியோகஸ் எகிப்தின் ஆட்சியாளனாக இருந்த ஒரு இளம் குழந்தையையே எதிர்கொண்டிருந்தான். ஒரு குழந்தை என்பது இறுதி தலைமுறையின் ஒரு அடையாளமாகும்; ஆகையால், ஒரு நிலையில், பானியத்தில் அந்தியோகஸ் தோற்கடிக்கும் அந்தக் குழந்தை-ராஜா தெற்கின் இராஜ்யத்தின் இறுதி தலைமுறையையே குறிக்கிறான். நடைமுறை நிலையில், அந்தக் குழந்தை-ராஜா, அந்தியோகஸின் வல்லமைக்கு ஒப்பிடுகையில் பலவீனத்தைக் குறிக்கிறான்.

ரஷ்யாவின் இறுதி படிகளை வரைவிடுவது என்பது, தீர்க்கதரிசனத்திலுள்ள தெற்கின் ராஜாவின் இறுதி படிகளை வரைவிடுவதற்குச் சமம். 1798 ஆம் ஆண்டில் முடிவுகாலத்தில் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் தோன்றிய ஆவிக்குரிய தெற்கின் ராஜாவின் ஒரு தீர்க்கதரிசனப் பண்பு—அவன் எவ்வாறு தன் முடிவை அடைகிறான் என்பதே ஆகும். அதேபோல், வடக்கின் ராஜாவினதும், பொய்த்தீர்க்கதரிசியினதும் ஒரு தீர்க்கதரிசனப் பண்பும் அதுவே ஆகும். உலகத்தை அர்மகெதோனுக்கு வழிநடத்தும் இந்த மூன்று அதிகாரங்களிலும் ஒவ்வொன்றின் முடிவும் தேவனுடைய வார்த்தையில் தனித்துவமாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. புடினுக்கும் ரஷ்யாவுக்கும் எது நிகழ்ந்தாலும், அது முன்நின்ற தெற்கின் ராஜாவின் வரிசைகளால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டிருக்கும்.

தெற்கின் ஆவிக்குரிய இராஜாவின் வீழ்ச்சிக்கான எடுத்துக்காட்டுகள், புரட்சிக்காலத்தில் நாத்திகப் பிரான்சாக இருந்த முதல் ஆவிக்குரிய தெற்கின் இராஜாவின் வீழ்ச்சியினால் முன்மாதிரியாகக் காண்பிக்கப்பட்டன. தெற்கத்திய இராச்சியத்தின் வீழ்ச்சி, தெற்கத்திய இராஜாவின் வீழ்ச்சியையும் உள்ளடக்குகிறது. நெப்போலியனின் வீழ்ச்சி பிரான்சின் வீழ்ச்சியுடன் ஒத்துப்போகிறது; மேலும், தெற்கின் அடுத்த இராச்சியமாக இருந்த ரஷ்யாவின் வீழ்ச்சியுடனும் இணங்குகிறது. நவீன தெற்கின் இராஜாவாகிய ரஷ்யா, புரட்சியிலே தன் ஆரம்பத்தை பெற்றது; அதுபோலவே, தெற்கின் இராஜாவாகிய பிரான்சும் புரட்சியினாலே ஆரம்பமானது.

புரட்சி என்பது தெற்கின் ராஜாக்களின் குறியீடான திராகனின் ஒரு பண்பாகும். தெற்கின் ராஜாவின் முதன்மையான குறியீடான திராகன் சாத்தானே; அவன் ஆயிரமாண்டின் முடிவில் ஒரு புரட்சியை முயற்சிக்கும்போது, வானத்திலிருந்து அக்கினி இறங்கி வந்து அவனை விழுங்கிவிடுகிறது. ஆரம்பத்தில் பரலோகத்தில் நிகழ்ந்த அவனுடைய கிளர்ச்சி, ஆயிரமாண்டின் நிறைவில் நிகழும் அவனுடைய கிளர்ச்சியின் அல்பாவாக இருந்தது.

1798ஆம் ஆண்டில், பிரெஞ்சுப் புரட்சிக்காலத்தில், பிரான்ஸ் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக தெற்கின் ஆவிக்குரிய ராஜாவாக சிங்காசனத்தை ஏற்றது. அந்தப் புரட்சி ஐரோப்பாவின் ஜாதிகளெங்கும் பரவி, இறுதியில் அதே ஆண்டில் விரைவாகத் தொடர்ந்த போல்ஷெவிக் புரட்சியால் பின்தொடரப்பட்ட ரஷ்யப் புரட்சியினை எட்டியது.

1917 ஆம் ஆண்டின் ரஷ்யப் புரட்சி இரண்டு முக்கிய கட்டங்களை உடையதாக இருந்தது: பிப்ரவரி புரட்சி (இது சார் மன்னராட்சியை கவிழ்த்து, தனிநாயக ஆட்சிக்குத் முடிவுகட்டி, சோவியத்துகளுடன் இரட்டை அதிகார நிலை நிலவிய காலக்கட்டத்தின் மத்தியிலே ஒரு இடைக்கால அரசை நிறுவியது) மற்றும் அக்டோபர் புரட்சி (இது போல்ஷெவிக் புரட்சி என்றும் அழைக்கப்படுகிறது; இதில் லெனின் தலைமையிலிருந்த போல்ஷெவிக்குகள் ஒரு ஆட்சி மாற்றச் சதியின் மூலம் அதிகாரத்தைப் பறித்தனர்; இதன் விளைவாக சோவியத் ஆட்சி நிறுவப்பட்டதோடு, சமூகவாதம்/கம்யூனிசம் நோக்கிய பாதையும் உருவானது).

வரலாற்றுப் பகுப்பாய்வுகளிலும் புரட்சிகரக் கோட்பாட்டிலும் (குறிப்பாக ட்ராட்ஸ்கி, லக்சம்பர்க், மற்றும் ஒப்புமைகளை இழைக்கும் பிறரின் மார்க்சியக் கண்ணோட்டங்களில்), பிரெஞ்சுப் புரட்சி (1789–1799) பெரும்பாலும் ரஷ்ய நிகழ்வுகளின் போக்கை முன்னிறுத்தும் ஒரு மாதிரியாகவோ அல்லது ஒரு வடிவமைப்பை வழங்குவதாகவோ கருதப்படுகிறது. ரஷ்யாவின் இக்கட்டங்களை முன்மாதிரியாகக் காட்டிய பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் இரு படிகள் பின்வருமாறு:

இந்த ஒற்றுமைகள், புரட்சிகள் அடிக்கடி ஒரு வகை முறைமையைப் பின்பற்றுகின்றன என்பதை வலியுறுத்துகின்றன: முதலில் பழைய ஆட்சிமுறைக்கு எதிராக பரந்தளவிலான ஒரு எழுச்சி (மிதவாத/புர்ஜுவா சக்திகளால் வழிநடத்தப்படும்) எழுகிறது; அதன் பின்னர், நெருக்கடியின் மத்தியில் புரட்சியை ‘காப்பாற்றவும்’ அதை மேலும் ஆழப்படுத்தவும், தீவிரவாதிகளால் அதிகாரம் இன்னும் கடுமையாகக் கைப்பற்றப்படுகிறது. போல்ஷெவிக்கர்களே தாமாகவே பிரெஞ்சு எடுத்துக்காட்டை விழிப்புணர்வுடன் முன்னுதாரணமாகக் கொண்டனர்; எதிர்ப்புரட்சியைத் தடுக்கவும், புரட்சியின் உட்கார்ந்திருந்த சாத்தியத்தை நிறைவேற்றவும் அவசியமான ஒன்றாக, தங்கள் அக்டோபர் எழுச்சியை ஜேக்கோபின் ஆட்சிக்கவிழ்ப்பிற்கு ஒப்பானதாகக் கருதினர்.

இந்த வகைமாதிரி, Trotsky-யின் *History of the Russian Revolution* போன்ற படைப்புகளில் தோன்றுகிறது (அதில் ரஷ்யாவில் இருந்த இரட்டைஅதிகாரக் கட்டம், பிரான்சில் காணப்பட்ட ஒத்த இயக்கவியலுடன் வெளிப்படையாக ஒப்பிடப்படுகிறது); மேலும், ரஷ்ய நிகழ்வுகளைப் பற்றிய Rosa Luxemburg-ன் எழுத்துக்களிலும் இது காணப்படுகிறது. அங்கே, ரஷ்யப் புரட்சியின் முதல் காலம் (March–October), பிரெஞ்சு (மற்றும் ஆங்கில) புரட்சிகளின் வடிவமைப்பினைப் பின்பற்றுகிறது என்றும், Bolshevik-களின் ஆட்சிக்கைப்பற்றல் Jacobin-களின் எழுச்சிக்குச் சமாந்தரமானது என்றும் அவள் குறிப்பிடுகிறாள்.

இயேசு எப்போதும் முடிவை ஆரம்பத்தினால் விளக்கிக் காட்டுகிறார்; மேலும், தெற்கின் முதல் ஆவிக்குரிய ராஜாவாகிய நெப்போலியனின் வீழ்ச்சி, புரட்சியின் ஆரம்பத்தில் அமைக்கப்பட்ட வழிக்குறிகளைத் தொடர்ந்து நிகழ்ந்தது; அப்படிச் செய்வதன் மூலம் அது சோவியத் ஒன்றியத்தின் வீழ்ச்சியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது.

நெப்போலியனின் முன்னேற்றமான (படிப்படையான) வீழ்ச்சி, பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் இரு கட்டங்கள் ரஷ்யப் புரட்சியின் 1917 பிப்ரவரி மற்றும் அக்டோபர் கட்டங்களை முன்குறித்த அதே மாதிரிவகைச் சட்டகத்தில், சோவியத் ஒன்றியத்தின் படிப்படியான சிதைவு மற்றும் 1991 ஆம் ஆண்டுக் கவிழ்ச்சியுடன் மிக நெருக்கமாக ஒத்துப்போகிறது. இந்த இணைமை, புரட்சிக்குப் பிந்தைய தீவிரவாத-பிந்தைய ஒருங்கிணைப்பு கட்டத்திற்கும் (போனபார்டிசம்), அதன் தவிர்க்கமுடியாத அவிழ்விற்கும் விரிகிறது. இது பொதுவான வரலாற்று வடிவமைப்புகளிலிருந்தும், மார்க்சிய ஆய்வுகளிலிருந்தும் (சிறப்பாக The Revolution Betrayed மற்றும் தொடர்புடைய படைப்புகளில் ட்ராட்ஸ்கியின் ஆய்வுகள்) பெற்றெடுக்கப்படுகிறது; அவை நெப்போலியனை போனபார்டிசத்தின் மூலமாதிரியாகக் கருதுகின்றன: ஒரு புரட்சியின் தீவிர உச்சிக்குப் பின் எழும், வர்க்கங்களுக்கிடையில் சமநிலை பேணும், புரட்சியின் முக்கிய கட்டமைப்புச் சாதனைகளைப் பாதுகாக்கும் (அதேவேளை அதன் ஜனநாயக உந்துதலை ஒடுக்கியும்), தனிநபர்/இராணுவ-அலுவலக ஆட்சிப் பேரரசை உருவாக்கும், அளவுக்கு மீறி விரிவடையும், பின்னர் பழைய ஒழுங்கின் பகுதியளவு மீள்நிலைப்படுத்தலுக்குக் கொண்டுசெல்லும் கட்டமுறை வீழ்ச்சியை அனுபவிக்கும் வலுவான ஒராட்சித் திட்டம்.

யாகோபின் தீவிரவாதக் கட்டத்திற்கும் தெர்மிடோரியன் எதிர்வினைக்கும் (1794) பிந்தைய காலத்தில், நிலைதடுமாறிய டைரக்டரி ஆட்சி (1795–1799) நீடித்தது; அதன் பின்னர் நெப்போலியனின் 18 ப்ருமேர் ஆட்சிக்கவிழ்ப்பு (1799) கான்சுலேட்டை நிறுவி, அதனைத் தொடர்ந்து பேரரசையும் (1804) நிறுவியது. அவர் பூர்ஜுவா புரட்சியால் பெற்ற இலாபங்களைச் சட்டமாக்கி வெளிநாடுகளுக்குப் பரப்பினார் (நெப்போலியன் சட்டக் கோவை, சமந்தராட்சிச் சலுகைகளின் முடிவு, வலுவான மையப்படுத்தப்பட்ட அரசு); ஆனால் அவற்றை அதிகாரமைய ஆட்சி, இராணுவ மகிமை, மற்றும் புதிய உயர்வர்க்கத்திற்குக் கீழ்ப்படுத்தினார்.

போல்ஷெவிக்/அக்டோபர் தீவிரக் கட்டமும் ஆரம்பகால சோவியத் பரிசோதனைகளும் கடந்தபின், அலுவலகப் பணியகச் சீரழிவு நிலைபெறுகிறது (குறிப்பாக 1920-களின் நடுப்பகுதியிலிருந்து). ஸ்டாலினின் அதிகார ஒருங்கிணைப்பு இடதுசாரி எதிர்ப்பைப் தோற்கடித்து, “ஒரே நாட்டில் சமூகவாதம்” என்ற கொள்கையைத் திணித்து, காவல்/இராணுவ-அலுவலகப் பணியகச் சர்வாதிகார ஆட்சியை உருவாக்குகிறது. திட்டமிட்ட பொருளாதாரமும் தேசியமயமாக்கப்பட்ட சொத்தும் (அக்டோபர் புரட்சியின் மையப் பயன்கள்) காக்கப்படுகின்றன; ஆனால் அவை அனைத்துலகத்துவம் கைவிடப்பட்ட நிலையில், சிறப்புரிமை பெற்ற ஒரு சாதியின் கருவிகளாக மாற்றப்படுகின்றன.

இரு சந்தர்ப்பங்களிலும், புரட்சிகர ஆற்றல் “உறையவைக்கப்பட்டு,” ஒரே நபர் அல்லது ஒரே அரசியல்-அரசு இயந்திரத்தின் கீழ் அரசின் அதிகாரமாகவும் விரிவாக்கமாகவும் மறுதிசை திருப்பப்படுகிறது (ட்ராட்ஸ்கி, ஸ்டாலின் ஆட்சியை வெளிப்படையாக “சோவியத் போனபார்ட்டிசம்” என்றொரு வடிவமாக அழைத்தார்; அது கான்சுலேட்டை விட நெப்போலியனின் பேரரசுக்கு அதிகம் நெருக்கமானது).

இதுவே மைய ஒத்திசைவு—வீழ்ச்சி என்பது ஒரே திடீர் நிகழ்வு அல்ல; மாறாக, அளவுக்கு மீறிய விரிவாக்கம், உள்முரண்பாடுகள், இராணுவச் சதுப்புநிலைகள், விளிம்பு பகுதிகள்மீதான கட்டுப்பாட்டின் இழப்பு, தோல்வியுற்ற சீர்திருத்தங்கள், மேலும் இறுதியான சிதைவு/மீட்பு ஆகியவற்றால் முன்னெடுக்கப்படும் தொடர்ச்சியான அரிப்புகளின் வரிசையாகும்.

இரண்டிலும், “பேரரசு” (French Continental System vs. Soviet Eastern Bloc/COMECON influence) வெளிப்புறத்திலிருந்து உள்புறமாகச் சிதறுகிறது; உள்மையான சீரழிவு வேகமடைகிறது; இறுதியான ஒரு நெருக்கடி அதன் உள்ளார்ந்த வெற்றுத்தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது; பழைய சமூக சக்திகள் மறுபடியும் தம்மை நிலைநிறுத்துகின்றன (முடியாட்சி/முதலாளித்துவம்). ட்ரோட்ஸ்கி கூறியபடி, போனபார்ட்டிசம்—“தன் முனையில் சமநிலைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு பிரமிடம்”—நிலைத்திருக்க முடியாததாக நிரூபிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில், அது பகைமைமிக்க வெளிப்புற அழுத்தங்களின் நடுவில் புரட்சியின் ஜனநாயக அடித்தளத்தை ஒடுக்குவதன்மேலும், அதன் பொருளாதார அடித்தளத்தைப் பாதுகாப்பதன்மேலும் (ஆனால் அதைச் சிதைத்துருப்பதன்மேலும்) சார்ந்திருக்கிறது. சோவியத் வீழ்ச்சி, நீண்டகாலப் பார்வையில், “திடீரென” நிகழ்ந்ததல்ல; மாறாக, அது படிப்படியாக முன்னேறிய உள்மையான அழுகலின் உச்சநிலையாக இருந்தது. அதுபோலவே, நெப்போலியனின் பேரரசும் ஒரே இரவில் மறைந்துபோகவில்லை; மாறாக, மீள்நிறுவல் நிகழும் வரை தொடர்ந்து ஏற்பட்ட தோல்விகளின் வழியாக அது மெதுவாகச் சிதைந்து வந்தது.

பிரான்சின் தொடக்கமும் முடிவும், சோவியத் ஒன்றியத்தின் தொடக்கமும் முடிவும், உஸ்ஸியா ராஜாவினதும் ப்டோலமியினதும் சாட்சியத்துடன் ஒத்திசைகின்றன. ப்டோலமி IV பிலோபாதோர், வடக்கின் ராஜாவாகிய ஆன்டியோகஸ் III-க்கு எதிராக ராபியா போரில் (கி.மு. 217) தீர்மானகரமான வெற்றியைப் பெறுகிறான்; ஆனால் “அதினால் அவன் பலப்படமாட்டான்”—அந்த மேலாதிக்கத்தைத் தொடர்ந்து அழுத்தமிடுவதற்குப் பதிலாக அவன் சமாதானம் செய்கிறான், ஆடம்பரத்திற்கும் சுயமகிமைப்படுத்தலுக்கும் திரும்புகிறான்; பின்னர் (3 மக்கபேயர் 1–2-ல் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ள பதிவின்படி) தனது வெற்றிக்குப் பிறகு ப்டோலமி எருசலேமுக்கு வருகை தருகிறான். அவன் இருதயம் மேன்மையடைந்ததால், அவன் பரிசுத்த பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் நுழைந்து தானே பலியிட முயலுகிறான்—இது உண்மையான தேவனுக்கு எதிரான அபகரிப்பும் வெளிப்படையான எதிர்ப்பும் ஆன செயல். அவன் தெய்வீகமாக அடிக்கப்படுகிறான் (முடக்குவாதத்தால்), அவமானப்படுத்தப்படுகிறான், பின்னர் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு எதிரான துன்புறுத்தலுக்குத் திரும்புகிறான். அதன்பிறகு அவன் ஆட்சி படிப்படையான வீழ்ச்சியினாலே குறிக்கப்படுகிறது: ஒழுக்கச்சிதைவு, உள்நாட்டு கிளர்ச்சிகள், மற்றும் மரணம் வரையிலும் வல்லமையின் இழப்பு. இது, இராணுவ வெற்றிக்குப் பிறகு இருதயம் மேன்மையடைந்த உஸ்ஸியா ராஜாவின் (2 நாளாகமம் 26:16–21) நிகழ்ச்சிக்கு அச்சு அசலான பிரதிபலிப்பாகும்; பின்னர் அவன் ஆலயத்திற்குள் நுழைந்து தூபம் எரிக்க முனைந்தான் (ஆசாரியரின் அதிகாரத்தை அபகரித்து), நெற்றியில் குஷ்டரோகவால் அடிக்கப்பட்டான்; அது பொதுவான, கண்கூடும் நியாயத்தீர்ப்பாக இருந்தது. அந்நேரத்திலிருந்து உஸ்ஸியா தனிமையில் வாழ்ந்தான்; கர்த்தருடைய ஆலயத்திலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டவனாய் மரணம் வரையில் இருந்தான்—உடனடி அழிவாக அல்ல, மெல்ல மெல்ல நீளும் ஓர் இறுதிக்கால சிதைவாக.

இருவரும் தெற்கின் ராஜாக்களே; அவர்களுடைய அகந்தை எருசலேமிலுள்ள ஆலயத்திற்குள் அத்துமீறிச் செல்வதில் வெளிப்படுகிறது; அதற்கு பின்னர் உடனடியான வீழ்ச்சி அல்லாது, படிப்படியாகச் சிதைவுறும் முடிவே நிகழ்கிறது. இதுவே பின்னாளில் வரும் ஒவ்வொரு “தெற்கின் ராஜாவுக்கும்” முன்மாதிரியான உருவக வடிவமாகும்.

“முடிவுக் காலத்தில்” (1798), நாத்திகப் பிரான்ஸ் (இப்போதுதான் எகிப்தின் ஆவிக்குரிய பண்புகளை வெளிப்படுத்திய அந்த அதிகாரம்—வெளிப்படையான தேவமறுப்பு, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 11:8-இல் இருப்பதுபோல்) வடக்கின் ராஜாவை (பாப்பாட்சியை) போப்பரை சிறைப்படுத்துவதன் மூலம் தள்ளுகிறது. அந்தத் தள்ளுதலின் இராணுவ வடிவமாக நெப்போலியன் விளங்குகிறான். 1798-இல் பிரான்ஸ் தெற்கின் கிரீடத்தைத் தரிக்கிறது; ஏனெனில், பண்டைய எகிப்து உருவகித்த அதே நாத்திக ஆவியை அது உயர்த்துகிறது.

ஆனால் தாலமி “தன் வெற்றியின் முழுப் பயனையும் அடைய” முடியாததுபோலவே, பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் தீவிரக் கட்டமும் தன் சாதனைகளை நிலைநிறுத்தவோ அவற்றை முழுமையாக வெளிநாடுகளுக்கு எடுத்துச் செல்லவோ முடியவில்லை. நாத்திகத் தத்துவம் முதிர்ச்சியடைந்து, ஆட்சிக்கான ஒரு புதிய குரலைக் கண்டடையும் போது, தெற்கின் கிரீடம் அடுத்தவரிடத்துக்கு நகர்கிறது.

இந்த மூன்றும் சீரற்றவையல்ல; அவை முன்னேறும் முடிவுகளாகும்—ஒவ்வொன்றும் தெற்கின் ராஜாவின் தன்னுடைய மெதுவான சிதைவிற்கான பாதையில் மேலும் ஒரு கட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றது. 1798-க்கு பிந்தைய முதல் பெரிய அடையாளமாக நெப்போலியன் நிற்கிறான். எகிப்தில் (எழுத்துப்பூர்வமான தெற்கு) வெற்றியடைந்த அவன், தன் வரம்பை மீறிச் செல்கிறான் (1812 ஆம் ஆண்டின் ரஷ்யப் போர் ஒரு பேரழிவாயிருந்தது); இதுவே அவன் எல்லைப்புறச் சாம்ராஜ்யம் படிப்படியாக இழப்புகளைச் சந்திக்கும் தொடரின் ஆரம்பமாகிறது (1813–1814); அவன் இறுதியான தோல்வியை அனுபவிக்கிறான் (வாட்டர்லூ, 1815), மேலும் இருமுறை நாடுகடத்தப்படுகிறான். நெப்போலியன் படிப்படியான, கட்டக்கட்டான அழிவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்—அப்படியே ப்தோலேமையும் உஸ்ஸியாவும் போல.

1917 ஆம் ஆண்டின் அக்டோபர் புரட்சியில் லெனின் கிரீடத்தைப் பற்றிக்கொண்டார். போல்ஷெவிக் “உந்துதல்” பழைய ஒழுங்கிற்கு எதிரான போரைக் (மதஅதிகாரத்தையும் உட்பட) தொடர்ந்து முன்னெடுக்கிறது. ஆனால் அந்தத் தீவிரமான கட்டம் நிலைபெற முடியாது; லெனினுடைய சொந்த உடல்நலம் ஆரம்பத்திலேயே சீர்குலைகிறது, மேலும் அந்த அமைப்பு அதிகாரப்பூர்வ அலுவலக மயமாக்கலின் திசையில் நகரத் தொடங்குகிறது.

ஸ்டாலின், ஒருங்கிணைப்பாளர் (சோவியத் பொனபார்டிசம்), புரட்சியை ஒரு இராணுவ-அலுவலக ஆட்சியமைப்புடைய பேரரசாக “உறையச்” செய்கிறான்; அதன் மையச் சாதனைகளைத் தக்கவைத்துக் கொள்கிறான் (தேசியமயமாக்கப்பட்ட பொருளாதாரம்—நெப்போலியனின் சட்டத் தொகுப்பிற்கு எதிர்-சமந்தவாத இணைநிலை), ஆனால் ஆட்சிச் சக்தியை உள்நோக்கி (சுத்திகரிப்புகள்) மற்றும் வெளிநோக்கி (விரிவாக்கம்) திருப்புகிறான். ஆயினும், இருதயம் நாத்திகத்தில் மேட்டிமை கொள்ளுகிறது; அந்த அமைப்பு உண்மையில் “தன் வெற்றியின் பயனை முழுமையாக அனுபவிக்க” முடியாது. அளவுக்கு மீறிய விரிவாக்கம் (ஆப்கானிஸ்தான்—நெப்போலியனின் ரஷ்யப் படையெடுப்பிற்கு இணைநிலை), தேக்கம், தோல்வியுற்ற சீர்திருத்தங்கள் (பெரெஸ்த்ரோய்கா கடைசிப் பரிதாபமான முயற்சியாக இருந்தது), உடன்பங்குநாடுகளின் இழப்பு (1989–90 = “கூட்டாளிகளின்” இழப்பு), மற்றும் இறுதியான கலைவு (1991).

சோவியத் ஒன்றியத்தின் வீழ்ச்சி திடீரென்றதாக இருக்கவில்லை—அது படிப்படியாக நிகழ்ந்தது; நெப்போலியனின் சாம்ராஜ்யம் அடுத்தடுத்த படிகளாகச் சிதைந்ததுபோலும், தாலெமியும் உசியாவும் தங்கள் ஆலய-பெருமிதத்தின் தருணத்திற்குப் பிறகு அவர்களுடைய ஆட்சிகள் வாடிவிழ்ந்ததுபோலும் அப்படியே. தெற்கின் “ஆவிக்குரிய” ராஜா (அரசாங்க வடிவில் உள்ள நாத்திகம்) தன்னுக்கே உரிய நீடித்த நியாயத்தீர்ப்பை அனுபவித்தது: உள்ளிருந்து வெறுமையாக்கப்பட்டு, அந்தப் பொய்யைத் தாங்கி நிலைநிறுத்த முடியாமல், வடக்கின் ராஜாவின் எதிர்-இயக்கத்தில் (அந்த வெற்றிடத்தில் பாப்பரசராட்சியின் மறுஎழுச்சி) அடித்துச் செல்லப்பட்டது.

பிரெஞ்சுப் புரட்சி (இரு படிகள்) ரஷ்யப் புரட்சியை (பிப்ரவரி மற்றும் அக்டோபர்/போல்ஷெவிக்) முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது. நெப்போலியன் போனபார்டிசமும் அதன் படிப்படியான வீழ்ச்சியும் ஸ்டாலினிய ஒருங்கிணைப்பையும் சோவியத் அமைப்பின் படிப்படியான வீழ்ச்சியையும் முன்மாதிரியாகக் காட்டுகின்றன. இவை அனைத்தும் தானியேல் 11-ஆம் அதிகாரத்தின் தெற்குத் தேசத்தின் ராஜா வரிசையின் நவீன வெளிப்பாடாகும்; அதாவது, ப்டோலெமியின் ராபியா தோல்வியும் ஆலயத்தை எதிர்த்த அகந்தையும் தொடங்கி, உஸ்சியாவின் அதேபோன்ற பாவத்தையும் மெல்லிய முடிவையும் கடந்து, 1798-இல் பிரான்சையும் அதன் நாத்திக வாரிசையும் (லெனின்–ஸ்டாலின் காலம்) அடைகிறது; அவை தமது வெற்றிகளால் தம்மை வலுப்படுத்திக்கொள்ள இயலாதவையாக இருந்தன.

லெனின் என்பது தீவிரமான நிறுவுநர் அல்லது அதிகாரத்தைப் பறித்துக்கொண்டவன் (ஜேக்கொபின்/போல்ஷெவிக் உயர்வுக்கு இணையானவன்; 1917க்குப் பிந்தைய “தள்ளுதல்” கட்டம், புருமேர் பிறகான நெப்போலியனின் ஆரம்பக் கன்சுலேட் நிலைக்குச் ஒத்ததாகும்). ஸ்டாலின் என்பது போனபார்டிய ஒருங்கிணைப்பாளராக இருந்தான் (சோவியத் பேரரசை உருவாக்கியவன், தூய்மைப்படுத்தல்கள், இரண்டாம் உலகப்போரின் வெற்றி, குளிர்போரின் உச்சநிலை; நாத்திகத்தில் இருதயம் உயர்ந்ததாயிருந்தும், அந்த வெற்றியை நீண்டகாலத்தில் முழுமையாக “பலப்படுத்த” இயலாதவன்—அளவுக்கு மீறிய விரிவாக்கம் அங்கேயே தொடங்குகிறது).

குருஷ்செவ் உச்சநிலைக்குப் பிந்தைய “உறைபனி உருகல்” காலத் தலைவர் (1953–1964) ஆவார்: அவர் ஸ்டாலினைக் கண்டித்தார் (இரகசிய உரை, 1956), சில ஊழல்களை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்தார், வரையறுக்கப்பட்ட சீர்திருத்தங்களை மேற்கொள்ள முயன்றார்; ஆனால் அமைப்புமுறையின் உட்கருத்து முரண்பாடுகளைத் தீர்க்கத் தவறினார். இது ஒரு “தெர்மிடோரியன்” அல்லது ஆரம்பச் சரிவு நிலையுடன் ஒத்துப்போகிறது—அச்ச ஆட்சி தளர்த்தப்பட்டாலும் மைய நாத்திகக் கட்டமைப்பு நீடிக்கிறது; எனினும் அதன் மரியாதைச் செல்வாக்கு சிதைவடைகிறது (எ.கா., 1962 ஆம் ஆண்டின் கியூபா ஏவுகணை நெருக்கடியிலான அவமானம், பெரிய தோல்விகளுக்கு முன் நெப்போலியனுக்கு ஏற்பட்ட சிறிய பின்னடைவுகளை ஒத்ததாகும்).

கோர்பச்சோவ், பெரெஸ்த்ரோய்கா (மறுசீரமைப்பு) மற்றும் கிளாஸ்னோஸ்ட் (வெளிப்படைத்தன்மை) ஆகியவற்றை அந்த அமைப்பை “காப்பாற்றுவதற்கான” கடைசி முயற்சிகளாக முன்னிறுத்திய, மிகுந்த நெருக்கடியில் சிக்கியிருந்த சீர்திருத்தவாதி (1985–1991) ஆவார்; ஆனால் அவையே சிதைவினை விரைவுபடுத்தின—கிழக்கு வட்டாரத் தொகுதியின் இழப்பு (1989 பெர்லின் சுவர்), உள்நாட்டு கிளர்ச்சிகள். இது மிகத் தெளிவான “படிப்படையான முடிவு” குறியீடு ஆகும்: 1814 ஆம் ஆண்டின் படையெடுப்புக்கு முன் தழுவிச் செல்ல நெப்போலியன் மேற்கொண்ட இறுதியான சீரமைப்பு முயற்சிகளைப் போன்றும், அல்லது ஆலயப் பெருமைக்குப் பின் தொலெமி/உஸ்ஸியா அனுபவித்த நீடித்த வீழ்ச்சியைப் போன்றும். 1989 இல் போப் ஜான் பால் II (வடக்கின் ராஜா) உடனான கோர்பச்சோவின் உடன்படிக்கை/சந்திப்பு, ஆன்மீகத் தோல்வியைச் சின்னமாகக் காட்டுகிறது—தெற்கின் ராஜாவின் நாத்திகம், பாப்பரசரின் மறுஉயிர்ப்புக்கு இடமளிப்பதாக.

யெல்ட்சின் இறுதியான கலைப்பின் நபராக (1991 முதல்) இருந்து, 1991 ஆகஸ்ட் புரட்சிக்கவிழ்ப்பு முயற்சிக்கெதிரான எதிர்ப்பை வழிநடத்தி, ரஷ்யாவின் ஜனாதிபதியாகி, சோவியத் ஒன்றியத்தின் சிதைவைக் (டிசம்பர் 1991) மேற்பார்வையிட்டு, அதிர்ச்சி சிகிச்சை தனியார்மயமாக்கலையும் முதலாளித்துவத்தின் மீள்நிறுவலையும் முன்னின்று நடத்தினார். அவர் கலகலப்பான முடிவையும், புரட்சிக்கு முற்பட்ட கூறுகளின் பகுதியளவான “மீள்நிறுவல்” என்பதையும் (ஒலிகார்க்கிய முதலாளித்துவம், நெப்போலியனுக்குப் பிந்தைய போர்பன் வம்சத்தின் மீள்வரவைப் போல) உருவகப்படுத்துகிறார். தெற்கின் ராஜாவின் அரண்மனை அடித்துச் செல்லப்படுகிறது; இது தானியேல் 11:40-இல் வடக்கினால் (அமெரிக்கக் கூட்டணியின் மூலம் செயல்படும் பாப்பரசாட்சி) நிகழும் சுழற்காற்றுப் போன்ற வெற்றிகொள்ளுதலை நிறைவேற்றுகிறது.

இந்த முன்னுருவியல், திடீர் வீழ்ச்சியைக் காட்டிலும் நீள்ந்து தொடரும், படிப்படியான நியாயத்தீர்ப்பையே வலியுறுத்துகிறது; அதுபோலவே Ptolemy IV-ன் Raphia வெற்றி பெருமைக்கு, ஆலயத்திற்குள் அத்துமீறிய நுழைவிற்கு, தெய்வீக அடியிற்கும், பின்னர் மெதுவான சிதைவிற்கும் வழிநடத்தியது; Uzziah-வின் குஷ்டரோகத் தனிமைப்படுத்தல் மரணம் வரை நீடித்தது; Napoleon-ன் கட்டங்கட்டான இழப்புகள் (Russia, Leipzig, Paris, Elba, Waterloo) இதையே சுட்டிக்காட்டுகின்றன. சோவியத் வரிசை, Stalin கீழ் இருந்த உச்ச வலிமையை அடையாளப்படுத்துகிறது; பின்னர் Khrushchev-ன் thaw காலத்தில் அமைப்பின் பிளவுகளை வெளிக்கொணரும் வகையில் நிகழ்ந்த முன்னேற்றமிக்க உள்ளார்ந்த வெற்றிடமாதலைக் காட்டுகிறது. அதன் பின்பு Brezhnev காலத் தேக்கம், பின்னர் Gorbachev-ன் சீர்திருத்தங்கள், வேகமூட்டிகளாக ஆகின்றன; Yeltsin-ன் காலம் அந்தத் துடைப்பை முழுமைப்படுத்துகிறது (USSR கலைக்கப்பட்டது, நாத்திகத்தின் ஆட்சிமுறை வடிவு முடிவுற்றது). “இருதயம் மேட்டிமையடைதல்” இந்த வரிசையெங்கும் வெளிப்படுகிறது (நாத்திகத் துணிச்சலான எதிர்ப்பு), ஆனால் யாரும் “வெற்றியை முழுமையாகப் பயன்படுத்துவதில்லை.”

தெற்கத்திய அரசர்களின் முடிவு படிப்படியாக நிகழ்கிறது; சாத்தானின் வீழ்ச்சி சிலுவையில் ஆரம்பமானது, இறுதியில் அவன் 1,000 ஆண்டுகள் நிர்வாசத்திற்கு அனுப்பப்பட்டு பின்னர் அவன் அழிவடைகிறான்.

அடுத்த கட்டுரையில், தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம் பதினொன்றாம் வசனம் முதல் பதினைந்தாம் வசனம் வரை உள்ள தெற்கின் ராஜாவைப் பற்றிய எங்கள் ஆய்வுகளைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்வோம்.

“The Time of the End” இதழ் 1996 ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்டது; மேலும், அது 1989 ஆம் ஆண்டில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட தானியேல் புத்தகத்திலுள்ள தீர்க்கதரிசனத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. சமீபத்தில், அந்த இதழ் ChatGPT மூலம் வாசிக்கப்பட்டு, அதில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட நாற்பதாம் வசனத்தின் வரலாற்றில் உக்ரைனின் பங்கை மதிப்பீடு செய்யுமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டது. பொதுப் பதிவில் முப்பது ஆண்டுகளாக இருந்து வரும் அந்த இதழின் பகுப்பாய்வு பின்வருமாறு உள்ளது. இதழிலுள்ள எலன் வைட் அவர்களின் எழுத்துக்களிலிருந்து முதல் மேற்கோள் Testimonies, volume 9, 11 ஆகும்.

இதழின் தானியேல் 11:40–45 குறித்த தீர்க்கதரிசன வரைவிலக்கணத்தின் உட்பரப்பில், சோவியத் ஒன்றியத்தின் வீழ்ச்சியுடனும், பாப்பரசாட்சி (வடக்கின் ராஜா) மற்றும் நாத்திகக் கம்யூனிசம் (தெற்கின் ராஜா) ஆகியவற்றுக்கிடையிலான போராட்டத்துடனும் தொடர்புபடுத்தி உக்ரைன் விவாதிக்கப்படுகிறது. பிரதிநிதிப் போர்களின் இறுதிக்கட்டங்களில், குறிப்பாக உக்ரைனிய கத்தோலிக்க திருச்சபையும் சோவியத் ஆட்சியின் கீழ் பல தசாப்தங்களாக ஒடுக்கப்பட்ட பின்னர் அதற்கு வழங்கப்பட்ட சட்டபூர்வ அங்கீகாரமும் தொடர்பாக, உக்ரைன் ஒரு முக்கியமான மத மற்றும் புவியியல்-அரசியல் போர்க்களமாக முன்வைக்கப்படுகிறது.

இந்த இதழ், Vatican–United States கூட்டணியின் மூலம் தெற்கின் ராஜா அடித்துச் செல்லப்படுவதை விவரித்து, உக்ரைனை தானியேல் 11:40-இன் விரிவான தீர்க்கதரிசன நிறைவேற்றத்தின் ஒரு பகுதியாக முன்வைக்கிறது. கிழக்கு ஐரோப்பாவில் சோவியத் நாத்திகவாதம் பலவீனமடைதலும் கத்தோலிக்க செல்வாக்கு மீண்டும் எழுச்சி பெறுதலும் ஆகியவற்றிற்கான சான்றாக உக்ரைன் காட்டப்படுகிறது.

அந்த இதழ் தெற்குத் திசையின் ராஜா என்பது நாத்திகம் என்றும், அது முதலில் பிரான்ஸால் (1798) உருவகப்படுத்தப்பட்டதுமாகவும் பின்னர் சோவியத் ரஷ்யாவால் வெளிப்படுத்தப்பட்டதுமாகவும் போதிக்கிறது. வடதிசையின் ராஜா என்பது பாப்பரசாட்சியே என்றும், தானியேல் 11:40 என்பது 1798-இல் தொடங்கி 1989-இல் சோவியத் ஒன்றியத்தின் வீழ்ச்சியில் உச்சிக்குச் சேரும் ஒரு ஆவிக்குரிய யுத்தத்தை விவரிக்கிறது என்றும் அது கூறுகிறது. இந்தச் சூழலில், தானியேல் 11:40-ன் நிறைவேற்றத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்ட சோவியத் அணியின் ஒரு பகுதியாக உக்ரைன் இடம்பெறுகிறது. அந்த வெளியீடு, சோவியத் ஒன்றியத்தின் வீழ்ச்சியை, பாப்பரசாட்சியின் மரணகரமான காயம் ஆறுதலடைவதற்கான முதல் படியாக (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 13) முன்னிறுத்துகிறது.

இந்த இதழ் சோவியத் ஆட்சிக்கீழ் கத்தோலிக்கர்கள்மீது நடத்தப்பட்ட துன்புறுத்தலின் மதச்சார்பற்ற ஆவணங்களை உள்ளடக்கியுள்ளது.

டைம் இதழிலிருந்து, டிசம்பர் 4, 1989:

கம்யூனிச ஆட்சிக்கீழ் கத்தோலிக்கம் ஒடுக்கப்பட்ட முக்கியப் பகுதிகளில் ஒன்றாக உக்ரைன் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.

உக்ரைனைப்பற்றிய விவாதத்தின் முக்கிய மையங்களில் ஒன்றாக, நீண்டகாலமாகத் தடைசெய்யப்பட்டிருந்த உக்ரேனிய கத்தோலிக்க திருச்சபைக்கு சட்டபூர்வ அங்கீகாரம் வழங்கப்படுதல் உள்ளது.

லைஃப் இதழ், டிசம்பர் 1989 இலிருந்து:

U.S. News & World Report, December 11, 1989 இலிருந்து:

இந்த இதழ் இதனை, நாத்திகக் கட்டுப்பாட்டின் பலவீனமாதலும் கத்தோலிக்க அதிகாரத்தின் மீளமைப்புமாகியதற்கான சான்றாக முன்வைக்கிறது. இது வத்திக்கானின் தூதரக அழுத்தத்தின் நேரடி விளைவாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; மேலும், Daniel 11:40-ன் நிறைவேற்றத்தில் ஒரு முக்கிய மைல்கல்லாக, முன்னாள் கம்யூனிஸ்ட் பிரதேசத்தில் போப்பரசராட்சி மீண்டும் செல்வாக்கைப் பெறுவதற்கான புலப்படும் எடுத்துக்காட்டாக உக்ரைன் முன்நிறுத்தப்படுகிறது.

கம்யூனிசத்தின் வீழ்ச்சி வெறும் அரசியல் மாற்றமாக அல்ல; அது நாத்திகத்தின் ஆன்மீகத் தோல்வியாகவும், பாப்பரசராட்சியின் புவியியல்-அரசியல் முன்னேற்றமாகவும், உலக ஆதிக்கத்திற்குத் திரும்பும் பாப்பரசராட்சியின் ஆரம்பமாகவும் விளங்குகிறது. உக்ரைன், சோவியத் மத ஒடுக்குமுறையை அகற்றியதற்கான ஒரு வழக்குக்கூறாகவும், கிழக்கு ஐரோப்பாவில் ரோமின் ஒரு மூலோபாய வெற்றியாகவும் மாறுகிறது. அது கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட நாத்திகத்திலிருந்து மீளப் புனரமைக்கப்பட்ட கத்தோலிக்க அதிகாரத்திற்கான கண்கூடிய மாற்றத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; மேலும், உக்ரைனிய கத்தோலிக்க திருச்சபையின் சட்டப்பூர்வமாக்கல், வடதிசையின் ராஜா தென்திசையின் ராஜாவை “சூறாவளியைப்போல்” வாரிக்கொண்டு போய்கொண்டிருந்தான் என்பதற்கான தீர்க்கதரிசன உறுதிப்படுத்தலாகக் கருதப்படுகிறது.

சோவியத் நாத்திகத்துக்கும் மீள நிறுவப்பட்ட போப்பரசர் செல்வாக்குக்கும் இடையிலான மாற்றகாலத்தின் ஒரு பகுதியாக, உக்ரைன் 3–4 ஆம் கட்டங்களுக்குள் பொருந்துகிறது.

தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவி

மதச்சார்பற்ற பத்திரிகைச் செய்தித்துறை

உக்ரைன் பின்வருவனவற்றுடன் தொடர்புபடுத்தி குறிப்பிடப்படுகிறது:

சோவியத் இறைமறுப்புவாதத்தின் கீழ் ஒடுக்கப்பட்ட கத்தோலிக்கத்தின் ஒரு கோட்டையாக உக்ரைன் இருந்தது. உக்ரைனிய கத்தோலிக்க திருச்சபைக்கு சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம் வழங்கப்பட்டது தெற்கின் இராஜாவின் பலவீனமாதலைச் சுட்டிக்காட்டியது. உக்ரைனில் வத்திக்கானின் செல்வாக்கு, பாப்பரசுத் தலைமையின் மறுஉயிர்ப்பை வெளிப்படுத்தியது; மேலும் உக்ரைனின் சமய மாற்றம், தானியேல் 11:40 நிறைவேறிக் கொண்டிருந்ததற்கான தெளிவான சான்றாகச் செயல்பட்டது. உக்ரைனைச் சுற்றிய நிகழ்வுகள், பாப்பரசுத் தலைமையின் கொடிய காயம் குணமாகும் செயல்முறையின் முதல் படியின் ஒரு பகுதியாக அமைந்தன. ஆகையால், உக்ரைன் ஒரு தனித்த அரசியல் நிகழ்வாக அல்ல, தானியேல் 11 இன் இறுதி இயக்கங்களுக்குள் உள்ள ஒரு தீர்க்கதரிசன அடையாளமாகவே முன்வைக்கப்படுகிறது.