Panium - Number Eighteen | English and Tamil Side by Side

We will now address some of the implications of verse twelve of Daniel eleven, and thereafter, bring the three lines of “250” years into the history of verses eleven through fifteen, that was fulfilled at the battle of Panium in 200 BC. The line of “250” years that began in 457 BC ends in 207 BC in the middle of the period that begins with the battle of Raphia and ends with the battle of Panium. The “250” years in the line of Nero ends with the three-step history of Constantine, represented by the years 313, 321 and 330. The “250” years of the United States ends on July 4, 2026.

இப்போது நாம் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பன்னிரண்டாம் வசனத்தின் சில உட்பொருள் விளைவுகளை ஆராயப்போகிறோம்; அதன் பின்பு, கி.மு. 200 ஆம் ஆண்டில் பானியம் போரில் நிறைவேறிய பதினொன்றாம் வசனத்திலிருந்து பதினைந்தாம் வசனம் வரையிலான வரலாற்றுக்குள் “250” ஆண்டுகளின் மூன்று கோடுகளையும் கொண்டு வரப்போகிறோம். கி.மு. 457 இல் தொடங்கிய “250” ஆண்டுகளின் கோடு, ராபியா போருடன் தொடங்கி பானியம் போருடன் முடிவடையும் காலப்பகுதியின் நடுப்பகுதியில், கி.மு. 207 இல் முடிவடைகிறது. நீரோவின் கோட்டிலுள்ள “250” ஆண்டுகள், 313, 321, 330 ஆகிய ஆண்டுகளால் குறிக்கப்படும் கான்ஸ்டன்டைனின் மூன்று-படிநிலை வரலாற்றுடன் முடிவடைகின்றன. ஐக்கிய அமெரிக்காவின் “250” ஆண்டுகள் 2026 ஜூலை 4 அன்று முடிவடைகின்றன.

Nero’s line represents the history of the image of the beast testing time, first in the United States, and then in the world. The line of 457 BC places Trump at a midpoint militarily between two battles. The period that extends from 1776 also marks a midpoint for Trump’s final presidency. In order to place these lines in their proper place we will first address verse twelve, and the demise of Russia and Putin. Then the three lines of “250” years, then the line of the Hasmonean Dynasty. With those lines in place, we will place Peter in alignment with Panium. When those lines are in place we should be able to recognize how the message of July 18, 2020 is to be corrected and proclaimed, and that it is the message of the book of Joel.

நீரோவின் வரிசை, முதலில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில், பின்னர் உலகத்தில், மிருகத்தின் உருவத்தின் சோதனைக்காலத்தின் வரலாற்றைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. கி.மு. 457 என்ற வரி, இரண்டு யுத்தங்களுக்கிடையில் இராணுவ ரீதியாக டிரம்பை ஒரு நடுப்பகுதியில் நிறுத்துகிறது. 1776 முதல் நீளும் காலப்பகுதியும் டிரம்பின் இறுதி அதிபராட்சிக்கான ஒரு நடுப்பகுதியைக் குறிக்கிறது. இந்த வரிகளை அவற்றிற்குரிய சரியான இடத்தில் அமைப்பதற்காக, முதலில் நாம் பன்னிரண்டாம் வசனத்தையும், ரஷ்யாவும் புதினும் அடையும் வீழ்ச்சியையும் ஆராய்வோம். பின்னர் “250” ஆண்டுகளின் மூன்று வரிகளையும், அதன்பின் ஹாஸ்மோனிய வம்சத்தின் வரியையும் காண்போம். அந்த வரிகள் நிலைபெற்ற பின்பு, பேதுருவை பானியத்துடன் சீரமைப்பில் அமைப்போம். அந்த வரிகள் நிறுவப்பட்ட பின்பு, 2020 ஜூலை 18 ஆம் தேதியுடைய செய்தி எவ்வாறு திருத்தப்பட்டு அறிவிக்கப்பட வேண்டும் என்பதையும், அது யோவேல் புத்தகத்தின் செய்தியே என்பதையும் நாம் உணர முடியும்.

King Uzziah of Judah & Ptolemy King of Egypt

யூதாவின் ராஜா உசியாவும் எகிப்தின் ராஜா ப்டோலமியும்

The history that fulfilled verse eleven at the battle of Raphia aligns with the history of king Uzziah. When Isaiah is purified and empowered to proclaim the message of the latter rain, his calling came in the year that Uzziah died.

ராபியா யுத்தத்தில் பதினொன்றாம் வசனத்தை நிறைவேற்றிய வரலாறு, உசியா ராஜாவின் வரலாற்றுடன் ஒத்துப்போகிறது. பிற்கால மழையின் செய்தியை அறிவிக்க ஏசாயா சுத்திகரிக்கப்பட்டும் வல்லமையூட்டப்பட்டும் இருக்கையில், அவனுடைய அழைப்பு உசியா இறந்த ஆண்டிலேயே வந்தது.

In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Isaiah 6:1.

உஸ்ஸியா ராஜா மரித்த ஆண்டில், நான் ஆண்டவரை உயர்ந்தும் மேன்மையாயும் இருந்த ஒரு சிங்காசனத்தின் மேல் வீற்றிருந்தவராகக் கண்டேன்; அவருடைய ஆடையோரம் ஆலயத்தை நிரப்பிற்று. ஏசாயா 6:1.

Uzziah’s death was preceded by the rebellion he manifested that paralleled and aligned with the rebellion of Ptolemy just after the victory at the battle of Raphia. Uzziah and Ptolemy are symbols of a southern king whose heart has been lifted up, who rebel by seeking to combining their state authority with church authority. When Uzziah attempted to combine church and state, the leprosy on his forehead typified the mark of the beast.

உசியாவின் மரணத்திற்கு முன்னதாக, ராபியா யுத்தத்தில் பெற்ற வெற்றிக்குப் பின்னர் உடனே ப்டொலெமி வெளிப்படுத்திய கலகத்துடன் ஒத்திருக்கும் மற்றும் அதனுடன் இணைந்திருக்கும் ஒரு கலகத்தை அவன் வெளிப்படுத்தினான். உசியாவும் ப்டொலெமியும், இருதயம் மேம்பெருமையடைந்த தெற்கின் ராஜாவைக் குறிக்கும் அடையாளங்களாக இருந்து, அரசின் அதிகாரத்தைச் சபையின் அதிகாரத்துடன் இணைக்க முயல்வதன் மூலம் கலகிக்கிறார்கள். உசியா சபையையும் அரசையும் ஒன்றிணைக்க முயன்றபோது, அவன் நெற்றியில் ஏற்பட்ட குஷ்டம் மிருகத்தின் முத்திரைக்கான முன்னடையாளமாக அமைந்தது.

And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Revelation 14:9–11.

மூன்றாம் தூதன் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து, உரத்த சத்தத்தோடு கூறினான்: எவனாவது மிருகத்தையும் அதன் உருவத்தையும் வணங்கி, தன் நெற்றியிலோ தன் கையிலோ அதன் முத்திரையை ஏற்றுக்கொண்டால், அவனும் தேவனுடைய கோபத்தின் திராட்சரசத்தைப் பானம்பண்ணுவான்; அது அவருடைய சினத்தின் பாத்திரத்தில் கலப்பில்லாமல் ஊற்றப்பட்டிருக்கிறது; மேலும் பரிசுத்த தூதர்களின் சந்நிதியிலும் ஆட்டுக்குட்டியானவரின் சந்நிதியிலும் அவன் நெருப்பினாலும் கந்தகத்தினாலும் வேதனைப்படுத்தப்படுவான். அவர்களுடைய வேதனையின் புகை என்றென்றைக்கும் எழும்பிக்கொண்டிருக்கிறது; மிருகத்தையும் அதன் உருவத்தையும் வணங்குகிறவர்களுக்கும், அதன் நாமத்தின் முத்திரையை ஏற்றுக்கொள்கிற எவனுக்கும், இரவும் பகலும் இளைப்பாறுதல் இல்லை. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 14:9–11.

Uzziah then represents a progressive death from the time of his rebellious attempt to combine church and state. He then represents a lame-duck co-regency with his son for eleven years. Uzziah lived for eleven years after his rebellion. The beginning of his rebellion symbolizes the Sunday law, where church and state are combined and the mark of the beast is enforced. Eleven years later he died, representing the end of his reign as king of the southern kingdom of Judah, which was the glorious land, which is the United States.

அதன் பின்னர் உசியா, சபையையும் அரசையும் ஒன்றிணைக்க மேற்கொண்ட அவனுடைய கலகமிக்க முயற்சியின் காலத்திலிருந்து தொடங்கிய ஒரு முன்னேற்றமடைந்த மரணத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். பின்னர், அவன் தன் மகனுடன் பதினொன்று ஆண்டுகள் அதிகாரம் குன்றிய இணை-ஆட்சியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். உசியா தன் கலகத்திற்குப் பிறகு பதினொன்று ஆண்டுகள் உயிருடன் இருந்தான். அவன் கலகத்தின் ஆரம்பம், சபையும் அரசும் ஒன்றிணைக்கப்பட்டு மிருகத்தின் முத்திரை அமல்படுத்தப்படும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. பதினொன்று ஆண்டுகள் கழித்து அவன் இறந்தான்; இது தெற்கத்திய இராச்சியமான யூதாவின் அரசனாகிய அவன் ஆட்சியின் முடிவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; அந்த யூதா மகிமையான தேசமாக இருந்தது, அது ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளாகும்.

In prophetic relation to Ptolemy, Uzziah represents Judah, the glorious land and apostate Protestantism, whereas; Ptolemy represents Egypt, which is the dragon power, whose religion is spiritualism. When the two kings are considered as parallel lines, Uzziah ceases to be an illustration of the glorious land and together they become a symbol of two nations. Egypt and Judah are symbols of the religions of spiritualism and apostate Protestantism. They are a symbol of the state and the church. The statecraft and the churchcraft they represent when they are aligned as one symbol contain two nations, as was the Medes and Persians, as was France’s Egypt and Sodom, as is the United States Republican and Protestant horns, as were the northern and southern kingdoms of Israel and Judah, as well as pagan Rome and papal Rome. As a symbol of two kingdoms, they are prophetically tied together by the temple in Jerusalem where both Uzziah and Ptolemy sought to sacrifice at the temple in Jerusalem. Two nations who both rebel at the same sanctuary.

தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பில் ப்டோலமியை ஒப்பிடுகையில், உசியா யூதாவையும், மகிமையான தேசத்தையும், விசுவாசதுரோகமான புராட்டஸ்டண்டுத்துவத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; அதேவேளையில், ப்டோலமி எகிப்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; அது நாகத்தின் வல்லமையாகும், அதன் மதம் ஆவியுலகவாதமாகும். இந்த இரு ராஜாக்களும் இணைவரிசைகளாகக் கருதப்படும்போது, உசியா மகிமையான தேசத்தின் ஓர் உவமையாக இருப்பதை நிறுத்துகிறார்; அப்பொழுது அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து இரண்டு ஜாதிகளின் அடையாளமாக ஆகின்றனர். எகிப்தும் யூதாவும் ஆவியுலகவாதமும் விசுவாசதுரோகமான புராட்டஸ்டண்டுத்துவமும் ஆகிய மதங்களின் அடையாளங்களாக உள்ளன. அவை அரசையும் சபையையும் குறிக்கும் அடையாளமாக உள்ளன. ஒரே அடையாளமாக அவை ஒருங்கிணைந்து நிற்கும் போது, அவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அரசியல் நயவஞ்சகத்தும் சபை நயவஞ்சகத்தும் இரண்டு ஜாதிகளை உள்ளடக்குகின்றன; மேதியரும் பாரசீகரும் அப்படியிருந்ததுபோலவும், பிரான்சின் எகிப்தும் சோதோமும் அப்படியிருந்ததுபோலவும், ஐக்கிய அமெரிக்காவின் குடியரசுக் கொம்பும் புராட்டஸ்டண்டுக் கொம்பும் அப்படியிருக்கின்றதுபோலவும், இஸ்ரவேலும் யூதாவும் ஆன வடக்கு மற்றும் தெற்கு ராஜ்யங்கள் அப்படியிருந்ததுபோலவும், அத்துடன் அஞ்ஞான ரோமும் பாப்பரச ரோமும் அப்படியிருந்ததுபோலவும் ஆகும். இரண்டு ராஜ்யங்களின் அடையாளமாக, எருசலேமிலுள்ள ஆலயத்தினால் அவை தீர்க்கதரிசன ரீதியாக ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன; அங்கேயே உசியாவும் ப்டோலமியும் எருசலேமிலுள்ள ஆலயத்தில் பலியிட முனைந்தனர். ஒரே பரிசுத்தஸ்தலத்துக்கு எதிராகக் கிளர்ச்சியெழும் இரண்டு ஜாதிகள்.

It is important to notice that the rebellion of both kings was in relation to the temple at Jerusalem, which is a symbol of the temple where Daniel saw Christ in chapter ten. Both these king’s histories align at the Ukrainian War, and in so doing they begin their testimony in 2014. They both were lifted up with military victories represented by the battle of Raphia in verse eleven. Raphia marks the borderland of the sixth kingdom of Bible prophecy and the threefold union of the Sunday law. It is also the border of the transition of the church militant unto the church triumphant.

இரு அரசர்களின் கிளர்ச்சியும் எருசலேமிலுள்ள ஆலயத்துடன் தொடர்புடையதாக இருந்தது என்பதை கவனிப்பது முக்கியமானது; தானியேல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் கிறிஸ்துவைக் கண்ட ஆலயத்தின் அடையாளமாக அது இருக்கிறது. இந்த இரு அரசர்களின் வரலாறுகளும் உக்ரைன் போரின் நிலையில் ஒன்றிணைகின்றன; அப்படிச் செய்வதன்மூலம் அவர்கள் 2014 ஆம் ஆண்டில் தங்கள் சாட்சியைத் தொடங்குகின்றனர். பதினொன்றாம் வசனத்தில் ராப்பியா யுத்தத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட இராணுவ வெற்றிகளினால் அவர்கள் இருவரும் உயர்த்தப்பட்டனர். ராப்பியா, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் இராஜ்யத்தின் எல்லைப்பகுதியையும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் மும்மடங்கு ஐக்கியத்தையும் குறிக்கிறது. மேலும் அது போராடும் திருச்சபையிலிருந்து வெற்றிகொண்ட திருச்சபைக்கான மாற்றத்தின் எல்லையாகவும் உள்ளது.

After 2014, the richest king announced his intention to run for the presidency in 2015. In 2020 the richest king, representing the Republican horn received its deadly wound that would later be healed. In 2022 the Ukrainian War escalated. Trump then returned in fulfillment of verse thirteen, in the election of 2024. In July of 2023, a voice in the wilderness was sounded. December 31, 2023 the Protestant horn was resurrected, as was the Republican horn in the election of 2024, when Trump returned and then in 2025 the foundation test ended with the arrival of the temple test.

2014க்கு பின்னர், மிகச் செல்வந்த ராஜா 2015ஆம் ஆண்டில் ஜனாதிபதி பதவிக்குப் போட்டியிடும் தனது நோக்கத்தை அறிவித்தான். 2020ஆம் ஆண்டில், குடியரசுக் கொம்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மிகச் செல்வந்த ராஜா, பின்னர் குணமாகப்போகும் தன் மரணகரமான காயத்தைப் பெற்றான். 2022ஆம் ஆண்டில் உக்ரைனியப் போர் தீவிரமடைந்தது. பின்னர் 2024ஆம் ஆண்டின் தேர்தலில், பதிமூன்றாம் வசனத்தின் நிறைவேற்றமாக, டிரம்ப் திரும்பிவந்தான். 2023ஆம் ஆண்டின் ஜூலை மாதத்தில், வனாந்தரத்தில் ஒரு சத்தம் ஒலிக்கப்பட்டது. 2023 டிசம்பர் 31 அன்று, 2024ஆம் ஆண்டின் தேர்தலில் குடியரசுக் கொம்பு உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டதுபோலவே, புராட்டஸ்டன்ட் கொம்பும் உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டது; அப்பொழுது டிரம்ப் திரும்பிவந்தான், பின்னர் 2025ஆம் ஆண்டில், ஆலயச் சோதனையின் வருகையுடன் அடித்தளச் சோதனை முடிவுக்கு வந்தது.

1989

The truths which were unsealed in 1989 was twofold. The prophetic parallels of the reform movements and the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the same time. There are certain prophetic rules that were employed to establish the initial message of verse forty. Some of those very truths are now the key to the hidden history of the very same verse where those prophetic gems were discovered. I’ll give you an example.

1989 ஆம் ஆண்டில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட சத்தியங்கள் இருமடங்கானவை. மறுசீர்திருத்த இயக்கங்களின் தீர்க்கதரிசன ஒப்புமைகளும் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களும் ஒரே காலத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்டன. நாற்பதாம் வசனத்தின் ஆரம்பச் செய்தியை நிலைநிறுத்துவதற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட சில தீர்க்கதரிசன விதிகள் உள்ளன. அவற்றில் சில சத்தியங்களே, அந்தத் தீர்க்கதரிசன ரத்தினங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட அதே வசனத்தின் மறைந்த வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ள இப்போது திறவுகோலாக உள்ளன. நான் ஒரு உதாரணம் தருகிறேன்.

In 1989, there was no unified understanding in Adventism as to what the last six verses of Daniel represented. That lack of unification was twofold. There was no consensus of the meaning of the verses. Those who professed to have understanding of the verses presented human ideas mixed the theology of apostate Protestantism and Catholicism, the birthright heritage they received from their forefathers of the rebellion of 1863, when they fulfilled the role of the disobedient prophet at Jeroboam’s foundational rebellion. Those individual ideas of what the verses were private interpretations, at best. Their ideas of the verses were either contradictory to basic prophetic application, and often contrary to the very premise they themselves identified of the verses.

1989 ஆம் ஆண்டில், தானியேலின் கடைசி ஆறு வசனங்கள் எதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன என்பது குறித்து அட்வென்டிசத்தில் ஒருங்கிணைந்த புரிதல் எதுவும் இல்லை. அந்த ஒருமைப்பாட்டின்மை இருமுகமானதாக இருந்தது. அந்த வசனங்களின் அர்த்தம் குறித்து ஒருமித்த கருத்தே இல்லை. அந்த வசனங்களைப் பற்றிய புரிதல் உண்டென உரிமை கொண்டவர்கள், மனிதக் கருத்துக்களை மததுரோகமான புராட்டஸ்டண்டிசம் மற்றும் கத்தோலிக்கத்தின் தெய்வவியலுடன் கலந்தவாறு முன்வைத்தனர்; அது 1863 ஆம் ஆண்டின் கலகத்தில் தங்கள் முன்னோர்களிடமிருந்து அவர்கள் பெற்ற பிறப்புரிமைச் சுதந்தரம் ஆகும்; அப்போது அவர்கள், யெரொபெயாமின் அடித்தளக் கலகத்தில் கீழ்ப்படியாத தீர்க்கதரிசியின் பங்கினை நிறைவேற்றினர். அந்த வசனங்கள் என்னவென்பதைப் பற்றிய அவ்வகை தனிநபர் கருத்துக்கள், மிகுதியாகச் சொன்னால், தனிப்பட்ட விளக்கங்களே ஆகும். அந்த வசனங்களைப் பற்றிய அவர்களின் கருத்துக்கள், அடிப்படைத் தீர்க்கதரிசனப் பயன்பாட்டிற்கே முரணானவையாக இருந்தன; மேலும் பல வேளைகளில், அந்த வசனங்களைப் பற்றித் தாங்களே அடையாளப்படுத்திய அடிப்படைக் கருத்துக்கே எதிரானவையாகவும் இருந்தன.

What we saw in the verses was a consistent understanding of all six verses. It was the consistency of the message we saw that encouraged me to present my understanding, even when I knew all of Adventism rejected what I understood. What we understood of those verses was published first in 1996, and the understanding there set forth has only grown stronger as time has marched out over thirty years!

அந்த வசனங்களில் நாம் கண்டது, அந்த ஆறு வசனங்களின் அனைத்திற்கும் ஒருமித்த விளக்கமாக இருந்தது. நாம் கண்ட செய்தியின் அந்த ஒருமித்த தன்மையே, நான் புரிந்துகொண்டதை முழு அட்வென்டிசமும் நிராகரிக்கிறது என்பதை அறிந்திருந்தபோதிலும், என் புரிதலை முன்வைக்க என்னை ஊக்குவித்தது. அந்த வசனங்களைப் பற்றி நாம் புரிந்துகொண்டது முதன்முதலில் 1996-ல் வெளியிடப்பட்டது; அங்கே முன்வைக்கப்பட்ட அந்தப் புரிதல், முப்பது ஆண்டுகள் கடந்துவரும் காலப்போக்கில் இன்னும் வலிமைபெற்றதேயன்றி வேறில்லை!

If you consider the very first reference in the magazine The Time of the End, you find Testimonies, volume 9, page 11. Five years before 9/11, the magazine starts with 9/11. One of those understandings that encouraged me was in understanding that at “the time of the end” in verse forty, the kings of the north and south were spiritual, not literal powers. At that time, I already knew that Sister White said that the books of Daniel and Revelation are the same book, and that the same line of prophecy that is in Daniel, is taken up by John in the Revelation. I had found that in Revelation eleven, which was fulfilled in the history surrounding the time of the end in 1798; Sister White’s commentary upon the chapter clearly teaches that France was spiritual Egypt, and she was just as clear that in Revelation seventeen, the whore upon the beast was spiritual Babylon.

நீங்கள் *The Time of the End* என்ற இதழில் உள்ள முதல் குறிப்பையே கவனித்தால், *Testimonies*, தொகுதி 9, பக்கம் 11 என்பதை காண்கிறீர்கள். 9/11ற்கு ஐந்து ஆண்டுகள் முன்பே, அந்த இதழ் 9/11 உடன் தொடங்குகிறது. என்னை உற்சாகப்படுத்திய புரிதல்களில் ஒன்றாக இருந்தது என்னவெனில், நாற்பதாம் வசனத்தில் வரும் “முடிவுகாலத்தில்” வடக்கின் ராஜாவும் தெற்கின் ராஜாவும் நேரடியான வல்லரசுகள் அல்ல, ஆவிக்குரிய வல்லரசுகள் என்பதைக் கண்டுணர்ந்ததே. அந்த நேரத்தில், தானியேல் மற்றும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஆகிய புத்தகங்கள் ஒரே புத்தகம் என்றும், தானியேலில் உள்ள அதே தீர்க்கதரிசன வரிசை வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் யோவானால் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது என்றும் சகோதரி வைட் கூறியிருந்ததை நான் ஏற்கனவே அறிந்திருந்தேன். 1798 ஆம் ஆண்டின் முடிவுகாலத்தைச் சூழ்ந்த வரலாற்றில் நிறைவேறிய வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், அந்த அதிகாரத்தின் மீது சகோதரி வைட் அளித்த விளக்கம், பிரான்ஸ் ஆவிக்குரிய எகிப்தாக இருந்தது என்பதைத் தெளிவாகப் போதிக்கிறது; அதேபோலவே, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில், மிருகத்தின் மேல் இருந்த வேசி ஆவிக்குரிய பாபிலோன் என்பதையும் அவர் அதே அளவு தெளிவாகக் கூறினார்.

Sister White’s identification of those two powers is in The Great Controversy, and those comments tie together John and Daniel’s testimony. The definition of the king of the south in Daniel chapter eleven is the power that controls Egypt, and the king of the north is the power who controls Babylon. When the Bible and Spirit of Prophecy worked in tandem to establish a truth by bringing Daniel and Revelation together to prove the point, was something I could never surrender to any misguided theologian, or misguided self-appointed leader of a self-supporting ministry.

அந்த இரண்டு அதிகாரங்களையும் சகோதரி வைட் அடையாளப்படுத்தியிருப்பது The Great Controversy என்னும் நூலில் காணப்படுகிறது; மேலும், அந்தக் குறிப்புகள் யோவானின் சாட்சியத்தையும் தானியேலின் சாட்சியத்தையும் ஒன்றிணைக்கின்றன. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் தெற்கின் ராஜாவுக்கான வரையறை, எகிப்தை கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரமே ஆகும்; வடக்கின் ராஜா என்பவன் பாபிலோனை கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரமாகும். தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் ஒன்றிணைக்கப்பட்டு ஒரு கருத்தை நிரூபிப்பதற்காக, வேதாகமமும் தீர்க்கதரிசன ஆவியும் இணைந்து செயல்பட்டு ஒரு சத்தியத்தை நிறுவியபோது, தவறாக வழிநடத்தப்பட்ட எந்தத் தெய்வவியலாளரிடத்திற்கும், அல்லது சுயஆதரவு ஊழியத்தின் தவறாக வழிநடத்தப்பட்ட சுயநியமனத் தலைவரிடத்திற்கும், நான் ஒருபோதும் அதை ஒப்புக்கொடுக்க முடியாத ஒன்றாயிருந்தது.

To understand Ptolemy and Uzziah as symbols of the battle of Raphia and the fallout that occurs after their hearts are lifted up, is to be governed by the fact that Ptolemy represents the dragon power who defeats the proxy power of Rome, only to lose to the proxy power who had defeated Ptolemy in verse ten and in 1989. The historical distinctions are purposeful and important.

ராபியா யுத்தத்தின் அடையாளங்களாகவும், அவர்களுடைய இருதயங்கள் உயர்த்தப்பட்ட பின்பு நிகழும் விளைவுகளின் அடையாளங்களாகவும் ப்டோலமி மற்றும் உசியாவை உணர்ந்து கொள்வது, ப்டோலமி ரோமின் பிரதிநிதி வல்லமையை வெற்றிகொள்ளும் திராகோன் வல்லமையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்; ஆனால் பின்னர், பத்தாம் வசனத்திலும் 1989 ஆண்டிலும் ப்டோலமியை வென்றிருந்த அந்த பிரதிநிதி வல்லமையிடமே அவன் தோற்கிறான் என்ற உண்மையால் ஆளப்படுகிறது என்பதைக் குறிக்கிறது. வரலாற்றுச் சிறப்புவேறுபாடுகள் நோக்கமுடையவையும் முக்கியத்துவமுடையவையும் ஆகும்.

Uzziah receives the mark of the beast when he attempts to bring church and state together, Uzziah is the glorious land, and the glorious land was a major argument in the beginning of the message in 1989. Is the glorious land the United States, or is it the Seventh-day Adventist church? Those who then held to the erroneous idea that the glorious land is the Adventist church, along with any who still do—would argue that the glorious holy mountain of verse forty-five was clearly God’s church, so that meant to them, that a mountain and a land were the same symbol. Standard human reasoning, I suppose.

உசியா, திருச்சபையையும் அரசையும் ஒன்றிணைக்க முயலும்போது, மிருகத்தின் முத்திரையைப் பெறுகிறான்; உசியாவே மகிமையான தேசம்; மேலும் 1989-ஆம் ஆண்டில் செய்தியின் ஆரம்பத்தில் மகிமையான தேசம் ஒரு முக்கியமான வாதமாக இருந்தது. மகிமையான தேசம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளா, அல்லது அது ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபையா? அப்பொழுது மகிமையான தேசம் அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபை என்ற தவறான கருத்தை பிடித்திருந்தவர்களும், இன்னும் அதைப் பிடித்திருக்கிற எவராயினும்—நாற்பத்தைந்தாம் வசனத்தில் வரும் மகிமையான பரிசுத்த மலை தெளிவாகவே தேவனுடைய திருச்சபை என்று வாதிப்பார்கள்; ஆகவே, ஒரு மலையும் ஒரு தேசமும் ஒரே சின்னம் என்று அது அவர்களுக்குப் பொருள்பட்டது. வழக்கமான மனிதத் தர்க்கம் என்று நினைக்கிறேன்.

Uzziah is the glorious land, and Ptolemy is Egypt. Uzziah, as the glorious land has the two horns of Protestantism and Republicanism. The political manifestation of Ptolemy is communism and its varied forms, and the religious manifestation of Ptolemy is spiritualism and its varied forms. A characteristic of the dragon power is that it is a confederacy, but the false prophet, who is the glorious land is a single nation with two horns.

உசியா மகிமையுள்ள தேசமாகும்; ப்டோலமி எகிப்தாகும். மகிமையுள்ள தேசமாகிய உசியாவுக்கு புரொட்டஸ்டண்டுத்துவமும் குடியரசுத்துவமும் என்னும் இரண்டு கொம்புகள் உள்ளன. ப்டோலமியின் அரசியல் வெளிப்பாடு கம்யூனிசமும் அதன் பல்வேறு வடிவங்களும் ஆகும்; ப்டோலமியின் சமய வெளிப்பாடு ஸ்பிரிட்வலிசமும் அதன் பல்வேறு வடிவங்களும் ஆகும். வலுசர்ப்பத்தின் அதிகாரத்தின் ஒரு சிறப்பியல்பு அது ஒரு கூட்டமைப்பாக இருப்பதே ஆகும்; ஆனால் மகிமையுள்ள தேசமாகிய பொய்த்தீர்க்கதரிசி, இரண்டு கொம்புகளையுடைய ஒரே தேசமாக இருக்கிறது.

Daniel eleven verse forty established that the United States was the proxy power of the papacy when the Soviet Union was swept away in 1989. This truth aligns with the role of the two-horned earth beast of Revelation thirteen, for the two books are the same.

1989 ஆம் ஆண்டில் சோவியத் ஒன்றியம் அடித்துச் செல்லப்பட்டபோது, ஐக்கிய அமெரிக்கா போப்பரசின் பிரதிநிதி வல்லமையாக இருந்தது என்பதை தானியேல் 11:40 நிறுவியது. இந்தச் சத்தியம் வெளிப்படுத்தல் 13-ஆம் அதிகாரத்தில் உள்ள இரு கொம்புகளையுடைய பூமியின் மிருகத்தின் பாத்திரத்துடன் ஒத்திசைக்கிறது; ஏனெனில் அந்த இரு புத்தகங்களும் ஒன்றே ஆகும்.

And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:11, 12.

பின்னும் நான் பூமியிலிருந்து மேலெழும்புகிற வேறொரு மிருகத்தைக் கண்டேன்; அதற்கு ஆட்டுக்குட்டியைப்போல இரண்டு கொம்புகள் இருந்தன; ஆனால் அது வலுசர்ப்பம்போல பேசினது. அது முதல் மிருகத்தின் சகல அதிகாரத்தையும் தன் முன்னிலையில் செயல்படுத்தி, கொல்லத்தக்க அதன் காயம் குணமான அந்த முதல் மிருகத்தையே பூமியும் அதில் வாசமிருக்கிறவர்களும் வணங்கும்படி செய்கிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 13:11, 12.

Revelation thirteen identifies the United States as the proxy power of the Papacy, for the earth beast “exerciseth al the power of the” beast out of the sea that came “before him.” In verse two the dragon of pagan Rome had given the Papacy its power, seat and great authority. The word translated as “power” means power, but in verse twelve it is a different word that is translated as “power,” meaning “delegated authority.”

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதின்மூன்று, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளை பாப்பரச ஆட்சியின் பிரதிநிதி அதிகாரமாக அடையாளப்படுத்துகிறது; ஏனெனில், பூமியிலிருந்து எழும் மிருகம், “தன் முன்னிருந்த” கடலிலிருந்து எழுந்த மிருகத்தின் “அனைத்து அதிகாரத்தையும் செயல்படுத்துகிறது.” இரண்டாம் வசனத்தில், அஜ்ஞான ரோமாவின் வல்லமையான மகா நாகம் பாப்பரச ஆட்சிக்கு அதன் வல்லமையையும், ஆசனத்தையும், பெரிய அதிகாரத்தையும் கொடுத்திருந்தது. “வல்லமை” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட சொல் வல்லமையையே குறிக்கிறது; ஆனால் பன்னிரண்டாம் வசனத்தில் “அதிகாரம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருப்பது வேறொரு சொல் ஆகும்; அதற்கு “ஒப்படைக்கப்பட்ட அதிகாரம்” என்று பொருள்.

The United States is the proxy power of the papacy, who has been typified by pagan Rome, who gave its military and economic support to the papacy as set forth in verse two. In doing so pagan Rome typified the United States who would also give its “chariots, ships and horsemen” to do the dirty-work of the papal power.

இரண்டாம் வசனத்தில் கூறப்பட்டபடி, பாப்பரசாட்சிக்கு தனது இராணுவ மற்றும் பொருளாதார ஆதரவைக் கொடுத்த புறமத ரோமால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்ட பாப்பரசாட்சியின் பிரதிநிதி வல்லமை அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் ஆகும். இவ்வாறு, புறமத ரோம், பாப்பரச அதிகாரத்தின் அசுத்தப் பணியைச் செய்யத் தனது “ரதங்களையும், கப்பல்களையும், குதிரைப்படையையும்” வழங்கவிருந்த அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளுக்கான முன்மாதிரியாக இருந்தது.

When the three battles of verse ten, eleven and fifteen were fulfilled in history, Antiochus Magnus was at each battle. This fact identifies that the power represented in the three battles is a proxy power of the beast, for it is always Antiochus, and Antiochus in 1989 was the proxy power of the United States.

பத்தாம், பதினொன்றாம், பதினைந்தாம் வசனங்களில் குறிப்பிடப்பட்ட மூன்று போர்களும் வரலாற்றில் நிறைவேறியபோது, அந்த ஒவ்வொரு போரிலும் அந்தியோகுஸ் மக்னஸ் இருந்தான். இந்த உண்மை, அந்த மூன்று போர்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வல்லமை மிருகத்தின் ஒரு மாற்று வல்லமையாக இருப்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது; ஏனெனில் அது எப்போதும் அந்தியோகுஸ்தான், மேலும் 1989 ஆம் ஆண்டில் அந்தியோகுஸ், ஐக்கிய அமெரிக்காவின் மாற்று வல்லமையாக இருந்தான்.

The three battles that lead to the Sunday law of verse sixteen bear the signature of Alpha and Omega, and also the structure of truth. It is the United States in the first battle and the third battle, identifying an alpha and omega in the first and last battle. The three battles that lead to the Sunday law of verse sixteen also bear the signature of truth. The proxy power of Nazi Ukraine is the battle in the middle that represents the rebellion of the middle waymark in the framework of the Hebrew word truth. The three battles represent 1989 unto the Sunday law, which means they represent the “hidden history” of verse forty.

பதினாறாம் வசனத்தின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் அந்த மூன்று போர்களும் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் என்ற முத்திரையையும், மேலும் சத்தியத்தின் கட்டமைப்பையும் தாங்குகின்றன. முதல் போரிலும் மூன்றாம் போரிலும் ஐக்கிய அமெரிக்காவே இருப்பதால், முதல் மற்றும் கடைசி போர்களில் ஒரு ஆல்பாவையும் ஓமேகாவையும் அது அடையாளப்படுத்துகிறது. பதினாறாம் வசனத்தின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் அந்த மூன்று போர்களும் சத்தியத்தின் முத்திரையையும் தாங்குகின்றன. நாசி உக்ரைனின் பிரதிநிதி அதிகாரமே, எபிரேய வார்த்தையான “சத்தியம்” என்பதின் கட்டமைப்பில் நடுப்பகுதி வழிக்குறியின் கிளர்ச்சியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் நடுப்போர் ஆகும். அந்த மூன்று போர்களும் 1989 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான காலத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; அதாவது, அவை நாற்பதாம் வசனத்தின் “மறைக்கப்பட்ட வரலாறு”வை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

Verse eleven of Revelation eleven identifies 2023, as the point where both horns are resurrected. Daniel eleven, verse eleven identifies the very same period of history. The internal line of prophecy and the external line of prophecy align in 2023. The internal line is the “thing” Daniel understood and the external line is the “vision” he understood.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 11ஆம் அதிகாரத்தின் 11ஆம் வசனம், இரு கொம்புகளும் உயிர்த்தெழும் திருப்புமுனையாக 2023ஆம் ஆண்டைக் குறிக்கிறது. தானியேல் 11ஆம் அதிகாரத்தின் 11ஆம் வசனமும் அதே வரலாற்றுக் காலத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. உள்வழி தீர்க்கதரிசனக் கோடும் வெளிவழி தீர்க்கதரிசனக் கோடும் 2023ஆம் ஆண்டில் ஒருமித்துச் சேர்கின்றன. உள்வழி என்பது தானியேல் புரிந்துகொண்ட “காரியம்”; வெளிவழி என்பது அவர் புரிந்துகொண்ட “தரிசனம்” ஆகும்.

The temple test that Daniel illustrates began at the twenty-second day, and twenty-two years after 9/11, which is the point that Isaiah entered the temple brings you to 2023. Isaiah identifies the death of Uzziah after living with leprosy for eleven years at 9/11. The work of erecting the temple consists of first laying the foundation, and thereafter erecting the temple and placing the cap stone which then leads to the third litmus test, represented by the feast of trumpets in the line of Leviticus twenty-three. The internal work of the everlasting gospel is accomplished during the history of the external line. In verse eleven Putin has been typified by Ptolemy, and king Uzziah provides a second witness to the illustration of the king of the south who is lifted up through military success, who thereafter attempts to insert themselves into the realm of religion.

தானியேல் எடுத்துக்காட்டும் ஆலயச் சோதனை இருபத்திரண்டாம் நாளில் ஆரம்பமானது; மேலும் 9/11-க்கு இருபத்திரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து, அதாவது ஏசாயா ஆலயத்திற்குள் நுழைந்த அந்தக் குறிப்புப் புள்ளி, உங்களை 2023 ஆம் ஆண்டிற்கு கொண்டு வருகிறது. பதினொன்று ஆண்டுகள் குஷ்டரோகவுடன் வாழ்ந்தபின் உசியா மரித்ததை ஏசாயா 9/11-இல் அடையாளப்படுத்துகிறார். ஆலயத்தை எழுப்பும் பணி முதலில் அஸ்திவாரத்தை இடுவதையும், அதன் பின்னர் ஆலயத்தை எழுப்பி, முடிக்கல்லை நிறுவுவதையும் கொண்டுள்ளது; இதுவே தொடர்ந்து லேவியராகமம் இருபத்துமூன்று என்ற வரிசையில் எக்காளப் பண்டிகையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் மூன்றாவது லிட்மஸ் சோதனைக்குக் கொண்டு செல்கிறது. நித்திய சுவிசேஷத்தின் உள்புறப் பணி, வெளிப்புற வரலாற்றின் காலப்பகுதியில் நிறைவேற்றப்படுகிறது. பதினொன்றாம் வசனத்தில் புடின், தாலமியால் முன்னடையாளமாகக் காட்டப்பட்டுள்ளார்; மேலும் இராணுவ வெற்றியின் மூலம் உயர்த்தப்பட்டு, அதன் பின்னர் மதத்தின் துறைக்குள் தம்மை நுழைக்க முயலுகிற தெற்கின் ராஜாவைப் பற்றிய எடுத்துக்காட்டிற்கு உசியா ராஜா இரண்டாவது சாட்சியை வழங்குகிறார்.

And the king of the south shall be moved with choler, and shall come forth and fight with him, even with the king of the north: and he shall set forth a great multitude; but the multitude shall be given into his hand. And when he hath taken away the multitude, his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it. Daniel 11:11, 12.

தெற்கின் ராஜா கோபமுற்று எழுந்து வந்து, வடக்கின் ராஜாவோடு, ஆம், அவனோடு போர் செய்யும்; அவன் ஒரு மிகப் பெரிய படைத்திரளை நிறுத்துவான்; ஆனாலும் அந்தப் படைத்திரள் அவன் கையில் ஒப்புக்கொடுக்கப்படும். அவன் அந்தப் படைத்திரளை அகற்றியபின், அவன் இருதயம் உயர்வடைந்து, பதினாயிரக்கணக்கான பலரை வீழ்த்துவான்; ஆயினும் அதினால் அவன் வலிமைப்படமாட்டான். தானியேல் 11:11, 12.

Uriah Smith addresses Ptolemy Philopator’s history and his attempt to offer sacrifices in Jerusalem’s temple.

உரியா ஸ்மித், ப்டோலமி பிலோபேட்டரின் வரலாறையும், எருசலேமின் ஆலயத்தில் பலிகளைச் செலுத்த அவர் மேற்கொண்ட முயற்சியையும் விவரிக்கிறார்.

“Ptolemy lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.

“தாலமி தன் வெற்றியைச் சிறப்பாகப் பயன்படுத்துவதற்கு வேண்டிய விவேகத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லை. தன் வெற்றியைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்திருந்தால், அண்டியாக்குஸின் முழு இராஜ்யத்திற்கும் அவன் அதிபதியாகி இருப்பான் என்பதற்கு மிகுந்த வாய்ப்புண்டு; ஆனால் சில மிரட்டல்களையும் சில அச்சுறுத்தல்களையும் செய்வதிலேயே திருப்தியடைந்து, தன் மிருகத்தனமான ஆசைகளின் இடையறாதவும் கட்டுப்பாடற்றதுமான இன்பவிலாசத்திற்கு தன்னை ஒப்புக்கொடுக்கும்படியாக, அவன் சமாதானம் செய்தான். இவ்வாறாக, தன் பகைவர்களை வென்றிருந்தபோதிலும், தன் தீய பழக்கங்களால் அவன் தோற்கடிக்கப்பட்டான்; மேலும், தாம் நிலைநிறுத்தியிருக்கக் கூடிய மகத்தான நாமத்தை மறந்தவனாய், விருந்து விலாசத்திலும் காமவிலாசத்திலும் தன் காலத்தைச் செலவிட்டான்.”

“His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him. But the lifting up of his heart was more especially manifested in his transactions with the Jews. Coming to Jerusalem, he there offered sacrifices, and was very desirous of entering into the most holy place of the temple, contrary to the law and religion of that place; but being, though with great difficulty, restrained, he left the place burning with anger against the whole nation of the Jews, and immediately commenced against them a terrible and relentless persecution. In Alexandria, where the Jews had resided since the days of Alexander, and enjoyed the privileges of the most favored citizens, forty thousand according to Eusebius, sixty thousand according to Jerome, were slain in this persecution. The rebellion of the Egyptians, and the massacre of the Jews, certainly were not calculated to strengthen him in his kingdom, but were sufficient rather almost totally to ruin it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

“அவனுடைய செழிப்பினால் அவன் இருதயம் மேன்மை கொண்டது; ஆனால் அதினால் அவன் பலப்படுத்தப்பட்டவனாக இருப்பதிலிருந்து மிகவும் தொலைவில் இருந்தான்; ஏனெனில் அதைப் பயனற்றும் இழிவானவாறும் அவன் பயன்படுத்திய விதமே, அவனுடைய சொந்த குடிமக்கள் அவனுக்கு விரோதமாகக் கலகம்பண்ணுவதற்கு காரணமானது. ஆனால் அவன் இருதயத்தின் மேன்மை உயர்ந்தது என்பது குறிப்பாக யூதர்களுடன் அவன் மேற்கொண்ட நடத்தைகளில் வெளிப்பட்டது. எருசலேமுக்கு வந்து, அங்கே அவன் பலிகளைச் செலுத்தினான்; மேலும் அந்த இடத்தின் நியாயப்பிரமாணத்திற்கும் மதத்திற்கும் விரோதமாக, ஆலயத்தின் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள் பிரவேசிக்க அவன் மிகுந்த ஆவலாயிருந்தான்; ஆனால் மிகுந்த சிரமத்துடனேயான தடுப்பின் மூலம் தடுக்கப்பட்டபோது, யூதர் ஜாதி முழுவதின்மேலும் கொந்தளிக்கும் கோபத்துடன் அந்த இடத்தை விட்டுப் புறப்பட்டு, உடனே அவர்களுக்கு விரோதமாக பயங்கரமானதும் இரக்கமற்றதுமான ஒரு துன்புறுத்தலை ஆரம்பித்தான். அலெக்சாண்டரின் நாட்களிலிருந்து யூதர்கள் வசித்து, மிகவும் அனுகூலிக்கப்பட்ட குடிமக்களின் சிறப்புரிமைகளை அனுபவித்துவந்த அலெக்சாந்திரியாவில், இந்தத் துன்புறுத்தலில் யூசேபியஸின் கூற்றின்படி நாற்பதாயிரம் பேரும், ஜெரோமின் கூற்றின்படி அறுபதாயிரம் பேரும் கொல்லப்பட்டனர். எகிப்தியரின் கலகமும், யூதர்களின் படுகொலையும், நிச்சயமாக அவனை அவன் ராஜ்யத்தில் பலப்படுத்தும்படியாக அமைந்தவை அல்ல; மாறாக, அதை ஏறக்குறைய முற்றிலும் சீர்குலைக்கப் போதுமானவையாக இருந்தன.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

Ptolemy Philopator’s military victory at Raphia in 217 BC, did not strengthen Ptolemy, but it caused “his heart to be lifted up.” Victory in the Ukrainian War will not strengthen Putin, but it will “lift up his heart,” as did military success cause king Uzziah to lift up his heart.

கி.மு. 217-ல் ராபியாவில் பெற்ற தாலமி பிலோபாதோரின் இராணுவ வெற்றி, தாலமியை வலுப்படுத்தவில்லை; ஆனால் அது “அவனுடைய இருதயத்தை உயரச்செய்தது.” உக்ரைனியப் போரில் கிடைக்கும் வெற்றி புதினை வலுப்படுத்தாது; ஆனால் அது “அவனுடைய இருதயத்தை உயரச்செய்யும்,” எப்படியெனில் இராணுவ வெற்றி உசியா ராஜாவின் இருதயத்தை உயரச்செய்ததுபோல.

And Uzziah prepared for them throughout all the host shields, and spears, and helmets, and habergeons, and bows, and slings to cast stones. And he made in Jerusalem engines, invented by cunning men, to be on the towers and upon the bulwarks, to shoot arrows and great stones withal. And his name spread far abroad; for he was marvellously helped, till he was strong. But when he was strong, his heart was lifted up to his destruction: for he transgressed against the Lord his God, and went into the temple of the Lord to burn incense upon the altar of incense. 2 Chronicles 26:14–16.

உஸ்ஸியா சகலப் படையினருக்கும் கேடகங்களையும், ஈட்டிகளையும், தலைக்கவசங்களையும், கவசங்களையும், வில்களையும், கற்களை எறியத் தக்க கவண்களையும் ஆயத்தப்படுத்தினான். மேலும், அம்புகளையும் பெரிய கற்களையும் எய்யும்படியாக, கோபுரங்களின்மேலும் அரண்களின்மேலும் இருக்கும்படி, திறமையுள்ள மனிதர் கண்டுபிடித்த யுத்தயந்திரங்களை எருசலேமில் உண்டாக்கினான். அவன் நாமம் தூரத் தூரமாகப் பரவியது; ஏனெனில் அவன் வல்லவனாகும் வரையில் அதிசயமாக உதவி செய்யப்பட்டான். ஆனால் அவன் வல்லவனானபோது, அவன் இருதயம் அவன் அழிவுக்கேற்றபடி உயர்ந்தது; அவன் தன் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு விரோதமாக அக்கிரமஞ்செய்து, தூபபலிபீடத்தின்மேல் தூபம் செலுத்தும்படி கர்த்தருடைய ஆலயத்துக்குள் சென்றான். 2 நாளாகமம் 26:14–16.

Two southern kings whose hearts were lifted up from military victories, attempted to enter the same temple and offer and offering, which only a priest was allowed to do. In both cases, the priests resisted the proud kings attempts to do so. One king then initiated a retaliation upon the Jews, and the other was struck in the forehead with leprosy.

படை வெற்றிகளினால் அவர்களுடைய இருதயங்கள் மேம்பட்டிருந்த தெற்கின் இரு அரசர்கள், ஆசாரியனுக்கே மட்டும் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த அதே ஆலயத்தில் நுழைந்து ஒரு காணிக்கையைச் செலுத்த முனைந்தார்கள். இரு சந்தர்ப்பங்களிலும், பெருமிதம் கொண்ட அந்த அரசர்கள் இதைச் செய்ய முயன்றபோது, ஆசாரியர்கள் அதற்கு எதிர்த்துநின்றனர். பின்னர் ஒருவன் யூதர்கள்மேல் பழிவாங்கும் செயலைத் தொடங்கினான்; மற்றொருவன் நெற்றியில் குஷ்டரோகத்தால் அடிக்கப்பட்டான்.

And Azariah the priest went in after him, and with him fourscore priests of the Lord, that were valiant men: And they withstood Uzziah the king, and said unto him, It appertaineth not unto thee, Uzziah, to burn incense unto the Lord, but to the priests the sons of Aaron, that are consecrated to burn incense: go out of the sanctuary; for thou hast trespassed; neither shall it be for thine honour from the Lord God. Then Uzziah was wroth, and had a censer in his hand to burn incense: and while he was wroth with the priests, the leprosy even rose up in his forehead before the priests in the house of the Lord, from beside the incense altar. And Azariah the chief priest, and all the priests, looked upon him, and, behold, he was leprous in his forehead, and they thrust him out from thence; yea, himself hasted also to go out, because the Lord had smitten him. And Uzziah the king was a leper unto the day of his death, and dwelt in a several house, being a leper; for he was cut off from the house of the Lord: and Jotham his son was over the king’s house, judging the people of the land. Now the rest of the acts of Uzziah, first and last, did Isaiah the prophet, the son of Amoz, write. 2 Chronicles 26:17–22.

அப்பொழுது ஆசாரியனாகிய அசரியா அவன் பின்னால் உள்ளே சென்றான்; அவனோடுகூட கர்த்தருடைய பராக்கிரமமுள்ள எண்பது ஆசாரியரும் இருந்தார்கள். அவர்கள் உசியா ராஜாவை எதிர்த்து நின்று அவனிடத்தில்: “உசியாவே, கர்த்தருக்குத் தூபம் செலுத்துவது உனக்குச் சார்ந்ததல்ல; தூபம் செலுத்தும்படிக்கு பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட ஆரோனின் குமாரராகிய ஆசாரியருக்கே அது உரியது; பரிசுத்த ஸ்தலத்திலிருந்து வெளியே போ; நீ அத்துமீறினாய்; இதனால் உனக்குக் கர்த்தராகிய தேவனிடத்திலிருந்து மகிமை உண்டாகாது” என்று சொன்னார்கள். அப்பொழுது உசியா கோபமடைந்தான்; தூபம் செலுத்துவதற்குத் தன் கையில் தூபக்கலசம் இருந்தது; அவன் ஆசாரியர்மேல் கோபித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, கர்த்தருடைய ஆலயத்தில் தூபப் பலிபீடத்தின் அருகில் ஆசாரியருக்கு முன்பாகவே அவன் நெற்றியில் குட்டரோகம் எழும்பியது. பிரதான ஆசாரியனாகிய அசரியாவும் எல்லா ஆசாரியரும் அவனைப் பார்த்தபோது, இதோ, அவன் நெற்றியில் குட்டரோகம் இருந்தது; அவர்கள் அவனை அங்கிருந்து விரட்டிவிட்டார்கள்; ஆம், கர்த்தர் அவனை அடித்திருந்ததினால், அவனும் தானே விரைவாக வெளியேறினான். உசியா ராஜா தன் மரண நாள்வரை குட்டரோகியாயிருந்தான்; குட்டரோகியான அவன் தனி வீட்டில் வாசம்பண்ணினான்; ஏனெனில் அவன் கர்த்தருடைய ஆலயத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டிருந்தான்; அவன் மகனாகிய யோத்தாம் ராஜவீட்டின்மேல் அதிகாரமாயிருந்து தேசத்தின் ஜனங்களை நியாயந்தீர்த்தான். உசியாவின் மற்ற வரலாறுகள், முதலானவையும் கடைசியானவையும், ஆமோசின் குமாரனாகிய ஏசாயா தீர்க்கதரிசி எழுதினான். 2 நாளாகமம் 26:17–22.

In 2014, the globalists of Europe and the Obama regime initiated a color revolution upon the nation of the Ukraine. In 2022 Russia began an invasion that will ultimately lead to a victory for Putin and Russia; represented by Ptolemy and Uzziah, the kings of the south. Verse twelve says that after the victory of Putin, “his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it.” History then records a progressive demise of his kingdom.

2014 ஆம் ஆண்டில், ஐரோப்பாவின் உலகமயவாதிகளும் ஒபாமா ஆட்சியும் உக்ரைன் தேசத்தின் மீது ஒரு வண்ணப் புரட்சியைத் தொடங்கின. 2022 ஆம் ஆண்டில் ரஷ்யா ஒரு படையெடுப்பை ஆரம்பித்தது; அது இறுதியில் தெற்கின் ராஜாக்களாகிய ப்டொலமையும் உஸ்ஸியாவும் குறிக்கும் புதினுக்கும் ரஷ்யாவுக்கும் ஒரு வெற்றிக்கே வழிநடத்தும். வசனம் பன்னிரண்டு, புதினின் வெற்றிக்குப் பின், “அவனுடைய இருதயம் உயர்வடையும்; அவன் அநேக பத்தாயிரங்களை வீழ்த்துவான்; ஆயினும் அதினால் அவன் பலப்படமாட்டான்” என்று கூறுகிறது. பின்னர் வரலாறு அவன் இராஜ்யத்தின் படிப்படியான வீழ்ச்சியைப் பதிவு செய்கிறது.

The progressive demise led to his death, and by the time Antiochus the Great retaliates for his loss at Raphia, Antiochus was no longer engaged with Ptolemy Philopator, Antiochus was then addressing a young child who was then Egypt’s ruler. A child is a symbol of the last generation, so at one level the child king that Antiochus defeats at Panium is the final generation of the kingdom of the south. At the practical level the child king represents weakness in relation to Antiochus’s strength.

மெல்லமெல்ல ஏற்பட்ட வீழ்ச்சி அவனுடைய மரணத்திற்குக் காரணமானது; மேலும், ராபியாவில் தமக்குக் ஏற்பட்ட இழப்பிற்காக அந்தியோகஸ் மகான் பழிவாங்கும் காலத்திற்குள், அந்தியோகஸ் இனி தொலெமி பிலோபாத்தோருடன் தொடர்புபட்டிருக்கவில்லை; அப்பொழுது அந்தியோகஸ் எகிப்தின் ஆட்சியாளனாக இருந்த ஒரு இளம் குழந்தையையே எதிர்கொண்டிருந்தான். ஒரு குழந்தை என்பது இறுதி தலைமுறையின் ஒரு அடையாளமாகும்; ஆகையால், ஒரு நிலையில், பானியத்தில் அந்தியோகஸ் தோற்கடிக்கும் அந்தக் குழந்தை-ராஜா தெற்கின் இராஜ்யத்தின் இறுதி தலைமுறையையே குறிக்கிறான். நடைமுறை நிலையில், அந்தக் குழந்தை-ராஜா, அந்தியோகஸின் வல்லமைக்கு ஒப்பிடுகையில் பலவீனத்தைக் குறிக்கிறான்.

“The peace concluded between Ptolemy Philopater and Antiochus lasted fourteen years. Meanwhile Ptolemy died from intemperance and debauchery, and was succeeded by his son, Ptolemy Epiphanes, a child then four or five years old. Antiochus, during the same time, having suppressed rebellion in his kingdom, and reduced and settled the eastern parts in their obedience, was at leisure for any enterprise when young Epiphanes came to the throne of Egypt; and thinking this too good an opportunity for enlarging his dominion to be let slip, he raised an immense army “greater than the former” (for he had collected many forces and acquired great riches in his eastern expedition), and set out against Egypt, expecting to have an easy victory over the infant king. How he succeeded we shall presently see; for here new complications enter into the affairs of these kingdoms, and new actors are introduced upon the stage of history.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 255.

“ப்டோலமி பிலோபேட்டரும் அந்தியோகஸும் இடையில் நிறைவேற்றப்பட்ட சமாதானம் பதினான்கு ஆண்டுகள் நீடித்தது. இதற்கிடையில் ப்டோலமி அளவின்மையாலும் காமவிலாசத்தாலும் மரணமடைந்தான்; பின்னர் அவனுடைய மகனாகிய ப்டோலமி எபிபானேஸ், அப்போது நான்கு அல்லது ஐந்து வயதுடைய ஒரு சிறுவனாயிருந்தபோதிலும், அவனுக்குப் பின்வந்தான். அதே காலத்தில் அந்தியோகஸ், தன் இராஜ்யத்தினுள் எழுந்த கலகத்தை அடக்கி, கிழக்குப் பகுதிகளைத் தன் கீழ்ப்படிதலுக்குள் கொண்டு வந்து நிலைநிறுத்தியபடியால், இளம் எபிபானேஸ் எகிப்தின் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்தபோது எத்தகைய முயற்சியையும் மேற்கொள்ளத் தக்க ஓய்வுநிலையிலிருந்தான்; மேலும், தன் ஆட்சியளவை விரிவுபடுத்துவதற்கான இத்தகைய உகந்த வாய்ப்பை நழுவவிடக்கூடாததாக எண்ணி, “முந்தையதைவிடப் பெரிய” ஒரு அளவற்ற படையை எழுப்பினான் (ஏனெனில் தன் கிழக்கத்திய படையெடுப்பில் பல படைத்தளங்களைச் சேர்த்திருந்ததோடு பெரும் செல்வத்தையும் பெற்றிருந்தான்), மேலும் தாலாட்டுப் பருவமுள்ள அந்த அரசனைக் எளிதில் வெல்லலாம் என்று எதிர்பார்த்து எகிப்துக்கு எதிராகப் புறப்பட்டான். அவன் எவ்வாறு வெற்றி பெற்றான் என்பதைக் நாம் விரைவில் காண்போம்; ஏனெனில் இங்கே இந்த இராஜ்யங்களின் நிகழ்வுகளில் புதிய சிக்கல்கள் நுழைகின்றன, மேலும் வரலாற்றின் மேடையில் புதிய நடிப்பாளர்கள் அறிமுகப்படுத்தப்படுகின்றனர்.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 255.

The King of the South

தெற்கின் ராஜா

To outline the final steps of Russia, is to outline the final steps of the prophetic king of the south. A prophetic characteristic of the spiritual king of the south that arrived in prophetic history at the time of the end in 1798—is how it comes to its end. It is also a prophetic characteristic of the king of the north, and the false prophet. Each of the three powers that lead the world to Armageddon have endings that are specifically identified in God’s Word. Whatever happens to Putin and Russia will have been typified with past lines of the king of the south.

ரஷ்யாவின் இறுதி படிகளை வரைவிடுவது என்பது, தீர்க்கதரிசனத்திலுள்ள தெற்கின் ராஜாவின் இறுதி படிகளை வரைவிடுவதற்குச் சமம். 1798 ஆம் ஆண்டில் முடிவுகாலத்தில் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் தோன்றிய ஆவிக்குரிய தெற்கின் ராஜாவின் ஒரு தீர்க்கதரிசனப் பண்பு—அவன் எவ்வாறு தன் முடிவை அடைகிறான் என்பதே ஆகும். அதேபோல், வடக்கின் ராஜாவினதும், பொய்த்தீர்க்கதரிசியினதும் ஒரு தீர்க்கதரிசனப் பண்பும் அதுவே ஆகும். உலகத்தை அர்மகெதோனுக்கு வழிநடத்தும் இந்த மூன்று அதிகாரங்களிலும் ஒவ்வொன்றின் முடிவும் தேவனுடைய வார்த்தையில் தனித்துவமாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. புடினுக்கும் ரஷ்யாவுக்கும் எது நிகழ்ந்தாலும், அது முன்நின்ற தெற்கின் ராஜாவின் வரிசைகளால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டிருக்கும்.

The examples of the spiritual king of the south’s demise were typified by the demise of the first spiritual king of the south, who was atheistic France during the period of the Revolution. The demise of the southern kingdom includes the demise of the southern king. Napoleon’s demise corresponds to the demise of France, and aligns with the demise of the next kingdom of the south, who was Russia. Russia as the modern king of the south began in revolution, just as France, as the king of the south, began with revolution.

தெற்கின் ஆவிக்குரிய இராஜாவின் வீழ்ச்சிக்கான எடுத்துக்காட்டுகள், புரட்சிக்காலத்தில் நாத்திகப் பிரான்சாக இருந்த முதல் ஆவிக்குரிய தெற்கின் இராஜாவின் வீழ்ச்சியினால் முன்மாதிரியாகக் காண்பிக்கப்பட்டன. தெற்கத்திய இராச்சியத்தின் வீழ்ச்சி, தெற்கத்திய இராஜாவின் வீழ்ச்சியையும் உள்ளடக்குகிறது. நெப்போலியனின் வீழ்ச்சி பிரான்சின் வீழ்ச்சியுடன் ஒத்துப்போகிறது; மேலும், தெற்கின் அடுத்த இராச்சியமாக இருந்த ரஷ்யாவின் வீழ்ச்சியுடனும் இணங்குகிறது. நவீன தெற்கின் இராஜாவாகிய ரஷ்யா, புரட்சியிலே தன் ஆரம்பத்தை பெற்றது; அதுபோலவே, தெற்கின் இராஜாவாகிய பிரான்சும் புரட்சியினாலே ஆரம்பமானது.

Revolution is a characteristic of the dragon, who is the symbol of the southern kings. The dragon, the primary symbol of the king of the south is Satan, and as he attempts a revolution at the end of the millennium, fire comes down out of heaven and devours him. His rebellion in heaven at the beginning was the alpha of his rebellion at the conclusion of the millennium.

புரட்சி என்பது தெற்கின் ராஜாக்களின் குறியீடான திராகனின் ஒரு பண்பாகும். தெற்கின் ராஜாவின் முதன்மையான குறியீடான திராகன் சாத்தானே; அவன் ஆயிரமாண்டின் முடிவில் ஒரு புரட்சியை முயற்சிக்கும்போது, வானத்திலிருந்து அக்கினி இறங்கி வந்து அவனை விழுங்கிவிடுகிறது. ஆரம்பத்தில் பரலோகத்தில் நிகழ்ந்த அவனுடைய கிளர்ச்சி, ஆயிரமாண்டின் நிறைவில் நிகழும் அவனுடைய கிளர்ச்சியின் அல்பாவாக இருந்தது.

In 1798, France prophetically took the throne as the spiritual king of the south during the French Revolution. That revolution swept through the nations of Europe and ultimately arrived at the Russian Revolution that was quickly followed by the Bolshevik Revolution in the same year.

1798ஆம் ஆண்டில், பிரெஞ்சுப் புரட்சிக்காலத்தில், பிரான்ஸ் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக தெற்கின் ஆவிக்குரிய ராஜாவாக சிங்காசனத்தை ஏற்றது. அந்தப் புரட்சி ஐரோப்பாவின் ஜாதிகளெங்கும் பரவி, இறுதியில் அதே ஆண்டில் விரைவாகத் தொடர்ந்த போல்ஷெவிக் புரட்சியால் பின்தொடரப்பட்ட ரஷ்யப் புரட்சியினை எட்டியது.

The Russian Revolution of 1917 consisted of two main steps: the February Revolution (which overthrew the Tsarist monarchy, ended autocracy, and established a provisional government amid a period of dual power with the Soviets) and the October Revolution (also called the Bolshevik Revolution, where the Bolsheviks under Lenin seized power in a coup, leading to the establishment of Soviet rule and the path to socialism/communism).

1917 ஆம் ஆண்டின் ரஷ்யப் புரட்சி இரண்டு முக்கிய கட்டங்களை உடையதாக இருந்தது: பிப்ரவரி புரட்சி (இது சார் மன்னராட்சியை கவிழ்த்து, தனிநாயக ஆட்சிக்குத் முடிவுகட்டி, சோவியத்துகளுடன் இரட்டை அதிகார நிலை நிலவிய காலக்கட்டத்தின் மத்தியிலே ஒரு இடைக்கால அரசை நிறுவியது) மற்றும் அக்டோபர் புரட்சி (இது போல்ஷெவிக் புரட்சி என்றும் அழைக்கப்படுகிறது; இதில் லெனின் தலைமையிலிருந்த போல்ஷெவிக்குகள் ஒரு ஆட்சி மாற்றச் சதியின் மூலம் அதிகாரத்தைப் பறித்தனர்; இதன் விளைவாக சோவியத் ஆட்சி நிறுவப்பட்டதோடு, சமூகவாதம்/கம்யூனிசம் நோக்கிய பாதையும் உருவானது).

In historical analyses and revolutionary theory (particularly from Marxist perspectives like those of Trotsky, Luxemburg, and others drawing parallels), the French Revolution (1789–1799) is often seen as typifying or providing a schema for the course of the Russian events. The two steps of the French Revolution that typified these Russian phases are:

வரலாற்றுப் பகுப்பாய்வுகளிலும் புரட்சிகரக் கோட்பாட்டிலும் (குறிப்பாக ட்ராட்ஸ்கி, லக்சம்பர்க், மற்றும் ஒப்புமைகளை இழைக்கும் பிறரின் மார்க்சியக் கண்ணோட்டங்களில்), பிரெஞ்சுப் புரட்சி (1789–1799) பெரும்பாலும் ரஷ்ய நிகழ்வுகளின் போக்கை முன்னிறுத்தும் ஒரு மாதிரியாகவோ அல்லது ஒரு வடிவமைப்பை வழங்குவதாகவோ கருதப்படுகிறது. ரஷ்யாவின் இக்கட்டங்களை முன்மாதிரியாகக் காட்டிய பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் இரு படிகள் பின்வருமாறு:

The initial moderate/constitutional phase (roughly 1789–1792), which aligns with the February Revolution. This French phase began with the storming of the Bastille, the convening of the Estates-General/National Assembly, the abolition of feudal privileges, the Declaration of the Rights of Man, and the establishment of a constitutional monarchy under the Girondins and moderate reformers. It overthrew absolute monarchy but retained elements of bourgeois/liberal governance and dual/contested power structures (e.g., between the Assembly and the lingering monarchy). Similarly, February 1917 ended Tsarism, but led to a bourgeois provisional government and dual power with the Soviets.

ஆரம்பகால மிதவாத/அரசியலமைப்புச் சார்ந்த கட்டம் (தோராயமாக 1789–1792), இது பிப்ரவரி புரட்சியுடன் ஒத்துப்போகிறது. இந்தப் பிரெஞ்சு கட்டம் பாஸ்டீல் கோட்டையின் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதலுடன், எஸ்டேட்ஸ்-ஜெனரல்/தேசிய சபை கூட்டப்படுதலுடன், நிலப்பிரபுத்துவச் சலுகைகள் ஒழிக்கப்பட்டதுடன், மனிதனின் உரிமைகள் பற்றிய பிரகடனம் வெளியிடப்பட்டதுடன், மற்றும் ஜிரோண்டின்களும் மிதவாதச் சீர்திருத்தவாதிகளும் கீழ் ஒரு அரசியலமைப்புச் சார்ந்த முடியாட்சி நிறுவப்பட்டதுடன் தொடங்கியது. இது முழுமையான முடியாட்சியை கவிழ்த்தது; ஆனால் புர்ஜுவா/தாராளவாத ஆட்சி அம்சங்களையும், இரட்டை/போட்டியிடப்பட்ட அதிகாரக் கட்டமைப்புகளையும் (எ.கா., சபைக்கும் இன்னும் நீடித்துக் கொண்டிருந்த முடியாட்சிக்கும் இடையில்) தக்கவைத்துக் கொண்டது. அதேபோல, 1917 பிப்ரவரி ஜாராட்சியை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தது; ஆனால் அது ஒரு புர்ஜுவா இடைக்கால அரசாங்கத்திற்கும், சோவியெட்களுடன் இணைந்த இரட்டை அதிகார அமைப்பிற்கும் வழிவகுத்தது.
The radical/Jacobin phase (roughly 1792–1794, including the establishment of the First Republic, the execution of Louis XVI, and the Reign of Terror under Robespierre and the Jacobins/Committee of Public Safety) aligns with the October (Bolshevik) Revolution. The Jacobins seized power from the more moderate Girondins through radical action, declared a republic, suppressed counter-revolution, and pushed the revolution toward deeper social transformation and defense against internal/external threats. This mirrors how the Bolsheviks overthrew the provisional government, consolidated proletarian/dictatorship-of-the-proletariat rule, and advanced revolutionary socialism.

அடிப்படைவாத/யாகோபின் கட்டம் (தோராயமாக 1792–1794; முதல் குடியரசின் நிறுவல், லூயி XVI-ன் தூக்குத்தண்டனை, மற்றும் ரோபஸ்பியர் மற்றும் யாகோபின்கள்/பொது பாதுகாப்புக் குழுவின் கீழ் நிகழ்ந்த பயங்கர ஆட்சி ஆகியவற்றை உள்ளடக்கி) அக்டோபர் (போல்ஷெவிக்) புரட்சியுடன் ஒத்திசைகிறது. யாகோபின்கள், மிதவாதமான ஜிரோந்தின்களிடமிருந்து தீவிர நடவடிக்கையின் மூலம் அதிகாரத்தைப் பறித்து, ஒரு குடியரசை அறிவித்து, எதிர்ப்புரட்சியை ஒடுக்கி, சமூக மாற்றத்தை மேலும் ஆழப்படுத்துவதற்கும் உள்நாட்டு/வெளிநாட்டு அச்சுறுத்தல்களுக்கு எதிராகப் புரட்சியைப் பாதுகாப்பதற்கும் அதனை முன்னேற்றினர். இது, போல்ஷெவிக்குகள் இடைக்கால அரசாங்கத்தை கவிழ்த்து, பாட்டாளி வர்க்கத்தின்/பாட்டாளி வர்க்கத்தின் ஆதிக்க ஆட்சியை நிலைநிறுத்தி, புரட்சிகர சமூகவாதத்தை முன்னெடுத்த விதத்தை பிரதிபலிக்கிறது.

These parallels emphasize how revolutions often follow a pattern: an initial broad uprising against the old regime (led by moderates/bourgeois forces), followed by a more extreme seizure of power by radicals to ‘save’ and deepen the revolution amid crisis. The Bolsheviks themselves consciously drew on the French example, viewing their October uprising as akin to the Jacobin coup—necessary to prevent counter-revolution and fulfill the revolution’s potential.

இந்த ஒற்றுமைகள், புரட்சிகள் அடிக்கடி ஒரு வகை முறைமையைப் பின்பற்றுகின்றன என்பதை வலியுறுத்துகின்றன: முதலில் பழைய ஆட்சிமுறைக்கு எதிராக பரந்தளவிலான ஒரு எழுச்சி (மிதவாத/புர்ஜுவா சக்திகளால் வழிநடத்தப்படும்) எழுகிறது; அதன் பின்னர், நெருக்கடியின் மத்தியில் புரட்சியை ‘காப்பாற்றவும்’ அதை மேலும் ஆழப்படுத்தவும், தீவிரவாதிகளால் அதிகாரம் இன்னும் கடுமையாகக் கைப்பற்றப்படுகிறது. போல்ஷெவிக்கர்களே தாமாகவே பிரெஞ்சு எடுத்துக்காட்டை விழிப்புணர்வுடன் முன்னுதாரணமாகக் கொண்டனர்; எதிர்ப்புரட்சியைத் தடுக்கவும், புரட்சியின் உட்கார்ந்திருந்த சாத்தியத்தை நிறைவேற்றவும் அவசியமான ஒன்றாக, தங்கள் அக்டோபர் எழுச்சியை ஜேக்கோபின் ஆட்சிக்கவிழ்ப்பிற்கு ஒப்பானதாகக் கருதினர்.

This typology appears in works like Trotsky’s History of the Russian Revolution (which explicitly compares the dual power phase in Russia to similar dynamics in France) and Rosa Luxemburg’s writings on the Russian events, where she notes the Russian Revolution’s first period (March–October) follows the schema of the French (and English) revolutions, with the Bolshevik takeover paralleling the Jacobin ascent.

இந்த வகைமாதிரி, Trotsky-யின் *History of the Russian Revolution* போன்ற படைப்புகளில் தோன்றுகிறது (அதில் ரஷ்யாவில் இருந்த இரட்டைஅதிகாரக் கட்டம், பிரான்சில் காணப்பட்ட ஒத்த இயக்கவியலுடன் வெளிப்படையாக ஒப்பிடப்படுகிறது); மேலும், ரஷ்ய நிகழ்வுகளைப் பற்றிய Rosa Luxemburg-ன் எழுத்துக்களிலும் இது காணப்படுகிறது. அங்கே, ரஷ்யப் புரட்சியின் முதல் காலம் (March–October), பிரெஞ்சு (மற்றும் ஆங்கில) புரட்சிகளின் வடிவமைப்பினைப் பின்பற்றுகிறது என்றும், Bolshevik-களின் ஆட்சிக்கைப்பற்றல் Jacobin-களின் எழுச்சிக்குச் சமாந்தரமானது என்றும் அவள் குறிப்பிடுகிறாள்.

Jesus always illustrates the end with the beginning, and the demise of Napoleon as the first spiritual king of the south followed the waymarks at the beginning of the revolution, and in so doing represented the demise of the Soviet Union.

இயேசு எப்போதும் முடிவை ஆரம்பத்தினால் விளக்கிக் காட்டுகிறார்; மேலும், தெற்கின் முதல் ஆவிக்குரிய ராஜாவாகிய நெப்போலியனின் வீழ்ச்சி, புரட்சியின் ஆரம்பத்தில் அமைக்கப்பட்ட வழிக்குறிகளைத் தொடர்ந்து நிகழ்ந்தது; அப்படிச் செய்வதன் மூலம் அது சோவியத் ஒன்றியத்தின் வீழ்ச்சியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது.

Napoleon’s progressive (step-by-step) demise aligns closely with the Soviet Union’s gradual decline and 1991 collapse, in the same typological framework where the French Revolution’s two phases prefigured the Russian Revolution’s February and October 1917 stages. The parallel extends into the post-radical consolidation phase (Bonapartism) and its inevitable unraveling. This draws from both general historical patterns and Marxist analyses (especially Trotsky’s in The Revolution Betrayed and related works), which treat Napoleon as the archetype of Bonapartism: a strongman regime that arises after a revolution’s radical peak, balances between classes, preserves key structural gains of the revolution (while suppressing its democratic thrust), builds a personal/military-bureaucratic empire, overextends, and then suffers a phased collapse leading to partial restoration of the old order.

நெப்போலியனின் முன்னேற்றமான (படிப்படையான) வீழ்ச்சி, பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் இரு கட்டங்கள் ரஷ்யப் புரட்சியின் 1917 பிப்ரவரி மற்றும் அக்டோபர் கட்டங்களை முன்குறித்த அதே மாதிரிவகைச் சட்டகத்தில், சோவியத் ஒன்றியத்தின் படிப்படியான சிதைவு மற்றும் 1991 ஆம் ஆண்டுக் கவிழ்ச்சியுடன் மிக நெருக்கமாக ஒத்துப்போகிறது. இந்த இணைமை, புரட்சிக்குப் பிந்தைய தீவிரவாத-பிந்தைய ஒருங்கிணைப்பு கட்டத்திற்கும் (போனபார்டிசம்), அதன் தவிர்க்கமுடியாத அவிழ்விற்கும் விரிகிறது. இது பொதுவான வரலாற்று வடிவமைப்புகளிலிருந்தும், மார்க்சிய ஆய்வுகளிலிருந்தும் (சிறப்பாக The Revolution Betrayed மற்றும் தொடர்புடைய படைப்புகளில் ட்ராட்ஸ்கியின் ஆய்வுகள்) பெற்றெடுக்கப்படுகிறது; அவை நெப்போலியனை போனபார்டிசத்தின் மூலமாதிரியாகக் கருதுகின்றன: ஒரு புரட்சியின் தீவிர உச்சிக்குப் பின் எழும், வர்க்கங்களுக்கிடையில் சமநிலை பேணும், புரட்சியின் முக்கிய கட்டமைப்புச் சாதனைகளைப் பாதுகாக்கும் (அதேவேளை அதன் ஜனநாயக உந்துதலை ஒடுக்கியும்), தனிநபர்/இராணுவ-அலுவலக ஆட்சிப் பேரரசை உருவாக்கும், அளவுக்கு மீறி விரிவடையும், பின்னர் பழைய ஒழுங்கின் பகுதியளவு மீள்நிலைப்படுத்தலுக்குக் கொண்டுசெல்லும் கட்டமுறை வீழ்ச்சியை அனுபவிக்கும் வலுவான ஒராட்சித் திட்டம்.

Napoleon’s Bonapartist Rise Parallels the Stalinist Consolidation

நெப்போலியனின் போனபார்டிய உயர்வு, ஸ்டாலினிய அதிகார ஒருங்கிணைப்புக்கு இணையாக உள்ளது

After the Jacobin radical phase and Thermidorian reaction (1794), the unstable Directory (1795–1799), Napoleon’s 18 Brumaire coup (1799) establishes the Consulate, then the Empire (1804). He codifies and exports bourgeois revolutionary gains (Napoleonic Code, end of feudal privileges, strong centralized state) but subordinates them to authoritarian rule, military glory, and a new elite.

யாகோபின் தீவிரவாதக் கட்டத்திற்கும் தெர்மிடோரியன் எதிர்வினைக்கும் (1794) பிந்தைய காலத்தில், நிலைதடுமாறிய டைரக்டரி ஆட்சி (1795–1799) நீடித்தது; அதன் பின்னர் நெப்போலியனின் 18 ப்ருமேர் ஆட்சிக்கவிழ்ப்பு (1799) கான்சுலேட்டை நிறுவி, அதனைத் தொடர்ந்து பேரரசையும் (1804) நிறுவியது. அவர் பூர்ஜுவா புரட்சியால் பெற்ற இலாபங்களைச் சட்டமாக்கி வெளிநாடுகளுக்குப் பரப்பினார் (நெப்போலியன் சட்டக் கோவை, சமந்தராட்சிச் சலுகைகளின் முடிவு, வலுவான மையப்படுத்தப்பட்ட அரசு); ஆனால் அவற்றை அதிகாரமைய ஆட்சி, இராணுவ மகிமை, மற்றும் புதிய உயர்வர்க்கத்திற்குக் கீழ்ப்படுத்தினார்.

After the Bolshevik/October radical phase and early Soviet experiments, bureaucratic degeneration sets in (especially from the mid-1920s). Stalin’s consolidation defeats the Left Opposition, enforces “socialism in one country,” and creates a police/military-bureaucratic dictatorship. The planned economy and nationalized property (core gains of October) are preserved but turned into tools of a privileged caste, with internationalism abandoned.

போல்ஷெவிக்/அக்டோபர் தீவிரக் கட்டமும் ஆரம்பகால சோவியத் பரிசோதனைகளும் கடந்தபின், அலுவலகப் பணியகச் சீரழிவு நிலைபெறுகிறது (குறிப்பாக 1920-களின் நடுப்பகுதியிலிருந்து). ஸ்டாலினின் அதிகார ஒருங்கிணைப்பு இடதுசாரி எதிர்ப்பைப் தோற்கடித்து, “ஒரே நாட்டில் சமூகவாதம்” என்ற கொள்கையைத் திணித்து, காவல்/இராணுவ-அலுவலகப் பணியகச் சர்வாதிகார ஆட்சியை உருவாக்குகிறது. திட்டமிட்ட பொருளாதாரமும் தேசியமயமாக்கப்பட்ட சொத்தும் (அக்டோபர் புரட்சியின் மையப் பயன்கள்) காக்கப்படுகின்றன; ஆனால் அவை அனைத்துலகத்துவம் கைவிடப்பட்ட நிலையில், சிறப்புரிமை பெற்ற ஒரு சாதியின் கருவிகளாக மாற்றப்படுகின்றன.

In both cases, the revolutionary energy is “frozen” and redirected into state power and expansion under a single figure or apparatus (Trotsky explicitly called the Stalin regime a form of “Soviet Bonapartism,” closer to Napoleon’s Empire than the Consulate).

இரு சந்தர்ப்பங்களிலும், புரட்சிகர ஆற்றல் “உறையவைக்கப்பட்டு,” ஒரே நபர் அல்லது ஒரே அரசியல்-அரசு இயந்திரத்தின் கீழ் அரசின் அதிகாரமாகவும் விரிவாக்கமாகவும் மறுதிசை திருப்பப்படுகிறது (ட்ராட்ஸ்கி, ஸ்டாலின் ஆட்சியை வெளிப்படையாக “சோவியத் போனபார்ட்டிசம்” என்றொரு வடிவமாக அழைத்தார்; அது கான்சுலேட்டை விட நெப்போலியனின் பேரரசுக்கு அதிகம் நெருக்கமானது).

The Step-by-Step Collapse

படிப்படையான சரிவு

This is the core alignment—the decline is not one sudden event but a successive series of erosions driven by overextension, internal contradictions, military quagmires, loss of peripheral control, failed reforms, and final dissolution/restoration.

இதுவே மைய ஒத்திசைவு—வீழ்ச்சி என்பது ஒரே திடீர் நிகழ்வு அல்ல; மாறாக, அளவுக்கு மீறிய விரிவாக்கம், உள்முரண்பாடுகள், இராணுவச் சதுப்புநிலைகள், விளிம்பு பகுதிகள்மீதான கட்டுப்பாட்டின் இழப்பு, தோல்வியுற்ற சீர்திருத்தங்கள், மேலும் இறுதியான சிதைவு/மீட்பு ஆகியவற்றால் முன்னெடுக்கப்படும் தொடர்ச்சியான அரிப்புகளின் வரிசையாகும்.

Napoleonic side (1812 to 1815)

நெப்போலியன் தரப்பு (1812 முதல் 1815 வரை)

1812: Disastrous invasion of Russia—Grande Armée (600,000 men) decimated by logistics, winter, and resistance. Catastrophic turning point; massive loss of prestige and manpower.

1812: ரஷ்யாவின்மீது பேரழிவான படையெடுப்பு—கிராண்டே ஆர்மே (600,000 வீரர்கள்) விநியோகச் சிக்கல்கள், குளிர்காலம், மற்றும் எதிர்ப்பினால் சிதைக்கப்பட்டது. பேரழிவூட்டும் திருப்புமுனை; மதிப்பும் படைவலிமையும் மிகுந்த அளவில் இழக்கப்பட்டன.
1813: Coalition forms against him; defeat at Leipzig (“Battle of the Nations”)—loss of German allies and territories; empire begins shrinking.

1813: அவனை எதிர்த்து கூட்டணி அமைக்கப்படுகிறது; லைப்சிக் (“ஜாதிகளின் போர்”) யுத்தத்தில் தோல்வி—ஜெர்மன் கூட்டாளிகளையும் பிரதேசங்களையும் இழத்தல்; பேரரசு சுருங்கத் தொடங்குகிறது.
1814: Allies invade France proper; Paris falls; Napoleon abdicates and is exiled to Elba.

1814: கூட்டணி நாடுகள் பிரான்சின் தாயகப் பகுதிக்குள் படையெடுக்கின்றன; பாரிஸ் வீழ்கிறது; நெப்போலியன் ஆட்சியைத் துறந்து எல்பா தீவுக்கு நாடுகடத்தப்படுகிறார்.
1815: Brief return (Hundred Days), final defeat at Waterloo; permanent exile to St. Helena; Bourbon monarchy restored (reactionary rollback of revolutionary gains, though not total—some legal/administrative changes survived).

1815: சுருக்கமான மீள்வரவு (நூறு நாட்கள்), வாட்டர்லூவில் இறுதி தோல்வி; செயின்ட் ஹெலேனாவுக்கு நிரந்தர நாடுகடத்தல்; போர்பன் அரசாட்சி மீள நிறுவப்பட்டது (புரட்சியால் கிடைத்த முன்னேற்றங்களைப் பிற்போக்காக மாற்றியமைத்தல், ஆனால் முழுமையாக அல்ல—சில சட்ட/நிர்வாக மாற்றங்கள் நீடித்தன).

Soviet side (1970s to 1991)

சோவியத் தரப்பு (1970களிலிருந்து 1991 வரை)

Late 1970s–1980s: Economic stagnation (“zastoi” under Brezhnev), chronic shortages, technological lag, and crippling arms race with the US/NATO—systemic overextension begins to hollow out the economy.

1970களின் இறுதி–1980கள்: பொருளாதார மந்தநிலை (பிரெஷ்நெவ் ஆட்சிக்கீழ் “zastoi”), நீடித்த பற்றாக்குறைகள், தொழில்நுட்பப் பிந்தடைவு, மற்றும் அமெரிக்கா/NATO உடனான முடங்கடிக்கும் ஆயுதப் போட்டி—அமைப்புசார் அளவுமீறிய விரிவடைவு பொருளாதாரத்தை உள்ளிருந்து வற்றச் செய்யத் தொடங்குகிறது.
1979–1989: Afghanistan war—Soviet “Vietnam”; quagmire drains resources, morale, and international standing (note the ironic parallel: Napoleon destroyed in Russia; USSR bled in a rugged, resistant theater).

1979–1989: ஆப்கானிஸ்தான் போர்—சோவியத் “வியட்நாம்”; வளங்கள், மனோத்திடம், மற்றும் சர்வதேச மரியாதை ஆகியவற்றைச் சுரண்டிக் கழித்த சேற்றுப்பிடிப்பு (இத்திலுள்ள விநோதமான ஒத்திசைவைக் கவனிக்கவும்: நெப்போலியன் ரஷ்யாவில் அழிந்தான்; சோவியத் ஒன்றியம் கடினமும் எதிர்ப்பும் நிரம்பிய போர்க்களத்தில் இரத்தம் சிந்தியது).
1985–1989: Gorbachev’s perestroika/glasnost reforms (attempted “saving” of the system, like some late Napoleonic adjustments) instead expose and accelerate contradictions; Eastern Bloc satellites revolt and break free (Berlin Wall falls November 9, 1989, regimes collapse across 1989–1990)—loss of the “outer empire,” exactly like Napoleon’s loss of allied states.

1985–1989: கோர்பச்சேவின் பெரெஸ்த்ரோய்கா/கிளாஸ்னோஸ்ட் சீர்திருத்தங்கள் (மறைந்தகால நெப்போலியன் செய்த சில சரிசெய்தல்களைப் போன்ற வகையில், அமைப்பை “காப்பாற்றும்” முயற்சிகள்) மாறாக அதன் உட்கருத்து முரண்பாடுகளை வெளிப்படுத்தி மேலும் வேகப்படுத்தின; கிழக்கு வட்டாரத்தின் துணைக்கோள் நாடுகள் கிளர்ச்சி செய்து தம்மை விடுவித்துக்கொண்டன (பெர்லின் சுவர் நவம்பர் 9, 1989 அன்று இடிந்தது; 1989–1990 முழுவதும் ஆட்சிமுறைகள் சரிந்தன)—“வெளிப்புற பேரரசின்” இழப்பு, நெப்போலியன் தன் கூட்டணி மாநிலங்களை இழந்ததற்கு முற்றிலும் ஒப்பானது.
1990–1991: Internal nationalist crises, republics declare sovereignty; August 1991 hardliner coup fails spectacularly; Gorbachev resigns December 25, 1991; USSR dissolves into 15 states. Capitalist restoration follows (Yeltsin-era shock therapy, oligarchs, privatization)—analogous to the Bourbon restoration: pre-revolutionary class elements (or their equivalents) return, rolling back full revolutionary property relations while keeping some administrative forms.

1990–1991: உள்நாட்டு தேசியவாத நெருக்கடிகள்; குடியரசுகள் இறையாண்மையை அறிவிக்கின்றன; 1991 ஆகஸ்டில் கடும்போக்குவாதிகளின் ஆட்சிக்கவிழ்ப்பு முயற்சி மிகப் பெரும் தோல்வியுறுகிறது; 1991 டிசம்பர் 25 அன்று கோர்பச்செவ் பதவி விலகுகிறார்; சோவியத் ஒன்றியம் 15 நாடுகளாகக் கலைக்கப்படுகிறது. இதனைத் தொடர்ந்து முதலாளித்துவ மறுநிறுவல் நிகழ்கிறது (யெல்ட்சின்-கால அதிர்ச்சி சிகிச்சை, ஒலிகார்க்குகள், தனியார்மயமாக்கல்)—இது போர்பன் மறுநிறுவலுக்கு ஒப்பானது: புரட்சிக்கு முன்பிருந்த வர்க்கக் கூறுகள் (அல்லது அவற்றின் இணையான வடிவங்கள்) மீண்டும் திரும்பி வந்து, சில நிர்வாக வடிவங்களைத் தக்கவைத்தபடியே, புரட்சியால் உருவான முழுமையான சொத்துறவுகளைப் பின்னுக்குத் தள்ளுகின்றன.

In both, the “empire” (French Continental System vs. Soviet Eastern Bloc/COMECON influence) fragments outward-in, internal decay accelerates, a final crisis exposes the hollowness, and the old social forces reassert (monarchy/capitalism). Bonapartism proves unsustainable—a “pyramid balanced on its point,” as Trotsky put it—because it rests on suppressing the revolution’s democratic base while defending (but distorting) its economic base amid hostile external pressures. The Soviet collapse was not “sudden” in the long view but the culmination of progressive internal rot, just as Napoleon’s empire did not vanish overnight but eroded through successive defeats until restoration.

இரண்டிலும், “பேரரசு” (French Continental System vs. Soviet Eastern Bloc/COMECON influence) வெளிப்புறத்திலிருந்து உள்புறமாகச் சிதறுகிறது; உள்மையான சீரழிவு வேகமடைகிறது; இறுதியான ஒரு நெருக்கடி அதன் உள்ளார்ந்த வெற்றுத்தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது; பழைய சமூக சக்திகள் மறுபடியும் தம்மை நிலைநிறுத்துகின்றன (முடியாட்சி/முதலாளித்துவம்). ட்ரோட்ஸ்கி கூறியபடி, போனபார்ட்டிசம்—“தன் முனையில் சமநிலைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு பிரமிடம்”—நிலைத்திருக்க முடியாததாக நிரூபிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில், அது பகைமைமிக்க வெளிப்புற அழுத்தங்களின் நடுவில் புரட்சியின் ஜனநாயக அடித்தளத்தை ஒடுக்குவதன்மேலும், அதன் பொருளாதார அடித்தளத்தைப் பாதுகாப்பதன்மேலும் (ஆனால் அதைச் சிதைத்துருப்பதன்மேலும்) சார்ந்திருக்கிறது. சோவியத் வீழ்ச்சி, நீண்டகாலப் பார்வையில், “திடீரென” நிகழ்ந்ததல்ல; மாறாக, அது படிப்படியாக முன்னேறிய உள்மையான அழுகலின் உச்சநிலையாக இருந்தது. அதுபோலவே, நெப்போலியனின் பேரரசும் ஒரே இரவில் மறைந்துபோகவில்லை; மாறாக, மீள்நிறுவல் நிகழும் வரை தொடர்ந்து ஏற்பட்ட தோல்விகளின் வழியாக அது மெதுவாகச் சிதைந்து வந்தது.

The beginning and ending of France and the Soviet Union align with the testimony of king Uzziah and Ptolemy. Ptolemy IV Philopator wins a decisive victory at the Battle of Raphia (217 BC) against the king of the north (Antiochus III), but “he shall not be strengthened by it”—he makes peace instead of pressing the advantage, returns to luxury and self-exaltation, then (per the record preserved in 3 Maccabees 1–2) Ptolemy visits Jerusalem after his triumph. His heart lifted up, he attempts to enter the Holy of Holies and offer sacrifice himself—an act of usurpation and defiance against the true God. He is divinely struck (paralysis), humiliated, and turns to persecution of God’s people. His reign thereafter is one of progressive decline: moral corruption, internal revolts, and loss of strength until his death. This is the exact mirror of King Uzziah (2 Chronicles 26:16–21) whose heart was lifted up after military success., who then entered the temple to burn incense (usurping the priests) and was struck with leprosy in the forehead, which was a public, visible judgment. From then on Uzziah lived in isolation, cut off from the house of the Lord, until death—a slow, lingering demise rather than instant destruction.

பிரான்சின் தொடக்கமும் முடிவும், சோவியத் ஒன்றியத்தின் தொடக்கமும் முடிவும், உஸ்ஸியா ராஜாவினதும் ப்டோலமியினதும் சாட்சியத்துடன் ஒத்திசைகின்றன. ப்டோலமி IV பிலோபாதோர், வடக்கின் ராஜாவாகிய ஆன்டியோகஸ் III-க்கு எதிராக ராபியா போரில் (கி.மு. 217) தீர்மானகரமான வெற்றியைப் பெறுகிறான்; ஆனால் “அதினால் அவன் பலப்படமாட்டான்”—அந்த மேலாதிக்கத்தைத் தொடர்ந்து அழுத்தமிடுவதற்குப் பதிலாக அவன் சமாதானம் செய்கிறான், ஆடம்பரத்திற்கும் சுயமகிமைப்படுத்தலுக்கும் திரும்புகிறான்; பின்னர் (3 மக்கபேயர் 1–2-ல் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ள பதிவின்படி) தனது வெற்றிக்குப் பிறகு ப்டோலமி எருசலேமுக்கு வருகை தருகிறான். அவன் இருதயம் மேன்மையடைந்ததால், அவன் பரிசுத்த பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் நுழைந்து தானே பலியிட முயலுகிறான்—இது உண்மையான தேவனுக்கு எதிரான அபகரிப்பும் வெளிப்படையான எதிர்ப்பும் ஆன செயல். அவன் தெய்வீகமாக அடிக்கப்படுகிறான் (முடக்குவாதத்தால்), அவமானப்படுத்தப்படுகிறான், பின்னர் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு எதிரான துன்புறுத்தலுக்குத் திரும்புகிறான். அதன்பிறகு அவன் ஆட்சி படிப்படையான வீழ்ச்சியினாலே குறிக்கப்படுகிறது: ஒழுக்கச்சிதைவு, உள்நாட்டு கிளர்ச்சிகள், மற்றும் மரணம் வரையிலும் வல்லமையின் இழப்பு. இது, இராணுவ வெற்றிக்குப் பிறகு இருதயம் மேன்மையடைந்த உஸ்ஸியா ராஜாவின் (2 நாளாகமம் 26:16–21) நிகழ்ச்சிக்கு அச்சு அசலான பிரதிபலிப்பாகும்; பின்னர் அவன் ஆலயத்திற்குள் நுழைந்து தூபம் எரிக்க முனைந்தான் (ஆசாரியரின் அதிகாரத்தை அபகரித்து), நெற்றியில் குஷ்டரோகவால் அடிக்கப்பட்டான்; அது பொதுவான, கண்கூடும் நியாயத்தீர்ப்பாக இருந்தது. அந்நேரத்திலிருந்து உஸ்ஸியா தனிமையில் வாழ்ந்தான்; கர்த்தருடைய ஆலயத்திலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டவனாய் மரணம் வரையில் இருந்தான்—உடனடி அழிவாக அல்ல, மெல்ல மெல்ல நீளும் ஓர் இறுதிக்கால சிதைவாக.

Both are southern kings whose pride manifests in a temple intrusion at Jerusalem, followed by a progressive, erosive ending instead of immediate collapse. This is the typological template for every later “king of the south.”

இருவரும் தெற்கின் ராஜாக்களே; அவர்களுடைய அகந்தை எருசலேமிலுள்ள ஆலயத்திற்குள் அத்துமீறிச் செல்வதில் வெளிப்படுகிறது; அதற்கு பின்னர் உடனடியான வீழ்ச்சி அல்லாது, படிப்படியாகச் சிதைவுறும் முடிவே நிகழ்கிறது. இதுவே பின்னாளில் வரும் ஒவ்வொரு “தெற்கின் ராஜாவுக்கும்” முன்மாதிரியான உருவக வடிவமாகும்.

1798: France Becomes the Spiritual King of the South

1798: பிரான்ஸ் ஆவிக்குரிய தெற்கின் ராஜாவாகிறது

At “the time of the end” (1798), atheistic France (the power that had just manifested the spiritual characteristics of Egypt—open denial of God, as in Revelation 11:8) pushes at the king of the north (the Papacy) by taking the Pope captive. Napoleon is the military embodiment of that push. France wears the crown of the south in 1798, because it exalts the same atheistic spirit that ancient Egypt embodied.

“முடிவுக் காலத்தில்” (1798), நாத்திகப் பிரான்ஸ் (இப்போதுதான் எகிப்தின் ஆவிக்குரிய பண்புகளை வெளிப்படுத்திய அந்த அதிகாரம்—வெளிப்படையான தேவமறுப்பு, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 11:8-இல் இருப்பதுபோல்) வடக்கின் ராஜாவை (பாப்பாட்சியை) போப்பரை சிறைப்படுத்துவதன் மூலம் தள்ளுகிறது. அந்தத் தள்ளுதலின் இராணுவ வடிவமாக நெப்போலியன் விளங்குகிறான். 1798-இல் பிரான்ஸ் தெற்கின் கிரீடத்தைத் தரிக்கிறது; ஏனெனில், பண்டைய எகிப்து உருவகித்த அதே நாத்திக ஆவியை அது உயர்த்துகிறது.

But just as Ptolemy could not “make the most of his victory,” the French Revolution’s radical phase could not sustain or fully export its gains. The crown of the south passes onward as the philosophy of atheism matures and finds a new governmental voice.

ஆனால் தாலமி “தன் வெற்றியின் முழுப் பயனையும் அடைய” முடியாததுபோலவே, பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் தீவிரக் கட்டமும் தன் சாதனைகளை நிலைநிறுத்தவோ அவற்றை முழுமையாக வெளிநாடுகளுக்கு எடுத்துச் செல்லவோ முடியவில்லை. நாத்திகத் தத்துவம் முதிர்ச்சியடைந்து, ஆட்சிக்கான ஒரு புதிய குரலைக் கண்டடையும் போது, தெற்கின் கிரீடம் அடுத்தவரிடத்துக்கு நகர்கிறது.

Progressive Leadership Symbols: Napoleon to Lenin to Stalin

முன்னேற்றத் தலைமையின் குறியீடுகள்: நெப்போலியனிலிருந்து லெனின்வரை, ஸ்டாலின்வரை

These three are not random; they are progressive endings—each representing a further stage in the king of the south’s trajectory toward its own slow dissolution. Napoleon—the first great symbol after 1798. Victorious in Egypt (the literal south), he overreaches (Russian campaign of 1812 was a disaster beginning a series of losses to his peripheral empire step by step (1813–1814), suffers final defeat (Waterloo 1815), and is exiled twice. Napoleon represents a progressive, phased demise—exactly like unto the Ptolemy and Uzziah.

இந்த மூன்றும் சீரற்றவையல்ல; அவை முன்னேறும் முடிவுகளாகும்—ஒவ்வொன்றும் தெற்கின் ராஜாவின் தன்னுடைய மெதுவான சிதைவிற்கான பாதையில் மேலும் ஒரு கட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றது. 1798-க்கு பிந்தைய முதல் பெரிய அடையாளமாக நெப்போலியன் நிற்கிறான். எகிப்தில் (எழுத்துப்பூர்வமான தெற்கு) வெற்றியடைந்த அவன், தன் வரம்பை மீறிச் செல்கிறான் (1812 ஆம் ஆண்டின் ரஷ்யப் போர் ஒரு பேரழிவாயிருந்தது); இதுவே அவன் எல்லைப்புறச் சாம்ராஜ்யம் படிப்படியாக இழப்புகளைச் சந்திக்கும் தொடரின் ஆரம்பமாகிறது (1813–1814); அவன் இறுதியான தோல்வியை அனுபவிக்கிறான் (வாட்டர்லூ, 1815), மேலும் இருமுறை நாடுகடத்தப்படுகிறான். நெப்போலியன் படிப்படியான, கட்டக்கட்டான அழிவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்—அப்படியே ப்தோலேமையும் உஸ்ஸியாவும் போல.

Lenin seized the crown in the 1917 October Revolution. The Bolshevik “push” continues the war against the old order (including religious power). But the radical phase cannot stabilize; Lenin’s own health fails early, and the system begins to bureaucratize.

1917 ஆம் ஆண்டின் அக்டோபர் புரட்சியில் லெனின் கிரீடத்தைப் பற்றிக்கொண்டார். போல்ஷெவிக் “உந்துதல்” பழைய ஒழுங்கிற்கு எதிரான போரைக் (மதஅதிகாரத்தையும் உட்பட) தொடர்ந்து முன்னெடுக்கிறது. ஆனால் அந்தத் தீவிரமான கட்டம் நிலைபெற முடியாது; லெனினுடைய சொந்த உடல்நலம் ஆரம்பத்திலேயே சீர்குலைகிறது, மேலும் அந்த அமைப்பு அதிகாரப்பூர்வ அலுவலக மயமாக்கலின் திசையில் நகரத் தொடங்குகிறது.

Stalin, the consolidator (Soviet Bonapartism) “freezes” the revolution into a military-bureaucratic empire, preserves the core gains (nationalized economy the anti-feudal parallel to Napoleon’s Code), but turns the power inward (purges) and outward (expansion). Yet the heart is lifted up in atheism; the system cannot truly “make the most of its victory.” Overextension (Afghanistan parallel to Napoleon’s Russia), stagnation, failed reforms (perestroika was the last desperate attempt), loss of satellites (1989–90 = loss of “allies”), and final dissolution (1991).

ஸ்டாலின், ஒருங்கிணைப்பாளர் (சோவியத் பொனபார்டிசம்), புரட்சியை ஒரு இராணுவ-அலுவலக ஆட்சியமைப்புடைய பேரரசாக “உறையச்” செய்கிறான்; அதன் மையச் சாதனைகளைத் தக்கவைத்துக் கொள்கிறான் (தேசியமயமாக்கப்பட்ட பொருளாதாரம்—நெப்போலியனின் சட்டத் தொகுப்பிற்கு எதிர்-சமந்தவாத இணைநிலை), ஆனால் ஆட்சிச் சக்தியை உள்நோக்கி (சுத்திகரிப்புகள்) மற்றும் வெளிநோக்கி (விரிவாக்கம்) திருப்புகிறான். ஆயினும், இருதயம் நாத்திகத்தில் மேட்டிமை கொள்ளுகிறது; அந்த அமைப்பு உண்மையில் “தன் வெற்றியின் பயனை முழுமையாக அனுபவிக்க” முடியாது. அளவுக்கு மீறிய விரிவாக்கம் (ஆப்கானிஸ்தான்—நெப்போலியனின் ரஷ்யப் படையெடுப்பிற்கு இணைநிலை), தேக்கம், தோல்வியுற்ற சீர்திருத்தங்கள் (பெரெஸ்த்ரோய்கா கடைசிப் பரிதாபமான முயற்சியாக இருந்தது), உடன்பங்குநாடுகளின் இழப்பு (1989–90 = “கூட்டாளிகளின்” இழப்பு), மற்றும் இறுதியான கலைவு (1991).

The Soviet Union’s collapse was not sudden—it was progressive, exactly as Napoleon’s empire eroded step by step and as Ptolemy’s and Uzziah’s reigns withered after their temple-pride moment. The “spiritual” king of the south (atheism in governmental form) received its own lingering judgment: hollowed out from within, unable to sustain the lie, swept away in the counter-movement of the king of the north (the Papacy’s resurgence in the vacuum).

சோவியத் ஒன்றியத்தின் வீழ்ச்சி திடீரென்றதாக இருக்கவில்லை—அது படிப்படியாக நிகழ்ந்தது; நெப்போலியனின் சாம்ராஜ்யம் அடுத்தடுத்த படிகளாகச் சிதைந்ததுபோலும், தாலெமியும் உசியாவும் தங்கள் ஆலய-பெருமிதத்தின் தருணத்திற்குப் பிறகு அவர்களுடைய ஆட்சிகள் வாடிவிழ்ந்ததுபோலும் அப்படியே. தெற்கின் “ஆவிக்குரிய” ராஜா (அரசாங்க வடிவில் உள்ள நாத்திகம்) தன்னுக்கே உரிய நீடித்த நியாயத்தீர்ப்பை அனுபவித்தது: உள்ளிருந்து வெறுமையாக்கப்பட்டு, அந்தப் பொய்யைத் தாங்கி நிலைநிறுத்த முடியாமல், வடக்கின் ராஜாவின் எதிர்-இயக்கத்தில் (அந்த வெற்றிடத்தில் பாப்பரசராட்சியின் மறுஎழுச்சி) அடித்துச் செல்லப்பட்டது.

The French Revolution (two steps) typifies the Russian Revolution (February and October/Bolshevik). Napoleonic Bonapartism and progressive demise typify Stalinist consolidation and Soviet progressive demise. All of it is the modern outworking of Daniel 11’s king of the south line, from Ptolemy’s Raphia failure and temple arrogance, through Uzziah’s identical sin and slow end, to France in 1798 and its atheistic heir (Lenin–Stalin era) that could not strengthen itself by its victories.

பிரெஞ்சுப் புரட்சி (இரு படிகள்) ரஷ்யப் புரட்சியை (பிப்ரவரி மற்றும் அக்டோபர்/போல்ஷெவிக்) முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது. நெப்போலியன் போனபார்டிசமும் அதன் படிப்படியான வீழ்ச்சியும் ஸ்டாலினிய ஒருங்கிணைப்பையும் சோவியத் அமைப்பின் படிப்படியான வீழ்ச்சியையும் முன்மாதிரியாகக் காட்டுகின்றன. இவை அனைத்தும் தானியேல் 11-ஆம் அதிகாரத்தின் தெற்குத் தேசத்தின் ராஜா வரிசையின் நவீன வெளிப்பாடாகும்; அதாவது, ப்டோலெமியின் ராபியா தோல்வியும் ஆலயத்தை எதிர்த்த அகந்தையும் தொடங்கி, உஸ்சியாவின் அதேபோன்ற பாவத்தையும் மெல்லிய முடிவையும் கடந்து, 1798-இல் பிரான்சையும் அதன் நாத்திக வாரிசையும் (லெனின்–ஸ்டாலின் காலம்) அடைகிறது; அவை தமது வெற்றிகளால் தம்மை வலுப்படுத்திக்கொள்ள இயலாதவையாக இருந்தன.

Lenin, the radical founder or seizer of power (parallel to the Jacobin/Bolshevik ascent; the “push” phase post-1917, is akin to Napoleon’s early Consulate after Brumaire). Stalin was the Bonapartist consolidator (Soviet empire builder, purges, WWII victory, Cold War peak; heart lifted up in atheism, but unable to fully “strengthen” the victory long-term—overextension begins).

லெனின் என்பது தீவிரமான நிறுவுநர் அல்லது அதிகாரத்தைப் பறித்துக்கொண்டவன் (ஜேக்கொபின்/போல்ஷெவிக் உயர்வுக்கு இணையானவன்; 1917க்குப் பிந்தைய “தள்ளுதல்” கட்டம், புருமேர் பிறகான நெப்போலியனின் ஆரம்பக் கன்சுலேட் நிலைக்குச் ஒத்ததாகும்). ஸ்டாலின் என்பது போனபார்டிய ஒருங்கிணைப்பாளராக இருந்தான் (சோவியத் பேரரசை உருவாக்கியவன், தூய்மைப்படுத்தல்கள், இரண்டாம் உலகப்போரின் வெற்றி, குளிர்போரின் உச்சநிலை; நாத்திகத்தில் இருதயம் உயர்ந்ததாயிருந்தும், அந்த வெற்றியை நீண்டகாலத்தில் முழுமையாக “பலப்படுத்த” இயலாதவன்—அளவுக்கு மீறிய விரிவாக்கம் அங்கேயே தொடங்குகிறது).

Khrushchev was the post-peak “thaw” leader (1953–1964): denounces Stalin (Secret Speech 1956), exposes some corruption, attempts limited reforms, but fails to resolve systemic contradictions. This parallels a “Thermidorian” or early-decline phase—loosening terror while the core atheist structure remains, yet prestige erodes (e.g., Cuban Missile Crisis humiliation 1962 mirrors minor Napoleonic setbacks before the big ones).

குருஷ்செவ் உச்சநிலைக்குப் பிந்தைய “உறைபனி உருகல்” காலத் தலைவர் (1953–1964) ஆவார்: அவர் ஸ்டாலினைக் கண்டித்தார் (இரகசிய உரை, 1956), சில ஊழல்களை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்தார், வரையறுக்கப்பட்ட சீர்திருத்தங்களை மேற்கொள்ள முயன்றார்; ஆனால் அமைப்புமுறையின் உட்கருத்து முரண்பாடுகளைத் தீர்க்கத் தவறினார். இது ஒரு “தெர்மிடோரியன்” அல்லது ஆரம்பச் சரிவு நிலையுடன் ஒத்துப்போகிறது—அச்ச ஆட்சி தளர்த்தப்பட்டாலும் மைய நாத்திகக் கட்டமைப்பு நீடிக்கிறது; எனினும் அதன் மரியாதைச் செல்வாக்கு சிதைவடைகிறது (எ.கா., 1962 ஆம் ஆண்டின் கியூபா ஏவுகணை நெருக்கடியிலான அவமானம், பெரிய தோல்விகளுக்கு முன் நெப்போலியனுக்கு ஏற்பட்ட சிறிய பின்னடைவுகளை ஒத்ததாகும்).

Gorbachev was the desperate reformer (1985–1991) with perestroika (restructuring) and glasnost (openness) as last-ditch efforts to “save” the system, but they accelerate collapse—loss of the Eastern Bloc (1989 Berlin Wall), internal revolts. This is the clearest “progressive ending” marker: like unto Napoleon’s late attempts at adjustment before the 1814 invasion, or Ptolemy/Uzziah’s lingering decline after temple-pride. Gorbachev’s 1989 concordat/meeting with Pope John Paul II (king of the north) symbolizes the spiritual defeat—the southern king’s atheism yielding to papal resurgence.

கோர்பச்சோவ், பெரெஸ்த்ரோய்கா (மறுசீரமைப்பு) மற்றும் கிளாஸ்னோஸ்ட் (வெளிப்படைத்தன்மை) ஆகியவற்றை அந்த அமைப்பை “காப்பாற்றுவதற்கான” கடைசி முயற்சிகளாக முன்னிறுத்திய, மிகுந்த நெருக்கடியில் சிக்கியிருந்த சீர்திருத்தவாதி (1985–1991) ஆவார்; ஆனால் அவையே சிதைவினை விரைவுபடுத்தின—கிழக்கு வட்டாரத் தொகுதியின் இழப்பு (1989 பெர்லின் சுவர்), உள்நாட்டு கிளர்ச்சிகள். இது மிகத் தெளிவான “படிப்படையான முடிவு” குறியீடு ஆகும்: 1814 ஆம் ஆண்டின் படையெடுப்புக்கு முன் தழுவிச் செல்ல நெப்போலியன் மேற்கொண்ட இறுதியான சீரமைப்பு முயற்சிகளைப் போன்றும், அல்லது ஆலயப் பெருமைக்குப் பின் தொலெமி/உஸ்ஸியா அனுபவித்த நீடித்த வீழ்ச்சியைப் போன்றும். 1989 இல் போப் ஜான் பால் II (வடக்கின் ராஜா) உடனான கோர்பச்சோவின் உடன்படிக்கை/சந்திப்பு, ஆன்மீகத் தோல்வியைச் சின்னமாகக் காட்டுகிறது—தெற்கின் ராஜாவின் நாத்திகம், பாப்பரசரின் மறுஉயிர்ப்புக்கு இடமளிப்பதாக.

Yeltsin was the final dissolution figure (1991 onward) who led to the August 1991 coup resistance, becomes president of Russia, oversees USSR breakup (December 1991), shock therapy privatization, capitalist restoration. He embodies the chaotic end and partial “restoration” of pre-revolutionary elements (oligarchic capitalism, like Bourbon’s return post-Napoleon). The southern king’s palace is swept away, fulfilling Daniel 11:40’s whirlwind conquest by the north (Papacy via US alliance).

யெல்ட்சின் இறுதியான கலைப்பின் நபராக (1991 முதல்) இருந்து, 1991 ஆகஸ்ட் புரட்சிக்கவிழ்ப்பு முயற்சிக்கெதிரான எதிர்ப்பை வழிநடத்தி, ரஷ்யாவின் ஜனாதிபதியாகி, சோவியத் ஒன்றியத்தின் சிதைவைக் (டிசம்பர் 1991) மேற்பார்வையிட்டு, அதிர்ச்சி சிகிச்சை தனியார்மயமாக்கலையும் முதலாளித்துவத்தின் மீள்நிறுவலையும் முன்னின்று நடத்தினார். அவர் கலகலப்பான முடிவையும், புரட்சிக்கு முற்பட்ட கூறுகளின் பகுதியளவான “மீள்நிறுவல்” என்பதையும் (ஒலிகார்க்கிய முதலாளித்துவம், நெப்போலியனுக்குப் பிந்தைய போர்பன் வம்சத்தின் மீள்வரவைப் போல) உருவகப்படுத்துகிறார். தெற்கின் ராஜாவின் அரண்மனை அடித்துச் செல்லப்படுகிறது; இது தானியேல் 11:40-இல் வடக்கினால் (அமெரிக்கக் கூட்டணியின் மூலம் செயல்படும் பாப்பரசாட்சி) நிகழும் சுழற்காற்றுப் போன்ற வெற்றிகொள்ளுதலை நிறைவேற்றுகிறது.

The typology emphasizes lingering, step-by-step judgment rather than instant fall, just as Ptolemy IV’s Raphia victory led to pride, temple intrusion, divine striking, and slow decay; Uzziah’s leprosy isolation until death; Napoleon’s phased losses (Russia, Leipzig, Paris, Elba, Waterloo). The Soviet line identifies the peak strength under Stalin, the progressive hollowing during Khrushchev’s thaw that exposes the cracks in the system. Then the Brezhnev-era stagnation and then Gorbachev’s reforms become accelerants; Yeltsin’s era completes the sweep (USSR dissolved, atheism’s governmental form ends). The “heart lifted up” manifests across the line (atheistic defiance), but none “makes the most of victory.”

இந்த முன்னுருவியல், திடீர் வீழ்ச்சியைக் காட்டிலும் நீள்ந்து தொடரும், படிப்படியான நியாயத்தீர்ப்பையே வலியுறுத்துகிறது; அதுபோலவே Ptolemy IV-ன் Raphia வெற்றி பெருமைக்கு, ஆலயத்திற்குள் அத்துமீறிய நுழைவிற்கு, தெய்வீக அடியிற்கும், பின்னர் மெதுவான சிதைவிற்கும் வழிநடத்தியது; Uzziah-வின் குஷ்டரோகத் தனிமைப்படுத்தல் மரணம் வரை நீடித்தது; Napoleon-ன் கட்டங்கட்டான இழப்புகள் (Russia, Leipzig, Paris, Elba, Waterloo) இதையே சுட்டிக்காட்டுகின்றன. சோவியத் வரிசை, Stalin கீழ் இருந்த உச்ச வலிமையை அடையாளப்படுத்துகிறது; பின்னர் Khrushchev-ன் thaw காலத்தில் அமைப்பின் பிளவுகளை வெளிக்கொணரும் வகையில் நிகழ்ந்த முன்னேற்றமிக்க உள்ளார்ந்த வெற்றிடமாதலைக் காட்டுகிறது. அதன் பின்பு Brezhnev காலத் தேக்கம், பின்னர் Gorbachev-ன் சீர்திருத்தங்கள், வேகமூட்டிகளாக ஆகின்றன; Yeltsin-ன் காலம் அந்தத் துடைப்பை முழுமைப்படுத்துகிறது (USSR கலைக்கப்பட்டது, நாத்திகத்தின் ஆட்சிமுறை வடிவு முடிவுற்றது). “இருதயம் மேட்டிமையடைதல்” இந்த வரிசையெங்கும் வெளிப்படுகிறது (நாத்திகத் துணிச்சலான எதிர்ப்பு), ஆனால் யாரும் “வெற்றியை முழுமையாகப் பயன்படுத்துவதில்லை.”

The end of the southern kings are progressive, Satan’s demise began at the cross, and he is ultimately sent into exile for 1,000 years and then he dies.

தெற்கத்திய அரசர்களின் முடிவு படிப்படியாக நிகழ்கிறது; சாத்தானின் வீழ்ச்சி சிலுவையில் ஆரம்பமானது, இறுதியில் அவன் 1,000 ஆண்டுகள் நிர்வாசத்திற்கு அனுப்பப்பட்டு பின்னர் அவன் அழிவடைகிறான்.

And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season.

பின்பு நான் வானத்திலிருந்து இறங்கிவரும் ஒரு தூதனை கண்டேன்; அவன் கையில் அடிக்கடலற்ற பள்ளத்தின் சாவியும் ஒரு பெரிய சங்கிலியும் இருந்தன. அவன் பிசாசும் சாத்தானுமாகிய அந்தப் பெரிய பாம்பையும், பழைய சர்ப்பத்தையும் பிடித்து, அவனை ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு கட்டிப்போட்டான். பின்னர் அவனை அடிக்கடலற்ற பள்ளத்தில் எறிந்து, அவனை அடைத்து, அவன் இனி ஜனங்களை ஏமாற்றாதபடிக்கு, ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுறும் வரையில் அவன்மேல் முத்திரையிட்டான்; அதன் பின்பு அவன் சிறிதுகாலம் விடுவிக்கப்பட வேண்டும்.

And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. But the rest of the dead lived not again until the thousand years were finished.

நான் சிங்காசனங்களைக் கண்டேன்; அவைகளின் மேல் அவர்கள் உட்கார்ந்திருந்தார்கள்; நியாயத்தீர்ப்பு அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. இயேசுவுக்கான சாட்சியினிமித்தமும், தேவனுடைய வார்த்தையினிமித்தமும் தலைவெட்டப்பட்டவர்களின் ஆத்துமாக்களையும் கண்டேன்; மிருகத்தையும் அதன் சிலையையும் வணங்காதவர்களையும், தங்கள் நெற்றியிலோ தங்கள் கைகளிலோ அதன் முத்திரையைப் பெறாதவர்களையும் கண்டேன்; அவர்கள் உயிரடைந்து, கிறிஸ்துவோடு ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஆண்டார்கள். ஆனால் மற்ற இறந்தவர்கள், அந்த ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடியும் வரையில், மீண்டும் உயிரடையவில்லை.

This is the first resurrection. Blessed and holy is he that hath part in the first resurrection: on such the second death hath no power, but they shall be priests of God and of Christ, and shall reign with him a thousand years.

இதுவே முதல் உயிர்த்தெழுதல். முதல் உயிர்த்தெழுதலில் பங்குள்ளவன் பாக்கியவானும் பரிசுத்தனும் ஆவான்; இத்தகையவர்கள்மேல் இரண்டாம் மரணத்திற்கு அதிகாரமில்லை; ஆனால் அவர்கள் தேவனுக்கும் கிறிஸ்துவிற்கும் ஆசாரியர்களாயிருந்து, அவரோடுகூட ஆயிரம் ஆண்டுகள் அரசாளுவார்கள்.

And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. And the devil that deceived them was cast into the lake of fire and brimstone, where the beast and the false prophet are, and shall be tormented day and night for ever and ever. Revelation 20:1–10.

ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவுற்றபின், சாத்தான் தன் சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்படுவான்; மேலும் பூமியின் நான்கு திசைகளிலும் உள்ள ஜாதிகளாகிய கோகையும் மாகோகையும் ஏமாற்றும்படி புறப்பட்டு, அவர்களை யுத்தத்திற்காக ஒன்றுகூட்டுவான்; அவர்களின் எண்ணிக்கை சமுத்திர மணலைப்போல இருக்கும். அவர்கள் பூமியின் அகலமெங்கும் பரவி ஏறிவந்து, பரிசுத்தவான்களின் பாளயத்தையும் பிரியமான நகரத்தையும் சூழ்ந்துகொண்டார்கள்; அப்பொழுது பரலோகத்திலிருந்து தேவனிடமிருந்து அக்கினி இறங்கி வந்து அவர்களை அழித்துவிட்டது. அவர்களை ஏமாற்றிய பிசாசு, மிருகமும் கள்ளத் தீர்க்கதரிசியும் இருக்கும் அக்கினியும் கந்தகமும் நிறைந்த ஏரிக்குள் எறியப்பட்டான்; அவர்கள் இரவும் பகலும் என்றென்றைக்கும் வாதிக்கப்படுவார்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 20:1–10.

We will continue our considerations of the southern king in Daniel eleven, verses eleven through fifteen in the next article.

அடுத்த கட்டுரையில், தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம் பதினொன்றாம் வசனம் முதல் பதினைந்தாம் வசனம் வரை உள்ள தெற்கின் ராஜாவைப் பற்றிய எங்கள் ஆய்வுகளைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்வோம்.

The Time of the End magazine was published in 1996 and it represents the prophecy from the book of Daniel that was unsealed in 1989. Recently the magazine was read by ChatGPT and asked to evaluate the role of Ukraine in the history of verse forty represented in the magazine. The following is the breakdown of the magazine that has been in the public record for thirty years. The first passage from the writings of Ellen White in the magazine is Testimonies, volume 9, 11.

“The Time of the End” இதழ் 1996 ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்டது; மேலும், அது 1989 ஆம் ஆண்டில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட தானியேல் புத்தகத்திலுள்ள தீர்க்கதரிசனத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. சமீபத்தில், அந்த இதழ் ChatGPT மூலம் வாசிக்கப்பட்டு, அதில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட நாற்பதாம் வசனத்தின் வரலாற்றில் உக்ரைனின் பங்கை மதிப்பீடு செய்யுமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டது. பொதுப் பதிவில் முப்பது ஆண்டுகளாக இருந்து வரும் அந்த இதழின் பகுப்பாய்வு பின்வருமாறு உள்ளது. இதழிலுள்ள எலன் வைட் அவர்களின் எழுத்துக்களிலிருந்து முதல் மேற்கோள் Testimonies, volume 9, 11 ஆகும்.

Overview: Ukraine in the Prophetic Framework

மேலோட்டம்: தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பில் உக்ரைன்

Within the magazine’s prophetic outline of Daniel 11:40–45, Ukraine is discussed in connection with the collapse of the Soviet Union and the struggle between the Papacy (king of the north) and atheistic communism (king of the south). Ukraine is presented as a key religious and geopolitical battleground during the closing stages of the proxy wars, particularly in relation to the Ukrainian Catholic Church and its legalization after decades of suppression under Soviet rule.

இதழின் தானியேல் 11:40–45 குறித்த தீர்க்கதரிசன வரைவிலக்கணத்தின் உட்பரப்பில், சோவியத் ஒன்றியத்தின் வீழ்ச்சியுடனும், பாப்பரசாட்சி (வடக்கின் ராஜா) மற்றும் நாத்திகக் கம்யூனிசம் (தெற்கின் ராஜா) ஆகியவற்றுக்கிடையிலான போராட்டத்துடனும் தொடர்புபடுத்தி உக்ரைன் விவாதிக்கப்படுகிறது. பிரதிநிதிப் போர்களின் இறுதிக்கட்டங்களில், குறிப்பாக உக்ரைனிய கத்தோலிக்க திருச்சபையும் சோவியத் ஆட்சியின் கீழ் பல தசாப்தங்களாக ஒடுக்கப்பட்ட பின்னர் அதற்கு வழங்கப்பட்ட சட்டபூர்வ அங்கீகாரமும் தொடர்பாக, உக்ரைன் ஒரு முக்கியமான மத மற்றும் புவியியல்-அரசியல் போர்க்களமாக முன்வைக்கப்படுகிறது.

The magazine presents Ukraine as part of the broader prophetic fulfillment of Daniel 11:40, describing the sweeping away of the king of the south through a Vatican–United States alliance. Ukraine is shown as evidence of the weakening of Soviet atheism and the resurgence of Catholic influence in Eastern Europe.

இந்த இதழ், Vatican–United States கூட்டணியின் மூலம் தெற்கின் ராஜா அடித்துச் செல்லப்படுவதை விவரித்து, உக்ரைனை தானியேல் 11:40-இன் விரிவான தீர்க்கதரிசன நிறைவேற்றத்தின் ஒரு பகுதியாக முன்வைக்கிறது. கிழக்கு ஐரோப்பாவில் சோவியத் நாத்திகவாதம் பலவீனமடைதலும் கத்தோலிக்க செல்வாக்கு மீண்டும் எழுச்சி பெறுதலும் ஆகியவற்றிற்கான சான்றாக உக்ரைன் காட்டப்படுகிறது.

Ukraine in the War Between the King of the North and South

வடக்கும் தெற்கும் அரசர்களுக்கிடையேயான போரில் உக்ரைன்

The magazine teaches that the king of the south is atheism, embodied first by France (1798) and later by Soviet Russia. The king of the north is the papacy and Daniel 11:40 describes a spiritual war beginning in 1798 and culminating in the collapse of the Soviet Union in 1989. Ukraine appears within this context as part of the Soviet bloc that is swept away in fulfillment of Daniel 11:40. The publication presents the collapse of the Soviet Union as the first step in the healing of the Papacy’s deadly wound (Revelation 13).

அந்த இதழ் தெற்குத் திசையின் ராஜா என்பது நாத்திகம் என்றும், அது முதலில் பிரான்ஸால் (1798) உருவகப்படுத்தப்பட்டதுமாகவும் பின்னர் சோவியத் ரஷ்யாவால் வெளிப்படுத்தப்பட்டதுமாகவும் போதிக்கிறது. வடதிசையின் ராஜா என்பது பாப்பரசாட்சியே என்றும், தானியேல் 11:40 என்பது 1798-இல் தொடங்கி 1989-இல் சோவியத் ஒன்றியத்தின் வீழ்ச்சியில் உச்சிக்குச் சேரும் ஒரு ஆவிக்குரிய யுத்தத்தை விவரிக்கிறது என்றும் அது கூறுகிறது. இந்தச் சூழலில், தானியேல் 11:40-ன் நிறைவேற்றத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்ட சோவியத் அணியின் ஒரு பகுதியாக உக்ரைன் இடம்பெறுகிறது. அந்த வெளியீடு, சோவியத் ஒன்றியத்தின் வீழ்ச்சியை, பாப்பரசாட்சியின் மரணகரமான காயம் ஆறுதலடைவதற்கான முதல் படியாக (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 13) முன்னிறுத்துகிறது.

Suppression of the Ukrainian Catholic Church (Quoted Sources)

உக்ரைனிய கத்தோலிக்க திருச்சபையை ஒடுக்குதல் (மேற்கோள் காட்டப்பட்ட ஆதாரங்கள்)

The magazine includes secular documentation of Catholic persecution under Soviet rule.

இந்த இதழ் சோவியத் ஆட்சிக்கீழ் கத்தோலிக்கர்கள்மீது நடத்தப்பட்ட துன்புறுத்தலின் மதச்சார்பற்ற ஆவணங்களை உள்ளடக்கியுள்ளது.

From Time Magazine, December 4, 1989:

டைம் இதழிலிருந்து, டிசம்பர் 4, 1989:

“After World War II, fierce but generally less bloody persecution spread into the Ukraine and the new Soviet bloc, affecting millions of Roman Catholics and Protestants as well as Orthodox.”

“இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பிறகு, கடுமையானதாயிருந்தாலும் பொதுவாகக் குறைந்த இரத்தப்பாய்ச்சலுடனான துன்புறுத்தல் உக்ரைனிலும் புதிய சோவியத் வட்டாரத்திலும் பரவி, ஆர்த்தடாக்ஸ் மக்களுடன் சேர்ந்து இலட்சக்கணக்கான ரோமன் கத்தோலிக்கர்களையும் புராட்டஸ்டண்டுகளையும் பாதித்தது.”

Ukraine is identified as a major area where Catholicism was suppressed under communism.

கம்யூனிச ஆட்சிக்கீழ் கத்தோலிக்கம் ஒடுக்கப்பட்ட முக்கியப் பகுதிகளில் ஒன்றாக உக்ரைன் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.

Legalization of the Ukrainian Catholic Church

உக்ரைனிய கத்தோலிக்க திருச்சபைக்கு சட்டபூர்வ அங்கீகாரம்

A major focus of the Ukraine discussion is the legalization of the long-banned Ukrainian Catholic Church.

உக்ரைனைப்பற்றிய விவாதத்தின் முக்கிய மையங்களில் ஒன்றாக, நீண்டகாலமாகத் தடைசெய்யப்பட்டிருந்த உக்ரேனிய கத்தோலிக்க திருச்சபைக்கு சட்டபூர்வ அங்கீகாரம் வழங்கப்படுதல் உள்ளது.

From Life Magazine, December 1989:

லைஃப் இதழ், டிசம்பர் 1989 இலிருந்து:

“Three new Catholic bishops have recently been named in Czechoslovakia. And this month Gorbachev meets Pope John Paul II during a visit to Italy—the first face-to-face encounter between leaders of the Kremlin and the Vatican. The sessions may lead to legalization of the long-banned Ukrainian Catholic Church in the U.S.S.R.”

“சமீபத்தில் செக்கோஸ்லோவாக்கியாவில் மூன்று புதிய கத்தோலிக்க ஆயர்கள் நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர். மேலும், இம்மாதம் இத்தாலிக்கான ஒரு பயணத்தின் போது கோர்பச்சேவ் போப் ஜான் பால் II-ஐச் சந்திக்கிறார்—இது கிரெம்லின் மற்றும் வத்திக்கான் தலைவர்களுக்கிடையேயான முதல் நேருக்கு நேர் சந்திப்பாகும். அந்தச் சந்திப்புகள், சோவியத் ஒன்றியத்தில் நீண்டகாலமாகத் தடைசெய்யப்பட்டிருந்த உக்ரேனிய கத்தோலிக்க திருச்சபைக்கு சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம் வழங்கப்படுவதற்குக் காரணமாக அமையக்கூடும்.”

From U.S. News & World Report, December 11, 1989:

U.S. News & World Report, December 11, 1989 இலிருந்து:

“The revival of religious freedom is expected to include lifting of an official ban on the five-million-member Ukraine Catholic Church, which has survived underground since 1946 when Stalin ordered it absorbed into the Russian Orthodox Church. Winning legalization for the Ukrainian Church has been a primary aim of the pope’s.”

“மதச் சுதந்திரத்தின் மறுமலர்ச்சி, ஐம்பது லட்சம் உறுப்பினர்களைக் கொண்ட உக்ரைன் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் மீதான அதிகாரப்பூர்வத் தடை நீக்கப்படுதலையும் உட்படுத்தும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது; 1946-ஆம் ஆண்டு ஸ்டாலின் அதை ரஷ்ய ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபையுடன் இணைத்துவிடுமாறு ஆணையிட்டதிலிருந்து, அது மறைவாகத் தொடர்ந்து நிலைத்துள்ளது. உக்ரைனிய திருச்சபைக்கு சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம் பெற்றுத்தருவது, போப்பின் முதன்மை நோக்கங்களில் ஒன்றாக இருந்து வந்துள்ளது.”

The magazine presents this as evidence of the weakening of atheistic control, the restoration of Catholic power. It is identified as a direct outcome of Vatican diplomatic pressure and a milestone in Daniel 11:40’s fulfillment is set forth as the Ukraine as a visible example of the Papacy regaining influence in former communist territory.

இந்த இதழ் இதனை, நாத்திகக் கட்டுப்பாட்டின் பலவீனமாதலும் கத்தோலிக்க அதிகாரத்தின் மீளமைப்புமாகியதற்கான சான்றாக முன்வைக்கிறது. இது வத்திக்கானின் தூதரக அழுத்தத்தின் நேரடி விளைவாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; மேலும், Daniel 11:40-ன் நிறைவேற்றத்தில் ஒரு முக்கிய மைல்கல்லாக, முன்னாள் கம்யூனிஸ்ட் பிரதேசத்தில் போப்பரசராட்சி மீண்டும் செல்வாக்கைப் பெறுவதற்கான புலப்படும் எடுத்துக்காட்டாக உக்ரைன் முன்நிறுத்தப்படுகிறது.

Ukraine as Evidence of the Papacy’s Advance

பாப்பரசராட்சியின் முன்னேற்றத்திற்கான சான்றாக உக்ரைன்

The collapse of communism not merely as political change but as a spiritual defeat of atheism, a geopolitical advance of the Papacy and the beginning of the Papacy’s return to world dominance. The Ukraine becomes a case study in the dismantling of Soviet religious suppression and a strategic victory of Rome in Eastern Europe. It represents the visible shift from enforced atheism to restored Catholic authority and the legalization of the Ukrainian Catholic Church is treated as prophetic confirmation that the king of the north was sweeping away the king of the south “like a whirlwind.”

கம்யூனிசத்தின் வீழ்ச்சி வெறும் அரசியல் மாற்றமாக அல்ல; அது நாத்திகத்தின் ஆன்மீகத் தோல்வியாகவும், பாப்பரசராட்சியின் புவியியல்-அரசியல் முன்னேற்றமாகவும், உலக ஆதிக்கத்திற்குத் திரும்பும் பாப்பரசராட்சியின் ஆரம்பமாகவும் விளங்குகிறது. உக்ரைன், சோவியத் மத ஒடுக்குமுறையை அகற்றியதற்கான ஒரு வழக்குக்கூறாகவும், கிழக்கு ஐரோப்பாவில் ரோமின் ஒரு மூலோபாய வெற்றியாகவும் மாறுகிறது. அது கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட நாத்திகத்திலிருந்து மீளப் புனரமைக்கப்பட்ட கத்தோலிக்க அதிகாரத்திற்கான கண்கூடிய மாற்றத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; மேலும், உக்ரைனிய கத்தோலிக்க திருச்சபையின் சட்டப்பூர்வமாக்கல், வடதிசையின் ராஜா தென்திசையின் ராஜாவை “சூறாவளியைப்போல்” வாரிக்கொண்டு போய்கொண்டிருந்தான் என்பதற்கான தீர்க்கதரிசன உறுதிப்படுத்தலாகக் கருதப்படுகிறது.

Ukraine and the Broader Prophetic Sequence

உக்ரைன் மற்றும் விரிவான தீர்க்கதரிசன வரிசை

1. 1798 – Papacy receives deadly wound.

1. 1798 – போப்பாட்சி கொடிய காயத்தைப் பெறுகிறது.
2. 1917 – Atheism relocates to Russia (Bolshevik Revolution).

2. 1917 – நாத்திகம் ரஷ்யாவிற்குத் தன்னிடத்தை மாற்றிக்கொள்கிறது (போல்ஷெவிக் புரட்சி).
3. 1989 – Soviet Union collapses.

3. 1989 – சோவியத் ஒன்றியம் சிதறுகிறது.
4. Ukraine – Catholic Church legalized.

4. உக்ரைன் – கத்தோலிக்க திருச்சபை சட்டபூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது.
5. Papacy regains geopolitical influence.

5. பாப்பரசாட்சியம் மீண்டும் புவியியல்-அரசியல் செல்வாக்கைப் பெறுகிறது.
6. United States eventually comes under Papal influence (Daniel 11:41).

6. ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகள் இறுதியில் பாப்பரசரின் செல்வாக்கிற்குள் வருகின்றன (தானியேல் 11:41).
7. Entire world follows (Daniel 11:42–43).

7. முழு உலகமும் பின்பற்றுகிறது (தானியேல் 11:42–43).

Ukraine fits into stages 3–4 as part of the transition between Soviet atheism and restored Papal influence.

சோவியத் நாத்திகத்துக்கும் மீள நிறுவப்பட்ட போப்பரசர் செல்வாக்குக்கும் இடையிலான மாற்றகாலத்தின் ஒரு பகுதியாக, உக்ரைன் 3–4 ஆம் கட்டங்களுக்குள் பொருந்துகிறது.

Sources Referenced in Ukraine Discussion

உக்ரைன் விவாதத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட ஆதாரங்கள்

Jeff Pippenger (primary theological framework)

ஜெஃப் பிப்பெஞ்சர் (முதன்மை இறையியல் கட்டமைப்பு)

Spirit of Prophecy

தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவி

The Great Controversy

மாபெரும் மோதல்
Selected Messages

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட செய்திகள்
Testimonies for the Church

திருச்சபைக்கான சாட்சிகள்

Secular Press

மதச்சார்பற்ற பத்திரிகைச் செய்தித்துறை

Time Magazine

டைம் மாத இதழ்
Life Magazine

லைஃப் மாத இதழ்
U.S. News & World Report

யு.எஸ். நியூஸ் & வேர்ல்ட் ரிப்போர்ட்

Ukraine is mentioned in connection with:

உக்ரைன் பின்வருவனவற்றுடன் தொடர்புபடுத்தி குறிப்பிடப்படுகிறது:

Post-WWII Catholic persecution

இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பிந்தைய கத்தோலிக்க துன்புறுத்தல்
Underground survival of the Ukrainian Catholic Church

உக்ரைனிய கத்தோலிக்க திருச்சபையின் நிலத்தடி உயிர்வாழ்வு
Gorbachev–Vatican diplomacy

கோர்பச்சேவ்–வாடிகன் தூதரகம்
Legal restoration of Catholic hierarchy

கத்தோலிக்க திருச்சபை நிர்வாகப் பதவியமைப்பின் சட்டபூர்வ மீள்நிறுவல்

Summary of Ukraine’s Role in the Newsletter

செய்திமடலில் உக்ரைனின் பங்கின் சுருக்கம்

The Ukraine was a stronghold of suppressed Catholicism under Soviet atheism. The legalization of the Ukrainian Catholic Church signaled the weakening of the king of the south. The Vatican’s influence in the Ukraine demonstrated the Papacy’s resurgence and the Ukraine’s religious shift served as tangible evidence that Daniel 11:40 was being fulfilled. The events surrounding Ukraine formed part of the first step in the healing of the Papacy’s deadly wound. The Ukraine is therefore presented not as an isolated political event, but as a prophetic marker within the final movements of Daniel 11.

சோவியத் இறைமறுப்புவாதத்தின் கீழ் ஒடுக்கப்பட்ட கத்தோலிக்கத்தின் ஒரு கோட்டையாக உக்ரைன் இருந்தது. உக்ரைனிய கத்தோலிக்க திருச்சபைக்கு சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம் வழங்கப்பட்டது தெற்கின் இராஜாவின் பலவீனமாதலைச் சுட்டிக்காட்டியது. உக்ரைனில் வத்திக்கானின் செல்வாக்கு, பாப்பரசுத் தலைமையின் மறுஉயிர்ப்பை வெளிப்படுத்தியது; மேலும் உக்ரைனின் சமய மாற்றம், தானியேல் 11:40 நிறைவேறிக் கொண்டிருந்ததற்கான தெளிவான சான்றாகச் செயல்பட்டது. உக்ரைனைச் சுற்றிய நிகழ்வுகள், பாப்பரசுத் தலைமையின் கொடிய காயம் குணமாகும் செயல்முறையின் முதல் படியின் ஒரு பகுதியாக அமைந்தன. ஆகையால், உக்ரைன் ஒரு தனித்த அரசியல் நிகழ்வாக அல்ல, தானியேல் 11 இன் இறுதி இயக்கங்களுக்குள் உள்ள ஒரு தீர்க்கதரிசன அடையாளமாகவே முன்வைக்கப்படுகிறது.