இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாடு - எண் ஒன்று

அமெரிக்க ஐக்கிய நாடு வேதாகமத்தில் தெளிவாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. உலகத்தின் முடிவில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடைத் தெளிவாக அடையாளப்படுத்தும் பல வேதாகமப் பகுதிகள் உள்ளன. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதின்மூன்றாம் அதிகாரத்தில், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடே இரண்டாவது மிருகமாக, அல்லது பூமியிலிருந்து மேலெழும் இரு கொம்புகளுள்ள மிருகமாகக் காணப்படுகிறது; மேலும் மிருகத்தின் முத்திரை உடையவர்களாயிருக்கிறவர்களைத் தவிர, உலகமெங்கும் யாரும் வாங்கவோ விற்கவோ கூடாதபடி தடை செய்கிறது.

இப்பகுதியில் இரு கொம்புகளையுடைய பூமியிலிருந்து எழும் மிருகத்துடன் தொடர்புடைய ஏழு முக்கியமான தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகள் உள்ளன. அது தன்னுக்கு முன்னிருந்த மிருகத்தின் அதிகாரத்தைச் செயல்படுத்துகிறது; அது உலகமெங்கிலும் உள்ள அனைவரையும் தன்னுக்கு முன்னிருந்த மிருகத்தை வணங்கும்படி செய்கிறது; எல்லா மனிதரும் காணும் வகையில் அது பெரும் அதிசயங்களைச் செய்கிறது; அது முழு உலகத்தையும் வஞ்சித்து, தன்னுக்கு முன்னிருந்த மிருகத்திற்காக ஒரு சிலையை உண்டாக்கும்படி உலகத்துக்குக் கட்டளையிடுகிறது; அது மிருகத்தின் சிலைக்குப் உயிர் அளிக்கிறது, அப்பொழுது அது பேசுகிறது; அது மரணதண்டனையின் அச்சுறுத்தலுடன், மிருகத்தின் சிலையை வணங்கும்படி உலகமெங்கிலும் உள்ள அனைவரையும் வற்புறுத்துகிறது; மேலும், மிருகத்தின் முத்திரையையோ, அதன் பெயரையோ, அதன் எண்ணையோ உடையாதவர்களுக்கு வாங்கவும் விற்கவும் தடை செய்து, முத்திரையை நெற்றியிலோ கையிலோ பெறும்படி உலகமெங்கிலும் உள்ள அனைவரையும் வற்புறுத்துகிறது.

பதினொன்றாம் வசனத்தில் “பூமியிலிருந்து மேலேறுகிற” மிருகம் நிறைவேற்றும் வஞ்சகச் செயல் மிகவும் மயக்கமூட்டும் சக்திவாய்ந்ததாயிருப்பதால், அது “பூமியில் வாசம்பண்ணுகிறவர்களை வஞ்சிக்கிறது.” உலகமெங்கும் ஐக்கிய அமெரிக்காவின் மூலம் வஞ்சிக்கப்படும். அதாவது, தேவனுடைய சபையைத் தவிர, உலகமெங்கும் கிறிஸ்துவிரோதியின் முத்திரையை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி வஞ்சிக்கப்பட உள்ளது. இந்த உலகளாவிய வஞ்சகத்திற்கு முன்னோடியாக அமைந்த தீர்க்கதரிசனச் சம்பவங்கள் ஏற்கனவே நடைபெறத் தொடங்கியுள்ளன.

வேதாகமத்தில் இருந்து, பலருக்கும்—குறைந்தபட்சம் மேற்பரப்பு அளவிலாவது—அறிமுகமான சில நிகழ்ச்சிக்கதைகள் உள்ளன. மோசேயும் பரவோனும், தானியேலும் நேபுகாத்நேச்சரும், அல்லது இயேசுவும் பிலாத்துவும் இடையில் நிகழ்ந்த மோதல்களைப் பற்றி பெரும்பாலோர் கேட்டிருக்கிறார்கள். இவ்வேதாகமக் கதைகளை மக்கள் பல்வேறு அளவிலான புரிதல்களோடு அறிந்திருக்கலாம்; ஆனால் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனம் அரசர்களையும் ராஜ்யங்களையும் நேரடியாகவும் மிகத் துல்லியமாகவும் அடையாளப்படுத்துகிறது என்பதை அவசியமாய் உணர்ந்து கொள்வதில்லை. மோசே, தானியேல், மற்றும் கிறிஸ்து ஆகியோரின் நிகழ்வுகளில் இது நிச்சயமாக உண்மையாக இருந்தது. எகிப்து, பாபிலோன், மற்றும் ரோம் ஆகியவை, அவற்றின் ஒவ்வொரு ராஜ்யத்தையும் குறித்திருந்த முன்னறிவிப்புகள் வரலாற்றில் நிறைவேறுவதற்கு முன்பே, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் தெளிவாகவே அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. தேவன் ஒருபோதும் மாறுவதில்லை.

தேவன் ஒருபோதும் மாறாதவர் என்பதனால், வெளிப்படுத்தல் பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட இரு கொம்புகளையுடைய பூமி மிருகத்தைப் பற்றிய எங்கள் பரிசீலனையில் சில எளிய தர்க்கங்களைப் பயன்படுத்த முடிகிறது. தேவனுடைய சபையுடன் தொடர்புகொண்டு அதைத் துன்புறுத்திய எகிப்து, பாபிலோன், ரோம் ஆகிய ராஜ்யங்களை தேவன் தீர்க்கதரிசனங்களில் நேரடியாக அடையாளப்படுத்தி முன்கூறியிருக்கிறார் என்பதை நாம் அறிந்திருப்பதனால், வெளிப்படுத்தல் பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தின் பூமி மிருகத்தைப்பற்றி சில உண்மைகளை நிறுவ முடிகிறது. எகிப்து, பாபிலோன், ரோம் ஆகியவற்றைப் போலவே, அந்தப் பூமி மிருகமும் அந்த ஜாதியைச் சார்ந்த முன்கூறுதல் நிறைவேறும் வரலாற்றுக்கு முன்பாகவே வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் நேரடியாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருக்கும். மிக எளிமையானதாயினும் முக்கியமான வேதாகம விதியின் அடிப்படையில் இந்த உண்மையை நாம் நிறுவ முடியும் என்று நான் கூறுகிறேன். அந்த விதி, உண்மை இரண்டு சாட்சிகளின் சாட்சியத்தின் அடிப்படையில் நிறுவப்படுகிறது என்று அடையாளப்படுத்துகிறது.

திருவிவிலியத் தீர்க்கதரிசனம், தேவன் எகிப்தின் கலகக்கார பார்வோனை நியாயந்தீர்த்தபோது, பண்டைய எகிப்தின் வீழ்ச்சியை முன்னறிவித்தது. திருவிவிலியத் தீர்க்கதரிசனம், பாபிலோனின் கலகக்கார அரசர்களை நியாயந்தீர்த்ததோடு, பண்டைய பாபிலோனின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் முன்னறிவித்தது. திருவிவிலியத் தீர்க்கதரிசனம், புறமத ரோமப் பேரரசின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் முன்னறிவித்து, ரோமின் ஊழல்மிக்க பிரதிநிதிகளை அடையாளம் கண்டு அவர்களையும் நியாயந்தீர்த்தது. ஒருபோதும் மாறாத தேவனுடைய குணாதிசயத்தின் ஒருமைப்பாடு, திருவிவிலியத் தீர்க்கதரிசனத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள மிக முக்கியமான ராஜ்யமான—வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தின் பூமி மிருகம்—நிச்சயமாக திருவிவிலியத் தீர்க்கதரிசனத்தினால் அடையாளம் காணப்படும் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

வெளிப்படுத்தல் பதின்மூன்றாம் அதிகாரத்தில் கூறப்பட்ட பூமி-மிருகத்தைக் குறித்த தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறும் போது, தேவனுடைய சபை, மோசே, தானியேல் மற்றும் கிறிஸ்து ஆகியோரால் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக விளக்கப்பட்டபடி, அந்தப் பூமி-மிருகத்தின் அரசியல் மற்றும் மதத் தலைமையுடன் நேரடி மோதலில் இருக்கும். உலகத்தின் முடிவில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் தீர்க்கதரிசனப் பங்கு, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முதன்மையான பொருள்களில் ஒன்றாகும். வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் பங்கை அடையாளம் காட்டும் வேதாகமத் தகவலை நாம் விரிவாக எடுத்துரைக்கும் போது, வேதாகமத்துக்குள் காணப்படும் நியமங்களையே பயன்படுத்துவோம்; ஏனெனில் தேவனுடைய வார்த்தைக்கு மனித வரையறை எதுவும் தேவையில்லை. பண்டைய இஸ்ரவேலுக்கு சடங்கு நியமங்கள், ஆரோக்கிய நியமங்கள், பத்து ஒழுக்க நியமங்கள், விவசாயத்திற்கான நியமங்கள் என தொடர்ந்து பல நியமங்கள் வழங்கப்பட்டன. தேவன் ஒழுங்கின் தேவன்.

தேவன் கொடுத்த கட்டளைகளை வெறுமனே புறக்கணிப்பதன் மூலம் ஒருவர் ஆசீர்வதிக்கப்படுவார் என்று சுட்டிக்காட்டும் எந்தச் சாட்சியத்தையும் வேதாகமப் பதிவு வழங்குவதில்லை. தீர்க்கதரிசனப் படிப்பிற்காகவே வேதாகமத்தினுள் மற்றும் வேதாகமத்தாலே நிறுவப்பட்ட தீர்க்கதரிசன விளக்கத்தின் விதிகளை புறக்கணித்தால், யார் ஆசீர்வதிக்கப்படுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்க முடியும்?

வேதாகம விதிகளை நாம் பயன்படுத்துகிறபோது, அவை உண்மையானவையா அல்லது பொய்யானவையா என்பதை வேதாகமமே நிறுவியும் உறுதிப்படுத்தியும் செய்ய நாம் அனுமதிப்போம். தேவனுடைய எல்லா பல்வேறு விதிகளுக்கும் இருப்பதுபோல, அந்த விதிகளுக்குச் சாத்தானியக் கள்ளநகலும் எப்போதும் உண்டு. ஆகையால், ஒரு சத்தியத்தை நிறுவுவதற்காக ஒரு விதி பயன்படுத்தப்படும் போது, அடையாளம் காணப்பட்ட அந்தச் சத்தியமும் பயன்படுத்தப்பட்ட அந்த விதியும் இரண்டும் சோதிக்கப்பட வேண்டியது அவசியமாகும்.

இந்த ஆய்வில் ஐக்கிய அமெரிக்காவின் தீர்க்கதரிசனப் பங்கை அடையாளம் காண்பதற்கு அப்பாற்பட்ட மற்றொரு நோக்கம், இந்தச் குறிப்பிட்ட தலைமுறைவரை இயேசு வெளிப்படுத்தின புத்தகத்திலிருந்து மறைத்து வைத்திருந்த இரகசியச் செய்தியை அடையாளம் காண்பதாகும்.

வெளிப்படுத்தப்படும் தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன இரகசியங்கள், அவற்றைப் பெறுகிறவர்கள் அவருடைய நியாயப்பிரமாணத்தை கைக்கொள்ளும்படியாகவே கொடுக்கப்படுகின்றன. மனிதர்கள் அவருடைய நியாயப்பிரமாணத்தை தங்கள் இருதயத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தாலே கைக்கொள்ள முடியும். வெளிப்படுத்துதல் என்னும் புத்தகத்தில் முத்திரைநீக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் அந்த இரகசியம், பரிசுத்த ஆவியானவர் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை நம்முடைய உள்ளங்கங்களிலும் இருதயங்களிலும் எழுதும் செயல்முறையின் ஒரு பகுதியாகும். தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு திறக்கப்படும் அந்த இரகசியம், எப்போது மற்றும் அது விசுவாசத்தினால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறதோ, அப்பொழுது புதிய உடன்படிக்கையை நிலைநிறுத்துகிறது.

வெளிப்படுத்தல் 1:1–3 இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தி:

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் முதல் அதிகாரத்தின் முதல் மூன்று வசனங்கள், “இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்துதல்” என்பது மனுக்குலத்திற்கான இறுதி செய்தி என்பதைத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகின்றன. அது ஒரு செய்தி என்பதும் வெளிப்படையாகும்; ஏனெனில், “இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்துதல்” என்பது பரலோகப் பிதாவிடமிருந்து அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்டது; “விரைவில் சம்பவிக்க வேண்டியவற்றை” தமது ஊழியக்காரருக்குக் காண்பிப்பதற்காக.

“தீர்க்கதரிசனத்தை அளித்ததிலும்” மேலும் “சித்தரிக்கப்பட்ட நிகழ்வுகளிலும்” “பரிசுத்த ஆவியானவர் காரியங்களை அப்படியே வடிவமைத்திருக்கிறார்” என்பதை நாம் கருத்தில் கொள்ளும்படி சொல்லப்பட்டிருக்கிறோம்.

வெளிப்படுத்தின விசுவாசப்புத்தகத்தின் முதல் அதிகாரத்தின் முதல் மூன்று வசனங்களில் “சித்தரிக்கப்பட்ட நிகழ்வுகளும்”, அதேபோல் “தீர்க்கதரிசனம் அளிக்கப்பட்ட விதமும்”, தேவன் மனிதர்களோடு எவ்வாறு படிப்படியாகத் தொடர்புகொள்கிறார் என்பதைக் குறிப்பாக விளக்குகின்றன; மேலும், அறிவிக்கப்பட்ட அந்தச் செய்தி “இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்துதல்” என்று அழைக்கப்படுகிறதெனவும் அடையாளப்படுத்துகின்றன.

அப்பொழுது இயேசு கிறிஸ்து, தேவனிடமிருந்து பெற்ற செய்தியைக் கொண்டு இரு செயல்களைச் செய்தார். அவர் தமது தூதன் மூலம் அந்தச் செய்தியை அனுப்பினார்; அதே தூதன் மூலம் அதனை அடையாளங்களால் வெளிப்படுத்தவும் செய்தார். பின்னர் அவரது தூதன் அந்தச் செய்தியை தீர்க்கதரிசியான யோவானிடத்தில் கொண்டு வந்தான்; யோவான் அதை எழுதி வைத்துப், உங்களுக்கும் எனக்கும் உண்டாகியிருக்கும்படி சபைகளுக்குப் அனுப்பினார். முதல் மூன்று வசனங்கள், அந்தச் செய்தியை வழங்குவதில் உட்பட்ட “செய்தியையும்” “தொடர்பாடல் நிகழ்முறையையும்” இரண்டையும் வலியுறுத்தும் வகையில் “பரிசுத்த ஆவியினால்” “அவ்வாறு வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தன.”

நாம் ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்த மூன்று வசனங்கள் மனிதகுலத்திற்கான இறுதி செய்தியை முன்வைக்கின்றன; ஆனால் அது வெறுமனே இறுதி செய்தி மட்டுமல்ல—அதற்கும் மேலாக, இந்த மூன்று வசனங்கள் பூமிக்கோளத்திற்கான இறுதி “எச்சரிக்கை” செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. அந்தச் செய்தியின் “எச்சரிக்கை” தன்மை, “அதில் எழுதப்பட்டிருக்கிறவற்றை” வாசித்து, கேட்டு, காத்தவர்களாக “பாக்கியவான்கள்” என்று ஒரு வகை மனிதர் அடையாளப்படுத்தப்படும்போது வெளிப்படுகிறது. “இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல்” என்று பிரதிநிதிக்கப்படும் அந்த எச்சரிக்கையை வாசிக்கவும், கேட்கவும் செய்யாத ஒரு வகை மனிதர் உண்டு. அவர்கள் பாக்கியவான்களாயிருக்க முடியாது. எழுதப்பட்டிருக்கிறவற்றை வாசித்து, கேட்டு, காத்தவர்களுக்காக ஒரு வகை மக்கள் பாக்கியவான்கள் எனில், பாக்கியமற்ற ஒரு வகையும் இருக்கிறது என்பது வெளிப்படையானதே. ஒருவன் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தலின் செய்தியை வாசித்து, கேட்டு, காக்கிறானா? அப்படியானால், அவன் பாக்கியவானாயிருப்பான்; அப்படியில்லையெனில், அவன் சபிக்கப்பட்டவனாயிருப்பான்.

மூன்றாம் வசனத்தில் உள்ள “காலம் சமீபத்தில் இருக்கிறது” என்ற வெளிப்பாடு, வரலாற்றின் ஓட்டத்தில் கடைசி எச்சரிக்கைச் செய்தி வந்து சேரும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. “அந்த காலம்”—(ஒரு குறிப்பிட்ட காலம்) “சமீபத்தில் இருக்கிறது.” ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் வரவிருக்கிறது; ஏனெனில் அது சமீபத்தில் உள்ளது, மேலும் “அந்த காலம்” வருவதற்கு முன்பே தேவனுடைய மக்கள் (யோவானால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டவர்கள்) அந்தச் செய்தியைப் புரிந்துகொள்கிறார்கள். யோவான் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் எனும் புத்தகத்தை முதல் நூற்றாண்டின் இறுதிக்காலத்தில் எழுதியிருந்தாலும், இந்த வசனங்கள் கி.பி. 100 ஆம் ஆண்டிற்குப் பல காலம் பின்னர் வரலாற்றில் ஒரு கட்டம் இருக்கும் என்றும், அப்போது இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தி அறிவிக்கப்படும் என்றும் அடையாளப்படுத்துகின்றன. அந்த “காலம்” “சமீபத்தில்” இருக்கும் போது, “விரைவில் சம்பவிக்க வேண்டிய காரியங்களை” அடையாளப்படுத்தும் செய்தி தேவனுடைய ஊழியக்காரருக்கு வெளிப்படுத்தப்படும்.

இந்தக் கட்டுரைத்தொடரில், நாம் மேற்கோள் காட்டும் வேதப்பகுதிகளின் விளக்கத்தை நிலைநாட்டும் அதிகாரமாக வேதாகமமும் எலன் வைட் அவர்களின் எழுத்துகளும் பயன்படுத்தப்படும்.

வில்லியம் மில்லர் தொகுத்த தீர்க்கதரிசன விளக்க விதிகளையும், Prophetic Keys எனும் தொகுப்பில் அடையாளம் காணப்பட்ட விதிகளையும் நாம் மேலும் குறிப்பிடுவோம். Habakkuk’s Tables எனப்படும் தீர்க்கதரிசன ஆய்வையும் நாம் பயன்படுத்துவோம்.

நாங்கள் பயன்படுத்தும் ஒவ்வொரு விதியையும் வரையறுக்க எண்ணுவதில்லை. சுருக்கத்திற்காக, அந்த விதிக்கு விரிவான ஆதாரத்தை வாசிக்க விரும்புகிறோருக்காக, Prophetic Keys தொகுப்பை மட்டும் மேற்கோள் காட்டுவோம். Habakkuk’s Tables தொடரில், நாம் சுருக்கமாக மட்டும் தொடும் ஒரு பொருள் இன்னும் ஆழமாக எடுத்துரைக்கப்படும் சில விளக்கங்களைச் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறோம்.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தின் ஆய்வை நாம் முன்னெடுத்து வருகிறபோது, பொதுமக்களின் பதில்களை நாம் ஊக்குவிக்கிறோம்; ஆனால் தொடர்ச்சியாக நடைபெறும் இவ்வாய்விற்கு பங்களிக்கும் கருத்துகளுக்கே மட்டுமே நாம் பதிலளிப்போம். எங்கள் விவாதத்தின் வரம்பு, தற்போது நடைபெற்று வரும் உரைநிகழ்வுத் தொடரையும், நாம் பின்பற்றும் தீர்க்கதரிசன விதிகளையும், ஹபக்கூக்கின் அட்டவணைகளில் காணப்படும் தகவல்களையும் உள்ளடக்கும்.

“signified” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள கிரேக்கச் சொல்லின் பொருள் “சுட்டிக்காட்டுதல்” என்பதாகும். அவர் அந்தச் செய்தியை “தம்முடைய” தூதன் மூலம் அனுப்பினார்; மேலும் அதை “தம்முடைய” தூதன் மூலம் சுட்டிக்காட்டினார். “தம்முடைய” தூதன் கபிரியேல் ஆவான்.

கபிரியேல் என்னும் தூதன் செய்தியுடன் அனுப்பப்படுகிறான்; மேலும் கபிரியேல் என்னும் தூதன் அந்தச் செய்தியையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தி அறிவிக்கப்படுவதற்காக “காலம் சமீபித்துள்ளது” என்று வரலாற்றின் ஒரு கட்டத்தை மனிதகுலம் அடையும் போது, அந்த இறுதி செய்தி ஒரு தூதனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தில் “செய்திகள்” அடிக்கடி தூதர்களாகவே பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன; மேலும் நிச்சயமாக, வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் “தூதன்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள கிரேக்கச் சொல் “செய்தியாளர்” என்று பொருள்படுகிறது.

வரலாற்றில் வந்தடைந்த தேவனுடைய சத்தியத்தின் ஒவ்வொரு வெளிப்பாடும் நிச்சயமாக இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாடே ஆகும்; ஆனால் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் முதலாம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாடு மனிதகுலத்திற்கான இறுதி எச்சரிக்கையாகும், மேலும் அது “காலம்” என்று பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒரு குறிப்பிட்ட தருணத்தில் நிகழ்கிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் நூலில் யோவான் “காலம் சமீபமாயிருக்கிறது” என்று குறிப்பிடும் மற்றொரு பகுதியும் உள்ளது. அந்த மற்ற பகுதி, ஒன்று முதல் மூன்று வரையிலான வசனங்களைப் பற்றிக் நான் முன்வைத்த ஆரம்பக் கூற்றுகளைச் சோதிப்பதற்கான இரண்டாம் சாட்சியை அளிக்கிறது.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தின் முடிவில், அதன் ஆரம்பத்தில் காணப்படும் அதே பொருளையே நாம் காண்கிறோம். “கர்த்தராகிய தேவன்” “தம்முடைய ஊழியக்காரருக்குச் சீக்கிரத்தில் நடக்கவேண்டியவற்றைக் காண்பிக்கும்படி தம்முடைய தூதனை அனுப்பினார்” என்று கூறப்படும் போது, தகவல் பரிமாற்றத்தின் முறையும் செய்தியும் மறுபடியும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. மேலும், “சீக்கிரத்தில் நடக்கவேண்டியவற்றை” அடையாளப்படுத்தும் செய்தி ஊழியக்காரருக்குக் காட்டப்பட்ட உடனேயே, கிறிஸ்து தாம் சீக்கிரமாக வருகிறேன் என்று அறிவிக்கிறார். இதுவே கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகைக்கு முன்பாக வரும் செய்தியாகும்; ஆகையால், இதுவே இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தி—முதல் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தில் “இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தின விசேஷம்” என்று குறிக்கப்பட்ட அதே செய்தியே ஆகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் முதல் மூன்று வசனங்களில் வாக்குக்கொடுக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதம், “இந்தப் புத்தகத்திலுள்ள தீர்க்கதரிசன வார்த்தைகளைக் கைக்கொள்ளுகிறவன் பாக்கியவான்” என்ற அறிவிப்பின் மூலம் மறுபடியும் சொல்லப்படுகிறது.

இந்த வசனங்களில், முதல் அதிகாரத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட தொடர்பாடல் நிகழ்முறையின் விரிவாக்கத்தை நாம் காண்கிறோம்; ஏனெனில் கபிரியேல் யோவானுக்கு அந்தச் செய்தியை அறிவித்த பிறகு, யோவான் அந்தச் செய்தியால் அளவுகடந்து ஆட்கொள்ளப்பட்டு, கபிரியேலை வணங்க முனைகிறான். அப்போது கபிரியேல், யோவானின் இந்தத் தவறான புரிதலை பயன்படுத்தி, பரலோகத் தூதர்களும், பூமியிலுள்ள தீர்க்கதரிசிகளும், அந்தச் செய்தியின் வாக்குகளை கைக்கொள்ளுகிற அனைவரும் “உடன் ஊழியக்காரர்” ஆக இருப்பதையும், அவர்கள் தேவனுடைய படைப்பை அல்ல, படைப்பாளியான தேவனையே ஆராதிக்க வேண்டியவர்கள் என்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறான்.

இந்த வசனங்கள், நாம் முதல் அதிகாரத்தில் ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும் அதே நிகழ்வுகளையும் செய்தியையும் விவரிக்கின்றன. இவை, தேவனுடைய ஊழியக்காரர்களுக்குச் சீக்கிரத்தில் நடைபெற வேண்டியவற்றைக் காட்டும் விசுவாசமுள்ளதும் சத்தியமுள்ளதுமான சொற்களை மீண்டும் உரைக்கின்றன. இந்தச் செய்தி, மறுபடியும், தேவனுக்கும் அவருடைய ஊழியக்காரர்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பு வழங்கும் செயல்முறையின் சூழலில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தில், இந்தச் செய்தி இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தி என்பதை உறுதிப்படுத்தும் மேலும் அதிகமான ஆதாரத்தை நாம் காண்கிறோம்; ஏனெனில் “சமீபமாயிருக்கிற” “காலம்” மனிதருக்கான கிருபைக்காலம் முடிவடையும் முன்பாகவே நிகழ்வதாகக் குறிக்கப்பட்டுள்ளது; “அநியாயமுள்ளவன் இன்னும் அநியாயமுள்ளவனாகவே இருக்கட்டும்; அசுத்தமுள்ளவன் இன்னும் அசுத்தமுள்ளவனாகவே இருக்கட்டும்; நீதிமானானவன் இன்னும் நீதிமானாகவே இருக்கட்டும்; பரிசுத்தமுள்ளவன் இன்னும் பரிசுத்தமுள்ளவனாகவே இருக்கட்டும்” என்ற அறிவிப்பு, கிருபைக்காலத்தின் முடிவைக் குறிக்கிறது; அது ஏழு கடைசி வாதைகளின் ஆரம்பத்தைக் குறிக்கிறது; அவை, தொடர்ச்சியாக, கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகையோடு நிறைவடைகின்றன.

வெளிப்படுத்தின விசேஷப் புத்தகத்தின் ஆரம்பத்திலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷப் புத்தகத்தின் முடிவிலும் அதே கதை முன்வைக்கப்படுகிறது. இந்த இரு பகுதிகளையும் ஒன்றிணைத்துப் பார்க்கும்போது, “இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தின விசேஷம்” என்பது கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகைக்கு முன்பாக மனிதகுலத்திற்கு வழங்கப்படும் இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தி என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. இந்தச் செய்தி, கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு சற்றுமுன் வந்து சேரும் ஒரு தூதனால் அடையாளரீதியாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. “காலம் சமீபமாயிருக்கிறது” என்று இருக்கும் போது—அதாவது கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு சற்றுமுன்—முத்திரை நீக்கப்பட்ட இந்தச் செய்தியை வாசிக்கிறார்களா, கேட்கிறார்களா, கைக்கொள்கிறார்களா என்பதன் அடிப்படையில், இந்தச் செய்தி மனிதகுலத்தை இரு வகுப்புகளாகப் பிரிக்கிறது.

நூற்றாண்டுக்கு மேலாக முன்பு, 1906 ஆம் ஆண்டில், விரைவில் “கிறிஸ்து யோவானுக்குக் காண்பித்தபடி நடைபெறவிருந்த நிகழ்வுகளின் நிறைவேற்றத்திற்குள் நாம் பிரவேசிப்போம்” என்று நமக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. 1906 ஆம் ஆண்டில் அந்தச் செய்தி இன்னும் முத்திரையிடப்பட்டிருந்தது. நிகழ்வுகள் நடைபெறுவதற்கு முன்பாகவே, இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல் என்ற செய்தி தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு திறக்கப்படுகின்றது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுதல் முக்கியமானது. வெளிப்படுத்தல் ஆகமம் “அதன் பெயர் குறிக்கிறதற்கேற்ப, இப்பூமியின் வரலாற்றின் கடைசி நாட்களில் நடைபெறவிருக்கிற மிக முக்கியமான நிகழ்வுகளின் வெளிப்படுத்தலே ஆகும்” என்று நமக்குச் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

அவை திறக்கப்படுவதன் நோக்கம், தேவனுடைய ஜனங்கள் எச்சரிக்கையை அறிவிக்கும்படியாகவும், அந்த எச்சரிக்கையைக் கேட்கிறவர்கள் “மிக விரைவில் நடைபெறவிருக்கும் நிகழ்வுகளுக்காகத் தங்களை ஆயத்தப்படுத்திக் கொள்ளும் ஒரு வாய்ப்பைப் பெறும்படியாகவும்” ஆகும். (ஏனெனில், இந்தச் செய்தி அறிவிக்கப்பட வேண்டிய வரலாற்றுக் காலத்தில் யோவான் தேவனுடைய ஜனங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான் என்பதால்) யோவான் தாம் எந்த இரண்டு அம்சங்களினிமித்தம் துன்புறுத்தப்பட்டார் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார் என்பதை கவனிக்கத் தக்கது. “தேவனுடைய வார்த்தையின்மேல் அவனுக்கிருந்த உண்மையுள்ள நம்பிக்கையினாலும், கிறிஸ்துவின் சாட்சியினாலும்” அவன் “பத்மோஸ் தீவுக்கு நாடுகடத்தப்பட்டான்.” வேதாகமத்தையும், “இயேசுவின் சாட்சியாகிய” தீர்க்கதரிசன ஆவியையும் அவர் ஏற்றுக்கொண்டிருந்ததினாலே அவர் நாடுகடத்தப்பட்டார்.

யோவான், உலகத்தின் முடிவில் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டின் செய்தியைப் புரிந்துகொண்டு, வேதாகமத்தையும் தீர்க்கதரிசன ஆவியையும் உறுதியாகக் காத்துக்கொள்வதற்காகத் துன்புறுத்தப்படுகிற ஒரு ஜனத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

முதல் அதிகாரத்தின் முதல் மூன்று வசனங்களில், தேவபிதாவுக்கும் அவருடைய ஊழியக்காரர்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பு நிகழும் முறை வலியுறுத்தப்படுகிறது. இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம், அந்த தொடர்பு நிகழும் முறையின் வர்ணனைக்கு மேலும் சேர்க்கிறது. இந்த இரண்டு பகுதிகளும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தின் ஆரம்பத்தையும் முடிவையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; மேலும், தீர்க்கதரிசன உருவகப்படத்தில் யோவானின் பங்கினை இணைந்து விளக்குகின்றன. அவர் வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் வார்த்தைகளை எழுதியவர் மட்டுமல்ல; உலகத்தின் முடிவில் இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தியை அறிவிப்பவர்களையும் அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

யோவான், அந்தச் செய்தியை உருவாக்குகின்ற “காரியங்களை” “கண்டும்” “கேட்டும்”, அந்தச் செய்தியை எழுதிச் சபைகளுக்குக் அனுப்புமாறு கட்டளையிடப்பட்டான்.

அவன் “கேட்டதும்” “கண்டதும்” அவன் எழுதிப்பதிந்து ஆசியா மைனரிலுள்ள ஏழு சபைகளுக்குக் அனுப்பும்படி கட்டளையிடப்பட்டது; ஆனால் தனிப்பட்ட சபைகள் குறித்து வரும்போது, இயேசு அந்தச் செய்திகளை நேரடியாக யோவானுக்குச் சொன்னார்; ஏனெனில் அந்த ஏழு சபைகளில் ஒவ்வொன்றிற்குமான ஒவ்வொரு செய்தியும் “...இலுள்ள சபையின் தூதனுக்குத் எழுது” என்ற சொல்லோடு தொடங்குகிறது. சபைகளுக்கான தனிப்பட்ட செய்திகளை இயேசுவே உச்சரித்துக் கூறினார்.

இயேசு யோவானுக்கு உத்தரவிட்டார்; மேலும், தான் கண்டதையும் கேட்டதையும் எழுதும்படி இயேசு யோவானிடம் கூறினார்; ஒருமுறை, தான் கேட்டதை எழுத வேண்டாம் என்றும் இயேசு யோவானிடம் கூறினார்.

ஏழு இடி முழக்கங்கள் உரைத்தவற்றை முத்திரையிட்டு மறைத்துவைக்கும்படி யோவானுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டது; அவ்வாறு செய்வதன்மூலம், முடிவுகாலம் வரையிலும் தன் புத்தகத்தை முத்திரையிட்டு மறைத்துவைக்கும்படி தானியேலுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டதுபோல, அவர் ஏழு இடி முழக்கங்களின் செய்தியையும் முத்திரையிட்டு மறைத்துவைத்தார்.

நாம் அடையாளப்படுத்திக் காண்பது என்னவென்றால், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தின் முடிவிலும் தொடக்கத்திலும் ஒரு செய்தி அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்பதே. அந்தச் செய்தியை அறிவிக்கும் செயல்முறையும் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அந்தச் செய்தியை அறிவிப்பதில் யோவான் வகிக்கும் பங்கு குறிப்பாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. சில வேளைகளில் அவர் கண்டதையும் கேட்டதையும் வெறுமனே எழுதினார். வேறு சில வேளைகளில் அவருக்குக் கட்டளையிட்டு சொல்லப்பட்டது; ஒருமுறை அவர் கேட்டதைக் எழுத வேண்டாமென்று அவருக்குச் சொல்லப்பட்டது. இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் செய்தி பிதாவினால் வழங்கப்பட்டு, இயேசுவுக்குக் கொடுக்கப்பட்டு, காபிரியேலுக்குச் சென்றடைந்து, பின்னர் அந்தச் செய்தியை எழுதி சபைகளுக்குக் அனுப்பும் பொறுப்பு அளிக்கப்பட்ட தீர்க்கதரிசியாகிய யோவானிடம் வந்தது.

யோவான் எழுதும்படி வழங்கப்பட்ட கட்டளைக்குள் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட தீர்க்கதரிசனக் கோட்பாட்டை உணராமல் அந்த வசனத்தை வாசிப்பது சாத்தியமாக இருக்கலாம். காணப்பட்டதும் கேட்கப்பட்டதும் ஆகிய “காரியங்களை” எழுதிப் பதியுவது அக்கால நிகழ்கால வரலாற்றைப் பதிவு செய்வதற்குச் சமம்; ஏனெனில் யோவானின் காலத்தில் அந்த “காரியங்கள்” இருந்தன. நிகழ்கால வரலாற்றைப் பதிவு செய்வதும், அப்படிச் செய்வதன் மூலம் அதே நேரத்தில் எதிர்காலத்தில் நிகழப்போகிற காரியங்களையும் எழுதிப் பதிப்பதும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தில் உள்ள பிரதான தீர்க்கதரிசன விதியாகும். யோவான் அந்தச் சித்தாந்தத்தையும் அதன் முக்கியத்துவத்தையும் வலியுறுத்தவும் விளக்கவும் பயன்படுகிறார்; ஏனெனில் அவருக்கு அடிப்படையில், “இருக்கிற காரியங்களையும்” எழுது; அப்படிச் செய்வதன் மூலம் “இதற்குப்பின் சம்பவிக்கப்போகிற காரியங்களையும்” நீ எழுதிக்கொண்டிருப்பாய் என்று சொல்லப்பட்டது, ஏனெனில் வரலாறு தன்னை மறுமுறை நிகழ்த்துகிறது. இந்தத் தீர்க்கதரிசன முறையே இயேசுவின் கையொப்பமாகும்; ஏனெனில் கையொப்பம் என்பது ஒரு பெயர், மேலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் முதல் அதிகாரத்தில் அவருடைய பெயர் அல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆகும். அவர் முடிவை ஆதியோடு அடையாளப்படுத்துகிறார்.

“இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாடு” என்ற ஆய்வை நாம் இப்போதுதான் ஆரம்பித்து இருக்கிறோம்; தற்போது முதல் அதிகாரத்தின் முதல் மூன்று வசனங்களை ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். “இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாடு” எனப் பெயரிடப்பட்டுள்ள இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தி, பரலோகத் தந்தையிடமிருந்து இயேசுவினிடமாகவும், இயேசுவினிடமிருந்து கபிரியேலினிடமாகவும், கபிரியேலினிடமிருந்து யோவானிடமாகவும் அறிவிக்கப்பட்டு, அவர் அதைச் சபைகளுக்கு அனுப்பப்பட வேண்டிய ஒரு புத்தகத்தில் பதிவு செய்கிறார். இந்தச் செய்தி இவ்வளவு நேரடியாக “இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாடு” என்று அழைக்கப்படுவதால், கிறிஸ்துவை வெளிப்படுத்தும் ஆவியினால் உந்தப்பட்ட வார்த்தையின் மூலம் மனிதருக்கு எழுதப்பட்டுள்ள அனைத்து கூறுகளிலும், இயேசு யார் என்றும் அவர் என்னவென்றும் விளக்கும் ஒரு தனிச்சிறப்பு, இந்தச் செய்தியைப் பதிவு செய்யும் யோவானின் செயல்பாட்டில் விளக்கப்படுகின்றது என்பதை கவனிக்குவது முக்கியமானதாகும். அப்பொழுது இருந்த காரியங்களை அவர் எழுதியபோதே, இனிமேலும் இருக்கவிருக்கும் காரியங்களையும் அவர் எழுதி கொண்டிருந்தார்.

வரலாறு மீண்டும் நிகழும் சத்தியம், யோவான் தன் காலத்திற்கும் யுகத்திற்கும் உரிய ஒரு எச்சரிக்கையை எழுதும்போது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அது வருங்காலத்திற்குமான ஒரு எச்சரிக்கையுமாக உள்ளது. கிறிஸ்தவ சபையின் தொடக்கத்தில் யோவான் ஏழு சபைகளுக்கென்று எழுதியபோது, உலகத்தின் முடிவில் இருக்கும் கிறிஸ்தவ சபைக்குமான ஒரு எச்சரிக்கையையும் அவர் எழுதி வைத்தார். கிறிஸ்து “ஆல்பாவும் ஓமேகாவும்” என்றும், அல்லது “ஆரம்பமும் முடிவும்” என்றும், அல்லது “முதலும் கடைசியும்” என்றும் அழைக்கப்படும்போது, கிறிஸ்துவின் குணத்தின் இந்த இயல்பு பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. உண்மையில், கிறிஸ்துவின் குணத்தின் இந்த இயல்பே அவர் ஒரே தேவன் என்பதை நிரூபிப்பதாக வேதாகமம் அடையாளப்படுத்துகிறது.

வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் முதல் அதிகாரத்தில், இயேசு தம்மை ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் என்று அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறார்.

இந்த வசனங்களுக்குள் மிகுந்த சத்தியம் அடங்கியுள்ளது; ஆனாலும் இங்கு நான் சுட்டிக்காட்ட விரும்புவது இதுவே: யோவான் கிறிஸ்துவின் எக்காளம் போன்ற சத்தத்தைக் கேட்டு, தன்னோடு பேசியவர் யார் என்று காணும்படி திரும்பியபோது, பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்தின் பரிசுத்த இடத்திற்குள் உள்ள பரலோக மகா ஆசாரியராகிய இயேசு கிறிஸ்துவைக் கண்டான். பின்னர் இயேசு தம்மை ஆல்பாவும் ஓமேகாவும், முதல்வரும் கடைசியும் என்று அடையாளப்படுத்தினார். செய்தியிலும் அதன் அறிவித்தலிலும் உள்ள முதல் மூன்று வசனங்களில், வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் முடிவிலுள்ள சத்தியத்தின் தொடரோடு ஒத்துப்போகும் ஒரு சத்தியத்தின் தொடரை நாம் கண்டோம். ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமான இயேசு, முடிவை ஆரம்பத்தோடும், கடைசியை முதல்வரோடும் எடுத்துக்காட்டுகிறார். வெளிப்படுத்தின விசேஷப் புத்தகத்தின் முடிவிலும், அதன் ஆரம்பத்தில் இருந்ததுபோலவே, அவர் மறுபடியும் தம்மை ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமாக அடையாளப்படுத்துகிறார்.

வெளிப்படுத்தின விசுவாசப் புத்தகத்தில் யோவான் செய்தியைப் பதிவு செய்யும் போது, அந்தச் செய்தி முடிவை விளக்கிக் காட்டும் ஆரம்பத்தின் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் அமையும் என்று கவனமாக விவரிக்கப்படுகிறது. அந்தச் செய்தி, வெளிப்படுத்தின விசுவாசப் புத்தகத்தில் வெளிப்படுத்தப்படும் முதல் சத்தியமாகும்; அதே சத்தியமே அந்தப் புத்தகத்தில் கடைசியாகவும் உரைக்கப்படுகிறது. மேலும், வெளிப்படுத்தின விசுவாசப் புத்தகத்தின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் உள்ள சாட்சியத்தில், இயேசு தம்மை ஆல்பாவும் ஓமேகாவும், ஆரம்பமும் முடிவும், முதலும் கடைசியும் என்று அடையாளப்படுத்துகிறார்.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தின் முதல் மூன்று வசனங்கள் மனிதகுலத்துக்கான இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தியை அடையாளப்படுத்துகின்றன. அது ஏழு கடைசி வாதைகளுக்கும் கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகைக்கும் முன்பாக வரும் எச்சரிக்கையாகும். இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தப்பட்ட செய்தி “அவருடைய தூதன் மூலம்” “அனுப்பப்பட்டும் அடையாளங்களால் அறிவிக்கப்பட்டும்” இருந்தது.

அதே எச்சரிக்கைச் செய்தி பின்னர் வெளிப்படுத்தினவாக்கியத்தின் இறுதி பகுதியில் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; மேலும் அது வெளிப்படுத்தினவாக்கியம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் மூன்றாம் தூதனாகவும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தி மூன்றாம் தூதனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் செய்தியாகும். அது இறுதியான எச்சரிக்கையாகும்; ஏனெனில் அது மனிதகுலத்திற்கான கடைசி சோதனையை நேரடியாக அடையாளப்படுத்துகிறது. இதனைத் தொடர்ந்து மூன்றாம் தூதனுடன் சேரும் இன்னொரு தூதன் இருக்கிறான்; அந்தத் தூதனும் இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தியே ஆகும்.

இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாடாகிய செய்தி முதல் அதிகாரத்திலும், பதினான்காம் அதிகாரத்திலும், பதினெட்டாம் அதிகாரத்திலும், இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்திலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் முதல் மற்றும் கடைசி குறிப்புகளில் காபிரியேல் தூதன் என்று அடையாளப்படுத்தப்படும் ஒரு தூதனால் அந்தச் செய்தி குறிக்கப்படுகிறது; பின்னர் பதினான்காம் மற்றும் பதினெட்டாம் அதிகாரங்களில், அந்தச் செய்தி வானத்தின் நடுவே பறக்கும் அல்லது வானத்திலிருந்து இறங்கி வரும் ஒரு தூதனால் அடையாளார்த்தமாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

பதினெட்டாம் அதிகாரத்தில் வானத்திலிருந்து இறங்கி வரும் தூதன், அதற்கு முன்னரே பத்தாம் அதிகாரத்தில் ஒரு தூதன் இறங்கி வந்து, ஒரு பாதத்தை நிலத்தின் மேல் மற்றும் மற்றொன்றை சமுத்திரத்தின் மேல் வைக்கும் நிகழ்வில் முன்னுருவாகக் காட்டப்படுகிறான். அந்தத் தூதனிடத்தில் ஒரு புத்தகம் உள்ளது; அதை யோவான் உண்ணும்படி கட்டளையிடப்படுகிறார்; அது அவன் வாய்க்கு இனிமையாயும் அவன் வயிற்றிற்கு கசப்பாயும் ஆகிறது. யோவான் உண்ணும் புத்தகம் ஒரு செய்தியாகும்; அந்தச் சிறு புத்தகத்தால் பிரதிநிதிக்கப்படும் செய்தி, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதனின் செய்தியை முன்னுருவாகக் காட்டுகிறது; ஆகையால் அதுவும் இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தியின் ஒரு பிரதிநிதித்துவமாகும்.

தேவனுடைய செய்தி ஒரு தூதனினால் அனுப்பப்பட்டு அறிவுறுத்தப்பட்டதாக நமக்கு சொல்லப்படுகிறது; மேலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தில் இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தி எவ்வாறு உருவகமாகக் காட்டப்படுகிறது என்பதை நாம் நெருங்கிப் பார்ப்போமாயின், ஏழு முறை ஒரு தூதன் அந்த இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தியை அறிவுறுத்துவதை காண்கிறோம். முதல் நிகழ்விலும் கடைசி நிகழ்விலும் அந்தத் தூதன் காபிரியேல். பின்னர் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்து ஆம் அதிகாரத்தில், தன் கையில் ஒரு சிறிய புத்தகத்துடன் ஒரு தூதன் இறங்கி வருகிறான். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தில், இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தியையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இன்னும் மூன்று தூதர்கள் காணப்படுகிறார்கள். பின்னர் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தில், அதே இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தியையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மற்றொரு தூதன் காணப்படுகிறான். இவ்வாறு, இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்திகள் ஏழு, தூதர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. முதல் தூதனும் கடைசி தூதனும் காபிரியேல் தூதன்; முதல் மற்றும் கடைசி இவ்விரண்டிற்கிடையில் உள்ள ஐந்து தூதர்கள் அடையாளார்த்தமான தூதர்கள் ஆவர்.

நிச்சயமாக, அந்த ஏழு சபைகளில் ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு தூதன் உண்டு; ஆனால் அவர்கள் சபைகளுக்கே ஒரு செய்தியை எடுத்துச் செல்கிறார்கள். இதற்கு மாறாக, நாம் விவாதித்து வந்த இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தி, முழு உலகத்தையும் தன் செவியாளர்களாக உள்ளடக்கும் ஒரு செய்தியாகும்.

இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஏழு தீர்க்கதரிசன வரிகளிலொன்றொன்றும் ஒன்றோடொன்று நெருக்கமாக மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்டு ஒத்திசைக்கப்பட வேண்டும்; ஆனால் இச்சந்தர்ப்பத்தில் நான் அல்பாவும் ஓமேகாவும் குறித்த ஒரு அடிப்படை நியதியை மட்டும் வரையறுக்க விரும்புகிறேன். தேவனுடைய வார்த்தையில் ஒரு பொருள் முதன்முதலாக குறிப்பிடப்படும் இடமே மிக முக்கியமான மேற்கோள் ஆகும். வேதாகமத்தில் “வித்து” முதன்முதலாக ஆதியாகமம் 1:11-ல் குறிப்பிடப்படுகிறது; அங்கே அந்த வித்து “தன் தன் வகையின்படி” விளைவிக்கும் என்று நமக்குச் சொல்லப்படுகிறது. வித்தைப் பற்றிய அந்த முதல் குறிப்பிடுதல், அது தன்னையே மீண்டும் உற்பத்தி செய்யத் தேவையான மரபணு அமைப்பை உடையது என்பதை வலியுறுத்துகிறது. இயேசு தேவனுடைய வார்த்தையை ஒரு வித்தாக அடையாளப்படுத்தினார்.

ஒரு விதை, அதாவது தேவனுடைய வார்த்தை, முழுமையான ஒரு செடியை உருவாக்கத் தேவையான எல்லா மரபணு அமைப்பையும் தன்னுள் கொண்டுள்ளது. தேவனுடைய வார்த்தையில் ஒரு பொருள் முதன்முறையாகக் குறிப்பிடப்படும் இடத்திலேயே, அந்தப் பொருளுக்குச் சேர்ந்துள்ள எல்லா கூறுகளும் அடங்கியுள்ளன. இந்த உண்மை “முதல் குறிப்பின் விதி” என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. இந்த விதி எவ்வளவு நெருக்கமாக ஆராயப்படுகிறதோ, அவ்வளவு உறுதியாக அது நிரூபிக்கப்படுகிறது.

ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் பற்றிய எங்கள் விளக்கத்திலும், தேவனுடைய வார்த்தை விதையாகும் என்ற வரையறையிலும் நாம் மேலும் தொடருவதற்கு முன், மத்தேயுவில் நாம் இப்பொழுது மேற்கோளிட்ட அந்தப் பகுதியிலிருந்து, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தைப் பற்றிய எங்கள் பரிசீலனையில் தொடர்புடைய சில அம்சங்களை கருத்தில் கொள்ளுவது பொருத்தமானதாகும். எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் உலகத்தின் முடிவைப் பற்றியே பேசுகின்றனர்.

இந்தப் பகுதி மூன்று சாட்சிகளை அளிக்கிறது; (பவுல், பேதுரு, மற்றும் எலன் வைட்) அவர்கள் அனைவரும், உலகத்தின் முடிவைப் பற்றியே எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் பேசுகின்றனர் என்ற உண்மைக்குச் சாட்சி அளிக்கின்றனர்; அதுவே வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தில் உள்ள இரகசியம் முத்திரைவிடப்படாமல் வெளிப்படுத்தப்படும் காலமாகும். ஆகையால், மத்தேயு பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தில் இயேசு, “உங்கள் கண்கள் காண்கிறபடியினால் அவை பாக்கியவான்கள்; உங்கள் காதுகள் கேட்கிறபடியினால் அவையும் பாக்கியவான்கள். நிச்சயமாக நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன், நீங்கள் காண்கிறவைகளை காணும்படி அநேக தீர்க்கதரிசிகளும் நீதிமான்களும் விரும்பியும் காணவில்லை; நீங்கள் கேட்கிறவைகளை கேட்கும்படி விரும்பியும் கேளவில்லை,” என்று சொன்னபோது, அவர் வெளிப்படுத்தல் முதலாம் அதிகாரத்தின் முதல் மூன்று வசனங்களில் குறிக்கப்பட்ட அதே பாக்கியத்தையே வெளிப்படுத்தினார்.

இயேசு விதைப்பவரின் உவமையை முன்வைத்தார்; பின்னர் அந்த உவமையைப் பற்றிக் சீஷர்கள் அவரோடு உரையாடும்படியாக நடத்தப்பட்டார்கள். ஆனால் அவர்கள் இயேசுவோடு தொடர்பில் கொண்டு வரப்படுவதற்கு முன்பாகவே, அவர் அவர்களுக்காகவும் அதைவிட முக்கியமாக நமக்காகவும், “கேட்கச் செவிகள் உடையவன் கேட்கக்கடவன்” என்று கூறினார்.

இயேசு உவமையை அளித்து, கேட்கச் செவியுள்ளோருக்கான எச்சரிக்கையோடு அதை முடிக்கிறார். பின்னர் சீஷர்கள் அந்த விவாதத்திற்குள் நடத்தப்படுகின்றனர்; அங்கு இயேசு குறைந்தது மூன்று முக்கியமான கருத்துகளை எடுத்துரைக்கிறார். அவர் கேட்போரின் இரு வகுப்புகளுக்கிடையிலான வேறுபாட்டைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; அப்படிச் செய்யும் போது, கேட்கப்போகிறோரின் சூழலிலேயே இவை அனைத்தும் அமைந்துள்ளன என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள், கேட்போரின் அந்த இரண்டு வகுப்புகளுக்கான இரண்டாம் சாட்சியாக ஏசாயா புத்தகத்திலிருந்து ஒரு பகுதியைக் குறிப்பிடுகிறார். கேட்போரின் இரண்டு வகுப்புகளையும், இரண்டாம் சாட்சியாக ஏசாயா புத்தகத்தையும் தாண்டி அவர் முன்வைக்கும் மூன்றாவது கருத்து, தேவனுடைய வார்த்தை ஒரு விதை என்பதே. ஆகையால், தேவனுடைய வார்த்தை ஒரு விதை என்பதும் வெளிப்படுத்தல் முதல் அதிகாரத்தில் உள்ள இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டைக் கேட்போரால் கேட்கப்பட வேண்டியவற்றின் ஒரு பகுதியாகும். முதல் மூன்று வசனங்களில் இரு கேட்போர் உள்ளனர்; அதுபோலவே மத்தேயு பதின்மூன்றிலும் கேட்போரின் இரு வகுப்புகள் உள்ளன. மத்தேயு பதின்மூன்று, கேட்க மறுப்போர் கேட்காதிருப்பதைக் எவ்வாறெல்லாம் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள் என்பதற்கான சில ஆழ்ந்த விளக்கங்களை மட்டும் சேர்க்கிறது. மேலும், ஏசாயாவின் சாட்சி நாம் கேட்க வேண்டிய செய்திக்குப் இன்னும் அதிகத்தைச் சேர்க்கிறது.

நிச்சயமாக, ஏசாயாவிலிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட இந்தப் பகுதி தீர்க்கதரிசனப் பொருட்களின் ஆழத்தில் அது எடுத்துரைக்கும் விசயங்களினால் முற்றிலும் அதிசயிக்கத்தக்கதாகும். இவ்விஷயங்களில் பலவும் ஆபக்கூக்கின் அட்டவணைகளில் மீண்டும் மீண்டும் ஆராயப்பட்டுள்ளன; ஆகையால், இயேசு தமது வார்த்தை ஒரு விதை எனக் குறிப்பிட்டதைக் குறித்து நாம் மேற்கொள்ளும் பரிசீலனைக்கு ஆதரவாக இப்பகுதியிலிருந்து வெளிப்படும் அம்சங்களை மட்டும் சுருக்கமாகக் குறிப்பிடுகிறோம்.

இந்தப் பகுதியில் ஏசாயா ஒரு தீர்க்கதரிசியை, ஆகையால் காலத்தின் முடிவில் இருக்கும் தேவனுடைய ஜனங்களையும், பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான் என்பது நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது. எங்கள் கருத்திற்குப் பொருத்தமாக இன்னும் முக்கியமானது என்னவெனில், ஏசாயா தேவனுடைய சபைக்குள் செயல்பட்டு வந்தபோதிலும் பாவத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த ஒரு ஜனத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். தேவனுடைய மகிமையின் வெளிப்பாடு ஏசாயாவுக்குக் கிடைக்கும் வரையில், தன் சொந்த பாவநிலையை அவன் அறிந்துகொள்ளவில்லை. அவன் லவோதிக்கேயனாயிருந்தான்; அவன் குருடனாயிருந்தான்.

இந்தத் தரிசனம் “கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களின் நிலையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.” கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்கள் லவோதிக்கேயர்கள் ஆவர்.

ஏசாயா தன் லவோதிக்கேய நிலைமையிலிருந்து மனந்திரும்பி மாற்றப்பட்டபின், உலகத்திற்குக் கடைசி எச்சரிக்கைச் செய்தியை எடுத்துச் செல்லத் தன்னார்வமாக முன்வந்தான். ஆறாம் அதிகாரத்தின் மூன்றாம் வசனம், ஏசாயாவின் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றை வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டின் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றோடு இணைக்கிறது; அங்கு தூதன் இறங்கி வந்து, தன் மகிமையினால் பூமியை ஒளிரச் செய்கிறான்.

வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதன் இறங்கும் காலத்தில், தேவனுடைய ஜனங்களை ஏசாயா பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; ஏனெனில் அவர் பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் கொண்டு செல்லப்பட்டபோது, சேராபீம்கள், “பரிசுத்தர், பரிசுத்தர், பரிசுத்தர், சேனைகளின் கர்த்தர்; பூமி முழுவதும் அவருடைய மகிமையால் நிரம்பியுள்ளது” என்று அறிவிப்பதைக் அவர் கேட்டார். வெளிப்படுத்தலில் யோவானைப் போலவே, இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தியை அறிவிக்கும் தேவனுடைய ஜனங்களை ஏசாயாவும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். யோவான் தேவனுடைய ஜனங்களை “மீதியானோர்” என்று அழைத்தார்; ஏசாயா அவர்களை “பத்தில் ஒன்று,” அல்லது “தசமபாகம்” என்று குறிப்பிட்டார். எபிரேய மொழியிலுள்ள மூலச் சொல் “தசமபாகம் கொடுக்குதல்” என்று பொருள்படும்.

ஏசாயா கேட்ட “எவ்வளவு காலம்?” என்ற தீர்க்கதரிசனக் கேள்வி, தேவனுடைய வார்த்தையில் மீண்டும் மீண்டும் கேட்கப்படுகிறது (சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், “எவ்வளவு காலம்?” என்ற கேள்விக்கான பதில், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் தேசிய ஞாயிறு சட்டம் வரும் வருகையைக் குறிக்கிறது.) எலன் வைட் கூறுவதின்படி, அந்த வேளையில் “தேசிய மததுரோகம், தேசிய அழிவினால் பின்பற்றப்படும்”; மேலும் ஏசாயாவின் படி, அது “நகரங்கள் குடியிருந்தோர் இன்றிப் பாழாக்கப்பட்டு, வீடுகள் மனிதர் இன்றியாகி, தேசம் முற்றிலும் பாழ்நிலமாகி, கர்த்தர் மனிதரை வெகுதூரம் அகற்றிவிட்டு, தேசத்தின் நடுவே பெரிய கைவிடப்படுதல் உண்டாகும்” காலமாகும். “தேசத்தின் நடுவே பெரிய கைவிடப்படுதல்” என்பது தானியேல் 11:41-ன் படி ஞாயிறு சட்டத்தின் வேளையில் கவிழ்க்கப்படுகிற “அநேகர்” ஆகும். இவர்கள் ஏசாயா ஆறு மற்றும் மத்தேயு பதிமூன்றில் கூறப்படும், கண்கள் இருந்தும் காணாதவர்களும், செவிகள் இருந்தும் கேளாதவர்களும் ஆவர்; மேலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் மூன்றில் லவோதிக்கேயா சபைக்கு வழங்கப்பட்ட ஆலோசனையை நிராகரிப்பவர்களும் இவர்களே.

யோவான் வெளிப்பாட்டில் கண்டதுபோல, எசாயாவும் தமது பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றிய ஒரு தரிசனத்தை கண்டான். எசாயா, “திரும்பி வரும்” மற்றும் ஒரு மரம்போல “உண்டுபோகும்” “பத்தில் ஒன்றை” அல்லது தசமாகாணியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். “உண்டுபோகும்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள எபிரேயச் சொல், அக்கினியால் விழுங்கி அழிப்பதைக் குறிக்கிறது. ஆனாலும், அந்த “பத்தில் ஒன்று” அவர்களுக்குள் அக்கினி விழுங்காத ஒரு “சாரம்” உடையவர்களாயிருக்கிறார்கள். தெளிவாகவே, மற்ற ஒன்பது பங்கினருக்குள் அந்தச் சாரம் இல்லையா? தேயில் மற்றும் ஓக் மரத்தை உண்டுபோட்டு அழிப்பதாகச் சித்தரிக்கப்படும் அந்த அக்கினி, மலாக்கி புத்தகத்தில் தமது ஆலயத்துக்கு திடீரென வருகிற உடன்படிக்கையின் தூதருடைய அக்கினியே ஆகும்.

ஏசாயாவின் பத்தாவது பங்கு, (அது தசமபாகமாகும்) மல்கியாவின் “நீதியுள்ள காணிக்கை”யும் ஆகும். மல்கியாவின் காணிக்கை என்பது தேவனுடைய ஜனங்களே; அவர்கள் “லேவியின் புத்திரர்” என்று பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் நெருப்பினால் சுத்திகரிக்கப்பட்டு “நீதியுள்ள காணிக்கை”யை உண்டாக்குகிறார்கள். மேலும், ஏசாயாவின் சாட்சியில் நெருப்பினால் “தின்னப்படுகிறவர்கள்” அந்தப் பத்தாவது பங்கு, அதாவது ஒரு தசமபாகம் ஆவர்.

இங்கு பவுல், ஒவ்வொருவருடைய கிரியைகளும் “நெருப்பினால்” வெளிப்படுத்தப்படும் என்று அறிவிக்கிறார். மல்கியாவில், அந்த நெருப்பு கலங்குகளைச் சுட்டெரித்து அகற்றுகிறது. எசாயாவில், “பத்தில் ஒன்று” என்பதின் சுத்திகரிப்பு அவர்கள் தங்கள் இலைகளை உதிர்த்துவிடும் “போது” நடைபெறுகிறது. ஆதாமும் ஏவாளும் சாட்சியமளிப்பதுபோல், இலைகள் மறைந்த பாவம், பாசாங்கு, மற்றும் துணிகர முன்வைத்தல் ஆகியவற்றின் அடையாளமாக இருக்கின்றன.

எரித்தழித்துவிட முடியாத ஓர் உட்பொருள் ஏசாயாவின் “பத்தில் ஒன்றினர்” இல் உள்ளது; அந்த உட்பொருள் “பரிசுத்த வித்து” ஆகும். மகிமையின் நம்பிக்கையாகிய கிறிஸ்து அவர்களுக்குள் இருக்கிறார். ஏசாயா தானும் ஒரு “பரிசுத்த வித்து” ஆவார்; மேலும் அவர் அடையாளப்படுத்தும் அந்த “பத்தில் ஒன்றினரும்” ஆவார். “பரிசுத்த வித்தும்” “பத்தில் ஒன்றினரும்” இருவரும், அவர் தமது பரிசுத்தஸ்தலத்தில் வெளிப்படுத்தப்படும் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டின் மூலம், லவோதிக்கேய நிலையிலிருந்து பிலதெல்பிய நிலையினிடத்திற்கு திரும்புகின்றனர்.

தேவனுடைய மகிமையின் தரிசனம், அதனால் எசாயா தாம் அழிந்துபோனவன் என்று, தாம் அசுத்தமுள்ளவரும் மன்னிப்பைத் தேவையாயிருக்கும் பாவியுமாக இருப்பதாகக் கூக்குரலிடும்படி ஆகும் அந்தத் தரிசனம், மரங்கள் தங்கள் இலைகளை உதிர்த்துவிடும் வேளையில் பரலோகப் பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் நடைபெறுகிறது. “உதிர்த்துவிடுதல்” என்ற சொல் “வெளியே எறிதல்” அல்லது ஒரு மரத்தை “வெட்டித் தள்ளுதல்” என்பதைக் குறிக்கிறது. லயோதிக்கேயாவின் வெளியேற்றப்படுதல் இங்கு பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. “பத்தில் ஒன்று” அல்லது மீதமிருப்போர், மல்கியாவின் உடன்படிக்கையின் தூதன் கொண்டு வரும் சுத்திகரிக்கும் “அக்கினி” வழியாகச் சென்று, தங்களுடைய மனிதச் செயல்கள் ஆவிக்குரிய வகையில் எரித்தழிக்கப்படுவதால், எரித்தழிக்க முடியாத “சாரம்” மட்டுமே மீதமிருக்கும்படி ஆகும்; அதுவே “பரிசுத்த வித்து”. கேட்க மறுப்பவர்கள் உலர்ந்த சாவுபட்ட இலைகளைப் போலத் தள்ளிவிடப்படுவார்கள், அல்லது கர்த்தருடைய வாயிலிருந்து கக்கிப்போடப்படுவார்கள்.

இயேசுவே பரிசுத்த வித்து; ஒரு வித்தில் முழு தாவரத்தையும் உருவாக்கத் தேவையான அனைத்துத் மரபணுத் தகவலும் அடங்கியுள்ளது. தேவனுடைய வார்த்தை ஒரு வித்து ஆகும்; ஆகையால் தேவனுடைய வார்த்தையில் எதையாவது குறித்து முதன்முறையாகச் சொல்லப்படும் குறிப்பில், அது சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டால், அந்தப் பொருளை விசுவாசியினுள் முழு பரிபக்குவத்திற்குக் கொண்டுவரத் தேவையான அனைத்துத் தகவலும் உள்ளடங்கியுள்ளது.

ஏசாயா ஆறாம் அதிகாரம், இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டின் செய்தியால் ஆசீர்வதிக்கப்படுவதற்காக நீங்கள் கட்டாயமாக “கேட்க” வேண்டிய காலப்பகுதியில் “கேட்காத” ஒரு மக்களை அடையாளப்படுத்துகிறது. இயேசு குறிப்பிடித்த மக்கள் தேவனுடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்கள்; அவர்கள் அவருடைய மனைவி; அவர்கள் அவருடைய உடன்படிக்கையின் மக்கள்; அவர்கள் பண்டைய இஸ்ரவேல்.

பழைய இஸ்ரவேல் அல்லது முதல் இஸ்ரவேல், நவீன இஸ்ரவேலை அல்லது கடைசி இஸ்ரவேலை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது. உலகத்தின் முடிவில் தேவனுடைய ஜனங்கள் ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டுகள்; அவர்கள் அவருடைய தெரிவுசெய்யப்பட்ட ஜனங்கள், அவருடைய மனைவி, அவருடைய உடன்படிக்கையின் ஜனங்கள்—அதாவது நவீன இஸ்ரவேல். ஏசாயாவின் வரலாற்றின் சாட்சி, கிறிஸ்துவின் வரலாற்றோடு இணைந்து, உலகத்தின் முடிவில் ஏழாம் நாள் அட்வென்டிசம் லவோதிக்கேயாவுக்கான செய்தியில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட, இழந்தும் இரட்சிக்க முடியாததுமான ஒரு “நிலைக்கு” உட்பட்டிருக்கும் என்பதை நிலைநாட்டும் இரண்டு சாட்சிகளை வழங்குகிறது.

உண்மையில் அவர்கள் இரட்சிக்கப்பட முடியாதவர்கள் அல்ல; ஆனால், ஏசாயா தன் அனுபவத்திற்கு முன்பாக இருந்ததுபோலவும், கிறிஸ்துவின் வரலாற்றுக் காலத்தில் யூதர்கள் இருந்ததுபோலவும், தங்கள் லவோதிக்கேய நிலைமையில் அவர்கள் இரட்சிக்கப்பட முடியாதவர்களாக இருக்கின்றனர்.

லவோதிக்கேயன் ஒருவர் “கேட்க” வேண்டியவற்றில் ஒன்றாக விதைப்பவனின் உவமை உள்ளது. அந்த உவமையில் தேவனுடைய வார்த்தை ஒரு “விதை”, பரிசுத்த விதை என்று அவன் “கேட்க” வேண்டும். அது “கேட்கப்படும்” போது, வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் இரகசியமான செய்தியைத் திறக்கத் தொடங்கும் ஒரு அஸ்திவாரம் அமைக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் அந்தச் செய்தி, இயேசு ஆல்பாவும் ஓமேகாவும், முதலும் கடைசியும், ஆதியும் அந்தமும் ஆவார் என்ற ஆழ்ந்த அறிதலில் சுருட்டிப் பொத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளது. முடிவுக்கும் ஆரம்பத்துக்கும் உள்ள உறவைப் புரிந்துகொள்வதற்குள், இயேசு வார்த்தை என்பதையும், அவர் விதை என்பதையும் புரிந்துகொள்வதும் அடங்கியுள்ளது.

முடிவிற்கும் ஆரம்பத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பை அறிந்துகொள்ள “முதல் குறிப்பிடுதல் விதி” பற்றிய புரிதல் அவசியமாகிறது. முதல் குறிப்பிடுதல் விதி என்னவெனில், ஒரு பொருளின் ஆரம்பக் குறிப்பிடுதலே அதற்கான மிக முக்கியமான மேற்கோளாகும்; ஏனெனில் அது முழுக் கதையையும் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது, ஏனெனில் தேவனுடைய வார்த்தையாக அது ஒரு விதை ஆகும். கடைசி குறிப்பிடுதல் முக்கியத்துவத்தில் இரண்டாவது இடத்தில் இருப்பது, அங்கேயே அந்தக் கதையின் எல்லா கூறுகளும் ஒன்றிணைக்கப்பட்டு எந்தத் தீராத முடிச்சுகளும் எதுவும் விடப்படாததாலேயாகும். ஆனால், ஒரு பொருளைப் பற்றிய இடைப்பட்ட குறிப்பிடுதல்களே அந்தக் கதைக்கு வலிமையையும் தெளிவையும் சேர்க்கின்றன; அந்த அர்த்தத்தில், இடைப்பகுதி ஆரம்பத்திற்கோ முடிவிற்கோ இணையான அத்தியாவசியம் உடையதாகும்.

இந்த பொருளைப் பற்றிக் கூறுவதற்கு இன்னும் மிக அதிகம் உள்ளது; ஆயினும், மத்தேயு பதிமூன்றாம் அதிகாரத்திலுள்ள அந்தப் பகுதியை மீண்டும் நோக்கினால், கேட்கிறவர்களையும் கேட்காதவர்களையும் என இரண்டு வகையான மனிதர்களை இயேசு அடையாளப்படுத்தினார் என்பதை நாம் கவனிக்கலாம். கேளாமற்போகுவதற்கு ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட விதங்கள் இருப்பதையும் அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; பின்னர், கேட்கிறவர்கள்மேல் அவர் ஒரு ஆசீர்வாதத்தை அறிவிக்கிறார்.

ஆகையால் தீர்க்கதரிசன நோக்கில் இந்த “ஆசீர்வாதம்” என்பது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 1:3-இல் கூறப்பட்ட அதே ஆசீர்வாதமே ஆகும்:

மத்தேயு பதின்மூன்றில் ஏசு ஏசாயா ஆறை மேற்கோள் காட்டியிருப்பதும், எலன் வைட்டின் எழுத்துக்களோடும் இணைத்து பார்க்கப்படுவதும், உலக முடிவின்போது காணப்பட்டும் கேட்கப்பட்டும் இருக்கும் சில விஷயங்கள் அளவிட முடியாத மகத்துவமுள்ளவையாக இருந்தன என்பதைக் உறுதிப்படுத்துகின்றன; இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தி முத்திரை நீக்கப்பட்டு, அப்பொழுது மக்கள் அவற்றை “காணவும்” “கேட்கவும்” இருக்கும் அந்த காலக்கட்டத்தில் வாழ விரும்பிய நீதிமான்களும் தீர்க்கதரிசிகளும் அநேகராயிருந்தனர்.

பத்தாம் அதிகாரத்தில் “ஏழு இடி முழக்கங்கள்” உரைத்ததைக் முத்திரையிட்டு மறைக்கும்படி யோவானுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டது; மேலும் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தில், “இந்தப் புத்தகத்தின் தீர்க்கதரிசன வார்த்தைகளை முத்திரையிட்டு மறைக்காதே; ஏனெனில் காலம் சமீபமாயிருக்கிறது” என்று அறிவிப்பு வழங்கப்படுகிறது. அதற்கடுத்த வசனம் மனிதருக்கான கிருபைக்காலத்தின் முடிவைக் குறிப்பதாகும். கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு முன்பாகவே “ஏழு இடி முழக்கங்களை” முத்திரைநீக்குமாறு ஒரு அறிவிப்பு வழங்கப்படுகிறது; அக்காலத்தில் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தில் முத்திரையிட்டு மறைக்கப்பட்ட ஒரேயொரு பகுதி அதுவே ஆகும். “ஏழு இடி முழக்கங்கள்” குறித்து, அவை அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்பத்தையும் முடிவையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன என்று நாம் அறியப்படுகிறோம்.

ஏழு இடி ஒலிகள், 1798 முதல் 1844 அக்டோபர் 22 வரை, முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதரின் செய்தியின் வரலாற்றில் அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்பகாலத்தில் நிகழ்ந்த சம்பவங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; மேலும், மேலே குறிப்பிடப்பட்ட அதே கட்டுரையில், ஏழு இடி ஒலிகள் “தமது வரிசைப்படி வெளிப்படுத்தப்படவிருக்கும் எதிர்கால நிகழ்வுகளுடன் தொடர்புடையவை” என்று நமக்குத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்ப வரலாறு, அட்வென்டிசத்தின் முடிவுக் காலத்தை விளக்குகிறது; ஏனெனில் இயேசு கிறிஸ்து, ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமாயிருப்பவர், அட்வென்டிசத்தின் முழு வரலாற்றின்மேலும் தமது கையொப்பத்தைப் பதிக்கிறார்; ஏனெனில் அது பண்டைய இஸ்ரவேலின் வரலாறு எவ்வளவு பரிசுத்தமானதாயிருந்ததோ அவ்வளவு பரிசுத்தமான வரலாறாகும்.

மத்தேயு பதிமூன்றில் இயேசு கூறியதின்படி, இந்த நிகழ்வுகளே தீர்க்கதரிசிகள் காண விரும்பியவைகளும், சீஷர்கள் அறிந்ததற்காக ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவைகளும் ஆகும். அந்தச் சீஷர்கள், தாங்கள் காண்கிறதும் கேட்கிறதும் காரணமாக ஆசீர்வதிக்கப்படுகிற உலகத்தின் முடிவிலுள்ள தேவனுடைய ஜனங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர். அவர்கள் காண்கிறதும் கேட்கிறதும், இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்துதலின் செய்தியாகும்; அதே செய்தி ஏழு இடிமுழக்கங்களின் செய்தியினாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அவை மில்லரைட் வரலாறையும், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் வரலாறையும் இரண்டையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

கிறிஸ்து, நீதிமான்கள் காண விழைந்த வரலாறு எனக் குறிப்பிட்ட அந்த வரலாற்றை, எலன் ஒயிட் 1840 முதல் 1844 வரையிலான மில்லரைட்டுகளின் வரலாறாக அடையாளப்படுத்துகிறார்; பின்னர், “இறைவனுடைய ஏற்பாட்டின்படி விரைவில் ஒரு செய்தி அளிக்கப்படும்; அது பெரு முழக்கமாக வளர்ந்து பெருகும்” என்று கூறுகிறார். “பெரு முழக்கம்” என்பது மூன்றாம் தூதனுடைய இறுதி எச்சரிக்கையைச் சின்னமாகக் குறிக்கிறது; அந்தச் செய்தி அளிக்கப்படும் போது, அது அட்வென்டிசத்தின் தொடக்க வரலாற்றை மீண்டும் நிகழ்த்தும். அந்த இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தியே “எல்லா சபைகளுக்கும் செல்லவேண்டிய” “செய்திகள்” ஆகும்; மேலும் “1840–1844 காலத்தில் அளிக்கப்பட்ட அனைத்து செய்திகளும் இப்போது வல்லமையுடன் முன்வைக்கப்பட வேண்டும்.”

ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆரம்பத்தோடு முடிவை விளக்குகின்றன. “செய்திகள் எல்லா சபைகளுக்கும் செல்ல வேண்டும்” என்று எலன் வைட் கூறுகிறார்; மேலும் இயேசு யோவானிடம், “நான் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும், முதலும் முடிவுமாயிருக்கிறேன்; நீ காண்கிறதை ஒரு புத்தகத்தில் எழுதி, ஆசியாவில் இருக்கிற ஏழு சபைகளுக்கு அனுப்பு; எபேசுவுக்கும், ஸ்மிர்னாவுக்கும், பெர்கமுவுக்கும், தியாத்தீராவுக்கும், சார்தீசுக்கும், பிலதெல்பியாவுக்கும், லவோதிக்கேயாவுக்கும் அனுப்பு” என்று சொன்னார்.

1840 முதல் 1844 வரையிலான செய்திகள் சபைகளுக்குக் அனுப்பப்பட வேண்டியவற்றின் ஒரு பகுதியாகும்.