இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாடு - எண் பதினான்கு

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் எடுத்துக்காட்டப்படும் மூன்றாம் வானத்தில் லூசிபருடன் தொடங்கிய தேவதூதர்களின் சோதனைக் காலப் போர், முதலாவது வானத்தில் முடிவுறும் மனிதரும் தேவதூதர்களும் அடங்கிய சோதனைக் காலப் போருக்கான முன்னுருவாக உள்ளது. சாத்தானும் அவனுடைய தேவதூதர்களும் மூன்றாம் வானத்திலிருந்து வெளியே தள்ளப்பட்டபோது, சாத்தான் ஏதேன் தோட்டத்தில் ஒரு புதிய போர்முனையைத் திறந்தான். மூன்றாம் வானத்தில் லூசிபருடன் நடந்த போரில் இருந்ததுபோலவே, தேவன் மனுஷகுலத்திற்கும் ஒரு சோதனைக் காலத்தை ஏற்படுத்தினார். விரைவில் வரப்போகும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் உண்மையாகத் தொடங்கும் முதலாவது வானத்தின் போர், மனுஷகுலத்திற்கான சோதனைக் காலத்தின் முடிவைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

வெளிப்படுத்தல் ஆகமத்தின் பன்னிரண்டாம் மற்றும் பதிமூன்றாம் அதிகாரங்களில் நாகமும், மிருகமும், பொய்த்தீர்க்கதரிசியும் சித்தரிக்கப்படுகின்றன. வழக்கமாக, அந்த மூன்று வல்லமைகளும் முதன்மையாக அவற்றின் கடந்தகால வரலாற்றையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன என்று புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது; ஆனால் யோவானுக்கு “இனிமேல் நிகழப்போகிறவைகளை” எழுதும்படி சொல்லப்பட்டது; மேலும் வெளிப்படுத்தல் ஆகமம் முழுவதும் “கடைசி நாட்கள்” பற்றியே பேசுகிறது. ஆகையால், முடிவு ஆரம்பத்தால் விளக்கப்படுகின்றது என்ற வேதாகமக் கொள்கையை நாம் பயன்படுத்தி, வெளிப்படுத்தலின் குறியீடுகளை கடந்தகாலச் சத்தியமாக அல்ல, நிகழ்காலச் சத்தியமாகப் பயன்படுத்துகிறோம்.

சாத்தான் தன் போரினை நிறைவேற்றுவதற்காக, மூன்றாம் வானத்தில் அவன் தொடங்கிய யுத்தத்திலும், ஏதேன் தோட்டத்தில் மனிதரிடத்தில் அவன் கொண்டு வந்த முதல் போராட்டத்திலும், தன் கெடுபிடியான தகவல்களை அறிவிப்பதற்கு “மயக்கவிதை”யைப் பயன்படுத்தியவனாக அடையாளம் காணப்பட்டிருக்கிறான்.

“சாத்தான் போதிக்கும் அறிவியல்” உலகமயமாக்கல் வாணிகர்களால் முழுமைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது; மேலும் அது “கடைசி நாட்களில்” “தகவல் அதிவேகப் பாதை” வழியாகச் செயல்படுத்தப்படுகிறது. சாத்தான் பொய்களின் தந்தை; ஊடகப் பேராதிக்க சக்திகள் பொய்களை மட்டுமல்லப் பரப்புகின்றன, அவர்கள் சத்தியத்தையும் வடிகட்டி அகற்றுகின்றனர்; அவர்கள் தாங்கள் மதவிரோதிகளாகக் கருதும்வர்களைக் கண்காணிக்கின்றனர்; மேலும் பூமியின் வரலாற்றில் இதுவரை நடைமுறையில் இருந்தவற்றிலெல்லாம் மிக நுட்பமான மன்மயக்கத்தின் வடிவத்தை அவர்கள் பயன்படுத்துகின்றனர். மூன்றாம் வானத்தில் தொடங்கிய யுத்தம், சாத்தானின் போர்முறையின் இந்த இயல்பை வலியுறுத்துகிறது; இதனால் முதல் வானத்தின் யுத்தம் ஆரம்பமடையும் வேளையில் உயிரோடிருக்கும் விசுவாசிகள், முன்அறிவின் மூலம் முன்கூட்டியே எச்சரிக்கப்படக்கூடும். உலகளாவிய இணைய வலையின் கட்டுப்பாட்டு மையமும் “தகவல் அதிவேகப் பாதையும்” ஐக்கிய அமெரிக்காவில் நிர்வகிக்கப்பட்டு கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளும்போது, ஐக்கிய அமெரிக்கா வானத்திலிருந்து நெருப்பை இறக்கி முழு உலகத்தையும் ஏமாற்றுகிறது என்பதன் அர்த்தம் என்ன என்பதை நாம் காண்கிறோம். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்ற புத்தகத்தில் “நெருப்பு” என்பது ஒரு செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தின், குறிப்பாக பதிமூன்றாம் வசனத்தின் குறியீடானது கர்மேல் மலையின் போராட்டத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது; அங்கே பாகாலின் தீர்க்கதரிசிகளும் காடுகளின் தீர்க்கதரிசிகளும், பாகாலும் அஷ்தாரோத்தும் உண்மையான தெய்வங்கள் என்பதை உறுதிப்படுத்த வானத்திலிருந்து அக்கினியை இறக்க அழைக்க முடியாமல் போனார்கள். பாகால் ஒரு ஆண் தெய்வமாகவும், அஷ்தாரோத் ஒரு பெண் தெய்வமாகவும் இருப்பதால், அவை மிருகத்தின் உருவமாகிய, பரிசுத்தமற்ற சபை–அரசு கூட்டிணைப்பைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அவர்கள், ஆகாபோடு பரிசுத்தமற்ற உறவில் இருந்த யெசபெலின் தீர்க்கதரிசிகள் ஆவார்கள். கர்மேல் மலையின் வரலாற்றில் காணப்படும் மிருகத்தின் உருவத்திற்குரிய அந்த இரண்டு தீர்க்கதரிசனச் சாட்சிகள், முதலில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் பாப்பரசு அமைப்பின் ஓர் உருவத்தை அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளிலேயே உருவாக்குவதிலும், பின்னர் உலகத்திலேயே உருவாக்குவதிலும் வகிக்கும் பங்கைக் காட்டுகின்றன. கர்மேலில் இருந்த “அக்கினி”, உண்மையான தேவன் யார் என்பதை நிரூபிக்கும் சான்றாக இருக்க வேண்டியதாயிருந்தது. அது, உண்மையான தேவனை அடையாளப்படுத்தும் வானத்திலிருந்து வரும் ஓர் வெளிப்பாட்டைக் குறித்தது; அதே பிரச்சினையே அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் வானத்திலிருந்து அக்கினியை இறக்க அழைக்கும் வேளையிலும் நிலவுகிறது.

ஆரம்பத்திலிருந்தே முடிவை அறிவிக்கிற தேவனாகியவர், ஏசாயா புத்தகத்தில், பண்டைய கர்மேல் மலையின் அந்நிலையையும், மேலும் ஐக்கிய அமெரிக்கா வானத்திலிருந்து அக்கினியை இறக்குமாறு அழைக்கும் போது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் அந்தத் தீர்க்கதரிசனச் சூழலையும் நேரடியாகச் சம்போதிக்கிறார்.

விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் நேரத்தில் ஆரம்பமாகும் முதல் வானத்தின் யுத்தத்தில், ஐக்கிய அமெரிக்காவுக்கும், மேலும் சாத்தானுக்கே தன்னும், தங்களுடைய “வழக்கை” “முன்வைக்க” அனுமதிக்கப்படும்; மேலும் யெசபெலின் தேவனே உண்மையான தேவன் என்பதை நிரூபிக்க முயற்சியாக அவர்கள் வானத்திலிருந்து அக்கினியை இறக்குவார்கள். அந்தத் தேவனுடைய ஆராதனை நாளின் முத்திரையை உலகம் ஏற்கும்படியாக வற்புறுத்தப்படும். “தகவல் அதிவேக நெடுஞ்சாலை” வழியாக சகல மனிதரிடத்திற்கும் வானத்திலிருந்து இறக்கப்படும் அந்த அக்கினி “வெறுமையின்” கிரியையாகும்; மேலும் அந்த মাধ্যমத்தின் மூலம் அறிவிக்கப்படும் செய்தியைத் தேர்ந்தெடுப்பவன் “அருவருப்பானவன்” ஆவான்.

அந்தப் போராட்டத்தில், நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரும், அதற்குப் பின்னர் பெரும் திரளான கூட்டமும், யார் உண்மையான தேவன் என்ற வாதத்தில் தேவனுடைய சாட்சிகளாக இருப்பார்கள். போரின் இரு தரப்புகளிலிருந்தும் அறிவிக்கப்படும் செய்திகள் “அக்கினி” என்று சித்தரிக்கப்படுகின்றன. யார் உண்மையான தேவன் என்பதைத் தீர்மானிப்பதற்காக சகல ஜாதிகளும் ஒன்று சேர்க்கப்படுவார்கள்; மேலும் “சத்தியத்தை” நிலைநிறுத்துவதற்காக இரு வகையான சாட்சிகள் இருப்பார்கள்.

கர்மேல் மலையின் இறுதிக் வெளிப்பாட்டில், சாத்தானுக்கான சாட்சிகளும் தேவனுக்கான சாட்சிகளும் உள்ளனர். உண்மையான தேவன் யார் என்பதை நிரூபிப்பதற்காக இந்த வெளிப்பாடு நடைபெறுகிறது; ஆனால் தேவனுடைய உண்மையுள்ள சாட்சிகள் எதற்குச் சாட்சி சொல்ல வேண்டியவர்கள்?

கர்மேல் மலையின் இறுதிப் போராட்டத்தில் உண்மையுள்ளவர்கள், தேவன் ஆதியும் அந்தமுமாயிருக்கிறார் என்ற சத்தியத்திற்கு சாட்சியமளிக்க வேண்டும். வரவிருக்கிற “காரியங்களை” அறிவிப்பதற்காக “பண்டைய ஜனத்தை நியமித்த” தேவனே அவர். தேவனுடைய சாட்சிகள், கர்மேல் மலையின் இறுதிப் போருக்கு முன்பாகவே முத்திரை நீக்கப்படும் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டை முன்வைக்க வேண்டும்.

சாத்தானின் கர்மேல் மலைச் செய்தி, வானத்திலிருந்து இறங்கிவரும் அக்கினியாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

இந்த வசனம், “தகவல் அதிவேகப் பாதை” வாயிலாக மனிதகுலத்திற்கு எடுத்துச் செல்லப்படும் நவீன ஹிப்னாட்டிசம் அறிவியலின் மூலம் ஐக்கிய அமெரிக்கா நிகழ்த்தும் அற்புதங்களை விவரிக்கிறது. ஆனால், கிறிஸ்துவாக வேடமணிந்து தோன்றும் சாத்தான் தானே வெளிப்படுவதையும் இந்த வசனம் குறிப்பதாகும்.

சாத்தான் வானத்திலிருந்து அக்கினியை இறக்கும்படி அழைக்கும் காலத்தை நாம் அடையும் போது, “பூமியின் குடியிருப்போர் தாங்கள் எந்தப் பக்கத்தில் நிற்க வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்க அழைக்கப்படுவார்கள்.” அந்தக் காலத்தில், தேவனுடைய சாட்சியம் “வானத்திலிருந்து வரும் செய்தியை அறிவிப்பதற்காக இடமிருந்து இடம் விரைவாகச் செல்லும். ஆயிரக்கணக்கான குரல்களின் மூலம், பூமியெங்கும் எச்சரிக்கை வழங்கப்படும்.” தேவனுடைய சாட்சிகள் நிறைவேற்றும் கிரியை, “மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியின் அறிவிப்பில் இணையுகிற தூதன் தன் மகிமையினால் பூமியெல்லாம் ஒளியூட்ட வேண்டிய” காலத்தில், “பெந்தெகொஸ்தே நாளின் கிரியைக்கு ஒத்ததாக இருக்கும்.” பெந்தெகொஸ்தே நாளில், பரிசுத்த ஆவியின் பெருகிய ஊற்றுதலின் அடையாளமாக அக்கினி இருந்தது; அதைப் போலவே, சாத்தானின் அசுத்த ஆவியின் பெருகிய ஊற்றுதலின் அடையாளமாகவும் அக்கினி இருக்கிறது.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஏழாம் அதிகாரத்தில் யோவான் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரத்தாரையும் மகா ஜனக்கூட்டத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய பின்பு, ஏழாம் மற்றும் இறுதியான முத்திரை திறக்கப்படுதலை அவன் அடையாளப்படுத்துகிறான். இறுதியான அல்லது ஏழாம் முத்திரை, இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் முத்திரை நீக்கப்படுதலைக் குறிக்கிறது; மேலும், கிருபைக்காலம் முடிவுறுவதற்கு முன்பாகவே முத்திரை நீக்கப்பட வேண்டிய வெளிப்படுத்தின விசேஷப் புத்தகத்திலுள்ள ஒரே தீர்க்கதரிசனமும் அதுவே. ஏழாம் முத்திரை, ஏழு இடிகள், மற்றும் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஆகியவை அனைத்தும் ஒரே சத்தியத்தின் அடையாளங்களாகும்; அந்தச் சத்தியம் கிருபைக்காலம் முடிவுறுவதற்கு முன்பாகவே திறந்து வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தின விசேஷம், அல்பாவும் ஓமேகாவுமான கிறிஸ்துவின் குணத்தையும் சிருஷ்டிக்கும் வல்லமையையும் வலியுறுத்துகிறது. ஏழு இடிகள், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரத்தார் முத்திரையிடப்படுகின்ற வரலாற்றை அடையாளப்படுத்துகின்றன; மேலும் ஏழாம் முத்திரை, இரண்டு சாட்சிகள் உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டு, பிதாவிடமிருந்து குமாரனுக்குப், குமாரனிடமிருந்து கபிரியேலுக்குப், கபிரியேலிடமிருந்து தீர்க்கதரிசிக்குப், அங்கிருந்து அதிலடங்கியுள்ள வல்லமையை வாசித்து, கேட்டு, கைக்கொள்ளத் தேர்ந்தெடுப்போருக்குச் செலுத்தப்படும் தேவனுடைய “சத்தியத்தின்” சிருஷ்டிக்கும் வல்லமையை அவர்கள் பெறும் வரலாற்றின்போது பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஊற்றிப்பொழிவை அடையாளப்படுத்துகிறது.

அந்த வசனங்களில், “ஏழு தூதர்கள்” “தேவனுக்கு முன்பாக” “ஏழு எக்காளங்களுடன்” “நின்றார்கள்.” அந்த ஏழு எக்காளத் தூதர்கள், ஞாயிறு ஆராதனையை வலியுறுத்தியதற்காக ரோமின் மேல் வந்த தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்புகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாக வழக்கமாகச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டுள்ளனர். கான்ஸ்டன்டீனின் காலத்தில் இருந்த புறமத ரோம், கி.பி. 321 ஆம் ஆண்டில் முதல் ஞாயிறு சட்டத்தை இயற்றியது; மேலும் கி.பி. 330 ஆம் ஆண்டளவில், அவன் பேரரசு கிழக்கு மற்றும் மேற்கு எனப் பிரிக்கப்பட்டது. அந்தக் கட்டத்திலிருந்து முதல் நான்கு எக்காளங்கள் முழங்கத் தொடங்கின; அவை அவன் பேரரசுக்கு எதிராக எழுப்பப்பட்ட வரலாற்றுச் சக்திகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தின; அவை கி.பி. 476 ஆம் ஆண்டளவில் ரோம் நகரத்தை அப்படியே விட்டுச் சென்றன; பின்னரும் அந்த நகரத்தின் மீது ஒருபோதும் மறுபடியும் எந்த ரோமருமே ஆட்சி செய்யவில்லை; அந்நகரமே ரோமின் வல்லமையும் மகிமையும் குறிக்கும் சின்னமாக இருந்தது. கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டில் ஓர்லியன்ஸ் சபைக் கூட்டத்தில் பாப்பாட்சி ஞாயிறு சட்டத்தை இயற்றியபோது, ரோமச் சபையின் மேல் நியாயத்தீர்ப்பை வரவழைக்க முகம்மது எழுப்பப்பட்டார்; இது ஐந்தாம் மற்றும் ஆறாம் எக்காளங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது; அவையே முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோவாகவும் இருந்து, இஸ்லாமைச் சுட்டிக்காட்டின. அந்த எக்காளங்களைப் பற்றிய பாரம்பரியப் புரிதல் எவ்வளவு சரியானதாயிருந்தாலும், அவை வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் முன்வைக்கப்படும் இடத்தில் “வாதைகள்” என்று வரையறுக்கப்படுகின்றன.

ஏழு எக்காளங்களின் முற்றுப்பெற்றதும் இறுதியுமான நிறைவேற்றம் வெளிப்படுத்தல் பதினாறாம் அதிகாரத்திலுள்ள ஏழு கடைசி வாதைகளே ஆகும். வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்திலுள்ள ஏழு எக்காளங்களின் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளை மேற்பரப்பாக ஆய்வு செய்தால்கூட, அவை ஏழு கடைசி வாதைகளின் இணையான சிறப்பியல்புகளை உடையவை என்பதைக் காட்டுகிறது. ஏழாவது முத்திரையின் திறப்பானது, சோதனைக்காலம் முடிவடையப்போகிறதும், ஏழு கடைசி வாதைகளால் குறிக்கப்படும் தேவனுடைய கோபம் ஊற்றப்படப்போகிறதுமான வரலாற்றுக் காலத்தில் நிகழ்கிறது.

கிறிஸ்து, யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கமாக, “ஏழாம் முத்திரையைத் திறந்தபோது,” ஒரு தூதன் வந்து பலிபீடத்தினருகே நின்றான்; அவனிடத்தில் ஒரு பொற்கலசம் இருந்தது; சிங்காசனத்தின் முன்பாக இருந்த பொன் பலிபீடத்தின் மேல், பரிசுத்தவான்கள் எல்லாருடைய ஜெபங்களோடுகூட அதைச் செலுத்தும்படியாக, அவனுக்கு மிகுதியான தூபவர்க்கம் கொடுக்கப்பட்டது. “அந்தத் தூபவர்க்கத்தின் புகை, பரிசுத்தவான்களின் ஜெபங்களோடுகூட, தூதனுடைய கையிலிருந்து தேவனுடைய சந்நிதியில் ஏறிற்று.” பெந்தெகொஸ்தே நாளில் பரிசுத்த ஆவியின் ஊற்றுப்போக்கு, எருசலேமில் கூடிவந்திருந்த விசுவாசிகளின் ஒருமனப்பட்ட ஜெபத்தால் முன்நடத்தப்பட்டது.

ஏழாவது முத்திரைத் திறக்கப்படுதல், ஒருநூற்று நாற்பத்துநான்காயிரம் பேருக்கு முத்திரையிடப்படுதலை அடையாளப்படுத்துகிறது. அந்த முத்திரையிடுதல் ஜெபத்தினால் தொடங்கப்படுகிறது; ஆனால் அது வெறுமனே ஜெபச் செயலினால் அல்ல, ஒரு குறிப்பிட்ட ஜெபத்தினாலேயே ஆகும். அந்தக் குறிப்பிட்ட ஜெபம் தானியேல் புத்தகத்தில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; அது நிச்சயமாக வெளிப்படுத்தல் புத்தகமுமாகும்.

வெளிப்படுத்தின புத்தகத்தில் உள்ள யோவானும், தன் புத்தகத்தில் உள்ள தானியேலும், “கடைசி நாட்களில்” இருக்கும் நூற்று நாற்பத்து நாலாயிரத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர். “கடைசி நாட்களில்,” முதல் வானத்தின் யுத்தத்தின் போது தேவனுடைய சாட்சிகளாயிருக்கிறவர்கள், கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு முன்பாகத் திறக்கப்படுகிற தீர்க்கதரிசனத்திற்குச் சாட்சி கொடுப்பார்கள். நாம் இப்போது ஆராய்ந்து வரும் வசனங்களில் இது ஏழாம் முத்திரையாகக் குறிக்கப்படுகிறது. “பொற்கலசம்” உடைய தூதனிடத்துக்கு வரும் ஜெபங்கள், தானியேலின் புத்தகத்தின் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் உள்ள அவன் ஜெபத்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. அந்த ஜெபம் ஒரு குறிப்பிட்ட ஜெபமாகும்; அது “ஏழு காலங்கள்” எனும் தீர்க்கதரிசனத்துடன் தொடர்புபடுத்தி மோசேயால் வரையறுக்கப்பட்டது. அந்த ஜெபம் இரு பகுதிகளைக் கொண்டது; தானியேல் தன் இருபகுதி ஜெபத்தின் சூழலை மோசேயின் “சாபம்” மற்றும் “சத்தியப்பிரமாணம்” என்ற சொற்களால் அமைத்துக் காட்டுகிறான். தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் ஒரே புத்தகமாகும்; தானியேலின் புத்தகத்தில் உள்ள அதே தீர்க்கதரிசன வரிசைகள் வெளிப்படுத்தின புத்தகத்திலும் எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தில் வர்ணிக்கப்படும் வல்லமையுள்ள தூதனுடைய இயக்கத்தில் பரிசுத்த அக்கினியின் பொழிவை ஏற்படுத்தும் ஜெபம், தானியேலின் “ஏழு காலங்கள்” குறித்த ஜெபமே ஆகும். தீர்க்கதரிசனங்களை தானியேலுக்கு விளக்கும்படியாக காபிரியேல் தூதனை வானத்திலிருந்து இறங்கி வரச் செய்த ஜெபம் அதுவே. தானியேல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் முதல் இருபது வசனங்களை உள்ளடக்கும் தனது ஜெபத்தின் முடிவில், சாயங்கால பலியிடும் நேரத்திற்குச் சமீபமாக காபிரியேல் இறங்கி வந்தான். பொன்னான தூபக்கலசத்தை உடைய தூதன் ஏற்றுக்கொள்ளும் அந்த ஜெபங்கள், “கடைசி நாட்களின்” சாயங்காலத்தில், சூரியன் அஸ்தமிக்கும் வேளையில் மேலேறிச் செல்லும் ஜெபங்களாகும்.

தானியேலின் ஜெபம் அவனுடைய பாவங்களுக்கே மட்டுமல்ல, தேவனுடைய ஜனங்களின் பாவங்களுக்கும் உரிய அறிக்கையாயிருந்தது. அவனுடைய ஜெபம், லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” உடன் தொடர்புடைய மனந்திரும்புதல் ஜெபத்தின் மாதிரித்திட்டமாகும்.

தேவனுடைய “உடன்படிக்கையின் சச்சரவாக” அவர் அழைக்கும் “ஏழு காலங்களுடன்” தொடர்புடைய தண்டனையை மோசே முன்வைத்த பின்பு, தானியேல் இருந்ததுபோல் அவர்கள் சத்துருவின் தேசத்தில் அடிமைகளாக இருக்கிறார்கள் என்பதைத் தேவனுடைய ஜனங்கள் எப்பொழுது, எவ்வாறு உணர்வார்களோ, அப்பொழுது அவர்கள் என்ன செய்யவேண்டும் என்பதை அவர் அடையாளப்படுத்துகிறார். தானியேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியதுபோல, அவர்கள் தங்களுடைய பாவங்களையும், தங்கள் பிதாக்களின் பாவங்களையும் அறிக்கையிட வேண்டியிருந்தது.

ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேராக அழைக்கப்பட்டவர்களால் இந்தத் தனிப்பட்ட ஜெபம் ஏறெடுக்கப்படும் போது, பொற்கலசம் கொண்ட தூதன் “அந்தத் தூபக்கலசத்தை எடுத்து,” அதனை “பலிபீடத்தின் நெருப்பினால் நிரப்பி, பூமியின்மேல் எறிவான்; அப்பொழுது சத்தங்களும், இடி முழக்கங்களும், மின்னல்களும், பூகம்பமும் உண்டாயின.” என்று கூறப்பட்டபடி செய்கிறான். அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளும் சாத்தானும் வானத்திலிருந்து இறக்குவிக்கும் “அக்கினி” எனும் கள்ளச் செய்திக்கு எதிராக, “சத்தியம்” எனும் செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டுகிற பரிசுத்த நெருப்பு, “பூகம்பம்” எனப்படும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் மணிநேரத்தில் நிகழ்கிறது.

சகரியா புத்தகத்தில், தானியேல் பங்குகொண்டிருந்த அடிமைத்தனத்திலிருந்து திரும்பிவந்த பின்பு, ஆலயமும் எருசலேமும் மறுபடியும் கட்டப்பட்ட வரலாற்றில், செருபாபேல் ஆலயத்தின் அஸ்திவாரத்தையும் தலைக்கல்லையும் வைத்தான் என்று நாம் அறியப்படுகிறோம்.

“செருபாபேல்” என்பது “பாபிலோனின் சந்ததி” என்று பொருள்படும்; மேலும், அது இரண்டாம் தூதனின் செய்தியின் ஒரு அடையாளமாகும்; அந்தச் செய்தி நள்ளிரவின் கூக்குரலின் செய்தியுடன் ஒன்றிணைந்தபோது, அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்ப இயக்கத்தில் “அஸ்திவாரத்தை” அமைத்தது. மேலும், “தலைக்கல்” வைக்கப்படும் வேளையில், Future for America இயக்கத்தில் அட்வென்டிசத்தின் இறுதி இயக்கத்தில் இரண்டாம் தூதனின் செய்தி மறுமுறை அறிவிக்கப்படுவதையும் செருபாபேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்.

“தகவல் அதிவேகப் பாதை” எனப்படும் வீதியில், இறந்த எலும்புகளின் பள்ளத்தாக்கில் கொல்லப்பட்டிருந்த அந்த இரு சாட்சிகளின்மேல் உலகம் மகிழ்ந்தது. அந்த இரு சாட்சிகள் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்பட்டபோது, உலகம் பயந்தது; ஆகாயங்கள் மகிழ்ந்தன. சகல தீர்க்கதரிசிகள்போலவே, சகாரியா தேவனுடைய ஜனங்கள் மகிழும் “கடைசி நாட்களை” சுட்டிக்காட்டுகிறார். “அந்த ஏழை” அவர்கள் காணும்போது, அதாவது அந்த இரு சாட்சிகளின் உயிர்த்தெழுதலின்போது, அவர்கள் மகிழ்கிறார்கள் என்று சகாரியா நமக்குத் தெரிவிக்கிறார். “அந்த ஏழை” என்பது லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் “ஏழு முறை” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அதே எபிரேயச் சொல் ஆகும். முதல் தூதனின் இயக்கம், மோசேயின் “ஏழு முறை” என்பதற்கான அடிக்கல்லை வைத்தது; 1863 ஆம் ஆண்டில் அது நிராகரிக்கப்பட்டிருந்தபோதிலும், அந்த “சத்தியம்” மூன்றாம் தூதனின் இயக்கத்தின் தலைக்கல்லாகவும் இருக்க வேண்டியது ஆகும்.

அது அறியப்பட்டு நிறைவேற்றப்பட்டு, அதற்கேற்ற இருமடங்கு ஜெபத்தோடு அதன்படி செயல்படுத்தப்படும்போது, பெந்தெகொஸ்தே நாளில் இருந்ததுபோல, உண்மையான அக்கினி பூமியின்மேல் எறியப்படும்.

அடுத்த கட்டுரையில் ஏழாவது முத்திரை திறக்கப்படுவதைக் குறித்து நாம் தொடர்ந்து விளக்குவோம்.