இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல் - எண் மூன்று

வெளிப்படுத்தின விசுவாசப் புத்தகத்தை நாம் ஆராயத் தொடங்கும் இந்நேரத்தில், முந்தைய கட்டுரைகளின் மூலம் போதுமான தீர்க்கதரிசனச் சித்திரங்களை நான் ஏற்கனவே நிலைநிறுத்தியுள்ளேன்; ஆகையால் அவை நமக்குச் சிறந்த ஒரு மேற்கோள் நிலையாக இருக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன். நீங்கள் இந்தக் கட்டுரைகளை இணையத்தில் வாசித்து வருகிறீர்களானால், அவை தேதிக்கிரமப்படி தொடர்ச்சியாக அமைந்துள்ளன என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். நான் பகிர்ந்து வருகின்றவற்றில் பெரும்பாலானவற்றை ஏற்கனவே நன்கு அறிந்திருக்கும் சிலர் இந்தக் கட்டுரைகளைப் பின்தொடர்ந்து வருகிறார்கள் என்பதை நான் அறிந்திருக்கிறேன்; அவர்களிடத்தில் இவ்வளவு மறுமொழிக்காக என் மன்னிப்பைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். Future for America பயன்படுத்தும் கொள்கைகளுக்கு புதியவராகிய ஒருவரும் அவற்றைப் புரிந்துகொண்டு தொடர்ந்து ஈடுபட்டு இருக்கும்படியாக, நாம் கையாளும் சத்தியங்களுக்கு போதுமான வேதாகம ஆதாரத்தை வழங்க முயன்றுவருகிறேன்; ஏனெனில் இக்கருத்துக்களில் நம்மில் பலர் ஏற்கனவே கொண்டிருக்கும் பரிச்சயம் அவர்களுக்குக் குறைந்திருக்கலாம்.

சமீப காலம் வரை நான் ஒருபோதும் உணராதிருந்த சில மிக வல்லமையான சத்தியங்கள் வெளிப்படுத்துதல் புத்தகத்தில் திறக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றைப் பகிர்வதற்கு முன் தீர்க்கதரிசன ஆதரவை அடிப்படையாக அமைக்க முயலாமல், அந்தச் சத்தியங்களை நான் பொதுமக்கள் முன் வெறுமனே முன்வைக்க முடியும்; ஆனால் அந்தச் சத்தியங்கள் மிகவும் புதியவையும் மிகவும் தீவிரமானவையும் ஆகையால், அந்தச் சத்தியங்களை நிலைநிறுத்துவதற்கான ஏதோ ஒரு அடித்தளமின்றி அவற்றைப் பகிர நான் விரும்பவில்லை; ஏனெனில் அவை, கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு முன்பாகவே நிகழும் வெளிப்படுத்துதலின் முத்திரை நீக்கப்படுதலாகக் குறிக்கப்படுகின்றன என்று நான் நம்புகிறேன்.

சத்தியத்தைப் போதிப்பதற்குறித்து, இது இங்கு பொருந்துகிறது என்று நான் நம்பும் ஒரு கொள்கையை இயேசு முன்வைத்தார். அந்தக் கொள்கை பரிசுத்த ஆவியின் கிரியையை அடையாளம் காணும் சூழலில் அமைந்துள்ளது.

கிறிஸ்து, “உங்களுக்குச் சொல்ல எனக்கு இன்னும் அநேக காரியங்கள் உண்டு; ஆனால் இப்போது நீங்கள் அவைகளைச் சுமக்க முடியாது” என்று கூறியபோது, இப்போது பகிர வேண்டியவை அநேகமாய் உள்ளன என்ற எனது நம்பிக்கையை அது நிலைநிறுத்துகிறது; ஆனால் அந்தச் சத்தியங்களை அதன் மேல் கட்டியமைப்பதற்காக முதலில் ஒரு தர்க்கபூர்வமான அடிப்படை முன்வைப்பு இருக்க வேண்டும். இதனைச் சொன்னபின், முந்தைய வசனங்கள், பரிசுத்த ஆவி “உலகத்தைப் பாவத்தினாலும், நீதியினாலும், நியாயத்தீர்ப்பினாலும்” கண்டித்து உணர்த்துகிற செயலில், மூன்று தூதர்களின் செய்திகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன என்பதை அடையாளப்படுத்துகின்றன. அந்த மூன்று செய்திகள் இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தியாக இருக்கின்றன; ஆகையால், பரிசுத்த ஆவியின் பணியை அடையாளப்படுத்தும் இந்தப் பகுதி ஒரு முக்கியமான சாட்சியாகும், ஏனெனில் அது அந்தச் செய்தி படிப்படியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது என்பதை வலியுறுத்துகிறது; மேலும் பரிசுத்த ஆவியின் எண்ணெயை உடையவர்களாலேயே அது புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தில் யோவான், உலகத்தின் முடிவில் தாம் ஓய்வுநாளை ஆராதிக்கும் ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் ஆவார் என்று அடையாளப்படுத்தும்போது, அதே சத்தியத்தையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

உலகத்தின் முடிவில் வெளிப்படுத்துதல் புத்தகத்தில் முத்திரையிழக்கப்பட்ட செய்தியைப் புரிந்துகொள்ளப்போகிற ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டுகள், அவர்கள் “ஆவியிலிருக்கிறவர்கள்” என்பதனால் அதைப் புரிந்துகொள்வார்கள். நாம் “அட்வென்டிஸ்ட் ஜனங்களின் அனுபவத்தை விளக்குகிறது” என்று சொல்லப்பட்ட உவமையின் சூழலில், யோவான் ஞானமுள்ள கன்னிகையாக இருக்கிறார்; ஏனெனில் அவரிடம் ஆவியின் எண்ணெய் இருக்கிறது. அவர் உலகத்தின் முடிவில் இருக்கிற ஞானமுள்ள கன்னிகைகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; அவர்கள் தங்களுக்குப் “பின்னால்” ஒரு மகா சத்தத்தைக் கேட்கிறார்கள். அவருக்குப் “பின்னாலிருந்து வரும் சத்தம்” அடுத்தவே வசனத்தில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறபடி அல்பாவும் ஒமேகாவும் ஆவார்; அந்தச் சத்தம் பழைய பாதைகளுக்குத் திரும்பி அவற்றில் நடக்கும்படி அவருக்குத் தெரிவிக்கிறது.

எரேமியா குறிப்பிடும் “இளைப்பாறுதல்” என்பது பிந்திய மழையின் காலத்தில் பரிசுத்த ஆவியின் ஊற்றிப்பொழிவாகும். அடுத்த வசனத்தில், அட்வெண்டிசத்தின் அஸ்திவாரங்களாகிய (பழைய பாதைகளுக்கு) திரும்பி அவற்றில் நடக்க மறுக்கும் மூடக் கன்னியருக்கான இரண்டாவது விளக்கத்தை எரேமியா வழங்குகிறார்.

தமக்குப் பின்னால் இருந்து, பழைய பாதைகளிடத்திற்கோ அல்லது அட்வென்டிசத்தின் அஸ்திவாரங்களிடத்திற்கோ தன்னை வழிநடத்தும் சத்தத்தை யோவான் கேட்கும்போது, அவர் கேட்கும் அந்தச் சத்தம் எக்காளம்போல இருக்கிறது. அந்தச் சத்தம், தேவன் அட்வென்டிசத்தின் மேல் நியமித்த “காவலாளிகள்” மூலம் அறிவிக்கப்படுகிறது. நியாயத்தீர்ப்பின் திறப்பை அறிவித்த முதல் தூதனின் அறிவிப்புக் காலத்தில், அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்பத்தில் எச்சரிக்கை எக்காளத்தை ஊதிய காவலாளி பிதா மில்லர் ஆவார். ஆனால் யோவான் குறிப்பாக, நியாயத்தீர்ப்பின் முடிவை அறிவிக்கும் மூன்றாம் தூதனின் செய்தியை அறிவிப்போரைக் குறிக்கிறார். தேவன் மில்லரின் ஊழியத்தின் மூலம் நிறுவிய அஸ்திவாரங்களிடத்திற்குத் திரும்புவோரைக் அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

பல ஆண்டுகளாக நாம் மீண்டும் மீண்டும் காட்டியிருக்கிறோம், (மேலும் அது ஹபக்கூக்கின் அட்டவணைகளில் காணப்படலாம்), முதலாவது தூதனின் செய்தியான “தேவனைப் பயப்படுங்கள்” என்பது பாவத்தை உணர்த்துவதற்கானது என்றும், இரண்டாவது தூதனின் செய்தியில்தான் நீதியுணர்வு வெளிப்படுகிறது என்றும், மூன்றாவது செய்தி நியாயத்தீர்ப்பை அடையாளப்படுத்துகிறது என்றும். இவையே மூன்று தூதர்களின் மூன்று படிகளாகவும், பரிசுத்த ஆவியின் கிரியையின் மூன்று படிகளாகவும் உள்ளன. அந்த மூன்று படிகள், “சத்தியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் எபிரேயச் சொல்லை அமைக்கும் மூன்று எபிரேய எழுத்துகளினாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. யோவான் பதினாறாம் அதிகாரத்திலிருந்து எடுத்துள்ள அந்தப் பகுதியில், இயேசு, தேவனுடைய ஜனங்களை “முழு சத்தியத்திற்குள்” வழிநடத்துவதில் பரிசுத்த ஆவியின் கிரியையைப் பற்றிப் பேசுகிறார்; அதேவேளையில், அவர்களுக்கு “வரப்போகிற காரியங்களையும்” காட்டுகிறார். எனினும், இயேசு, “நான் உங்களுக்குச் சொல்லவேண்டியவைகள் இன்னும் அநேகம் உண்டு; ஆனாலும் இப்போது நீங்கள் அவற்றைச் சகிக்கமாட்டீர்கள்” என்று கூறுகிறார்.

“சத்தியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கும் எபிரெயச் சொல்லின் முக்கியத்துவத்தில் சிலவற்றையாவது நீங்கள் புரிந்திருக்கிறீர்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். ஏனெனில், அந்தச் சின்னத்தை நமது ஆய்வில் நாம் இப்போதுதான் பயன்படுத்தத் தொடங்கியிருக்கிறோம். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் முதல் அதிகாரத்தின் முதல் மூன்று வசனங்களில், தேவனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான தொடர்பு நிகழும் செயல்முறை அடையாளம் காணப்படுகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் தேவத்துவத்தின் மும்மடங்கு இயல்பை அடையாளம் காண்பதற்கு முன்னரே அது அடையாளம் காணப்படுகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் கடைசி வசனங்களில் அது இரண்டாவது சாட்சியத்தைக் கண்டடைகிறது; இவ்வாறு, “வரி மீது வரி” என்பதைப் பயன்படுத்துவதின் அடிப்படையில், அது மேலும் அதிகமான ஒளியை உண்டாக்குகிறது.

அப்பொழுது நாம் ஆதியாகமம் 1:1–2:3 ஐச் சேர்த்தால், வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் உள்ள முந்தைய இரு கோடுகளின் மேல் அமைக்கும்படியாக, மூன்றாம் சாட்சியையும் இன்னொரு தீர்க்கதரிசன வரியையும் காண்கிறோம்.

பழைய ஏற்பாட்டில் வரவிருக்கும் எலியாவை அடையாளப்படுத்தும் கடைசி வாக்குத்தத்தத்தையும் நாம் சேர்த்தால், நமக்கு நான்கு தீர்க்கதரிசன வரிசைகள் இருக்கின்றன.

பின்னர் நாம் புதிய ஏற்பாட்டின் முதல் அதிகாரத்தையும் சேர்த்துக் கொள்கிறோம்; அப்பொழுது, ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் என்னும் கோட்பாட்டை எல்லா கோடுகளுக்கும் பொருத்திப் பயன்படுத்தும்போது, வேதாகமத்தில் காணப்படும் இறுதியான செய்தியை ஒன்றிணைத்து அமைப்பதற்கான ஐந்து கோடுகள் நமக்குக் கிடைக்கின்றன. நாம் ஏற்கனவே அடையாளம் கண்ட அந்த ஐந்து கோடுகளையும், அந்த ஐந்து கோடுகளுக்கெல்லாம் இந்தக் கோட்பாட்டை முழுமையாகப் பயன்படுத்தி, அவற்றை நிறைவு செய்யும்பட்சத்தில், நாம் ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும் அந்த ஐந்து “முதல் மற்றும் கடைசி” தீர்க்கதரிசனக் கோடுகள் அனைத்தும் சாட்சியமளிக்கும் அதே தகவலுக்கே மத்தேயுவின் முடிவும் யோவானின் முடிவும் சாட்சியமளிப்பதை நாம் எதிர்பார்க்க வேண்டும்.

முத்திரை நீக்கப்பட்டு வெளிப்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிற செய்தி வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தில் நிறுவப்பட்டிருக்கிறது; ஆகையால், “வேதாகமத்தின் எல்லாப் புத்தகங்களும் வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் ஒன்றுசேர்ந்து அங்கேயே முடிவடைகின்றன” என்று சகோதரி வைட் எங்களுக்குத் தெரிவிப்பதற்கிணங்க, அது மற்ற கோடுகளுக்கான குறிப்புப் புள்ளியாக இருக்கிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தின் முதல் மூன்று வசனங்களின் செய்தி, யோவான் எழுதி சபைகளுக்கு அனுப்பும்படியாக தேவன் தமது வார்த்தையை அவருக்குப் பரிமாறப் பயன்படுத்துகிற செயல்முறையை அடையாளப்படுத்துகிறது. புதிய ஏற்பாட்டின் முதல் புத்தகம், ஏற்கனவே குறிப்பிடப்பட்டபடியே, இயேசு கிறிஸ்துவின் வம்சவரிசையை முன்வைக்கிறது; மேலும் அது மிகுந்த தகவல் நல்கும் ஒரு முக்கியக் குறிப்புடன் தொடங்குகிறது.

“தாவீதின் குமாரன்” என்ற பொருளைப் பற்றிய கேள்வியால், வாதாடிக்கொண்டிருந்த யூதர்களை மௌனமாக்கி, இயேசு அவர்களுடன் கொண்டிருந்த தனது நேரடியான தொடர்பை முடித்தார்; அந்தப் பொருள், ஆரம்பமும் முடிவும் குறித்த வேதக் கோட்பாட்டை அவர்கள் புரிந்திருந்தால் மட்டுமே யூதர்களால் உணரப்படக்கூடியதாக இருந்தது. அவர்கள் அதைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை; அதைப் போலவே பெரும்பாலான அட்வென்டிஸ்டுகளும் புரிந்துகொள்வதில்லை. வரலாறு திரும்பத் திரும்ப நிகழ்கிறது என்ற கோட்பாட்டுக்கு எதிராக வாதிட விரும்புகிற எவரும், பண்டைய இஸ்ரவேல் நவீன இஸ்ரவேலின் மாதிரியாக இருப்பதைத் தாங்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்பதைக் காட்டுகின்றனர்; மேலும், அந்தக் கோட்பாட்டை நம்ப மறுக்கும் அவர்களுடைய மனப்பான்மை, பண்டைய இஸ்ரவேலின் முடிவில் அதே கோட்பாட்டைப் புரிந்துகொள்ள மறுத்திருந்த மனப்பான்மையோடு முற்றிலும் ஒன்றுபட்டதே ஆகும். தமது இறுதி விடுகதையில் யூதர்களை நோக்கி, தாவீதின் ஆண்டவர் எவ்வாறு தாவீதின் குமாரனாகவும் இருக்க முடியும் என்ற அந்த விடுகதிக்குத் தங்கள் கவனத்தைத் திருப்பியதன் மூலம், இயேசு அந்தக் கோட்பாட்டை அவர்களுக்கு முன்வைத்தார்.

யோவான் முதல் அதிகாரம், ஆரம்பத்தில் வார்த்தை தேவனோடிருந்தது, வார்த்தை தேவனாயிருந்தது, மேலும் வார்த்தையே சகலத்தையும் படைத்தது என்று அறிவிக்கிறது. இது நிச்சயமாக நாம் குறிப்பிட்டு வரும் மற்ற வரிகளோடு ஒத்துப்போகிறது. மேலும், யோவான் சுவிசேஷத்தின் இறுதி வார்த்தைகளை நாம் கருதினால், இயேசு தாம் எவ்வாறு மரிப்பார் என்று விளக்கியதைக் கேட்டபின், பேதுரு அப்போஸ்தலனாகிய யோவானுக்கு என்ன நிகழும் என்று இயேசுவினிடத்தில் கேட்டதை நாம் காண்கிறோம்.

யோவான் எவ்வாறு மரிப்பான், அல்லது உண்மையிலேயே யோவான் மரிப்பானா என்பதைப் பேதுரு அறிய விரும்பினான். இயேசு அதைக் கூறியபோதும், பின்னர் யோவான் அதனை மறுபடியும், “அவன் [யோவான்] நான் வரும்வரை தங்கியிருக்கும்படி நான் விரும்பினால், அதனால் உனக்கு என்ன?” என்று மீண்டும் கூறியபோதும், அந்த விடை அந்தப் பகுதியில் இருமுறை மீளக் கூறப்படுகிறது. யோவான் இயேசுவின் இரண்டாம் வருகைவரை உயிரோடிருந்தான்.

வரலாறு மீண்டும் நிகழும் என்பதை நீங்கள் நம்பினால் மட்டுமே, மேலும் மீண்டும் நிகழ வேண்டிய அந்த வரலாறு உலகத்தின் முடிவில் நிகழ்கிறது என்பதையும் நம்பினால் மட்டுமே, அந்த “சத்தியத்தை” நீங்கள் காணவோ கேட்கவோ முடியும். வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தை எழுதியபோது யோவான் இருந்தது உலகத்தின் முடிவில்தான். யோவானின் சுவிசேஷத்தின் கடைசி புத்தகம், ஆரம்பமும் முடிவும் குறித்த பிற வரிசைகளோடும் ஒத்துப்போகிறது; ஏனெனில், இரண்டாம் வருகைக்கு முன்னோடியான நிகழ்வுகளின் வரலாற்றில் யோவானை அது நிலைநிறுத்துகிறது; அங்கு, இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தியை அறிவிப்போரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறவனாகிய அவர், அந்தச் செய்தியை சபைகளுக்குப் அனுப்புகிறார்.

யோவான் சுவிசேஷத்தின் முடிவு, இரண்டாம் வருகையின் வரலாற்றில் யோவானை தீர்க்கதரிசன ரீதியாக நிலைநிறுத்துவதன் மூலம், வெளிப்படுத்தல் நூலின் முதல் மூன்று வசனங்களில் காணப்படும் தகவல்தொடர்பு முறையையே அடையாளப்படுத்துகிறது. இவ்வாறு, இயேசுவின் முதல் “இரண்டாம் வருகையை” (பத்மோஸ்) பயன்படுத்தி, அவர் நிகழ்த்தும் கடைசி “இரண்டாம் வருகையை” விளக்குகிறது. இது நாம் பரிசீலித்து வருகின்ற பிற வரிசைகளோடும் முற்றிலும் ஒத்துப்போகிறது; ஏனெனில், இது உலகத்தின் முடிவில், இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டைப் பெறும் பத்மோஸில் இருக்கும் யோவானைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அப்படியானால், மத்தேயு புத்தகத்தின் முடிவு குறித்து என்ன சொல்வது?

அந்தப் பகுதியில் எல்லா அதிகாரமும் இயேசுவுக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது; இது, நிச்சயமாக, அவருடைய சிருஷ்டிப்பாற்றலாக இருக்கும். பின்னர் அவர், ஆதியாகமம் ஒன்று-இல் தண்ணீரின்மேல் அசைந்திருந்த பரிசுத்த ஆவியின் நாமத்திலும், தேவனுடைய சிங்காசனத்தின் முன் உள்ள ஏழு ஆவிகளின் நாமத்திலும், பிதாவின், குமாரனின் நாமத்திலும் ஞானஸ்நானம் கொடுக்கும்படி ஒரு கட்டளையைக் கொடுக்கிறார். இந்தப் பகுதி, கிறிஸ்தவர்கள் பரலோகத் திரயத்தின் மூன்று நபர்களையும் மூன்று தனித்த தன்மைகளாக அறிந்துகொள்ள வேண்டுமென்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது. மத்தேயுவின் முடிவு, மற்ற ஆறு பகுதிகள் செய்வதுபோலவே, இவ்வரிகளில் சேர்கிறது.

இயேசு முடிவை ஆரம்பத்தின் மூலம் தமது வார்த்தையில் விளக்குகிறார்; ஏனெனில் அவரே வார்த்தை, அவரே ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆவார்.

இந்த ஏழு கோடுகளையும் ஒன்றிணைத்துக் கொண்டுவருவது, தேவனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான தொடர்பு செயல்முறையின் மிகவும் விரிவான ஓர் உருவப்படத்தை அமைக்கிறது; இதனுடன், மற்ற “கோடுகள்” எனும் சாட்சிகளால் முன்வைக்கப்பட்டும் நிலைநிறுத்தப்பட்டும் இருக்கும் பல வேறு தீர்மானகரமான மற்றும் முக்கியமான சத்தியங்களும் உடன் அடங்கியுள்ளன. ஆல்பாவையும் ஓமேகாவையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஏழு “கோடுகள்”. ஆனால் மல்கியா புத்தகத்தைப் பற்றியதோ?

மல்கியாவின் புத்தகம், அட்வென்டிசத்தில் உள்ள விசுவாசமற்ற ஆசாரியர்களுக்கு எதிரான கடுமையான கண்டனமாகும். உலகத்தின் முடிவில் அட்வென்டிசத்தில் காணப்படும் இரண்டு வகை வணங்குகிறவர்களை அடையாளப்படுத்துவதன் மூலம் அது தொடங்குகிறது.

உலகத்தின் முடிவில் உள்ள ஆராதகர்களின் இரண்டு வகுப்புகள், ஆசாரியர்களின் இரண்டு வகுப்புகளே என்று மல்கியா மேலும் நமக்குத் தெரிவிக்கிறார்.

மல்கியாவின் ஆரம்பப்பகுதி, இரு வகை ஆசாரியர்களின் மூலம் லவோதிக்கேய மற்றும் பிலதெல்பிய சபைகளுக்குரிய செய்தியை முன்நிழலாகக் காட்டுகிறது. ஆசாரியர்கள் “கேட்க” கட்டளையிடப்படுகிறார்கள். யோவான் கேட்கிற ஆசாரியர்களைக் குறிக்கின்றார்; மேலும், ஒரு ஆசாரியன் என்பது தேவனுடைய உடன்படிக்கையின்படி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அவர்கள் ஏற்கனவே சபிக்கப்பட்டவர்களாயிருக்கிறார்கள்; அவர்கள் “கேட்காமல்” இருந்தாலும், அல்லது “இதனை இருதயத்தில் கொள்ளாமல்” இருந்தாலும், அவர்கள் மறுபடியும் சபிக்கப்படுவார்கள்.

ஆலயத்தின் அஸ்திவாரத்தில் இருக்கும் “மூலைக்கல்” மூலம் சோதிக்கப்படுகிற தேவனுடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களே ஆசாரியர்கள் ஆவர். மூலைக்கல் என்பது, மற்ற எல்லா அஸ்திவாரக் கற்களும் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு ஒரே நேர்க்கோட்டில் அமைக்கப்படுவது அதனோடு இணங்கியே ஆகும்; மேலும், முழு ஆலயத்தின் பாரத்தையும் தாங்கும் கல்லும் அதுவே ஆகும். மில்லரின் மூலைக்கல் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” ஆகும். மூலைக்கல், அல்லது கட்டினவர்கள் புறக்கணித்த கல், ஆலயக் கட்டிடப்பணியின் உண்மையான வரலாறாகும்; இது தீர்க்கதரிசன ஆவியின் எழுத்துகளில் மிகவும் குறிப்பாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. முதலில் புறக்கணிக்கப்பட்ட கல்லைப் பற்றிய ஒரு அம்சம் என்னவெனில், அது நிராகரிக்கப்பட்ட பின்பு ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டது; அந்த நேரத்திலிருந்து, ஆலயத்தை நிர்மாணித்தவர்கள் தங்களுடைய பணிப்பகுதிக்குள் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த மூலைக்கல்லின்மேல் அடிக்கடி இடறுவார்கள். அது இடறலுக்கான கல்லாயிருந்தது.

மல்கியா நூலில், தேவன் துஷ்ட ஆசாரியர்களுக்குச்—அதாவது மூடமான லவோதிக்கேய கன்னிகைகளுக்குச்—தாம் அவர்களை “சபித்திருக்கிறார்” என்றும் “சபிக்கப் போகிறார்” என்றும் அறிவிக்கிறார். அவர்கள் “கேட்கவும்” எலியா செய்தியைத் தங்கள் இருதயங்களில் “இடவும்” மாட்டாதபடியால், அவர் அவர்களைச் சபிக்கிறார். எலியா செய்தி பிதாக்களின் இருதயங்களைப் பிள்ளைகளிடத்திற்கும், பிள்ளைகளின் இருதயங்களைப் பிதாக்களிடத்திற்கும் திருப்புகிறது. அவர்களுடைய இருதயங்கள் திருப்பப்படுதல் என்பது, பிதாக்களும் பிள்ளைகளும் குறித்த எலியா செய்தியை, அதாவது முதல் மற்றும் கடைசி என்ற கோட்பாட்டை, கேட்பதைக் குறிக்கிறது. முதல் மற்றும் கடைசி பற்றிய செய்தியை கேட்பது மட்டும் போதாது; அது இருதயத்தின் மேல் வைக்கப்பட வேண்டும். எலியா செய்தியை ஏற்றுக்கொள்வது என்பது அதை உன் இருதயத்தில் இடுவதையே குறிக்கிறது. ஒரு ஆசாரியன் அந்தக் கோட்பாட்டைக் கேட்கவில்லை என்றால், அவன் சபிக்கப்பட்டிருப்பான்.

1863 ஆம் ஆண்டில், மில்லர் கண்டுபிடித்த முதல் அடித்தளச் சத்தியத்தையே நிராகரிக்கும் செயல்முறையை அவர்கள் ஆரம்பித்தபோது, அவர்கள் சாபத்தைத் தங்கள்மேல் வரவழைத்தார்கள்; அந்நாள்முதல் இன்றைய தினம் வரையிலும், அந்த நிராகரிப்பைத் தொடர்ந்து கொண்டிருப்பதைத்தவிர வேறொன்றும் அவர்கள் செய்யவில்லை. ஆயினும், படிப்படியாக வெளிப்படும் அந்தச் சாபம் 1863 இல் ஆரம்பித்திருந்தாலும், (ஏனெனில் அவர்கள் ஏற்கனவே சபிக்கப்பட்டவர்களே), எதிர்கால காலத்தில் நிறைவேறும் அந்தச் சாபம், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் அவர்கள் கர்த்தருடைய வாயிலிருந்து உமிழ்ந்து தள்ளப்படும்போது நிகழ்கிறது. மல்கியாவின் ஆரம்பம் முடிவை விளக்குகிறது; ஏனெனில் முடிவு என்பது ஞானமுள்ளவர்களுக்கும் மூடருமான ஆசாரியர்களுக்கும் கொடுக்கப்பட்ட கடைசி எச்சரிக்கையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. மல்கியாவில் உள்ள ஞானமுள்ளவர்களும் மூடர்களும் ஏசாவாகவும் யாக்கோபாகவும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார்கள். மூத்த சகோதரன், முதற்பிறந்தவனாகிய பிறப்புரிமையின் வழியாக உடன்படிக்கையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்; அது இளைய சகோதரனுடன் மாறுபடுத்திக் காட்டப்படுகிறது. மூத்தவன் முதலானவன்; இளையவன் கடைசியானவன்.

மல்கியாவில், ஏசாவும் யாக்கோபும் இருவரும் லவோதிக்கேய ஆத்வென்டிஸ்டுகளே; ஆனால் பிந்தையவன் இறுதியில் கர்த்தருடைய “சத்தத்தை” கேட்டு, மனந்திரும்பி, அவனுடைய பேர் இஸ்ரவேல் என்று மாற்றப்பட்டது. மூத்தவன், அதாவது முதலானவன், கேட்கவில்லை. யாக்கோபு தாம் கனவு கண்ட அந்த இரவில் கர்த்தருடைய சத்தத்தைக் கேட்டான்; அப்போது அவன் ஏணியின்மேல் தேவதூதர்கள் ஏறியும் இறங்கியும் இருப்பதைக் கண்டான்; அது கிறிஸ்துவைச் சுட்டிக்காட்டியது. உலகத்தின் முடிவில் இருக்கும் லவோதிக்கேய ஆத்வென்டிஸ்டுகளை யாக்கோபு பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்; அவர்கள் வெளிப்படுத்தல் ஒன்றாம் அதிகாரத்தின் முதல் மூன்று வசனங்களை அனுபவிக்கும் போது, யோவானும் யாக்கோபின் தேவதூதர்கள் ஏறியும் இறங்கியும் இருந்த ஏணி குறித்த கனவும் விளக்குகின்றபடி, லவோதிக்கேயரிலிருந்து பிலதெல்பியருக்குள் மனமாற்றம் அடைகிறார்கள். அந்த அனுபவம் யாக்கோபு இஸ்ரவேலாக, அதாவது பிலதெல்பியனாக, மாறும் மனமாற்றத்தின் ஆரம்பத்தைக் குறிக்கிறது. யாக்கோபின் மனமாற்ற வரலாற்றின் முடிவு, அவன் பெனியேலில் கிறிஸ்துவோடு போராடியபோது நிகழ்கிறது. ஆகையால், யாக்கோபின் முதற்பேறு உரிமை சம்பந்தமான வரலாறு, இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தியின் முத்திரை அவிழ்க்கப்படுதல் நடைபெறுகிற வேளையில், வெளிப்படுத்தல் முதலாம் அதிகாரத்தின் முதல் மூன்று வசனங்களில் ஆரம்பித்து, இடுக்கண் காலத்தில், ஏழு கடைசி வாதைகளின் காலத்தில் முடிவடைகிறது.

“வரி மேல் வரி”யாய் அமைந்த ஆரம்பங்களும் முடிவுகளும் ஆகிய இந்நான்கு தொகுப்புகளும், இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டின் செய்திக்குச் சாட்சியமளிக்கின்றன. கேள்வி என்னவெனில், மூடமான ஆசாரியர்கள் கேட்பார்களோ, கேளார்களோ என்பதே.

ஆவியானவர் சபைகளுக்குச் சொல்லுகிறதைக் கேட்கிற ஞானமுள்ள ஆசாரியர்கள், எலியாவின் செய்தியைக் கேட்கிறார்கள். மில்லர் எலியா இருந்தார்; சிலர் கேட்டார்கள், ஆனால் மற்றவர்கள் மறுத்தார்கள்.

கிறிஸ்துவின் முதல் வருகைக்காக வழியை ஆயத்தப்படுத்திய யோவான் ஸ்நானகனும், 1844 அக்டோபர் 22 அன்று பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்தின் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் கிறிஸ்து வருவதற்காக வழியை ஆயத்தப்படுத்திய மில்லரும் இருந்த காரணத்தால், மில்லர் எலியாக்கும் யோவான் ஸ்நானகனுக்கும் உருவகமாகக் காட்டப்பட்டார். யோவானின் பணியையும் மில்லரின் பணியையும் மல்கியா நேரடியாக அடையாளப்படுத்துகிறார்.

தன் வரலாற்றிற்கான ‘காவலாளி’யாக, மில்லரின் பணி ஆலயத்தின் அஸ்திவாரங்களை எழுப்புவதைக் குறித்தது. ஆரம்பத்தில் அவர் செய்த பணி, ஆலயத்தின் நிறைவு பெறுதலைச் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு பணிக்குப் பிரதிநிதியாக இருக்க வேண்டும். அந்த இறுதியான பணிக்குத், எக்காளத்திற்கு தெளிவான ஓசையை வழங்க இன்னொரு காவலாளி அவசியம். மில்லரும் முதல் தூதனின் செய்தியும் நியாயத்தீர்ப்பின் தொடக்கத்தை அறிவித்தன; மேலும், அட்வென்டிசத்தின் முடிவில் மில்லர் முன்மாதிரியாக நிற்கும் அந்த காவலாளி நியாயத்தீர்ப்பின் முடிவை அறிவிப்பான்.

மல்கியாவில், “சூனியக்காரருக்கும், விபசாரிகளுக்கும், பொய்ச் சத்தியஞ்செய்கிறவர்களுக்கும், கூலிக்காரனின் கூலியில் அவனை ஒடுக்குகிறவர்களுக்கும், விதவையையும் தகப்பனற்றவரையும் ஒடுக்குகிறவர்களுக்கும், பரதேசிக்கு உரிய நியாயத்தை விலக்குகிறவர்களுக்கும், என்னைப் பயப்படாதவர்களுக்கும்” விரோதமாக நியாயத்தீர்ப்பைக் கொண்டுவருவேன் என்று கர்த்தர் வாக்களிக்கிறார். இங்கு அடையாளப்படுத்தப்படுகிறவர்கள் “சேனைகளின் கர்த்தரை” “பயப்படாதவர்கள்” ஆவர். மனிதர்கள் “தேவனைப் பயப்படுங்கள்” என்று அழைக்கும் முதல் தூதனின் தூதுவன் வில்லியம் மில்லர் ஆவார். அஸ்திவாரங்களை நிராகரிப்பது தேவபயத்தை நிராகரிப்பதே ஆகும்.

ஒரு முறைக்கு மேல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தீர்க்கதரிசனத் தொடக்கங்களையோ முடிவுகளையோ நாம் நீக்கினால், வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் முதல் மூன்று வசனங்களின் மீது ஒன்றுகூறி அமைக்கப்பட வேண்டிய எட்டு தீர்க்கதரிசன வரிகள் இருப்பதாகிறது. அப்படியானால் ஆதியாகமத்தின் முடிவு குறித்து என்ன?

ஆதியாகமம் ஐம்பதாவது அதிகாரம் யோசேப்பின் மரணத்துடன் முடிவடைகிறது.

நாற்பத்தெட்டாவது அதிகாரம் யாக்கோபின் மரணத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. நாற்பத்தெட்டாவது அதிகாரத்தில் யாக்கோபின் மரணம் முதலில் இடம்பெற்று, ஐம்பதாவது அதிகாரத்தின் நிறைவுச் வசனங்களில் யோசேப்பின் மரணம் தொடர்ந்து வருவது, ஆதியாகமப் புத்தகத்தின் முடிவாகிய கடைசி மூன்று அதிகாரங்களின்மேல் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் எனும் கையொப்பத்தைப் பதிக்கிறது.

அந்த இரண்டு மரணங்கள் எகிப்திலிருந்த இஸ்ரவேலின் சிறைப்பிடிப்பின் தொடக்கத்திற்கும் முடிவிற்கும் அடையாளங்களாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ஆரம்பத்தில், யாக்கோபின் உடல் அவன் பிதாக்களோடு அடக்கம் செய்யப்படுவதற்காக மீண்டும் கொண்டு செல்லப்படுகிறது; மோசே எகிப்திலிருந்து வெளியே வரும்போது, யோசேப்பின் உடலை அவன் பிதாக்களின் அடக்கஸ்தலத்தில் அடக்கம் செய்யும்படி கொண்டு வருகிறான்.

ஆதியாகமத்தின் முடிவு அதன் கடைசி மூன்று அதிகாரங்களாகும். நாற்பத்தெட்டாம் அதிகாரத்தில், யாக்கோபு (இஸ்ரவேல்) தனது பன்னிரண்டு மகன்கள்மேல் ஆசீர்வாதங்களை அறிவிக்கிறார்; அவை, விசாரணை நியாயத்தீர்ப்பின் “கடைசி நாட்களில்” அந்தப் பன்னிரண்டு கோத்திரங்களுக்கு நிகழப்போகிறவற்றைப் பற்றிய தீர்க்கதரிசனங்களாக நேரடியாக அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன.

விசாரணை நியாயத்தீர்ப்பின் “கடைசி நாட்களில்” கர்த்தர் தமது பன்னிரண்டு குமாரர்களைச் சேர்த்துக்கொள்வேன் என்று வாக்களிக்கிறார்; இவர்கள் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தில் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்காயிரம் பேராகக் குறிக்கப்படுகிறார்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தில் யோவான் சுட்டிக்காட்டுகிறவர்கள் இவர்களே. யாக்கோபிடமிருந்து வரும் ஒரு அழைப்பினால் அவர்கள் சேர்த்துக்கொள்ளப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் “கேட்கவும்”, “செவிகொடுக்கவும்” சொல்லப்பட்டிருக்கும் தங்கள் ஆரம்ப வரலாற்றிலிருந்து வரும் ஒரு அழைப்பே அது. கடைசி நாட்களில், யாக்கோபின் குமாரர்களால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டவர்கள் ஒரு செய்தியை “கேட்டு”, “செவிகொடுக்கிறார்கள்”; அல்லது யோவான் சொல்லுவதுபோல், அதிலே எழுதப்பட்டிருக்கிறவைகளை “கைக்கொள்ளுகிறார்கள்”. அது தந்தையிடமிருந்து பிள்ளைகளுக்கான ஒரு அழைப்பு; அது எலியா செய்தி. அழைக்கப்பட்டவர்கள் “யாக்கோபின் குமாரன்[கள்]” என அழைக்கப்படுகிறார்கள்; மேலும், தங்கள் தந்தையான “இஸ்ரவேலுக்குச் செவிகொடுக்கவும்” வேண்டியவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

மல்கியா நூலில் ஏசாவும் யாக்கோபும் ஞானமுள்ள கன்னிகைகளையும் மூடமான கன்னிகைகளையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர். அந்த அழைப்பு அவர்களின் பிதாவாகிய யாக்கோபிடமிருந்தும் அவர்களின் பிதாவாகிய இஸ்ரவேலிடமிருந்தும் வருகிறது; இதன் மூலம், இறுதியான அழைப்பு விடுக்கப்படும் போது ஒவ்வொருவரும் லவோதிக்கேயா அட்வென்டிஸ்டாக இருப்பதும், வஞ்சகனாகிய யாக்கோபின் குமாரனாக இருக்க வேண்டுமோ, அல்லது ஜெயங்கொள்ளுகிறவனாகிய இஸ்ரவேலின் குமாரனாக இருக்க வேண்டுமோ என்ற தேர்வு அவரவர் சொந்தக் கைகளில் வைக்கப்படுகிறது என்பதும் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. அவர்களுக்கு தேர்வு செய்ய இயலுமாறு செய்வது, அந்தச் செய்திக்குள் உள்ள சிருஷ்டிப்பின் வல்லமையாகும். அந்தச் செய்தி வாசிக்கப்பட்டும், கேட்கப்பட்டும், கைக்கொள்ளப்பட்டும் இருந்தால், அப்பொழுது எல்லாவற்றையும் இருப்புக்குள் கொண்டுவந்த அதே சிருஷ்டிப்பின் வல்லமையினால் அவர்கள் இஸ்ரவேலின் குமாரனாக மாற்றப்படுவார்கள். கேட்க மறுப்பது, வஞ்சகனாகிய யாக்கோபின் அனுபவத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதாகும்.

யாக்கோபினால் விடுக்கப்பட்ட கூடி வருமாறு அழைப்பு, அதேவேளையில் வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட செய்தியின் கூடி வருமாறு அழைப்பும் ஆகும்; இதனைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய ஒரு முக்கியமான அடையாளமாகும். லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” என்னும் போதனை, முன்பாகச் சிதறடிக்கப்படுதல் இல்லையெனில் கூடி வருதல் இல்லை என்பதை கற்பிக்கிறது. ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேர் என்பவர்கள், அந்த அழைப்புக்கு முன்பாகச் சிதறடிக்கப்பட்டவர்களே ஆவர். இந்தச் சத்தியம் வேதாகமத்தில் மீண்டும் மீண்டும் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.

ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேருடன் புதுப்பிக்கப்படும் உடன்படிக்கையில், தேவன் தமது சட்டத்தை நமது இருதயங்களில் எழுதுவார் என்ற வாக்குறுதி அடங்கியுள்ளது. ஆனால், ஆண்டவரால் இந்தச் சிருஷ்டிப்பான கிரியை தமக்காக நிறைவேற்றப்பட்டவர்களோ, அதற்கு முன்பே சிதறடிக்கப்பட்டவர்களாயிருந்தனர்.

“சிதறடிப்பு” என்பதுடன் தொடர்புடைய ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரின் திரட்டப்படுதல் குறித்து இன்னும் அதிகமாகச் சொல்லப்பட வேண்டியுள்ளது; ஆனால் நாம் பரிசீலித்து வருகிற இந்த ஒன்பது குறிப்புகளில் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆகியோரின் முத்திரையைப் பற்றிய ஆய்வை முதலில் ஒன்றுசேர்க்க வேண்டியுள்ளது.

ஆதியாகமத்தின் கடைசி மூன்று அதிகாரங்களில் இரண்டு வகுப்பினர் சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். ஒன்று கலகக்காரர்களின் வகுப்பு; மற்றொன்று ஞானிகளின் வகுப்பு. “இதுவே வழி; அதில் நடவுங்கள்” என்று சொல்லும் ஓர் சத்தத்தை இரு வகுப்பினரும் கேட்கிறார்கள்; ஆனால் ஒரு வகுப்பினர் எக்காளத்தின் சத்தத்திற்குச் செவிகொடுக்கவும், பழைய பாதைகளில் நடக்கவும் மறுத்தார்கள். ஆதியாகமம் நாற்பத்தெட்டு முதல் ஐம்பது அதிகாரங்கள் வரையிலுள்ள கலகக்காரர்களின் வகுப்பு பதிமூன்றாம் கோத்திரத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

பண்டைய இஸ்ரவேலின் ஆரம்பத்தில் பதின்மூன்று கோத்திரங்கள் இருந்தன; நவீன இஸ்ரவேலின் ஆரம்பத்திலும் பதின்மூன்று சீஷர்கள் இருந்தனர். மற்ற பன்னிரண்டு சீஷர்களிலிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டப்படும் அந்த ஒரே சீஷன், (எப்படியோ எபிராயீம் மற்ற கோத்திரங்களிலிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டப்பட்டானோ அப்படியே) இருவரும் கிளர்ச்சியின் அடையாளங்களாக உள்ளனர். சகோதரி வைட், யூதாசை நேரடியாக ஒரு மூடக் கன்னிகை என்று அழைக்கிறார்.

யூதாஸ் இஸ்கரியோத் ஒரு புத்தியில்லாத கன்னிகை ஆவான்; அவன் ஒரு களையாயிருந்தான்; மேலும் அவன் புத்தியில்லாத கன்னிகையாக இருந்தால், லவோதிக்கேயனும் ஆவான்.

ஆதியாகமத்தின் நாற்பத்தெட்டாம் அதிகாரத்தில் யோசேப்பின் இரு மகன்களும் யாக்கோபினால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டனர்; அந்தப் புள்ளியிலிருந்து அவர்கள் “அரை கோத்திரங்கள்” என்று குறிப்பிடப்படுகிறார்கள். அரை கோத்திரங்களாக இருந்தாலும்கூட, அவர்கள் இன்னும் கோத்திரங்களே. யூதாஸ் இஸ்கரியோத்தின் இடத்தை நிரப்புவதற்காக, முன்பு யூதாஸ் இஸ்கரியோத் வகித்திருந்த பன்னிரண்டாம் இடத்திற்குப் மத்தியா நியமிக்கப்பட்டான். யூதாஸ் ஒரு சீஷன் ஆக இருந்தான்; இந்த அர்த்தத்தில்—பழைய இஸ்ரவேலின் முடிவில் பதின்மூன்று சீஷர்கள் இருந்தார்கள்; அதுபோலவே, அதன் தொடக்கத்தில் பதின்மூன்று கோத்திரங்களும் இருந்தன.

யோசேப்பின் மகனாகிய எபிராயீம் (பதிமூன்றாவது கோத்திரம்), வடக்கிலிருந்த பத்து கோத்திரங்கள் யெரொபெயாமுக்குத் துணையாக ஒன்று திரண்டு, ராஜ்யத்தை வடக்கிலிருந்த பத்து கோத்திரங்களாகவும் தெற்கிலிருந்த இரண்டு கோத்திரங்களாகவும் பிரித்தபோது, அந்தக் கலகத்தின் அடையாளமாக ஆனான். அவன் சகோதரனாகிய மனாசேயை அல்லாமல், யோசேப்பின் மகனாகிய எபிராயீமையே நான் கலகத்தின் அடையாளமாக ஏன் அடையாளப்படுத்துகிறேன்? எபிராயீமோடு தொடர்புடைய அந்தக் கலகம், யாக்கோபு தன் பன்னிரண்டு மகன்களை ஆசீர்வதிப்பதற்கு முன்பாகவே, நாற்பத்தெட்டாம் அதிகாரத்தில் ஆரம்பிக்கிறது. நாற்பத்தெட்டாம் அதிகாரத்தில், யாக்கோபு முதலில் யோசேப்பின் இரு மகன்களை ஆசீர்வதிக்கிறான். மனாசே முதற்பிறந்தவனாயிருந்ததால், தன் மகன்களுக்குரிய முதல் ஆசீர்வாதம் மனாசேமேல் வரவேண்டும் என்று யோசேப்பு எதிர்பார்க்கிறான்; யாக்கோபு எபிராயீமைத் தேர்ந்தெடுத்தபோது, யோசேப்பு அதற்கு எதிராகக் கலகிக்கிறான்.

தேவன் தேர்ந்தெடுத்தவர்களின் பிரதிநிதியாகிய எபிராயீமின் ஆரம்பம் கலகத்தின் ஒரு சாட்சியத்தைக் கொண்டுள்ளது; எபிராயீமின் முடிவு கி.மு. 723 முதல் கி.பி. 1798 வரை நீளும் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு மடங்கு” சிதறடிப்பாகும். கி.மு. 723-இல் வடக்கத்திய பத்து கோத்திரங்களும், எபிராயீமின் இராச்சியமும் (இஸ்ரவேல் என்றும் அழைக்கப்பட்டது) வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு இராச்சியமாக மரணகரமான காயத்தைப் பெற்றது. அந்த மரணகரமான காயம், 1798-இல் பாப்பரச ஆட்சியும் அதன் இராச்சியமும் மரணகரமான காயத்தைப் பெறுவதோடு நிறைவடைந்த ஒரு காலத் தீர்க்கதரிசனத்தைத் தொடங்கியது. 1798-இல் பாப்பரச ஆட்சிக்குப் பட்ட அந்த மரணகரமான காயம், தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம் நாற்பத்தைந்தாம் வசனத்தில் வடக்கின் ராஜா “தமக்கு உதவி செய்ய ஒருவருமின்றி தன் முடிவுக்கு வருவான்” என்று சொல்லப்படும் சமயத்தில் நிகழும் பாபிலோனின் இறுதியான வீழ்ச்சிக்கான ஓர் முன்னுருவாகும். கடைசி நாட்களில் பாபிலோனின் கலகமும் வீழ்ச்சியும், 1798-இல் பாப்பரச ஆட்சியின் கலகமும் வீழ்ச்சியும் மூலம் முன்னுருவாக்கப்பட்டன; அதுவும் திரும்ப கி.மு. 723-இல் எபிராயீமின் இராச்சியம் (இஸ்ரவேல்) கலகித்து வீழ்ந்ததினால் முன்னுருவாக்கப்பட்டது; அதுவும் மீண்டும் ஆதியாகமத்தின் முடிவில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டபடி, தன் தந்தையின் தீர்க்கதரிசனத் தூண்டுதலுக்கு விரோதமாகிய யோசேப்பின் கலகத்தால் முன்னுருவாக்கப்பட்டது.

எப்பிராயீம் ஒரு சின்னமாக நிற்கும் கலகம், அவன் தந்தையான யோசேப்பு தனது தந்தையான யாக்கோபுக்கு விரோதமாக எழுந்த கலகத்திலிருந்தே தொடங்கியது. அது இறுதியில் வடக்கு ராஜ்யத்தின் பத்து கோத்திரங்களின் கலகத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது; அந்தக் கலகமே லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் “ஏழு காலங்கள்” என்று “சிதறடிக்கப்படுதல்” எனக் குறிக்கப்படுவதற்கு வழிவகுக்கிறது. வடக்கு ராஜ்யம் சிதறடிக்கப்பட்டிருந்த காலப்பகுதி இரண்டு காலங்களாகப் பிரிக்கப்படுகிறது. ஒன்றின் முடிவு கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டில், அடுத்த காலப்பகுதியின் முடிவு 1798 ஆம் ஆண்டில்; இவை அனைத்தும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தில் கிருபைக்காலம் முடிவுறுவதற்கு முன்பே முத்திரையிழக்கப்படும் செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அந்தச் செய்தி பாபிலோனின் இறுதி வீழ்ச்சியை அடையாளப்படுத்துகிறது. எப்பிராயீமின் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் ஒவ்வொரு வழிக்குறியிலும் கலகம் குறிக்கப்படுகிறது. அதுபோலவே பதிமூன்றாம் சீடனாகிய யூதாஸ் இஸ்கரியோத்தின் கலகமும் குறிக்கப்படுகிறது. பதிமூன்று என்பது கலகத்தின் ஒரு சின்னம் என்பதை அடையாளப்படுத்தும் இரண்டு சாட்சிகளில் இவை இரண்டு ஆகும். ஆனால் மில்லர் கண்டறிந்த முதல் சத்தியத்தின்மேலும், அட்வென்டிசம் முதலில் கைவிட்ட சத்தியத்தின்மேலும் கட்டப்பட்ட அட்வென்டிசத்தின் அஸ்திவாரங்களின்மேல் ஒருவர் நிலைத்திருக்காவிட்டால், இப்பரிசுத்த சத்தியங்களில் எதுவும் உணரப்பட முடியாது.

ஆதியாகமத்தின் முடிவு நாம் ஆராய்ந்து வந்த மற்ற எல்லா கோடுகளுடனும் ஒத்துப்போகிறது. சுருக்கமாகச் சொல்லின்:

ஆரம்பத்தில், தந்தை, குமாரன், பரிசுத்த ஆவியார் ஆகிய பரலோக மூவரும், குமாரனால்—அவரே வசனமாயிருக்கிறார்—நிறைவேற்றப்பட்ட வானங்களினதும் பூமியினதும் படைப்பைச் சாட்சியாய்க் கண்டனர். அந்த வசனம் தந்தையிடமிருந்து மனிதகுலத்திற்கான தொடர்பின் வாயிலாயிற்று; மேலும், மனிதகுலம் தந்தையுடன் தொடர்புகொள்ளக்கூடிய ஒரே வழியும் அந்த வசனமே ஆகும். தந்தையின் செய்தி, குமாரனால், பரலோகத்தில் லூசிபரின் கிளர்ச்சிக்குப் பின்பு லூசிபருக்குப் பதிலாக நியமிக்கப்பட்ட கபிரியேல் தூதனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது; லூசிபர் ஒளியைத் தாங்குபவனாயிருந்தான். கபிரியேல் அந்த ஒளியையோ, அதாவது செய்தியையோ, பெற்று, தந்தையிடமிருந்து விழுந்துபோன சிருஷ்டிக்கப்பட்ட குடும்பத்தாருக்கு அந்தச் செய்தியைப் பரிமாறும் பொறுப்புடன் நியமிக்கப்பட்ட பரிசுத்தமான சிருஷ்டிக்கப்பட்ட ஒருவனாகிய ஒரு தீர்க்கதரிசிக்குக் கொடுக்கிறான். தீர்க்கதரிசிக்குக் கொடுக்கப்பட்ட செய்தி எழுதப்பட்டு, பின்னர் மனிதகுலத்திற்குத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. தொடர்பு நிகழும் செயல்முறையின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் அந்தச் செய்தி பரிசுத்தமானதே; இந்தக் காரணத்தினால், விழுந்துபோன மனிதர்களாயிருக்கிற தீர்க்கதரிசிகள் பரிசுத்தமாயிருக்க வேண்டியவர்கள். பரிசுத்தமான செய்தி விழுந்துபோன மனிதகுலத்தின் கைகளில் ஒப்படைக்கப்படும் அந்த நிலையிலே, பரிசுத்தப்படுத்தப்படாத கைகளால் பரிசுத்தமான செய்தியை கையாளும் சாத்தியம் மனிதகுலத்திற்கு உண்டு. ஆகையால், பரிசுத்தமான செய்தியின் ஒளி, ஒளியையும் இருளையும் இரண்டையும் உண்டாக்குகிறது. அந்தச் செய்தி விழுந்துபோன மனிதக் குடும்பத்தாரால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் போது, எல்லாவற்றையும் சிருஷ்டித்த அதே சிருஷ்டிக்கும் வல்லமையே அதில் அடங்கியிருக்கிறது; அதுவே அந்த உயிரினத்தை நீதிமானாக்குகிற வல்லமையாகும். தொடர்பு நிகழும் செயல்முறையின் தொடக்கம், அதன் முடிவையும் விளக்குகிறது. ஆகவே, அந்தச் செய்தி கேட்கப்பட்டும், வாசிக்கப்பட்டும், கைக்கொள்ளப்பட்டும் இருந்தால், அந்தச் செய்தி விழுந்துபோன மனிதகுலத்தை குமாரனின் சாயலாக மறுபடியும் சிருஷ்டிக்கிறது.

ஆய்வுத் தீர்ப்பின் “கடைசி நாட்களில்” பின்வாங்கிய மனிதகுலத்தை யோவான் விளக்குகிறார்; அவர்கள் தங்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் ஒரு சத்தத்தைக் கேட்டு, கடந்தகாலத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் செய்தியைப் பெறுவதற்காகத் திரும்புகிறார்கள். அந்தச் செய்தியை ஏற்று, அதைத் தங்கள் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக அல்லாது, தங்கள் வாழ்க்கையே ஆகச் செய்கிறவர்கள் அங்கேயும் அப்போதேயும் நீதிமான்களாக அறிவிக்கப்படுகிறார்கள். நீதிமான்களாக அறிவிக்கப்படுதல் என்பது பரிசுத்தமாக்கப்படுதலாகும். பிதாவினிடமிருந்து அனுப்பப்பட்ட செய்தியை வாசித்து கேட்கிறவர்கள், அந்தச் செய்தியை ஏற்று பரிசுத்தமாக்கப்படும்போது, அது அந்தச் செய்திக்குள் உள்ள சிருஷ்டிக்கும் வல்லமையினாலேயே நிகழ்கிறது. ஆபிரகாம் விசுவாசித்ததுபோல மனிதர் விசுவாசிக்கும் போது, மனிதரை நீதிமான்களாக அறிவிக்கும் கிரியையை அந்தச் சிருஷ்டிக்கும் வல்லமை நிறைவேற்றுகிறது. பின்னால் இருக்கும் சத்தத்திற்குத் திரும்பி செவிகொடுக்குமாறு அந்தச் செய்தி அவர்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறது; அந்தச் சத்து ஆதாரமான சத்தியங்களாகிய பண்டைய பாதைகளுக்கே வழிநடத்துகிறது. அந்தச் செய்தி அவர்களை சகல சத்தியத்திற்குள்ளும் நடத்துகிறது; அவர்கள் அந்தப் பண்டைய பாதைகளில் நடக்கும்போது, அவர்கள் நீதிமான்களாக்கப்பட்டவர்களின் பாதையில் நடக்கிறார்கள்.

அறிவிக்கப்பட்ட செய்தியினால் நீதிமான்களாக்கப்பட்டவர்கள் எப்போதும் அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கும் ஒளியைச் சுட்டிக்காட்டும் பாதையில் நடக்கிறார்கள்; ஆனால் அதே ஒளியே துஷ்டரின் பாதையை அதற்கேற்ப இன்னும் இருண்டதாக்குகிறது. ஒளி இருளிலிருந்து பிரிகிறது. ஆதியில் ஒளி உண்டாகும்படி கட்டளையிட்ட சிருஷ்டிக்கும் வல்லமை, ஆரம்பத்தில் ஒளி செய்த அதே விளைவையே முடிவிலும் மனிதகுலத்தின் மீது உண்டாக்குகிறது. பின்னால் ஒலிக்கும் சத்தத்தைக் கேட்க மறுத்து, ஆகையால் இருண்டுப்போன பாதையில் நடக்கத் தேர்ந்தெடுக்கும் வகுப்பு, அவருடைய வார்த்தையில் “தடுமாறுகிறது”; ஏனெனில் அவர்கள் அஸ்திவாரக்கல்லின் மேல், பழைய சோதிக்கப்பட்ட கல்லின் மேல் தடுமாறுகிறார்கள். அந்தச் சத்தமே ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆகும்; நீதிமான்களாக்கப்பட்டவர்கள் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு தங்கள் இருதயங்களை அந்த வார்த்தைகளுக்கு சாய்த்தபோது, அந்த வார்த்தைகளைத் தங்கள் இருதயங்களின் நடுவில் காக்கிறார்கள்; ஏனெனில் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் அவர்களின் இருதயங்களைப் பிதாக்களிடமாகத் திருப்புகிறது, (கடந்த காலம்) மேலும் பிதாக்களின் இருதயங்கள் முடிவைக் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

தேவன் நீதிமான்களின் பாதையில் நடக்கிறவர்களைத் துலாக்குகிறார், அதாவது அவர்களை நியாயந்தீர்க்கிறார்; மேலும் அவர் இதை “கடைசி நாட்களில்,” அதாவது அவரது நியாயத்தீர்ப்புகள் தேசத்தில் இருக்கிறபோது செய்கிறார். நீதிமான்கள் என்பவர்கள், பத்து கன்னியரின் உவமையில் கூறப்பட்ட தாமதக் காலத்தின் நிறைவேற்றத்தில் கர்த்தருக்காகக் காத்திருந்தவர்களே. அறிவு அதிகரித்துக் கொண்டே செல்லும் பாதையில் நடக்கிறவர்களின் வாஞ்சை, தேவனுடைய நாமத்தையும், அதாவது அவருடைய குணத்தையும், மேலும் மேலும் ஆழமாக அறிதலாகும். தங்கள் ஆண்டவருக்காகக் காத்திருந்தவர்கள் என்பவர்கள் இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தியை அறிவிக்கிறவர்களே; ஏனெனில் அவர்கள் நடுநிசி கூக்குரலை அறிவிக்கிறவர்கள்; அது, நிச்சயமாகவே, வெளிப்புறமான இரண்டாம் செய்தியால் தொடரப்படும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் முதல் உள்சார்ந்த செய்தியாகும்.

2001 செப்டம்பர் 11 அன்று வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதன் இறங்கியபோது, ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபை பழைய பாதைகளுக்குத் திரும்பும்படி வழங்கப்பட்ட அதன் இறுதியான அழைப்பை நிராகரித்தது. அதன் பின்னர், அது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் உண்மையான புராட்டஸ்டண்டிசத்தின் கொம்பாக இருப்பதை நிறுத்தியது. அந்தச் சமயத்தில், அந்த வல்ல சத்தத்தின் செய்தியை ஏற்று அதை உண்டுகொள்ளத் தேர்ந்தெடுத்தவர்களுக்காக ஒரு சோதனைச் செயல்முறை ஆரம்பமானது; இதற்கு முன்மாதிரியாக, 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று அட்வென்டிசம் ஆரம்பித்த வேளையில் வெளிப்படுத்தல் பத்தாம் அதிகாரத்தின் தூதன் இறங்கியபோது யோவான் செய்தது காணப்படுகிறது. முதல் தூதனின் செய்தி நிராகரிக்கப்பட்டபோது உண்மையான புராட்டஸ்டண்டிசத்தின் மேலங்கியை ஏற்றுக்கொண்டிருந்த அந்த ஆவிக்குரிய ஜாதி, பின்னர் அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்பத்தில் விசுவாசதுரோகமான புராட்டஸ்டண்டிசத்தின் காலடிச் சுவடுகளைப் பின்பற்றியது.

அப்போது வெளிப்படுத்தல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் தூதனுடைய கையில் இருந்த சிறிய புத்தகத்திலுள்ள செய்தியை ஏற்றுக்கொண்டவர்களுக்கே உண்மையான புராட்டஸ்தாந்துக் கொம்பு அளிக்கப்பட்டது. 1840 முதல் 1844 வரையிலான காலப்பகுதியில் அத்வென்டிசத்தின் ஆரம்பத்தில் நிகழ்ந்த சோதனைச் செயல்முறை, 2001 செப்டம்பர் 11 முதல் அமெரிக்க ஒன்றியத்தில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அமல்படுத்தப்படும் வரையிலான அத்வென்டிசத்தின் முடிவிலும் நிகழும் ஒரு சோதனைச் செயல்முறையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. 1840 முதல் 1844 வரையிலான முதல் வரலாற்றின் உள்ளிலும், 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று ஆரம்பமான சோதனைச் செயல்முறையிலும், புராட்டஸ்தாந்தத்தின் போர்வையைத் தாங்கியிருந்த முந்தைய விசுவாசிகளின் உடலிலிருந்து, உண்மையான புராட்டஸ்தாந்தத்தின் போர்வையை ஏற்றுக்கொள்ளும் புதிய விசுவாசிகளின் உடலுக்கான ஒரு நிர்வாகக் காலமாற்றம் குறிக்கப்பட்டுள்ளது.

நியாயப்படுத்தப்பட்டவர்களின் பாதையைப் பற்றிய எங்கள் பரிசீலனையில் இன்னும் முக்கியமானது என்னவெனில், அந்த வரலாற்றின் உட்பகுதியில் தாமத நேரத்தின் ஆரம்பத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு ஏமாற்றம் இருக்கிறது. அந்த காலத்தில் விசுவாசிகள் தங்கள் ஆண்டவருக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்; அந்தக் காலம் நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் செய்தி முத்திரையிழக்கப்படுவதால் முடிவடைகிறது. அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்பத்தில் இருந்த அந்தச் சோதனைச் செயல்முறை, நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் செய்தி 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று நிறைவடைந்தபோது முடிவடைந்தது. முடிவுக் காலத்தில், யோவானால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறவர்களுக்கான அந்தச் சோதனைச் செயல்முறை, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் நேரத்தில் நிறைவடைகிறது. முடிவில் இருக்கும் நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் செய்தி, ஆரம்பத்தில் இருந்ததுபோலவே நிறைவடையும்; மேலும் அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்பத்தில், சோதனைச் செயல்முறை முடிவடைவதற்கு முன்பாகவே நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் செய்தி முத்திரையிழக்கப்பட்டது. ஆரம்பத்தில் இருந்த நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் செய்தி இப்போது முடிவில் முத்திரையிழக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

நியாயப்படுத்தப்பட்ட ஞானமுள்ள கன்னியர் தேவனோடு உடன்படிக்கையில் பிரவேசிக்கும் வேளையில், துன்மார்க்கமான மூடக் கன்னியர் மரணத்தோடு உடன்படிக்கையில் பிரவேசிக்கிறார்கள்.

நீதிமான்களாக அறிவிக்கப்பட்டவர்கள் நள்ளிரவு கூக்குரலின் பரிசுத்தமான செய்தியை சபையினிடத்தில் கொண்டு செல்கின்றனர்; அதன்பிறகு, மனிதகுலத்தை பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வருமாறு அழைக்கும்போது, அவர்கள் இரண்டாம் சத்தத்தின் செய்தியையும் அறிவிக்கின்றனர்.

பாபிலோனிலிருந்து வெளிவந்து நீதிமான்களின் பாதையில் நடப்போருடன் சேரும்வர்கள், பரலோக மூவரின் நாமத்தால் குறிக்கப்படும் ஞானஸ்நானத்தின் நீரின் மூலம் மந்தைக்குள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறார்கள். நீதிமான்களாக்கப்பட்டவர்கள்—இப்போது பத்மோசில் யோவானுக்கு அளிக்கப்பட்ட செய்தியை கேட்டு வருகிறவர்களாயிருந்தாலும், அல்லது அதற்குப் பின் பாபிலோனிலிருந்து அழைக்கப்பட்டு வெளிவருகிறவர்களாயிருந்தாலும்—அனைவரும் பரிசுத்த ஆவியைப் பெறுவதன் மூலம் நீதிமான்களாக்கப்படுகிறார்கள். பரிசுத்த ஆவியின் தெய்வீகத்தன்மையும் மனிதனின் மனிதத்தன்மையும் இணைந்த அந்தச் சேர்க்கை, கிறிஸ்து தம்மேல் மனித சுபாவத்தை ஏற்றுக்கொண்டபோது ஒரு முன்மாதிரியாக வெளிப்படுத்தப்பட்டபடியே நிறைவேற்றப்பட்டது. ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேர் இரண்டு சாட்சிகளின்மேல், அதாவது யாக்கோபின் பன்னிரண்டு குமாரர்களிலும் பன்னிரண்டு சீஷர்களிலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டார்கள். துஷ்டர்கள் பதின்மூன்றாம் கோத்திரத்தினாலும் பதின்மூன்றாம் சீஷனாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார்கள். இரு எடுத்துக்காட்டுகளிலும் உள்ள அந்த இரு “பதின்மூன்றுகளும்” தேவனுக்கே ஆசாரியர்களாக இருக்க அழைக்கப்பட்டவர்கள்; அந்த அழைப்பை நிராகரிப்பவர்கள் ஏசாவால் குறிக்கப்படுகிறார்கள்; அவனுடைய இளைய சகோதரனான யாக்கோபோ, அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறவர்களைக் குறிக்கிறான். ஏசாவும் யாக்கோபும் இருவரும் உலகத்தின் முடிவில் இருக்கும் லவோதிக்கேயா செவந்த்-டே அட்வென்டிஸ்டுகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள். ஒரு வகுப்பினர் தீர்க்கதரிசியின் எழுத்துக்களின் மூலம் அறிவிக்கப்பட்ட பரிசுத்த செய்தியை ஏற்றுக்கொண்டு இஸ்ரவேலாக மாற்றப்படுகிறார்கள்; ஏசாவோ தன் பெயரையே தக்கவைத்துக்கொள்கிறான்.

நிச்சயமாக, ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் குறித்த இந்த ஒன்பது வரிகளில் இன்னும் மிக அதிகம் அடங்கியுள்ளது; ஏனெனில் இது வெறுமனே தேவனுடைய வார்த்தையில் உள்ள தொடக்கங்களையும் முடிவுகளையும் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான தொகுப்பாக மட்டுமே இருந்தது.

வரலாற்றின் ஒன்பது கோடுகள், படைப்பிலிருந்து இரண்டாம் வருகை வரை உள்ள தீர்க்கதரிசன வரலாறுகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. இந்த ஆரம்பங்களும் முடிவுகளும் குறித்த தீர்க்கதரிசன ஒன்பது கோடுகளும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் மூன்றாம் அதிகாரத்தின் முதல் மூன்று வசனங்களுடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன. அந்த மூன்று வசனங்கள், சோதனைக் காலம் முடிவடைவதற்கு முன்பாக முத்திரை நீக்கப்படும் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல் என்பது, தேவனுடைய படைப்பாற்றலின் ஒரு வெளிப்பாடாகும் என்பதை அடையாளப்படுத்துகின்றன. மோசேயின் காலத்திலிருந்து வெளிப்படுத்தின யோவானின் காலம் வரை தங்கள் சாட்சியை வழங்கிய பல்வேறு சாட்சிகளிடமிருந்து இவ்வளவு சிக்கலான, ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்த சாட்சியை வேறு எந்த வல்லமையால் கட்டியமைக்க முடியும்?

உன் காலணிகளை கழற்றி வை; ஏனெனில் இது பரிசுத்தமான நிலம்.