தீரின் மறக்கப்பட்ட எழுபது ஆண்டுகள்

எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் உலகத்தின் முடிவைக் குறிப்பதாகக் காணப்படுகின்றனர்.

வேதாகமத்தின் எல்லா புத்தகங்களும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தில் நிறைவுறுகின்றன.

பூமி கிரகத்தின் குடியிருப்போருக்கான இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தி வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

“மகத்தான பாபிலோன்” என்ற சொற்றொடர் ரோமன் கத்தோலிக்கச் சபையை குறிக்கிறது; மேலும் ஏசாயா இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தில் “மகத்தான பாபிலோன்” தீரு ஆகக் குறிக்கப்படுகிறது.

சகோதரி வைட் இவ்வாறு எழுதுகிறார்: “பழைய ஏற்பாட்டு வரலாற்றின் எல்லா மகத்தான நிகழ்வுகளும் பேரதிர்வூட்டும் செயல்முறைகளும், இக்கடைசி நாட்களில் திருச்சபையில் மீண்டும் நிகழ்ந்துள்ளன; நிகழ்ந்து கொண்டும் இருக்கின்றன.”

ஏசாயா இருபத்து மூன்றாம் அதிகாரம், ஐக்கிய நாடுகள் சபை, பாப்பரசர் ஆட்சி, ஐக்கிய அமெரிக்கா, மற்றும் இஸ்லாம் ஆகியவற்றின் தீர்க்கதரிசன உறவுகளை எடுத்துரைக்கிறது. இந்தச் சத்தியங்களை அறிந்து கொள்ள, அந்த அதிகாரத்தில் உள்ள சில குறியீடுகள் தேவ உந்துதலினால் வரையறுக்கப்பட வேண்டும். அந்தக் குறியீடுகள் வரையறுக்கப்பட்ட பின்பு, நிகழ்வுகளின் வரிசை மிகவும் தெளிவானதாகிறது. வரையறுக்கப்பட வேண்டிய அந்த அதிகாரத்தின் குறியீடுகள் இவை:

பாரம், தீரு, வேசியாள், அசீரியன், கல்தேயரின் தேசம், கோபுரங்களும் அரண்மனைகளும், தர்சீஷ், சிகோரின் விதை, கித்தீம் தேசம், சீதோன், வாணிகரின் நகரம், எகிப்தின் செய்தியும் தீருவின் செய்தியும், அலறுதல், ஒரு மகள், எழுபது ஆண்டுகள், ஒரே ராஜாவின் நாட்கள், மறத்தல், மற்றும் நினைவுகூருதல்

முதல் வசனத்தில் உள்ள “பாரம்” என்ற சொல், தீரு இராச்சியத்திற்கு விரோதமாகிய அழிவுத் தீர்க்கதரிசனத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

சுமை: H4853—H5375-இலிருந்து; ஒரு சுமை; குறிப்பாக கப்பம், அல்லது (அமூர்த்தமாக) சுமையெடுத்துச் செல்லுதல்; உருவகமாக ஒரு உரை, முக்கியமாக ஒரு நியாயத்தீர்ப்புச் செய்தி, குறிப்பாகப் பாடல்; மனதில் விருப்பம்: – சுமை, எடுத்துச் செல்லுதல், தீர்க்கதரிசனம், X அவர்கள் வைத்தனர், பாடல், கப்பம்.

ரோமக் கத்தோலிக்கச் சபையின் இறுதி நியாயத்தீர்ப்பு அடையாளப்படுத்தப்படும் வேதாகமப் பகுதிகளில், தீருவைப் பற்றிய பாரம் அவற்றில் ஒன்றாகும். “பாரம்” என்பது அதன் பயன்பாட்டிலும் வரையறையிலும் ஒரு தீர்க்கதரிசனம்; முக்கியமாக அழிவைக் குறித்த தீர்க்கதரிசனமே ஆகும். ஏசாயாவில் பதினொன்று “பாரங்கள்” உள்ளன; மேலும், தோள்களில் சுமக்கப்படும் பாரத்தைச் சுட்டிக்காட்ட இந்தச் சொல் எட்டு முறை பயன்படுகிறது. “பாரம்” என்ற சொல் அழிவைக் குறித்த தீர்க்கதரிசனமாகக் குறிப்பிடப்படும் அந்தப் பதினொன்று இடங்கள்: ஏசாயா 13:1; 15:1; 17:1; 19:1; 21:1, 11, 13; 22:1; 30:6, மற்றும், நிச்சயமாக, தீருவின் பாரத்தை நாம் காணும் இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரம். கடைசி நாட்களில் எந்த அதிகாரம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது என்பதை மதிப்பீடு செய்யும் பொருட்டு, ஏசாயாவின் அழிவைக் குறித்த தீர்க்கதரிசனங்கள் அனைத்தையும் ஒன்றாக அமைத்துப் பார்ப்பது பயனுள்ளதாகும். அழிவைக் குறித்த அந்தப் பதினொன்று தீர்க்கதரிசனங்களையெல்லாம் ஒரே நேரத்தில் விரிவாக அலசுவது கடினமாக இருப்பதால், இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்திற்கான சூழலை அமைப்பதற்காக, ஒவ்வொரு அழிவுத் தீர்க்கதரிசனத்திற்கும் ஒரு சுருக்கமான வரையறையை நான் வழங்குவேன்.

பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தில் பாபிலோனுக்கு எதிராக அறிவிக்கப்பட்ட அழிவுத் தீர்க்கதரிசனம், உலகத்தின் முடிவில் இருப்பதாகிய நவீன பாபிலோனைப் பற்றியது; அது ரோமின் வேசியாயிருக்கிறது; அதுவே வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தின் பதினேழாம் அதிகாரத்திலும் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.

நான் சிறிது பக்கவழியாகச் செல்ல வேண்டும். தீரின் தீர்க்கதரிசனத்தை ஆய்வு செய்வதன் நோக்கம் இறுதியில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றை ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையின் வரலாற்றோடு ஒழுங்குபடுத்தி ஒத்திசைக்கச் செய்வதே ஆகும். வெளிப்படுத்தல் பதின்மூன்றாம் அதிகாரத்தில் வரும் ஆட்டுக்குட்டியை ஒத்த மிருகத்தின் ஒரு கொம்பு அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் அரசாங்கம் என்றும், இருண்ட யுகங்களிலிருந்து வெளிவந்த புரொட்டஸ்டண்டிசம் மற்றொரு கொம்பு என்றும் நாம் காண்பிப்போம். அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் புரொட்டஸ்டண்டர்கள் முதல் தூதனுடைய செய்தியை நிராகரித்த அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில், புரொட்டஸ்டண்டிசத்தின் கொம்பு மில்லரைட் அட்வென்டிசமாக ஆனது. இதை நாம் நிலைநிறுத்திய பின்பு, புரொட்டஸ்டண்ட் கொம்பின் வரலாறும் குடியரசுக் கொம்பின் வரலாறும் ஒன்றுக்கொன்று இணையான பாதையில் செல்கின்றன என்றும், இணையான தீர்க்கதரிசன பண்புகளைக் கொண்டுள்ளன என்றும் நாம் காண்பிப்போம். ஏனெனில், அவை இரண்டும் ஒரே மிருகத்தின் மேல் உள்ளன; இதுவே அந்த இரு கொம்புகளும் ஒன்றுக்கொன்று சமகாலத்தவையாக இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் சபையும் அரசும் ஆகிய இக்கொம்புகளின் இந்த இணைப்பின் ஒரு எடுத்துக்காட்டை நான் விளக்குவேன். அவை இரண்டும் தத்தமுடைய விதத்தில் ‘மறந்துபோகின்றன’.

ஏசாயா இருபத்துமூன்று, எழுபது ஆண்டுகள் வரை பாப்பரச ஆட்சி மறக்கப்படுகின்ற தீர்க்கதரிசனச் சுட்டுப்புள்ளியைக் குறிக்கிறது; மேலும் அந்த எழுபது குறியீட்டு ஆண்டுகளின்போது, மனிதர்கள் பாப்பரச அதிகாரத்தையும், இருண்ட யுகங்கள் ஏன் “இருண்ட யுகங்கள்” என்று அழைக்கப்படுகின்றன என்பதையும் மறந்து விடுகின்றனர். கத்தோலிக்க சபையிலிருந்து பிரிந்தபோது புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பின் குறிக்கோள் “வேதாகமமும், வேதாகமம் மட்டுமே” என்பதாக இருந்தது. பாப்பரச ஆட்சி உண்மையில் யார் என்பதை வேதாகமமே நமக்கு அறிவிக்கிறது என்பதை அவர்கள் மறந்துவிட்டார்கள். தங்களுக்குக் கையளிக்கப்பட்டிருந்த பரிசுத்த ஆவணத்தில் நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்த செய்தியையும், தாங்களே அதன் வீரமான பாதுகாவலர்கள் என்று அறிவித்திருந்த போதிலும், அவர்கள் மறந்துவிட்டார்கள்.

அதேபோல, ஐக்கிய அமெரிக்காவின் அரசாங்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் குடியரசுக் கொம்பு, மக்களாலானதும் மக்களுக்கானதுமாக இருக்க வேண்டியிருந்தது; ஆனால் ஐக்கிய அமெரிக்காவின் குடிமக்களும் தங்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் புனித ஆவணத்தை மறந்துவிட்டனர். அந்தப் புனித ஆவணம் ஐக்கிய அமெரிக்காவின் அரசியலமைப்பு ஆகும்; மக்களுக்காக இருக்குமாறு வடிவமைக்கப்பட்ட அந்த அரசாங்கத்தின் கோட்பாடு, திருச்சபையும் அரசும் பிரிந்திருத்தலே ஆகும். தங்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்ததோடு, தாங்களே அதற்குப் பாதுகாவலர்கள் என்று உரிமையுடன் கூறிய அந்த அரசியலமைப்பின் செய்தியையும் அவர்கள் மறந்துவிட்டனர்.

1950-க்கு முன் வெளியிடப்பட்ட எந்த அகராதியையாவது நீங்கள் கண்டுபிடித்து, வெளிப்படுத்தல் பதினேழில் உள்ள “scarlet colored woman” என்ற சொல்லையோ, அதற்கான ஏதாவது மாறுபட்ட வடிவத்தையோ பார்த்தால், 1950-க்கு முந்தைய அவை அனைத்தும் ரோமன் கத்தோலிக்க சபையே வெளிப்படுத்தல் பதினேழின் வேசி என்று அடையாளப்படுத்துகின்றன. அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள், வெளிப்படுத்தல் பதின்மூன்றில் காணப்படும் இரு கொம்புகளையுடைய பூமியிலிருந்து எழும் மிருகம், தன் கடந்தகாலத்தை மறந்து விடுகிறது; அது புராட்டஸ்டண்டியத்தின் கொம்பாக இருந்தாலும்கூட, குடியரசுக் கொள்கையின் கொம்பாக இருந்தாலும்கூட. இவ்விரு அமைப்புகளும் பாப்பரசராட்சியின் மத அடக்குமுறைக்கும், அவளை ஆதரித்த அரசர்களின் அரசியல் அடக்குமுறைக்கும் எதிரான எதிர்ப்பிலிருந்து தோன்றின; அல்லது வேதாகமம் கூறுவது போல, அவளுடன் “விபசாரம் பண்ணின” அரசர்களின் அடக்குமுறைக்கும் எதிராக. ஏசாயா இருபத்துமூன்றை நாம் எடுத்துரைப்பதற்கு முன், ஏசாயா “அழிவின் தீர்க்கதரிசனம்” என்று அடையாளப்படுத்தும் மற்ற பத்து இடங்களின் ஒரு சுருக்கமான மேற்பார்வையை அளிப்போம்; ஏனெனில் அந்த பதினொன்று “பாரங்களும்” அப்படிப்பட்டவைகளே.

ஏசாயா பதிமூன்றாம் அதிகாரம் “கடைசி நாட்களில்” பாபிலோனைக்குறித்த பாரமாகும். கடைசி நாட்களில் கத்தோலிக்கச் சபையினால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டும் வழிநடத்தப்பட்டும் இருப்பினும், பாபிலோன் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினாறாம் அதிகாரத்தில் உலகத்தை ஆர்மகெத்தோனுக்குக் கொண்டு செல்லும் மூன்று வல்லமைகளால் அமைந்துள்ளது. நவீன பாபிலோனுக்கெதிரான பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தின் அழிவுத் தீர்க்கதரிசனத்தில் மூன்று வல்லமைகள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன; மிருகத்தையும் (அசீரியா), வலுசர்ப்பத்தையும் (லூசிபர்), பொய்த்தீர்க்கதரிசியையும் (பாபிலோன்) குறிக்கும் வகையில் பாபிலோன், லூசிபர், அசீரியா ஆகியவை. பண்டைய இஸ்ரவேலைத் தண்டிக்க தேவன் பயன்படுத்திய இரு பாழாக்கும் வல்லமைகள் அசீரியாவும் பாபிலோனும் ஆகும்; முதலில் அசீரியா வந்து வடக்கிலிருந்த பத்து கோத்திரங்களைச் சிறையிலே கொண்டு சென்றது; அதன் பின்பு பாபிலோன் யூதாவின் தெற்கிலிருந்த இரண்டு கோத்திரங்களைச் சிறைப்பிடித்தது.

முதலில் அசீரியா, இஸ்ரவேலின் வடக்கத்திய பத்து கோத்திரங்களைச் சிறையிலே கொண்டுபோயிற்று; அதற்குப் பின்னர் பாபிலோன், யூதாவின் தெற்கத்திய இரண்டு கோத்திரங்களையும் சிறையிலே கொண்டுபோயிற்று. இந்த இரு சிறைப்பிடிப்புகளும் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் கூறப்படும் “ஏழு காலங்கள்” என்பதின் நிறைவேற்றங்களாக இருந்தன. லேவியராகமத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” என்பதே வில்லியம் மில்லர் கண்டறிந்த முதலாவது “காலத் தீர்க்கதரிசனம்” ஆகும்; மேலும், அசீரியா வடக்கத்திய கோத்திரத்தைச் சிறையிலே கொண்டுசென்றபோது, அது இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகள் நீடித்த ஒரு சிதறடிப்பின் ஆரம்பத்தைக் குறித்தது என்பதையும் அது சுட்டிக்காட்டுகிறது. அந்தக் காலப்பகுதி கி.மு. 723-இல் அவர்கள் சிறையாக்கப்பட்டதிலிருந்து தொடங்கி, 1798-இல் “முடிவுக்காலத்தில்” முடிவுற்றது. தெற்கத்திய கோத்திரங்கள் கி.மு. 677-இல் பாபிலோனால் கொண்டு செல்லப்பட்டன; இதனால் யூதாவுக்கு விரோதமாகிய “ஏழு காலங்கள்” ஆரம்பமாயிற்று; அது தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம் பதினான்காம் வசனத்தில் உள்ள 2300-ஆண்டுத் தீர்க்கதரிசனத்துடன் அதே நிறைவுப்புள்ளியில், அதாவது 1844 அக்டோபர் 22 அன்று, முடிவுற்றது. அசீரியாவும் பாபிலோனும் தேவனுடைய ஜனங்களின் கலகத்துக்கு எதிரான தண்டனையின் ஒரே நோக்கத்தை நிறைவேற்றின; ஆனால் அந்தத் தண்டனை முதலில் அசீரியாவினாலும் பின்னர் பாபிலோனினாலும் நிறைவேற்றப்பட்டது.

பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் மூன்று வல்லமைகளின் தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பில், பாபிலோன் அசீரியாவின் பிரதிமையாக இருக்கிறது; ஏனெனில், அவள் பின்னர் வந்தாலும், தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு விரோதமாக அதே செயலைச் செய்தாள்.

பதினைந்தாம் அதிகாரத்தில், மோவாபின்மேலான தீர்ப்பு புராட்டஸ்டண்ட் சபைகளுக்கெதிரானதாகும்.

விழுந்துபோன புராட்டஸ்டண்ட் திருச்சபை என்பது, இரண்டாம் தூதனின் செய்தி வந்தபோது மற்ற புராட்டஸ்டண்ட் உலகம் ஓடிப்போனபின்பும் கர்த்தருடன் தொடர்ந்து நடந்துகொண்டிருந்த அதே திருச்சபையே ஆகும். மோவாப் என்பது அட்வென்டிசம்; விழுந்துபோன புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பாகும்.

பதினேழாம் அதிகாரம் தமஸ்குவைப் பற்றியது; அது அகற்றப்பட்டு விடும் ஒரு நகரமாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. ஒரு நகரம் ஒரு ராஜ்யத்தின் அடையாளமாகும்; “கடைசி நாட்களில்” அகற்றப்பட்டு விடும் அந்த ராஜ்யம் ஐக்கிய அமெரிக்கா ஆகும்.

பத்தொன்பதாம் அதிகாரம் எகிப்துக்கு எதிரான அழிவுத் தீர்க்கதரிசனமாகும்; அது ஐக்கிய நாடுகளையும் முழு உலகத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

இருபத்தொன்றாம் அதிகாரத்தில் உள்ள அடுத்த மூன்று அழிவுத் தீர்க்கதரிசனங்கள் தெற்கிலுள்ள பயங்கரமான வனாந்தர தேசம், தூமா மற்றும் அரேபியாவுக்கு எதிரானவையாகும். வெளிப்படுத்தல் 8:13-இல் உள்ள மூன்று ஐயோக்களுடன் ஒத்துப்போகுமாறு, இந்த மூன்று அழிவுத் தீர்க்கதரிசனங்கள் இஸ்லாமை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள நியாயத்தீர்ப்பின் தீர்க்கதரிசனம், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் சமயத்தில் லவோதிக்கேய அத்வென்டிஸ்டுகள் பிலதெல்பிய அத்வென்டிஸ்டுகளிடமிருந்து பிரிக்கப்படுவதைக் சித்தரிக்கிறது.

அதன் பின்னர் முப்பதாம் அதிகாரத்தில் நாம் தெற்கின் மிருகங்களின் பாரத்தை காண்கிறோம்; அது லவோதிக்கேயா அட்வென்டிஸ்டுகளின் கலகத்திற்கான இரண்டாவது உருவகப்படமாகும். ஏசாயாவின் எல்லா பாரங்களையும் ஒன்றாகக் கொண்டுவருவது, “கடைசி நாட்களில்” உள்ள ஒவ்வொரு தீர்க்கதரிசனப் பாத்திரத்தையும் கிட்டத்தட்ட எடுத்துரைக்கிறது. வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாவது ராஜ்யமாகிய ஐக்கிய அமெரிக்காவின் வரலாறு 1798 ஆம் ஆண்டிலிருந்து ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலும் ஆட்சி செய்கிறது என்பதை விளக்குவதற்காக நான் ஏசாயா இருபத்து மூன்றாம் அதிகாரத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்.

“பண்டைய தீர்க்கதரிசிகளில் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த காலத்திற்காகவிட நம்முடைய காலத்திற்காகவே குறைவில்லாமல் பேசினார்கள்; ஆகையால் அவர்களின் தீர்க்கதரிசனம் நமக்காகவே செயல்பாட்டில் உள்ளது” என்பதனால், ஒவ்வொரு தீர்க்கதரிசன உச்சரிப்பும் உலகத்தின் முடிவில் நிகழும் சம்பவங்களையே நோக்கி உரையாடுகிறது. இந்தச் சத்தியமும், “வேதாகமத்தின் எல்லாப் புத்தகங்களும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தில் ஒன்றிணைந்து முடிவடைகின்றன” என்ற உண்மையும் ஒன்றிணைந்து, உலகத்தின் முடிவில் நிகழும் சம்பவங்களைப் பற்றிய தீர்க்கதரிசனச் சாட்சியை ஒழுங்குபடுத்துவதற்கான அளவுகோலாக வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தை நிறுவுகின்றன.

வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் பதினேழாம் அதிகாரத்தில், பூமியின் ராஜாக்களுடன் விபசாரம் செய்கிற பெரிய வேசியையும், அவள்மேல் வரப்போகிற அவளுடைய இறுதியான நியாயத்தீர்ப்பையும் நாம் காண்கிறோம்.

தீர்க்கதரிசிகள் ஒருபோதும் ஒருவருக்கொருவர் முரண்படுவதில்லை.

உலகத்தின் முடிவில், “அநேக நீரின்மேல் உட்கார்ந்திருக்கிற மகா வேசியினுடைய நியாயத்தீர்ப்பு,” பூமியின் ராஜாக்கள் “அவளோடே விபசாரம் பண்ணின” அந்த மகா வேசி, “தன் விபசாரத்தின் திராட்சரசத்தினாலே” “பூமியில் குடியிருக்கிறவர்களை” மதிமயங்கச் செய்த அந்த மகா வேசி,—ஒரு ராஜாவின் நாட்கள், அதாவது எழுபது தீர்க்கதரிசன ஆண்டுகள், அளவுக்கு மறக்கப்பட்ட “வேசி” என ஏசாயாவினால் சித்தரிக்கப்படுகிறாள். அந்த எழுபது ஆண்டுகள் முடிவுறும்போது, தீரு “உலகத்தின் எல்லா ராஜ்யங்களோடும் விபசாரம் பண்ணும்.” ஏசாயாவின் வேசியே யோவானின் மகா வேசி. ஏசாயாவின் வேசியும் யோவானின் வேசியும் ரோமன் கத்தோலிக்க சபையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; ஏனெனில் தேவனுடைய வார்த்தையில் ஒரு ஸ்திரீ என்பது ஒரு சபையின் அடையாளமாகும்.

அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், கிறிஸ்துவின் சபை தீர்க்கதரிசன அடையாளத்தில் ஒரு பெண்ணாகக் குறிக்கப்படுவதை விளக்குகிறார். ஆகையால், தீர்க்கதரிசனத்தில் ஒரு பெண் என்பது ஒரு சபையைக் குறிக்கும்; ஆனால் கிறிஸ்துவின் சபை “பரிசுத்தமாயும் குற்றமற்றதாயும்” உள்ளது. பரிசுத்தமற்ற ஒரு சபை, பரிசுத்தமற்ற பெண்ணால் சித்தரிக்கப்படுகிறது; இவ்வாறு ஏசாயா ஒரு வேசியையுமாகவும், யோவான் ஒரு விபசாரியையுமாகவும் அடையாளப்படுத்துகிறார். அவர்கள் பாப்பரசாட்சியை ஒரு விபசாரியாகச் சித்தரிக்கின்றனர்; தேவனுடைய சபையோ ஒரு கன்னிகையாகும்.

தேவனுடைய சபை கன்னிகையாகச் சித்தரிக்கப்படுவதோடு மட்டுமல்ல, அவள் ஒரே ஒரே கணவருக்கே நிச்சயிக்கப்பட்டிருக்கிறாள். தீரும் யோவான் கூறும் மகா வேசியும் பூமியின் ராஜாக்களோடு விபச்சாரம் செய்கின்றனர். கத்தோலிக்கச் சபைக்கு ஒருவரோடு அல்ல, பலருடன் உறவு உள்ளது. ராஜாக்கள் என்பது ராஜ்யங்களாகும் என்று தானியேல் நமக்குத் தெரிவிக்கிறான்.

தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தில், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யங்கள் அடையாளப்படுத்தப்பட்டும் விளக்கப்பட்டும் உள்ளன. தானியேல் நெபுகாத்நேச்சருக்குச் சொப்பனத்தை விளக்கும்போது, தானியேல் அவருக்குத் தெரிவிப்பது என்னவென்றால், அவனே பொன்னாலானத் தலை என்பதாகும். பொன்னாலானத் தலை ஒரு ராஜாவாகும்; ஆனால் ஒரு ராஜா ஒரு ராஜ்யத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறான். எழுபது தீர்க்கதரிசன ஆண்டுகளின் முடிவில், ரோமன் கத்தோலிக்கச் சபை பூமியின் சகல ராஜாக்களுடனும் விபசாரம் செய்கிற மகா வேசியாக இருக்கிறது. ராஜாக்கள் மனிதர்களுக்கான குறியீடுகளாக இருக்கின்றனர்; தீரு ஒரு அசுத்தமான ஸ்திரீயாகும். ஒரு ஸ்திரீ ஒரு சபையாகும்; ஒரு வேசி ஒரு பரிசுத்தமற்ற சபையாகும்; ஒரு மனிதன் ஒரு ராஜாவாகும், மற்றும் ஒரு ராஜா ஒரு ராஜ்யமாகும். ஒரு ஸ்திரீ ஒரு சபையாகும், மற்றும் ஒரு ராஜா ஒரு அரசாகும். இவ்விரு அங்கங்களின் சட்டவிரோதமான உறவு ஆவிக்குரிய விபசாரத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் அரசியல் அமைப்புச் சட்டம், இந்த இரு அங்கங்களையும் தனித்தனியாக வைத்திருக்க வேண்டிய அவசியத்தை நிலைநிறுத்தும் ஒரு தெய்வீக ஆவணமாகும். தீரை ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபையாக அடையாளப்படுத்தும் விளக்கத்தை நாம் இன்னும் நிறைவு செய்யவில்லை என்றாலும், மனிதனும் பெண்ணும்—திருச்சபையும் அரசும்—என்ற குறியீட்டியலை விளக்கும் ஏசாயா இருபத்துமூன்றில் உள்ள மற்றொரு அடையாளத்தை இந்நேரத்தில் எடுத்துரைப்பது பொருத்தமாகத் தோன்றுகிறது.

அந்த வசனத்தில், அசீரியன் கல்தேயரின் தேசத்தை நிறுவி, “கோபுரங்களையும்” “அரமனைகளையும்” எழுப்பினான். அசீரியன் நிம்ரோத்தின் அடையாளமாகும்; கல்தேயர் பாபிலோனின் இரகசிய சமயங்களின் மார்க்கத் தலைவர்களைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். ஒரு “கோபுரம்” என்பது ஒரு சபையின் அடையாளமாகும். இயேசு திராட்சைத்தோட்டத்தின் உவமையை முன்வைத்தபோது, அந்த உவமையைப் பற்றி சகோதரி வைட் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்:

அசீரியன், ஒரு சபையையும் (கோபுரம்) ஒரு “அரண்மனையையும்” நிறுவிய கல்தேயரின் தேசத்தை நிறுவினான். ஒரு “அரண்மனை” என்பது ஒரு “ராஜாவை” குறிக்கிறது; அது மறுபடியும் ஒரு இராஜ்யத்தை குறிக்கிறது. ஒரு இராஜ்யம் ஒரு நகரமாகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறது.

அசீரியன் நிறுவிய “கோபுரமும்” “அரண்மனையும்” நிம்ரோத் கட்டிய “நகரமும்” “கோபுரமும்” ஆகும்.

வெளிப்பாட்டின்படி, வெளிப்படுத்தல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள “பெரிய நகரம்” என்பது பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் காலப்பகுதியில் பிரான்சின் இராச்சியத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் கூறப்படும் “பெரிய நகரம்” என்பது, “தன் சட்டமன்றச் சபையின் ஒரு ஆணையை” பிறப்பித்து தேவன் இல்லை என்று அறிவித்த பிரான்ஸ் தேசமே ஆகும். அந்த ஆணை, பார்வோனின் கிளர்ச்சியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் நாத்திகத்தின் ஒரு வெளிப்பாடாக இருந்தது. ஒரு பெரிய நகரம் என்பது ஒரு இராச்சியம், அல்லது ஒரு “ஜாதி” அல்லது ஒரு “மாநிலம்” ஆகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், பிரான்ஸ் இரண்டு அடையாளங்களால் அமைந்துள்ளது—எகிப்து மற்றும் சோதோம்.

“இது நாத்திகம்” என்று நமக்குத் தெரிவிக்கப்படுகிறது; எகிப்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட ஜாதியும் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய உரிமைக்கோரல்களைப் போன்றே மறுக்கும் ஓர் அறிவிப்பை எழுப்பி, அதேபோன்ற அவிசுவாசமும் எதிர்ப்பும் கொண்ட ஆவியையும் வெளிப்படுத்தும். “அந்த மகாநகரம்” மேலும் “ஆவிக்குரிய வகையில்” சோதோமோடும் ஒப்பிடப்படுகிறது. தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை மீறியதில் சோதோமின் கேடுபாடு விசேஷமாகக் காமவெறியிலே வெளிப்பட்டது.”

பிரான்ஸ் என்னும் பெரிய நகரமோ தேசமோ, குறியீட்டாக ஒரு தேசத்தினாலும் (எகிப்து) ஒரு நகரத்தினாலும் (சோதோம்) பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. எகிப்து “குரல் கொடுக்கும்”; மேலும், ஒரு தேசம் பேசுவது என்பது திருச்சபை ஆட்சி அல்ல, அரசியல் ஆட்சியையே குறிக்கிறது. எகிப்து அரசையும், சோதோம் திருச்சபையையும் குறித்ததாகிய இந்த பிரதிநிதித்துவம் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் காணப்படுகிறது.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், யோவான் பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் நிகழ்வுகளை தீர்க்கதரிசனக் குறியீடுகளால் முன்வைக்கிறார். அந்த அதிகாரத்தில் யோவானின் முன்னறிவிப்புகள் உண்மையானவை என்பதை நிரூபிப்பதற்குப் போதுமான வரலாற்றுச் சான்றுகளை அந்த நிஜப் புரட்சி வழங்கியது. யோவான் முன்னறிவித்தார்; பின்னர் பிரெஞ்சுப் புரட்சி அந்த முன்னறிவிப்பை நிறைவேற்றியது; அதன் பின்—அந்த முன்னறிவிப்பும், அதின் வரலாற்று நிறைவேற்றமும்—மீண்டும் ஒருமுறை கெட்டுப்போன ஒரு அரசும் கெட்டுப்போன ஒரு திருச்சபையும் ஒன்றுசேரும் உலக முடிவுக் கால நிகழ்வுகளை அடையாளப்படுத்தியும் ஒப்புமைப்படுத்தியும் நிற்கின்றன. நிச்சயமாக, அந்த அப்பவிதமான இணையாட்டைத் தொடர்ந்து இரத்தக் குளியல் நிகழ்கிறது. தேவனுடைய இராஜ்யமும் ஒரு மகாநகரமே ஆகும்.

நிம்ரோத்தின் கலகம், அவன் ஒரு கோபுரத்தையும் ஒரு நகரத்தையும் கட்டினதினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; இது உலகத்தின் முடிவில் சபையும் அரசும் ஒன்றுசேரும் நிலைக்கு முன்மாதிரியாக உள்ளது; ஏனெனில் எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் உலகத்தின் முடிவைப் பற்றியே பேசினர். நிம்ரோத்தின் கலகம், தேவனுடைய சபையையும் தேவனுடைய அரசையும் இரண்டையும் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவர வேண்டும் என்ற ஆசை கொண்டிருந்த லூசிபரின் கலகத்தின் தொடர்ச்சியுமாக இருந்தது.

லூசிபரின் இரகசியமான இருதய வாஞ்சை “உன்னதமானவரைப் போல” இருக்க வேண்டும் என்று எசாயா வெளிப்படுத்தும் போது, லூசிபர் தெளிவாகவே வேறுபட்ட இரு ஆசனங்களில் அமர முயலுகிறான் என்பதை அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அவன் தன் “சிங்காசனத்தை தேவனுடைய நட்சத்திரங்களுக்குமேல் உயர்த்தவும்,” மேலும் “சபையின் பர்வதத்தின்மேலும், வடதிசையின் ஓரங்களிலும் அமரவும்” விரும்புகிறான்.

சிங்காசனம் என்பது ராஜாவின் அதிகாரத்தின்—அல்லது அரசாட்சியின் அதிகாரத்தின்—ஒரு குறியீடாகும்; மேலும் “வடதிசையின் பக்கங்கள்” என்பது தேவனுடைய திருச்சபையாகும்.

எருசலேம் “மகா ராஜாவின் நகரம்” ஆகும்; இதனால் தேவனுடைய அரசியல் சிங்காசனம் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. மேலும் எருசலேம் “அவருடைய பரிசுத்தத்தின் மலை,” “வடதிசையின் பக்கங்களில்” இருப்பதாகவும் அழைக்கப்படுகிறது; இதனால் தேவனுடைய சமயச் சிங்காசனம் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. ஆரம்பத்திலிருந்தே சாத்தானுடைய கலகமும் போராட்டமும், தேவனுடைய சபையின்மேலும் தேவனுடைய அரசாட்சியின்மேலும் ஆட்சி செய்ய வேண்டும் என்ற அவன் விருப்பத்தின் பின்னணியில் வர்ணிக்கப்படுகின்றன. அதன் பின்பு சாத்தான் நிம்ரோதின் கலகத்திற்குத் தலைமை தாங்கினான்; மேலும் அவன் கல்தேயருக்காக நிறுவிய தேசம், நிம்ரோத் ஒரு கோபுரத்தையும் ஒரு நகரத்தையும்—சபையும் அரசாட்சியும்—கட்டிய தேசமாகக் காட்டப்படுகிறது.

ஆகையால், ஏசாயாவின் வேசியும் யோவானின் மகா வேசியும் பூமியின் அரசர்களோடு விபச்சாரம் செய்கிறபோது, எழுபது தீர்க்கதரிசன ஆண்டுகளின் முடிவில் ரோமன் கத்தோலிக்க சபைக்கும் பூமியின் அரசர்களுக்கும் இடையில் ஒரு அப்புனிதமான உறவு ஏற்படுகின்றது என்பதைத் தீர்க்கதரிசனம் குறிக்கிறது.

ஏசாயாவின் தீர்க்கதரிசன வரிசை இருபத்திமூன்றாம் அதிகாரத்தில் வேசியான தீருவின்மேல் வரும் நியாயத்தீர்ப்பை விவரிக்கிறது; அதே நியாயத்தீர்ப்பை யோவான் “மகா பாபிலோன்” என்று அடையாளப்படுத்தப்படும் செங்கருநிறப் பெண்ணின் அடையாளத்தின் மூலம் விவரிக்கிறார். அதே வேசியின்மேல் வரும் அதே நியாயத்தீர்ப்பிற்கான மூன்றாவது சாட்சி பின்வருமாறு:

“கடைசி நாட்களில்” தீரு என்பது ரோமன் கத்தோலிக்கச் சபையாகும். அந்நேரத்தில் போப்பாட்சியம் வெளிப்பட்டு, பூமியின் ராஜாக்களிடத்தில் தன் மயக்கமூட்டும் பாடல்களைப் பாடும்; இவ்வாறு அது ராஜாக்களை வேசித்தனத்தின் கிரியைக்குள் இட்டுச் செல்லும்; தீர்க்கதரிசன ரீதியாக அது சபையும் அரசும் ஒன்றுசேரும் இணைப்பாகும்.

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் ஒரு ராஜா என்பது ஒரு ராஜ்யத்தைக் குறிக்கிறது; ஆகையால், எழுபது ஆண்டுகளுக்கு ஒரு தீர்க்கதரிசன ராஜ்யம் ஆட்சி செய்யும் காலத்தில் தீரு மறக்கப்பட்டிருக்கும்.

எழுபது தீர்க்கதரிசன ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்கிற ஒரு இராச்சியத்தின் நாட்களில் ரோமன் கத்தோலிக்க சபை மறக்கப்பட்டிருக்கும். அந்த எழுபது ஆண்டுகளின் முடிவில், போப்பரசரின் அதிகாரம் “இனிமையான இசையை எழுப்பி, பல பாடல்களைப் பாடும்.” தீர்க்கதரிசன அர்த்தத்தில், ஒரு “பாடல்” என்பது “அனுபவத்தை” குறிக்கிறது.

தீர்க்கதரிசனத்தின்படி எழுபது ஆண்டுகளின் முடிவில், பாப்புத்துவம் “இனிய இசைபாடி, அநேகப் பாடல்களைப் பாடி,” தன்னை “நினைவுகூரப்படும்படிக்கு” செய்வாள். தீர்க்கதரிசனத்தின்படி எழுபது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்யும் அந்த ராஜ்யத்தின் முடிவில், ரோமன் கத்தோலிக்கச் சபை தன் கடந்த வரலாற்றின் அனுபவத்தை உலகிற்கு நினைவூட்டும். அந்த வரலாற்றில், அவளுக்கும் ஐரோப்பாவின் அரசர்களுக்கும் இடையிலான உறவில், அவள் ஒழுக்க அதிகாரமாக ஆட்சி செய்தாள். அந்த வரலாறு முறையாக இருண்ட யுகங்கள் என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; மேலும், பாப்புத்துவம் ஐரோப்பாவின் அரசர்கள்மேல் ஆட்சி செய்த அந்த வரலாற்றுடன் எவ்விதத்திலும் தொடர்புபடுத்தப்படக்கூடிய எல்லா இருளும், பின்னர் வந்த எல்லா இருளையும் உருவாக்கிய அத்தியந்த அடிப்படையான செயலில் சேர்க்கப்படலாம். அந்தச் செயல், சபையும் அரசும் ஒன்றுசேர்ந்ததாயிருந்தது; அதாவது, ஐரோப்பாவின் அரசர்களும் கத்தோலிக்கச் சபையும் ஒன்றிணைந்ததாயிருந்தது. வேதாகமப்பிரகாரமான திருமணத்தில், ஆண் பெண்ணின் மேல் ஆட்சி செய்யவேண்டும்; ஆனால் அந்த வரலாற்றில் நிகழ்ந்த விபசாரம், ஆண்-பெண் உறவின் உண்மையான ஒழுங்கிற்கு நேர்மாறானதாக இருந்தது.

எழுபது ஆண்டுகளின் முடிவில், தீர்க்கதரிசனத்தின்படி மறக்கப்பட்ட பாப்பாட்சியின் காலப்பகுதியில் உலகத்தை ஆண்ட வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யம் தனது முடிவை அடையும் வேளையில், ஒரு மகத்தான நெருக்கடி உண்டாகும். அந்த ராஜ்யத்தின் வீழ்ச்சியால் உருவாகும் உலகமயமான நெருக்கடி, இருள் யுகங்களின் வரலாற்றில் எடுத்துக்காட்டப்பட்டபடி, அந்த ராஜ்யத்தின் வீழ்ச்சியால் ஏற்பட்ட கலக்கமிக்க காலங்களை சமாளிப்பதற்காக உலகம் ரோமக் கத்தோலிக்கச் சபையின் நெறியியல் அதிகாரத்திற்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும் என்று உலகத்துக்குத் தெரிவிக்க கத்தோலிக்கச் சபைக்கு ஆரம்ப வாயிலாக அமைகிறது.

ராஜ்யம் முடிவுக்கு வந்து, வரலாற்றாசிரியர்கள் இருள் என்று குறிக்கும் தன் கடந்த அனுபவத்தின் பாடலைப் பாப்பரசாட்சி பாடும் போது, அந்த இருண்ட வரலாறு, பூமியின் ராஜாக்கள் அவளோடு பரஸ்த்ரீகமம் செய்யும்படியாக அவர்களை இணங்கச் செய்வதற்காக, பாப்பரசாட்சி அவர்களுடன் பகிர வேண்டிய ஒரு செய்தியாக எப்படித் தோன்ற முடியும்? ஒரு மகா நெருக்கடியில், கடந்த யுகங்களின் அனுபவம்—அதாவது அவளுடைய பாடல்—தீர்க்கதரிசன ரீதியாக அவள் மறக்கப்படுவதற்கு முன் இருந்த அவளுடைய அனுபவம், அந்தப் பூமியின் ராஜாக்கள் தங்களுடைய மகா நெருக்கடிக்கான தீர்வாக அந்த இருளின் அனுபவத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் தர்க்க அடிப்படையை எவ்வாறு வழங்கும்?

அதிகாரத்தின் முழு அத்தியாயத்தையே முற்றாக அணுகுவதற்கு முன் நாம் அடையாளம் காண விரும்புகின்ற அடையாளங்களில் ஐந்தினை இப்போது எடுத்துரைத்துள்ளோம். வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் ஒரு நகரம் என்பது ஒரு ராஜ்யமாகும்; ஏசாயா இருபத்து மூன்றாம் அதிகாரத்தில் ஒன்றோடொன்று நெருங்கிய தொடர்புடையவையாக இருந்தாலும் தெளிவாக வேறுபட்டிருக்கும் இரண்டு ராஜ்யங்கள் உள்ளன. முதலாவது “கிரீடமளிக்கும் நகரம்”; மற்றொன்று “வாணிப நகரம்.” கடைசி நாட்களில் மகா நாகம், மிருகம், பொய்தீர்க்கதரிசி ஆகியோரின் மும்மடங்கு ஐக்கியத்தை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் அதிகாரம் பாப்பாட்சியே ஆகும். அது கிரீடத்தை உடைய ராஜ்யமாகும்.

கிரீடத்தையுடைய ராஜ்யம் தீரு; அதற்கு “ஒரு பாறை” என்று பொருள். இவ்வதிகாரத்தில் தீரு, கிறிஸ்துவைப் போலியாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்த முயலுகின்ற பாப்பரசாட்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஏனெனில் பாப்பரசாட்சி எதிர்க்கிறிஸ்துவாகும். “எதிர்க்கிறிஸ்து” என்னும் சொல்லில் உள்ள “எதிர்” என்பது “அதற்குப் பதிலாக” என்று பொருள் தருகிறது. பாப்பரசாட்சி ஒவ்வொரு நிலையிலும் கிறிஸ்துவைப் போலியாக்க முயல்கிறது; மேலும் “தீரு” என்ற பெயருக்கு பாறை என்று பொருள், ஏனெனில் பாப்பரசாட்சி “யுகங்களின் பாறை” என்பதற்கான ஒரு போலியாகும்.

“இராஜ்யங்களின் அதிர்ச்சி” என்பது தேவனால், இஸ்லாமின் மூலம், நிறைவேற்றப்படுகிறது என்பதை அநேக சாட்சிகளின் அடிப்படையில் காண்பிக்க விரும்புகிறோம். ஜாதிகளைச் சினங்கொள்ளச் செய்கின்ற வல்லமையும், ஜாதிகளை அதிரச் செய்வதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் கருவியும் இஸ்லாம் ஆகும். இந்த நிலையில், “பூமியின் எல்லா கௌரவமுள்ளவர்களையும்” இகழ்ச்சிக்குள் கொண்டு வரும்படி கர்த்தர் நிர்ணயித்திருக்கிறார் என்பதை நாம் அடையாளப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்; அவர்கள் “வணிகர்களும்” “வர்த்தகர்களும்” ஆவர்; அவர்களுடைய “பலமான அரண்கள்” அழிக்கப்பட வேண்டியவை. வணிக நகரமும், முடிசூட்டும் நகரமும் “பரலோகத்தின் அதிருப்தியைத் தூண்டியுள்ளன”; ஆகையால், அவர்களுடைய “பலமான அரண்களை” அழிக்க கர்த்தர் நோக்கமாயிருக்கிறார்; அது பொருளாதாரத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. பொருளாதாரத்தின் சரிவு, ஐக்கிய அமெரிக்காவில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வருவதற்கு முன்பே நிகழ்கிறது; ஏனெனில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வருவதற்கு முன், ஐக்கிய அமெரிக்காவின் குடிமக்கள் “தெய்வீக கிருபைக்கும் காலிக வளமுக்கும்” மீண்டும் கொண்டுவரப்பட வேண்டும் என்று கோருகின்றனர். அவர்களுடைய வாதம் என்னவெனில், ஞாயிற்றுக்கிழமை “கடுமையாக அமல்படுத்தப்படும்” வரையில் தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்புகள் முடிவடையாது என்பதாகும். உலகின் பொருளாதாரத்தில் ஒரு மாபெரும் வீழ்ச்சியின் நுனியிலே நாம் நிற்கிறோம் என்று வேதாகமத்தின் பல சாட்சிகள் ஒருமித்துச் சாட்சி தருகின்றன. அந்த வீழ்ச்சி, 1837 ஆம் ஆண்டின் பொருளாதார வீழ்ச்சி 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22-க்கு முன் நிகழ்ந்ததுபோலவே, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பே நிகழ்கிறது.

கர்மேல் மலையில் எலியா பாகாலின் தீர்க்கதரிசிகளையும் தோப்பின் ஆசாரியரையும் எதிர்கொண்டது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. சபைக்கு அளிக்கப்பட்ட செய்தி, “இன்றே நீங்கள் யாரைச் சேவிக்க விரும்புகிறீர்களோ அவரைத் தேர்ந்தெடுக்குங்கள்” என்பதாக இருந்தது. இந்த வரலாறு ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது மறுபடியும் நிகழும் போது, கேள்வி, “நீங்கள் எந்த நாளைத் தேர்ந்தெடுக்கப் போகிறீர்கள்? ஏனெனில் நீங்கள் தேர்ந்தெடுக்கும் நாள், நீங்கள் யாரைச் சேவிக்கிறீர்கள் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது” என்பதாகும். கர்மேல் மலையிற்குமுன் மூன்றரை ஆண்டுகள் கடுமையான வறட்சி இருந்தது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டங்களின் ஒரு தொடர் இருக்கிறது; ஆனால் அவை “கடுமையாக அமல்படுத்தப்பட்டவை” அல்ல. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்துடன் தொடர்புடைய கொள்கை என்னவெனில், தேசிய மதவிலகல் தேசிய அழிவினால் தொடரப்படுகிறது. அதற்கான எடுத்துக்காட்டு, கி.பி. 321 ஆம் ஆண்டில் கான்ஸ்டன்டைன் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை இயற்றினான்; அதன் பின்னர் விரைவில் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் எட்டாம் அதிகாரத்தின் முதல் நான்கு எக்காளங்கள் மேற்கத்திய ரோமத்தை கி.பி. 476 ஆம் ஆண்டுக்குள் அதன் முடிவிற்குக் கொண்டு வரத் தொடங்கின. கான்ஸ்டன்டைனின் வரலாறு முக்கியமானது; ஏனெனில் அதில் ஞாயிற்றுக்கிழமையை படிப்படியாக உயர்த்திப்போற்றுதலும், அதே சமயத்தில் ஏழாம் நாள் ஓய்வுநாளின் மீது படிப்படியாகக் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டதுமுள்ளது. அந்த முன்னேறும் வரலாறு, குடிமக்கள் ஞாயிற்றுக்கிழமையை அனுசரிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உட்படுத்தப்பட்டு, அல்லது ஓய்வுநாளைக் காக்கிறதற்காகத் துன்புறுத்தப்பட்டபோது, தனது முடிவை எட்டியது. அதுவே அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் தீவிரமடையும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமியற்றலின் முடிவும் ஆகும். ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆராதனையை அமல்படுத்துதலுடன் தொடர்புடைய ஒரு கொள்கை, “தேசிய மதவிலகல் தேசிய அழிவினால் தொடரப்படுகிறது” என்பதாகும். இந்தக் கொள்கையின் பொருள், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதிமூன்றாம் அதிகாரம் பதினொன்றாம் வசனத்தில் கூறப்படும் உண்மையான ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பே, தீவிரமடையும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட அமலாக்கங்கள், தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்புகளின் தீவிரமாதலையும் உண்டாக்குகின்றன என்பதாகும். ஒவ்வொரு சட்ட அமல்படுத்தலும் அதற்கேற்ப ஒரு அழிவை ஏற்படுத்தும். குடிமக்கள் ஓய்வுநாளைக் காக்கிறவர்கள்மேல் சுமத்துகின்ற நியாயத்தீர்ப்புகள் உண்மையில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமியற்றலின் தீவிரமடையும் அமலாக்கத்தினாலே உண்டாகின்றன. நான் Sunday Progression என்று தலைப்பிட்ட The Great Controversy இலிருந்து ஒரு பகுதியை இணைத்துள்ளோம். அதை இன்னுமொருமுறை நீங்கள் வாசிக்குமாறு நான் பரிந்துரைக்கிறேன். அது The Spirit of Prophecy எனும் தலைப்பின் வகைப்பாட்டின் கீழ் உள்ளது.

ஞாயிறு சட்டமியற்றலுக்கான இயக்கத்தை அடையாளம் காணுதல் கடினமானது; ஏனெனில் அது “இருளில்” தன் வழியை அமைத்துக்கொண்டு வருகிறது; மேலும் பாப்பரசாட்சி “மறைவாகவும் யாராலும் சந்தேகிக்கப்படாமலும்” “தன் சொந்த நோக்கங்களை முன்னேற்றுவதற்காக தன் பலங்களை வலுப்படுத்திக்” கொண்டு வருகிறது. இருளில் ஞாயிறு சட்டமியற்றலை நிறைவேற்றும் இந்தப் பணி, நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் சோதனைச் செயல்முறையில் மையக் கருப்பொருளாக உள்ளது என்பது ஒரு உண்மை. தானியேலும் சகோதரி வைட்டும் கூறுவதுபடி, “துஷ்டரில் ஒருவரும் புரிந்துகொள்ளமாட்டார்கள்.” தானியேலில் கூறப்படும் “துஷ்டர்கள்” என்பவர்கள், மத்தேயுவின் “மூடக் கன்னியர்” ஆவர்; அவர்களை சகோதரி வைட் லவோதிக்கேயராக அடையாளப்படுத்துகிறார். நம்மைச் சுற்றியுள்ள வரலாறு தேவனுடைய வார்த்தைக்கு முரணாகத் தோன்றினாலும், இப்போது நடைபெற்று வரும் நிகழ்வுகளை ஞானமுள்ளோர் புரிந்துகொள்வார்கள். நாம் தேவனுடைய வார்த்தையை நம்புகிறோமா, அல்லது நம்மைச் சுற்றி நடைபெறுகிறவற்றையா? இருந்தபோதிலும், முடிவு நோவாவின் நாட்களைப்போல இருக்கும் என்று நாம் முன்கூட்டியே எச்சரிக்கப்பட்டுள்ளோம்.

ஏசாயாவின் இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தில் சீதோன் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளாகும்; தீரு பாப்பாட்சியாகும். தீரும் சீதோனும் மத்தியதரைக் கடற்கரையில் அமைந்திருந்த பண்டைய காலத்து ஒரே காலத்தைச் சேர்ந்த பேனீக்கிய நகரங்களாக இருந்தன. அவை தங்கள் கடல்சார் வாணிபம், செல்வம், மற்றும் பண்டைய உலகிலிருந்த செல்வாக்கிற்காக அறியப்பட்டிருந்தன. இப்பகுதியில் சீதோனும் அதன் “வணிகர்களும்” தர்சீஸை நிரப்பின. சீதோனின் வணிகர்கள் “சீகோரின் விதை”யை வாணிபம் செய்தனர்; அது “ஒரு நதியின் அறுவடை”யாகும்; அது “அந்த நதியின்” கனியாகும்; மேலும் அது “அவளுடைய வருவாய்”யாகும்; ஏனெனில் அவள் “ஜாதிகளின் சந்தை”யாக இருக்கிறாள். சகல தீர்க்கதரிசிகளும் உலகத்தின் முடிவைக் குறித்து பேசுகிறார்கள்; ஆகவே உலகத்தின் முடிவில் ஜாதிகளின் சந்தை யார்? அது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளே.

சீஹோர் என்பது எகிப்திலுள்ள ஒரு நதி (அதாவது நைல் டெல்டா என்று இருக்கலாம்); எகிப்து உலகத்தைச் சுட்டிக்காட்டுவதால், அது உலகத்தின் செல்வத்தைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. சீதோனின் “கன்னிகை மகள்” என்பது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் கடைசி தலைமுறையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்துடன் இணைந்து வரும் ராணுவச் சட்டத்தினாலும், அதனை உடனடியாகத் தொடர்ந்து வரும் தேசிய அழிவினாலும் அவள் ஒடுக்கப்படுகிறாள். சீதோனின் அந்தக் கன்னிகைகள், தீர் குறித்து கூறப்படும், “இது நீங்கள் களிகூர்ந்த உங்கள் மகிழ்ச்சியான நகரமோ” (ராஜ்யமோ) என்ற கேள்வியினால் கடிந்துகொள்ளப்படுகிறார்கள். வேதப்பகுதியின்படி இது பெருவெள்ளத்திற்குப் பிறகு உடனே நிம்ரோதினால் நிறுவப்பட்டது எனப்படுகிறபோது, “பூர்வகாலத்தின் தொன்மையான நாட்களிலிருந்தே தோன்றிய அந்த ராஜ்யம்” இதுவோ?

தேவன் தண்டிக்கும்படியாக “மகுடமளிக்கும் நகரமான தீருவைப்” குறித்து நிர்ணயித்து “தீர்மானித்திருக்கிறார்.” போப்பாட்சிக்குக் வரப்போகும் தண்டனையில் உலகின் நிதி அமைப்பின் சரிவும் அடங்கியுள்ளது; ஏனெனில் “கர்த்தர்” “வர்த்தக நகரமான” “சீதோனுக்கு” (அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள்) “எதிராக” “ஒரு கட்டளையைக் கொடுத்திருக்கிறார்.” “அரண்களை அழிக்க” அவர் கொடுத்துள்ள அந்தக் கட்டளை, அதாவது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் பொருளாதாரத்தை அழிக்கவுள்ள கட்டளை, சப்தக்கட்டளையே ஆகும்; ஏனெனில் தேசிய அளவிலான விசுவாசத் துறப்பு தேசிய அழிவினால் தொடரப்படுகிறது.

அமெரிக்காவின் பொருளாதாரம் அழிக்கப்பட்டதற்கான பிரதிசெயலாக முழு உலகின் பொருளாதாரச் சரிவு ஏற்படும் போது, பாப்பாட்சியின் தண்டனை ஆரம்பமாகிறது. சீதோனுக்கு அதன் பொருளாதாரத்தோடு தொடர்புடைய ஒரு “வீடு” உண்டு; ஆகையால் அது இனி நீங்கள் அதற்குள் நுழைய முடியாதபடியாக அழிக்கப்பட்ட ஒரு நிதி அமைப்பைக் குறிக்கிறது. அந்த “வீடு” அழிக்கப்பட்டுபோனதால், அதிலிருந்து இனி முதலீடுகளும் இலாபங்களும் இல்லை. ஏற்கனவே ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பே அதிகரித்துவரும் நியாயத்தீர்ப்புகள் இருந்தாலும், அந்த அழிவு ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது நிகழ்கிறது. அந்தச் சரிவு தாக்கும் போது, பாப்பாட்சியும், தன் வணிகப் பிரபுக்களுடனும் கௌரவிக்கப்பட்ட வர்த்தகர்களுடனும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடும், தர்ஷீஷின் கப்பல்களும் “ஊளையிடும்.”

இந்த உரையில் குறிப்பிடப்படும் “தர்சீஷ்” எனும் இடம் பண்டைய காலத்தில் செல்வத்துடன் தொடர்புடையதாகும்; மேலும் வேதாகமத்தில் தர்சீஷின் கப்பல்கள் பொருளாதார வலிமையின் உயர்ந்த அடையாளமாக விளங்குகின்றன.

கப்பல்கள் பொருளாதார வலிமையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் தர்சீஷ் முக்கியமான பொருளாதாரக் கப்பலாகும். தர்சீஷின் “மகள்” என பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தர்சீஷின் இறுதி தலைமுறைக்கு, “ஒரு நதிபோல் உன் தேசமெங்கும் பாய்ந்து செல்” என்று சொல்லப்படுகிறது; அப்போது அவள் காணுவது என்னவெனில், அவளுடைய தேசத்துக்கு “இனி வலிமை இல்லை,” மேலும் தீருவின் இராஜ்யத்தின்மேல் இனி “மகிழ்ச்சி கொள்ளவும்” முடியாது. அவர்கள் தேடிக்கொண்டிருந்த வலிமை சீதோனின் முந்தைய பொருளாதார வலிமையே; ஆனால் அது இல்லாமல் போயிற்று, ஏனெனில் கடல் பேசி, “நான் வேதனைப்படவில்லை, பிள்ளைகளைப் பெறவில்லை; இளைஞரைப் பேணி வளர்க்கவில்லை, கன்னிகைகளையும் வளர்க்கவில்லை” என்று கூறியது. இவ்வாறு கடலின் இறுதி தலைமுறை அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; அதுவே உலகத்தின் பொருளாதார அழிவை இரங்குகின்ற உலக மக்களாகும். அந்தச் சமயத்தில் உலக மக்கள் தாங்களே பூமியின் வரலாற்றின் கடைசி தலைமுறை என்பதை உணர்ந்து விழித்துக் கொள்கிறார்கள்; அப்பொழுது நித்திய ஜீவனுக்காகத் தயாராகுவதற்கு மிகவும் தாமதமாகிவிட்டிருக்கும்.

அந்தப் பகுதியில் உள்ள அனைவருக்கும் வேதனையை உண்டாக்கும் இரண்டு “செய்திகள்” அல்லது அறிவிப்புகள் உள்ளன. முதல் “செய்தி” எகிப்தைப் பற்றியது; இரண்டாவது “செய்தி” தீருவாகும். எகிப்தைப் பற்றிய செய்தி இறந்தகாலத்தில் உள்ளது; ஏனெனில் ஏசாயா, “எகிப்தைப் பற்றிய செய்தியின்படி” என்று கூறுகிறார்; இதன்மூலம், தேவன் சீதோனை (அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள்) அழிப்பதற்கு முன்பே எகிப்துடன் தொடர்புடைய ஏதோ ஒன்றைச் செய்திருந்தார் என்பதை அவர் காட்டுகிறார். தேவன் எகிப்துக்கு செய்தது, அதுவே எகிப்தின் “செய்தி”யையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; அதாவது, தேவன் தேர்ந்தெடுத்த ஜனங்களோடு முதல் முறையாக உடன்படிக்கையில் பிரவேசித்ததுடன் தொடர்பாக எகிப்தை அவர் அழித்தார். அந்த இரண்டு செய்திகளும் ஒரே “செய்தி”யே ஆகும். எகிப்தின் செய்தி ஆரம்பமாகும்; தீருவின் செய்தி முடிவாகும். ஆலும் ஓமேகாவுமானவர், கடைசி நாட்களில் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரத்தவரோடு உள்ள உடன்படிக்கையை, அந்தப் பொருளின் ஆரம்ப வரலாற்றின் மூலம் விளக்கியுள்ளார். எகிப்தைப் பற்றிய “செய்தி” என்பது செங்கடல் விடுதலையாகும்; அப்போது பார்வோனும் அவன் படையும் அழிக்கப்பட்டனர்; இது, “தீருவின் பாரம்” எனப்படும் “செய்தி”யால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள தேவனுடைய ஜனங்களின் இறுதி விடுதலையின் முன்னுருவாக உள்ளது.

வேதாகமத்தில் தர்ஷீஷின் கப்பல்களை அழிக்கும் வல்லமையாகக் குறிக்கப்படுவது இஸ்லாம் ஆகும். இஸ்லாம் என்ற பொருள் பின்னர் எடுத்துரைக்கப்படும்; ஆகையால், அதை நாம் பின்னரும் மேலும் விரிவாக ஆராய்வோம். அந்தப் பகுதியில் அது, சைப்பிரசிற்கான ஒரு பண்டைய சொல்லான “கித்தீம்” என்று பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; மேலும், சீதோனும் தீரும் அழிவது “கித்தீம்”-இலிருந்து வெளிப்படுத்தப்படுகிறது என்று அந்தப் பகுதி கூறுகிறது. இஸ்லாம் என்ற சின்னம், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் அழிவை மிகவும் குறிப்பான ஒரு உருவகத்தின் மூலம் உள்ளடக்குகிறது.

ஏசாயா புத்தகத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நாட்களையும் ஆண்டுகளையும் பின்பற்றுவது முக்கியமானது; ஏனெனில் அவை பெரும்பாலும் தொடர்ந்து வரும் பகுதியின் தீர்க்கதரிசனக் காலத்தைக் குறிக்கின்றன. ஏசாயா இருபத்து மூன்றாம் அதிகாரம், இருபத்து இரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள தரிசனப் பள்ளத்தாக்கின் “பாரம்” என்பதற்கு பின்வருகிறது; அதற்கு முன் இருபத்து ஒன்றாம் அதிகாரம் உள்ளது; அதில் மூன்று “பாரங்கள்” உள்ளன, மேலும் அந்த மூன்றும் இஸ்லாமைக் குறிப்பதாக உள்ளன. அந்த அதிகாரத்திற்கு முன்பாக, இருபதாம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தில், பின்னரும் அடுத்த அதிகாரங்களிலும் வரும் அழிவின் தீர்க்கதரிசனங்கள் அடையாளம் காணப்படும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் அமைப்பு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

“Tartan” என்ற சொல் ஒரு பெயராக இருக்கலாம்; அல்லது அது ஒரு படைத்தலைவரின் பட்டமாக இருப்பதே அதிகம் சாத்தியமானது. உலகத்தின் மீது அசீரியர் படிப்படியாக ஆட்சி செலுத்திக் கொண்டிருந்த வரலாற்றுக் காலப்பகுதியில், Tartan எகிப்திலுள்ள ஒரு நகரமான அஷ்தோதிற்கு வந்து அதை கைப்பற்றினான். அசீரியா பாபிலோனை முன்மாதிரியாகக் குறித்தது. அசீரியாவும் பாபிலோனும் இரண்டும் வடக்கிலிருந்து வந்த ராஜ்யங்கள்; தேவனுடைய ஆடுகளை “சிதறடித்த” “சிங்கங்கள்” என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்ட ராஜ்யங்கள்; இரண்டும் ஒரே தண்டனையையே பெறுகின்றன. அசீரியா முதலாயிருந்தது; பாபிலோன் கடைசியாயிருந்தது.

தீர்க்கதரிசன ரீதியாக, அவர்கள் இருவரும் “பெருமிதமுள்ள அசீரியன்” ஆவர்.

“டார்தான் அஸ்தோதுக்கு வந்து” “அதைப் பிடித்துக் கொண்ட” ஆண்டு, தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களில் விளக்கப்பட்டபடி, போப்பரச அதிகாரம் உலகத்தை முற்போக்காக வென்று அடக்கும் செயலைக் குறிக்கிறது. விசாரணைத் தீர்ப்பின் “கடைசி நாட்கள்” ஆகியதும், நிறைவேற்றத் தீர்ப்பிற்குள் (கடைசி ஏழு வாதைகள்) நேரடியாக இட்டுச் செல்லுகின்றதுமான ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் வரலாறு, டார்தான் அஸ்தோதுக்கு வந்த “ஆண்டு”யால் சித்தரிக்கப்படும் வரலாற்றுப் பின்னணியாகும். அந்த வரலாற்றின் சூழல் அமைக்கப்பட்ட பின்பு, ஏசாயா இஸ்லாமைப் பற்றிய மூன்று அழிவுத் தீர்க்கதரிசனங்களையும், லவோதிகேயா அட்வென்டிசத்தைப் பற்றிய ஒன்றையும், பின்னர் தீருவின் பாரத்தையும் அளிக்கிறார். இருபத்துநான்காம் அதிகாரம், கடைசி ஏழு வாதைகளின் செம்மையான எடுத்துக்காட்டுகளில் ஒன்றாகும்; அதனைத் தொடர்ந்து வரும் இருபத்தைந்தாம் அதிகாரம், தேவனுடைய ஜனத்தின் இறுதியான விடுதலையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அங்கே, மகா உபத்திரவக் காலத்தில் தேவனுடைய ஜனங்கள் உரைக்கும் மிகப் பிரபலமான அறிக்கைகளில் ஒன்றை நாம் காண்கிறோம்.

ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேர், பத்து கன்னியர் உவமைக்கு ஏற்ப அவர்களுடைய ஆண்டவர் திருமணத்திற்கு வரும்படி காத்திருந்த ஞானமுள்ள கன்னியர் ஆவர்; அவர் தாமதித்திருந்தாலும் அவர்கள் காத்திருந்தனர். அவர்கள் லவோதிக்கேயரல்லர்; அவர்கள் பிலடெல்பியர் ஆவர். இவ்விடமட்டும், இந்தக் கட்டுரை பின்னணியை அமைத்துக்கொண்டே வந்துள்ளது.

1798 ஆம் ஆண்டில், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதின்மூன்றாம் அதிகாரத்தின் படி உலகத்தின் முடிவில் குணமாகும் அந்தத் தீர்க்கதரிசனமான கொடிய காயத்தை ஏற்படுத்தி, நெப்போலியன் போப்பைச் சிறைபிடித்தான். அந்தக் கட்டத்தில், தானியேல் இரண்டு, ஏழு, எட்டு, பதினொன்று மற்றும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பன்னிரண்டு, பதின்மூன்று, பதினாறு, பதினேழு, பதினெட்டு ஆகியவற்றின் படி, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாவது ராஜ்யமாகத் தனது இடத்தை எடுத்துக்கொண்டது. அந்த நேரத்திலிருந்து, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் குடியரசுக் கொம்பும் புராட்டஸ்டண்டுக் கொம்பும் (அட்வென்டிசமும்) போப்பாட்சியம் யார் என்பதை மறந்துவிட்டன. 1798 ஆம் ஆண்டு, உலகின் மற்ற பகுதிகளில் இருந்த ஜனங்கள் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளை ஒரு சுயாட்சியுள்ள தேசமாக அங்கீகரித்த முதல் ஆண்டாக இருந்தது; மேலும், அதே ஆண்டு, முதல் தூதனுடைய செய்தி வரலாற்றில் வந்த ஆண்டும் ஆகும்.

அந்தக் காலத்தில் ஒரு புராட்டஸ்டண்டின் “மொழிக்குறி” இதுவாக இருந்தது: “வேதாகமமும், வேதாகமம் மட்டுமே.” புராட்டஸ்டண்டுகள் தங்களை வேதாகமம் மட்டுமே என்பதற்கான பாதுகாவலர்களாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்கின்றனர்; இரண்டாம் தூதனுடைய வருகையின்போது அட்வென்டிசம் அவர்களுடைய பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டபோது, அவர்கள் அந்த “மொழிக்குறியை” ஏற்றுக்கொண்டார்கள்; பின்னர் அவர்கள் “புத்தகத்தின் மக்கள்” என்று அழைக்கப்பட்டார்கள். வில்லியம் மில்லரின் ஊழியத்தின் மூலம், முறையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டால் கேட்க விரும்புகிற எல்லாருடைய மனங்களுக்கும் வேதாகமத்தைத் திறக்கும் விதிகளின் ஒரு தொகுப்பு அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டது. மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியை நாம் அறிவிக்க வேண்டுமெனில் நாம் கட்டாயமாக ஆய்ந்து அறிய வேண்டியது மில்லரின் தீர்க்கதரிசன விளக்க விதிகளே என்று தெய்வீகத் தூண்டுதல் கூறுகிறது.

William Miller அவர்களின் விதிகளைப் பற்றிய மேலும் விரிவான விவரங்களை, Prophetic Keys பிரிவின் கீழுள்ள William Miller எனும் கட்டுரையில் நீங்கள் வாசிக்கலாம்.

“வேதாகமத்தைப் பற்றிய எங்கள் ஆய்வில்,” தீர்க்கதரிசன விளக்கத்திற்கான “தந்தை மில்லர்” அவர்களின் விதிகளில் “குறிப்பிடப்பட்டுள்ள கோட்பாடுகளை நாம் அனைவரும் கவனித்து நடப்பது” நன்மையானதாகும். புராட்டஸ்டாந்தியத்தின் கொம்பிற்கு நாம் வேதாகமம் என்று அழைக்கும் அந்தப் பரிசுத்த ஆவணம் அளிக்கப்பட்டது; அதனுள் அடங்கியுள்ள கோட்பாடுகளைப் பாதுகாத்து முன்னேற்றும் பொறுப்பும் அதற்கு அளிக்கப்பட்டது; மேலும், அந்தப் பரிசுத்த ஆவணங்களின் அர்த்தத்தையும் நோக்கத்தையும் சரியாகப் பிரித்தறிவதற்கான விதிகளின் தொகுப்பும் புராட்டஸ்டாந்தியக் கொம்பிற்கு அளிக்கப்பட்டது.

குடியரசுவாதத்தின் கொம்பிற்கு நாம் அரசியலமைப்பு என்று அழைக்கும் ஒரு புனித ஆவணம் கொடுக்கப்பட்டது; அதனுள் அடங்கியுள்ள கோட்பாடுகளைப் பாதுகாத்து முன்னேற்றும் பொறுப்பும் அதற்குக் கொடுக்கப்பட்டது. குடியரசுக் கொம்பிற்கு, அந்தப் புனித ஆவணத்தின் பொருளையும் நோக்கத்தையும் சரியாகப் பகுத்தறிய ஒரு விதிமுறைகளின் தொகுப்பும் கொடுக்கப்பட்டது. அரசியலமைப்பை முறையாகப் பகுத்தறியக் கொடுக்கப்பட்ட அந்த விதிமுறைகள் உரிமைகளின் மசோதாவாகும்; மேலும் அது, உரிமைகளின் மசோதாவின் முதல் விதிகளிலேயே அரசியலமைப்பின் மிக முக்கியமான நோக்கத்தைப் பதித்துக் காக்கிறது. உரிமைகளின் மசோதாவில் பட்டியலிடப்பட்ட முதல் திருத்தச்சட்டம் மதச்சுதந்திரம், வெளிப்பாடு, பேச்சு, மற்றும் பத்திரிகைச் சுதந்திரம் ஆகும்.

ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் என்பது மதச்சுதந்திரத்தை உத்தரவாதப்படுத்தும் அரசியலமைப்பின் முதன்மையான பிரிவின்மேல் வெளிப்படையான ஒரு தாக்குதலாகும்; அந்த மதச்சுதந்திரமே ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தினால் நீக்கப்படுவதால், அதனால் அரசியலமைப்பின் முடிவும், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் இராச்சியமாகிய ஐக்கிய அமெரிக்காவின் முடிவும், அப்பொழுது உரத்த முழக்கத்தோடு மூன்றாம் தூதனின் செய்தியை அறிவித்துக்கொண்டிருப்போருக்கு எதிரான துன்புறுத்தலின் தொடக்கமும் குறிக்கப்படுகின்றன. மூன்றாம் தூதனின் உரத்த முழக்கத்தை அறிவித்தும், முதல் திருத்தச்சட்டமும் அரசியலமைப்பும் அழிக்கப்படுவதற்கு எதிராகப் போராட்டம் செய்தும் இருப்பவர்கள், தாங்கள் பாதுகாக்கும்படி நியமிக்கப்பட்டிருந்த புனித ஆவணத்தைத் தற்காத்திடும் புனித விதிகளை நிலைநிறுத்தியும் செயல்படுத்தியும் இருக்கவேண்டியவர்களினாலேயே துன்புறுத்தப்படுகிறார்கள். இது, ஆட்டுக்குட்டியை ஒத்த பூமிமிருகத்தின் இரண்டு கொம்புகளின் இணைவரலாறுகளைப் புரிந்து அவற்றைப் பயன்படுத்துவதற்கான ஒரு விளக்கமாகும். அரசியலமைப்பின் நிறுவித் தந்தையர், பிதாவாகிய மில்லருக்கு இணையாகின்றனர். மில்லருக்குப் பயன்படுத்தப்படும் “பிதா” என்ற சொல்லானது, ஒரு தலைவரைக் குறிக்கவே பயன்படுகிறது; போப்புமத ஆசாரியரை அல்ல. ஆவிக்குரிய வழிகாட்டிகளாகத் தங்களை வெளிப்படுத்துகிற மனிதரை “பிதா” என்று அழைப்பதை வேதாகமம் தடை செய்கிறது. பல நேரங்களில் நிகழ்வதுபோல, மில்லரைட்டுகள் தங்கள் பிதாவின் பெயராலேயே அழைக்கப்படுகிறார்கள். இந்த வேறுபாட்டை உணரத் தவறுவது, எலியாவின் செய்தி தந்தையரின் இருதயங்களைப் பிள்ளைகளிடத்துக்கும், பிள்ளைகளின் இருதயங்களைத் தந்தையரிடத்துக்கும் திருப்பும் போது அதன் பொருளில் அடங்கியுள்ள சில அம்சங்களை இழப்பதற்குச் சமமாகும்.

ஐசாயா இருபத்துமூன்றில் குறிப்பிடப்படும் ஐக்கிய அமெரிக்கா, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாவது ராஜ்யமாகும்; மேலும் அது வேகமாக நெருங்கிவரும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் நேரத்தில் தனது அரசியலமைப்பை புரட்டிவிடும் வரையிலும் அப்படியேத் தொடர்கிறது. ஆறாவது ராஜ்யம் எழுபது தீர்க்கதரிசன ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்கிறது; அவையே ஒரே ஒரு ராஜாவின் நாட்களாகும். எழுபது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்த ராஜ்யம் பாபிலோனாகும். அந்த எழுபது ஆண்டுகளின்போது அரசின் கொம்பு பாபிலோன் அரசாங்கமாக இருந்தது; சபையின் கொம்பு கல்தேயராயிருந்தது. தானியேல், சாத்ராக், மேஷாக், ஆபேத்நேகோ ஆகியோர் நூற்று நாற்பத்து நாலாயிரம்பேரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர். இரு கொம்புகளும் தேவனுடைய ஜனங்களும் தானியேலின் சாட்சியில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளனர். பாபிலோனிலிருந்த எழுபது ஆண்டுக் சிறைவாசம், ஐக்கிய அமெரிக்காவின் தீர்க்கதரிசன வரலாறும் அட்வென்டிசத்தின் வரலாறும் 1798 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான காலமாக இருப்பதை அடையாளப்படுத்துவதற்காக ஐசாயா பயன்படுத்தும் ஒரே ஒரு ராஜாவின் நாட்களாகும்.

ஐக்கிய அமெரிக்காவின் இரு கொம்புகளுக்கும் பொருந்தும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் கோடு, இரு கொம்புச் சாட்சிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு மற்றொரு கொம்பின் பண்பை அடையாளம் காணும்படி, முடிவையும் ஆரம்பத்தையும் நாம் பரிசீலிக்க அனுமதிக்கிறது. எல்லா கொம்புகளும் ஒரேபோலவே இருந்தன. தானியேலில் கொம்புகள் இருந்தன; அவற்றில் சில முறிக்கப்பட்டன; முறிக்கப்பட்ட கொம்பிலிருந்து வளர்ந்த கொம்புகளும் இருந்தன. தானியேலில் இருந்த சில கொம்புகள் ஒன்றுக்கொன்று ஒரே அளவானவை அல்ல; ஒன்று மற்றொன்றைவிட பின்னர் எழும்பின. ஆனால் ஐக்கிய அமெரிக்காவின் இரு கொம்புகள் அப்படியல்ல. அந்த இரு கொம்புகளும் ஒரே வரலாற்றின் வழியாக ஒன்றுக்கொன்று இணையாகச் சென்று, தங்களுடைய நோக்கங்களில் ஒன்றுக்கொன்று வேறுபட்டிருந்தபோதிலும், அதே வழிக்குறிகளை உருவாக்குகின்றன. இந்த வரலாற்றிற்குள் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய, புரிந்துகொள்ளவும் முக்கியமான சில விதிவிலக்குகளும் உள்ளன.

அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்பத்தில், பிலடெல்பியா சபையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட தீர்க்கதரிசன வரலாற்றிலிருந்து லவோதிக்கேயா சபைக்கு ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது. ஆகையால், முடிவின்போதும் லவோதிக்கேயாவின் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றிலிருந்து ஒரு மாற்றம் இருக்க வேண்டும். இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாடு இந்தப் புரிதலின் ஒளியை உள்ளடக்கியுள்ளது; அது இக்காலத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்டு வெளிப்படுத்தப்படுகின்றவற்றின் ஒரு பகுதியாகும்.

மேலும் “எழுபது ஆண்டுகளின் முடிவில்” பாப்பர் “பாடுவார்”; மேலும் “மறக்கப்பட்ட” “வேசியாள்” நினைவுகூரப்படுவாள். அவள் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் “நினைவுகூரப்படுகிறாள்”; அங்கு பிரச்சினை சூரியனின் ஆராதனையா, அல்லது தேவனுடைய பிரமாணம் மனிதகுலத்துக்கு “நினைவுகூர” அறிவித்த நாளின் ஆராதனையா என்பதையே சார்ந்துள்ளது.

இந்தக் கட்டுரையில், பாபிலோனின் எழுபது ஆண்டுகால ஆட்சியின் வரலாறு 1798 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் வரலாற்றின் முன்மாதிரியாக இருப்பதை நாம் அடையாளங்கண்டுள்ளோம். முந்தைய ஒரு கட்டுரையிலும், மேலும் ஹபக்கூக்கின் அட்டவணைகளிலும், எகிப்திலிருந்தும் அதிலிருந்து கிடைத்த விடுதலையுமான சிறைப்பிடிப்பும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் வரலாறையும் தேவனுடைய ஜனங்களின் வரலாறையும் முன்மாதிரியாகக் காட்டுகின்றன என்பதை நாம் அடையாளங்காண்கிறோம். பாபிலோன், எகிப்து, அட்வென்டிசம், மற்றும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் ஆகிய இந்த நான்கு வரலாறுகள் மட்டுமே இந்த வரிகளின் மீது கொண்டு வரப்பட வேண்டியவை அல்ல; ஆனால் முதல் குறிப்பிடுதல் என்னும் விதியை இந்த நான்கு வரிகளுக்கும் நாம் பொருத்தும் போது—அது முற்றிலும் அதிசயமாயுள்ளது. நான் என்ன கூறுகிறேன் என்பதற்கும், பின்னர் ஏசாயா இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தின் வரலாற்றை மேலும் ஆராயும் போது எதைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்ள நினைக்கிறேன் என்பதற்கும் ஒரு எளியதும் பகுதியளவிலானதுமான எடுத்துக்காட்டுடன் இந்தக் கட்டுரையை நான் முடிக்கிறேன்.

பாபிலோனின் வரலாறு அதன் ஆரம்பத்தில் மனந்திரும்பிய ஒரு ராஜாவையும் அதன் முடிவில் ஒரு துன்மார்க்க ராஜாவையும் கொண்டுள்ளது. அது Biden ஆக இருந்தாலோ Trump ஆக இருந்தாலோ பொருட்டல்ல; ஏனெனில் அதிகாரிகளை நிறுவுவதும் அவர்களை அகற்றுவதும் தேவனே என்று தானியேல் புத்தகம் போதிக்கிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் காலத்தில் Democrat அல்லது Republican தலைவர்களில் யாராக இருந்தாலும், அவர்கள் ஒரு துன்மார்க்கத் தலைவரே என்பது உறுதியாகும். நெபுகாத்நேச்சர் பாபிலோனே; அவனே பாபிலோனின் கொடுங்கோலன்; மூன்று நல்ல மனிதர்களை அக்கினிக்குள் எறியத் தயார் இருந்தவன். ஆனால் இறுதியில் அவன் தானியேலின் தேவனிடத்துக்கு மனந்திரும்பினான். கடைசி ஆட்சியாளரான பெல்சாத்சாரைப் பற்றிய போது அது அப்படியில்லை. அவன் ஒரு துன்மார்க்க ராஜா. தீர்க்கதரிசனத்தில் ஐக்கிய அமெரிக்கா ஒரு ஆட்டுக்குட்டியாகத் தொடங்குகிறது; அது கிறிஸ்துவையும் மனிதகுலத்திற்காகிய அவருடைய பலியையும் குறிக்கும் சின்னமாகும். முடிவில் ஐக்கிய அமெரிக்கா ஒரு வல்லூரைப் போலப் பேசும். இந்த வரலாற்று வரிசையில் கிறிஸ்துவிலிருந்து சாத்தானுக்கான மாற்றம், நெபுகாத்நேச்சருக்கும் பெல்சாத்சாருக்கும் இடையிலான வித்தியாசத்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

தீயவனாகிய பெல்சாசார் மூடமான ராஜாவாக இருந்ததை கவனியுங்கள். அவன் தன் தகப்பனான நேபுகாத்நேச்சாருக்கு ஏற்பட்ட அதே நியாயத்தீர்ப்பையே அனுபவித்தான்; ஏனெனில் அந்த இரு நியாயத்தீர்ப்புகளும் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் கூறப்பட்ட “ஏழு காலங்கள்” எனச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. நேபுகாத்நேச்சார் வயல்களில் மிருகம்போல் வாழ்ந்தது இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது நாட்கள்; அது வேதாகமக் கணக்குப்படி ஏழு ஆண்டுகள் ஆகும். அவன் மகனான பெல்சாசாரின் நியாயத்தீர்ப்பு சுவரில் எழுதப்பட்டிருந்தது; அதுவும் அதேபோல இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபதையையே குறிக்கிறது. வேறுபாடு என்னவென்றால், நேபுகாத்நேச்சாருக்கு எதிரான நியாயத்தீர்ப்பு அவனை மனந்திரும்பச் செய்து ஞானமுள்ள ராஜாவாக மாற்றியது; ஆனால் பெல்சாசாரின் நியாயத்தீர்ப்பு மூடமான ராஜாவின்மேல் வந்தது.

கடைசி ஜனாதிபதிக்கான சுவரிலுள்ள கைஎழுத்து என்பது, “சபையும் அரசும் பிரிந்திருக்கும் சுவர்” என்பதை அடையாளப்படுத்தும் முதல் திருத்தச்சட்டமே ஆகும்; இறுதியான மூடராஜா அதைப் புரிந்துகொள்வதில்லை. லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் கூறப்படும் “ஏழு காலங்கள்” என்பது, ஞாயிற்றுக்கிழமைக் சட்டத்தின் வேளையில் வடக்கின் அரசனால் நிறைவேற்றப்படும் “மக்கள் சிதறடிக்கப்படுதல்” என்பதைக் குறிக்கிறது. அந்தச் சிதறடிக்கப்படுதலே, ஞாயிற்றுக்கிழமைக் சட்டத்திற்குப் பின்வரும் தேசிய அழிவாகும். ஆறாம் தேசம், தங்களுடைய நிறுவிய பிதாக்கள் அரசியலமைப்பை எழுதினபோது கற்றுக்கொடுத்த பாடங்களை மறந்துவிட்டது; அவர்கள் அதை ஒரு கெடுபிடியான சபையிலிருந்து மட்டுமல்ல, அந்தக் கெடுபிடியான பெண் விபசாரம் செய்த கொடுங்கோல் ஐரோப்பிய ராஜாக்களிடமிருந்தும் பாதுகாக்கும்படி எழுதினர். நிறுவிய பிதாக்கள், பாப்பாட்சியையும் ஐரோப்பாவின் ராஜாக்களையும் நிராகரித்தவர்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள்; ஏனெனில், ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளான பாப்பாட்சியின் இருளின் சிதறடிக்கப்படுதலிலிருந்து வெளியே வந்த பின்னர் தங்களுடைய சொந்த அனுபவத்தினாலே, அத்தகைய கொடுங்கோலாட்சிக்கு எதிரான பாதுகாப்புகள் தங்கள் புதிய அரசியலமைப்பின் மையக்கல்லாக இருக்க வேண்டும் என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள். அவர்கள் ஞானமுள்ள பிதாக்கள்; அவர்கள் ஆட்டுக்குட்டியைப் போன்றவர்கள்; ஆனால் கடைசி பிதா அப்படியல்ல, ஏனெனில் அவன் வலுசர்ப்பம்போல் பேசுவான். பிதாக்கள் ஒரு சிதறடிக்கப்படுதலிலிருந்து வெளியே வந்தார்கள்; மகன் மீண்டும் ஒரு சிதறடிக்கப்படுதலுக்குள் செல்கிறான். இரு நிகழ்வுகளிலும் கொடுங்கோலன் முதலாம் பாப்பாட்சியும் கடைசி பாப்பாட்சியும் ஆவான்.

முதலாவது ராஜாவாகிய நேபுகாத்நேச்சாரின் மேல் வந்த நியாயத்தீர்ப்பிற்கும், கடைசி ராஜாவாகிய பெல்ஷாச்சாரின் மேல் வந்த நியாயத்தீர்ப்பிற்கும் அடையாளமாக இருந்தது லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” சிதறடித்தல் ஆகும். நேபுகாத்நேச்சார் அதைத் தனது வாழ்வில் அனுபவித்தான்; பெல்ஷாச்சாருக்கோ, அவன் இறந்த அதே இரவில், அது அவன் சமாதிக் கல்வெட்டாகச் சுவரின்மேல் எழுதப்பட்டது. ஆரம்பத்தில் குடியரசுக் கொம்பின் அடையாளம் வடக்கின் ராஜாவின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து அதற்குக் கிடைத்த தப்பிப்பாக இருந்தது; அதன் முடிவில் குடியரசுக் கொம்பின் அடையாளமோ வடக்கின் ராஜாவினால் ஏற்படுத்தப்பட்ட சிறைப்பிடித்தலாகும். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் என்பது, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாவது ராஜ்யமாக அது இறக்கும் “அதே இரவு” ஆகும். இந்த நான்கு எடுத்துக்காட்டுகளிலும்—பெல்ஷாச்சார், நேபுகாத்நேச்சார், மற்றும் குடியரசுக் கொம்பின் ஆரம்பமும் முடிவும்—லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் இருபத்தைந்து இருபது, ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் எடுத்துக்காட்டப்பட்ட அடையாளமாகும். அது ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆகிய கையொப்பத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

வில்லியம் மில்லர் கண்டறிந்த முதல் “காலத் தீர்க்கதரிசனம்” லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் இருபத்தைந்து இருபது ஆகும். அது மில்லரின் ஊழியத்தின் மூலம் இயேசு இட்ட அடித்தளத்தின் முதல் கல்லாக இருந்தது. அதேவேளை, 1863-இல் அட்வென்டிசம் ஒதுக்கிவைத்த முதல் அடிப்படைச் சத்தியமும் அதுவே ஆகும். மில்லரின் சத்தியக் கற்கள் அனைத்தும் அந்த அடித்தளத்தில் வைக்கப்பட்டபோது, அந்தச் சத்தியங்கள் 1843 மற்றும் 1850 முன்னோடி வரைபடங்களாகிய ஆபக்கூக்கின் இரு பலகைகளில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டன. பத்து கற்பனைகளின் இரு பலகைகள் பண்டைய இஸ்ரவேலுடனான உடன்படிக்கையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியதுபோல, அந்த இரு பலகைகளும் தேவனுக்கும் அவருடைய பெயரால் அழைக்கப்படும் ஜனங்களுக்கும் இடையிலான உடன்படிக்கை உறவினைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

லவோதிக்கேய அட்வென்டிசத்தின் முடிவில், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் அது கர்த்தருடைய வாயிலிருந்து வாந்தியாய் வெளியேற்றப்படும் போது, சுவரின் மேல் எழுதப்பட்ட கைஎழுத்து என்பது அந்த இரு பரிசுத்த முன்னோடி வரைபடங்களே ஆகும். அவற்றை அவர்கள் வாசிக்க இயலாது; ஏனெனில் தங்கள் வரலாற்றின் ஆரம்பத்தில் அளிக்கப்பட்ட எச்சரிக்கைச் செய்தியினால் பயனடைய அவர்கள் மறுத்தார்கள்….

1837 ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஏற்பட்ட நிதி நெருக்கடி, பொருளாதார காரணிகள், கொள்கைகள், மற்றும் ஊக வாணிகச் செயல்பாடுகள் ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த தாக்கத்தால் தூண்டப்பட்ட ஒரு சிக்கலான நிகழ்வாக இருந்தது.

ஊகக் குமிழ்: 1837 ஆம் ஆண்டை முன்னிட்டு வந்த ஆண்டுகளில், நாட்டின் மேற்கு நோக்கிய விரிவாக்கத்தால் ஒரு அளவிற்கு இயக்கப்பட்ட நிலம் மற்றும் முதலீடுகளில் ஊக அடிப்படையிலான பெருக்கம் ஏற்பட்டது. குறிப்பாக மேற்கு எல்லைப்புறப் பகுதிகளில் நடைபெற்ற நில ஊகம், நிலத்தின் விலைகளை செயற்கையாக உயர்த்தியும், அளவுகடந்த கடன்பெறுதலுக்கும் வழிவகுத்தது.

எளிதான கடன்வசதி மற்றும் ஊக அடிப்படையிலான கடனளித்தல்: வங்கிகளும் நிதி நிறுவனங்களும் போதுமான அடமானம் இன்றியே பெருமளவில் கடன் வசதிகளையும் பணக் கடன்களையும் வழங்கிக் கொண்டிருந்தன. கடனுக்கு இவ்வாறான எளிய அணுகல், ஊக வாணிக வெறியைத் தூண்டி, நிதி நிலைத்தன்மையின்மையின் அபாயங்களை மேலும் அதிகரித்தது.

வங்கிகளின் அளவுக்கு மீறிய விரிவாக்கம்: வங்கிகள் தங்கள் செயல்பாடுகளை மிக வேகமாக விரிவாக்கி வந்தன; பெரும்பாலும், தங்களிடம் ஆதாரமாக இருந்த நாணய உலோகச் சேமிப்பான specie (தங்கம் மற்றும் வெள்ளி) அளவை விட அதிகமான காகிதப் பணத்தை (வங்கி நோட்டுகள்) வெளியிட்டு வந்தன. “wildcat banking” என்று அழைக்கப்பட்ட இந்த நடைமுறை, ஒழுங்குமுறையற்றதும் நம்பகத்தன்மையற்றதுமான நாணயத்தின் அளவுக்கு மீறிய பெருக்கத்தை பரிவர்த்தனையில் உண்டாக்கியது.

ஜாக்சனின் பொருளாதாரக் கொள்கைகள்: ஜனாதிபதி ஆண்ட்ரூ ஜாக்சனின் கொள்கைகள் அந்த நெருக்கடியை மேலும் தீவிரப்படுத்துவதில் ஒரு பங்கு வகித்தன. அவர் 1836 ஆம் ஆண்டில் “ஸ்பீஷி சர்குலர்” எனப்படும் உத்தரவை வெளியிட்டார்; அதன் படி, பொது நிலங்கள் காகிதப் பணத்திற்கு பதிலாக கடின நாணயமான தங்கமும் வெள்ளியும் கொடுத்து மட்டுமே வாங்கப்பட வேண்டும் என்று நிர்ணயிக்கப்பட்டது. இதனால் வங்கிக் குறிப்புகளை ஸ்பீஷியாக மாற்றுவதற்கான அவசர ஓட்டம் உருவாகி, நிதிசார் அழுத்தங்களையும் வங்கி முறிவுகளையும் ஏற்படுத்தியது.

சர்வதேச காரணிகள்: ஐக்கிய அமெரிக்காவில் ஏற்பட்ட நெருக்கடி, சர்வதேச பொருளாதார நிலைகளினாலும் பாதிக்கப்பட்டது. ஐக்கிய அமெரிக்காவின் முக்கிய வர்த்தகக் கூட்டாளிகளில் ஒன்றான பிரிட்டனின் பொருளாதாரத்தில் ஏற்பட்ட மந்தநிலை, அமெரிக்கப் பொருட்கள் மற்றும் ஏற்றுமதிகளுக்கான தேவையில் குறைவை ஏற்படுத்தியது. இதன் விளைவாக, அமெரிக்க வணிக நிறுவனங்கள் பாதிக்கப்பட்டதுடன், பொருளாதாரத் துன்பநிலையும் மேலும் தீவிரமடைந்தது.

பதற்றமும் வங்கிகளில் பணம் திரும்பப் பெறும் பரபரப்பும்: 1837 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில், வங்கி தோல்விகளும் கடன் சுருக்கங்களும் உட்பட தொடர்ச்சியான நிதி அதிர்ச்சிகள், முதலீட்டாளர்களும் வைப்புதாரர்களும் மத்தியில் ஒரு பதற்ற நிலையை ஏற்படுத்தின. இந்தப் பதற்றம், வங்கிகளில் பணத்தை அவசரமாகத் திரும்பப் பெறும் அலைகளையும், கடனளிப்பில் கடுமையான சுருக்கத்தையும் தூண்டியது.

பணவழங்கின் சுருக்கம்: வங்கிகள் செயலிழந்ததாலும் கடன் வழங்கல் கடுமையடைந்ததாலும், பொருளாதாரத்தில் மொத்தப் பணவழங்கு கணிசமாகச் சுருங்கியது. பணவழங்கில் ஏற்பட்ட இந்தச் சுருக்கம் பொருளாதாரக் கஷ்டங்களை மேலும் தீவிரப்படுத்தி, மந்தநிலையை ஆழப்படுத்தியது. இந்தக் காரணிகள் ஒன்றிணைந்ததன் விளைவாக, வங்கி செயலிழப்புகள், வேலைஇழப்பு, நுகர்வோர் செலவினக் குறைவு, மற்றும் பொதுவான பொருளாதார மந்தஅழுத்தம் ஆகியவற்றால் அடையாளங்காணப்பட்ட கடுமையான பொருளாதார வீழ்ச்சி உருவானது.