దానియేలు గ్రంథము - సంఖ్య యాభై ఐదు

దానియేలు యిర్మియా ప్రవచనములో చెప్పబడిన డెబ్బై సంవత్సరముల బందీదశను, మరియు మోషే యొక్క శపథమును శాపమును అర్థముచేసికొన్న తరువాత, గబ్రియేలు అతని వద్దకు వచ్చెను.

దానియేలు ఉపయోగించిన, 'శపథము'గా అనువదించబడిన పదము, లేవీయకాండము ఇరవై ఆరవ అధ్యాయములో మోషే ఉపయోగించిన, 'ఏడు సార్లు'గా అనువదించబడిన అదే పదము. సహోదరి వైట్ తెలియజేయునదేమనగా, తొమ్మిదవ అధ్యాయములో దానియేలు, యిర్మియా సూచించిన డెబ్బై సంవత్సరాల అవధి మరియు రెండు వేల మూడు వందల సంవత్సరాల అవధి మధ్యనున్న సంబంధమును గ్రహించుటకై ప్రయత్నించుచున్నాడు. ఎనిమిదవ అధ్యాయములో గబ్రియేలు, రెండు వేల మూడు వందల దినముల దర్శనమును దానియేలు గ్రహించునట్లు చేయుమనియు ఆజ్ఞింపబడియుండెను; మరియు తొమ్మిదవ అధ్యాయములో తిరిగి వచ్చి తన కార్యమును సమాప్తించుచుండగా, ఏడు, ఎనిమిది, అలాగే తొమ్మిదవ అధ్యాయముల ప్రధానాంశమైయున్న ఆ రెండు దర్శనములను మనస్సులో విడదీయుమనని దానియేలునకు తెలిపెను. ఆ రెండు దర్శనాలే 1798లో ముద్ర విప్పబడిన 'జ్ఞానము పెరుగుట'యనే అంశమునకు ప్రధానాంశము.

యిర్మీయా యొక్క డెబ్బై సంవత్సరాలు మరియు మోషే యొక్క "శాపము" రెండూ, మోషే యొక్క "శపథము"లో ప్రతినిధీకరించబడిన "ఏడు సమయములు"కు ప్రతీకలే; అయితే గబ్రియేలు రెండు వేల మూడువందల సంవత్సరాల కాలమును విడమరచి సమర్పించబోతున్నాడు. తొక్కివేతకు సంబంధించిన దర్శనం ("chazon") మరియు ప్రత్యక్షమునకు సంబంధించిన దర్శనం ("mareh") మధ్యనున్న సంబంధము సముచితంగా భేదింపబడినప్పుడే, ఆ కాలమును సరిగా విభజింపగలము. గబ్రియేలు మొదటగా యూదులకు నాలుగు వందల తొంభై సంవత్సరాల పరీక్షా కాలము అనుగ్రహించబడినదని గుర్తించి తెలిపెను. ఆ కాలము, డెబ్బై సంవత్సరాల బందీవాసమును ఉత్పన్నపరిచిన తిరుగుబాటుకు సంబంధించిన నాలుగు వందల తొంభై సంవత్సరాల అవధితో సమానమైనదే.

ఇరవై నాలుగవ వచనములోని “నిర్ణయింపబడినది” అనే పదము క్రీ.పూ. 457లో వెలువడిన మూడవ ఆజ్ఞ నుండి క్రీ.శ. 34లో స్తెఫనును రాళ్లతో కొట్టి చంపుట వరకు గల కాలమును సూచించుచున్నది; అయితే ఇరవై ఆరు మరియు ఇరవై ఏడు వచనములలోని “నిర్ణయింపబడినది” అనే పదము పేగనిజము మరియు పాపత్వమునకు సంబంధించిన నిర్జనపరచు శక్తులను గుర్తించుచున్నది.

గాబ్రియేలు దానియేలుకు తెలియజేసినది ఏమనగా, "మెస్సీయా" "తొలగింపబడిన" "తరువాత" "వచ్చవలసిన అధిపతి ప్రజలు పట్టణమును మరియు పరిశుద్ధస్థలమును విధ్వంసించుదురు." విగ్రహారాధక రోము క్రీ.శ. 66 నుండి 70 వరకూ ఖచ్చితంగా మూడున్నర సంవత్సరాలపాటు కొనసాగిన ముట్టడిలో ఆ "పట్టణము మరియు పరిశుద్ధస్థలము"ను ధ్వంసముచేసింది. గాబ్రియేలు "యుద్ధాంతము" "ప్రవాహముతో" ఉండుననీ, యుద్ధము "విరానములు"తో కూడియుండుననీ సూచించుచున్నాడు. యెరూషలేము మరియు పరిశుద్ధస్థలమునకు వ్యతిరేకంగా జరిగించిన యుద్ధము, విగ్రహారాధకత్వము మరియు పాపస్వామ్యము చేత నెరవేర్చబడిన తొక్కడమే. ఆదిలో యెరూషలేమును విధ్వంసించబోవు విగ్రహారాధక అధికారము బబులోను; కానీ మెస్సీయా శిలువేయబడిన తరువాత దానిని విధ్వంసించబోవు విగ్రహారాధక అధికారము రోము. అయితే పరిశుద్ధస్థలము మరియు సైన్యమునకు వ్యతిరేకమైన యుద్ధము రెండు పాడుచేయు శక్తులచేత నెరవేర్చబడెను; వేదగ్రంథముల ప్రకారం ఆ రెండు పాడుచేయు శక్తులలో రెండవది పాపస్వామ్యమే.

‘ముంచుకొచ్చే శిక్షదండము’గా సూచింపబడిన శక్తి పాపల్ అధికార వ్యవస్థయే; అది దానియేలు పదకొండు అధ్యాయం నలభై వచనములో ‘పొంగిపొర్లి దాటి పోవును’ అని చెప్పబడిన అదే శక్తి. బబులోనుతో ఆరంభమైన యెరూషలేము తొక్కివేత, ద్వితీయోపదేశకాండములో మోషే వర్ణించినట్లు గూఢ వాక్యములు పలికిన ఇనుప జాతిచేత కొనసాగి, ఆ తరువాత దానిని పాపల్ అధికార వ్యవస్థ అనుసరించింది. ఆ తొక్కివేత అంతము వరకు ‘పాడుచేయుటలు’ ‘నిర్ణయింపబడ్డవి.’ ఇరవైఏడు వచనములో, క్రీస్తు ఒక వారము పాటు అనేకులతో నిబంధనను స్థిరపరచును. ఆ వారమధ్యలో, స్వర్గీయ పరిశుద్ధస్థానములో క్రీస్తు తన మహాపురోహిత పరిచర్యను ఆరంభించుటవలన, భౌమిక బలి వ్యవస్థ నిలిచిపోయును. వారికై కత్తిరింపబడిన పరీక్షాకాలమందు యూదుల అవిధేయత నిమిత్తము, పరిశుద్ధస్థానమును నగరమును మరల పాడుచేయబడవలసి వచ్చెను.

వచనము ఈలాగు చెప్పుచున్నది: "హీనకర్మల విస్తరణనిమిత్తము అతడు దానిని పాడుబార్చును, సమాప్తి వరకును; మరియు నిర్ణయింపబడినది ఆ పాడుబడినదిమీద కుమ్మరింపబడును." యూదులు తుదకు తమ కృపాకాలపు పాత్రను అంచు వరకూ నింపినప్పుడు, పట్టణమును పరిశుద్ధస్థలమును యుద్ధము అంతమయ్యేవరకు పాడుబడినవిగా ఉండవలసియున్నది. 1798లో ఆ తొక్కివేత యొక్క "సమాప్తి"యందు, పాపసీ మరణాంతక గాయమును పొందునని "నిర్ణయించబడియున్నది." అప్పుడు పట్టణమును పరిశుద్ధస్థలమును పునరుద్ధరింపబడి పునర్నిర్మించబడవలెను; ఇది యూదులు మూడు ఉత్తర్వుల క్రింద యథార్థ బాబిలోనుండి వెలువడినప్పుడు రూపకముగా సూచింపబడినట్లే.

ఆ యుద్ధపు పరిపూర్ణ సమాప్తి వరకూ యెరూషలేము పాపల్ అధికారముచేత కాలదలింపబడుచుండవలెను. ఇరవై మూడు వందల సంవత్సరములలోని ప్రత్యేక ఖండకాలాలుగా ఏర్పడిన ప్రవచనకాలములు, డెబ్బై సంవత్సరముల కాలదల‌నమనే దర్శనమునకు పరిశుద్ధస్థలము మరియు సైన్యముని పునరుద్ధరణ యొక్క దర్శనముతోనున్న సంబంధము అవగతమైతే గాని, సరియైన రీతిగా గ్రహింపబడవు. మోషే యొక్క శాపమునకు సంబంధించిన చెదరగొట్టుట యొక్క దర్శనాన్ని తిరస్కరించుట అనగా సమాహరణపు దర్శనాన్నే తిరస్కరించుట. డెబ్బై సంవత్సరముల దర్శనం అనేది చెదరగొట్టుట యొక్క దర్శనమే. ఇరవై మూడు వందల సంవత్సరముల దర్శనం అనేది సమాహరణపు దర్శనమే. డెబ్బై సంవత్సరముల దర్శనం చెదరగొట్టుట యొక్క "chazon" దర్శనం; మరియు ఇరవై మూడు వందల సంవత్సరముల దర్శనం సమాహరణపు "mareh" దర్శనం.

ఆ రెండు దర్శనములు ప్రవచనపూర్వకంగా పరస్పరం అనుసంధానింపబడ్డాయి; వాటిలో ఒకదానిని తిరస్కరించుట అనగా రెండింటినీ తిరస్కరించినట్లే. ఈ వాస్తవము తెలుపుచున్నది ఏమనగా, అడ్వెంటిజము రెండు వేల మూడు వందల సంవత్సరముల ప్రవచనమును తాము నిలబెడుతున్నామని ప్రకటించుకొనునప్పటికిని, వారు అడ్వెంటిజమునకు కేంద్రమైన స్థంభమును నిరాకరించియున్నారు; 1863లో "ఏడు సార్లు"ను వారు నిరాకరించినట్టే ఖచ్చితముగా. యూదులు దేవుని ధర్మశాస్త్రమును ఆచరించుచున్నమని ప్రకటింపలేదా? పురాతన ఇశ్రాయేలు మెస్సీయాను నిరీక్షించుచున్నమని ప్రకటింపలేదా? దేవుని వాక్యమును నిలబెట్టని ప్రకటన వ్యర్థమే.

చివరికి మిల్లర్ అనుచరులు 1844 అక్టోబర్ 22 తేదీని రెండు వేల మూడు వందల దినముల కాలాంతముగా గుర్తించారు; అయితే వారి అవగాహన పరిమితమైనదే. మహా నిరాశ అనంతరమే పరలోక పరిశుద్ధమందిరము విషయమైను, ఆ తేదీన అత్యంత పరిశుద్ధ స్థలములో క్రీస్తు ప్రత్యక్షత విషయమైను వెలుగు కలిగింది. ఆ తేదీ అనంతరమే వారు మూడవ దూతసందేశమును మరియు దేవుని ధర్మశాస్త్రమును గ్రహించారు.

రెండు వేల మూడు వందల సంవత్సరాలకు సంబంధించిన ప్రవచనా వెలుగును పెంపొందించుటకు ప్రభువు సంకల్పించాడు; 1856లో ఆయన మరింత వెలుగుకు ద్వారాన్ని తెరిచాడు, అయితే తదుపరి ఏడు సంవత్సరాలలో అడ్వెంటిజం ఆ ద్వారాన్ని మూసివేసింది. 2001 సెప్టెంబర్ 11 తరువాతనే ప్రభువు ప్రవచన విద్యార్థులను హైరమ్ ఎడ్సన్ యొక్క వ్యాసాలకు తిరిగి నడిపించాడు, అప్పుడు "ఏడు సార్లు" యొక్క వెలుగు మళ్లీ వృద్ధి చెందుట ఆరంభమైంది.

ఇరవై మూడు వందల సంవత్సరముల ప్రవచనము మరియు ఇరవై ఐదు వందల ఇరవై సంవత్సరముల ప్రవచనము మధ్యనున్న సంబంధాన్ని చూడుటకు నిరాకరించినందున, అడ్వెంటవాదం 1844 అక్టోబరు 22 తేదీని సంకుచితమైన మరియు అసంపూర్ణమైన విధంగా అవగతం చేసికొనెను.

ఎస్. ఎస్. స్నో శిలువవేతం జరిగిన తేదీని ఖచ్చితంగా స్థిరపరిచిన తర్వాత, 1844 అక్టోబర్ 22 తేదీ నిర్ధారించబడింది.

మిల్లరైట్లు శిలువీకరణమునకు సరియైన తేదీని గుర్తించిరి; అనంతరం రెండు వేల మూడు వందల సంవత్సరాల కాలప్రమాణమునకు అంతము గుర్తింపబడెను. క్రీస్తు "నిబంధనను" బలపరచిన "వారమున మధ్యలో" జరిగిన "అభిషిక్తుని తెగరప్పబడుట"యు—యూదులు తమ కృపా-కాలపు పాత్రను అంచులవరకు నింపియుండుటను "అరుచకతల వ్యాప్తి" ద్వారా ప్రతీకరింపబడినట్లు—కూడ గుర్తింపబడెను. అర్ధరాత్రి కేక సందేశమును గుర్తించుటలో అత్యావశ్యకమైన చారిత్రక మార్గసూచకముగా శిలువ నిలిచెను.

దేవుని శక్తియొక్క అట్టి ప్రబల ప్రత్యక్షతను కలుగజేసిన ఆ వాక్యములలో వెలుగు ఉన్నప్పటికీ, మిల్లరైట్లు, దానియేలు రెండు దర్శనముల మధ్య సంబంధమును అర్థము చేసికొనవలెనన్న అతని తపనచేత ప్రతినిధీకరింపబడిన విధంగా, ఆ వాక్యముల యొక్క అర్థగ్రహణానికి ఎప్పటికీ చేరలేదు. క్రీస్తు నిబంధనను నిర్ధారించిన ఆ వారము రెండు కాలములుగా విభజింపబడెను; దానిని సహోదరి వైట్ తరువాత కాలంలో, మొదటి భాగాన్ని మూడు అర సంవత్సరాల క్రీస్తు వ్యక్తిగత సేవను సూచించునదిగా, తరువాతి భాగాన్ని శిష్యులచేత ప్రతినిధీకరింపబడిన ఆయన సేవను సూచించునదిగా గుర్తించారు. చారిత్రక మార్గసూచికయైన సిలువ 1844 అక్టోబరు 22 తేదీని నిశ్చయించుటకు నంగరమైందని వారు చూచినప్పటికీ, అది సమానమైన మూడు అర సంవత్సరాల రెండు కాలముల మధ్యకేంద్రాన్ని కూడా సూచించుచున్నదని వారు గ్రహించలేదు; ఆ విధముగా అది ‘ఏడు కాలములు’ను ప్రతినిధీకరించెను, వాటినే దేవుడు మోషే ద్వారా ‘తన నిబంధనయొక్క వివాదము’ అని పిలిచెను.

క్రీస్తు అనేకులతో నిబంధనను స్థిరపరచుచుండగా, ఆ నిబంధనే అనాజ్ఞాకారులైన యూదులతో ఆయనకు కలిగిన వివాదవిషయమైంది. "తన నిబంధన యొక్క వివాదము" క్రీ.పూ. 723లో, అస్సూరీయులు ఉత్తర రాజ్యాన్ని చెరలోనికి తీసికొనిపోయినప్పుడు ఆరంభమైంది; అటుపిమ్మట పన్నెండు వందల అరవై ప్రవచన దినములపాటు అన్యజన మతం అక్షరార్థ ఇశ్రాయేలును త్రొక్కివేసింది. ఆ త్రొక్కివేతకు తరువాత, పోపత్వము ఆత్మీయ ఇశ్రాయేలును త్రొక్కివేసిన మరి పన్నెండు వందల అరవై ప్రవచన దినములు వచ్చాయి.

ఇరువేల మూడొందల సంవత్సరాల దర్శనపు నెరవేర్పులో క్రీస్తు నిబంధనను బలపరచిన ఆ ప్రవచనా వారము, ఇరువేల ఐదొందల ఇరవై సంవత్సరాల దర్శనాన్నికూడ ప్రతీకరించింది. మిల్లర్ వాదులు ఇరువేల మూడొందల సంవత్సరాల ప్రవచనములో తగినంతను గ్రహించి అర్ధరాత్రి కేక సందేశమును సరియైన రీతిలో ప్రకటించినప్పటికీ, తొమ్మిదవ అధ్యాయములో గాబ్రియేలు చేసిన వ్యాఖ్యానం తెలియజేయవలసిన వెలుగు కొంత భాగమును వారు తిరస్కరించుటకే ఎంచుకున్నారు.

గాబ్రియేలు, “విషయం” మరియు “దర్శనం” అని పేర్కొనబడిన ఆ రెండు దర్శనములను సముచితముగా భేదింపమని (మనస్సులో వేరు చేయమని) దానియేలకు ఆదేశించెను; మరియు ఆ ఉపదేశము నెరవేర్పుగా, డెబ్బై వారములు (‘ఏడు సార్లు’కు ప్రతీక) మరియు రెండు వేల మూడు వందల సంవత్సరముల మధ్యనున్న సంబంధాన్ని గ్రహించుటకు అతడు ప్రయత్నించుచుండగా, ఇదే దానియేలు యొక్క ప్రధాన భారమని సిస్టర్ వైట్ మనకు తెలియజేయుచున్నారు.

అడ్వెంటిజము యొక్క "ఏడు సార్లు" నిరాకరణ, రెండు వేల మూడువందల సంవత్సరాల నుండి కత్తిరించబడిన తొలి నాలుగు వందల తొంభై సంవత్సరాల కాలం, మోషే "తన నిబంధన యొక్క కలహము"గా గుర్తించే నిబంధన పట్ల తిరుగుబాటుకు ప్రతీకగా నిలిచిందని వారు గ్రహించలేని స్థితిలో వారిని నిలిపింది.

సప్తాహమధ్యమున జరిగిన శిలువవేయడము కేవలం తేదీని గుర్తించుటకన్నా మిన్నదని గుర్తించుటనుండియు అడ్డుపడబడ్డారు; ఏనందుననగా అది నిబంధన రక్తముతో సంబంధించి, ఇశ్రాయేలు అవిధేయతయెడల క్రీస్తు కలిగిన వాదమునకు చెందిన యథార్థ కేంద్రబిందువునే స్పష్టపరచింది. సిలువయందు అనేకులకొరకు చిందించబడిన, తన నిబంధనను దృఢపరచుచున్న ఆ రక్తము, లేవీయకాండము 25 మరియు 26 అధ్యాయములలో నిర్దేశింపబడిన నిబంధనను కూడ దృఢపరచుచున్నదని వారు గ్రహింపలేకపోయారు.

ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు ఒక నిబంధనను తమమీద స్వీకరించి, ఆ నిబంధనను ‘యెహోవా సెలవిచ్చిన మాటలన్నిటిని మేము చేయుదుము’ అనే తమ ప్రకటనగానే నిర్వచించుకున్నారు; అయితే క్రీస్తు అర్పిస్తున్న నిబంధన ఆయన ధర్మశాస్త్రము హృదయములపై వ్రాయబడవలెనని అవశ్యపరుస్తుందని వారికి సర్వథా తెలియలేదు. నిబంధన యొక్క షరతులపై వారి పరిసయ్యత్వపూర్వక నిర్వచనమే వారిని యథార్థ నిబంధనను గ్రహించి అంగీకరించుటనుండి నిరోధించింది.

ఆధునిక ఇశ్రాయేలు, వారం మధ్యలో సిలువ యొక్క రక్తమును, మెస్సీయాను తిరస్కరించి ‘మాకు కైసరు తప్ప మరే రాజు లేడు’ అని ప్రకటించినప్పుడు పురాతన ఇశ్రాయేలుపై ఉన్నదానితో సమానమైన అంధత్వాన్ని ఆధునిక ఇశ్రాయేలుపైనకూడా కలుగజేసే విధంగా నిర్వచించింది.

ఆధునిక ఇశ్రాయేలు, గబ్రియేలు దానియేలుకు నిర్దేశించిన చరిత్రలో నిబంధన ధృఢీకరణమే కాక ఆ నిబంధనను తిరస్కరించువారిపై వచ్చించబడిన చెల్లాచెదరమును కూడ అంతర్భూతమై యున్నదనే సత్యమునకు అంధత్వములో నున్నది; ఎందుకనగా ఆ వచనములు రాబోవలసిన అధిపతి అయిన అన్యపూజక రోము నగరమును పరిశుద్ధస్థలమును నాశనము చేయును అని స్పష్టపరచుచున్నవి, మరియు పరిశుద్ధస్థలమును సైన్యమును తొక్కివేసిన ఆ యుద్ధమునకు అంతము వచ్చువరకు “పాడుబడింపులు” బహువచనముగా నిర్ణయింపబడ్డవని తెలియజేయుచున్నవి.

అనేకులతో ఒడంబడికను స్థిరపరచుటకై క్రీస్తు తన రక్తమును చిందించిన ఆ చరిత్రలో, పేగన్ రోము మరియు పాపల్ రోము అనే శూన్యపరచు శక్తులిద్దరు స్పష్టముగా గుర్తించబడినవి. సిలువపై చిందించబడిన ఆ రక్తమునే క్రీస్తు పరలోక పరిశుద్ధస్థలములో ప్రవేశపరచును; అదియే ఇరవై మూడు వందల సంవత్సరాల ‘మారెహ్’ దర్శనముచే ప్రతినిధీకరించబడిన ఆయన కార్యమునకు సంకేతము. ఆ చరిత్ర, పరిశుద్ధస్థలమును మరియు సైన్యమును తొక్కివేయు శూన్యపరచు శక్తులిద్దరచేత ప్రతినిధీకరించబడిన ఇరవై అయిదు వందల ఇరవై సంవత్సరాల ‘హజోన్’ దర్శన చరిత్రతో నేయబడియున్నది.

మిల్లర్ యొక్క స్వప్నములో రత్నాలుగా ప్రతినిధింపబడిన సత్యాలు సూర్యుని ప్రకాశమంత ప్రకాశించాయి, అయితే అవి అసంపూర్ణమైనవే. అంత్యకాలంలో, మధ్యరాత్రి పిలుపు అక్షరాలా పునరావృతమయ్యినప్పుడు, అదే రత్నాలు "దుమ్ము ఊడ్చే మనుష్యుడు" చేత కొత్త, మరింత పెద్ద పేటికలో నిక్షిప్తం చేయబడును; తదనంతరం అవి మొదటగా ప్రకాశించిన దానికంటే పది రెట్లు ఎక్కువ ప్రకాశించును. అవి అంతిమ మధ్యరాత్రి పిలుపు సందేశమునకు పరీక్షగా నిలుస్తాయి. ఆ రత్నాలు హబక్కూకు ప్రవచనములో సూచింపబడిన రెండు సాక్షులచేత "పట్టికలు"గా స్పష్టంగా గుర్తింపబడినవి. 1843 మరియు 1850 పయనీకుల చార్టులలోని రెండు పట్టికలను "పంక్తిమీద పంక్తి"గా ఒకదానిపై మరొకటి ఉంచినప్పుడు, మిల్లర్ యొక్క రత్నాలు స్పష్టంగా గుర్తింపబడును; దాంతో, ఆ రత్నాలు అంతిమ మధ్యరాత్రి పిలుపు సందేశాన్ని ప్రతినిధిస్తాయి.

ఆ రెండు పటములపై ఉన్న సత్యములలో ఎక్కువవి, 1844కు పూర్వమే నెరవేర్చబడిన ప్రవచనములను చిత్రీకరించుచున్నవి; ఉదాహరణకు, దానియేలు యేడవ మరియు ఎనిమిదవ అధ్యాయముల మృగముల గుర్తింపు. దానియేలు రెండవ అధ్యాయంలోని ప్రతిమ ప్రతినిధీకరించబడింది. దర్శనమును స్థాపించేది రోమునా, లేక ఆంటియోకుస్ ఎపిఫానెస్‌నా అన్న వాదన అక్కడ ఉంది. మొట్టమొదటి నిరాశ, అలాగే హబక్కూకు మరియు పదిమంది కన్యల విలంబకాలము అక్కడ ఉంది. మూడవ దూత యొక్క ఆగమనం అక్కడ ఉంది; అలాగే పరలోక పరిశుద్ధస్థలము కూడా ఉంది. "The daily" అనేది అన్యభక్తికి సంకేతంగా అక్కడ ఉంది. మరియు, నిస్సందేహంగా, ఇస్లాం సంబంధిత మూడు శోచనీయ కష్టములు అక్కడ ఉన్నాయి. ఇవన్నియు ఏకతాటిపైకి తేవబడినపుడు, యూదా గోత్రపు సింహము ఒక ప్రవచన సత్యమునకు ముద్రను విప్పునప్పుడు సంభవించు "జ్ఞానవృద్ధి"యొక్క చిత్రణగా ఆ పటములు నిలుస్తాయి.

1798లో అంత్యకాలమందు ముద్ర విప్పబడి, తరువాత అభివృద్ధి చెంది విలియమ్ మిల్లర్ స్వప్నములోని కొత్తదైన, మరింత విశాలమైన పేటికను నింపిన రత్నములుగా సమకూరిన ప్రవచన జ్ఞానమునకు సంకేతమైన ఊలై నది దర్శనమును గూర్చిన మన పరిశీలనను ముగింపుకు తెచ్చుచున్నప్పుడు, వారి చరిత్రలో అపూర్ణంగా మిగిలిన మిల్లరైట్ సత్యములను మేము పునఃసమీక్షించుదుము. కొన్నివి మిల్లరైట్లు జీవించిన చారిత్రక కాలపరిస్థితులవలన అపూర్ణస్థితిలోనే మిగిలిపోయినవి; మరికొన్నివి మూడవ దూతయొక్క ముందుకు సాగుచున్న కాంతితో పాటు సాగుటను నిరాకరించిన వారి అవిధేయతచేత అపూర్ణంగానే విడిచిపెట్టబడ్డవి.

ఈ విషయాలను తదుపరి వ్యాసంలో కొనసాగిస్తాము.