లయొదిక్యా - సంఖ్య నాలుగు

నేను సూచించిన అంశం—స్టీఫెన్ హాస్కెల్ బహుశా దానిని ప్రత్యక్షంగా గమనించలేదు గాని, ఈ వాస్తవాన్ని వెలుగులోనికి తెచ్చే సత్యాలను ఆయన గుర్తించి సమర్థించినద్వారా దానిని నిలబెట్టెను—అదేనగా, ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు అంత్యకాల చరిత్రలోనే, అదే చారిత్రక కాలముతో అతికిపడుతూ ఉన్న ఆధునిక ఇశ్రాయేలు ఆరంభమును మీరు సమకాలికంగా గమనించవచ్చు. క్రీస్తు అనేకులతో ఒక వారము (రెండు వేల ఐదు వందల ఇరవై దినములు) నిబంధనను స్థిరపరుచుచుండగా, ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు లయొదిక్యా అనుభవాన్ని అనుభవించుచు, ప్రభువు నోటి నుండి ఉమ్మివేయబడుటకు అంచున ఉండెను. అదే సమయములో ఆధునిక ఇశ్రాయేలు ఎఫెసు అనుభవాన్ని అనుభవించుచుండెను. అదే చరిత్రలో, ప్రాచీన ఇశ్రాయేలులోని లయొదిక్యా చెదరగొట్టబడుచుండగా, ఆధునిక ఇశ్రాయేలులోని ఎఫెసు సంగ్రహింపబడుచుండెను.

మరియు, మీరు ఆలోచించుచున్నట్లయితే, "అవును," నాకు తెలియును: దానియేలు తొమ్మిదవ అధ్యాయం నెరవేర్పులో క్రీస్తు ఒడంబడికను బలపరచిన ఆ వారం—అది ఆయన బాప్తిస్మముతో ఆరంభమై స్తెఫాను రాళ్లతో కొట్టి చంపబడుటతో ముగిసినది—అక్షరార్థముగా రెండు వేల ఐదు వందల ఇరవై దినములు కాదు; అయితే ప్రవచనరీతిగా మాత్రం నిస్సందేహంగా అంతే; ఎందుకనగా ప్రవచన ప్రమాణములో ఒక సంవత్సరం మూడు వందల అరవై దినములకు సమానం. మూడు వందల అరవై దినములను ఏడు రెట్లు గుణించినయెడల రెండు వేల ఐదు వందల ఇరవై దినములు అవుతాయి, మరియు ఆ ప్రవచన వారమునకు "dead center" సిలువయే. ప్రవచనరీతిగా క్రీస్తు సిలువను ఆ రెండు వేల ఐదు వందల ఇరవై దినముల ప్రవచన కాలమునకు కచ్చితమైన మధ్యములో స్థానపరచెను; ఇందువలన లేవీయకాండము ఇరవై ఆరవ అధ్యాయమందలి "ఏడు సమయములు" క్రీస్తు సిలువచేత స్థాపింపబడి నిలుపబడినవని తెలియజేయబడుచున్నది. సోదరి వైట్ బోధించునట్లు—హబక్కూకు యొక్క పవిత్ర పట్టికలు రెండూ, అనగా 1843 మరియు 1850 చార్టులు, పట్టికల యథార్థ మధ్యమందే ఆ రెండు వేల ఐదు వందల ఇరవై సంవత్సరాల ప్రవచనమును కలిగియున్నవని, మరియు రెండూ ఆ చిత్రణలో సిలువను "dead center"లోనే కలిగియున్నవని—ఇది యాదృచ్ఛికము కాదు.

ఏడు సంఘాలలో ప్రతి దాని చరిత్ర మిల్లరైట్ చరిత్రలోను, అలాగే మన చరిత్రలోను పునరావృతమవుతుందని చెప్పే సూత్రంతో పాటు, ప్రారంభ ఆడ్వెంటిజం అంగీకరించిన ఇంకో ముఖ్యమైన సూత్రం ఉంది. ఆ సూత్రం ప్రకారం, అదే చరిత్రకు సంబంధించిన ‘అంతర్గత’ మరియు ‘బాహ్య’ ప్రవచన రేఖలను సత్యాన్ని ప్రకటించుటకై పవిత్రాత్మ వినియోగిస్తాడు. దీనిని మిల్లర్ గ్రహించి నేరుగా బోధించాడు. ప్రకటన గ్రంథంలోని ఏడు ముద్రలు సంఘాలకు సమాంతరమైన చరిత్రను ప్రతినిధ్యం వహిస్తాయని ఆయన సముచితంగా బోధించాడు; అయితే ఆ సమాంతర చిత్రణలో, ముద్రలు అదే చరిత్రకు సంబంధించిన బాహ్య సత్యాన్ని, సంఘాలు అంతర్గత సత్యాన్ని ప్రతినిధ్యం వహిస్తాయి. ఉరియా స్మిత్ కూడా ఈ సూత్రాన్ని ప్రస్తావించి, ‘అంతర్గత’ మరియు ‘బాహ్య’ అనే పదాలను వినియోగించాడు; రెండు సమాంతర రేఖలను వ్యక్తపరచడానికి అవే ఉత్తమమైన విధమని నాకు అనిపిస్తుంది.

ఇప్పుడు ఏడు సంఘముల విషయమై మన పరిశీలనను ఆరంభించుదము. మొదటి రెండు సంఘములు, అలాగే మూడవది మరియు నాల్గవది, "కారణ–ఫలిత" సంబంధమును కలిగినవని గుర్తించుట ముఖ్యం; కాబట్టి అవి కలసి పరిశీలింపబడవలెను. స్మిర్నా రోము చేత హింసితులైనవారిని ప్రతినిధించే సంఘము; ఎఫెసు సర్వలోకమంతటికి సువార్తను తీసికొని వెళ్లిన సంఘమై యుండెను.

ఎఫెసులోని సంఘం, "క్రీస్తు యేసునందు దైవభక్తిగా" జీవించిన ప్రారంభ క్రైస్తవ సంఘాన్ని ప్రతినిధిగా నిలిచింది; ఆ "క్రీస్తు యేసునందు దైవభక్తిగా జీవించుట" అనేది ఎల్లప్పుడూ ఒక "ప్రభావం"ను కలుగజేసే "కారణం".

ఎఫెసు సంఘపు దైవభక్తి స్మిర్నా సంఘం సూచించే హింసకు దారితీసింది. ఈ రెండు సంఘాలు కారణ–ఫల సంబంధాన్ని ప్రతినిధిత్వం వహిస్తున్నాయి, మరియు ఫలితమునకు ముందు కారణము తప్పనిసరిగా ఉండాలి. ఆదివారపు చట్ట సంక్షోభంలోని హింస, సోదరి వైట్ “ప్రాథమిక దైవభక్తి” అని పిలిచే దాని ఒక ఆవిర్భావం చేత ప్రేరేపించబడుతుంది. అది గతము గాని ప్రాథమిక చరిత్రలలో గాని దృష్టాంతముగా చూపబడిన దైవభక్తి.

'చివరి దినముల' యొక్క 'అర్ధరాత్రి కేక' అనేది ఆ వాక్యభాగంలో గుర్తించబడిన 'ప్రాథమిక దైవభక్తి' యొక్క పునరుజ్జీవం. అది ఒక సంఘంలో కాదు, ఒక ఉద్యమంలో సంభవించే పునరుజ్జీవం. ఆ పునరుజ్జీవాన్ని వర్ణించుటకు సహోదరి వైట్ వినియోగించినది 'అపొస్తలుల కాలము' యొక్క చరిత్ర; దానికి ప్రతినిధిగా ఎఫెసు సంఘము నిలుస్తుంది. ఆ పునరుజ్జీవం 'పీడన'ను కలిగిస్తుంది.

తదుపరి భాగంలో పేర్కొన్న "భూమిపై క్రీస్తు జీవితం" ఎఫెసు సంఘము ఆరంభాన్ని ప్రతినిధ్యం చేస్తుంది; కాని అదే లోకాంతంలో లవోదిక్యీయ అడ్వెంటిజం చరిత్రను కూడా రూపకంగా సూచిస్తుంది.

ఎఫెసు సూచించే అనుభవం, లవోదిక్యా సూచించే అనుభవముతో సమకాలికంగానే జరుగుతుంది. కుతర్కప్రియ యూదులే ప్రాచీన ఇశ్రాయేలులోని లవోదికీయులు; క్రీస్తు మరియు ఆయన శిష్యులు ఆధునిక ఇశ్రాయేలులోని ఎఫెసీయులు. యోహాను స్నానికుడు ఎఫెసు సంఘమును పరిచయం చేసెను; మరియు అతడు "చివరి దినములలో" ఉండే, తమను యూదులమని చెప్పుకొనుగాని యూదులు కాని లవోదికీయులచేత వ్యతిరేకింపబడుచున్న సంఘమును ప్రతినిధించుచున్నాడు.

ఎఫెసు "కారణము", స్మిర్నా "పర్యవసానము". పెర్గాము మరియు త్యాతిరా కూడా కారణ-పర్యవసాన సంబంధాన్ని ప్రాతినిధ్యం వహిస్తాయి. పెర్గాము క్రైస్తవత్వాన్ని హేతెనత్వముతో మేళవించి దానిని భ్రష్టపరిచిన రాజీపరమైన సంఘము. హేతెనత్వములోని విగ్రహారాధన తన పరిధులలో సహ-అస్తిత్వం సాధ్యమని అనే అభ్యుపగమాన్ని క్రైస్తవ సంఘము అంగీకరించినప్పుడు అది పతనమైంది. చక్రవర్తి కాన్స్టాంటైన్ ఆ రాజీభరిత చరిత్రకు ప్రతీకము; పాపసీ ప్రత్యక్షమగుటకు ముందుగానే సత్యక్రైస్తవత్వమునుండి అపస్థాసిని కలుగజేయుటయే ఆయన ప్రవక్తీయ పాత్ర.

పెర్గముము సంఘము "కారణము", త్యాతీరా "పరిణామము" అయింది. ప్రవక్త దానియేలు తరచుగా పేగనిజము పోపాధికారవాదమునకు దారివిడిచిన చరిత్రను వివరిస్తాడు, మరియు పౌలు గుర్తించి పేర్కొన్న, పోపు పీఠాధికార స్థాపనకు పూర్వమే సంభవించిన విశ్వాసభ్రంశము దానియేలు పదకొండవ అధ్యాయములో ప్రస్తావించబడుతుంది.

పాపసీ అధికారము చరిత్రలో వెల్లడికాకమునుపే చ్యుతమైపోయిన రాజీకి దిగిన సంఘమును, దానియేలు “పరిశుద్ధ ఒడంబడికను విడిచివేసినవారు”గా ప్రతినిధీకరించెను. వారు ఆ ఒడంబడికను విడిచిన తరువాత, దానియేలు “శూన్యపరచు హీనకార్యము”గా ప్రతినిధీకరించిన పాపసీ భూమియొక్క సింహాసనముపై స్థాపించబడెను. “దానియేలు పదకొండవ అధ్యాయంలోని ప్రవచనం దాని సంపూర్ణ నెరవేర్పుకు దాదాపు చేరింది”ని తెలియజేయుచున్నప్పుడు, సోదరి వైట్ దానియేలు పదకొండవ అధ్యాయములోని చివరి ఆరు వచనాలను గుర్తించెను. ఆ చివరి ఆరు వచనాలే దానియేలు పదకొండవ అధ్యాయపు తుద నెరవేర్పు; ఇంకా ఆ తుద వచనములచేత ప్రతినిధీకరింపబడిన చరిత్ర దానియేలు 11:30–36లో పూర్వరూపంగా సూచింపబడినదని ఆమె బోధిస్తుంది; అది పెర్గమోను మరియు త్యాతీరా ద్వారా ప్రతినిధీకరింపబడిన చారిత్రక “కారణ–ఫల” సంబంధాన్ని గుర్తించును.

పెర్గమోసు మరియు త్యాతీరా యొక్క కారణ-ఫలిత సంబంధం, అలాగే ఎఫెసు మరియు స్మిర్నా యొక్క కారణ-ఫలిత సంబంధం, అంత్యకాలములలో పునరావృతమగును. అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాల ప్రొటెస్టెంట్లు, పెర్గమోసుతో సూచింపబడినట్లుగా, విగ్రహారాధనతో రాజీపడుదురు (విగ్రహారాధన యొక్క ప్రధాన లక్షణం సూర్యారాధనే); మరియు వారు మతవిముఖతకు లోనైనప్పుడు, పాపపురుషుడు తిరిగి ప్రవచనరీతిగా ప్రత్యక్షింపబడునట్లు మార్గము సిద్ధమగును. మతవిముఖతయు పాపత్వాన్ని సింహాసనముపై స్థాపించుటయు పునరావృతమయ్యుచుండగా, దేవుడు ఏకకాలమునే ఎఫెసుతో నిదర్శింపబడిన సంఘమును లేపి, దానియేలు గ్రంథము మరియు ప్రకటన గ్రంథముల సందేశమును లోకమంతటికి తీసికొనిపోవునట్లు చేయును; అలాగే స్మిర్నా చేత సూచింపబడిన హింస పునరావృతమగును.

ప్రకటన గ్రంథంలోని తొలి నాలుగు ముద్రలు, తొలి నాలుగు సంఘాలు ప్రతినిధ్యం వహించే అంతర్గత సత్యశ్రేణికి సమాంతరంగా సాగే బాహ్య సత్యశ్రేణిగా ఉన్నాయనే సత్యాన్ని మనము పరిశీలించిన తరువాత, నేను చివరి మూడు సంఘాలను పరిశీలించెదను. ఇప్పటికే గమనించినట్లుగా, యూరియా స్మిత్ దీనిని ఈ విధంగా పేర్కొంటారు:

మేము చూపించియున్నాము యేమనగా, మొదటి నాలుగు సమాజములు రెండు 'కారణ–ఫలిత' సంబంధాలను ప్రతినిధీకరించుచు, అవి 'అంత్యదినములలో' పునరావృతమగును. ఆద్వెంటిజము పూర్వగాములను ప్రాతిపదికగా తీసుకొని, అయితే మరింత ముఖ్యముగా దేవుని వాక్యాధికారమును ఆధారముగా చేసుకొని, సమాజముని ఆ నాలుగు అంతర్గత చరిత్రలకు మొదటి నాలుగు ముద్రలచే ప్రతినిధీకరించబడిన సమాంతరమైన ఒక బాహ్య చరిత్ర ఉండవలెనని తేలుచున్నది. మొదటి మరియు రెండవ ముద్రలు ఎఫెసు, స్మిర్నాల యే లక్షణములను ప్రతిధ్వనింపజేయుచున్నవి; కాని క్రైస్తవమును లోకమంతటికి మోసికొనిపోవుటయొక్క కార్యమును సూచించుటకు తెల్ల గుఱ్ఱమును ఉపయోగించుచున్నవి. ఆ తెల్ల గుఱ్ఱము సమాజముని బాహ్య కార్యమును సూచించును; మరియు రెండవ ముద్ర స్మిర్నాకు సంబంధించిన రక్తపాతమును ఎర్ర గుఱ్ఱముతో ప్రతినిధీకరించును.

ప్రకటన గ్రంథములోని మొదటి నాలుగు ముద్రలలో చిహ్నింపబడిన నాలుగు గుర్రాలను నేరుగా గుర్తించు కొన్ని వచనభాగాలు జెకర్యా గ్రంథములో కలవు. వాటిలో ఒకదానిలో, పదవ అధ్యాయములో, అనంతర వర్షము కుమ్మరించబడినప్పుడు, దేవుని "గృహము" అయిన "యూదా మంద" "యుద్ధమందు తన శోభన గుర్రముగా" మార్చబడునని జెకర్యా స్పష్టపరచుచున్నాడు.

పెంటెకోస్తు నాడు పరిశుద్ధాత్మ కుమ్మరింప, ఇప్పుడు కురుస్తున్న పిదపివానకు ప్రతిరూపమని ఎలెన్ వైట్ పునఃపునః పేర్కొంటారు. పెంటెకోస్తులో లోకమునికై నెరవేర్చబడిన కార్యము ఎఫెసు సంఘముచే ప్రతినిధీకరించబడుతుంది; అలాగే స్మిర్నా సంఘముచే ప్రతినిధీకరించబడిన హింసను ఎఫెసు కలుగజేస్తుంది; ఆ హింసను యోహాను రెండవ ముద్రయందలి "ఎర్ర గుర్రము"గా సూచిస్తాడు. మొదటి రెండు ముద్రలు మొదటి రెండు సంఘాలకు సమాంతరంగా ఉండి, పిదపివాన కుమ్మరించబడుచున్న "అంత్యదినాలను" అవి చిత్రిస్తాయి.

ప్రవచనా ఆత్మ కూడా మూడవ ముద్ర ముగింపుని, నాలుగవ ముద్ర ఆరంభాన్ని రెండింటినీ ఎంపికచేసి, ఆ విధంగా (కారణ–ఫలిత సంబంధం) వాటిని పరస్పరంగా అనుసంధానిస్తుంది; అలా చేయుచూ, చూపబడిన ఆ చరిత్రను తన కాలములోను మరియు "చివరి దినములు"లోను ఉనికిలో ఉన్నదిగా స్థానపరుస్తుంది.

సహోదరి వైట్ యొక్క వ్యక్తిగత చరిత్రలో (1898లో లిఖితమైనది), పాపాధికారము మళ్లీ సింహాసనారూఢమగుటకు మార్గం సిద్ధం చేసే రాజీ ధోరణి యొక్క ఆత్మ ఇప్పటికే సజీవముగా, సమృద్ధిగా ఉండెను; ఎందుకనగా, 1844 వసంతంలో మొదటి దూతవార్తను తిరస్కరించుటతో ఆరంభమైన ప్రొటెస్టాంటు మతంలోని అపస్థానం, (1863 నాటికే) ప్రొటెస్టాంటు అడ్వెంటిజము అనే కొమ్ములోకి చొరబడుటను ఇప్పటికే ఆరంభించియుండెను.

మూడవ ముద్రలో పర్గముని రాజీ “జంట” త్రాసులుగా ప్రతినిధీకరించబడెను. కొలిచుటకు రెండు త్రాసులు అన్యాయ కొలతను సూచించును. మూడవ ముద్ర “మరణము” యొక్క “పాండుర వర్ణముగల గుర్రము”చేత ప్రతినిధీకరించబడిన నాలుగవ ముద్రకు దారితీయును; దాంతో అంధకార యుగములలో పాపత్వముచేత మిలియన్ల సంఖ్యలో సంభవించిన హత్యను సూచించుచున్నది. పాపత్వపు పాండుర గుర్రమును అనుసరించేది “నరకము.” మూడవ మరియు నాల్గవ ముద్రల చరిత్రలు పర్గము మరియు తుయతీరా సంఘాల చరిత్రలతో సమాంతరించుచున్నవి. కాన్స్టాంటైన్ యొక్క రాజీ దశలవారీగా సాగిన కార్యమై యుండెను; కాబట్టి “అధర్మముని రహస్యము ఇప్పటికే పనిచేయుచున్నది”ని పౌలు చెప్పిన కాలములోనూ యున్నట్లే, రాజీభావమనే ఆత్మ సిస్టర్ వైట్ యొక్క వ్యక్తిగత చరిత్రలో అప్పటికే క్రియాశీలమై యుండెను. పాపత్వపు సింహాసనారోహణమునకు పూర్వముగా సంభవించు మతచ్యుతి ఎల్లప్పుడును దశలవారీగా పరిణమించు చరిత్రయే, మరియు “చరిత్ర పునరావృతమగును. జరిగినది మళ్లీ జరుగును.”

జేమ్స్ వైట్ ఏడు సంఘములలోను, ఏడు ముద్రలలోను మరొక ప్రవచనా అసాధారణతను గుర్తించాడు. ఆయన మొదటి నాలుగు సంఘములు మరియు చివరి మూడు సంఘముల మధ్య ఉద్దేశ్యపూర్వక విభజనను గుర్తించాడు; అలాగే, ఇదే ప్రతిభాసం మొదటి నాలుగు ముద్రలు మరియు చివరి మూడు ముద్రల మధ్య కూడా ఉన్నదని మరలా గుర్తించాడు.

జేమ్స్ వైట్ అదే నమూనా కాహళములలోను ఉన్నదనే విషయాన్ని పొందుపరచలేదు; అయినప్పటికీ అది ఉన్నదే. మొదటి నాలుగు కాహళములు కాహళములే, అయితే చివరి మూడు కాహళములు మూడు అపాయములు. క్రీ.శ. 321లో కాన్స్టాంటైన్ ప్రవేశపెట్టిన ఆదివార చట్టమునకు గాను విగ్రహారాధక రోముపై దేవుని తీర్పును మొదటి నాలుగు కాహళములు సూచిస్తాయి; మూడు కాహళ అపాయములు ఇస్లాంను సూచిస్తాయి. మొదటి రెండు కాహళ అపాయములు, 538లో అది జారీ చేసిన ఆదివార చట్టమునకు గాను పాపత్వాధీన రోముపై వెలువడిన తీర్పులు; మూడవ కాహళ అపాయం అత్యంత సమీప భవిష్యత్తులో రానున్న ఆదివార చట్ట సంక్షోభమునకు సంబంధించినది.

మిల్లరైట్ కాలంలో ఉన్న మూడు సమకాలీన సంఘాలను వివరించడానికి, జోసెఫ్ బేట్స్, చివరి మూడు సంఘాలపై పురోదుగాముల అవగాహనను ఏకైక ప్రతీకగా వినియోగించాడు. ఆ పాఠ్యంలో ఉన్న అన్ని ఉద్ఘాటనలు బేట్స్ చేనే అందించబడినవి.

మిల్లరైట్ చరిత్రలో, సార్దిస్ అనేది బ్రతికియున్నదని పేరుగల సంఘము; అయితే అది మృతమై యుండెను.

దేవుని ప్రజలకు ఎల్లప్పుడూ ఒక నామముంటుంది. ఎఫెసు నుండి పెర్గమోను వరకు సాగిన చరిత్రకాలములో వారి నామము క్రైస్తవులు. పాపాధిపత్య కాలములో వారి నామము అరణ్యంలోనున్న సంఘము. ఉదయతారగా పేర్కొనబడిన జాన్ వైక్లిఫ్ ఆవిర్భావం నుంచీ వారి నామము ప్రొటెస్టెంట్లు. అంత్యకాలములో, 1798లో, ప్రొటెస్టెంట్లు రోమన్ కతోలిక సంఘముతో తిరిగి సంఘసహవాసములోకి ప్రవేశించుటను అప్పటికే ఆరంభించిరి. ఆ తరువాత అవసరమాయినది ఒక్కటే—తాము ప్రకటించుకున్న నామము ఉన్నప్పటికిని, వారు ఇక ఎన్నికైన సంఘము కాదని వెల్లడింపజేయు ఒక పరీక్ష. 1844 వసంతకాలమున వారు, క్రీస్తు నిబంధన నామమును వహించిన సంఘము ఇక తాముకాదని వెల్లడించు పరీక్షను చేరుకొనిరి. ఈ విషయమునకు అత్యంత విశదమైన రెండవ సాక్ష్యమును ఏలీయా కథ సమకూర్చుతుంది. వారు తమ నిజ స్వభావమును బహిర్గతపరచినప్పుడు, ఆ ఆరంభ దశలోనే మిల్లర్ వాదులకు, ప్రొటెస్టెంట్లు తాము బాబిలోను కుమార్తెలైపోయినదని ప్రదర్శించిన విషయమును గుర్తించుట క్లిష్టమైయుండెను. అయినను మిల్లర్ వాదులు తుదకు అచ్చటే ఆ కార్యమును చేసిరి; రెండవ దూతుని సందేశము నెరవేర్చబడునట్లు, ఆ పతిత సంఘములనుండి ఆత్మలను బయటకు పిలువడమును ఆరంభించిరి. అటుపిమ్మట మిల్లర్ వాదులే తమ స్వ స్వభావములను బహిర్గతపరచవలసినట్లు ఒక పరీక్షా ప్రక్రియ కలిగెను. వారు ఫిలదెల్ఫీయులా, లేక లయొదికేయులా?

ఫిలడెల్ఫీయులు అత్యంత పరిశుద్ధ స్థలములోనికి ప్రవేశించిన క్రీస్తును అనుసరించారు; అలా చేయుటకు నిరాకరించిన మిల్లరైట్లు లయొదికేయుల స్వభావాన్ని ప్రకటించారు. దీనివలన, ఒకే చరిత్రకు సమకాలీనులైన మూడు సంఘములుగా బేట్స్ గారి గుర్తింపుకు తార్కిక ఆధారం మనకు స్పష్టమవుతుంది. ఆ చరిత్ర పది కన్యల ఉపమానపు ప్రవచన నిర్మాణములో నెరవేరింది; అది అక్షరాలా నెరవేరియున్నదనీ, అక్షరాలా నెరవేరబోవునదనీ దివ్యప్రేరణ మనకు తెలియజేస్తోంది.

చివరి మూడు సంఘములు మిల్లరైట్ ఉద్యమముతో సంబంధించి ఈ విధంగా ప్రతినిధిస్తాయి: ఉద్యమము వెలుపలివారు సార్దిస్‌గా, ఉద్యమములోనివారు ఫిలదెల్పియా లేదా లవోదిక్యాగా. ఆ మూడు సంఘములు ప్రకటన గ్రంథము మూడవ అధ్యాయములో పేర్కొనబడ్డాయి; మొదటి నాలుగు సంఘములు రెండవ అధ్యాయములో ఉన్నాయి. కాబట్టి, సహోదరి వైట్ ప్రకటన గ్రంథము మూడవ అధ్యాయపు చరిత్రను సూచించినప్పుడు, ఆమె జోసెఫ్ బేట్స్ ఇప్పుడే గుర్తించిన అదే సంఘములను గుర్తిస్తున్నది.

మిల్లరైట్ చరిత్రలోని సమకాలీన మూడు సంఘాలు అడ్వెంటిజం యొక్క అంత్యదశలో మళ్లీ పునరావృతమవుతాయి. జోసెఫ్ బేట్స్ మిల్లరైట్ కాలపు గతిశీలతలను వివేచించుచు, సర్దు సంఘాన్ని ‘బాబులోను కుమార్తెలు’గా గుర్తించాడు; ఇదే రెండవ దూత సందేశం లక్ష్యసమూహం. ఆయన 1844 అక్టోబర్ 22న క్రీస్తును అనుసరించి అత్యంత పరిశుద్ధ స్థలములోనికి ప్రవేశించిన చిన్న మంద మరియు పరిశుద్ధ స్థలము నుండి బయటకు కదలుటకు నిరాకరించినవారి మధ్యనున్న పోరాటాన్ని ఉద్దేశించి ప్రస్తావించాడు. వారు స్వీకరించిన అంధకారము నుండి లవోదిక్యులను బయటకు పిలుచుటకు ఆయన యత్నించెను, మరియు వారి లవోదిక్య అంధత్వములో కనీసం కొంత భాగము, విలియం మిల్లర్ లవోదిక్య ఉద్యమములో నాయకస్థానము స్వీకరించిన వాస్తవం వలన కలిగినదే. ఇదే పోరాటము ఫిలడెల్ఫియా సంఘానికి పంపబడిన సందేశములో గుర్తింపబడింది.

ఒక ఆధ్యాత్మిక సంక్షోభము ఎల్లప్పుడును ఆరాధకుల రెండు వర్గములను పుట్టించును; మహా నిరాశలో జరిగినట్టే. వారు రోమునకు తిరిగి అధికారికముగా రోము కుమార్తెయైయినందున, సార్దీసు నుండి ప్రొటెస్టాంటిజము యొక్క వస్త్రము ఇటివలే తీసికొనబడెను. ఆ వస్త్రము తరువాత మిల్లరైట్ ఆడ్వెంటిజముదగ్గర నుండెను; అయితే త్వరలోనే వచ్చిన ఒక పరీక్ష, తాము చిన్న మందమని ప్రకటించుకొనిన రెండు వర్గములను ఉత్పత్తి చేసెను, ఒక నిజమైన మంద, మరియొక కృత్రిమ మంద. క్రీస్తును అత్యంత పరిశుద్ధ స్థలములోనికి అనుసరించిన చిన్న మందకు బేట్స్ ప్రతినిధియైయుండెను. తన పోరాటము చిన్న మందమని ప్రకటించుకొనిన లవొదికయులతో నుండెను. ఫిలదెల్ఫియా సంఘానికి చెందినవాడిగా, దేవుని ప్రజలమని ప్రకటించుకొనిన గాని అబద్ధమాడి యూదులు కాని ఒక సమూహమైన శాతానుని సభతోనే బేట్స్ యొక్క పోరాటము గలదైయుండెను.

ఆడ్వెంటిజము ముగింపునందు ఆ ఉపమానం చివరి సారిగా నెరవేరినప్పుడు, 1989లోని కాలాంత్యమందు దాటివేయబడిన ఎన్నుకోబడిన ఒడంబడిక ప్రజలు ఉంటారు; క్రీస్తు జననమున యూదుల నాయకత్వము దాటివేయబడినట్లే, ఆ క్రీస్తు జననము ఆ ప్రవచన చరిత్రలో కాలాంత్యమును సూచించుచున్నది. క్రీస్తు చరిత్ర యెరూషలేములో విజయోత్సవ ప్రవేశమునకు చేరినప్పుడు, మిల్లరైట్ కాలములోని మధ్యరాత్రి కేక చరిత్ర ప్రతిరూపింపబడెను. ప్రేరణ సిలువ యొక్క మార్గసూచికను 1844 యొక్క మహా నిరాశతో పునఃపునః సరిపోల్చుచున్నది. యూదా ఇస్కరియోతు క్రీస్తు చరిత్రలోని లవోదికేయులను సూచించుచున్నాడు, అపొస్తలులు ఫిలదెల్ఫీయులే. సిలువ తరువాత మూడున్నర సంవత్సరములపాటు, బేట్స్ ద్వారా ప్రతినిధీకరించబడిన ఫిలదెల్ఫీయులు, శిష్యుడైన యూదా ఇస్కరియోతు ద్వారా సూచించబడిన ఒక పతిత సంఘములోనుండి లవోదికేయులను వెలుపలికి పిలిచుటకు యత్నించారు.

1989లో ముద్ర తీసివేయబడిన వెలుగును మునుపు ఎన్నుకోబడిన నిబంధన ప్రజలు తిరస్కరించి, వారు పక్కకు పెట్టబడిరి. జూలై 18, 2020నాటి మొదటి నిరాశ వచ్చి చేరినప్పుడు, మునుపు అదే ఉద్యమానికి చెందినవారిగా కనిపించిన వారి మధ్య పరీక్షా ప్రక్రియ ఆరంభమాయెను. అయినప్పటికీ, ఒక వర్గం లవోదిక్యులు, మరొక వర్గం ఫిలదెల్ఫీయులు. సిలువకు ముందుగా క్రీస్తును ద్రోహించుటకు యూదా సన్హెద్రిన్‌తో మూడుసార్లు ఒడంబడిక చేసుకున్నట్లే, 2001 సెప్టెంబర్ 11 అనంతర చరిత్రలోని లవోదిక్యులు పశ్చాత్తాపమునకు కలిగిన మూడు అవకాశములను వృథా చేసియుందురు. సమీపంగా రాబోవు ఆదివార చట్ట సమయమున, యూదా చెట్టునుండి వేలాడిన విషయం ఎంత నిస్సందేహమో అట్లే, లవోదిక్యులు ఫిలదెల్ఫీయులనుండి వేరులని అది ప్రత్యక్షమగును. గోధుమలనుండి కలుపు వేరు చేయబడునది కోతకాలమునే. ఆ కోతకాలమునకు మనము వేగంగా సమీపిస్తున్నాము.

ఈ సత్యాలు గుర్తించబడేది, ‘సత్యం’ను వెలికితీసి స్థాపించగల ఏకైక బైబిలీయ విధానశాస్త్రం ‘చరిత్రవాదం’ మాత్రమే అని మనము గ్రహించుటకు సిద్ధపడినప్పుడే. యథార్థ విధానశాస్త్రం ప్రెటరిజం, భవిష్యవాదం, డిస్పెన్సేషనలిజం, వోక్-ఇజం, వ్యాకరణ సంబంధ నైపుణ్యం గానీ చారిత్రక నైపుణ్యం గానీ, లేదా అనేక శైతానిక నకిలీ ప్రతిరూపాల ఏ విధ భేదమునూ కాదు. జీన్-జాక్ రూస్సో అనే పదిహేడవ శతాబ్దపు తత్త్వవేత్తకు ఆపాదించబడిన, సాధారణంగా ప్రసిద్ధిగాంచిన ఒక సూక్తి ఉంది; అది అనేక విధాలుగా పునర్వ్యక్తీకరించబడినప్పటికీ, ఆ ఆలోచన యొక్క సారం ఇలా: “తప్పుకు అనేక మూలాలు ఉన్నాయి, కానీ సత్యానికి ఒక్కటే.” ‘సత్యం’ అనేది, ఎండిన నేలలోనుండి మొలిచిన వేరువలె ఉండే ఆల్ఫా మరియు ఒమెగా.

ప్రస్తుతం మనము పంచుకుంటున్న సత్యాలు, చరిత్ర అంతటా సత్యవికాసం ప్రగతిశీలంగా కొనసాగుతుందనే సందర్భంలో గుర్తింపబడవలెను; అంతకన్నా ముఖ్యముగా, సత్యము గురించిన మన అవగాహనను ఆల్ఫా మరియు ఒమేగా అనే సందర్భంలో—అదే యేసు ఒక విషయపు అంత్యాన్ని దాని ఆరంభముతో ఐక్యంగా నిర్ధారించిన సందర్భంలో—స్థానపరచవలెను.

నాలుగవ సంఘము త్యాతీరా; ఇది బైబిల్ ప్రవచనంలోని ఐదవ రాజ్యముగా పాపసత్వము పరిపాలించిన కాలాన్ని ప్రతినిధ్యం చేస్తుంది; అదే కాలము అరణ్యంలోనున్న సంఘము బంధనంలో ఉన్న కాలము. ఆధ్యాత్మిక బాబులోనిచేత ఆధ్యాత్మిక ఇశ్రాయేలు వెయ్యి రెండువందల అరవై సంవత్సరములు బంధింపబడినది ప్రతిరూపము; దానికి రూపము సాక్షాత్ బాబులోనులో సాక్షాత్ ఇశ్రాయేలు డెబ్బై సంవత్సరములు బంధింపబడినదే.

బబులోనులోని డెబ్బై సంవత్సరాల బంధత్వము త్యాతీరా సంఘముచేత సంకేతీకరించబడుతుంది. పెర్గమోను ద్వారా సంకేతీకరింపబడిన కారణము వలన ఉత్పన్నమైన ఫలితమే త్యాతీరా సంఘము. విగ్రహారాధనను క్రైస్తవ ధర్మముతో మిళితపరిచిన చక్రవర్తి కాన్స్టాంటైన్ ద్వారా పెర్గమోను సంకేతీకరించబడుతుంది. ఆయన విగ్రహారాధనకు సంకేతము సూర్యారాధనే. త్యాతీరా సూచించే ఆ డెబ్బై సంవత్సరాల కొరకు ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు చెరలోనికి తీసికొనిపోబడుటకు శాస్త్రోక్తమైన కారణము, వారి రాజులు దేవుని వాక్యమునకు ప్రత్యక్ష తిరుగుబాటుగా తమ చుట్టుపక్కలనున్న విగ్రహారాధక జాతులతో సంబంధబాంధవ్యములు మరియు కూటములు కుదుర్చుకొనిరని విషయమే. దేవుడు చుట్టుపక్కలనున్న అన్యజాతులతో మిళితముకాకూడదని ఇశ్రాయేలును పునఃపునః హెచ్చరించాడు. ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు సంరక్షకులుగా నియోజింపబడిన దశాజ్ఞలే విగ్రహారాధనను స్పష్టముగా నిషేధించుచున్నవి. హోరేబు పర్వతంలోని గుహయందు ప్రభువు మోషే యొద్దుగా దాటి తన స్వభావమును వెల్లడించినప్పుడు, మనము సూచిస్తున్న అదే హెచ్చరికను ఆయన రెండుసార్లు చేర్చెను.

ఈ వచన భాగములోనే దేవుడు ప్రాచీన ఇశ్రాయేలును రెండుసార్లు హెచ్చరించాడు; వారి చుట్టూ ఉన్న విగ్రహారాధక జనములతో ఏ ఒడంబడికలును చేసికొనకూడదని ప్రాచీన ఇశ్రాయేలుకు ఇచ్చిన ఆజ్ఞ గురించి బైబిలులో మరెన్నో సాక్ష్యములు కూడ ఉన్నాయి. ఆ రాజీలు దేవునినీ ఆయన దైవపాలననూ ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు తిరస్కరించుటతో ఆరంభమయ్యాయి. వారు రాజును కోరగా దేవుడు వారికి రాజును అనుమతించాడు; ఆ దశనుంచి, రాజులలో చాలా మంది, ముఖ్యముగా ఉత్తర పది గోత్రాల ప్రతీ రాజు, అదే ఆజ్ఞను నిర్లక్ష్యపరిచారు. ఇశ్రాయేలు చుట్టుపక్కలున్న విగ్రహారాధక జనములనుండి వేరుగా ప్రత్యేకులై ఉండవలెనని నిర్దేశించిన ఆ సిద్ధాంతము తిరస్కరించబడింది; తరువాత కాన్స్టాంటిన్ చిహ్నముగా నిలిచిన ఆ రాజీద్వారా ఆ తిరస్కారమే స్పష్టమైంది. పెర్గమోను మరియు కాన్స్టాంటిన్ దేవుని సంఘములో విగ్రహారాధనను ప్రవేశపెట్టిన ఇశ్రాయేలు రాజుల తిరుగుబాటును సూచిస్తాయి. రాజు సౌలుతో ప్రారంభమైన అపస్థాస్యం, ఆధ్యాత్మిక బాబెలులో చెరలో పడుటకు దారితీసిన క్రైస్తవ సంఘపు అపస్థాస్యానికి రూపకమైంది. రాజు సౌలు నుండి బాబెలు చెరవరకు సాగిన పవిత్ర చరిత్ర పెర్గమోను సంఘముచేత సంకేతీకరించబడింది. తదనంతరముగా వచ్చిన డెబ్బై సంవత్సరాల చెర తుయాతీరా సంఘమే.

ఎఫెసు వాగ్దాన దేశమును జయించుటకై ముందుకు సాగుచున్న సంఘమును సూచిస్తుంది. ఎఫెసు మోషే కాలమును మరియు ఈగుప్తు దాస్యమునుండి ఇశ్రాయేలు విమోచనమును సూచిస్తుంది.

ఐగుప్తుదేశము నుండి జరిగిన విమోచనముచేత ప్రతినిధీకరించబడిన చరిత్ర అంత్యదినములలో పునరావృతమవుతుంది. అందువలన అది మిల్లరైట్ చరిత్రలోను పునరావృతమైంది. అందుకనే మిల్లరైట్ చరిత్రను వివరిస్తూ సోదరి వైట్ ఆ చరిత్రను పదేపదే సూచిస్తారు. ఆమె 1844లో జరిగిన మహా నిరాశను, ఎర్ర సముద్రం ఎదుట నిలిచిన హెబ్రీయులకు వెనుకనుండి ఫరో యొక్క సైన్యం సమీపించుచుండగా కలిగిన నిరాశతో అన్వయింపజేస్తుంది. ఆమె ఐగుప్తు నుండి విమోచన చరిత్రను క్రీస్తు కాలముతోను అనుసంధానిస్తుంది; ఈ విధంగా, శిలువయొద్ద శిష్యులకు కలిగిన నిరాశ, ఎర్ర సముద్రం యొద్దని నిరాశచేత పూర్వరూపముగా సూచించబడెను; అదే నిరాశ 1844 మహా నిరాశను కూడ పూర్వరూపముగా సూచించింది. శిలువయొద్దని నిరాశ ఎఫెసు సంఘపు ఆరంభాన్ని ప్రతినిధీకరించింది. పురాతన ఇశ్రాయేలు ఆరంభకాలమందలి మోషే యుగం ఎఫెసు సంఘముచేత ప్రతినిధీకరించబడెను; ఇదే ఎఫెసు సంఘము క్రీస్తు కాలమున ఆధునిక ఇశ్రాయేలు ఆరంభాన్నికూడా పూర్వరూపముగా సూచించింది. ఈ రెండు చరిత్రలును ఎఫెసు సంఘమే ప్రతినిధీకరిస్తుంది. ఇక్కడ మనము నిర్ధారించుచున్న సత్యములు అనేక సంవత్సరములుగా ఫ్యూచర్ ఫర్ అమెరికా ద్వారా ప్రజాముఖంగా తరచుగా ప్రదర్శించబడినవి; కనుక నేను ఇక్కడ సంక్షిప్త అవలోకనమాత్రమే అందిస్తున్నాను.

క్రీస్తుయొక్క చరిత్రలో, పూర్వ ఒడంబడికయందలి ఎన్నుకోబడిన ప్రజలు పక్కన పెట్టబడుతున్న సందర్భంలో, లేవనెత్తబడుచున్న నూతన ఒడంబడిక ప్రజల ఆరంభమును మనము గమనిస్తాము. క్రీస్తుయొక్క చరిత్ర ప్రాచీన ఇశ్రాయేలుకు సమాప్తి; అలాగే, ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు ఆరంభమందు, ఐగుప్తు నుండి విమోచనపు చరిత్రలోను, నూతన ఒడంబడిక ప్రజల కొరకు పూర్వముగా ఎన్నుకోబడిన ఒడంబడిక ప్రజలు పక్కన పెట్టబడ్డారు.

క్రీస్తు చరిత్రలో, పూర్వపు ఎన్నికిత ప్రజలు యెరూషలేము విధ్వంసంతో క్రీ.శ. 70లో తమ అంతిమ ముగింపుకు చేరుకున్నారు. ఆదిలో, మోషే కాలంలో, పూర్వపు ఎన్నికిత ప్రజలు నలభై సంవత్సరాల కాలంలో అరణ్యంలో అంతమయ్యారు; యెహోషువా మరియు కాలేబులు వాగ్దాన దేశానికి సందేశాన్ని తీసుకువెళ్లుటకు నియతులైన నూతన ఎన్నికిత ప్రజల ప్రతినిధులయ్యారు, ఎఫెసీయ సంఘయుగపు అపొస్తలులు సువార్తను లోకమంతటికీ తీసుకెళ్లినట్లే.

ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు యొక్క ఆరంభమును, దాని సమాప్తిని, అలాగే ఆధునిక ఇశ్రాయేలు యొక్క ఆరంభమును—ఈ మూడన్నియు—మునుపటి ఎన్నుకోబడిన ప్రజలనుండి నూతనంగా ఎన్నుకోబడిన ప్రజలవైపు జరిగే మార్పును గుర్తించుచున్నవి. రెండు లేక ముగ్గురి సాక్ష్యముమీద విషయం స్థాపింపబడును; ఈ మూడు సాక్ష్యాలలో ప్రతి ఒక్కటి గత ఎన్నుకోబడిన ప్రజల యొక్క వివాహబంధ విఛేదమును గుర్తించుచున్నది, మరియు ఈ సాక్ష్యములపై ఆది నుండే అంత్యమును తెలియజేయువాడైన ఆల్ఫా మరియు ఓమెగా యొక్క హస్తాక్షరము స్ఫుటముగా నిలిచియున్నది. దేవుడు నూట నలభై నాలుగు వేల మందితో ఒడంబడికలో ప్రవేశించునప్పుడు, మునుపటి ఎన్నుకోబడిన ప్రజలు పక్కన పెట్టబడుదురు. దేవుడు గందరగోళమునకు కర్తయుకాదు; ఆయన ఎప్పటికీ మారడు, ఆయన వాక్యము ఎప్పుడును విఫలమగదు.

ఈగుప్తుదేశము నుండి విమోచనము, అలాగే దేవుడు యెహోషువ ద్వారా సాధించిన విజయములు, ఎఫెసు సంఘముచేత సూచింపబడినవి; అయినప్పటికీ ఎఫెసు తన మొదటి ప్రేమను కోల్పోవలసినదైయుండెను. యెహోషువ తన పితరులతో నిద్రపోయిన తరువాత మరియొక తరము లేచెను; అట్లుగా స్మిర్నా సంఘముచేత సూచింపబడిన కాలము ఆరంభమాయెను. వాగ్దానదేశమునుండి జాతులను వెళ్లగొట్టుటయందు యెహోషువ చేసిన అద్భుత కార్యము సంపూర్ణముగా నెరవేర్చబడలేదు; ఎందుకనగా ప్రజలు తమమీద తాము సంతృప్తిపొందినవారై, యెహోషువకు అప్పగించబడిన కార్యమును విడిచిరి. వారు తమ మొదటి ప్రేమను కోల్పోయిరి. ఇశ్రాయేలు దేవుని తిరస్కరించి, శమూయేలు సౌలును రాజుగా అభిషేకించువరకు ఆ కాలము కొనసాగెను; అట్లా పెర్గమోను సంఘముచే సూచింపబడిన దశ ప్రవేశించెను.

ప్రభువుచేత ఎటువంటి గద్దింపును పొందని రెండు సంఘాలలో స్మిర్నా ఒకటి అయినప్పటికీ, ఆ కాలంలో రక్తసాక్షులైన వారిలో కొందరి ప్రేరణలు దైవిక ప్రేరణలు కాక మానవీయ ప్రేరణలపై ఆధారపడి ఉన్నాయని చరిత్ర సాక్ష్యమిస్తోంది. న్యాయాధిపతుల గ్రంథం యెహోషువుని మరణాన్ని సూచిస్తూ ప్రారంభమవుతుంది; మరియు ఆ గ్రంథంలో న్యాయాధిపతుల చరిత్రను నిర్వచించే ఒక వచనం రెండుసార్లు పునరావృతమవుతుంది. ఆ వచనం రెండోసారి ఉల్లేఖించబడింది గ్రంథపు అంతిమ వచనంలోనే. గ్రంథంలోని మొదటి వచనం యెహోషువుని ముగింపును సూచిస్తుంది; చివరి వచనం ఆ చరిత్రను సంక్షేపిస్తుంది.

స్మిర్నా చరిత్రలో, ఆరంభం నుండి అంతం వరకు, ‘స్వయం’ అనే భావమే కేంద్ర అంశంగా నిలిచింది. వారికి రాజు లేకపోవడం వల్ల, తాము తామే ఇష్టానుసారంగా చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నారు. మార్గదర్శకత్వం లోపించిందనేదే స్మిర్నా చరిత్రలో హాస్కెల్ గుర్తించిన అంశం; అది క్రియాశీలమైన ప్రవచనాత్మ లేకపోవడం ద్వారా ప్రతినిధీకరించబడింది. రెండు చరిత్రలలోను, మార్గదర్శకత్వం లేమి, వ్యక్తి స్వీయ ప్రేరణల ఆధారంగా నిర్ణయాలు తీసుకోబడుటకు ద్వారం తెరిచింది. ఎఫెసు ఐగుప్తు నుండి విమోచనాన్ని సూచిస్తుంది. న్యాయాధిపతుల గ్రంథంలో లిఖితమైన చరిత్రను స్మిర్నా సంఘము ప్రతినిధీకరిస్తుంది. రాజు సౌలు కాలం నుండి బబులోనులోని చెరవరకు గల కాలాన్ని పెర్గాము సంఘము ప్రతినిధీకరిస్తుంది; బబులోనులోని చెరను తువాతీరా సంఘము ప్రతినిధీకరిస్తుంది.

పూర్వగాములు గుర్తించిన ఆ ధోరణికి అనుగుణంగా, సమాజములు, ముద్రలు, కాహళములలో నాలుగు-మూడు విభజన ఉంది, మరియు పురాతన ఇశ్రాయేలుయొక్క చరిత్రలోని ప్రథమ నాలుగు సమాజములు ఈగుప్తు చెరతో ఆరంభమై బాబులోను చెరతో ముగుస్తాయి, ఎందుకనగా ఆల్ఫా మరియు ఒమేగా ఎల్లప్పుడును అంత్యాన్ని ఆరంభముతో గుర్తించును. ఆధునిక ఇశ్రాయేలుయొక్క చరిత్రలోని ప్రథమ నాలుగు సమాజములు యూదులు రోమీయ అధికారమునకు లోబడుటతో ఆరంభమై, ఆధ్యాత్మిక యూదులు ఆధ్యాత్మిక రోముకు వెయ్యి రెండువందల అరవై సంవత్సరములు పాటు లోబడుటతో ముగుస్తాయి.

త్యాతీరాను అనుసరించినది సార్దీస్; త్యాతీరా సూచించిన బాబులోనీయ చెరనుండి వారు బయటకు వచ్చినప్పుడు అది ఆరంభమైంది. సార్దీస్ అనేది బతికియున్నదని నామముగల సంఘము; అయితే బతికియుండలేదు. వారి జీవమునుగూర్చిన ప్రఖ్యాపన అబద్ధమైయుండెను. ఆశ్చర్యకరమేమనగా, ఏడు సంఘములలో నిర్వచనము లేనిది సార్దీస్ అనే పదమే. చరిత్ర మరియు వచనాల సందర్భమును ఆధారంగా చేసుకొని సార్దీస్‌కు నిర్వచనాలు ప్రతిపాదింపబడినవి; అయితే ఆ నామమునకు వ్యుత్పత్తి పరమైన నిర్వచనం లేదు. దానికి నామమున్నది, అయినా లేనట్టే.

బబులోను చెర తరువాత వారు యెరూషలేమును మరియు దేవాలయమును పునర్నిర్మించారు. అప్పుడు వారికి మళ్లీ పేరు కలిగెను; ఏలయనగా దేవుడు తన నామమును యెరూషలేములో ఉంచుదునని వాగ్దానం చేసియున్నాడు. అయితే ఆయన నామము ఆయన స్వభావమును సూచించును; ఆయన స్వీయ సన్నిధి లోపమే, వారు జీవమును సూచించు నామమును కలిగియున్నప్పటికిని, వాస్తవములో జీవమును ఉత్పత్తి చేయు ఆ సన్నిధి వారికి ఇకలేదని బహిర్గతపరచెను. యథార్థముగా వారివద్ద మిగిలినది మాత్రం మాత్రపు స్వీకారమూ కపటాభాసమే.

సార్దిస్‌లోని ఆఖరి స్వరం, ప్రభువుయొక్క గొప్పదైన భయంకరదినము వచ్చుటకుముందు రాబోవు ఏలీయా గురించి వాగ్దానం చేసెను. ప్రాచీన ఇశ్రాయేలుకు యెరూషలేము విధ్వంసమే ప్రభువుయొక్క మహా భయంకర దినమై నుండెను. ఈ కారణంగా, సహోదరి వైట్, క్రీస్తు శకం 70లో యెరూషలేము వినాశనాన్ని, ఏడు అంతిమ పీడలుగా ప్రతినిధీకరింపబడిన ప్రభువుయొక్క ఆ మహా భయంకర దినమునకు ఒక దృష్టాంతంగా సూచించుచున్నారు. ఫిలడెల్ఫియా సంఘము అరణ్యంలో మొఱ్ఱపెట్టిన బాప్తిస్మదాత యోహాను స్వరంతో ఆరంభమై, ఆ విధంగా విలియం మిల్లర్ స్వరానికి ప్రతిరూపమైంది. బాప్తిస్మదాత యోహాను మరియు విలియం మిల్లర్‌ల స్వరాలు, అన్నీ సరిగా ఉన్నాయని నమ్మినప్పటికీ వాస్తవానికి అన్నీ తప్పుగా ఉన్న ప్రజలకు, లవోదికేయ సందేశమును వినిపించుచుండెను. బాప్తిస్మదాత యోహాను గాను విలియం మిల్లర్ గాను ఇద్దరూ వృక్షపు వేరుకి గొడ్డలిని యుంచిరి. సార్దిస్‌కు ఇచ్చిన సందేశము ఏమనగా, “సార్దిసులో నీతో కూడ తమ వస్త్రములను అపవిత్రపరచని కొందరు ఉన్నారు; వారు తెల్లని వస్త్రములు ధరించి నాతోకూడ నడచుదురు, వారు అర్హులు గనుక” అని. సార్దిస్ సూచించిన కాలఖండములోనుండి బయలుపడిన, క్రీస్తుతో నడచుటకు అర్హులైనవారిని బాప్తిస్మదాత యోహాను మరియు విలియం మిల్లర్ ప్రతినిధిస్తున్నారు.

ప్రకటన గ్రంథములోని ఏడు సంఘాలు అపొస్తలుల నుండి క్రీస్తు ద్వితీయాగమనము వరకు గల చరిత్రను ప్రతినిధిస్తాయి, మరియు ఆ ఏడు సంఘాలు ప్రవక్త మోషే నుండి క్రీస్తు ప్రథమాగమనము వరకు ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు చరిత్రను కూడా ప్రతినిధిస్తాయి.

ఐగుప్తు నుండి జరిగిన విమోచనము ఎఫెసు సంఘముచే ప్రతీకీకరించబడింది; ఆ చరిత్రలో ఎఫెసు సంఘమునకు ప్రతీక యెహోషువుడు. దేవుడు ఐగుప్తు నుండి బయటకు తీసికొనివచ్చిన వారు అనుక్రమముగా పది పరీక్షలలో విఫలమైన తరువాత, ప్రభువు తిరుగుబాటుదారుల నుండి నిబంధనను ఉపసంహరించి, దానిని యెహోషువునికిని కాలేబునికిని అప్పగించాడు.

సోదరి వైట్ ప్రకారం, యోషువ మరియు కాలేబు 'యెవరిమీదికి లోకాల అంతములు వచ్చియున్నవో', 'బలిదానముచేత దేవునితో నిబంధన చేసుకొనువారు' అటువంటి వారిని ప్రతినిధ్యం వహిస్తారు.

యెహోషువుతో మరియు కాలేబుతో నిబంధన పునరుద్ధరింపబడినదానిచేత సూచింపబడిన పునరుద్ధరిత నిబంధన అనగా, నూట నలభై నాలుగు వేలవారితోను మహాసమూహముతోను చేయబడియున్న నిబంధనయే. ఆ నిబంధన, మూల నిబంధనకు చెందిన ఎన్నుకోబడిన ప్రజలు దేవునిచేత విడాకులు పొందీ, అరణ్యంలో మరణించుటకు నియమింపబడిన తరువాత పునరుద్ధరించబడుతుంది. నూట నలభై నాలుగు వేలవారితోనున్న నిబంధన, మునుపటి ఎన్నుకోబడిన ప్రజలు తిరస్కరింపబడిన అదే చరిత్రలోనే నెరవేర్చబడుతుంది.

ఎఫెసు అన్న పేరు “వాంఛనీయము” అని అర్థం. యెహోషువయు ఆదికాల సంఘముయు నిర్వహించిన కార్యమూ “వాంఛనీయమైంది.” దేవుని ప్రజలను వాగ్దాన దేశములోనికి యెహోషువ నడిపినప్పుడు, అతడు విజయిస్తూ ముందుకు సాగెను. మొదటి ముద్ర ఎఫెసు సంఘముతో సమాంతరముగా ఉండి, విజయిస్తూ బయలుదేరే తెల్ల గుర్రముగా సంకేతీకరింపబడింది. ఇది యెహోషువగూర్చియు అపొస్తలిక సంఘగూర్చియు సత్యమే. మొదటి ముద్ర ప్రాచీన ఇశ్రాయేలులోను ఆధునిక ఇశ్రాయేలులోను ఎఫెసు సంఘముతో సమాంతరముగా నడుచును.

"స్మిర్నా" అనే పేరు, శవములను సంస్కరించుటకై ఉపయోగించబడిన సుగంధ తైలం "మురు" అనే పదమునుండి ఉద్భవించింది. రెండవ ముద్రను ఒక ఎఱ్ఱ గుర్రము ప్రతినిధ్యం చేయుచున్నది; దానికి "ఒక గొప్ప ఖడ్గము"ను, "అధికారము"ను ఇచ్చబడెను, భూమి నుండి "శాంతిని తీసికొనిపోవుటకు", అదంటే ఆ చరిత్రలో మనుష్యులు "ఒకరినొకరు చంపుదురు" అనునది. రెండవ ముద్ర స్మిర్నా సంఘముతో సమాంతరముగా నడుచుచున్నది; అది దేవుని శత్రువులకు అప్పగింపబడిన అధికారమును ప్రతినిధ్యం చేయుచున్నది; దాని ద్వారా వారికి దేవుని ప్రజలను జయించి హతము చేయుటకు వీలుకల్పించబడెను. ఇది అపొస్తలిక సంఘానంతర కాలమందు నెరవేరెను; అదేవిధముగా న్యాయాధిపతుల చరిత్రలోను. ఈ రెండు చరిత్రలలోను దేవుడు తన ప్రజల వెలుపలనున్న శక్తులకు తన ప్రజలమీదకు యుద్ధమును, మరణమును తెచ్చుటకు అనుమతిచ్చెను. అపొస్తలిక సంఘయందు ఆ యుద్ధమునకు ప్రేరణ క్రీస్తు ధర్మమును తిరస్కరించుటయే; అది మునుపటి ఎఫెసు కాలములో సువార్తను లోకమంతటికి మోసికొనిపోయుచు అజేయమై యుండెను. న్యాయాధిపతుల కాలమందు దేవుని ప్రజల శత్రువుల ప్రేరణయు మునుపటి ఎఫెసు కాలముపైనే ఆధారపడెను; అక్కడ దేవుడు ఐగుప్తుపైనను, యెహోషువను సాధనముగా చేసికొని జయింపబడిన తదనంతర జనములపైనను తన శక్తిని ప్రదర్శించెను. ప్రాచీన మరియు ఆధునిక ఇశ్రాయేలు రెండింటిలోను రెండవ ముద్ర స్మిర్నా సంఘముతో సమాంతరముగా నడుచుచున్నది.

పెర్గమము అంటే "బలపరచబడిన దుర్గము" అని అర్థం; అందువలన అది రాజకోటను సూచిస్తుంది. మూడవ ముద్ర పెర్గమముతో సమాంతరంగా సాగి, దేవుని తీర్పుకు విరోధముగా భూమి రాజులు అమలుచేసిన మానవ తీర్పు గల చరిత్రను ప్రతినిధీకరిస్తుంది. కాబట్టి, "గోధుమలు", "యవము", "నూనె" మరియు "ద్రాక్షారసము"ను తూచే "రెండు" తూలికలచే ప్రతీకరింపబడిన కొలత, లేక తీర్పు, రాజసంబంధ మానవాధికారాన్ని గుర్తిస్తుంది; అది దేవుని తీర్పుతో పోల్చినపుడు ఎల్లప్పుడూ లోపభూయిష్టమే. గమనించండి: న్యాయమైన కొలత గానీ న్యాయమైన తూకము గానీ రెండు తూలికలను అవసరపడవు. రెండు తూలికలు అసమాన తీర్పును సూచిస్తాయి.

"యవము" పస్కా పండుగలోని "ఆదిపలముల అర్పణము"కు చిహ్నము; "గోధుమము" పెంటెకోస్తు పండుగలోని "రెండు ఊపుదాన రొట్టెలు" అర్పణమునకు చిహ్నము. "తైలము" పరిశుద్ధాత్ముని చిహ్నము, "ద్రాక్షారసం" ఉపదేశముని చిహ్నము. ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు నాటిలోని "పెర్గముము" కాలము అనగా, పస్కా నుండి పెంటెకోస్తు వరకున్న ఉత్సవకాలముచే ప్రతినిధీకరింపబడిన దేవుని ఆరాధనావ్యవస్థపై తీర్పును తెచ్చిన రాజీపడ్డ ఇశ్రాయేలు రాజుల యుగము. దేవుని వాక్యసత్యములు "ద్రాక్షారసం" మరియు "తైలము"చేత ప్రతినిధీకరింపబడినవి. ప్రాచీనముగానూ ఆధునికముగానూ ఇశ్రాయేలులోను, స్మిర్నా సూచించిన చరిత్రలో రక్తచిందనద్వారా చేయలేనిదాన్ని సాధించుటకై సాతాను యత్నించిన కాలమే పెర్గముము సంఘమునకు సంబంధించిన కాలము. పెర్గముములో సాతాను, స్మిర్నాలో సూచింపబడినట్లుగా రక్తచిందనచేత గాక, రాజీకరణద్వారానే దేవుని ప్రజలనును దేవుని సత్యమును నశింపజేయుటకు యత్నించెను. ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు రాజుల రాజీకరణము, ఆధునిక ఇశ్రాయేలులో కాన్స్టాంటైన్ చేసిన రాజీకరణకు పూర్వరూపముగా నిలుస్తుంది.

త్యాతీరా అనే పేరు ‘పశ్చాత్తాపబలి’ అని అర్థమై, తన నామమునిమిత్తము హతులగుచున్న తన ప్రజలకు దేవుడు అనుగ్రహించు బలిదానాత్మను సూచించును. ఆ పశ్చాత్తాపబలి అనగా, డెబ్బై సంవత్సరాల బంధనకాలములో దానియేలు, షద్రక్, మేషక్, అబేద్‌నెగోలచే దృష్టాంతింపబడినట్లుగా, తీవ్రమైన పరిస్థితులలో క్రీస్తుకు సేవచేయుటకు సన్నద్ధతను సూచించును; అలాగే, వెయ్యిరెండువందల అరవై సంవత్సరాల కాలగమనములో పాపాస్థానాధికారము చేత యాతనపాలు చేయబడి, కారాగారములో బంధింపబడి, దూషింపబడి, హతులనైన వాల్డెన్సియనులు, హ్యూగెనాట్లు మరియు ఇతరుల బలిదానమును కూడ సూచించును. నాలుగవ ముద్ర త్యాతీరా సంఘముతో సమాంతరముగా నడచునది; అది ప్రాచీన బబులోను ప్రాచీన ఇశ్రాయేలుపై చేసిన హింసను, అలాగే ఆధునిక బబులోను ఆధునిక ఇశ్రాయేలుపై చేసిన హింసను ప్రతినిధ్యం చేయును. ఈ రెండు బంధత్వాల చరిత్రలలో ముందుగా సత్యమునుండి విరలిపోవుట అవసరమైయుండెను; దానిని ఇశ్రాయేలు రాజులు గాను చక్రవర్తి కాన్స్టాంటిన్ గాను సాధించిరి. ఇవి రెండూ త్యాతీరా సూచించుచున్న కాలానికై మార్గమును సిద్ధపరచిరి.

సార్దీసు తాను ఒక నామమును ప్రకటించుకొనుచున్నదిగాని, ఆ నామప్రకటనకు అనుగుణమైన వాస్తవికత దానిలో లేదు; ఆ ప్రకటన అబద్ధమే. ద్వితీయ ఆలయంలో షెకీనా సన్నిధి ఎప్పుడును ప్రత్యక్షింపలేదు. సార్దీసు చరిత్రలో క్రీస్తు సన్నిధి ఎప్పుడును ప్రత్యక్షింపలేదు. అంధకారయుగంలోని సంస్కరణ మూలతః ఒక అడుగు ముందుకు, రెండు అడుగులు వెనుకకు అనే పరిణామాల శ్రేణిగా నిలిచింది. ప్రొటెస్టెంట్ సంస్కరణలో సార్దీసు చరిత్ర సాధించవలసిన కార్యం ఎప్పటికీ తుదకు సంపూర్ణతను పొందలేదు.

ఫిలడెల్ఫియా అనే పదానికి భ్రాతృప్రేమ అనే అర్థం ఉంది; మరియు దేవునిని ముందుగా ప్రేమించని యెడల తన సహోదరుని ప్రేమించుట అసాధ్యం.

ఫిలదెల్ఫియా దేవునిని ప్రేమించే సంఘాన్ని సూచిస్తుంది; అందుచేత ఫిలదెల్ఫియాకు వ్యతిరేకంగా ఎటువంటి నిందా తీర్పు గాని గద్దింపు గాని లేవనెత్తబడలేదు.

ఫిలడెల్ఫియా సంఘానికి "దావీదు యొక్క తాళంచెవి" ఇవ్వబడెను, మరియు ప్రాచీన ఇశ్రాయేలులోని ఫిలడెల్ఫీయ చరిత్రలో వారికి దావీదు కుమారుడు ఇవ్వబడెను; ఆయన, ఇతర అంశాలతోపాటు, "ఆల్ఫా మరియు ఒమేగా", అనగా మొదటివాడును తుదివాడుననే ప్రవచన సూత్రాన్ని సూచిస్తాడు. ఆ తాళంచెవి "చారిత్రికవాదం" అనే విధానశాస్త్రాన్ని సూచిస్తుంది. ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు అంత్యంలో ఫిలడెల్ఫియా సంఘము ప్రతినిధిత్వం చేసిన కాలంలో బైబిలు ప్రవచనాల స్వయంగా రచయితయినవాడే ఆ తాళంచెవి అయ్యెను. మిల్లరైట్ చరిత్రలో ఫిలడెల్ఫియా సంఘము ప్రతినిధిత్వం చేసిన కాలంలో విలియం మిల్లర్‌కు ఆ తాళంచెవి ఇవ్వబడెను. ఆ రెండు చరిత్రలలో క్రీస్తు తాము అబ్రాహాము సంతానమని భావించిన యూదులతో వ్యవహరించెను, అయితే వారు కారు. మిల్లర్ తాము ఆధ్యాత్మిక యూదులమని భావించిన ప్రోటెస్టెంట్లతో వ్యవహరించెను, కానీ వారు కారు.

లవోదిక్యా అర్థం ‘తీర్పు పొందిన ప్రజలు,’ మరియు క్రీస్తు కాలంలోని యూదులైన లవోదిక్యులు యెరూషలేము వినాశన సమయమైన క్రీ.శ. 70లో చివరకు తీర్పు పొందారు. అపస్థాత ప్రొటెస్టాంటిజంపై అంతిమ తీర్పు ఆదివారపు చట్ట సంక్షోభంలో జరుగుతుంది, కాని వారు క్రీ.శ. 1844 వసంత ఋతువులో మొదటి దూత యొక్క సందేశాన్ని తిరస్కరించినప్పుడు తమ తీర్పును ఎదుర్కొన్నారు, అప్పుడు వారు దైవికంగా బాబిలోను కుమార్తెలని ప్రకటింపబడ్డారు. ఆ పతించిన ప్రొటెస్టాంటులు పరిశోధనా తీర్పు యొక్క అంత్య దినాలలో లవోదిక్య స్వభావముగల అడ్వెంటిజానికి ప్రతిరూపంగా నిలుస్తారు.

ప్రకటన గ్రంథములోని ఏడు సంఘములను ప్రవచనాత్మక సంకేతములుగా సముచితంగా గ్రహించి, అనంతరం ప్రవచనాత్మకంగా వర్తింపజేయుట ఎలాగో అను అనేక విభిన్న విధములను మేము ఇప్పుడు మౌలికంగా సమీక్షించియున్నాము. అయితే, అవి "అత్యున్నతాధికారముచే మాకు దత్తమైన" ప్రవచన నియమాల సందర్భములోనే అర్థంచేసికొనబడి, వర్తింపజేయబడవలెను.

ఏడు సంఘములకు ఇచ్చిన సందేశాలు, యోహాను ఆ సందేశాలను లిఖించిన సమయంలో అస్తిత్వములో ఉన్న ఆ ఏడు సంఘములకే ఇవ్వబడినవే. ఏడు సంఘములకు ఇచ్చిన ఈ సందేశాలు చరిత్ర అంతటా ఉన్న సమస్త సంఘములకు ఉపదేశము మరియు హెచ్చరికను అందజేస్తాయి. ఏడు సంఘములకు ఇచ్చిన ఈ సందేశాలు చరిత్ర అంతటా వ్యక్తిగత క్రైస్తవులకు ఉపదేశము మరియు హెచ్చరికను అందజేస్తాయి. ఏడు సంఘములు అపొస్తలుల కాలమునుండి లోకాంతం వరకు క్రైస్తవత్వ చరిత్రను ప్రతిబింబిస్తాయి. ఏడు సంఘములు మోషే కాలమునుండి క్రీ.శ. 70లో యెరూషలేము నాశనమువరకు ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు చరిత్రను ప్రతిబింబిస్తాయి. మొదటి నాలుగు సంఘములు మరియు చివరి మూడు సంఘముల మధ్య ఉన్న భేదాన్ని గుర్తించడం ద్వారా, ఏడు సంఘములను గుర్తించి వర్తింపజేయవచ్చు.

మేము గుర్తిస్తున్న ఆరు వివిధ ప్రవచన అన్వయాలే ఏడు ముద్రలలో ప్రతినిధీకరించబడ్డాయి.

మేము ఈ సత్యాలను తదుపరి వ్యాసంలో పరిశీలించనున్నాము.