The week that Christ confirmed the covenant represented the period from His baptism, until Christ in the heavenly sanctuary stood up at the stoning of Stephen.
Ҳафтае ки Масеҳ аҳдро тасдиқ кард, давраеро ифода менамуд, ки аз таъмиди Ӯ оғоз ёфта, то он лаҳзае идома дошт, ки Масеҳ дар муқаддасгоҳи осмонӣ ҳангоми сангсор шудани Истефанус бархост.
But he, being full of the Holy Ghost, looked up stedfastly into heaven, and saw the glory of God, and Jesus standing on the right hand of God, And said, Behold, I see the heavens opened, and the Son of man standing on the right hand of God. Then they cried out with a loud voice, and stopped their ears, and ran upon him with one accord, And cast him out of the city, and stoned him: and the witnesses laid down their clothes at a young man’s feet, whose name was Saul. And they stoned Stephen, calling upon God, and saying, Lord Jesus, receive my spirit. And he kneeled down, and cried with a loud voice, Lord, lay not this sin to their charge. And when he had said this, he fell asleep. Acts 7:55–60.
Аммо ӯ, ки аз Рӯҳулқудс пур буд, чашм ба осмон устувор дӯхта, ҷалоли Худоро дид, ва Исоро, ки ба дасти рости Худо истода буд; Ва гуфт: «Инак, осмонҳоро кушода мебинам, ва Писари Одамро, ки ба дасти рости Худо истодааст». Он гоҳ онҳо бо овози баланд фарьёд заданд, гӯшҳои худро бастанд ва якдилона бар ӯ ҳамла оварданд; Ва ӯро аз шаҳр берун андохта, сангсор карданд; ва шоҳидон либосҳои худро назди пойҳои ҷавоне гузоштанд, ки номаш Шоул буд. Ва Истефанусро сангсор мекарданд, дар ҳоле ки ба Худо дуо карда, мегуфт: «Эй Худованд Исо, рӯҳи маро бипазир». Ва ӯ зону зада, бо овози баланд нидо кард: «Эй Худованд, ин гуноҳро бар гардани онҳо манеҳ». Ва чун инро гуфт, ба хоб рафт. Аъмол 7:55–60.
When Stephen was stoned and Michael stood up, the gospel went to the Gentiles, for until that time the gospel was restricted to the Jews.
Вақте ки Истефанус сангсор карда шуд ва Микоил бархост, Инҷил ба сӯи ғайрияҳудиён рафт, зеро то он вақт Инҷил танҳо ба яҳудиён маҳдуд буд.
“Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.
«Он гоҳ фаришта гуфт: “Ӯ аҳдро бо бисёрон барои як ҳафта [ҳафт сол] устувор хоҳад кард.” Зеро дар давоми ҳафт сол пас аз он ки Наҷотдиҳанда хизмати Худро оғоз намуд, Инҷил бояд махсусан ба яҳудиён мавъиза карда мешуд: сеюним сол аз ҷониби худи Масеҳ; ва баъд аз он аз ҷониби ҳаввориён. “Ва дар миёнаи ҳафта Ӯ қурбонӣ ва ҳадияро қатъ хоҳад кард.” Дониёл 9:27. Дар баҳори соли 31 милодӣ, Масеҳ, Қурбонии ҳақиқӣ, бар Ҷалҷото тақдим карда шуд. Он гоҳ пардаи маъбад аз боло то поён ба ду пора шикофта шуд, ки нишон медод муқаддасият ва аҳамияти хизмати қурбонӣ аз он дур шудааст. Вақт фаро расида буд, ки қурбонӣ ва ҳадияи заминӣ қатъ гардад.»
“The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.
«Он як ҳафта — ҳафт сол — дар соли 34 милодӣ ба анҷом расид. Сипас, бо сангсор кардани Истефанус, яҳудиён ниҳоят раддияи худро нисбат ба Инҷил муҳр заданд; шогирдоне, ки бар асари таъқибот пароканда шуда буданд, «ба ҳар ҷо рафта, каломро мавъиза мекарданд» (Аъмол 8:4); ва чанде баъд, Шоул, он таъқибкунанда, имон овард ва ба Павлус, расули халқҳо, табдил ёфт». Хоҳиши асрҳо, 233.
In the year 34, the sacred week (twenty-five hundred and twenty days), ended and ancient Israel was divorced from God, their probation had fully closed. At that point the retribution against ancient Israel for the rejection of the covenant, and for the crucifixion of the Son of God was subject to God’s executive judgment. God in His longsuffering mercy deferred the destruction of Jerusalem until the siege and destruction in 66 AD through to 70 AD.
Дар соли 34, ҳафтаи муқаддас (ду ҳазору панҷсаду бист рӯз) ба анҷом расид ва Исроили қадим аз ҷониби Худо талоқ дода шуд; муҳлати имтиҳони онҳо комилан ба поён расида буд. Дар ҳамон вақт, ҷазои муқобил бар Исроили қадим барои рад кардани аҳд ва барои маслуб сохтани Писари Худо, зери доварии иҷроии Худо қарор гирифт. Худо дар раҳмати пуртоқати Худ нобудии Ерусалимро то муҳосира ва харобии он дар солҳои 66 мелодӣ то 70 мелодӣ ба таъхир андохт.
The verses in Daniel chapter nine, that identified the week Christ confirmed the covenant, also identifies that pagan Rome (the prince that shall come) would destroy the city and sanctuary, but God in His longsuffering mercy, allowed the children of ancient Israel time to hear the gospel and make a decision as their fathers had done during the seven year period of Christ’s and the disciples’ ministry among them.
Оятҳои боби нӯҳуми китоби Дониёл, ки ҳафтаеро муайян месозанд, ки дар он Масеҳ аҳдро устувор гардонд, ҳамчунин муайян мекунанд, ки Руми бутпараст («сарваре ки хоҳад омад») шаҳр ва маъбадро вайрон хоҳад кард; вале Худо, бо раҳмати пуртоқатии Худ, ба фарзандони Исроили қадим фурсат дод, то Инҷилро бишнаванд ва қарореро қабул намоянд, чунонки падаронашон дар давраи ҳафтсолаи хизмати Масеҳ ва шогирдон дар миёни онҳо карда буданд.
“For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son. The parable of the unfruitful tree represented God’s dealings with the Jewish nation. The command had gone forth, ‘Cut it down; why cumbereth it the ground?’ (Luke 13:7) but divine mercy had spared it yet a little longer. There were still many among the Jews who were ignorant of the character and the work of Christ. And the children had not enjoyed the opportunities or received the light which their parents had spurned. Through the preaching of the apostles and their associates, God would cause light to shine upon them; they would be permitted to see how prophecy had been fulfilled, not only in the birth and life of Christ, but in His death and resurrection. The children were not condemned for the sins of the parents; but when, with a knowledge of all the light given to their parents, the children rejected the additional light granted to themselves, they became partakers of the parents’ sins, and filled up the measure of their iniquity.
«Тақрибан чил сол пас аз он ки ҳалокати Ерусалим аз ҷониби худи Масеҳ эълон шуда буд, Худованд довариҳои Худро бар шаҳр ва бар миллат ба таъхир андохт. Шигифтовар буд таҳаммулпазирии дарозмуддати Худо нисбат ба радкунандагони башорати Ӯ ва қотилони Писараш. Масали дарахти бенасиб муомилоти Худоро бо қавми яҳудӣ таҷассум мекард. Фармон содир шуда буд: “Онро бибур; чаро заминро беҳуда ишғол мекунад?” (Луқо 13:7), аммо раҳмати илоҳӣ онро боз андаке бештар дар амон нигоҳ дошт. Дар миёни яҳудиён ҳанӯз бисёре буданд, ки аз шахсият ва кори Масеҳ бехабар буданд. Ва фарзандон аз он имкониятҳо баҳраманд нашуда ва он нурро қабул накарда буданд, ки падару модаронашон онро рад намуда буданд. Ба воситаи мавъизаи ҳаввориён ва ҳамкорони онҳо, Худо нурро бар онҳо хоҳад дурахшонид; ба онҳо иҷозат дода мешуд, ки бубинанд чӣ гуна нубувват на танҳо дар таваллуд ва зиндагии Масеҳ, балки ҳамчунин дар марг ва эҳёи Ӯ иҷро шудааст. Фарзандон барои гуноҳҳои падару модарон маҳкум намешуданд; аммо вақте ки, бо донистани тамоми нуре, ки ба падару модаронашон дода шуда буд, фарзандон нури иловагиеро, ки ба худашон ато гардида буд, рад мекарданд, онҳо шарики гуноҳҳои падару модарони худ мегаштанд ва паймонаи шарорати худро пур мекарданд.»
“The long-suffering of God toward Jerusalem only confirmed the Jews in their stubborn impenitence. In their hatred and cruelty toward the disciples of Jesus they rejected the last offer of mercy. Then God withdrew His protection from them and removed His restraining power from Satan and his angels, and the nation was left to the control of the leader she had chosen. Her children had spurned the grace of Christ, which would have enabled them to subdue their evil impulses, and now these became the conquerors. Satan aroused the fiercest and most debased passions of the soul. Men did not reason; they were beyond reason—controlled by impulse and blind rage. They became satanic in their cruelty. In the family and in the nation, among the highest and the lowest classes alike, there was suspicion, envy, hatred, strife, rebellion, murder. There was no safety anywhere. Friends and kindred betrayed one another. Parents slew their children, and children their parents. The rulers of the people had no power to rule themselves. Uncontrolled passions made them tyrants. The Jews had accepted false testimony to condemn the innocent Son of God. Now false accusations made their own lives uncertain. By their actions they had long been saying: ‘Cause the Holy One of Israel to cease from before us.’ Isaiah 30:11. Now their desire was granted. The fear of God no longer disturbed them. Satan was at the head of the nation, and the highest civil and religious authorities were under his sway.” The Great Controversy, 27, 28.
«Пурсабрии Худо нисбат ба Ерусалим фақат яҳудиёнро дар саркашӣ ва бетаваббии якравонаи онҳо устувортар гардонид. Онҳо бо нафрат ва бераҳмии худ нисбат ба шогирдони Исо охирин пешниҳоди раҳматро рад карданд. Пас Худо муҳофизати Худро аз онҳо боздошт ва қувваи боздорандаи Худро аз болои Шайтон ва фариштагони ӯ бардошт, ва миллат ба тасарруфи роҳбаре вогузошта шуд, ки худаш интихоб карда буд. Фарзандони ӯ файзи Масеҳро хор шумурда буданд, файзе ки метавонист ба онҳо қудрат бахшад то майлҳои бади худро фурӯ нишонанд, ва акнун ҳамин майлҳо бар онҳо ғолиб омаданд. Шайтон шадидтарин ва пасттарин ҳавасҳои ҷонро барангехт. Одамон андеша намекарданд; онҳо аз доираи ақл берун рафта буданд — зери ҳукми ангеза ва хашми кӯр қарор доштанд. Онҳо дар бераҳмии худ шайтонӣ гардида буданд. Дар оила ва дар миллат, дар миёни табақаҳои боло ва поён яксон, бадгумонӣ, ҳасад, нафрат, низоъ, ошӯб, қатл ҳукмфармо буд. Ҳеҷ ҷо амнияте набуд. Дӯстон ва хешовандон якдигарро хиёнат мекарданд. Волидон фарзандони худро мекуштанд, ва фарзандон — волидони худро. Пешвоёни қавм қудрате надоштанд, ки ҳатто бар худ ҳукмронӣ кунанд. Ҳавасҳои идораношуда онҳоро золим гардонида буд. Яҳудиён барои маҳкум кардани Писари бегуноҳи Худо шаҳодати дурӯғро пазируфта буданд. Акнун иттиҳомҳои дурӯғин ҳаёти худи онҳоро ноустувор сохта буд. Онҳо бо аъмоли худ дер боз мегуфтанд: “Бигзор Қуддуси Исроил аз пеши мо дур шавад.” Ишаъё 30:11. Акнун орзуи онҳо иҷро гардид. Тарси Худо дигар онҳоро ташвиш намедод. Шайтон дар сари миллат қарор дошт, ва олитарин мақомоти шаҳрвандӣ ва динӣ зери тасарруфи ӯ буданд.» Муборизаи Бузург, 27, 28.
As the Messenger of the Covenant, Christ first dealt exclusively with the Jews. In the year 34, at the stoning of Stephen, the gospel then went to the Gentiles, and the time of God’s executive judgment arrived, though God in His mercy deferred that point in time for about forty years.
Ҳамчун Расули Аҳд, Масеҳ нахуст танҳо бо яҳудиён сарукор дошт. Дар соли 34, ҳангоми сангсор шудани Истефанус, башорат он гоҳ ба ғайрияҳудиён расид, ва вақти доварии иҷроии Худо фаро омад, гарчанде ки Худо дар марҳамати Худ он лаҳзаи замонро тақрибан чиҳил сол ба таъхир андохт.
As the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three, Christ twice cleansed the temple. He did so in a period that was especially set apart for the covenant people who were then being passed by and divorced, and also for those who would then become the new chosen people. When that period of time concluded, the time of God’s executive judgment began. John the Baptist was the messenger who prepared the way for Christ’s work of raising up a new chosen people that He would enter into covenant with.
Ҳамчун Пайғамбари Аҳд, дар иҷрошавии боби сеюми Малокӣ, Масеҳ ду бор маъбадро пок сохт. Ӯ инро дар даврае ба ҷо овард, ки махсусан барои қавми аҳд, ки он вақт аз онҳо мегузаштанд ва талоқ дода мешуданд, ва ҳамчунин барои онҳое, ки он вақт қавми нави баргузида мегардиданд, ҷудо гардида буд. Вақте ки он давраи вақт ба анҷом расид, замони доварии иҷроии Худо оғоз ёфт. Яҳёи Таъмиддиҳанда он паёмбаре буд, ки роҳро барои кори Масеҳ дар барпо кардани қавми нави баргузидае, ки Ӯ бо онҳо ба аҳд медаромад, омода сохт.
The two temple cleansings were object lessons identifying Christ’s work of cleansing the soul temple. When the Messenger of the Covenant suddenly arrives in Malachi chapter three, He purifies and also purges the sons of Levi, for the purpose of creating an offering, as in days of old.
Ду боре ки маъбад пок карда шуд, дарсҳои ибратомӯз буданд, ки кори Масеҳро дар пок сохтани маъбади ҷон муайян мекарданд. Ҳангоме ки Фиристодаи Аҳд ногаҳон дар боби сеюми Малокӣ меояд, Ӯ писарони Левиро ҳам пок месозад ва ҳам соф мекунад, то ки қурбоние падид ояд, монанди рӯзҳои қадим.
But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–3.
Вале кист, ки рӯзи омадани Ӯро тоб оварад? ва кист, ки ҳангоми зоҳир шудани Ӯ биистад? зеро Ӯ мисли оташи гудозанда ва мисли собуни ҷомашӯён аст. Ва Ӯ чун гудозанда ва поккунандаи нуқра хоҳад нишаст; ва Ӯ писарони Левиро пок хоҳад кард ва онҳоро мисли тилло ва нуқра соф хоҳад намуд, то ки барои Худованд қурбоние дар росткорӣ пешкаш намоянд. Он гоҳ қурбонии Яҳудо ва Ерусалим барои Худованд писандида хоҳад буд, мисли рӯзҳои қадим ва мисли солҳои пешин. Малокӣ 3:2–3.
Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the faith of the sons of Levi that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the faith of the sons of Levi is represented by the purification of the gold.
Малокӣ боби сеюм, ва ду поксозии маъбад камолоти имони писарони Левиро ифода мекунанд, ки онро Фиристодаи Аҳд ба анҷом мерасонад. Камолоти имони писарони Левӣ бо поксозии тилло ифода ёфтааст.
“There must be, with all who have any influence in the sanitarium, a conforming to God’s will, a humiliation of self, an opening of the heart to the precious influence of the Spirit of Christ. The gold tried in the fire represents love and faith. Many are nearly destitute of love. Self-sufficiency blinds their eyes to their great need. There is a positive necessity for a daily conversion to God, a new, deep, and daily experience in the religious life.” Testimonies, volume 4, 558.
«Ҳар касе ки дар санаториум ягон нуфузе дорад, бояд ба иродаи Худо мутобиқ гардад, нафси худро фурӯтан созад ва дили худро ба таъсири гаронбаҳои Рӯҳи Масеҳ боз намояд. Тиллое ки дар оташ озмуда шудааст, муҳаббат ва имонро ифода мекунад. Бисёриҳо қариб тамоман аз муҳаббат маҳруманд. Худкифоиятӣ чашмони онҳоро нисбат ба эҳтиёҷи бузурги хеш кӯр мегардонад. Зарурати қатъӣ вуҷуд дорад, ки ҳар рӯз ба сӯи Худо рӯйгардонӣ, яъне табдили нав, амиқ ва ҳаррӯза дар ҳаёти динӣ ба амал ояд». Testimonies, volume 4, 558.
Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the understanding of the increase of knowledge within the wise, who are the sons of Levi, that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the sons of Levi’s represented by the purification of the silver.
Малокӣ боби сеюм, ва ду поксозии маъбад камоли фаҳмиши афзоиши донишро дар миёни хирадмандон, ки писарони Левӣ мебошанд, ифода мекунанд, ки онро Фариштаи Аҳд ба анҷом мерасонад. Камоли писарони Левӣ бо поксозии нуқра ифода шудааст.
The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Psalm 12:6.
Суханони Худованд суханони поканд: мисли нуқраи дар кӯраи замин озмудашуда, ҳафт бор покгардида. Забур 12:6.
The Messenger of the Covenant was to purify the sons of Levi as silver and gold. The Word of God is what purifies, for to be purified is to be justified and sanctified.
Паёмбари Аҳд бояд писарони Левиро мисли нуқра ва тилло пок мегардонид. Каломи Худо ҳамон аст, ки пок месозад, зеро пок гардидан яъне сафед шудан ва муқаддас гардидан аст.
Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.
Онҳоро ба воситаи ростии Худ қудсият бахш; каломи Ту ростист. Юҳанно 17:17.
John the Baptist was the messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant in the first fulfillment of Malachi chapter three, and his message in that regard was fourfold in nature. His work included the identification of the work of purification that was to be accomplished by the Messenger of the Covenant, and that the work of purification accomplished was represented as an act of sweeping a threshing-floor. He identified that the former chosen people were then in the process of being passed by. He also presented the Laodicean message to God’s people, thus showing them their sins and the sins of their fathers. He placed all these realities in the context of the “wrath to come.” The work of the messenger who prepared the way, represented a work by one who had never received an education in the educational system of the people who were being passed by.
Яҳёи Таъмиддиҳанда дар нахустин иҷрои боби сеюми Малокӣ он фиристодае буд, ки роҳи Фиристодаи Аҳдро омода сохт, ва паёми ӯ дар ин маврид аз рӯи табиаташ чаҳорҷониба буд. Кори ӯ дар бар мегирифт шиносондани кори поксозие, ки бояд аз ҷониби Фиристодаи Аҳд ба анҷом расонда мешуд, ва ин ки кори поксозии анҷомёфта ҳамчун амали рӯфтани хирмангоҳ тасвир гардида буд. Ӯ муайян кард, ки халқи пештар баргузидашуда он вақт дар ҳоли канор гузошта шудан буданд. Ӯ ҳамчунин ба халқи Худо паёми Лӯдикияро пешниҳод намуд ва ба ин васила гуноҳҳои худи онҳоро ва гуноҳҳои падаронашон ба онҳо нишон дод. Ӯ ҳамаи ин воқеиятҳоро дар заминаи «ғазаби оянда» қарор дод. Кори он фиристодае, ки роҳро омода сохт, кори шахсе буд, ки ҳеҷ гоҳ дар низоми таълимии ҳамон халқе, ки аз онҳо мегузаштанд, таълим нагирифта буд.
“In John the Baptist the Lord raised up for Himself a messenger to prepare the way of the Lord. He was to bear to the world an unflinching testimony in reproving and denouncing sin. Luke, in announcing his mission and work, says, ‘And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord’ (Luke 1:17).
«Дар Яҳёи Таъмиддиҳанда Худованд барои Худ паёмовареро бархезонд, то роҳи Худовандро тайёр созад. Ӯ мебоист дар сарзаниш ва маҳкум кардани гуноҳ ба ҷаҳон шаҳодати устувору бемуросо оварад. Луқо, ҳангоми эълони рисолат ва кори ӯ, мегӯяд: “Ва ӯ пешопеши Ӯ бо рӯҳ ва қуввати Илёс хоҳад рафт, то дилҳои падаронро ба сӯи фарзандон ва нофармононро ба ҳикмати одилон баргардонад; то қавмеро барои Худованд муҳайё ва омода созад” (Luke 1:17).»
“Many of the Pharisees and Sadducees came to the baptism of John, and addressing these, he said, ‘O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: and think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but He that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: He shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner; but He will burn up the chaff with unquenchable fire’ (Matthew 3:7–12).
«Бисёре аз фарисиён ва саддуқиён назди таъмиди Яҳё омаданд, ва ӯ ба онҳо хитоб карда, гуфт: “Эй насли афъиён, кист, ки шуморо огоҳ кард, то аз ғазаби оянда бигрезед? Пас меваҳое биёред, ки сазовори тавба бошанд; ва дар дили худ нагӯед: Мо Иброҳимро падари худ дорем; зеро ба шумо мегӯям, ки Худо қодир аст аз ин сангҳо барои Иброҳим фарзандон бархезонад. Ва акнун ҳам табар ба решаи дарахтон гузошта шудааст; бинобар ин ҳар дарахте, ки меваи нек намеоварад, бурида шуда, ба оташ андохта мешавад. Ман шуморо бо об барои тавба таъмид медиҳам; аммо Он Касе ки пас аз ман меояд, аз ман тавонотар аст, ки ман сазовор нестам пойафзоли Ӯро бардорам; Ӯ шуморо бо Рӯҳулқудс ва бо оташ таъмид хоҳад дод: бодбезаш дар дасти Ӯст, ва Ӯ хирмани Худро комилан пок хоҳад кард, ва гандуми Худро ба анбор ҷамъ хоҳад овард; аммо коҳро бо оташи хомӯшнашаванда хоҳад сӯзонд” (Матто 3:7–12).»
“The voice of John was lifted up like a trumpet. His commission was, ‘Shew My people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). He had obtained no human scholarship. God and nature had been his teachers. But one was needed to prepare the way before Christ who was bold enough to make his voice heard like the prophets of old, summoning the degenerate nation to repentance.” Selected Messages, book 2, 147, 148.
«Овози Юҳанно мисли карнай баланд шуд. Васифаи ӯ ин буд: “Ба қавми Ман гуноҳи онҳоро, ва ба хонадони Яъқуб хатоҳояшонро нишон деҳ” (Ишаъё 58:1). Ӯ ҳеҷ гуна таҳсили илмии башариро ба даст наоварда буд. Худо ва табиат муаллимони ӯ буданд. Аммо касе лозим буд, ки роҳи Масеҳро пеш аз Ӯ омода созад, касе ки ба қадри кофӣ ҷасур бошад, то овози худро мисли анбиёи қадим баланд гардонад ва миллати фосидшударо ба тавба фаро хонад». Selected Messages, book 2, 147, 148.
William Miller was the second messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant, and Miller’s person and work had been typified by John the Baptist.
Вильям Миллер пайғамбари дуюм буд, ки роҳро барои Паёмовари Аҳд омода сохт, ва шахсият ва хизмати Миллер пешакӣ дар Яҳёи Таъмиддиҳанда тимсол ёфта буд.
“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.
«Ҳазорон нафар ба пазируфтани ҳақиқате, ки Вилям Миллер мавъиза мекард, ҳидоят ёфтанд, ва ходимони Худо дар рӯҳ ва қудрати Илёс барангехта шуданд, то паёмро эълон намоянд. Мисли Яҳё, пешрави Исо, онҳое ки ин паёми ҷиддиро мавъиза мекарданд, худро маҷбур медиданд, ки табарро бар решаи дарахт ниҳанд ва одамонро даъват кунанд, ки меваҳое биёранд, ки шоистаи тавба бошанд». «Навиштаҳои Аввалия», 233.
The quibbling Jews in the time of Christ had been led to trust in a false message of the Messiah. “Messiah” is the Hebrew word for the Greek word “Christ” which means “anointed”.
Яҳудиёни баҳсҷӯи замони Масеҳ ба он водор шуда буданд, ки ба паёми бардурӯғе дар бораи Масеҳ эътимод кунанд. «Масеҳ» калимаи ибронӣ барои калимаи юнонии «Христос» аст, ки маънояш «масҳшуда» мебошад.
The word which God sent unto the children of Israel, preaching peace by Jesus Christ: (he is Lord of all:) That word, I say, ye know, which was published throughout all Judaea, and began from Galilee, after the baptism which John preached; How God anointed Jesus of Nazareth with the Holy Ghost and with power: who went about doing good, and healing all that were oppressed of the devil; for God was with him. Acts 10:36–38.
Каломе, ки Худо ба банӣ-Исроил фиристод, ва ба воситаи Исои Масеҳ аз сулҳ башорат дод,—Ӯ Худованди ҳама аст,—он каломро, мегӯям, шумо медонед, ки дар тамоми Яҳудия паҳн гардид ва аз Ҷалил, баъд аз таъмиде ки Юҳанно мавъиза мекард, оғоз ёфт; чӣ гуна Худо Исои Носириро бо Рӯҳулқудс ва бо қудрат тадҳин намуд; Ӯ гаштаву баргашта некӣ мекард ва ҳамаи онҳоеро, ки аз иблис ситам дида буданд, шифо мебахшид, зеро Худо бо Ӯ буд. Аъмол 10:36–38.
Both “messiah” and “Christ” mean “the anointed one”. Christ was anointed at His baptism, so technically He was not the Messiah or the Christ until His baptism. His baptism prophetically aligns with the descent of the angel in Revelation chapter ten, that descended on August 11, 1840, and it also aligns with the descent of the mighty angel of Revelation chapter eighteen, who descended on September 11, 2001. The three prophetic waymarks identify the manifestation of the Holy Spirit in the latter rain.
Ҳам «Масеҳ», ва ҳам «Христос» маънои «тадҳиншуда»-ро доранд. Христос ҳангоми таъмиди Худ тадҳин гардид, бинобар ин, аз назари дақиқ, Ӯ то таъмиди Худ на Масеҳ буд ва на Христос. Таъмиди Ӯ аз ҷиҳати пешгӯёна бо нузули фаришта дар Ваҳй, боби даҳум, мутобиқат дорад, ки он 11 августи соли 1840 нозил шуд, ва ҳамчунин бо нузули фариштаи пуриқтидори Ваҳй, боби ҳаждаҳум, ки 11 сентябри соли 2001 нозил шуд, мувофиқ меояд. Ин се марҳалаи пешгӯёна зуҳури Рӯҳулқудсро дар борони охирин муайян мекунанд.
The quibbling Jews held to a misconception, a false prophetic message that the Messiah would bring about a literal earthly kingdom where the nation of Israel would govern the world. It was a false message that promised “peace and prosperity”.
Яҳудиёни баҳсҷӯй бар як пиндори нодуруст устувор монданд, бар паёми бардурӯғи нубувватие, ки мувофиқи он Масеҳ салтанати воқеии заминиеро барпо мекард, ки дар он халқи Исроил бар ҷаҳон ҳукмронӣ менамуд. Ин паёми бардурӯғе буд, ки «сулҳ ва шукуфоӣ»-ро ваъда медод.
William Miller’s message had two major elements. The first was the application of the time prophecies that identified the cleansing of the sanctuary, and the second was his rejection of the Catholic interpretation of the thousand-year millennium that the Protestants were prone to believe. That false view of the millennium identified as a thousand years of peace and prosperity, had been represented by the false view of the Messiah’s kingdom that was held by the quibbling Jews.
Паёми Вилям Миллер ду унсури асосӣ дошт. Якум, татбиқи нубувватҳои замонӣ буд, ки покшавии муқаддасгоҳро муайян мекард, ва дуюм, рад кардани тафсири католикии ҳазорсолаи миллениум буд, ки протестантҳо майл доштанд ба он бовар кунанд. Он ақидаи бардурӯғи миллениум, ки онро ҳамчун ҳазор соли сулҳ ва шукуфоӣ мешинохт, аз ҷониби он ақидаи бардурӯғ дар бораи подшоҳии Масеҳ намояндагӣ шуда буд, ки яҳудиёни баҳсҷӯ онро нигоҳ медоштанд.
Those two witnesses identify a counterfeit latter rain message promising “peace and prosperity” in the third and final fulfillment of the history of the messenger who prepares for the Messenger of the Covenant to suddenly come to His temple. That false latter rain message is identified as a “peace and safety” message, in contrast to the message of John the Baptist who identified that “every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire,” when “the wrath to come” arrives. It was also represented by Miller’s identification that there would be no thousand years of peace, as Catholicism teaches, for when the Lord returns, He will destroy the earth with the brightness of His coming.
Он ду шоҳид паёми борони охирини қалбакиеро муайян месозанд, ки дар иҷросозии сеюм ва ниҳоии таърихи қاصиде, ки барои Ниёвандаи Аҳд омода месозад, то ки Ӯ ногаҳон ба маъбади Худ биёяд, «сулҳ ва шукуфоӣ»-ро ваъда медиҳад. Он паёми бардурӯғини борони охирин ҳамчун паёми «сулҳ ва амният» муайян карда мешавад, бар хилофи паёми Яҳёи Таъмиддиҳанда, ки изҳор дошт: «ҳар дарахте ки меваи нек наоварад, бурида шуда, ба оташ андохта мешавад», ҳангоме ки «ғазаби оянда» фаро расад. Он ҳамчунин бо муайянсозии Миллер ифода ёфта буд, ки, чунон ки католикизм таълим медиҳад, ҳазор соли сулҳе нахоҳад буд, зеро вақте ки Худованд бозмегардад, Ӯ заминро бо дурахши омадани Худ нобуд хоҳад кард.
And to you who are troubled rest with us, when the Lord Jesus shall be revealed from heaven with his mighty angels, In flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel of our Lord Jesus Christ: Who shall be punished with everlasting destruction from the presence of the Lord, and from the glory of his power. 2 Thessalonians 1:7–9.
Ва ба шумо, ки дар тангӣ ҳастед, бо мо оромӣ хоҳад буд, ҳангоме ки Худованд Исо аз осмон бо фариштагони қудратманди Худ зоҳир гардад, дар оташи алангазананда аз онҳое интиқом мегирад, ки Худоро намешиносанд ва ба Инҷили Худованди мо Исои Масеҳ итоат намекунанд; онҳое ки ба ҷазои ҳалокати абадӣ аз ҳузури Худованд ва аз ҷалоли қудрати Ӯ гирифтор хоҳанд шуд. 2 Таслӯникиён 1:7–9.
The first two messengers who prepared for the Messenger of the Covenant to enter into covenant with a new chosen people, demonstrate that a false “peace and safety” latter rain message, which was formulated in the third generation of Laodicean Adventism, has been designed by Satan to prevent Laodicean Adventism in the fourth generation from recognizing the role of Islam, as represented in the third Woe.
Ду паёмбари аввал, ки барои Ворид шудани Паёмбари Аҳд ба аҳд бастан бо қавми нави баргузида омодагӣ диданд, нишон медиҳанд, ки паёми бардурӯғини «осоиштагӣ ва амният»-и борони охир, ки дар насли сеюми адвентизми Лоадикия шакл гирифтааст, аз ҷониби Шайтон тарҳрезӣ шудааст, то адвентизми Лоадикияро дар насли чорум аз шинохтани нақши Ислом, чунон ки дар Войи сеюм муаррифӣ шудааст, боздорад.
In the purification process that is accomplished for those represented by the sons of Levi, the one who comes after John the Baptist was to thoroughly sweep and “purge” His floor, with the fan that is in His hand. That work is accomplished by His Word.
Дар ҷараёни поксозие, ки барои онҳое ба анҷом мерасад, ки онҳоро писарони Левӣ намояндагӣ мекунанд, Он касе ки баъд аз Яҳёи Таъмиддиҳанда меояд, мебоист бо беле ки дар дасти Ӯст, хирмани Худро комилан рӯфта ва «пок» намояд. Он амал ба воситаи Каломи Ӯ анҷом меёбад.
“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.
«“Белаш дар дасти Ӯст, ва Ӯ хирмани Худро комилан пок хоҳад кард, ва гандуми Худро ба анбор ҷамъ хоҳад овард.” Матто 3:12. Ин яке аз замонҳои поксозӣ буд. Ба василаи суханони ҳақиқат, коҳ аз гандум ҷудо карда мешуд. Азбаски бисёре аз мардум аз ҳад беҳудаву худодиланд буданд, то мазамматро бипазиранд, ва аз ҳад ҷаҳонпараст буданд, то зиндагии фурӯтанонаро қабул кунанд, онҳо аз Исо рӯй гардонданд. Бисёриҳо ҳанӯз ҳам ҳамин корро мекунанд. Имрӯз низ ҷонҳо озмуда мешаванд, чунон ки он шогирдон дар куништгоҳи Кафарнаҳум озмуда шуданд. Вақте ки ҳақиқат ба дил таъсир мерасонад, онҳо мебинанд, ки зиндагии онҳо мувофиқи иродаи Худо нест. Онҳо мебинанд, ки дар худи онҳо тағйироти комил зарур аст; вале онҳо омода нестанд, ки кори худинкориву худинкориро бар дӯш гиранд. Аз ин рӯ, вақте ки гуноҳҳояшон ошкор мегардад, ба хашм меоянд. Онҳо ранҷида, дур мераванд, ҳамон тавре ки шогирдон Исоро тарк карданд ва нолон мегуфтанд: “Ин сухан сахт аст; кӣ метавонад онро бишнавад?”” Орзуи асрҳо, 392.
The message of the latter rain is the “debate” of Habakkuk chapter two, and it is the words of truth, that separate the chaff from the wheat. That separation is the purging accomplished by the Messenger of the Covenant. In Millerite history, the message of Daniel chapter eight, verse fourteen, produced a purging when it first failed and brought about the tarrying time of Habakkuk chapter two and the parable of the ten virgins in Matthew chapter twenty-five. When the message of the Midnight Cry was ultimately fulfilled on October 22, 1844, it produced an even greater purging. Then it was that the Messenger of the Covenant suddenly arrived and began the final purging and purification. The movement that had passed through the first two of three purifications and purging’s, failed the third and was sent to the wilderness of Laodicea in 1863.
Паёми борони охирон «баҳс»-и боби дуюми Ҳабаққуқ аст, ва он суханони ростист, ки каҳро аз гандум ҷудо месозад. Он ҷудосозӣ поксозиест, ки аз ҷониби Фиристодаи Аҳд ба амал оварда мешавад. Дар таърихи миллерӣ, паёми Дониёл боби ҳаштум, ояти чордаҳум, ҳангоме ки бори нахуст ноком шуд ва замони таъхири Ҳабаққуқ боби дуюм ва масали даҳ бокира дар Матто боби бисту панҷумро ба миён овард, як поксозиро ба вуҷуд овард. Вақте ки паёми Нидои Нимашаб дар ниҳоят 22 октябри соли 1844 иҷро гардид, он поксозии боз ҳам бузургтареро ба вуҷуд овард. Он гоҳ буд, ки Фиристодаи Аҳд ногаҳон фаро расид ва поксозӣ ва татҳири ниҳоиро оғоз намуд. Ҳаракате, ки аз ду поксозӣ ва поккунии нахустини се поксозӣ ва поккунӣ гузашта буд, дар сеюм ноком монд ва дар соли 1863 ба биёбони Лоудикия фиристода шуд.
In the Millerite history the Protestants were first purged by the words of truth, thereafter the movement of the first angel was purged at the arrival of the third testing message. But those who had been the builders of the Millerite temple during the forty-six years from 1798 unto 1844, failed the third test, which arrived on October 22, 1844, though they perfectly fulfilled the parable of the ten virgins.
Дар таърихи миллерӣ, протестантҳо аввал бо калимаҳои ростӣ пок карда шуданд; баъд аз он, ҳаракати фариштаи аввал ҳангоми расидани паёми сеюми имтиҳон пок карда шуд. Аммо онҳое ки дар давоми чилу шаш сол, аз 1798 то 1844, бинокорони маъбади миллерӣ буданд, дар имтиҳони сеюм, ки 22 октябри соли 1844 расид, ноком монданд, гарчанде ки онҳо масали даҳ бокираро ба таври комил ба ҷо оварданд.
“Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.
«Бисёре аз онҳое ки зери паёмҳои фариштаи якум ва дуюм барои пешвози Домод баромаданд, паёми сеюмро, ки охирин паёми озмоишист ва бояд ба ҷаҳон дода шавад, рад карданд; ва ҳангоми садо додани даъвати охирин низ мавқеи шабеҳе гирифта хоҳад шуд.
“Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.
«Ҳар як ҷузъиёти ин масал бояд бо диққат омӯхта шавад. Мо ё ба воситаи бокирагони доно, ё ба воситаи бокирагони нодон тасвир ёфтаем». Review and Herald, October 31, 1899.
The prophetic history that began at the arrival of the third angel on October 22, 1844, was a failure, and it ended with the rebellion of 1863. By 1850 Sister White penned the following message.
Таърихи набавие, ки бо омадани фариштаи сеюм дар 22 октябри соли 1844 оғоз ёфт, ноком шуд ва он бо исёни соли 1863 анҷом ёфт. То соли 1850 хоҳар Уайт паёми зеринро ба қалам дода буд.
“The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.
«Худованд 26 январ ба ман рӯъёе дод, ки онро нақл хоҳам кард. Ман дидам, ки баъзе аз қавми Худо кундфаҳм ва хоболуд буданд; ва фақат нимбедор буданд, ва замонеро, ки ҳоло дар он зиндагӣ мекардем, дарк намекарданд; ва он «мард» бо «хасуи чангрӯб» ворид шудааст, ва баъзеҳо дар хатари рӯфта шудан қарор доштанд. Ман аз Исо илтиҷо кардам, ки онҳоро наҷот диҳад, онҳоро андаке бештар дареғ дорад, ва бигзорад, ки хатари даҳшатноки худро бубинанд, то пеш аз он ки абадан аз ҳад дер шавад, омода гарданд. Фаришта гуфт: «Ҳалокат мисли гирдбоди азим меояд». Ман аз фаришта илтиҷо кардам, ки бар онҳое раҳм кунад ва онҳоро наҷот диҳад, ки ин ҷаҳонро дӯст медоштанд, ба дороиҳои худ дил баста буданд, ва намехостанд аз онҳо ҷудо шаванд ва онҳоро қурбон кунанд, то паёмрасонҳоро дар роҳи худ тезонанд, то гӯсфандони гуруснаеро, ки аз камбуди ғизои рӯҳонӣ ҳалок мешуданд, таъом диҳанд.»
“As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Review and Herald, April 1, 1850.
«Чун ба ҷонҳои бечорае менигаристам, ки аз набудани ҳақиқати ҳозира мемурданд, ва баъзе касоне ки эътироф мекарданд ба ҳақиқат имон доранд, бо дареғ доштани василаҳои зарурӣ барои пеш бурдани кори Худо мегузоштанд онҳо бимиранд, ин манзара он қадар дарднок буд, ки аз фаришта илтиҷо кардам онро аз пеши ман дур кунад. Дидам, ки вақте кори Худо қисмиеро аз амволи онҳо талаб мекард, мисли он ҷавоне ки назди Исо омад, [Матто 19:16–22.] онҳо ғамгин шуда рафтанд; ва ки ба зудӣ тозиёнаи лабрез аз болояшон хоҳад гузашт ва тамоми молу мулки онҳоро хоҳад рӯфта бурд, ва он гоҳ барои қурбон кардани молҳои заминӣ ва захира кардани ганҷе дар осмон дигар дер шуда хоҳад буд». Review and Herald, 1 апрели 1850.
In 1850, the dirt-brush man had already arrived. On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant had suddenly come to His temple, and He began the work of purging and purifying the sons of Levi.
Дар соли 1850, он шахсе ки чиркро бо хасу пок мекунад, аллакай омада буд. Рӯзи 22 октябри соли 1844, Фариштаи Аҳд ногаҳон ба маъбади Худ омад, ва Ӯ кори пок кардану таҳир намудани писарони Левиро оғоз намуд.
We will continue this study in the next article.
Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“Today souls are being tested and tried, and many are passing over the same ground trodden by those who forsook Christ. When tested by the Word, they reject the divine Teacher. When rebuked because their lives are not in harmony with truth and righteousness, they turn from the Saviour; and their decision, like that of the offended disciples, is never reversed. They walk no more with Christ. Thus are the words fulfilled, ‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’” Signs of the Times, May 15, 1901.
«Имрӯз ҷонҳо имтиҳон ва озмуда мешаванд, ва бисёре аз ҳамон роҳе мегузаранд, ки онҳое, ки Масеҳро тарк карданд, паймуданд. Вақте ки бо Калом озмуда мешаванд, Муаллими илоҳиро рад мекунанд. Вақте ки барои он сарзаниш меёбанд, ки ҳаёти онҳо бо ростӣ ва адолат мувофиқ нест, аз Наҷотдиҳанда рӯй мегардонанд; ва қарори онҳо, монанди қарори шогирдони ранҷида, ҳаргиз бозпас гирифта намешавад. Онҳо дигар бо Масеҳ роҳ намераванд. Ҳамин тавр суханон иҷро мешаванд: “Дастгоҳи боддиҳии Ӯ дар дасти Ӯст, ва Ӯ хирмани Худро комилан пок хоҳад кард, ва гандуми Худро дар анбор ҷамъ хоҳад овард.”» Signs of the Times, May 15, 1901.