We have been considering triple applications of prophecy. We are doing this for the purpose of identifying that when the Lord unsealed the last six verses of Daniel eleven with the collapse of the Soviet Union at the “time of the end” in 1989, an “increase of knowledge” was produced that was to test that generation of God’s people.
Мо татбиқҳои секаратаи пешгӯиро баррасӣ намуда истодаем. Мо ин корро бо он мақсад анҷом медиҳем, ки муайян созем: вақте ки Худованд шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳро бо фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар «вақти охир» дар соли 1989 муҳркушоӣ кард, «афзоиши дониш» ба вуҷуд омад, ки мебоист он насли қавми Худоро имтиҳон намояд.
And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.
Ва ӯ гуфт: «Бирав, эй Дониёл; зеро ин суханон то вақти анҷом баста ва мӯҳр зада шудаанд. Бисёре пок хоҳанд шуд, сафед гардонида хоҳанд шуд, ва озмуда хоҳанд шуд; аммо бадкорон бадкорӣ хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз бадкорон нахоҳад фаҳмид; аммо хирадмандон хоҳанд фаҳмид». Дониёл 12:9, 10.
Whenever a truth is unsealed by the Lion of the tribe of Judah, Satan works to resist the message. The resistance offered against the truths revealed in those final verses of Daniel eleven forced a deeper study of the truths connected with the verses in order that a sanctified defense against the errors which were proposed to undermine the truths revealed would not stand. One of the principles that was brought to light in the midst of that debate, was the triple application of prophecy. It was initially recognized in connection with the necessity to be correct about what “the daily” in the book of Daniel represented (paganism), and the correct history associated with the “taking away of the daily” (508 AD).
Ҳар гоҳе ки ягон ҳақиқат аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо муҳркушоӣ карда мешавад, Шайтон барои муқовимат ба он паём амал мекунад. Муқовимате, ки бар зидди ҳақиқатҳое, ки дар он оятҳои охирини Дониёл ёздаҳ ошкор гардида буданд, пешниҳод шуд, омӯзиши амиқтари ҳақиқатҳоеро, ки ба он оятҳо вобаста буданд, зарур гардонид, то ки дифои муқаддас бар зидди иштибоҳоте, ки барои суст кардан ва вайрон сохтани ҳақиқатҳои ошкоршуда пеш ниҳода мешуданд, побарҷо монад. Яке аз усулҳое, ки дар миёни он баҳс ба рӯшанӣ оварда шуд, татбиқи сегонаи нубувват буд. Он дар оғоз вобаста ба зарурати дуруст будан дар мавриди он ки «рӯзона» дар китоби Дониёл чиро ифода мекунад (бутпарастӣ), ва таърихи дурусти вобаста ба «дур кардани рӯзона» (508 милодӣ) шинохта гардид.
The recognition of three desolating powers as the framework of prophecy, paralleled the Millerite framework of prophecy being the first two desolating powers, and the Millerite identification of “the daily” as paganism provided a history consistent with the last six verses of Daniel eleven, as Sister White said it should. Thus, the resistance against the unsealed knowledge at the time of the end in 1989, produced greater light, as the knowledge was increased, and it also identified specific rules for the movement of the third angel, that paralleled the development of certain prophetic rules that had been assembled and employed in the movement of the first angel by William Miller.
Эътирофи се қудрати харобкунанда ба ҳайси чаҳорчӯби нубувват, ки бо чаҳорчӯби миллерии нубувват — яъне ду қудрати нахустини харобкунанда — мутанозир буд, ва ташхиси миллерӣ, ки «доимӣ»-ро бутпарастӣ медонист, таърихеро фароҳам овард, ки бо шаш ояти охири Дониёл ёздаҳ мувофиқ буд, чунон ки хоҳар Уайт гуфта буд, ки бояд чунин бошад. Пас, муқовимат бар зидди дониши нокушодашуда дар вақти охир дар соли 1989 нури бештаре ба вуҷуд овард, зеро дониш афзун гардид, ва ҳамчунин қоидаҳои мушаххасеро барои ҳаракати фариштаи сеюм муайян намуд, ки бо рушди баъзе қоидаҳои нубувватӣ, ки Вилям Миллер дар ҳаракати фариштаи аввал гирд оварда, ба кор бурда буд, мутанозир буданд.
We have considered the triple application of the three Rome’s, the three falls of Babylon, and the three Elijah’s and are now addressing the three messengers who prepare the way for the Messenger of the Covenant. We have identified a close overlap and parallel of the three Rome’s, with the three falls of Babylon, and also a close parallel to the three Elijah’s and the three messengers who prepare the way. In the last days William Miller and Future for America both represent the third Elijah and also the third messenger who prepares the way. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the movement of the first angel parallels the movement of the third angel.
Мо татбиқи сегонаи се Рум, се суқути Бобил ва се Илёсро баррасӣ кардем ва ҳоло ба се паёмбаре рӯ меоварем, ки роҳро барои Паёмбари Аҳд омода месозанд. Мо ҳампӯшии наздик ва мувозоти се Румро бо се суқути Бобил муайян кардаем, ва ҳамчунин мувозоти назикеро бо се Илёс ва се паёмбаре, ки роҳро омода месозанд. Дар рӯзҳои охир Уилям Миллер ва Future for America ҳар ду намояндаи Илёси сеюм ва ҳамчунин паёмбари сеюме ҳастанд, ки роҳро омода месозад. Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози чизе ба тасвир мекашад, ва ҳаракати фариштаи якум бо ҳаракати фариштаи сеюм мувозӣ аст.
“God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.
«Худо паёмҳои Ваҳй 14-ро ҷойгоҳи онҳо дар силсилаи нубувват додааст, ва кори онҳо то анҷоми таърихи ин замин набояд қатъ гардад. Паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ҳанӯз барои ин замон ҳақиқат мебошанд, ва бояд дар баробари ин паёме, ки баъд аз онҳо меояд, ҷараён ёбанд. Фариштаи сеюм огоҳии худро бо овози баланд эълон мекунад. “Баъд аз ин,” гуфт Юҳанно, “ман фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон фуруд меомад, ва қудрати азим дошт, ва замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид.” Дар ин мунавваршавӣ, нури ҳар сеи ин паёмҳо бо ҳам муттаҳид аст». The 1888 Materials, 803, 804.
The movement of the first and second angels, was led by William Miller. Sister White identifies Miller as the “chosen messenger.”
Ҳаракати фариштагони якум ва дуюмро Вилям Миллер роҳбарӣ мекард. Хоҳар Уайт Миллерро ҳамчун «пайғомбари баргузида» муаррифӣ мекунад.
“William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.
«Уилям Миллер подшоҳии шайтонро ба изтироб оварда буд, ва он душмани ашаддӣ мекӯшид на танҳо таъсири он паёмро безарар гардонад, балки худи паёмрасонро низ нобуд созад». Рӯҳи нубувват, ҷилди 4, 219.
She also identifies that Miller had been typified by both Elijah and John the Baptist.
Ӯ ҳамчунин муайян мекунад, ки Миллер ҳам ба воситаи Илёс ва ҳам Яҳёи Таъмиддиҳанда пешнамун гардида буд.
“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.
«Ҳазорон касон ба пазируфтани ҳақиқате, ки Вилям Миллер мавъиза мекард, ҳидоят ёфтанд, ва хизматгузорони Худо дар рӯҳ ва қудрати Илёс бархоста, паёмро эълон намуданд. Мисли Яҳё, пешгомии Исоро, онҳое ки ин паёми ҷиддиро мавъиза мекарданд, худро водор меёфтанд, ки табарро бар решаи дарахт ниҳанд ва одамонро бихонанд, то самарҳое оваранд, ки сазовори тавба бошанд». Навиштаҳои Аввалин, 233.
John the Baptist, who according to Jesus was the second Elijah, was also the first messenger who was to prepare the way for the Messenger of the Covenant. It is therefore evident that the movement of the third angel will have a “chosen messenger.” That messenger will have been typified by Elijah, John the Baptist and William Miller. Together with Miller the two chosen messengers represent the beginning and the ending of the movement of the three angels of Revelation fourteen, and in doing so, together they represent both the third Elijah and also the third messenger who is to prepare the way for the Messenger of the Covenant.
Яҳёи Таъмиддиҳанда, ки мувофиқи гуфтаи Исо Илёсои дуввум буд, ҳамчунин нахустин қاصиде буд, ки мебоист роҳро барои Қاصиди Аҳд омода созад. Пас, равшан аст, ки ҳаракати фариштаи сеюм «қاصиди баргузида»-е хоҳад дошт. Он қاصид намунапардозӣ шуда буд аз ҷониби Илёс, Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Вилям Миллер. Он ду қاصиди баргузида якҷо бо Миллер ибтидо ва анҷоми ҳаракати се фариштаи Ваҳй боби чордаҳро намояндагӣ мекунанд; ва бо ин амал, онҳо якҷоя ҳам Илёсои сеюм ва ҳам қاصиди сеюмро, ки бояд роҳро барои Қасиди Аҳд омода созад, намояндагӣ мекунанд.
To reject the message of either the beginning or ending chosen messenger is death, and the message of Future for America is based upon the prophetic application of “line upon line,” which is the methodology of the latter rain. Through the application of “line upon line” it is established that the Millerite movement typified the movement of Future for America. A waymark of the Millerite history is William Miller, the “chosen messenger.” To reject that waymark is to reject the message, so it is established by the beginning and ending of Adventism, that a rejection of the messenger is also a rejection of the message, for the message identifies a chosen messenger. Therefore, to reject the message is to reject the messenger and vise-versa. Without a dancer, there is no dance.
Рад кардани паёми ҳар яке аз паёмоварони баргузидаи ибтидо ё анҷом марг аст, ва паёми Future for America бар татбиқи нубувватии «хат бар хат» асос ёфтааст, ки ин усулшиносии борони охир мебошад. Тавассути татбиқи «хат бар хат» собит мегардад, ки ҳаракати Миллерӣ намунаи пешакии ҳаракати Future for America буд. Яке аз аломатҳои роҳ дар таърихи Миллерӣ William Miller, «паёмовари баргузида», мебошад. Рад кардани он аломати роҳ баробари рад кардани паём аст; бинобар ин, аз оғози ва анҷоми Adventism собит мегардад, ки рад кардани паёмовар ҳамчунин рад кардани паём мебошад, зеро паём паёмовари баргузидаро муайян мекунад. Пас, рад кардани паём баробари рад кардани паёмовар аст ва баръакс. Бе раққос, рақс вуҷуд надорад.
“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.
«Манро ба эълони омадани аввали Масеҳ бозгардониданд. Юҳанно бо рӯҳ ва қудрати Илёс фиристода шуд, то роҳи Исоро муҳайё созад. Онҳое ки шаҳодати Юҳанноро рад карданд, аз таълимоти Исо баҳрае набурданд. Мухолифати онҳо ба паёме, ки омадани Ӯро пешгӯӣ мекард, онҳоро дар мавқее қарор дод, ки натавонанд ба осонӣ қавитарин далелро бипазиранд, ки Ӯ Масеҳ буд. Шайтон онҳоеро, ки паёми Юҳанноро рад карданд, водор сохт, ки боз ҳам дуртар раванд, то Масеҳро низ рад намоянд ва маслуб созанд. Бо ин амал онҳо худро дар ҷойе қарор доданд, ки наметавонистанд баракати рӯзи Пантикостро қабул кунанд, баракате ки ба онҳо роҳи даромадан ба муқаддасгоҳи осмониро меомӯзонд. Дарида шудани пардаи маъбад нишон дод, ки қурбониҳо ва расму оинҳои яҳудӣ дигар қабул нахоҳанд шуд. Қурбонии Бузург пешкаш гардида ва пазируфта шуда буд, ва Рӯҳулқудсе, ки дар рӯзи Пантикост нозил шуд, зеҳни шогирдонро аз муқаддасгоҳи заминӣ ба муқаддасгоҳи осмонӣ равона сохт, ки Исо бо хуни Худ вориди он шуда буд, то манфиатҳои каффораи Худро бар шогирдони Худ фуруд оварад. Аммо яҳудиён дар торикии комил вогузошта шуданд. Онҳо тамоми нуре, ки метавонистанд дар бораи нақшаи наҷот дошта бошанд, аз даст доданд ва ҳанӯз ҳам ба қурбониҳо ва ҳадияҳои беҳудаи худ такя мекарданд. Муқаддасгоҳи осмонӣ ҷойи муқаддасгоҳи заминиро гирифта буд, вале онҳо аз ин тағйир ҳеҷ огоҳӣ надоштанд. Бинобар ин, онҳо наметавонистанд аз шафоати Масеҳ дар ҷои муқаддас баҳра гиранд.»
“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.
«Бисёре бо ваҳшат ба рафтори яҳудиён дар рад кардан ва маслуб сохтани Масеҳ менигаранд; ва ҳангоме ки таърихи таҳқиру озори нангини Ӯро мехонанд, гумон мекунанд, ки Ӯро дӯст медоранд ва агар дар он рӯзҳо мебуданд, мисли Петрус Ӯро инкор намекарданд ва мисли яҳудиён Ӯро маслуб намесохтанд. Аммо Худое, ки дилҳои ҳамаро мехонад, он муҳаббатеро, ки онҳо даъво доштанд нисбат ба Исо эҳсос мекунанд, ба озмоиш овардааст. Тамоми осмон бо амиқтарин таваҷҷуҳ пазироии паёми фариштаи якумро мушоҳида мекард. Вале бисёре, ки худро дӯстдори Исо мешумурданд ва ҳангоми хондани саргузашти салиб ашк мерехтанд, хабари хуши омадани Ӯро масхара карданд. Ба ҷойи он ки паёмро бо шодӣ қабул намоянд, онро фиреб эълон карданд. Онҳо аз касоне ки зуҳури Ӯро дӯст медоштанд, нафрат доштанд ва онҳоро аз калисоҳо берун карданд. Онҳое ки паёми якумро рад карданд, наметавонистанд аз паёми дуюм баҳрае гиранд; ҳамчунин аз нидои нисфишаб, ки бояд онҳоро тайёр месохт, то бо имон ҳамроҳи Исо ба Қудси Ақдоси муқаддасгоҳи осмонӣ дохил шаванд, низ фоидае набурданд. Ва бо рад кардани он ду паёми пешин, фаҳмиши худро чунон тира гардонидаанд, ки дар паёми фариштаи сеюм, ки роҳи дохил шудан ба Қудси Ақдосро нишон медиҳад, ҳеҷ нуре дида наметавонанд. Ман дидам, ки чунон ки яҳудиён Исоро маслуб карданд, калисоҳои номӣ низ ин паёмҳоро маслуб кардаанд; бинобар ин онҳо аз роҳи дохил шудан ба Қудси Ақдос ҳеҷ донише надоранд ва аз шафоати Исо дар он ҷо баҳрае гирифта наметавонанд. Мисли яҳудиён, ки қурбониҳои беҳудаи худро меоварданд, онҳо низ дуоҳои беҳудаи худро ба он мақоме мебароранд, ки Исо онро тарк кардааст; ва Шайтон, ки аз ин фиреб хушнуд аст, симои динӣ ба худ гирифта, зеҳни ин масеҳиёни ба забон иқроркунандаро ба сӯи худ мебарад ва бо қудрати худ, аломатҳои худ ва муъҷизаҳои дурӯғини худ амал мекунад, то онҳоро дар доме, ки гузоштааст, маҳкам нигоҳ дорад». Early Writings, 259–261.
Those “who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus,” and those “who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry.” The ministry of John preceded the baptism of Christ, who shortly thereafter cleansed the temple at the beginning of His ministry. Miller’s ministry prepared for Christ to purify the sons of Levi when He came suddenly on October 22, 1844. In either of those two witnesses, the rejection of the messenger who prepares the way, equates to death.
Ононҳое ки «шаҳодати Юҳанноро рад намуданд, аз таълимоти Исо фоидае набардоштанд», ва онҳое ки «паёми аввалро рад карданд, аз паёми дуюм низ фоидае гирифта натавонистанд; ҳамчунин аз нидои нимашаб низ баҳрае набурданд». Хидмати Юҳанно пеш аз таъмиди Масеҳ омад, ки ӯ дере нагузашта, дар оғози хизмати Худ, маъбадро пок кард. Хидмати Миллер барои он омода месохт, ки Масеҳ писарони Левиро пок созад, вақте ки Ӯ ногаҳон дар 22 октябри соли 1844 омад. Дар ҳар яке аз ин ду шоҳид, рад кардани паёмбаре ки роҳро омода месозад, ба марг баробар аст.
The purging and purification that was accomplished by Christ in His work as the Messenger of the Covenant was for the purpose of raising up a people to accomplish the work of carrying the message of salvation to the world. The work is accomplished in advance of the period of time representing when the executive judgment begins. The destruction of Jerusalem in the history of the disciples represents the executive judgment, and Adventism turned away from their responsibility to accomplish that work, but the Lord had tried to gather them together. He had led His people to publish the 1850 chart as the graphical representation of the message they could have carried to the world.
Поксозӣ ва тасфияе, ки Масеҳ онро дар кори Худ ҳамчун Паёмовари Аҳд ба анҷом расонд, ба он мақсад буд, ки қавмеро бархезонад, то кори расонидани паёми наҷотро ба ҷаҳон иҷро намоянд. Ин кор пеш аз он давраи вақт ба анҷом мерасад, ки рамзи замоне мебошад, ки ҳукми иҷроӣ оғоз меёбад. Харобшавии Уршалим дар таърихи шогирдон рамзи ҳукми иҷроист, ва адвентизм аз масъулияти худ барои анҷом додани он кор рӯй гардонд, вале Худованд кӯшиш карда буд, ки онҳоро гирд оварад. Ӯ қавми Худро роҳбарӣ карда буд, то ҷадвали соли 1850-ро ҳамчун тасвири графикии паёме, ки метавонистанд ба ҷаҳон бирасонанд, нашр намоянд.
“It was not the will of God that Israel should wander forty years in the wilderness; He desired to lead them directly to the land of Canaan and establish them there, a holy, happy people. But ‘they could not enter in because of unbelief.’ Hebrews 3:19. Because of their backsliding and apostasy they perished in the desert, and others were raised up to enter the Promised Land. In like manner, it was not the will of God that the coming of Christ should be so long delayed and His people should remain so many years in this world of sin and sorrow. But unbelief separated them from God. As they refused to do the work which He had appointed them, others were raised up to proclaim the message. In mercy to the world, Jesus delays His coming, that sinners may have an opportunity to hear the warning and find in Him a shelter before the wrath of God shall be poured out.” The Great Controversy, 458.
«Ин иродаи Худо набуд, ки Исроил чил сол дар биёбон саргардон гардад; Ӯ мехост онҳоро бевосита ба замини Канъон дароварда, дар он ҷо ҳамчун қавми муқаддас ва саодатманд барқарор созад. Аммо “онҳо ба сабаби беимонӣ натавонистанд дохил шаванд”. Ибриён 3:19. Аз боиси ақибгардӣ ва муртад шудани худ онҳо дар биёбон ҳалок шуданд, ва дигарон барангехта шуданд, то ба Замини Мавъуд дохил гарданд. Ба ҳамин монанд, ин низ иродаи Худо набуд, ки омадани Масеҳ то ин андоза дер карда шавад ва қавми Ӯ ин қадар солҳои зиёд дар ин ҷаҳони гуноҳ ва андӯҳ боқӣ монанд. Аммо беимонӣ онҳоро аз Худо ҷудо сохт. Чун онҳо аз анҷом додани коре, ки Ӯ барояшон муқаррар карда буд, сарпечӣ карданд, дигарон барангехта шуданд, то ин паёмро эълон намоянд. Аз раҳм ба ҷаҳон, Исо омадани Худро ба таъхир меандозад, то ки гуноҳкорон фурсате дошта бошанд, ки ҳушдорро бишнаванд ва дар Ӯ паноҳгоҳе биёбанд, пеш аз он ки ғазаби Худо фурӯ рехта шавад». «Муборизаи Азим», 458.
Had Adventism only held fast their faith, “their work would have been completed.”
Агар адвентизм фақат имони худро маҳкам нигоҳ медошт, «кори онҳо ба анҷом расида буд».
“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.
«Агар адвентистон, баъд аз ноумедии бузурги соли 1844, ба имони худ маҳкам мечаспиданд ва якдилона дар пешбурди инояти ошкоршудаи Худо қадам мемонданд, паёми фариштаи сеюмро қабул намуда, онро бо қудрати Рӯҳулқудс ба ҷаҳон мавъиза мекарданд, онҳо наҷоти Худоро медиданд, Худованд бо кӯшишҳои онҳо бо қудрат амал мекард, кор ба анҷом мерасид, ва Масеҳ пеш аз ин меомад, то қавми Худро барои гирифтани мукофоти онҳо қабул намояд. Аммо дар давраи шакку ноустуворие, ки пас аз он ноумедӣ фаро расид, бисёре аз имондорони адвентӣ аз имони худ рӯй гардониданд.... Ҳамин тавр кор ба таъхир афтод, ва ҷаҳон дар торикӣ боқӣ монд. Агар тамоми ҷисми адвентистон бар аҳкоми Худо ва имони Исо муттаҳид мешуд, таърихи мо то чӣ андоза фарқкунанда мебуд!» Evangelism, 695.
In the Spring of 1844, the Messenger of the Covenant purified the movement of the Millerites, and then in the Fall brought the message of the third angel. Miller, his message and the movement he represented, had fulfilled the parable of the ten virgins. At the Exeter, NH camp meeting the message of the Midnight Cry arrived and in two short months it was demonstrated which of the virgins had the oil. The two classes were manifested, and the third angel arrived with a message in his hand that was to be eaten, but the wise virgins “yielded their faith” in “the period of doubt and uncertainty.”
Дар баҳори соли 1844, Фиристодаи Аҳд ҳаракати миллерчиёнро пок сохт, ва сипас дар тирамоҳ паёми фариштаи сеюмро овард. Миллер, паёми ӯ ва ҳаракате, ки ӯ намояндагӣ мекард, масали даҳ бокираро ба иҷро расонида буданд. Дар анҷумани хаймазании Эксетер, Ню-Ҳэмпшир, паёми Нидои Нимашаб расид ва дар давоми ду моҳи кӯтоҳ нишон дода шуд, ки кадоме аз бокирагон равған доштанд. Он ду гурӯҳ ошкор гардиданд, ва фариштаи сеюм бо паёме дар дасти худ расид, ки бояд хӯрда мешуд, аммо бокирагони доно «имони худро таслим карданд» дар «давраи шакку номуайянӣ».
The “period of doubt and uncertainty” had been represented by the disciples at His death, but on the third day He began to open the message of His resurrection to His disciples, and they did not “yield their faith.” The period of doubt and uncertainty for the wise virgins of the movement of the first and second angels’ messages continued for roughly three years, at which point the Lord revealed to Sister White that He had stretched forth His hand to again gather the remnant of His people. He led His people to begin their publishing work and to produce Habakkuk’s second table, but “many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness.”
«Давраи шакку номуайянӣ» ба воситаи шогирдон ҳангоми марги Ӯ тасвир ёфта буд, аммо дар рӯзи сеюм Ӯ ба шогирдонаш ба кушодани паёми эҳёи Худ оғоз намуд, ва онҳо «имони худро аз даст надоданд». Давраи шакку номуайянӣ барои бокираҳои хирадманди ҳаракати паёмҳои фариштаи аввал ва дуюм тақрибан се сол идома кард, ва дар он вақт Худованд ба Хоҳар Уайт ошкор сохт, ки Ӯ дасти Худро дароз кардааст, то боз боқимондаи қавми Худро ҷамъ оварад. Ӯ қавми Худро роҳнамоӣ намуд, то кори нашрии худро оғоз кунанд ва лавҳаи дуюми Ҳабаққуқро ба вуҷуд оваранд, аммо «бисёре аз имондорони адвентӣ имони худро аз даст доданд.... Ҳамин тавр кор боздошта шуд, ва ҷаҳон дар торикӣ монда шуд».
In 1849, William Miller, the chosen messenger of the first and second angels’ message was laid to rest. Had the wise virgins of October 22, 1844 “held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God,” the Lord would have raised up another messenger in the spirit and power of Elijah. Instead “the coming of Christ” was “delayed and His people” “in like manner” to ancient Israel would “remain” “many years in this world of sin and sorrow.”
Соли 1849 Уилям Миллер, фиристодаи баргузидаи паёми фариштаи якум ва дуюм, ба хобгоҳи охирин супурда шуд. Агар бокирагони хирадманди 22 октябри соли 1844 «имони худро маҳкам нигоҳ медоштанд ва якдилона дар тадбири кушодашавандаи Худо пеш мерафтанд», Худованд фиристодаи дигареро дар рӯҳ ва қудрати Илёс бармехезонд. Аммо бар ивази ин, «омадани Масеҳ» «ба таъхир афтод ва қавми Ӯ» «ба ҳамон тарз» мисли Исроили қадим «солҳои бисёр» дар «ин ҷаҳони гуноҳ ва андӯҳ» «боқӣ мемонданд».
One hundred and twenty-six years after the rebellion of 1863, the Lord raised up the chosen messenger of the third angel. His work was both to prepare the way for the Messenger of the Covenant to suddenly come into His temple and to enter into a covenant relationship with the one hundred and forty-four thousand, during the closing scenes of the investigative judgment, but also to present a message that confronts the threefold union of Ahab, Jezebel and her prophets in the period of the Executive Judgment, which begins at the soon-coming Sunday law.
Як саду бисту шаш сол пас аз исёни соли 1863, Худованд пайғамбари баргузидаи фариштаи сеюмро бархезонид. Кори ӯ ҳам ин буд, ки роҳро барои он омода созад, то Пайғамбари Аҳд ногаҳон ба маъбади Худ биёяд ва дар ҷараёни саҳнаҳои хотимавии доварии таҳқиқотӣ бо як саду чилу чор ҳазор ба муносибати аҳдӣ дарояд; ва ҳамчунин ин буд, ки паёмеро пешниҳод намояд, ки бо иттиҳоди сегонаи Аҳоб, Изобал ва анбиёи ӯ дар давраи Доварии Иҷроӣ рӯ ба рӯ мешавад, даврае ки аз қонуни якшанбеи наздикшаванда оғоз меёбад.
The third messenger who prepares the way represents a work, a message, a messenger, and a movement during the closing scenes of the Investigative Judgment. The third Elijah represents a work, a message, a messenger and a movement during the closing scenes of the Executive Judgment. The message of the messenger who prepares the way, and the message of Elijah, is the message of the third of the three Woes of Revelation chapters eight through eleven.
Паёмбари сеюм, ки роҳро омода месозад, коре, паёме, паёмбаре ва ҳаракатеро дар манзараҳои поёнии Доварии Тафтишӣ намояндагӣ мекунад. Илёси сеюм коре, паёме, паёмбаре ва ҳаракатеро дар манзараҳои поёнии Доварии Иҷроӣ намояндагӣ мекунад. Паёми он паёмбаре, ки роҳро омода месозад, ва паёми Илёс, паёми сеюми он се Вой аст, ки дар бобҳои ҳашт то ёздаҳи Ваҳй оварда шудааст.
In the history represented by the messenger who prepares the way, the message of the third Woe, represents the Trumpet which calls Laodicean Adventism to “buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see.” It is the message of God’s love that shows God’s people their transgressions, for “As many as” He loves, He “rebukes and chastens.” It is the message of Christ’s righteousness that calls men to accept His character, which is manifested in the time period when the Messenger of the Covenant is accomplishing the work of cleansing the soul temple, and therefore He calls those whom He loves to manifest His character and be “zealous therefore, and repent,” for He is “at the” dispensation “door,” that represents the close of probation, where He “will spue” Laodicean Adventism “out of” His “mouth.” That dispensational “door” is the door that He “openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth.”
Дар таърихе, ки аз ҷониби паёмбаре, ки роҳро омода месозад, муаррифӣ мешавад, паёми Войи сеюм карнаеро ифода мекунад, ки Адвентизми Лаодикиягиро даъват менамояд, ки «аз Ман тиллои дар оташ санҷидашуда бихарад, то сарватманд гардад; ва либосҳои сафед, то пӯшида шавад ва расвоии бараҳнагии он зоҳир нагардад; ва чашмонашро бо сурмаи чашм тадҳин намояд, то бубинад». Ин паёми муҳаббати Худост, ки ба қавми Худо гуноҳҳояшонро нишон медиҳад, зеро «ҳар киро», ки Ӯ дӯст медорад, Ӯро «сарзаниш ва тарбия мекунад». Ин паёми адолати Масеҳ аст, ки одамонро даъват мекунад, то хислати Ӯро қабул намоянд, ки он дар он давраи замонӣ зоҳир мегардад, вақте ки Паёмбари Аҳд кори пок сохтани маъбади ҷонро ба анҷом мерасонад, ва бинобар ин Ӯ онҳоеро, ки дӯст медорад, даъват мекунад, то хислати Ӯро зоҳир намоянд ва «ғайратманд бошанд ва тавба кунанд», зеро Ӯ «бар» дари ин тақсимоти даврӣ «ҳаст», ки анҷоми муҳлати имтиёзро ифода мекунад, ҷое ки Ӯ Адвентизми Лаодикиягиро «аз» «даҳони» Худ «берун хоҳад қай кард». Он «дар»-и ин тақсимоти даврӣ ҳамон дарест, ки Ӯ «мекушояд, ва ҳеҷ кас намебандад; ва мебандад, ва ҳеҷ кас намекушояд».
There is a seeming contradiction that is resolved by the application of “line upon Line,” but many may not even recognize the seeming contradiction. When resolved it adds clarity to the transition from the Investigative to the Executive Judgment which takes place at the soon coming Sunday law. It is resolved by accepting that Pentecost typifies the soon coming Sunday law in the United States. In order to finalize our consideration of the third messenger who prepares the way as a symbol in the Investigative Judgment, in contrast with the third Elijah being a symbol of the Executive Judgment, we will address this seeming contradiction.
Гӯё як тазодде вуҷуд дорад, ки бо татбиқи «хат бар хат» ҳал мегардад, вале бисёре шояд ҳатто он тазодди зоҳириро дарк накунанд. Ҳангоме ки он ҳал шавад, ба гузариш аз Доварии Тафтишотӣ ба Доварии Иҷроӣ, ки ҳангоми қонуни якшанбеи ба наздикӣ оянда ба вуқӯъ мепайвандад, равшанӣ мебахшад. Он бо пазируфтани он ҳал мегардад, ки Пантикост қонуни якшанбеи ба наздикӣ ояндаро дар Иёлоти Муттаҳида тимсол мекунад. Барои он ки баррасии худро дар бораи паёмовари сеюм, ки ҳамчун рамз дар Доварии Тафтишотӣ роҳро омода месозад, ба анҷом расонем — дар муқобили он ки Илёси сеюм рамзи Доварии Иҷроӣ мебошад, — мо ба ин тазодди зоҳирӣ мепардозем.
We will continue this study in the next article.
Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.
«Фариштае, ки дар эълони паёми фариштаи сеюм ҳамроҳ мешавад, бояд тамоми заминро бо ҷалоли худ равшан гардонад. Дар ин ҷо коре бо фарогирии умумиҷаҳонӣ ва қудрате бесобиқа пешгӯӣ шудааст. Ҳаракати адвентии солҳои 1840–44 зуҳури пурҷалоли қудрати Худо буд; паёми фариштаи аввал ба ҳар истгоҳи миссионерии ҷаҳон расонда шуд, ва дар баъзе кишварҳо бузургтарин таваҷҷуҳи динӣ падид омад, ки аз замони Ислоҳоти асри шонздаҳум ба ин сӯ дар ҳеҷ сарзамине дида нашуда буд; аммо ҳамаи инро ҳаракати пуриқтидор зери огоҳии охирини фариштаи сеюм болотар хоҳад гузошт.»
“The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.
«Ин кор ба кори Рӯзи Пантикост монанд хоҳад буд. Чунон ки «борони аввал» ҳангоми фуруд омадани Рӯҳулқудс дар оғози Инҷил дода шуд, то сабзидани тухми гаронбаҳоро ба вуҷуд оварад, ҳамон тавр «борони охир» дар анҷоми он барои расидани ҳосил дода хоҳад шуд. «Пас хоҳем шинохт, агар пайваста кӯшиш кунем, ки Худовандро бишносем: баромадани Ӯ чун субҳ омода аст; ва Ӯ назди мо чун борон хоҳад омад, чун борони охир ва аввал бар замин». Ҳушаъ 6:3. «Пас, эй фарзандони Сион, шод бошед ва дар Худованд Худои худ хурсандӣ кунед; зеро Ӯ ба шумо борони аввалро ба андоза додааст, ва барои шумо боронро, борони аввал ва борони охирро фуруд хоҳад овард». Юил 2:23. «Дар рӯзҳои охир, мегӯяд Худо, Ман аз Рӯҳи Худ бар ҳар башар хоҳам рехт». «Ва чунин хоҳад шуд, ки ҳар кӣ номи Худовандро бихонад, наҷот хоҳад ёфт». Аъмол 2:17, 21.»
“The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.
«Кори бузурги Инҷил набояд бо зуҳури камтари қудрати Худо аз он чи оғози онро нишон дода буд, ба анҷом расад. Пешгӯйиҳое, ки дар фурӯрезиши борони аввалин дар оғози Инҷил иҷро шуданд, боз дар борони охирин ҳангоми анҷоми он иҷро хоҳанд шуд. Инҳоянд “замонҳои тароват”, ки ҳавворӣ Петрус онҳоро дар назар дошт, вақте гуфт: “Пас, тавба кунед ва руҷӯъ намоед, то гуноҳонатон маҳв гарданд, ҳангоме ки замонҳои тароват аз ҳузури Худованд фаро расанд; ва Ӯ Исоро хоҳад фиристод”. Аъмол 3:19, 20.» Муборизаи Бузург, 611.