We were considering Jeremiah chapter fifty in the previous article, and in the passage the judgment upon Babylon, that begins at the soon coming Sunday law in the United States and ends with the wrath of God. The executive judgment is the day of the Lord’s vengeance that was represented by the destruction of Jerusalem in the year 70 AD. The destruction of Jerusalem accomplished by Rome in 70 AD, had been typified by the destruction of Jerusalem carried out by Nebuchadnezzar. Together they provided two witnesses of the Executive Judgment of the whore of Tyre, who is also the whore of Revelation chapter seventeen.
Мо дар мақолаи қаблӣ боби панҷоҳуми Ирмиёро баррасӣ мекардем, ва дар он порча доварӣ бар Бобил баён мешавад, ки аз қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда дар Иёлоти Муттаҳида оғоз ёфта, бо ғазаби Худо анҷом меёбад. Доварии иҷроӣ ҳамон рӯзи интиқоми Худованд аст, ки бо вайроншавии Ерусалим дар соли 70 милодӣ рамзгузорӣ шуда буд. Вайроншавии Ерусалим, ки онро Рум дар соли 70 милодӣ анҷом дод, пештар бо вайроншавии Ерусалим, ки онро Набукаднесар ба иҷро расонда буд, тимсол ёфта буд. Онҳо якҷоя ду шоҳиди Доварии Иҷроии фоҳишаи Сурро фароҳам оварданд, ки ҳамчунин ҳамон фоҳишаи Ваҳй, боби ҳабдаҳум, мебошад.
Jeremiah informs us that when the Lord’s vengeance is accomplished upon modern Babylon, beginning with the soon-coming Sunday law, that “In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve.” In those days, the sealing of the one hundred and forty-four thousand will have already been accomplished.
Ирмиё ба мо хабар медиҳад, ки ҳангоме ки интиқоми Худованд бар Бобили муосир ба иҷро расад, аз қонуни наздики якшанбе оғоз ёфта, «Дар он рӯзҳо ва дар он вақт, мегӯяд Худованд, гуноҳи Исроил ҷустуҷӯ карда хоҳад шуд, ва ҳеҷ нахоҳад буд; ва гуноҳҳои Яҳудо, ва онҳо ёфта нахоҳанд шуд: зеро Ман онҳоеро, ки нигоҳ медорам, хоҳам омурзид». Дар он рӯзҳо мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор аллакай ба анҷом расида хоҳад буд.
“What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 216.
«Эй бародарон, дар кори бузурги омодагӣ шумо чӣ мекунед? Онҳое ки бо ҷаҳон муттаҳид мешаванд, қолаби ҷаҳонро қабул мекунанд ва барои нишони ҳайвон омода мегарданд. Онҳое ки ба худ эътимод надоранд, ки худро пеши Худо фурӯтан месозанд ва ҷонҳои худро бо итоат ба ростӣ пок менамоянд, онҳо қолаби осмониро қабул мекунанд ва барои мӯҳри Худо бар пешониҳои худ омода мегарданд. Вақте ки фармон содир шавад ва тамға зада шавад, хислати онҳо то абад пок ва беайб боқӣ хоҳад монд». Шаҳодатҳо, ҷилди 5, 216.
The executive judgment begins with the second voice of Revelation chapter eighteen, who calls men and women to flee from Babylon, and Jeremiah says, “their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her.” Her judgment is accomplished by the “archers.” The first reference to an archer in the Scriptures is concerning Ishmael.
Ҳукми иҷроиявӣ аз овози дуюми Ваҳй боби ҳаждаҳум оғоз меёбад, ки мардону занонро даъват мекунад, то аз Бобил бигурезанд; ва Ирмиё мегӯяд: «рӯзи онҳо расидааст, вақти тафаққуди онҳо. Овози онҳое ки аз замини Бобил мегурезанд ва раҳо меёбанд, то дар Сион интиқоми Худованд Худои моро, интиқоми маъбади Ӯро эълон намоянд. Камонваронро бар зидди Бобил ҷамъ кунед: эй ҳамаи шумо, ки камонро мекашед, гирдогирди он урду занед; нагузоред, ки ҳеҷ кас аз он бигурезад: ба вай мувофиқи амалаш подош диҳед; мувофиқи ҳар он чи кардааст, ба вай низ ҳамонро бикунед». Ҳукми вай ба воситаи «камонварон» ба анҷом мерасад. Нахустин ишора ба камонвар дар Навиштаҳо дар бораи Исмоил аст.
And God heard the voice of the lad; and the angel of God called to Hagar out of heaven, and said unto her, What aileth thee, Hagar? fear not; for God hath heard the voice of the lad where he is. Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation. And God opened her eyes, and she saw a well of water; and she went, and filled the bottle with water, and gave the lad drink. And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:17–20.
Ва Худо овози писарро шунид; ва фариштаи Худо аз осмон Ҳоҷарро нидо карда, ба вай гуфт: Туро чӣ шудааст, эй Ҳоҷар? Натарс, зеро Худо овози писарро дар ҳамон ҷое ки ҳаст, шунидааст. Бархез, писарро бардор ва ӯро бо дасти худ нигоҳ дор, зеро Ман ӯро ба халқи бузурге табдил хоҳам дод. Ва Худо чашмони вайро кушод, ва ӯ чоҳи оберо дид; ва рафт, машкро аз об пур кард ва ба писар нӯшонид. Ва Худо бо он писар буд; ва ӯ калон шуд, ва дар биёбон сокин гардид, ва камонвар шуд. Ҳастӣ 21:17–20.
The “hour of the great earthquake” in Revelation eleven identifies the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. In the “hour” “the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded.” The third woe, is the seventh trumpet. It is the archers of Islam that are employed to bring His judgment upon those who enforce the mark of papal authority (Sunday worship), and persecute those who uphold the mark of God’s authority (Sabbath worship).
«Соати зилзилаи бузург» дар Ваҳй боби ёздаҳ оғози доварии иҷроиявиро бар фоҳишаи Рум муайян мекунад, ки он аз қонуни якшанбеи наздикоянда дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад. Дар он «соат» «войи сеюм зуд меояд. Ва фариштаи ҳафтум карнай навохт». Войи сеюм ҳамон карнаи ҳафтум аст. Маҳз камонварони Ислом ба кор бурда мешаванд, то доварии Ӯро бар онҳое биёваранд, ки нишони ҳокимияти папаро (ибодати якшанбе) ҷорӣ месозанд ва онҳоеро, ки нишони ҳокимияти Худоро (ибодати шанбе) ҳифз мекунанд, таъқиб менамоянд.
In Luke chapter twenty-one Jesus in answering the disciple’s questions about the destruction of Jerusalem and the temple, provides an historical narrative that also represents the history of the last days. He references the “days of vengeance,” which was an essential prophetic attribute of His ministry as the Messiah, which He identified in His opening announcement of His ministry by reading from the prophet Isaiah to the church in Nazareth. The announcement at Nazareth, and the passage from Isaiah represented not only His ministry, but the message of His disciples, and more specifically the work and ministry of the movement of the one hundred and forty-four thousand.
Дар боби бисту якуми Луқо, Исо ҳангоми ҷавоб додан ба саволҳои шогирдон дар бораи вайрон шудани Уршалим ва маъбад, нақли таърихие пешкаш мекунад, ки ҳамзамон таърихи рӯзҳои охирро низ ифода менамояд. Ӯ ба «рӯзҳои интиқом» ишора мекунад, ки ин яке аз хусусиятҳои асосии нубувватии хизмати Ӯ ҳамчун Масеҳ буд; ва Ӯ онро дар эълони аввали хизмати Худ бо хондани суханон аз китоби набии Ишаъё дар калисои Носира муайян сохт. Эълон дар Носира ва порча аз Ишаъё на танҳо хизмати Ӯ, балки паёми шогирдони Ӯ ва ба таври мушаххастар кор ва хизмати ҳаракати яксаду чилу чаҳор ҳазорро низ ифода мекарданд.
The spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them. For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations. Isaiah 61:1–11.
Рӯҳи Худованди Парвардигор бар ман аст; зеро ки Парвардигор маро тадҳин кардааст, то ба ҳалимон башорати нек расонам; маро фиристодааст, то дилшикастагонро шифо бахшам, ба асирон озодиро эълон намоям, ва ба бастагонашон кушода шудани зиндонро; То соли мақбули Парвардигор ва рӯзи интиқоми Худои моро эълон намоям; ҳамаи мотамдоронро тасаллӣ диҳам; То барои мотамдорони Сион муқаррар созам, ки ба онҳо ба ивази хокистар зебоӣ, ба ивази мотам равғани шодӣ, ва ба ивази рӯҳи андӯҳ либоси ҳамду сано бидиҳам; то онҳо дарахтони адолат, ниҳоли Парвардигор хонда шаванд, то ки Ӯ ҷалол ёбад. Ва онҳо харобаҳои қадимиро бино хоҳанд кард, вайрониҳои пешинаро барпо хоҳанд намуд, ва шаҳрҳои хароб, вайрониҳои наслҳои бисёрро таъмир хоҳанд кард. Ва бегонагон истода, рамаҳои шуморо хоҳанд чаронд, ва писарони аҷнабиён шудгоркунандагони шумо ва боғбонони токзорҳои шумо хоҳанд буд. Аммо шумо коҳинони Парвардигор номида хоҳед шуд; шуморо хизматгузорони Худои мо хоҳанд хонд; сарвати халқҳоро хоҳед хӯрд, ва аз ҷалоли онҳо ифтихор хоҳед кард. Ба ивази нанги худ дучанд хоҳед гирифт; ва ба ивази хиҷолат онҳо аз насиби худ шод хоҳанд шуд; бинобар ин, дар замини худ дучандро соҳиб хоҳанд шуд; шодии абадӣ аз они онҳо хоҳад буд. Зеро Ман, Парвардигор, довариро дӯст медорам, ғоратро барои қурбонии сӯхтанӣ бад мебинам; ва кори онҳоро ба ростӣ роҳнамоӣ хоҳам кард, ва бо онҳо аҳди ҷовидонӣ хоҳам баст. Ва насли онҳо дар миёни халқҳо шинохта хоҳад шуд, ва авлоди онҳо дар миёни қавмҳо; ҳар кӣ онҳоро бубинад, эътироф хоҳад кард, ки онҳо насланд, ки Парвардигор онҳоро баракат додааст. Ман дар Парвардигор бисёр шодӣ хоҳам кард, ҷонам дар Худои ман ба ваҷд хоҳад омад; зеро ки Ӯ маро ба либосҳои наҷот пӯшонидааст, бо ҷомаи адолат маро фаро гирифтааст, чунон ки домод худро бо зевар меорояд, ва арӯс худро бо ҷавоҳироти худ зинат медиҳад. Зеро чунон ки замин навдаи худро мерӯёнад, ва боғ он чиро, ки дар он кошта шудааст, мерӯёнад, ҳамон тавр Худованди Парвардигор адолат ва ҳамду саноро пеши ҳамаи халқҳо мерӯёнад. Ишаъё 61:1–11.
The one hundred and forty-four thousand who are sealed in Ezekiel chapter nine, are those who are mourning over the sins in the church and in the world. “The acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God,” is when those who mourn in Zion are comforted, and become “trees of righteousness” in order to “glorify the Lord.” They glorify the Lord, for “in those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none.” Those who mourn are those who have been sealed and they are those who “shall build the old wastes,” who “shall raise up the former desolations, and” who “shall repair the waste cities, the desolations of many generations.” They shall “be named the Priests of the Lord,” and men shall call them “the Ministers of our God.”
Яксаду чилу чаҳор ҳазор, ки дар боби нӯҳуми Ҳизқиёл муҳр зада шудаанд, ҳамонҳоянд, ки бар гуноҳҳои дар калисо ва дар ҷаҳон мавҷудбуда мотам мегиранд. «Соли мақбули Худованд, ва рӯзи интиқоми Худои мо» ҳамон вақтест, ки мотамгирандагони Сион тасаллӣ меёбанд ва «дарахтони адолат» мегарданд, то ки «Худовандро ҷалол диҳанд». Онҳо Худовандро ҷалол медиҳанд, зеро «дар он айём, ва дар он замон, мегӯяд Худованд, гуноҳи Исроил ҷустуҷӯ карда хоҳад шуд, ва ҳеҷ нахоҳад буд». Мотамгирандагон ҳамонҳоянд, ки муҳр зада шудаанд, ва онҳо ҳамон касонанд, ки «харобаҳои қадимиро бино хоҳанд кард», ки «вайрониҳои пешинаро барқарор хоҳанд намуд, ва» ки «шаҳрҳои вайрон, харобиҳои наслҳои бисёрро таъмир хоҳанд кард». Онҳо «коҳинони Худованд» номида хоҳанд шуд, ва мардум онҳоро «хизматгузорони Худои мо» хоҳанд хонд.
The righteousness of the one hundred and forty-four thousand is to “spring forth before all nations,” when they are lifted up as an ensign in the hour of the great earthquake. Their righteousness is caused progressively, for it is “as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth.” The sealing of the one hundred and forty-four thousand began at the arrival of the latter rain on September 1, 2001. It is then that the buds of earth were brought forth. Isaiah identifies when the buds spring forth.
Адолати яксаду чилу чаҳор ҳазор бояд «пеши ҳамаи халқҳо бишкуфад», ҳангоме ки онҳо дар соати заминларзаи азим ҳамчун парчам барафрошта мегарданд. Адолати онҳо ба таври тадриҷӣ падид оварда мешавад, зеро «чунон ки замин навдаи худро мебарорад, ва чунон ки боғ он чиро, ки дар он кошта шудааст, мерӯёнад; ҳамон тавр Худованди Худо адолат ва ҳамдро хоҳад рӯёнид». Мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор бо фаро расидани борони охирин дар 1 сентябри соли 2001 оғоз ёфт. Маҳз дар он вақт навдаҳои замин берун оварда шуданд. Ишаъё муайян мекунад, ки навдаҳо кай мешукуфанд.
In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Isaiah 27:8, 9.
Бо андоза, вақте ки он мерӯёнад, ту бо он баҳс хоҳӣ кард; Ӯ боди сахти Худро дар рӯзи боди шарқӣ бозмедорад. Пас, ба ин восита маъсияти Яъқуб пок карда хоҳад шуд; ва ҳамаи самари ин он аст, ки гуноҳи ӯ бардошта шавад; вақте ки ӯ ҳамаи сангҳои қурбонгоҳро мисли сангҳои оҳак, ки пора-пора кӯфта шудаанд, мегардонад, бешазорҳо ва бутҳо барпо нахоҳанд монд. Ишаъё 27:8, 9.
In “the day of the east wind” which is His “rough wind” that “He stayeth,” the “shooting forth” of the buds will begin when the rain is “measured.” “Stayeth” means restrained. When the four winds are restrained by the four angels of Revelation chapter seven, the sealing of the one hundred and forty-four thousand begins. At that time the latter rain begins to “sprinkle” in moderation, for the word “measure” in the verse means moderation. At the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand the latter rain is measured, and at the end of the period it is without measure.
Дар «рӯзи боди шарқӣ», ки он «боди сахти» Ӯст ва Ӯ онро «бозмедорад», «шукуфтани» навдаҳо ҳангоме оғоз хоҳад ёфт, ки борон «ба андоза» бошад. «Бозмедорад» маънои маҳдудшуда ё нигоҳдошташударо дорад. Вақте ки чор бод аз ҷониби чор фариштаи Ваҳй, боби ҳафт, боздошта мешаванд, мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор оғоз меёбад. Дар он вақт борони охирин ба таври мӯътадил ба «пошидан» оғоз мекунад, зеро калимаи «андоза» дар ин оят маънои мӯътадилиро дорад. Дар оғози давраи мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор борони охирин ба андоза аст, ва дар анҷоми он давра он бе андоза мебошад.
“The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.
«Рехтани бузурги Рӯҳи Худо, ки тамоми заминро бо ҷалоли Ӯ равшан месозад, то он вақт нахоҳад омад, ки мо қавме равшанфикр дошта бошем, ки аз таҷрибаи худ бидонанд ҳамкорони Худо будан чӣ маъно дорад. Вақте ки мо худро пурра ва бо тамоми дил ба хизмати Масеҳ бахшем, Худо ин воқеиятро бо рехтани Рӯҳи Худ беандоза эътироф хоҳад кард; аммо ин дар ҳоле нахоҳад шуд, ки қисми бузургтарини калисо ҳамкорони Худо нестанд. Худо наметавонад Рӯҳи Худро бирезад, вақте ки худпарастӣ ва айшу нафспарварӣ ин қадар ошкор аст; вақте ки рӯҳияе ҳукмфармост, ки агар ба сухан оварда шавад, ҳамон ҷавоби Қобилро ифода мекард: “Оё ман нигаҳбони бародари худ ҳастам?” Агар ҳақиқати барои ин замон, агар нишонаҳое, ки аз ҳар тараф зичтар мегарданд ва шаҳодат медиҳанд, ки анҷоми ҳамаи чизҳо наздик аст, барои бедор кардани нерӯи хуфтаи онҳое ки иқрор мекунанд ҳақиқатро мешиносанд, кофӣ набошанд, пас торикие мутаносиб ба нуре ки дурахшида буд, ин ҷонҳоро фаро хоҳад гирифт. Дар рӯзи бузурги ҳисоботи ниҳоӣ ҳеҷ як сояи узре барои бепарвоии худ нахоҳанд дошт, ки тавонанд ба Худо пешкаш кунанд. Барои он ки чаро онҳо дар нури ҳақиқати муқаддаси каломи Худо зиндагӣ накарданд, роҳ нарафтанд ва меҳнат нанамуданд, ва ба ин васила ба ҷаҳоне ки аз гуноҳ торик шудааст, ба воситаи рафтор, ҳамдардӣ ва ғайрати худ ошкор насохтанд, ки қудрат ва воқеияти Инҷилро наметавон рад кард, ҳеҷ далеле барои пешкаш кардан нахоҳад буд». Review and Herald, July 21, 1896.
The testing period of the latter rain and sealing of the one hundred and forty-four thousand begins with the measuring of the outpouring of the Holy Spirit for the wheat and tares have reached the time of the harvest. The rain brings both classes to maturity, then at the end of the testing period the wheat and tares are separated, and the wheat will then “know by experience what it means to be laborers together with God” They will then “have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure.”
Давраи озмоиши борони охирин ва мӯҳргузории яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор бо чен кардани рехтани Рӯҳулқудс оғоз меёбад, зеро гандум ва алафи бегона ба вақти дарав расидаанд. Борони охирин ҳар ду гурӯҳро ба камол мерасонад; сипас, дар анҷоми давраи озмоиш, гандум ва алафи бегона аз ҳам ҷудо карда мешаванд, ва он гоҳ гандум «ба василаи таҷриба хоҳад донист, ки ҳамкорони Худо будан чӣ маъно дорад». Он гоҳ онҳо «худро бо бахшидани комилу якдилона ба хизмати Масеҳ таслим хоҳанд кард, ва Худо ин воқеиятро бо рехтани Рӯҳи Худ бидуни андоза эътироф хоҳад намуд».
The “day of the rough east wind” arrived on September 11, 2001, and Habakkuk’s debate over the counterfeit peace and safety message of the latter rain message, as opposed to the message identifying the day of God’s vengeance, began. At that point the plants, both wheat and tares began to bud and bring forth the fruit they would manifest at the judgment of the soon-coming Sunday law.
«Рӯзи боди шадиди шарқӣ» 11 сентябри соли 2001 фаро расид, ва баҳси Ҳабаққуқ дар бораи паёми қалбакии сулҳу амният аз паёми борони охирин, дар муқобили паёме ки рӯзи интиқоми Худоро муайян мекунад, оғоз ёфт. Дар он вақт наботот, ҳам гандум ва ҳам каҳмақ, ба ғунчидан ва ба бор овардани самаре оғоз карданд, ки онро дар доварии қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда зоҳир хоҳанд сохт.
“Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.
«Боз, ин масалҳо таълим медиҳанд, ки баъд аз доварӣ дигар ҳеҷ муҳлати озмоиш нахоҳад буд. Вақте ки кори Инҷил ба анҷом мерасад, фавран пас аз он ҷудоӣ миёни некон ва бадон ба амал меояд, ва сарнавишти ҳар ду гурӯҳ барои абад муайян мегардад». Christ’s Object Lessons, 123.
One class bows to the sun in Ezekiel chapter eight, and the other receives the seal of God in Ezekiel chapter nine. In Luke chapter twenty-one, Christ is identifying the one hundred and forty-four thousand, and He sets forth a sign that marks the final generation of earth’s history. He identified the sign that Christians must recognize in order to flee the destruction of Jerusalem.
Як гурӯҳ дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл ба офтоб саҷда меоварад, ва гурӯҳи дигар дар боби нуҳуми Ҳизқиёл мӯҳри Худоро қабул мекунад. Дар боби бисту якуми Луқо, Масеҳ он яксаду чиҳилу чаҳор ҳазорро муайян мекунад, ва Ӯ нишонаеро пеш мегузорад, ки насли охирини таърихи заминро муайян месозад. Ӯ он нишонаро муайян кард, ки масеҳиён бояд онро бишносанд, то аз ҳалокати Уршалим бигрезанд.
And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.
Ва ҳангоме ки Ерусалимро мебинед, ки лашкарҳо онро иҳота кардаанд, он гоҳ бидонед, ки харобии он наздик аст. Он вақт касоне ки дар Яҳудо ҳастанд, ба кӯҳҳо бигурезанд; ва касоне ки дар миёни он ҳастанд, аз он берун раванд; ва касоне ки дар навоҳӣ ҳастанд, ба он дохил нашаванд. Зеро ин рӯзҳои интиқоманд, то ҳамаи он чи навишта шудааст, ба иҷро расад. Луқо 21:20–22.
Jesus identified, “line upon line,” more prophetic characteristics of the sign, for His words are recorded not only by Luke, but also by Matthew and Mark.
Исо боз хусусиятҳои нубувватии аломатро «сатр бар сатр» муайян намуд, зеро суханони Ӯ на танҳо аз ҷониби Луқо, балки ҳамчунин аз ҷониби Матто ва Марқӯс низ сабт шудаанд.
And this gospel of the kingdom shall be preached in all the world for a witness unto all nations; and then shall the end come. When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:14–16.
Ва ин башорати Малакут дар тамоми ҷаҳон ба ҳамаи халқҳо барои шаҳодате мавъиза карда хоҳад шуд; ва он гоҳ интиҳо хоҳад омад. Пас, ҳангоме ки шумо палидии вайронгариро, ки ба воситаи Дониёли набӣ гуфта шудааст, бинед, ки дар ҷои муқаддас истодааст, (ҳар кӣ мехонад, бигзор фаҳмад:) Он гоҳ онҳое ки дар Яҳудо ҳастанд, бигрезанд ба кӯҳҳо. Матто 24:14–16.
And the gospel must first be published among all nations. But when they shall lead you, and deliver you up, take no thought beforehand what ye shall speak, neither do ye premeditate: but whatsoever shall be given you in that hour, that speak ye: for it is not ye that speak, but the Holy Ghost. Now the brother shall betray the brother to death, and the father the son; and children shall rise up against their parents, and shall cause them to be put to death. And ye shall be hated of all men for my name’s sake: but he that shall endure unto the end, the same shall be saved. But when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not, (let him that readeth understand,) then let them that be in Judaea flee to the mountains. Mark 13:10–14.
Ва Инҷил бояд аввал дар миёни ҳамаи халқҳо мавъиза карда шавад. Аммо ҳангоме ки шуморо бурда таслим кунанд, пешакӣ ғам нахӯред, ки чӣ бигӯед, ва аз пеш андеша накунед; балки ҳар он чи дар ҳамон соат ба шумо дода шавад, ҳамонро бигӯед; зеро сухангӯ шумо нестед, балки Рӯҳулқудс аст. Ва бародар бародарро ба марг таслим хоҳад кард, ва падар писарро; ва фарзандон бар зидди падару модари худ бархоста, онҳоро ба қатл хоҳанд расонд. Ва барои номи Ман ҳама аз шумо нафрат хоҳанд дошт; аммо ҳар кӣ то ба охир сабр кунад, ҳамон наҷот хоҳад ёфт. Аммо ҳангоме ки макрӯҳоти вайронӣ, ки Дониёли набӣ дар бораи он гуфтааст, дар ҷое истода бошад, ки набояд, (хонанда дарёбад,) он гоҳ бигзор онҳое ки дар Яҳудия ҳастанд, ба кӯҳҳо бигрезанд. Марқус 13:10–14.
Before the seven last plagues, which is the final and perfect fulfillment of the “days of vengeance,” is accomplished upon two classes the gospel of the kingdom must be preached and published among all nations. The gospel message is given to the nations at the soon-coming Sunday law in the United States, when the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign. The “days of vengeance” represents the period of the Executive Judgment of the whore of Babylon, which begins with the Sunday law in the United States and ends when Michael stands up and human probation closes, and the wrath of God is poured out in the seven last plagues.
Пеш аз он ки ҳафт балои охирин, ки иҷрои ниҳоӣ ва комили «рӯзҳои интиқом» мебошад, бар ду синф ба амал ояд, башорати подшоҳӣ бояд дар миёни ҳамаи халқҳо мавъиза ва эълон карда шавад. Паёми башорат ба халқҳо ҳангоми қонуни наздикояндаи якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида дода мешавад, вақте ки саду чиҳилу чаҳор ҳазор ҳамчун байрақ барафрошта мешаванд. «Рӯзҳои интиқом» давраи Доварии Иҷроии фоҳишаи Бобилро ифода мекунад, ки бо қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад ва вақте ба по мехезад Микоил ва муҳлати имтиҳони инсонӣ ба поён мерасад, ва ғазаби Худо дар ҳафт балои охирин фурӯ рехта мешавад, анҷом меёбад.
The period of time is the “hour” which Mark identifies, and the “hour” of the “great earthquake,” and the “hour” the ten kings agree to give their seventh kingdom unto the papacy. When the last soul has accepted the gospel that is published to all nations, probation closes, and God’s wrath is poured out without mercy. That period begins with the gospel being proclaimed to all nations as the ensign is lifted up, and ends when the last person responds to the gospel message proclaimed and preached and published by the ensign. That period of time is the “days of vengeance.”
Давраи вақт ҳамон «соат» аст, ки Марқус онро муайян мекунад, ва «соат»-и «заминларзаи бузург», ва «соат»-ест, ки даҳ подшоҳ розӣ мешаванд подшоҳии ҳафтуми худро ба папагӣ бисупоранд. Вақте ки охирин ҷон Инҷилеро, ки ба ҳамаи халқҳо эълон мешавад, қабул кардааст, муҳлати имтиёз ба анҷом мерасад, ва ғазаби Худо бе раҳм фурӯ мерезад. Он давра аз эълон шудани Инҷил ба ҳамаи халқҳо оғоз меёбад, ҳангоме ки нишона барафрохта мешавад, ва замоне ба поён мерасад, ки охирин шахс ба паёми Инҷиле, ки аз ҷониби нишона эълон, мавъиза ва нашр мешавад, посух медиҳад. Он давраи вақт ҳамон «рӯзҳои интиқом» аст.
In Luke, chapter twenty-one, Jesus is pinpointing that history, for He is identifying the final generation, that will not die before His second coming. He identifies a sign, which is represented as the abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet. The sign is when the abomination of desolation stands in the “holy place,” and when it is “standing where it ought not,” which is also when Jerusalem is “compassed with armies.”
Дар Инҷили Луқо, боби бисту як, Исо ба ҳамон давраи таърихӣ дақиқ ишора мекунад, зеро Ӯ насли охиринеро муайян месозад, ки пеш аз омадани дуюми Ӯ нахоҳад мурд. Ӯ аломате муайян мекунад, ки ҳамчун макруҳии вайронкунандае тасвир шудааст, ки дар бораи он Дониёли набӣ сухан гуфтааст. Он аломат он вақт аст, ки макруҳии вайронкунанда дар «ҷои муқаддас» меистад, ва вақте ки он «дар ҷое меистад, ки набояд истад», ки ҳамзамон ҳамон вақтест, ки Ерусалим «бо лашкарҳо иҳота шудааст».
When Jerusalem was compassed by armies in the year 66 by Cestius, the Christians in Jerusalem fled the city, and Sister White identifies that not one Christian died during the destruction that ultimately ended in the year 70. Cestius initiated a siege, and then withdrew for apparently unknown reasons, and the Christians in the city fled in agreement with the warning associated with the sign. In the year 70 Titus completed the destruction by once again instituting a siege. The siege of Cestius was the beginning of what is called the First Jewish-Roman War, and the siege and destruction accomplished by Titus was the end of the First Jewish-Roman War.
Ҳангоме ки Ерусалим дар соли 66 аз ҷониби лашкарҳо таҳти фармондеҳии Кестий муҳосира шуд, масеҳиёни Ерусалим аз шаҳр фирор карданд, ва Хоҳар Уайт муайян месозад, ки дар ҷараёни он харобие, ки ниҳоятан дар соли 70 анҷом ёфт, ҳатто як масеҳӣ ҳам ҳалок нашуд. Кестий муҳосираро оғоз намуд, сипас бо сабабҳое, ки зоҳиран номаълуманд, ақибнишинӣ кард, ва масеҳиёни дар шаҳр буда, мутобиқи ҳушдоре, ки бо он аломат вобаста буд, фирор карданд. Дар соли 70 Титус харобиро бо барқарор намудани муҳосира бори дигар ба анҷом расонд. Муҳосираи Кестий оғози он чизе буд, ки Ҷанги Якуми Яҳудӣ-Румӣ номида мешавад, ва муҳосира ва харобие, ки аз ҷониби Титус анҷом дода шуд, анҷоми Ҷанги Якуми Яҳудӣ-Румӣ буд.
The entire history lasted three and a half years, began and ended with a siege, and the beginning contained a sign for God’s people. That history was identified as the days of God’s vengeance by Christ, which was a specific element that He was to identify in His ministry. Those days represent the executive judgment upon the whore of Rome that begins at the soon-coming Sunday law, and ends when human probation closes. At the beginning of the executive judgment of the whore of Babylon, the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign, which is a sign. When God’s other flock see the sign, they are to flee out of Babylon, whose destruction was typified by the destruction of Jerusalem.
Тамоми он таърих сею ним сол давом кард, бо муҳосира оғоз ёфт ва бо муҳосира анҷом пазируфт, ва оғози он барои қавми Худо аломате дар бар дошт. Он таърих аз ҷониби Масеҳ ҳамчун рӯзҳои интиқоми Худо шинохта гардид, ки ин унсури муайяне буд, ки Ӯ бояд дар хизмати Худ муайян месохт. Он рӯзҳо доварии иҷроиявиро бар фоҳишаи Рум ифода мекунанд, ки аз қонуни якшанбеи ба наздикӣ оянда оғоз меёбад ва ҳангоме анҷом меёбад, ки муҳлати имтиҳони инсон баста мешавад. Дар оғози доварии иҷроиявии фоҳишаи Бобил, як саду чиҳилу чор ҳазор ҳамчун парчам, яъне аломат, боло бардошта мешаванд. Вақте ки галаи дигари Худо он аломатро мебинанд, онҳо бояд аз Бобил бигрезанд, ки ҳалокати он бо ҳалокати Ерусалим пешнамоӣ гардида буд.
We will continue to consider Luke chapter twenty-one in the next article.
Мо дар мақолаи оянда баррасии боби бисту якуми Инҷили Луқоро идома хоҳем дод.