Verse forty of Daniel eleven, begins at the time of the end, but the verse identifies two times of the end, and therefore allows the student of prophecy to align the first time of the end with the second time of the end. When this application is made, the line of Millerite history that began in 1798, runs parallel with the history of the United States in 1989. The two lines identify the line of the true Protestant horn and the line of the Republican horn of the earth beast of Revelation chapter thirteen. Both lines begin at the time of the end in 1798, and the time of the end in 1989 simply complements and provides a second witness of the waymarks of truth that are unsealed in the verse.

Ояти чиҳилуми боби ёздаҳуми Дониёл аз замони охир оғоз меёбад, аммо ин оят ду замони охирро муайян мекунад, ва бинобар ин ба донишҷӯи нубувват иҷозат медиҳад, ки замони аввали охирро бо замони дуввуми охир мувофиқ гардонад. Вақте ки ин татбиқ анҷом дода мешавад, хатти таърихи миллерӣ, ки дар соли 1798 оғоз ёфт, бо таърихи Иёлоти Муттаҳида дар соли 1989 мувозӣ мегардад. Ин ду хатт хатти шохи ҳақиқии протестантӣ ва хатти шохи ҷумҳурихоҳи ҳайвони заминии Ваҳй, боби сездаҳро муайян мекунанд. Ҳар ду хатт дар замони охир, дар соли 1798, оғоз меёбанд, ва замони охир дар соли 1989 фақат онро такмил мекунад ва шоҳидии дуввумеро барои нишонаҳои роҳи ҳақиқат, ки дар ин оят муҳркушоӣ мешаванд, фароҳам меоварад.

The movement of the third angel arrived on October 22, 1844, but was deferred through the seven-year rebellion of 1856 to 1863. The arrival of the third angel was repeated on September 11, 2001. 1863 was typified by ancient Israel’s first encampment at Kadesh and the rebellion of the ten spies, and September 11, 2001 was typified by the last encampment of ancient Israel at Kadesh, and the rebellion of Moses. The rebellion of 1863, represented the first rebellion at Kadesh, which produced a judgment of death in the wilderness. The rebellion of September 11, 2001 represented the last rebellion at Kadesh, which produced the death of the leadership of Laodicean Adventism.

Ҳаракати фариштаи сеюм 22 октябри соли 1844 фаро расид, вале ба сабаби исёни ҳафтсолаи солҳои 1856 то 1863 ба таъхир афтод. Омадани фариштаи сеюм 11 сентябри соли 2001 такрор гардид. Соли 1863 ба воситаи нахустин урдугоҳи Исроили қадим дар Қодеш ва исёни даҳ ҷосус пешнамоён шуда буд, ва 11 сентябри соли 2001 ба воситаи охирин урдугоҳи Исроили қадим дар Қодеш ва исёни Мусо пешнамоён шуда буд. Исёни соли 1863 исёни аввалро дар Қодеш намояндагӣ мекард, ки он ҳукми маргро дар биёбон ба вуҷуд овард. Исёни 11 сентябри соли 2001 исёни охиринро дар Қодеш намояндагӣ мекард, ки он марги роҳбарияти адвентизми Лоодикияро ба вуҷуд овард.

The descent of the angel on August 11, 1840, which ushered in the movement of 1840 to 1844, which Sister White called a glorious manifestation of the power of God, typified September 11, 2001 and identified a glorious manifestation of the power of God.

Фуруд омадани фаришта дар 11 августи соли 1840, ки ҳаракати солҳои 1840 то 1844-ро оғоз бахшид, ки онро хоҳар Уайт зуҳуроти пурҷалоли қудрати Худо номидааст, 11 сентябри соли 2001-ро тимсол мекард ва зуҳуроти пурҷалоли қудрати Худоро муайян менамуд.

“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

«Фариштае, ки дар эълони паёми фариштаи сеюм ҳамроҳ мешавад, бояд тамоми заминро бо ҷалоли худ мунаввар созад. Дар ин ҷо коре пешгӯӣ шудааст, ки фарогири тамоми ҷаҳон ва дорои қудрате бесобиқа аст. Ҳаракати адвентистии солҳои 1840–44 зуҳури пурҷалоли қудрати Худо буд; паёми фариштаи аввал ба ҳар истгоҳи миссионерӣ дар ҷаҳон расонида шуд, ва дар баъзе кишварҳо бузургтарин таваҷҷуҳи динӣ ба вуҷуд омад, ки аз замони Ислоҳоти асри шонздаҳум то он вақт дар ҳеҷ сарзамине дида нашуда буд; аммо ҳамаи инро ҳаракати пурқудрате, ки зери ҳушдори охирини фариштаи сеюм ба амал меояд, фаро хоҳад гузашт». «Баҳси Бузург», 611.

The first arrival of the third angel on October 22, 1844 (the first Kadesh), was to finish the work, but God’s people chose to select a new leader and return to Egypt. By 1863, they had “rebuilt Jericho”, instead of participating in God’s work in bringing down the walls of Jericho. They were therefore cursed, with the death in the wilderness.

Аввалин омадани фариштаи сеюм дар 22 октябри соли 1844 (Қодеши аввал) барои ба анҷом расонидани кор буд, аммо қавми Худо интихоб карданд, ки роҳбари наверо баргузинанд ва ба Миср бозгарданд. То соли 1863 онҳо ба ҷойи он ки дар кори Худо барои фурӯ рехтани деворҳои Ериҳӯ ширкат варзанд, «Ериҳӯрро аз нав бино карданд». Аз ин рӯ, онҳо бо марг дар биёбон лаънат ёфтанд.

And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

Ва Еҳушаъ он вақт онҳоро қасам дода, гуфт: «Малъун бод он мард пеши Худованд, ки бархоста, ин шаҳри Ериҳӯро бино кунад; таҳкурсии онро бар нахустзодаи худ хоҳад ниҳод, ва дар писари хурдии худ дарвозаҳои онро барпо хоҳад кард». Еҳушаъ 6:26.

As with ancient Israel at the first Kadesh, who had rejected the message of Joshua and Caleb, modern Israel’s rebellion at the first Kadesh (1863), brought upon them the curse of Joshua. When the third angel returned on September 11, 2001 (the last Kadesh), the final work in advance of God bringing down Jericho and its walls began.

Чунон ки бо Исроили қадим дар Қодеши аввал рӯй дод, ки паёми Еҳушаъ ва Колебро рад карда буданд, исёни Исроили муосир дар Қодеши аввал (1863) лаънати Еҳушаъро бар сари онҳо овард. Вақте ки фариштаи сеюм 11-уми сентябри соли 2001 (Қодеши охирин) бозгашт, кори ниҳоӣ пеш аз он ки Худо Ериҳо ва деворҳои онро фурӯ оварад, оғоз ёфт.

October 22, 1844 marks the arrival of the third angel, and in so doing it marks the arrival of the soon-coming Sunday in the last days. 1863 marks the end of the testing period of the third angel that commenced on October 22, 1844. 1863 is therefore a symbol of the soon-coming Sunday law, for Jesus always represents the ending with the beginning. In 1863, the nation was divided into two classes, and so too, at the Sunday law, two classes will be manifested.

22 октябри соли 1844 омадани фариштаи сеюмро нишон медиҳад, ва ба ин васила омадани якшанбеи наздикшавандаро дар рӯзҳои охир низ нишон медиҳад. Соли 1863 анҷоми давраи имтиҳони фариштаи сеюмро, ки 22 октябри соли 1844 оғоз гардида буд, нишон медиҳад. Пас, соли 1863 рамзи қонуни якшанбеи наздикшаванда аст, зеро Исо ҳамеша анҷомро бо ибтидо муаррифӣ мекунад. Дар соли 1863 миллат ба ду табақа ҷудо гардид, ва ҳамчунин, ҳангоми қонуни якшанбе, ду табақа ошкор хоҳад шуд.

The testing period of the third angel in Millerite history began in 1844 and ended in 1863, and the beginning and ending, both marked the Sunday law of the last days. In the history between the beginning (1844) and the ending (1863), is the rebellion of the Millerite movement (1856). Thus, the period bears the signature of “Truth.” The return to Kadesh for the second time on September 11, 2001 marks the beginning of the testing process of the third angel, which concludes at the soon-coming Sunday law, as typified by 1863.

Давраи имтиҳонии фариштаи сеюм дар таърихи миллеритӣ соли 1844 оғоз ёфта, соли 1863 ба поён расид, ва ҳам оғоз ва ҳам анҷом, ҳар ду, қонуни якшанбеи айёми охирро нишонгузорӣ намуданд. Дар таърихи миёни оғоз (1844) ва анҷом (1863), исёни ҳаракати миллеритӣ (1856) ҷой дорад. Пас, ин давра муҳри «Ҳақиқат»-ро бар худ дорад. Бозгашт ба Қодиш бори дуюм, дар 11 сентябри соли 2001, оғози раванди имтиҳонии фариштаи сеюмро нишон медиҳад, ки он бо қонуни якшанбеи наздикоянда, чунонки соли 1863 ба сурати намунавӣ ишора мекунад, ба анҷом мерасад.

From that Sunday law until human probation closes, Jericho and its walls will be brought down, in agreement with the executive judgment upon the whore of Babylon that is represented in that history. Verse forty begins in 1798, and concludes at the soon-coming Sunday law in verse forty-one. The time of the end in 1798 represents the internal line of God’s church, beginning with the Millerites of the movement of the first angel through to the movement of the third angel and the one hundred and forty-four thousand. All in one verse.

Аз он қонуни якшанбе то баста шудани муҳлати имтиҳони башар, Ериҳӯ ва деворҳояш фурӯ рехта хоҳанд шуд, мутобиқ ба ҳукми иҷроие бар фоҳишаи Бобил, ки дар он таърих тасвир шудааст. Ояти чиҳилум аз соли 1798 оғоз меёбад ва дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда, дар ояти чиҳилу як, ба анҷом мерасад. Замони охир дар соли 1798 хатти дохилии калисои Худоро намояндагӣ мекунад, ки аз миллеритҳои ҳаракати фариштаи аввал оғоз ёфта, то ҳаракати фариштаи сеюм ва саду чиҳилу чор ҳазор мерасад. Ҳамаи ин дар як оят.

The war between the king of the north that began with the ascendancy of the king of the south in 1798, was brought to a conclusion in 1989, when the king of the south was defeated by an alliance between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. The war of the king of the north and king of the south that began in 1798, was recognized by the Millerites as a warfare against Rome, which they saw as simply the two desolating powers of paganism and papalism. When the war ended in 1989, all three desolating powers were involved, and it marked the beginning of the prophetic illustration of those three powers leading the world to Armageddon, which is geographically represented in verse forty-five of Daniel eleven.

Ҷанге, ки байни подшоҳи шимол ва подшоҳи ҷануб оғоз ёфт ва бо болоравии подшоҳи ҷануб дар соли 1798 сар шуд, дар соли 1989 ба анҷом расид, вақте ки подшоҳи ҷануб аз ҷониби иттифоқи байни салтанатҳои панҷум ва шашуми нубуввати Китоби Муқаддас шикаст хӯрд. Ҷанги подшоҳи шимол ва подшоҳи ҷануб, ки дар соли 1798 оғоз ёфт, аз ҷониби миллериён ҳамчун ҷанг бар зидди Рум шинохта мешуд, ки онро танҳо ду қувваи вайронгари бутпарастӣ ва попгароӣ медиданд. Вақте ки ҷанг дар соли 1989 ба анҷом расид, ҳамаи се қувваи вайронгар дар он даргир буданд, ва он оғози тасвири нубувватии он се қувва гардид, ки ҷаҳонро ба сӯи Армагеддон мебаранд, ки аз ҷиҳати ҷуғрофӣ дар ояти чиҳилу панҷуми Дониёл ёздаҳ тасвир шудааст.

Verses forty to forty-five identify the prophetic dynamics of the three powers bringing the pope to his end between the seas and the glorious holy mountain. Rightly understood, the prophetic history represented in verse forty-one, includes verses forty-one through forty-four.

Оятҳои чил то чилу панҷ қувваҳои пешгӯёнаи се қудратеро муайян месозанд, ки папаро ба анҷоми ӯ дар миёни баҳрҳо ва кӯҳи пуршукӯҳи муқаддас мерасонанд. Агар дуруст дарк карда шавад, таърихи пешгӯёнаи дар ояти чилу як тасвиршуда, оятҳои чилу як то чилу чорро дар бар мегирад.

Therefore, starting from the time of the end in 1989, with the second witness of 1798, identifying the beginning and ending of the war between the king of the south and the king of the north, verse forty-one through forty-four identifies the threefold union of a papacy whose deadly wound is healed, and verse forty-five is where she comes to her end. The verses, when approached from this perspective present a history that is external to God’s church, as is also represented by the relation between the seven seals and the seven churches in the book of Revelation.

Бинобар ин, аз замони анҷом, яъне аз соли 1989, бо шоҳиди дуюми соли 1798, ки ибтидо ва анҷоми ҷанг миёни подшоҳи ҷануб ва подшоҳи шимолро муайян мекунад, оятҳои чилу як то чилу чор иттиҳоди сегонаи папагиееро муайян месозанд, ки захми марговараш шифо ёфтааст; ва ояти чилу панҷ ҷоест, ки вай ба анҷоми худ мерасад. Ин оятҳо, вақте аз ин дидгоҳ баррасӣ мешаванд, таърихеро пешкаш мекунанд, ки берун аз калисои Худост, чунон ки ин ҳамчунин дар муносибати миёни ҳафт мӯҳр ва ҳафт калисо дар китоби Ваҳй тасвир ёфтааст.

The line of prophetic history represented by 1798 represents primarily the investigative judgment, and the line that begins at the same point in 1989 represents primarily the executive judgment. 1798 is primarily emphasizing the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and 1989 is primarily emphasizing the work of the Elijah messenger.

Хати таърихи нубувватӣ, ки бо соли 1798 ифода шудааст, пеш аз ҳама ҳукми тафтишотиро намояндагӣ мекунад, ва хате, ки аз ҳамон нуқта дар соли 1989 оғоз меёбад, пеш аз ҳама ҳукми иҷроиро намояндагӣ мекунад. Соли 1798 пеш аз ҳама бар кори он қاصиде таъкид мекунад, ки роҳро барои Қосиди Аҳд омода месозад, ва соли 1989 пеш аз ҳама бар кори қاصиди Илёс таъкид мекунад.

Starting from 1798, when the book of Daniel was unsealed, we have the increase of knowledge of the prophetic history where Christ leads His people into a covenant relationship that accomplishes the permanent combination of divinity with humanity. That last day covenant is identified repeatedly in the Scriptures.

Аз соли 1798 оғоз намуда, вақте ки китоби Дониёл мӯҳркушоӣ гардид, мо афзоиши донишро дар бораи таърихи нубувватӣ дорем, ки дар он Масеҳ қавми Худро ба муносибати аҳдӣ роҳнамоӣ мекунад, ки пайвастшавии доимии илоҳиятро бо инсоният ба анҷом мерасонад. Он аҳди рӯзи охир дар Навиштаҳо борҳо муайян шудааст.

Behold, the days come, saith the Lord, that I will make a new covenant with the house of Israel, and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day that I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt; which my covenant they brake, although I was an husband unto them, saith the Lord: But this shall be the covenant that I will make with the house of Israel; After those days, saith the Lord, I will put my law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be my people. And they shall teach no more every man his neighbour, and every man his brother, saying, Know the Lord: for they shall all know me, from the least of them unto the greatest of them, saith the Lord: for I will forgive their iniquity, and I will remember their sin no more. Jeremiah 31:31–34.

Инак, рӯзҳо меоянд, мегӯяд Худованд, ки Ман бо хонаи Исроил ва бо хонаи Яҳудо аҳди нав хоҳам баст; на мисли аҳде ки бо падарони онҳо дар он рӯзе бастам, ки дасти онҳоро гирифта, онҳоро аз замини Миср берун овардам; аҳде ки онҳо онро шикастанд, ҳарчанд Ман барои онҳо шавҳар будам, мегӯяд Худованд. Аммо ин аст аҳде ки пас аз он рӯзҳо бо хонаи Исроил хоҳам баст, мегӯяд Худованд: шариати Худро дар ботини онҳо хоҳам ниҳод, ва онро бар дилҳои онҳо хоҳам навишт; ва Ман Худои онҳо хоҳам буд, ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд. Ва дигар ҳар кас ҳамсояи худро, ва ҳар кас бародари худро таълим дода, нахоҳад гуфт: “Худовандро бишнос”; зеро ҳамаашон Маро хоҳанд шинохт, аз хурдтарини онҳо то бузургтарини онҳо, мегӯяд Худованд; зеро ки Ман гуноҳи онҳоро хоҳам омурзид, ва хатои онҳоро дигар ба ёд нахоҳам овард. Ирмиё 31:31–34.

All the prophets are identifying the last days, and the expression “last days,” in prophecy represents the time period of the judgment. The first angel arrived in 1798, at the time of the end, to announce the opening of the judgment in 1844, which is also the arrival of the last days. The last days, are Jeremiah’s “days” that will come, when God would “forgive” the “iniquity” and “no more remember” the sins of His people. That work is accomplished by Christ, as the High Priest in the antitypical day of atonement, during “the last days.”

Ҳамаи пайғамбарон рӯзҳои охирро муайян мекунанд, ва ибораи «рӯзҳои охир» дар нубувват давраи довариро ифода менамояд. Фариштаи аввал соли 1798, дар вақти охир, омад, то кушода шудани довариро дар соли 1844 эълон намояд, ки он ҳамчунин фаро расидани рӯзҳои охир аст. Рӯзҳои охир ҳамон «рӯзҳо»-и Ирмиё мебошанд, ки хоҳанд омад, вақте ки Худо «гуноҳ»-ро «мағфират» хоҳад кард ва гуноҳҳои қавми Худро «дигар ба ёд нахоҳад овард». Ин корро Масеҳ, ҳамчун Саркоҳин, дар рӯзи намунавии каффора, дар давоми «рӯзҳои охир», ба анҷом мерасонад.

Had Millerite Adventism continued by faith to walk in the advancing light of the third angel which arrived on October 22, 1844, they would have already been in their eternal home with Jesus. This is what Jeremiah means when he says, “after those days.” “Those days” are the prophetic periods that led to, and concluded in, 1844. They are the “days” which Daniel chapter twelve references.

Агар Адвентизми миллерӣ бо имон дар нури пешравандаи фариштаи сеюм, ки 22 октябри соли 1844 расид, қадам заданро идома медод, онҳо аллакай бо Исо дар манзили абадии худ мебуданд. Ин аст он чизе ки Ирмиё дар назар дорад, вақте мегӯяд: «пас аз он рӯзҳо». «Он рӯзҳо» ҳамон давраҳои нубувватӣ ҳастанд, ки ба соли 1844 бурда расонданд ва дар он анҷом ёфтанд. Онҳо ҳамон «рӯзҳо» мебошанд, ки боби дувоздаҳуми Дониёл ба онҳо ишора мекунад.

But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

Лекин ту то охири кори худро идома деҳ; зеро ту осоиш хоҳӣ ёфт, ва дар поёни айём дар қуръаи худ хоҳӣ истод. Дониёл 12:13.

At the “end of the days,” or as Jeremiah says, “after those days,” Christ designed to put His law in the inward parts of His people and write His law upon the hearts. The inward parts being the lower nature, or as Paul calls it the flesh, and the heart being the higher nature. The covenant promises to give His people a new mind at conversion, and a new body at the Second Coming. Man fell with Adam, who was created in God’s image, and who was created with a higher nature and a lower nature. Christ’s covenant is to redeem mankind with their twofold nature from the curse of sin.

Дар «анҷоми айём», ё чунон ки Ирмиё мегӯяд, «баъд аз он рӯзҳо», Масеҳ қасд дошт шариати Худро дар андаруни қавми Худ биниҳад ва шариати Худро бар дилҳои онҳо бинависад. Андарун, яъне табиати поёнӣ, ё чунон ки Павлус онро «ҷисм» меномад; ва дил, яъне табиати болотар. Аҳд ваъда медиҳад, ки ба қавми Худ ҳангоми имон овардан зеҳни нав, ва дар вақти Омадани Дуюм ҷисми нав ато кунад. Одам бо Одам суқут кард, ки ба сурати Худо офарида шуда буд ва бо табиати болотар ва табиати поёнӣ офарида шуда буд. Аҳди Масеҳ он аст, ки инсониятро бо табиати дугонаи онҳо аз лаънати гуноҳ халосӣ бахшад.

“In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

«Дар рӯзҳои охирини таърихи ин замин, аҳди Худо бо қавми Ӯ, ки аҳкоми Ӯро риоя мекунанд, бояд нав карда шавад. “Дар он рӯз Ман барои онҳо бо ҳайвоноти саҳро, ва бо мурғони осмон, ва бо хазандагони замин аҳд хоҳам баст; ва камон ва шамшер ва ҷангро аз замин хоҳам шикаст, ва онҳоро хоҳам хобонид дар амният. Ва туро барои Худ ба абад номзад хоҳам кард; оре, туро барои Худ дар адолат, ва дар доварӣ, ва дар меҳрубонии пуршафқат, ва дар марҳаматҳо номзад хоҳам кард. Туро барои Худ дар вафодорӣ номзад хоҳам кард; ва ту Худовандро хоҳӣ шинохт.”»

“‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14-23.

«“Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд: Ман хоҳам шунид, мегӯяд Худованд; Ман осмонҳоро хоҳам шунид, ва онҳо заминро хоҳанд шунид; ва замин ғалларо, ва майро, ва равғанро хоҳад шунид; ва онҳо Изриъилро хоҳанд шунид. Ва Ман ӯро барои Худ дар замин хоҳам кошт; ва бар он ки марҳамат наёфта буд, марҳамат хоҳам кард; ва ба онҳое ки қавми Ман набуданд, хоҳам гуфт: Ту қавми Ман ҳастӣ; ва онҳо хоҳанд гуфт: Ту Худои ман ҳастӣ.” Ҳушаъ 2:14-23.»

“‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

«Дар он рӯз, ... бақияи Исроил, ва онҳое ки аз хонадони Яъқуб раҳо ёфтаанд, ... бар Худованд, Қуддуси Исроил, ба ростӣ таваккал хоҳанд кард». Ишаъё 10:20. Аз «ҳар миллат, ва қабила, ва забон, ва қавм» касоне хоҳанд буд, ки бо хурсандӣ ба ин паём посух хоҳанд дод: «Аз Худо битарсед, ва Ӯро ҷалол диҳед; зеро соати доварии Ӯ фаро расидааст». Онҳо аз ҳар буте ки онҳоро ба ин замин мебандад, рӯй хоҳанд гардонд, ва «ба Ӯ саҷда хоҳанд кард, ки осмон, ва замин, ва баҳр, ва чашмаҳои обҳоро офарид». Онҳо худро аз ҳар гуна печидагӣ озод хоҳанд кард, ва дар пеши ҷаҳон ҳамчун ёдгориҳои раҳмати Худо хоҳанд истод. Итоаткунандаи ҳар талаботи илоҳӣ буда, онҳо аз ҷониби фариштагон ва одамон ҳамчун онҳое шинохта хоҳанд шуд, ки «аҳкоми Худоро риоя мекунанд, ва имони Исоро доранд». Ваҳй 14:6–7, 12.

“‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

«“Инак, айём меоянд, мегӯяд Худованд, ки шудгоркунанда ба даравгар хоҳад расид, ва фишорандаи ангур ба кошандаи тухм; ва кӯҳҳо шароби ширин хоҳанд чаконд, ва ҳамаи теппаҳо об хоҳанд шуд. Ва асорати қавми Худ — Исроилро боз хоҳам гардонид, ва онҳо шаҳрҳои вайроншударо бино карда, дар онҳо сокин хоҳанд шуд; ва токзорҳо хоҳанд шинонд ва шароби онҳоро хоҳанд нӯшид; инчунин боғҳо хоҳанд сохт ва меваи онҳоро хоҳанд хӯрд. Ва онҳоро бар замини худ хоҳам шинонд, ва онҳо дигар аз замине ки ба онҳо додаам, канда нахоҳанд шуд, мегӯяд Худованд Худои ту. Омӯс 9:13–15.” Review and Herald, 26 феврали 1914.»

When Jeremiah says “after those days,” the “days” that preceded the work represented by Christ suddenly coming to His temple to cleanse it, were the prophetic periods that ended in 1798 and 1844. The end of those prophetic days (periods), marked the forty-six years in which Christ erected the Millerite temple, and when He suddenly came on October 22, 1844 He was fulfilling Malachi chapter three, which He also fulfilled when He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry.

Вақте ки Ирмиё мегӯяд: «пас аз он рӯзҳо», «рӯзҳо»-е, ки пеш аз он амале буданд, ки бо омадани ногаҳонии Масеҳ ба маъбади Худ барои пок сохтани он ифода мешавад, ҳамон давраҳои нубувватӣ буданд, ки дар солҳои 1798 ва 1844 ба анҷом расиданд. Анҷоми он рӯзҳои нубувватӣ (давраҳо) чиҳилу шаш солеро муайян кард, ки дар тӯли онҳо Масеҳ маъбади Миллериро барпо намуд, ва вақте ки Ӯ ногаҳон дар 22 октябри соли 1844 омад, Ӯ боби сеюми Малокиро ба амал меовард, чунонки онро ҳангоми пок кардани маъбад дар оғози хизматаш ва дар анҷоми он низ ба амал оварда буд.

“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

«Ҳангоме ки Исо маъбадро аз харидорону фурӯшандагони ҷаҳон пок мекард, Ӯ рисолати Худро эълон намуд, то дилро аз палидии гуноҳ пок созад,—аз хоҳишҳои заминӣ, аз шаҳватҳои худпарастона, аз одатҳои бад, ки ҷонро фасод мекунанд. Малакиё 3:1–3 иқтибос оварда шудааст». Орзуи асрҳо, 161.

And “after those days,” Christ intended to cleanse the temple He had erected, which represented His work in cleansing the hearts of His people from the defilement of sin, or as Jeremiah states writing His law upon the hearts and inward parts.

Ва «пас аз он айём», Масеҳ қасд дошт маъбадеро, ки бино карда буд, пок созад, ки он кори Ӯро дар пок намудани дилҳои қавми Худ аз палидии гуноҳ намояндагӣ мекард, ё чунон ки Ирмиё мегӯяд, шариати Худро бар дилҳо ва андаруни онҳо навиштан.

For finding fault with them, he saith, Behold, the days come, saith the Lord, when I will make a new covenant with the house of Israel and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day when I took them by the hand to lead them out of the land of Egypt; because they continued not in my covenant, and I regarded them not, saith the Lord. For this is the covenant that I will make with the house of Israel after those days, saith the Lord; I will put my laws into their mind, and write them in their hearts: and I will be to them a God, and they shall be to me a people. Hebrews 8:8–10.

Зеро Ӯ онҳоро маломат намуда, мегӯяд: «Инак, рӯзҳо меоянд, мегӯяд Худованд, ки Ман бо хонадони Исроил ва бо хонадони Яҳудо аҳди нав барқарор хоҳам кард; на монанди аҳде ки бо падарони онҳо бастам дар рӯзе ки дасти онҳоро гирифта, аз замини Миср берун овардам; зеро онҳо дар аҳди Ман собит намонданд, ва Ман онҳоро ба эътибор нагирифтам, мегӯяд Худованд. Зеро ин аст аҳде ки баъд аз он рӯзҳо бо хонадони Исроил хоҳам баст, мегӯяд Худованд: қонунҳои Худро дар зеҳни онҳо хоҳам ниҳод, ва онҳоро бар дилҳои онҳо хоҳам навишт; ва Ман барои онҳо Худо хоҳам буд, ва онҳо барои Ман қавм хоҳанд буд». Ибриён 8:8–10.

The words “those days” were Daniel’s “end of the days,” that ended in 1798 and 1844. The line of the Protestant horn that begins in 1798, in verse forty of Daniel eleven, is emphasizing the covenant relationship which is established with the one hundred and forty-four thousand. The Hebrew word “lot” is a small stone that was used to determine one’s destiny. Daniel was told to go and rest (in death), until “the end of the days,” when, in 1844, the judgment would begin and his destiny would be determined.

Суханони «он рӯзҳо» ҳамон «охири рӯзҳо»-и Дониёл буданд, ки дар солҳои 1798 ва 1844 ба анҷом расиданд. Хатти шохи протестантӣ, ки дар ояти чиҳилуми Дониёл ёздаҳум аз соли 1798 оғоз меёбад, муносибати аҳдеро таъкид мекунад, ки бо яксаду чилу чаҳор ҳазор барқарор карда мешавад. Вожаи ибрии «қуръа» санги хурде буд, ки барои муайян кардани сарнавишти шахс ба кор бурда мешуд. Ба Дониёл гуфта шуд, ки биравад ва ором гирад (дар марг), то «охири рӯзҳо», вақте ки, дар соли 1844, доварӣ оғоз хоҳад шуд ва сарнавишти ӯ муайян хоҳад гардид.

But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

Аммо ту то анҷоми кор роҳи худро бирав; зеро ту ором хоҳӣ гирифт ва дар охири рӯзҳо дар қисми худ хоҳӣ истод. Дониёл 12:13.

The “days” of the “end of the days,” represents the time prophecies which ended in 1844, for after then prophetic time would be no longer. The twenty-three hundred years, which was the marah vision, meaning the sudden appearance of Christ in His sanctuary then ended, and the twenty-five hundred and twenty years of the last indignation also ended, just as the days of the first indignation had ended at the time of the end in 1798. “After those days,” as referred to by Jeremiah, was thereafter addressed by Paul. Paul refers to Jeremiah’s “after those days,” twice, for Paul doesn’t simply address the covenant that was to be instituted “after those days,” but more importantly he is identifying the work of Christ as High Priest.

«Рӯзҳо»-и «охири рӯзҳо» пешгӯиҳои замониро ифода мекунанд, ки дар соли 1844 ба анҷом расиданд, зеро баъд аз он дигар замони нубувватӣ намебуд. Ду ҳазору сесад сол, ки рӯъёи мараҳ буд, яъне зоҳиршавии ногаҳонии Масеҳ дар муқаддасгоҳи Худ, низ дар ҳамон вақт ба анҷом расид; ва ду ҳазору панҷсаду бист соли ғазаби охирин низ ба поён расид, ҳамон тавре ки рӯзҳои ғазаби аввал дар вақти охир, дар соли 1798, ба анҷом расида буданд. «Баъд аз он рӯзҳо», чунон ки Ирмиё ба он ишора кардааст, баъдан аз ҷониби Павлус мавриди баён қарор гирифт. Павлус ба «баъд аз он рӯзҳо»-и Ирмиё ду бор ишора мекунад, зеро Павлус на фақат ба аҳде мепардозад, ки мебоист «баъд аз он рӯзҳо» барқарор гардад, балки муҳимтар аз он, ӯ хизмати Масеҳро ҳамчун Саркоҳин муайян месозад.

For by one offering he hath perfected forever them that are sanctified. Whereof the Holy Ghost also is a witness to us: for after that he had said before, This is the covenant that I will make with them after those days, saith the Lord, I will put my laws into their hearts, and in their minds will I write them; And their sins and iniquities will I remember no more. Now where remission of these is, there is no more offering for sin. Having therefore, brethren, boldness to enter into the holiest by the blood of Jesus, By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh; And having an high priest over the house of God. Hebrews 10:14–21.

Зеро ки Ӯ бо як қурбонӣ муқаддасшудагонро то абад комил гардонидааст. Ва Рӯҳулқудс низ бар мо шаҳодат медиҳад; зеро пас аз он ки қаблан гуфтааст: «Ин аст аҳде ки Ман баъд аз он рӯзҳо бо онҳо хоҳам баст, мегӯяд Худованд: қонунҳои Худро дар дилҳои онҳо хоҳам ниҳод, ва онҳоро бар ақлҳои онҳо хоҳам навишт»; ва: «Гуноҳҳо ва шароратҳои онҳоро дигар ҳаргиз ба ёд нахоҳам овард». Акнун, ҳар ҷо ки омурзиши инҳо ҳаст, дигар барои гуноҳ қурбонӣ нест. Пас, эй бародарон, чун ба воситаи хуни Исо ҷуръат дорем, ки ба Қудси муқаддасот дохил шавем, аз роҳи нав ва зиндае ки Ӯ барои мо тадшин кардааст, аз миёни парда, яъне ҷисми Худ; ва чун Коҳини Аъзаме бар хонаи Худо дорем. Ибриён 10:14–21.

The two hundred and twenty years that link the prophecy of the marah vision of Christ’s appearance, with the twenty-five-hundred and twenty year prophecy of the chazon vision of prophetic history, ties together, or links the beginning of those two prophetic periods, with a symbolic link that represents the combination of humanity with divinity, which is the work Christ accomplishes in the cleansing that occurs during the movement of the third angel, and results in the covenant He makes with the one hundred and forty-four thousand.

Дусаду бист соле, ки нубувати рӯъёи marah‑и зуҳури Масеҳро бо нубувати дусаду панҷоҳу бистсолаи рӯъёи chazon‑и таърихи нубувватӣ пайванд медиҳад, оғози он ду давраи нубувватиро ба ҳам мепайвандад, бо пайванди рамзие, ки иттиҳоди инсоният бо илоҳиятро ифода мекунад, ки ҳамон корест, ки Масеҳ дар поксозие, ки дар ҷараёни ҳаракати фариштаи сеюм ба амал меояд, анҷом медиҳад ва дар натиҷа ба аҳде меанҷомад, ки Ӯ бо яксаду чилу чор ҳазор мебандад.

The vision of the chazon, that illustrates the trampling down of the temple, is the vision of humanity that has been trampled down by sin, since the rebellion of Adam in the Garden of Eden; and the vision of the marah, that illustrates Christ work of restoring and cleansing the temple were both fulfilled on October 22, 1844. There are two twenty-five-hundred and twenty year prophecies of God’s indignation, that represent the trampling down of the host and the sanctuary.

Рӯъёи **чозон**, ки поймол гардидани маъбадро тасвир мекунад, рӯъёи башариятест, ки аз замони исёни Одам дар Боғи Адан ба воситаи гуноҳ поймол гардидааст; ва рӯъёи **мараҳ**, ки кори Масеҳро дар барқарор кардан ва пок сохтани маъбад тасвир мекунад, ҳар ду дар 22 октябри соли 1844 иҷро шуданд. Ду пешгӯии дусаду панҷоҳу бистсолаи ғазаби Худо вуҷуд доранд, ки поймол гардидани лашкар ва муқаддасгоҳро ифода мекунанд.

Both of those prophecies represent the trampling down of humanity, that is to be restored by the vision of the marah. Those two indignations of God against His people represent the indignation upon fallen mankind, that would only be rescued and restored by the work of Christ in rebuilding and cleansing the fallen temple.

Ҳар дуи он пешгӯӣҳо поймол гардидани инсониятро ифода мекунанд, ки бояд ба воситаи рӯъёи marah барқарор карда шавад. Он ду хашми Худо бар қавми Ӯ хашмеро бар инсонияти суқуткарда ифода мекунанд, ки танҳо ба воситаи кори Масеҳ дар аз нав бино кардан ва пок сохтани маъбади суқуткарда наҷот ёфта, барқарор мегардид.

The two indignations represent the higher nature and lower nature of mankind. At the fall of Adam, the lower nature took the supremacy over the higher nature, and Christ’s design for men was that the higher nature ruled over the lower nature. At the fall of Adam, the higher nature fell to the lusts of the lower nature, and God’s design was reversed. This is what is meant by biblical “conversion.” To be converted means to have the higher nature restored to its ruling position over the lower nature. To convert is to reverse, or turn upside down.

Ду норозигӣ табиати олии инсон ва табиати поёнии ӯро ифода мекунанд. Ҳангоми суқути Одам, табиати поёнӣ бар табиати олӣ ҳокимият пайдо кард, ҳол он ки мақсади Масеҳ барои одамон ин буд, ки табиати олӣ бар табиати поёнӣ ҳукмрон бошад. Ҳангоми суқути Одам, табиати олӣ ба шаҳватҳои табиати поёнӣ таслим гардид, ва тадбири Худо баръакс шуд. Ин аст он чи ки дар Китоби Муқаддас «тағйирёбӣ» маъно дорад. Тағйирёфта шудан маънои онро дорад, ки табиати олӣ ба мақоми ҳокимонаи худ бар табиати поёнӣ бозгардонда шавад. Тағйир додан маънои баръакс гардондан, ё чаппа карданро дорад.

The first indignation against the northern kingdom, was the indignation against the lower nature who subjugated the higher nature at the fall. That indignation came first, for Christ took up the work of redemption right where it first began, and it began with the lust of the lower nature, which was the lust of appetite. Christ began His work with forty days of fasting.

Аввалин қаҳру ғазаб бар зидди подшоҳии шимолӣ, ҳамон қаҳру ғазаб бар зидди табиати поёнӣ буд, ки ҳангоми суқут табиати болотарро мутеъ гардонид. Он қаҳру ғазаб нахуст омад, зеро Масеҳ кори фидияро маҳз аз ҳамон ҷое бардошт, ки он бори аввал оғоз ёфта буд, ва он аз шаҳвати табиати поёнӣ оғоз ёфт, ки ҳамон шаҳвати иштиҳо буд. Масеҳ кори Худро бо чиҳил рӯзи рӯза оғоз намуд.

“Christ knew that in order to successfully carry forward the plan of salvation He must commence the work of redeeming man just where the ruin began. Adam fell by the indulgence of appetite. In order to impress upon man his obligations to obey the law of God, Christ began His work of redemption by reforming the physical habits of man. The declension in virtue and the degeneracy of the race are chiefly attributable to the indulgence of perverted appetite.” Testimonies, volume 3, 486.

«Масеҳ медонист, ки барои он ки нақшаи наҷотро бо муваффақият пеш барад, Ӯ бояд кори фидияи инсонро маҳз аз ҳамон ҷое оғоз кунад, ки ҳалокат аз он ҷо сар шуда буд. Одам бо шаҳватпарварии иштиҳо суқут кард. Барои он ки бар инсон ӯҳдадориҳои ӯро ба итоат аз шариати Худо таъсирбахш намояд, Масеҳ кори фидияи Худро бо ислоҳ кардани одатҳои ҷисмонии инсон оғоз кард. Таназзул дар фазилат ва инҳитоти насли инсонӣ, пеш аз ҳама, ба шаҳватпарварии иштиҳои фосид нисбат дода мешавад». Testimonies, volume 3, 486.

The second indignation was against the higher nature, represented by the southern kingdom, where Jerusalem is located, which is the city which God chose to place His name. On October 22, 1844 the work Christ intended to do, and the work which He is now accomplishing, is represented by Ezekiel’s two sticks.

Ғазаби дуюм бар зидди табиати олитар буд, ки онро подшоҳии ҷанубӣ намояндагӣ мекард, ки Ерусалим дар он ҷо воқеъ аст, ҳамон шаҳре ки Худо онро баргузид, то номи Худро дар он ҷо қарор диҳад. Дар 22 октябри соли 1844 коре ки Масеҳ қасд дошт анҷом диҳад, ва коре ки Ӯ ҳоло ба анҷом мерасонад, ба воситаи ду чӯби Ҳизқиёл намояндагӣ шудааст.

When Ezekiel’s two sticks are joined together into one stick forever, it is identifying the covenant where Christ removes sin from His people forever, and the higher and lower natures are returned to the proper hierarchical structure, and men are once again whole. In the unconverted state, the lower nature of man, represented by the first indignation, ruled over the higher nature of man represented by the last indignation. Thus, the first indignation was against the northern kingdom, which was geographically “above” the southern kingdom.

Вақте ки ду асои Ҳизқиёл то абад ба як асо пайваста мешаванд, ин аҳдро муайян мекунад, ки дар он Масеҳ гуноҳро аз қавми Худ барои ҳамеша дур месозад, ва табиатҳои болотар ва поёнтар ба сохтори дурусти иерархӣ баргардонда мешаванд, ва одамон бори дигар комил мегарданд. Дар ҳолати табдилноёфта, табиати поёнии инсон, ки бо қаҳри аввал ифода ёфтааст, бар табиати олии инсон, ки бо қаҳри охир ифода шудааст, ҳукмронӣ мекард. Пас, қаҳри аввал бар зидди подшоҳии шимолӣ буд, ки аз лиҳози ҷуғрофӣ «болотар» аз подшоҳии ҷанубӣ қарор дошт.

The two hundred and twenty years that links the two visions of the marah and chazon with divinity and humanity, in their mutual beginnings, both come together into one stick when Christ finalizes the work of the third angel with the one hundred and forty-four thousand. It is the prophecy of the last indignation against the southern kingdom that is joined with the prophecy of the appearance in 1844, for the covenant provides a new mind at conversion, but the new body (the northern kingdom) is only restored at the second coming in a twinkling of an eye.

Дусаду бист соле, ки ду рӯъёи мараҳ ва чазонро бо илоҳият ва инсоният, дар оғозҳои мутақобили онҳо, ба ҳам мепайвандад, ҳар ду ҳангоми он ки Масеҳ кори фариштаи сеюмро бо саду чилу чор ҳазор ба анҷом мерасонад, ба як чӯб ҷамъ меоянд. Ин нубуввати ғазаби охирин бар зидди подшоҳии ҷанубист, ки бо нубуввати зуҳур дар соли 1844 якҷо карда шудааст, зеро аҳд ҳангоми имон овардан зеҳни нав мебахшад, аммо ҷисми нав (подшоҳии шимолӣ) фақат ҳангоми омадани дуюм дар як лаҳза, дар як мижа задан, барқарор мегардад.

Verse forty of Daniel eleven, identifies both time’s of the ends, and in so doing emphasizes an internal and external line of prophetic history during the history of the earth beast of Revelation chapter thirteen. The truths that are unsealed in the verse represent both the internal and external lines of truth which Christ came to identify and accomplish within His people. The truth that humanity combined with divinity, does not sin, is represented in the light connected with the effect of the unsealing of knowledge, and represents the internal truth of God’s people in the last days. The light represented by the warfare between the powers that lead the world to Armageddon is the external truth of God’s people in the last days.

Ояти чилуми Дониёл ёздаҳ ҳар ду замони анҷомро муайян мекунад ва бо ин кор дар тӯли таърихи ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ як хатти дохилӣ ва як хатти берунии таърихи нубувватиро таъкид менамояд. Ҳақиқатҳое, ки дар ин оят мӯҳрашон кушода мешавад, ҳам хатҳои дохилӣ ва ҳам берунии ҳақиқатро ифода мекунанд, ки Масеҳ омад, то онҳоро дар миёни қавми Худ муайян ва ба анҷом расонад. Ҳақиқате, ки башарият, вақте бо илоҳият муттаҳид мешавад, гуноҳ намекунад, дар нуре ифода шудааст, ки бо натиҷаи кушода шудани дониш пайванд дорад, ва он ҳақиқати дохилии қавми Худоро дар рӯзҳои охир намояндагӣ мекунад. Нуре, ки бо ҷанг миёни қудратҳое ифода мешавад, ки ҷаҳонро ба Ҳармиҷидӯн мебаранд, ҳақиқати берунии қавми Худо дар рӯзҳои охир аст.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwellingplaces, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

Каломи Худованд боз бар ман нозил шуда, гуфт: «Ва ту, эй писари одам, як чӯбро барои худ бигир ва бар он бинавис: “Барои Яҳудо ва барои банӣ-Исроил, ёрони ӯ”; сипас чӯби дигаре бигир ва бар он бинавис: “Барои Юсуф, чӯби Эфроим, ва барои тамоми хонадони Исроил, ёрони ӯ”. Ва онҳоро яке ба дигаре пайваст намо, то як чӯб гарданд; ва онҳо дар дасти ту як хоҳанд шуд. Ва чун банӣ-қавми ту ба ту сухан ронда, гӯянд: “Оё ба мо нишон намедиҳӣ, ки инҳо чӣ маъно доранд?” ба онҳо бигӯ: “Худованд Худо чунин мегӯяд: инак, Ман чӯби Юсуфро, ки дар дасти Эфроим аст, ва сибтҳои Исроилро, ки ҳамроҳони ӯянд, хоҳам гирифт ва онҳоро бо он, яъне бо чӯби Яҳудо, якҷо хоҳам кард, ва онҳоро як чӯб хоҳам гардонид, ва онҳо дар дасти Ман як хоҳанд буд”. Ва чӯбҳое, ки бар онҳо менависӣ, дар дасти ту пеши чашмони онҳо хоҳанд буд. Ва ба онҳо бигӯ: “Худованд Худо чунин мегӯяд: инак, Ман банӣ-Исроилро аз миёни халқҳо, ба ҳар ҷое ки рафтаанд, хоҳам гирифт, ва онҳоро аз ҳар тараф ҷамъ хоҳам овард, ва ба замини худашон хоҳам овард. Ва онҳоро дар он замин бар кӯҳҳои Исроил як халқ хоҳам гардонид; ва як подшоҳ бар ҳамаи онҳо подшоҳ хоҳад буд; ва онҳо дигар ду халқ нахоҳанд буд, ва дигар ҳаргиз ба ду подшоҳӣ тақсим нахоҳанд шуд; ва дигар худро бо бутҳояшон, ва бо чизҳои зишташон, ва бо ҳеҷ яке аз гуноҳҳояшон палид нахоҳанд кард; балки Ман онҳоро аз ҳамаи маконҳои иқоматашон, ки дар онҳо гуноҳ кардаанд, раҳо хоҳам кард, ва онҳоро пок хоҳам намуд; ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд, ва Ман Худои онҳо хоҳам буд. Ва бандаи Ман Довуд бар онҳо подшоҳ хоҳад буд; ва ҳамаи онҳо як чӯпон хоҳанд дошт; ва онҳо аз рӯи аҳкоми Ман рафтор хоҳанд кард, ва фароизи Маро риоя хоҳанд намуд ва онҳоро ба ҷо хоҳанд овард. Ва онҳо дар замине сокин хоҳанд шуд, ки Ман ба бандаи Худ Яъқуб додаам, ки падарони шумо дар он сокин буданд; ва онҳо дар он сокин хоҳанд шуд, худашон ва фарзандонашон ва фарзандони фарзандонашон то абад; ва бандаи Ман Довуд то абад мири онҳо хоҳад буд. Ва Ман бо онҳо аҳди сулҳ хоҳам баст; он барои онҳо аҳди ҷовидонӣ хоҳад буд; ва онҳоро барқарор хоҳам кард, ва афзун хоҳам гардонид, ва муқаддасгоҳи Худро дар миёни онҳо то абад хоҳам гузошт. Ва маскани Ман низ бо онҳо хоҳад буд; оре, Ман Худои онҳо хоҳам буд, ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд. Ва халқҳо хоҳанд донист, ки Ман, Худованд, Исроилро муқаддас мегардонам, вақте ки муқаддасгоҳи Ман дар миёни онҳо то абад бошад”». Ҳизқиёл 37:15–28.