The sealing time of the one hundred and forty-four thousand from September 11, 2001, unto the soon coming Sunday law in the United States is the prophetic period where every vision of God’s Word is fulfilled in the last days.

Замони муҳр задани яксаду чилу чор ҳазор аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанбеи ба зудӣ омаданӣ дар Иёлоти Муттаҳида давраи пешгӯёнаест, ки дар он ҳар рӯъёи Каломи Худо дар рӯзҳои охир ба иҷро мерасад.

Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. Ezekiel 12:23.

Пас ба онҳо бигӯй: Худованд Худо чунин мегӯяд: Ман ин масалро аз байн хоҳам бурд, ва дигар онро чун масал дар Исроил ба кор нахоҳанд бурд; балки ба онҳо бигӯй: рӯзҳо наздик шудаанд, ва иҷрои ҳар рӯъё. Ҳизқиёл 12:23.

In that line, the third angel arrives again, and in so doing, it is represented by the arrival of the third angel on October 22, 1844, unto the rebellion of 1863. The rebellion of 1863 was represented by the first rebellion of ancient Israel at Kadesh, and therefore is represented by the whole history from the Red Sea crossing until the first Kadesh rebellion. The first Kadesh rebellion typified the second Kadesh rebellion, and thus the line from the death of Aaron to the second Kadesh rebellion is repeated in the line of the sealing.

Дар он хат, фариштаи сеюм боз меояд, ва ба ин васила он бо омадани фариштаи сеюм аз 22 октябри соли 1844 то исёни соли 1863 муаррифӣ мегардад. Исёни соли 1863 бо исёни аввалини Исроили қадим дар Қодиш муаррифӣ шуда буд, ва бинобар ин бо тамоми таърих аз убури Баҳри Сурх то исёни аввалини Қодиш муаррифӣ мегардад. Исёни аввалини Қодиш исёни дуюми Қодишро пешнамуна буд, ва аз ин рӯ он хат аз марги Ҳорун то исёни дуюми Қодиш дар хати мӯҳргузорӣ такрор мегардад.

It is repeated in the history of the Millerites, from 1840 unto 1844, which was typified by Christ’s baptism unto the cross, which also represented the history of the cross to the stoning of Stephen. Line upon line, each of the ancient prophets spoke about this period of time more than the days in which they lived.

Ин дар таърихи миллеритҳо аз соли 1840 то 1844 такрор мегардад, ки онро таъмиди Масеҳ то салиб пешакӣ намуна гардонда буд, ва он ҳамчунин таърихи аз салиб то сангсор шудани Истефанусро намояндагӣ мекард. Қоида бар қоида, ҳар яке аз анбиёи қадим дар бораи ин давраи замон бештар аз рӯзгоре сухан гуфтанд, ки худ дар он зиндагӣ мекарданд.

“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

«Ҳар яке аз анбиёи қадим барои замони худ камтар аз он чи барои замони мо сухан гуфтааст, ба гунае ки нубуввати онҳо барои мо эътибор дорад. “Акнун ҳамаи ин чизҳо ба онҳо ҳамчун намунаҳо рӯй доданд; ва барои танбеҳи мо навишта шудаанд, бар мо, ки анҷомҳои ҷаҳон расидааст.” 1 Қӯринтиён 10:11. “На барои худи онҳо, балки барои мо онҳо ба он чизҳо хизмат мекарданд, ки ҳоло ба шумо аз ҷониби онҳое хабар дода шудааст, ки Инҷилро ба шумо мавъиза кардаанд бо Рӯҳулқудсе, ки аз осмон фиристода шудааст; чизҳое ки фариштагон орзу доранд ба онҳо назар афкананд.” 1 Петрус 1:12....»

“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

«Китоби Муқаддас ганҷҳои худро барои ин насли охирин ҷамъ оварда, ба ҳам пайвастааст. Ҳамаи рӯйдодҳои бузург ва воқеаҳои ҷиддии таърихи Аҳди Қадим дар ин рӯзҳои охир дар калисо такрор шудаанд ва такрор мешаванд». Selected Messages, book 3, 338, 339.

The “last generation” is Peter’s chosen generation, which is the one hundred and forty-four thousand, and they are chosen from September 11, 2001 unto the soon-coming Sunday law, where they are then lifted up as an ensign. “All,” not some, but “all the great events and solemn transactions” of God’s Word, are “repeating themselves” in the “last generation” of “the church” of the “last days.” In the line of the sealing, all the books of the Bible meet and end.

«Насли охирин» — ин насли баргузидаи Петрус аст, ки ҳамон яксаду чилу чор ҳазор мебошанд, ва онҳо аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни ба зудӣ фарорасандаи якшанбе баргузида мешаванд; дар он ҷо баъд ҳамчун байрақ боло бурда мешаванд. «Ҳама», на баъзе, балки «ҳамаи рӯйдодҳои бузург ва муомилоти ҷиддии» Каломи Худо, дар «насли охирин»-и «калисо»-и «рӯзҳои охир» «такрор шуда истодаанд». Дар хатти мӯҳргузорӣ, ҳамаи китобҳои Китоби Муқаддас ба ҳам мерасанд ва ба анҷом меоянд.

“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

«Дар китоби Ваҳй ҳамаи китобҳои Китоби Муқаддас ба ҳам меоянд ва ба анҷом мерасанд. Дар ин ҷо такмили китоби Дониёл аст. Яке нубувват аст; дигаре ваҳй. Китобе, ки мӯҳр шуда буд, Ваҳй нест, балки ҳамон қисми нубуввати Дониёл аст, ки ба рӯзҳои охир дахл дорад. Фаришта амр кард: “Лекин ту, эй Дониёл, ин суханонро пинҳон дор ва китобро то замони анҷом мӯҳр кун.” Дониёл 12:4». Аъмоли Ҳаввориён, 585.

The “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days,” that was unsealed, is the visions given to Daniel by the two great rivers of Shinar, the Ulai and the Hiddekel. Those visions represent Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen, and chapter eleven verses forty through forty-five. The sealing time of the one hundred and forty-four thousand is the history where Christ, as the heavenly High Priest, eternally seals the chosen of the final generation into a relationship consisting of divine and human. Verse forty of Daniel eleven, identifies the relationship of the dragon, the beast and false prophet who together are now leading the world to Armageddon, as represented by the history of the horn of Republicanism on the earth beast that rules as the sixth kingdom of Bible prophecy during the history of verse forty. Verse forty also identifies the separation of the wise and foolish that defines the history of the horn of Protestantism in the same history, beginning in 1798 unto the soon-coming Sunday law.

«Қисми пешгӯии Дониёл, ки ба рӯзҳои охир тааллуқ дорад», ва кушода шуда буд, ҳамон рӯъёҳоест, ки ба Дониёл назди ду дарёи бузурги Шинор — Ӯлой ва Ҳиддуқил — дода шуданд. Он рӯъёҳо Дониёл боби ҳашт, оятҳои сездаҳ ва чордаҳ, ва боби ёздаҳ, оятҳои чил то чилу панҷро ифода мекунанд. Замони мӯҳр задани яксаду чилу чор ҳазор ҳамон таърихест, ки дар он Масеҳ, ҳамчун Саркоҳини осмонӣ, баргузидагони насли охиринро ба таври абадӣ дар муносибате, ки аз илоҳӣ ва инсонӣ иборат аст, мӯҳр менамояд. Ояти чиҳили Дониёл ёздаҳ муносибати аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари дурӯғинро муайян мекунад, ки якҷоя ҳоло ҷаҳонро ба сӯи Ҳармиҷидӯн мебаранд, чунон ки аз тариқи таърихи шохи ҷумҳурихоҳӣ бар ҳайвони заминӣ, ки дар замони таърихи ояти чиҳил ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас ҳукмронӣ мекунад, ифода шудааст. Ояти чиҳил ҳамчунин ҷудошавии хирадмандон ва аблаҳонро муайян мекунад, ки таърихи шохи протестантизмро дар ҳамон таърих, аз соли 1798 то қонуни якшанбеи наздикшаванда, таъриф менамояд.

All “the books of the Bible” “meet and end” in the book of Revelation, and when they meet, the book of Revelation “complements” the book of Daniel, and the word “complement” means to bring to perfection. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, as represented in the book of Revelation, the prophecies of Daniel that were unsealed in the last days are brought to perfection, when they are brought together line upon line, over the line of history represented in chapter eighteen of Revelation, that begins with the voice in verses one through three, and ends with the second voice of verse four.

Ҳамаи «китобҳои Китоби Муқаддас» дар китоби Ваҳй «ба ҳам мерасанд ва ба анҷом мерасанд», ва ҳангоме ки онҳо ба ҳам мерасанд, китоби Ваҳй китоби Дониёлро «такмил» медиҳад, ва калимаи «такмил» маънои ба камол расониданро дорад. Дар замони мӯҳргузории саду чилу чор ҳазор, чунон ки дар китоби Ваҳй тасвир шудааст, нубувватҳои Дониёл, ки дар рӯзҳои охир кушода шудаанд, ба камол расонида мешаванд, вақте ки онҳо сатр бар сатр, бар хатти таърихе ки дар боби ҳаждаҳуми Ваҳй тасвир шудааст, ба ҳам оварда мешаванд; он хатт аз овоз дар оятҳои як то се оғоз меёбад ва бо овози дуюми ояти чор ба анҷом мерасад.

The perfection of the prophetic vision represented by the Hiddekel River in the book of Daniel, represents the perfection of the external vision of the enemies of God’s people who trample down the sanctuary and host. The perfection of the prophetic vision represented by the Ulai River in the book of Daniel, represents the perfection of the internal vision of Christ appearing within His people when He accomplishes the covenant promise of joining divinity with humanity upon the final chosen generation.

Камолоти рӯъёи нубувватӣ, ки тавассути дарёи Ҳиддуқил дар китоби Дониёл ифода шудааст, камолоти рӯъёи берунии душманони қавми Худоро, ки муқаддасгоҳ ва лашкарро поймол мекунанд, ифода менамояд. Камолоти рӯъёи нубувватӣ, ки тавассути дарёи Ӯлой дар китоби Дониёл ифода шудааст, камолоти рӯъёи дарунии Масеҳро, ки дар дохили қавми Худ зоҳир мегардад, ҳангоме ки Ӯ ваъдаи аҳдро дар бораи пайвастани илоҳият бо инсоният бар насли баргузидаи ниҳоӣ ба анҷом мерасонад, ифода менамояд.

The history of the sealing that focuses upon the Republican horn of the earth beast, begins with the earth beast speaking the Patriot Act in 2001, and ends with the speaking that was represented by the Alien and Sedition Acts of 1798, which in Revelation chapter thirteen, are represented as the earth beast speaking as a dragon. The Alien and Sedition Acts of 1798, represent the end of a line that began with the speaking of the Declaration of Independence in 1776. In the middle of that period of prophetic history, the earth beast spoke the Constitution into effect in 1789.

Таърихи муҳргузорӣ, ки бар шохи ҷумҳурихоҳи ҳайвони заминӣ тамаркуз дорад, аз сухан гуфтани ҳайвони заминӣ тавассути Патриот Акт дар соли 2001 оғоз меёбад ва бо он сухан гуфтане анҷом меёбад, ки онро Қонунҳои бегонагон ва фитнаангезӣ аз соли 1798 ифода мекарданд, ки дар Ваҳй боби сездаҳум ҳамчун сухан гуфтани ҳайвони заминӣ мисли аждаҳо тасвир шудаанд. Қонунҳои бегонагон ва фитнаангезӣ аз соли 1798 анҷоми як хаттеро ифода мекунанд, ки бо сухан гуфтани Эъломияи Истиқлолият дар соли 1776 оғоз ёфта буд. Дар миёнаи он давраи таърихи нубувватӣ, ҳайвони заминӣ Конститутсияро дар соли 1789 ба иҷро даровард.

The speaking of 1776, aligns with the speaking of the Patriot Act, and the Alien and Sedition Acts represent the soon coming Sunday law in the United States. In the middle of that history there should be another speaking which aligns with 1789. The first voice of Revelation eighteen, verses one through three, is plainly identified as arriving when the great buildings of New York City were thrown down. The second voice of verse four, is also plainly identified as the soon-coming Sunday law. Both of those voices are divine voices, for they are both the voice of the angel who is to lighten the earth with His glory, who Sister White identifies as the first angel of Revelation fourteen. Jesus was the first angel, and He always illustrates the end of a thing with the beginning, so He is also the third angel, who is the angel that lightens the earth with His glory.

Сухани соли 1776 бо сухани Қонуни Ватанпарастӣ мувофиқат мекунад, ва Қонунҳои «Бегонагон ва Иғвоангезӣ» қонуни якшанбеи ба наздикӣ ояндаро дар Иёлоти Муттаҳида намояндагӣ мекунанд. Дар миёнаи он таърих бояд сухани дигаре низ бошад, ки бо соли 1789 мувофиқат мекунад. Овози якуми Ваҳй боби ҳаждаҳ, оятҳои як то се, ба равшанӣ ҳамчун он чизе муайян шудааст, ки ҳангоме расид, ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк фурӯ рехта шуданд. Овози дуюми ояти чор низ ба равшанӣ ҳамчун қонуни якшанбеи ба наздикӣ оянда муайян шудааст. Ҳар дуи он овозҳо овозҳои илоҳӣ мебошанд, зеро ҳар дуи онҳо овози он фариштаанд, ки бояд заминро бо ҷалоли Худ равшан созад, ва онро Хоҳар Уайт ҳамчун фариштаи якуми Ваҳй боби чордаҳ муайян мекунад. Исо фариштаи аввал буд, ва Ӯ ҳамеша анҷоми чизеро бо ибтидои он нишон медиҳад, бинобар ин Ӯ ҳамчунин фариштаи сеюм аст, яъне ҳамон фариштае ки заминро бо ҷалоли Худ равшан месозад.

The first angel is also portrayed in Revelation chapter ten, as descending on August 11, 1840, thus typifying the descent of the angel on September 11, 2001. Sister White directly states that the angel who descended in chapter ten, was “no less a personage than Jesus Christ.” The first and second voices of Revelation eighteen, are the voice of Christ. That history is typified by 1776, 1789 and 1798, when the earth beast spoke three times. The voice of Christ that speaks in between the two voices of Revelation eighteen, is when He speaks in Revelation chapter eleven.

Фариштаи аввал ҳамчунин дар Ваҳй, боби даҳум, чунин ба тасвир кашида шудааст, ки 11 августи соли 1840 нузул мекунад, ва ба ин васила нузули фаришта дар 11 сентябри соли 2001-ро пешнамун месозад. Хоҳар Уайт бевосита баён мекунад, ки фариштае, ки дар боби даҳум нузул кард, «ҳеҷ каси камтар аз Исои Масеҳ набуд». Овозҳои аввал ва дуюми Ваҳй, боби ҳаждаҳум, овози Масеҳ мебошанд. Он таърихро солҳои 1776, 1789 ва 1798 пешнамун месозанд, вақте ки ҳайвони заминӣ се бор сухан гуфт. Овози Масеҳ, ки дар миёни ду овози Ваҳй, боби ҳаждаҳум, сухан мегӯяд, ҳамон вақт аст, ки Ӯ дар Ваҳй, боби ёздаҳум, сухан мегӯяд.

And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

Ва баъд аз се рӯзу ним рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо ба онҳо дохил шуд, ва онҳо бар пойҳои худ истоданд; ва тарси азиме бар онҳое афтод, ки онҳоро медиданд. Ва онҳо овози баланде аз осмон шуниданд, ки ба онҳо мегуфт: «Ба ин ҷо боло оед». Ва онҳо дар абре ба осмон сууд карданд; ва душманонашон онҳоро диданд. Ваҳй 11:11, 12.

In July of 2023, a voice from heaven (the voice of Christ) began raising up the two witnesses who had been slain in the streets by the atheistic dragon from the bottomless pit. At that point, the issues associated with the Constitution of the United States became a prophetic subject, for at the next voice, represented by 1798, the Constitution will be fully overthrown. Each of the three waymarks of 1776, 1789 and 1798, align with the three divine voices that are marked as September 11, 2001, July 2023, and the soon coming Sunday law.

Дар моҳи июли соли 2023, овозе аз осмон (овози Масеҳ) ба барангехтани он ду шоҳиде оғоз кард, ки аждаҳои бехудои аз вартаи беҳад баромада онҳоро дар кӯчаҳо кушта буд. Дар он лаҳза, масъалаҳои вобаста ба Конститутсияи Иёлоти Муттаҳида ба мавзӯи пешгӯёна табдил ёфтанд, зеро бо овози навбатӣ, ки бо соли 1798 муаррифӣ мешавад, Конститутсия комилан сарнагун хоҳад шуд. Ҳар яке аз се аломати роҳ — 1776, 1789 ва 1798 — бо се овози илоҳӣ, ки ҳамчун 11 сентябри 2001, июли 2023 ва қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда ишора шудаанд, мувофиқат мекунад.

Those three steps align with three steps of the third woe, represented by September 11, 2001, October 7, 2023 and the soon coming Sunday law when the seventh trumpet, which is the third Woe, suddenly arrives in the hour of the “great earthquake”. In 2023, the transition of both horns of the earth beast began, as represented by the secret image dream of Nebuchadnezzar. Nebuchadnezzar’s dream in chapter two, was a secret that only God could reveal, and He revealed it to those who had passed the first test represented in chapter one of Daniel.

Он се қадам ба се қадами войи сеюм мувофиқат мекунанд, ки бо 11 сентябри соли 2001, 7 октябри соли 2023 ва қонуни наздики якшанбе ифода шудаанд, вақте ки карнаи ҳафтум, ки ҳамон войи сеюм аст, ногаҳон дар соати «зилзилаи бузург» фаро мерасад. Дар соли 2023 гузариши ҳар ду шохи ҳайвони замин оғоз ёфт, чунонки онро хоби пинҳонии ҳайкал, ки ба Набукаднесар тааллуқ дошт, ифода мекунад. Хоби Набукаднесар дар боби дуюм сирре буд, ки фақат Худо метавонист онро ошкор созад, ва Ӯ онро ба онҳое ошкор намуд, ки аз озмоиши аввал, ки дар боби якуми Дониёл ифода шудааст, гузашта буданд.

Daniel and the three worthies in chapter one who passed the first test, were those who chose to eat the heavenly food and reject the diet of Babylon. They are those represented by John in Revelation chapter ten, who take the little book out of the angel’s hand, who is no less a personage than Jesus Christ, and eat the message contained therein. They are those in John chapter six, who chose to eat the flesh and drink the blood of the heavenly manna, that the other class rejected and who then turned away from Christ and walked no more with Him forever, in chapter SIX, verse SIXTY-SIX.

Дониёл ва он се ҷавонмарди шариф дар боби якум, ки аз озмоиши аввал гузаштанд, ҳамон касоне буданд, ки баргузиданд аз ғизои осмонӣ бихӯранд ва парҳези Бобилро рад намоянд. Онҳо ҳамонҳоянд, ки Юҳанно дар боби даҳуми Ваҳй онҳоро намояндагӣ мекунад: касоне ки китобчаи хурдро аз дасти фаришта мегиранд, ки ӯ касе ҷуз худи Исои Масеҳ нест, ва паёми дар он бударо мехӯранд. Онҳо ҳамонҳоянд, ки дар боби шашуми Инҷили Юҳанно баргузиданд ҷисмро бихӯранд ва хуни маннаи осмониро бинӯшанд, ки табақаи дигар онро рад кард ва он гоҳ аз Масеҳ рӯй гардонд ва дигар ҳаргиз бо Ӯ нарафт, дар боби ШАШУМ, ояти ШАСТУ ШАШ.

In that line Christ was teaching in Galilee, which means “a hinge” or “a turning point”. There He presented the message of the heavenly manna, that His disciples were to eat, just as John had eaten in Revelation chapter ten, and as Ezekiel had eaten in chapter three, and Jeremiah had eaten in chapter fifteen. The history represented by John in Revelation chapter ten, when he ate the little book, represented the history of the Millerites from 1840 to 1844, but it more directly represented the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand than the history of the Millerites. This is apparent in the chapter by the directions John was given when told to eat the little book.

Дар он силсила Масеҳ дар Ҷалил таълим медод, ки маънояш «лола» ё «нуқтаи гардиш» аст. Дар он ҷо Ӯ паёми маннои осмониро пешниҳод намуд, ки шогирдонаш бояд онро мехӯрданд, ҳамон тавре ки Юҳанно дар боби даҳуми Ваҳй хӯрд, ва чунон ки Ҳизқиёл дар боби сеюм хӯрд, ва Ирмиё дар боби понздаҳум хӯрд. Таърихе ки тавассути Юҳанно дар боби даҳуми Ваҳй намояндагӣ шудааст, вақте ки ӯ китоби кӯчакро хӯрд, таърихи миллерчиёнро аз соли 1840 то 1844 намояндагӣ мекард, аммо он ба таври мустақимтар давраи мӯҳргузории саду чиҳилу чор ҳазорро нисбат ба таърихи миллерчиён намояндагӣ мекард. Ин дар худи боб аз рӯйи дастурҳое ки ба Юҳанно дода шуданд, вақте ки ба ӯ гуфта шуд китоби кӯчакро бихӯрад, ошкор мегардад.

And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. Revelation 10:9.

Ва ман назди фаришта рафтам ва ба ӯ гуфтам: «Китобчаи хурдро ба ман деҳ». Ва ӯ ба ман гуфт: «Онро бигир ва бихӯр; ва он шиками туро талх хоҳад кард, аммо дар даҳонат мисли асал ширин хоҳад буд». Ваҳй 10:9.

In the verse, John was told in advance of his taking and eating the little book what experience would be produced by the message he ate. The Millerites did not understand the bitter-sweet experiences in advance of their historical fulfillment of John’s symbolism of their line of prophetic history. But the one hundred and forty-four thousand have been told in advance, and are required to know. When John illustrates either the history of the movement of the first angel or the history of the third angel, the message produces two classes of worshippers, and then ends with the bitter disappointment. When Jeremiah ate the little book, he then refused to associate with the “assembly of the mockers.”

Дар ин оят, ба Юҳанно пешакӣ гуфта шуд, ки аз гирифтани ӯ ва хӯрдани китоби хурд чӣ гуна таҷрибае аз паёме, ки мехӯрд, ба вуҷуд хоҳад омад. Миллериён таҷрибаҳои талху ширинро пеш аз иҷрои таърихии рамзгароии Юҳанно дар бораи хатти таърихи нубувватии худ дарк намекарданд. Аммо ба яксаду чилу чор ҳазор пешакӣ гуфта шудааст, ва аз онҳо талаб карда мешавад, ки донанд. Вақте ки Юҳанно ё таърихи ҳаракати фариштаи аввалро тасвир мекунад, ё таърихи фариштаи сеюмро, паём ду табақаи ибодаткунандагонро ба вуҷуд меоварад, ва сипас бо ноумедии талх анҷом меёбад. Вақте ки Ирмиё китоби хурдро хӯрд, он гоҳ ӯ аз ҳамнишинӣ бо «маҷлиси масхаракунандагон» сарпечӣ кард.

I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.

Ман дар маҷлиси масхаракунандагон нанишастам ва шодӣ накардам; ман танҳо нишастам аз боиси дасти Ту, зеро ки маро аз хашм пур кардаӣ. Ирмиё 15:17.

When Ezekiel ate the little book, he was told to give the message to the rebels of the house of Israel, who would not listen.

Вақте ки Ҳизқиёл он китоби хурдро хӯрд, ба ӯ гуфта шуд, ки ин паёмро ба исёнгарони хонадони Исроил бирасонад, ки гӯш нахоҳанд дод.

Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. . .. But the house of Israel will not hearken unto thee; for they will not hearken unto me: for all the house of Israel are impudent and hardhearted. Ezekiel 3:1,7.

Ғайр аз ин, Ӯ ба ман гуфт: «Эй фарзанди одам, он чиро, ки меёбӣ, бихӯр; ин тӯмарро бихӯр ва бирав, ба хонадони Исроил сухан бигӯ».... Вале хонадони Исроил ба ту гӯш нахоҳанд дод; зеро онҳо ба Ман гӯш намедиҳанд: зеро тамоми хонадони Исроил рӯйсахт ва сахтдиланд. Ҳизқиёл 3:1, 7.

When Christ offered the heavenly bread, that was His flesh and His blood, to His home church at Galilee, the class that turned away never walked with Him again, and the fact that this occurred in chapter SIX, verse SIXTY-SIX, identifies that the eating is the first of a three-step testing process, which begins with the descent of the angel. The second test is where the two classes are manifested, whether it be the contrast of Ezekiel with the hard-hearted house of Israel, or the wise and foolish virgins of both the beginning and ending of Adventism, or Jeremiah with the assembly of mockers, or by Daniel and the three worthies in contrast with the wise men of Babylon in chapter two of Daniel.

Вақте ки Масеҳ нони осмониро, ки ҷисми Ӯ ва хуни Ӯ буд, ба калисои хонагии Худ дар Ҷалил пешкаш намуд, он гурӯҳе ки рӯй гардонид, дигар ҳеҷ гоҳ бо Ӯ роҳ нарафт; ва ин воқеа, ки дар боби ШАШ, ояти ШАСТУ ШАШ рух дод, нишон медиҳад, ки хӯрдан қадами аввали як раванди озмоиши сегона аст, ки бо фурӯд омадани фаришта оғоз меёбад. Озмоиши дувум он ҷое аст, ки ду гурӯҳ зоҳир мегарданд, хоҳ ин муқобилгузории Ҳизқиёл бо хонадони сахтдили Исроил бошад, ё бокирагони доно ва нодони ҳам оғози Адвентизм ва ҳам анҷоми он, ё Ирмиё бо маҷлиси тамасхуркунандагон, ё Дониёл ва се марди шоиста дар муқоиса бо ҳакимони Бобил дар боби дуи китоби Дониёл.

In the line of John chapter six, the arrival at Galilee is September 11, 2001. The message to eat the flesh and drink the blood is the history that ultimately leads to the soon-coming Sunday law. “You are what you eat”, as represented by Daniel and the three worthies in chapter one, and in John six, those who chose to eat Christ’s flesh and drink His blood, became the image of what they ate. They became the image of Christ, while the other class that turned and walked no more with Christ manifested the image of the beast. One class was the image of the Creator, the other the image of the creation. John chapter six adds the meaning of “Galilee” to September 11, 2001, for the meaning is “hinge”, thus marking the turning point for the disciples. Would they turn to the heavenly diet or the diet of Babylon? It is at prophetic turning points that Christ manifests the light for the following period, as represented by His descent in 2001, when the earth was lightened with His glory.

Дар қатори боби шашуми Юҳанно, расидан ба Ҷалил 11 сентябри соли 2001 мебошад. Паёми хӯрдани ҷисм ва нӯшидани хун ҳамон таърихест, ки дар ниҳоят ба қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда меоварад. «Шумо он чизе ҳастед, ки мехӯред», чунон ки дар боби якум аз ҷониби Дониёл ва се ҷавони содиқ муаррифӣ шудааст; ва дар Юҳанно 6, онҳое ки интихоб карданд ҷисми Масеҳро бихӯранд ва хуни Ӯро бинӯшанд, ба сурати он чизе, ки мехӯрданд, табдил ёфтанд. Онҳо ба сурати Масеҳ табдил ёфтанд, дар ҳоле ки синфи дигари мардум, ки рӯй гардонида дигар бо Масеҳ роҳ нарафтанд, сурати ҳайвонро зоҳир карданд. Як синф сурати Офаридгор буд, синфи дигар сурати офариниш. Боби шашуми Юҳанно маънои «Ҷалил»-ро ба 11 сентябри соли 2001 меафзояд, зеро маънои он «болға» аст, ва ҳамин тавр нуқтаи гардишро барои шогирдон нишон медиҳад. Оё онҳо ба парҳези осмонӣ рӯй меоварданд ё ба парҳези Бобил? Маҳз дар нуқтаҳои гардиши нубувватӣ аст, ки Масеҳ нурро барои давраи баъдӣ зоҳир месозад, чунон ки бо фуруд омадани Ӯ дар соли 2001 муаррифӣ шудааст, вақте ки замин бо ҷалоли Ӯ равшан гардид.

“There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.

Аз таърихи гузашта бояд дарсҳо омӯхта шаванд; ва диққат ба инҳо ҷалб карда мешавад, то ҳама дарк намоянд, ки Худо ҳоло низ ҳамон гуна амал мекунад, ки ҳамеша амал кардааст. Дасти Ӯ дар кори Ӯ ва миёни халқҳо ҳоло низ дида мешавад, айнан ҳамон тавре ки аз ҳамон вақт дида мешуд, ки Инҷил бори аввал ба Одам дар Адан мавъиза карда шуд.

“There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.

«Дар таърихи халқҳо ва калисо давраҳое ҳастанд, ки нуқтаҳои гардиш мебошанд. Дар инояти Худо, вақте ки ин буҳронҳои гуногун фаро мерасанд, нуре, ки барои он замон лозим аст, дода мешавад. Агар он пазируфта шавад, пешрафти рӯҳонӣ ба амал меояд; агар рад карда шавад, таназзули рӯҳонӣ ва шикасти комил дар пай меояд. Худованд дар Каломи Худ кори ҳамлаваронаи башоратро, чунон ки он дар гузашта пеш бурда шудааст ва дар оянда низ, то ба низои хотимавӣ, идома хоҳад ёфт, ошкор кардааст, вақте ки қувваҳои шайтонӣ ҳаракати охирини шигифтангези худро ба амал хоҳанд овард.» Bible Echo, August 26, 1895.

God always works upon the same lines of past history, and He never changes. There are “turning points” (Galilee), that are “crises,” and at those “turning points” the “light for that time is given.” The light for the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand was given at the crisis that began on September 11, 2001. If that light “is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” The light produces two classes of worshippers. The light that follows the turning point represents the message which produces two classes of worshippers.

Худо ҳамеша дар ҳамон хатҳои таърихи гузашта амал мекунад, ва Ӯ ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад. «Нуқтаҳои гардиш» (Ҷалил) вуҷуд доранд, ки «буҳронҳо» мебошанд, ва дар он «нуқтаҳои гардиш» «нуре барои он замон дода мешавад». Нуре, ки барои давраи мӯҳр задани саду чилу чор ҳазор дода шуд, дар он буҳроне дода шуд, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт. Агар он нур «қабул карда шавад, пешрафти рӯҳонӣ ба амал меояд; агар рад карда шавад, таназзули рӯҳонӣ ва шикасти комил дар пай меоянд». Нур ду синфи парастишкунандагонро ба вуҷуд меорад. Нуре, ки пас аз нуқтаи гардиш меояд, он паёмеро ифода мекунад, ки ду синфи парастишкунандагонро ба вуҷуд меоварад.

Daniel chapter two illustrates the second test, the test which follows the dietary test of chapter one. In verse one of chapter one of Daniel, Judah had just been conquered by Nebuchadnezzar, who then became the first kingdom of Bible prophecy. It was a turning point in both the history of nations and of the church, it was a great crisis and the light of a dietary test was then given. Daniel and the three worthies passed the test, and then in chapter two, they again represented those who passed the second test. The second test was a test over a secret that no man, not even Nebuchadnezzar knew.

Боби дуюми Дониёл озмоиши дуюмро нишон медиҳад, он озмоише ки пас аз озмоиши парҳезии боби аввал меояд. Дар ояти аввали боби якуми Дониёл, Яҳудо нав аз ҷониби Набукаднесар фатҳ шуда буд, ки баъдан аввалин подшоҳии пешгӯии Китоби Муқаддас гардид. Ин як нуқтаи гардиш ҳам дар таърихи миллатҳо ва ҳам дар таърихи калисо буд; ин буҳрони бузурге буд, ва он гоҳ нури як озмоиши парҳезӣ дода шуд. Дониёл ва се ҷавони шоиста аз озмоиш гузаштанд, ва сипас дар боби дуюм онҳо боз намояндаи касоне шуданд, ки аз озмоиши дуюм гузаштанд. Озмоиши дуюм озмоише дар бораи як сирре буд, ки ҳеҷ кас, ҳатто худи Набукаднесар ҳам, онро намедонист.

The symbol of the test was the image of Nebuchadnezzar’s dream. It was a life and death test over an image that no one knew. The image identified the kingdoms of Bible prophecy, and in chapters seven and eight of Daniel, the same kingdoms of Daniel two are represented as beasts. Nebuchadnezzar’s test was the test of “the image of the beasts”, that in the last days, occurs during the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Рамзи имтиҳон ҳайкали рӯъёи Набукаднасар буд. Ин имтиҳони ҳаёту мамот дар бораи ҳайкале буд, ки ҳеҷ кас онро намедонист. Он ҳайкал салтанатҳоеро, ки дар нубуввати Китоби Муқаддас зикр шудаанд, муайян мекард, ва дар бобҳои ҳафтум ва ҳаштуми Дониёл ҳамон салтанатҳои Дониёл боби дуюм ба сурати ҳайвонот муаррифӣ шудаанд. Имтиҳони Набукаднасар имтиҳони «сурати ҳайвонҳо» буд, ки дар айёми охир, дар ҷараёни давраи муҳр задани яксаду чилу чор ҳазор, воқеъ мегардад.

In the last days, the formation of the image of the beast is the great test for the people of God, represented by Daniel and the three worthies. It is the test they must pass, before they are sealed, so it is the sealing-testing message that either produces a class that receives the seal of God and reflects the image of God, or a class that receives the seal of the beast, and therefore reflects the image of the beast. In Daniel chapter two the message of the image of the beast was sealed until the history when it became a life and death question. Nebuchadnezzar’s image was understood correctly by the Millerites, but in the history of the sealing a secret truth that is connected with Nebuchadnezzar’s image is unsealed, but only to those who have taken the message that was to be eaten when the turning point arrived.

Дар рӯзҳои охир, ташаккули сурати ҳайвон имтиҳони бузург барои қавми Худост, ки бо Дониёл ва он се ҷавонмарди шоиста намояндагӣ шудаанд. Ин ҳамон имтиҳонест, ки онҳо бояд пеш аз он ки муҳр карда шаванд, аз он гузаранд; бинобар ин, он паёми муҳргузорӣ ва озмоиш аст, ки ё гурӯҳеро ба вуҷуд меоварад, ки муҳри Худоро қабул мекунад ва сурати Худоро инъикос менамояд, ё гурӯҳеро, ки муҳри ҳайвонро қабул мекунад ва аз ин рӯ сурати ҳайвонро инъикос менамояд. Дар боби дуюми Дониёл паёми сурати ҳайвон то он таърихе муҳр шуда буд, ки он ба масъалаи ҳаёт ва мамот табдил ёфт. Сурати Набукаднесарро миллериён дуруст фаҳмида буданд, аммо дар таърихи муҳргузорӣ як ҳақиқати махфие, ки бо сурати Набукаднесар вобаста аст, кушода мешавад, вале танҳо ба онҳое, ки паёмро, ки ҳангоми фаро расидани нуқтаи гардиш бояд хӯрда мешуд, гирифтаанд.

That food is the latter rain message that began when the angel of Revelation eighteen descended, and the latter rain message is the methodology of line upon line. Without eating that truth, the secret message of the formation of the image of the beast cannot be seen.

Он ғизо паёми борони охир аст, ки ҳангоме оғоз ёфт, ки фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум фуруд омад; ва паёми борони охир усули «қатор бар қатор» аст. Бе хӯрдани он ҳақиқат, паёми махфии ташаккули сурати ҳайвон дида намешавад.

Ellen White was “clearly shown, that the image of the beast would be formed before probation closes.” The message of the formation of the image of the beast in Daniel two, represents a formation of the image that would only been seen in the history that followed the “turning point”, when the light would then be given. What is now understood about Nebuchadnezzar’s image is that it did not simply identify the first four kingdoms of Bible prophecy, it identified all eight kingdoms, and that understanding produces a new formation of the image-beast.

Ба Эллен Уайт «ба таври равшан нишон дода шуд, ки сурати ҳайвон пеш аз баста шудани давраи озмоишӣ ташкил хоҳад ёфт». Паёми оид ба ташаккули сурати ҳайвон дар Дониёл боби ду, ташаккули он суратро ифода мекунад, ки танҳо дар таърихи баъд аз «нуқтаи гардиш» дида мешуд, ҳангоме ки он гоҳ нур дода мешуд. Он чизе ки ҳоло дар бораи сурати Набукаднесар фаҳмида шудааст, ин аст, ки он на танҳо чор подшоҳии аввали нубуввати Китоби Муқаддасро муайян мекард, балки ҳамаи ҳашт подшоҳиро муайян мекард, ва ин фаҳмиш ташаккули нави сурати ҳайвонро ба вуҷуд меорад.

That truth identifies that the eighth beast, is of the seven, and it further identifies that the United States, who first forms an image of the beast, and thereafter forces the entire world to do the same, will possess the prophetic characteristic of the beast which it forms an image of. That image includes that it is the eighth, that is of the seven, and in the history of the three voices of Christ, it is marking the turning point of September 11, 2001, the voice of 2023 calling the dead, dry bones of the two witnesses to their feet, and the voice of the call out of Babylon.

Ин ҳақиқат муайян месозад, ки ҳайвони ҳаштум аз ҷумлаи ҳафт аст, ва боз ҳам муайян месозад, ки Иёлоти Муттаҳида, ки аввал сурати ҳайвонро ба вуҷуд меоварад ва баъдан тамоми ҷаҳонро маҷбур месозад, ки ҳаминро анҷом диҳад, хусусияти нубувватии он ҳайвонеро, ки сураташро ба вуҷуд меоварад, соҳиб хоҳад шуд. Он сурат дар бар мегирад, ки вай ҳаштум аст, ки аз ҷумлаи ҳафт аст, ва дар таърихи се овози Масеҳ, он нуқтаи гардиши 11 сентябри соли 2001-ро нишонгузорӣ мекунад, овози соли 2023-ро, ки устухонҳои хушку мурдаи ду шоҳидро ба пойҳояшон мехонад, ва овози даъвати берун омадан аз Бобилро.

The voice of 2023 is the voice that identifies the secret of Nebuchadnezzar’s image and when it speaks.

Овози соли 2023 он овозест, ки сирри ҳайкали Набукаднесарро муайян мекунад ва вақти сухан гуфтани онро ошкор месозад.

September 11, 2001 represents the period that begins there, and ends on July 18, 2020. The period of the second voice from chapter eleven, represents the period from July 18, 2020, unto the third voice at the soon-coming Sunday law. The second period that begins on July 18, 2020, includes the waymark of November 3, 2020, and the waymark of January 6, 2021, when those that had slain the two witnesses and began to rejoice and send gifts, and it includes July, 2023, when the voice in the wilderness began to sound the warning of the seventh trumpet.

11 сентябри соли 2001 давраеро ифода мекунад, ки аз он ҷо оғоз ёфта, 18 июли соли 2020 ба анҷом мерасад. Давраи овози дуюм аз боби ёздаҳум, давраро аз 18 июли соли 2020 то овози сеюм дар қонуни наздикомадаи якшанбе ифода мекунад. Давраи дуюме, ки 18 июли соли 2020 оғоз меёбад, нишонаи роҳи 3 ноябри соли 2020 ва нишонаи роҳи 6 январи соли 2021-ро дар бар мегирад, вақте ки онҳое ки ду шоҳидро кушта буданд, ба шодӣ кардан ва ирсоли ҳадияҳо оғоз карданд; ва он моҳи июли соли 2023-ро низ дар бар мегирад, вақте ки овоз дар биёбон ба садо додани ҳушдори карнаи ҳафтум оғоз намуд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

“Upon the banks of the river Chebar, Ezekiel beheld a whirlwind seeming to come from the north, ‘a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the color of amber.’ A number of wheels, intersecting one another, were moved by four living beings. High above all these ‘was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it.’ ‘And there appeared in the cherubims the form of a man’s hand under their wings.’ Ezekiel 1:4, 26; 10:8. The wheels were so complicated in arrangement that at first sight they appeared to be in confusion; but they moved in perfect harmony. Heavenly beings, sustained and guided by the hand beneath the wings of the cherubim, were impelling these wheels; above them, upon the sapphire throne, was the Eternal One; and round about the throne a rainbow, the emblem of divine mercy.

«Бар лаби дарёи Ховар, Ҳизқиёл гирдбодеро дид, ки гӯё аз шимол меомад, “абри азиме, ва оташе, ки дар худ мепечид, ва равшание гирди он буд, ва аз миёни он монанди ранги каҳрабо.” Якчанд чархҳо, ки бо ҳамдигар бурида мешуданд, аз ҷониби чор мавҷуди зинда ба ҳаракат меомаданд. Баландтар аз ҳамаи инҳо “шабоҳати тахте буд, ба монанди намуди санги ёқути кабуд; ва бар шабоҳати тахт шабоҳате буд, монанди намуди одаме бар фарози он.” “Ва дар каррубиён зери болҳояшон шакли дасти одаме намоён шуд.” Ҳизқиёл 1:4, 26; 10:8. Тартиби чархҳо чунон печида буд, ки дар назари аввал онҳо гӯё дар бесарусомонӣ менамуданд; вале онҳо дар камоли ҳамоҳангӣ ҳаракат мекарданд. Мавҷудоти осмонӣ, ки аз ҷониби дасте зери болҳои каррубиён нигоҳ дошта ва роҳнамоӣ мешуданд, ин чархҳоро ба ҳаракат медароварданд; болотар аз онҳо, бар тахти ёқути кабуд, Он Ҷовидонӣ қарор дошт; ва гирди тахт рангинкамон буд, ки рамзи марҳамати илоҳӣ аст.»

“As the wheel like complications were under the guidance of the hand beneath the wings of the cherubim, so the complicated play of human events is under divine control. Amidst the strife and tumult of nations, He that sitteth above the cherubim still guides the affairs of the earth.

«Чунон ки печидагиҳое, ки монанди чарх буданд, зери роҳнамоии дасте, ки дар зери болҳои каррубиён буд, қарор доштанд, ҳамон тавр ҷараёни печидаи воқеаҳои башарӣ низ зери ҳокимияти илоҳӣ қарор дорад. Дар миёни низоъ ва ошӯби миллатҳо, Он ки бар фарози каррубиён нишастааст, ҳанӯз ҳам корҳои заминро ҳидоят мекунад.

“The history of nations that one after another have occupied their allotted time and place, unconsciously witnessing to the truth of which they themselves knew not the meaning, speaks to us. To every nation and to every individual of today God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are being measured by the plummet in the hand of Him who makes no mistake. All are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.

«Таърихи халқҳо, ки яке пас аз дигаре вақти муқарраршуда ва ҷойи таъйиншудаи худро ишғол намудаанд ва ноогоҳона бар он ҳақиқате шаҳодат додаанд, ки худ маънии онро намедонистанд, ба мо сухан мегӯяд. Ба ҳар як халқ ва ба ҳар як фард дар замони имрӯз Худо дар нақшаи бузурги Худ ҷойе муайян кардааст. Имрӯз одамон ва халқҳо бо шоқули дар дасти Ӯ, ки ҳеҷ гоҳ иштибоҳ намекунад, санҷида мешаванд. Ҳама бо интихоби худ сарнавишти худро муайян мекунанд, ва Худо бар ҳама ҳукмронӣ мекунад, то мақсадҳои Худро ба анҷом расонад.»

“The history which the great I AM has marked out in His word, uniting link after link in the prophetic chain, from eternity in the past to eternity in the future, tells us where we are today in the procession of the ages, and what may be expected in the time to come. All that prophecy has foretold as coming to pass, until the present time, has been traced on the pages of history, and we may be assured that all which is yet to come will be fulfilled in its order.” Education, 177, 178.

«Таърихе ки Ман ҳастам, он Бузург, дар каломи Худ нишон додааст, ҳалқа пас аз ҳалқаро дар занҷири нубувват ба ҳам пайваста, аз азалияти гузашта то азалияти оянда, ба мо мегӯяд, ки имрӯз мо дар кадом ҷойгоҳи ҷараёни асрҳо қарор дорем, ва дар замони оянда чиро метавон интизор буд. Ҳар он чи нубувват пешгӯйӣ кардааст, ки то замони ҳозира бояд ба амал ояд, дар саҳифаҳои таърих инъикос ёфтааст, ва мо метавонем мутмаин бошем, ки ҳар он чи ҳанӯз дар пеш аст, тибқи тартиби худ иҷро хоҳад шуд». Education, 177, 178.