The history of 1776, 1789 and 1798, illustrate the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. On each of those dates, the earth beast spake. The three waymarks that are typified by the three times the earth beast spake, run parallel to the three voices of Christ on September 11, 2001, July, 2023 and the soon coming Sunday law.
Таърихи солҳои 1776, 1789 ва 1798 таърихи мӯҳргузории яксаду чиҳилу чаҳор ҳазорро тасвир мекунад. Дар ҳар яке аз он санаҳо, ҳайвони замин сухан гуфт. Се нишонае, ки бо се бор сухан гуфтани ҳайвони замин намунавӣ шудаанд, ба се овози Масеҳ дар 11 сентябри 2001, июли 2023 ва қонуни якшанбеи наздикулвуқӯъ мувозӣ мераванд.
I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet. Revelation 1:10.
Ман дар рӯзи Худованд дар Рӯҳ будам, ва аз паси худ овози бузургеро, мисли садои карнай, шунидам. Ваҳй 1:10.
Each of those three vocal waymarks identify the escalating “sounding” of the third woe, which is also the seventh warning trumpet, and a trumpet is a voice.
Ҳар яке аз он се нишонаи овозӣ «садо додани» афзояндаи войи сеюмро муайян мекунад, ки он ҳамчунин карнаи огоҳкунандаи ҳафтум аст; ва карнай овоз аст.
Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.
Бо овози баланд нидо кун, дареғ мадор, овози худро мисли карнай баланд намо, ва қавми Маро ба гуноҳи онҳо, ва хонадони Яъқубро ба хатоҳои онҳо нишон деҳ. Ишаъё 58:1.
The voice to the Protestant horn on September 11, 2001 was the voice of the watchmen calling Laodicean Adventism back to Jeremiah’s old paths, but the assembly of mockers refused to walk therein.
Овозе, ки 11 сентябри соли 2001 ба шохи протестантӣ садо дод, овози посбонон буд, ки адвентизми Лоудиқияро ба роҳҳои қадимаи Ирмиё бозмехонд, вале ҷамоати масхаракунандагон аз рафтан дар он роҳҳо сарпечӣ намуд.
Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.
Худованд чунин мегӯяд: «Дар роҳҳо биистед ва бингаред, ва дар бораи роҳҳои қадим бипурсед, ки роҳи некӯ куҷост, ва дар он қадам занед, ва барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт». Аммо онҳо гуфтанд: «Мо дар он қадам нахоҳем зад». Ҳамчунин ман бар шумо посбонон гузоштам, ки мегуфтанд: «Ба садои карнай гӯш диҳед». Аммо онҳо гуфтанд: «Мо гӯш нахоҳем дод». Ирмиё 6:16, 17.
The voice of July, 2023 was the resurrection of the ministry of Future for America, which had been silent since the first disappointment on July 18, 2020. As with John’s announcement of the soon coming Messiah, and with Justinian’s announcement of the soon coming antichrist, Future for America identified that the future of America was about to be changed forever at the soon coming Sunday law, and the sounding of the seventh trumpet at that waymark. The voice of one crying in the wilderness was the voice of July, 2023.
Овози моҳи июли соли 2023 эҳёи хизмати Future for America буд, ки аз замони нахустин ноумедӣ дар 18 июли соли 2020 хомӯш монда буд. Чунон ки дар эълони Юҳанно дар бораи Масеҳи ба зудӣ оянда, ва дар эълони Юстиниён дар бораи зиддимасеҳи ба зудӣ оянда буд, Future for America муайян намуд, ки ояндаи Амрико дар наздикии қонуни якшанбе, ва бо садо додани карнаи ҳафтум дар он аломати роҳ, барои ҳамеша дигаргун шуданӣ буд. Овози нидокунандае дар биёбон ҳамон овози моҳи июли соли 2023 буд.
The second voice of Revelation chapter eighteen, is sounded at the soon coming Sunday law when the speaking of the dragon by the earth beast occurs. It is at that point that “the donkey” is struck a third time, and then “the donkey” will speak. The donkey was struck soon after September 11, 2001, after October 7, 2023, and then will be struck again at the soon coming Sunday law, where it speaks. In the testimony of Balaam it was turned out of the way by an angel, and the angel represents the four angels who are commanded to hold the four winds of Islam, but at the Sunday law the donkey of Islam speaks with the sound of the seventh trumpet, which is also the third woe.
Овози дуюми Ваҳй боби ҳаждаҳум, ҳангоми қонуни рӯзи якшанбеи ба наздикӣ оянда садо медиҳад, вақте ки сухан гуфтани аждаҳо ба воситаи ҳайвони заминӣ рух медиҳад. Маҳз дар он лаҳза аст, ки «хар» бори сеюм зада мешавад, ва он гоҳ «хар» сухан хоҳад гуфт. Хар чанде пас аз 11 сентябри соли 2001, пас аз 7 октябри соли 2023 зада шуд, ва сипас дар қонуни рӯзи якшанбеи ба наздикӣ оянда, ки дар он сухан мегӯяд, боз зада хоҳад шуд. Дар шаҳодати Билъом он аз роҳ аз ҷониби фаришта баргардонда шуд, ва он фаришта намояндаи чор фариштаест, ки амр ёфтаанд чор боди Исломро нигоҳ доранд; аммо дар қонуни рӯзи якшанбe хари Ислом бо садои карнаи ҳафтум, ки ҳамчунин войи сеюм аст, сухан мегӯяд.
It is there that the vision of Islam, which has tarried since July 18, 2020 speaks, for it will then no longer tarry. There are many voices in the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and that period precedes God’s executive judgment that begins at the soon coming Sunday law. God’s executive judgment is represented by seven angels, with seven vials. That period begins with the outpouring of the Holy Spirit, and it represents a repetition of Pentecost, when the Holy Spirit was poured out and tongues of fire witnessed to the event. The outpouring at that point in time is no longer measured, for the Holy Spirit is then poured out without measure.
Дар он ҷо рӯъёи Ислом, ки аз 18 июли соли 2020 то ба ҳол таъхир кардааст, сухан мегӯяд, зеро он гоҳ дигар таъхир нахоҳад кард. Дар давраи муҳр задани яксаду чилу чаҳор ҳазор овозҳои бисёре мавҷуданд, ва он давра пеш аз доварии иҷроии Худо меояд, ки аз қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда оғоз меёбад. Доварии иҷроии Худо ба воситаи ҳафт фаришта, бо ҳафт коса, муаррифӣ шудааст. Он давра бо рехта шудани Рӯҳулқудс оғоз меёбад, ва он такрори Пантикостро ифода мекунад, вақте ки Рӯҳулқудс рехта шуд ва забонҳои оташ ба он воқеа шаҳодат доданд. Рехта шудан дар он лаҳзаи вақт дигар бо андоза чен карда намешавад, зеро Рӯҳулқудс он гоҳ бе андоза рехта мешавад.
“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.
«Фариштае, ки дар эълони паёми фариштаи сеюм ҳамроҳ мешавад, бояд тамоми заминро бо ҷалоли худ мунаввар созад. Дар ин ҷо коре пешгӯӣ шудааст, ки фарогирии умумиҷаҳонӣ ва қудрате бесобиқа дорад. Ҳаракати адвенти солҳои 1840–44 зуҳури пурҷалоли қудрати Худо буд; паёми фариштаи аввал ба ҳар истгоҳи миссионерии ҷаҳон расонида шуд, ва дар баъзе кишварҳо бузургтарин таваҷҷуҳи динӣ падид омад, ки аз замони Ислоҳоти асри шонздаҳум то имрӯз дар ҳеҷ сарзамине дида нашуда буд; аммо ҳамаи инро ҳаракати пурқудрат зери огоҳии охирини фариштаи сеюм фаро хоҳад гузашт.»
“The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest.” The Great Controversy, 611.
«Ин кор ба кори Рӯзи Пантикост монанд хоҳад буд. Чунон ки “борони аввал” дар фурӯрезиши Рӯҳулқудс ҳангоми оғози Инҷил дода шуд, то сабзидани тухми гаронбаҳоро ба амал оварад, ҳамчунин “борони охир” дар поёни он барои расидани ҳосил дода хоҳад шуд». «Ҷанҷоли Бузург», 611.
On September 11, 2001 the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and the Holy Spirit was poured out in measure. The measuring of the outpouring was represented in the history of Pentecost, beginning at Christ’s resurrection, where an angel spoke and said, “Son of God come forth, the father calls thee,” just as Jesus called Lazarus out of the tomb with the words, “Lazarus come forth.” In 2023, Christ called the dead, dry bones of the two witnesses to “come forth”.
Дар 11 сентябри соли 2001 мӯҳргузории яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор оғоз ёфт, ва Рӯҳулқудс ба андоза рехта шуд. Андозагирии ин рехтан дар таърихи Пантикост таҷассум ёфт, ки аз эҳёи Масеҳ оғоз меёбад, он ҷо ки фариштае сухан ронда гуфт: «Эй Писари Худо, берун ой, Падар Туро мехонад», ҳамон гуна ки Исо Лаъзорро бо суханони «Эй Лаъзор, берун ой» аз қабр хонд. Дар соли 2023, Масеҳ устухонҳои хушки мурдаи ду шоҳидро даъват кард, ки «берун оянд».
After Christ’s resurrection He first ascended to His father, and then He descended as He did on September 11, 2001. He then progressively enlightened His disciples as represented by meeting with Mary, the disciples He met and instructed on the road to Emmaus, and thereafter appearing to the rest of the disciples. For forty days He taught the disciples before His final ascension, then after ten more days, they were all in accord and in one place and the Holy Spirit was poured out without measure.
Пас аз эҳёи Масеҳ, Ӯ нахуст ба назди Падари Худ сууд намуд, ва сипас нозил шуд, чунон ки 11 сентябри соли 2001 амал кард. Сипас Ӯ шогирдони Худро тадриҷан мунаввар гардонид, чунон ки инро мулоқот бо Марям, бо шогирдоне, ки дар роҳ ба Имвоус бо онҳо вохӯрд ва онҳоро таълим дод, ва баъдтар зуҳур карданаш ба боқии шогирдон ифода мекунад. Дар давоми чиҳил рӯз Ӯ пеш аз сууди ниҳоии Худ шогирдонро таълим дод; сипас, баъд аз даҳ рӯзи дигар, ҳамаи онҳо бо якдилӣ ва дар як ҷо буданд, ва Рӯҳулқудс бар онҳо беандоза рехта шуд.
“When Jesus met with His disciples, He reminded them of the words He had spoken to them before His death, that all things must be fulfilled which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the Psalm concerning Him. ‘Then opened He their understanding, that they might understand the Scriptures, and said unto them, Thus it is written, and thus it behooved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: and that repentance and remission of sins should be preached in His name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things.’” The Desire of Ages, 804.
«Вақте ки Исо бо шогирдонаш мулоқот мекард, Ӯ суханонеро, ки пеш аз марги Худ ба онҳо гуфта буд, ба хотирашон овард, ки ҳамаи он чи дар шариати Мусо, ва дар навиштаҳои анбиё, ва дар Забур дар бораи Ӯ навишта шудааст, бояд ба амал ояд. “Он гоҳ фаҳми онҳоро кушод, то Навиштаҳоро дарк намоянд, ва ба онҳо гуфт: Ҳамин тавр навишта шудааст, ва ҳамин тавр лозим буд, ки Масеҳ азоб кашад, ва дар рӯзи сеюм аз миёни мурдагон эҳьё шавад; ва тавба ва омурзиши гуноҳҳо ба номи Ӯ дар миёни ҳамаи халқҳо, аз Ерусалим сар карда, мавъиза карда шавад. Ва шумо шоҳидони ин чизҳо ҳастед.”» Орзӯи асрҳо, 804.
In July of 2023, Jesus’ voice awakened the two dead witnesses and began to open His disciples understanding of all things written in the law of Moses (the “seven times”), the prophets (Nebuchadnezzar’s image of the beasts), and the Psalms (the experience of Moses and the Lamb). His work of instruction began at His resurrection, and it escalated over the next forty days. It began with His request to eat.
Моҳи июли соли 2023, овози Исо он ду шоҳиди мурдаро бедор кард ва ба кушодани фаҳмиши шогирдони Худ дар бораи ҳамаи он чи дар шариати Мусо ( «ҳафт замон» ), анбиё (сурати ҳайвоноти Наҳӯқаднасар) ва Забур (таҷрибаи Мусо ва Барра) навишта шудааст, оғоз намуд. Кори таълими Ӯ аз эҳёи Ӯ оғоз ёфт ва дар давоми чиҳил рӯзи баъдӣ шиддат гирифт. Он бо дархости Ӯ барои хӯрдан оғоз шуд.
And while they yet believed not for joy, and wondered, he said unto them, Have ye here any meat? And they gave him a piece of a broiled fish, and of an honeycomb. And he took it, and did eat before them. And he said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Luke 24:41–44.
Ва ҳанӯз аз шодӣ бовар намекарданду дар ҳайрат буданд, Ӯ ба онҳо гуфт: «Оё дар ин ҷо чизе барои хӯрдан доред?» Пас ба Ӯ порае аз моҳии бирён ва аз шонаи асал доданд. Ва Ӯ гирифт ва дар пеши онҳо хӯрд. Ва ба онҳо гуфт: «Инҳоянд суханоне ки ба шумо гуфта будам, вақте ки ҳанӯз бо шумо будам, ки бояд ҳама чизҳое ки дар бораи Ман дар шариати Мусо, ва дар анбиё, ва дар Забур навишта шудааст, ба амал ояд». Луқо 24:41–44.
Prayer was a primary waymark in the ongoing history, and the history from Christ’s resurrection until He ascended forty days later, left ten days (ten is a test), unto Pentecost, when the Holy Spirit would be poured out without measure. His resurrection, ascension, followed by His descent again, represents September 11, 2001. July, 2023 represents the end of the forty days, and the ten days which follow July, 2023 lead to the soon coming Sunday law. In that final period of ten days, unity and prayer are the waymark. The unity was represented by Ezekiel’s first prophecy in chapter thirty-seven, that brought the bones, sinews and flesh together. Ezekiel’s second prophecy was the breath of the four winds, and breath is a symbol of prayer. In those final ten days the one hundred and forty-four thousand are sealed, as they have been typified by Lazarus.
Дуо як нишонаи асосӣ дар таърихи давомдор буд, ва таърих аз эҳёи Масеҳ то он даме ки Ӯ чил рӯз баъд сууд намуд, даҳ рӯзро (даҳ имтиҳон аст) то Пантикост боқӣ гузошт, вақте ки Рӯҳулқудс беандоза рехта мешуд. Эҳёи Ӯ, сууди Ӯ ва пас аз он боз нузули Ӯ, 11 сентябри соли 2001-ро намояндагӣ мекунад. Июли соли 2023 анҷоми он чил рӯзро намояндагӣ мекунад, ва даҳ рӯзе ки пас аз июли соли 2023 меоянд, ба қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда мебаранд. Дар он давраи ниҳоии даҳрӯза, ягонагӣ ва дуо нишонаанд. Ягонагӣ дар нубуввати якуми Ҳизқиёл дар боби сию ҳафтум намояндагӣ шуда буд, ки устухонҳо, пайҳо ва гӯштро ба ҳам овард. Нубуввати дуюми Ҳизқиёл нафаси чор бод буд, ва нафас рамзи дуо аст. Дар он даҳ рӯзи ниҳоӣ, яксаду чилу чор ҳазор мӯҳр зада мешаванд, чунонки онҳо ба воситаи Лаъзор тимсол ёфтаанд.
“This was the reason of His delay in going to Bethany. This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 529.
«Ин сабаби таъхири Ӯ дар рафтан ба Байт-Ҳанё буд. Ин мӯъҷизаи олӣ, яъне зинда гардонидани Лаъзор, мебоист мӯҳри Худоро бар кори Ӯ ва бар даъвои Ӯ ба илоҳият гузорад». Орзуи асрҳо, 529.
Not only are the wise virgins sealed during this crowning miracle, but the foolish virgins are also sealed on the wrong side of the issue.
На танҳо бокираҳои хирадманд дар ҷараёни ин мӯъҷизаи тоҷгузоранда муҳр карда мешаванд, балки бокираҳои ҷоҳил низ дар ҷониби нодурусти ин масъала муҳр карда мешаванд.
“Christ’s crowning miracle—the raising of Lazarus—had sealed the determination of the priests to rid the world of Jesus and His wonderful works, which were fast destroying their influence over the people.” Acts of the Apostles, 67.
«Муъҷизаи авҷи Масеҳ — зинда гардонидани Лаъзор — азми коҳинонро барои аз ҷаҳон дур сохтани Исо ва аъмоли шигифтангези Ӯ, ки босуръат нуфузи онҳоро бар мардум барҳам медоданд, қатъӣ гардонда буд». Aъмоли Ҳаввориён, 67.
The many voices in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand unto the soon coming Sunday law are “line upon line,” the voices of God’s prophetic Word, and those voices sound in the period where “the effect of every vision” is accomplished. They sound when the seventh seal is opened.
Овозҳои бисёр дар таърихи мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор то қонуни якшанбеи ба зудӣ омадан «сатр бар сатр» мебошанд, овозҳои Каломи нубувватии Худо, ва он овозҳо дар он давра садо медиҳанд, ки дар он «таъсири ҳар рӯъё» ба анҷом мерасад. Онҳо ҳангоми кушода шудани мӯҳри ҳафтум садо медиҳанд.
And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. Revelation 8:1–5.
Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри ҳафтумро кушод, дар осмон тақрибан ба муддати ним соат хомӯшӣ ҳукмфармо шуд. Ва ҳафт фариштаеро дидам, ки дар ҳузури Худо меистоданд; ва ба онҳо ҳафт карнай дода шуд. Ва фариштаи дигаре омада, назди қурбонгоҳ истод, дар ҳоле ки маҷмари тиллоӣ дошт; ва ба ӯ бухури бисёре дода шуд, то онро бо дуоҳои ҳамаи муқаддасон бар қурбонгоҳи тиллоие ки пеши тахт буд, тақдим намояд. Ва дуди бухур, ки бо дуоҳои муқаддасон буд, аз дасти фаришта ба ҳузури Худо боло баромад. Ва фаришта маҷмарро гирифта, онро аз оташи қурбонгоҳ пур кард ва ба замин андохт; ва овозҳо, раъдҳо, барқҳо ва заминларзае ба амал омад. Ваҳй 8:1–5.
The opening of the seventh seal produced silence, for the period represents a change of dispensation, and in a change in a sacred dispensation, there is always silence in heaven as attested to by the cross when the angels ceased their music and praise. Silence in heaven is as attested to by the requirements of the day of atonement, and on October 22, 1844, Habakkuk TWO, verse TWENTY commanded all the earth keep silence.
Кушода шудани мӯҳри ҳафтум хомӯширо ба вуҷуд овард, зеро ин давра ифодагари тағйири тадбир аст; ва дар тағйирёбии як тадбири муқаддас ҳамеша дар осмон хомӯшӣ вуҷуд дорад, чунон ки инро салиб шаҳодат медиҳад, вақте ки фариштагон суруд ва ситоиши худро қатъ карданд. Хомӯшӣ дар осмон ҳамчунин бо талаботи рӯзи кафорат тасдиқ мешавад, ва дар 22 октябри соли 1844, Ҳабаққуқ ДУ, ояти БИСТ амр кард, ки тамоми замин хомӯш бошад.
“I have been shown the great love and condescension of God in giving His Son to die that man might find pardon and live. I was shown Adam and Eve, who were privileged to behold the beauty and loveliness of the Garden of Eden and were permitted to eat of all the trees in the garden except one. But the serpent tempted Eve, and she tempted her husband, and they both ate of the forbidden tree. They broke God’s command, and became sinners. The news spread through heaven, and every harp was hushed. The angels sorrowed, and feared lest Adam and Eve would again put forth the hand and eat of the tree of life and be immortal sinners. But God said that He would drive the transgressors from the garden, and by cherubim and a flaming sword would guard the way of the tree of life, so that man could not approach unto it and eat of its fruit, which perpetuates immortality.” Early Writings, 125.
«Ба ман муҳаббати азим ва фурӯтании Худо дар он нишон дода шуд, ки Ӯ Писари Худро дод, то бимирад, то инсон бахшиш ёбад ва зинда монад. Ба ман Одам ва Ҳавво нишон дода шуданд, ки имтиёз доштанд зебоӣ ва дилрабоии Боғи Аданро бубинанд ва ба онҳо иҷозат дода шуда буд, ки аз ҳамаи дарахтони боғ бихӯранд, ҷуз аз яке. Аммо мор Ҳавворо васваса кард, ва ӯ шавҳари худро васваса намуд, ва ҳар ду аз дарахти мамнӯъ хӯрданд. Онҳо амри Худоро шикастанд ва гунаҳкор шуданд. Ин хабар дар тамоми осмон паҳн шуд, ва ҳар як арфа хомӯш гашт. Фариштагон ғамгин шуданд ва тарсиданд, мабодо Одам ва Ҳавво боз дасти худро дароз карда, аз дарахти ҳаёт бихӯранд ва гунаҳкорони ҷовидона гарданд. Аммо Худо гуфт, ки Ӯ таҷовузкоронро аз боғ хоҳад ронд, ва ба воситаи каррубиён ва шамшери оташин роҳи дарахти ҳаётро посбонӣ хоҳад кард, то инсон натавонад ба он наздик шавад ва аз меваи он бихӯрад, ки ҷовидонагиро пойдор месозад». Early Writings, 125.
Heaven was silenced when men became sinners, and heaven was silenced when Christ’s blood was shed to redeem sinners, and heaven was silenced when Christ’s work of judgment began in removing sin from His people.
Осмон хомӯш шуд, вақте ки одамон гунаҳкор гаштанд; ва осмон хомӯш шуд, вақте ки хуни Масеҳ барои фидияи гунаҳкорон рехта шуд; ва осмон хомӯш шуд, вақте ки кори доварии Масеҳ дар бартараф сохтани гуноҳ аз қавми Худ оғоз ёфт.
“The intercession of Christ in man’s behalf in the sanctuary above is as essential to the plan of salvation as was His death upon the cross. By His death He began that work which after His resurrection He ascended to complete in heaven.” The Great Controversy, 489.
«Шафоати Масеҳ ба нафъи инсон дар қудсгоҳи осмонӣ ҳамон қадар барои нақшаи наҷот муҳим аст, ки марги Ӯ бар салиб муҳим буд. Бо марги Худ Ӯ ҳамон кореро оғоз намуд, ки пас аз эҳёи Худ ба осмон сууд карда, онро ба анҷом расонад». The Great Controversy, 489.
The work of judgement began at the arrival of the third angel in 1844, but God’s people chose to die in the wilderness, rather than becoming eternally one with divinity. The third angel arrived again on September 11, 2001 and once again there was silence in heaven. Then the Lion of the tribe of Judah, began to remove the seventh seal as the angel’s watched the arrival of the third angel into the history of the final generation.
Кори доварӣ ҳангоми омадани фариштаи сеюм дар соли 1844 оғоз ёфт, вале қавми Худо интихоб карданд, ки дар биёбон бимиранд, ба ҷойи он ки абадан бо илоҳият як гарданд. Фариштаи сеюм боз 11 сентябри соли 2001 омад, ва бори дигар дар осмон хомӯшӣ ҳукмфармо шуд. Сипас Шери қабилаи Яҳудо ба бардоштани мӯҳри ҳафтум оғоз намуд, дар ҳоле ки фариштагон омадани фариштаи сеюмро ба таърихи насли охирин назорат мекарданд.
The seven judgment angels were there ready to begin their work of destruction, but they were then told to “Hold, hold, hold, hold,” while the one hundred and forty-four thousand were being sealed. The faithful’s twofold prayers were sent to heaven, typified by the ten days that preceded Pentecost and began after the forty days (a symbol of the wilderness), representing the three and a half days (a symbol of the wilderness) of Revelation chapter eleven. The two witnesses were then instructed by the voice from the wilderness that they must fulfill Daniel’s two prayers. The prayer of Daniel two, where Daniel and the three worthies prayed for light to understand Nebuchadnezzar’s secret dream of the image of beasts, and Daniel’s prayer in chapter nine, where Daniel prayed alone, fulfilling the requirements of the Leviticus twenty-six prayer.
Ҳафт фариштаи доварӣ дар он ҷо ҳозир буданд, то кори вайронгарикунандаи худро оғоз намоянд, аммо он гоҳ ба онҳо гуфта шуд: «Нигоҳ доред, нигоҳ доред, нигоҳ доред, нигоҳ доред», дар ҳоле ки яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор муҳр карда мешуданд. Дугона-дуои содиқон ба осмон фиристода шуд, ки намунаи он он даҳ рӯзест, ки пеш аз Пантикост буданд ва пас аз чил рӯз (рамзи биёбон) оғоз ёфтанд, ва сеюним рӯзро (рамзи биёбон), ки дар боби ёздаҳуми Ваҳй омадааст, ифода менамоянд. Он гоҳ ба ду шоҳид аз ҷониби овозе аз биёбон дастур дода шуд, ки онҳо бояд ду дуои Дониёлро ба анҷом расонанд. Дуои Дониёл дар боби ду, ки дар он Дониёл ва он се марди шоиста барои нур дуо карданд, то хоби пинҳонии Набукаднесарро дар бораи ҳайкали ҳайвонот фаҳманд, ва дуои Дониёл дар боби нӯҳ, ки дар он Дониёл танҳо дуо кард ва талаботи дуои Ибодот 26-ро иҷро намуд.
The Daniel two corporate prayer was for light concerning a hidden secret that was hidden within the external line of prophetic history. The Daniel nine, private personal prayer was for mercy concerning an internal need. As the fire of the latter rain began to fall in 2001, there were many voices that could be heard by those who understood the methodology of line upon line. The fire from the altar that was being cast to the earth, was the message which produced the final separation of the wise and foolish, and as that message continued to develop over those ten symbolic days the message became clearer and clearer.
Дуои ҷамъиятии Дониёл ду барои нур буд дар бораи сирри пинҳоне, ки дар дохили хати зоҳирии таърихи нубувватӣ пинҳон шуда буд. Дуои шахсӣ ва хусусии Дониёл нӯҳ барои раҳмат буд нисбат ба як эҳтиёҷи ботинӣ. Вақте ки оташи борони охирин дар соли 2001 ба фурӯ рехтан оғоз кард, овозҳои бисёре буданд, ки онҳое, ки усули «хат бар хат»-ро мефаҳмиданд, метавонистанд онҳоро бишнаванд. Оташе, ки аз қурбонгоҳ ба замин андохта мешуд, ҳамон паём буд, ки ҷудоии ниҳоии хирадмандон ва аблаҳонро ба вуҷуд овард; ва ҳангоме ки он паём дар давоми он даҳ рӯзи рамзӣ рушд мекард, паём равшантар ва равшантар мегашт.
The message was the escalating crisis of the third woe, which in Ezekiel chapter thirty-seven, was the two prophecies that first caused the two witnesses to come together, and then caused them to stand as a mighty army. Thereafter in chapter thirty-seven, they are joined into one stick, and the union represented by the joining together as one stick represents the combination of divinity with humanity, which is accomplished in the final movements of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
Паём ҳамон буҳрони шиддатёбандаи войи сеюм буд, ки дар боби сию ҳафтуми Ҳизқиёл, ду нубуввате буд, ки аввал ду шоҳидро водор сохт, то ба ҳам оянд, ва сипас боис гардид, ки онҳо ҳамчун лашкари азим бар по хезанд. Баъд аз он, дар боби сию ҳафтум, онҳо ба як чӯб пайваста мешаванд, ва иттиҳоде, ки бо ин ба ҳам пайвастан ҳамчун як чӯб ифода шудааст, омезиши илоҳият бо инсониятро ифода мекунад, ки дар ҳаракатҳои охирини муҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор ба анҷом мерасад.
In July, 2023 the prayers began to ascend, and they were the prayers of Daniel chapter nine, and chapter two. Then were heard voices and also thunders, and lightnings were then seen. Lightning and thunder accompany rain in both the natural world, and in prophecy. The rain began on September 11, 2001. The first reference to lightning and thunder identifies it as a message that is designed to produce godly fear.
Дар моҳи июли соли 2023 дуоҳо ба боло баромадан оғоз карданд, ва онҳо дуоҳои боби нӯҳуми китоби Дониёл ва боби дуюм буданд. Сипас овозҳо шунида шуданд, ҳамчунин раъдҳо, ва баъд барқҳо дида шуданд. Барқ ва раъд ҳам дар ҷаҳони табиӣ ва ҳам дар нубувват боронро ҳамроҳӣ мекунанд. Борон 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт. Аввалин ишора ба барқ ва раъд онро ҳамчун паёме муаррифӣ мекунад, ки барои ба вуҷуд овардани тарси илоҳӣ таъйин шудааст.
And it came to pass on the third day in the morning, that there were thunders and lightnings, and a thick cloud upon the mount, and the voice of the trumpet exceeding loud; so that all the people that was in the camp trembled. Exodus 19:16.
Ва дар рӯзи сеюм, саҳаргоҳон, чунин воқеъ шуд, ки барқу раъдҳо падид омаданд, ва абри ғафсе бар кӯҳ буд, ва овози карнай бағоят баланд садо медод; ба тавре ки тамоми қавме ки дар урдугоҳ буданд, ба ларза афтоданд. Хуруҷ 19:16.
The lightnings and thunders were accompanied with the “voice” of a trumpet. They are accompanied by rain, and represent prophetic footsteps to guide God’s people.
Барқҳо ва раъдҳо бо «овози» карнай ҳамроҳ буданд. Онҳо бо борон ҳамроҳӣ мекунанд ва қадамҳои нубувватиро таҷассум менамоянд, то ки қавми Худоро ҳидоят кунанд.
The clouds poured out water: the skies sent out a sound: thine arrows also went abroad. The voice of thy thunder was in the heaven: the lightnings lightened the world: the earth trembled and shook. Thy way is in the sea, and thy path in the great waters, and thy footsteps are not known. Thou leddest thy people like a flock by the hand of Moses and Aaron. Psalms 77:17–20.
Абрҳо обро фурӯ рехтанд; осмонҳо садо бароварданд; тирҳои Ту низ ба ҳар сӯ рафтанд. Овози раъди Ту дар осмон буд; барқҳо ҷаҳонро мунаввар сохтанд; замин ба ларза омад ва такон хӯрд. Роҳи Ту дар баҳр аст, ва тариқи Ту дар обҳои азим; ва асарҳои қадамҳои Ту маълум нестанд. Қавми Худро мисли рамае ба дасти Мусо ва Ҳорун раҳбарӣ намудӣ. Забур 77:17–20.
The lightnings and thunders are God’s voice, which occurs during the time of rain, and during that period of time, He brings His winds (Islam is the east wind) out of His treasury.
Барқҳо ва раъдҳо овози Худо мебошанд, ки дар вақти борон садо медиҳад; ва дар он айёми замон Ӯ бодҳои Худро (Ислом боди шарқист) аз ганҷинаи Худ берун меоварад.
When he uttereth his voice, there is a multitude of waters in the heavens, and he causeth the vapours to ascend from the ends of the earth; he maketh lightnings with rain, and bringeth forth the wind out of his treasures. Jeremiah 10:13.
Ҳангоме ки Ӯ овози Худро баён мекунад, дар осмонҳо анбӯҳи обҳо падид меояд, ва Ӯ буғҳоро аз ақсои замин боло мебарорад; барқҳоро бо борон падид меоварад, ва бодро аз хазинаҳои Худ берун меоварад. Ирмиё 10:13.
God uttered His voice when He cried out as a lion, and in response seven thunders uttered their voices, and those seven thunders represent God’s footsteps during the history of the Millerite movement and also in the movement of the third angel, which arrived again on September 11, 2001, when He brought forth the east wind out of His treasures.
Худо овози Худро баён намуд, вақте ки мисли шер нидо кард; ва дар ҷавоб ҳафт раъд овозҳои худро баён намуданд, ва он ҳафт раъд қадамҳои Худоро дар ҷараёни таърихи ҳаракати Миллерӣ, ҳамчунин дар ҳаракати фариштаи сеюм, ки бори дигар 11 сентябри соли 2001 фаро расид, ифода менамоянд, вақте ки Ӯ боди шарқиро аз хазинаҳои Худ берун овард.
He causeth the vapours to ascend from the ends of the earth; he maketh lightnings for the rain; he bringeth the wind out of his treasuries. Who smote the firstborn of Egypt, both of man and beast. Psalms 135:7, 8.
Ӯ буғҳоро аз канорҳои замин боло мебарорад; барои борон барқҳоро ба вуҷуд меоварад; бодро аз хазинаҳои Худ берун меорад. Ӯ нахустзодагони Мисрро, ҳам одам ва ҳам чорворо, зарба зад. Забур 135:7, 8.
He brought out the wind from His treasuries, when the first born of Egypt was smitten, and the Passover typified the cross, which in turn typified the arrival of the third angel in 1844, which in turn typified the return of the third angel in the day of the east wind, on September 11, 2001.
Ӯ бодро аз хазинаҳои Худ баровард, ҳангоме ки нахустзодагони Миср зарба хӯрданд, ва Фисҳ рамзи салиб буд, ки он, дар навбати худ, омадани фариштаи сеюмро дар соли 1844 рамзӣ менамуд, ва он низ, дар навбати худ, бозгашти фариштаи сеюмро дар рӯзи боди шарқӣ, дар 11 сентябри соли 2001, рамзӣ менамуд.
When the seals are removed from the book that is sealed with the seven seals, it represents a progressive development of truth. The removing of the seventh seal represents the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. When the book that was sealed with seven seals is first mentioned there lightnings, thunderings and voices, but no earthquake.
Вақте ки мӯҳрҳо аз он китобе, ки бо ҳафт мӯҳр муҳр зада шудааст, бардошта мешаванд, ин рушди тадриҷии ҳақиқатро ифода мекунад. Бардошта шудани мӯҳри ҳафтум замони муҳргузории саду чилу чор ҳазорро ифода мекунад. Вақте ки бори аввал аз он китобе, ки бо ҳафт мӯҳр муҳр зада шуда буд, ёд мешавад, он ҷо барқҳо, раъдҳо ва овозҳо ҳастанд, аммо заминларза нест.
And out of the throne proceeded lightnings and thunderings and voices: and there were seven lamps of fire burning before the throne, which are the seven Spirits of God. Revelation 4:5.
Ва аз тахт барқҳо ва раъдҳо ва овозҳо содир мешуданд; ва пеши тахт ҳафт чароғи оташ месӯхтанд, ки онҳо ҳафт Рӯҳҳои Худо мебошанд. Ваҳй 4:5.
In the first mention of the voices, lightnings, and thunders; the rain is represented by the Holy Spirit, who is the seven lamps of fire, but there is no earthquake. It is at the removal of the Seventh Seal that the earthquake of the soon coming Sunday law is identified. Chapter four of Revelation identifies the beginning of the unsealing of truth accomplished by the Lion of the tribe of Judah, and when the sealing time is identified, it identifies the beginning and ending of the period.
Дар нахустин зикри овозҳо, барқҳо ва раъдҳо, борон ҳамчун Рӯҳулқудс, ки ҳамон ҳафт чароғи оташ аст, тасвир мешавад, аммо зилзилае нест. Маҳз ҳангоми бардоштани Мӯҳри Ҳафтум аст, ки зилзилаи қонуни якшанбеи наздикшаванда муайян карда мешавад. Боби чоруми Ваҳй оғози кушода шудани ҳақиқатро, ки аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо ба анҷом расидааст, муайян мекунад; ва ҳангоме ки вақти мӯҳргузорӣ муайян карда мешавад, он оғози ва анҷоми ин давраро муайян месозад.
The beginning of the current period was when the angel descended to lighten the earth with His glory on September 11, 2001, then in Isaiah six we are informed that the message represented by “voices, lightnings, thunderings, wind and rain” that concludes at the Sunday law, is to be proclaimed to a people that see, but will be unable to perceive the meaning of the lightnings, and though they hear, they will be unable to understand the voices and thunders, until they are overtaken by the great earthquake. The period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand is the period where the effect of every vision is fulfilled.
Оғози давраи ҳозира замоне буд, ки фаришта 11 сентябри соли 2001 фуруд омад, то заминро бо ҷалоли Худ равшан созад; пас, дар Ишаъё боби шашум, ба мо маълум карда мешавад, ки паёме, ки бо «овозҳо, барқҳо, раъдҳо, бод ва борон» ифода ёфтааст ва дар қонуни якшанбе ба анҷом мерасад, бояд ба қавме мавъиза карда шавад, ки мебинанд, аммо наметавонанд маънои барқҳоро дарк намоянд; ва гарчанде мешунаванд, наметавонанд овозҳо ва раъдҳоро бифаҳманд, то он даме ки зилзилаи бузург онҳоро фаро гирад. Давраи муҳр задани саду чилу чор ҳазор ҳамон давраест, ки дар он таъсири ҳар рӯъё ба иҷро мерасад.
That history produces and manifests two classes of worshippers. One class recognize the rain, and therefore receive it, for they can see the lightning, and hear the voices, the thunder and the wind. At the end of the period of the sealing, the great earthquake of the soon coming Sunday law, then introduces the executive judgments of God.
Он таърих ду синфи ибодаткунандагонро ба вуҷуд меоварад ва ошкор месозад. Як синф боронро мешиносад ва бинобар ин онро қабул мекунад, зеро онҳо метавонанд барқро бубинанд ва овозҳо, раъд ва бодро бишнаванд. Дар анҷоми давраи муҳргузорӣ, заминларзаи бузурги қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда, пас довариҳои иҷроии Худоро ҷорӣ месозад.
And the temple of God was opened in heaven, and there was seen in his temple the ark of his testament: and there were lightnings, and voices, and thunderings, and an earthquake, and great hail. Revelation 11:19.
Ва маъбади Худо дар осмон кушода шуд, ва дар маъбади Ӯ сандуқи аҳди Ӯ дида шуд; ва барқҳо, ва овозҳо, ва раъдҳо, ва заминларза, ва жолаи бузург ба амал омаданд. Ваҳй 11:19.
At the great earthquake the “lightnings, and voices, and thunderings,” include “hail.” The “hail” represents the judgments that begin to be poured out by the seven angels that were preparing to do so at the beginning of the sealing time, when the seventh seal was being opened, just as they were waiting for the angel to go through Jerusalem and place a mark upon those who sighed and cried for the abominations done in the land (external), and in the church (internal).
Дар замони зилзилаи бузург «барқҳо, ва овозҳо, ва раъдҳо» ҳамчунин «жола»-ро дар бар мегиранд. «Жола» довариҳоеро ифода мекунад, ки ҳафт фаришта, ки дар оғози вақти мӯҳргузорӣ барои рехтани онҳо омода мешуданд, оғоз ба рехтан мекунанд, ҳангоме ки мӯҳри ҳафтум кушода мешуд; ҳамон тавре ки онҳо мунтазир буданд, то фаришта аз миёни Ерусалим бигзарад ва бар онҳое ки аз сабаби абомияҳое, ки дар замин (берунӣ), ва дар калисо (дарунӣ) анҷом меёфтанд, оҳу нола мекарданд, аломате бигузорад.
The “hail,” marks the time of God’s destructive judgments, which are a time of mercy for God’s other flock, who are then being called out of Babylon, and when the last of the great multitude has joined God’s flock, human probation fully closes.
«Жола», замони довариҳои харобкунандаи Худоро нишон медиҳад, ки он замони марҳамат барои рамаи дигари Худост, ки дар он вақт аз Бобил даъват карда берун оварда мешаванд; ва ҳангоме ки охирин аз анбӯҳи бузург ба рамаи Худо ҳамроҳ мешавад, муҳлати имтиҳони инсонӣ ба таври комил ба поён мерасад.
And the seventh angel poured out his vial into the air; and there came a great voice out of the temple of heaven, from the throne, saying, It is done. And there were voices, and thunders, and lightnings; and there was a great earthquake, such as was not since men were upon the earth, so mighty an earthquake, and so great. And the great city was divided into three parts, and the cities of the nations fell: and great Babylon came in remembrance before God, to give unto her the cup of the wine of the fierceness of his wrath. Revelation 16:17–19.
Ва фариштаи ҳафтум кӯзаи худро ба ҳаво рехт; ва аз маъбади осмон, аз назди тахт, овози бузурге баромада, гуфт: «Иҷро шуд». Ва овозҳо, ва раъду барқҳо, ва барқҳо падид омаданд; ва зилзилаи бузурге рух дод, ки аз замоне ки одамон бар рӯи замин буданд, монанди он ҳаргиз набуд,—чунон зилзилаи қавӣ ва чунон бузург. Ва шаҳри бузург ба се қисм ҷудо шуд, ва шаҳрҳои халқҳо фурӯ рехтанд; ва Бобили бузург дар пеши Худо ба ёд оварда шуд, то ки ба вай косаи майи шиддати ғазаби Худро бидиҳад. Ваҳй 16:17–19.
Dear Reader: Can you hear the voices and thunders? Can you see the lightning? Can you feel the wind? Soon you will hear the voice of the foolish virgins begging for oil.
Хонандаи азиз: Оё ту овозҳо ва раъдҳоро мешунавӣ? Оё барқро мебинӣ? Оё шамолро эҳсос мекунӣ? Ба зудӣ ту овози бокираҳои нодонро хоҳӣ шунид, ки барои равған илтиҷо мекунанд.
We will continue this study in the next article.
Мо ин таҳқиқро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
We looked for peace, but no good came; and for a time of health, and behold trouble! The snorting of his horses was heard from Dan: the whole land trembled at the sound of the neighing of his strong ones; for they are come, and have devoured the land, and all that is in it; the city, and those that dwell therein. For, behold, I will send serpents, cockatrices, among you, which will not be charmed, and they shall bite you, saith the Lord. When I would comfort myself against sorrow, my heart is faint in me. Behold the voice of the cry of the daughter of my people because of them that dwell in a far country: Is not the Lord in Zion? is not her king in her? Why have they provoked me to anger with their graven images, and with strange vanities? The harvest is past, the summer is ended, and we are not saved. For the hurt of the daughter of my people am I hurt; I am black; astonishment hath taken hold on me. Is there no balm in Gilead; is there no physician there? why then is not the health of the daughter of my people recovered? Jeremiah 8:15–22.
Мо сулҳро интизор будем, вале ҳеҷ хайре наомад; ва вақти шифоро, ва инак, изтироб! Хурӯши аспони ӯ аз Дон шунида шуд: тамоми замин аз садои шавҳиранги аспони зӯроваронаш ба ларза омад; зеро онҳо омадаанд, ва заминро ва ҳар он чиро, ки дар он аст, фурӯ бурдаанд; шаҳрро низ, ва сокинони онро. Зеро, инак, Ман морон, аждаҳомонро дар миёни шумо мефиристам, ки онҳоро афсун натавон кард, ва онҳо шуморо хоҳанд газид, мегӯяд Худованд. Вақте ки мехостам худро бар зидди ғам тасаллӣ диҳам, дилам дар даруни ман беҳол аст. Инак, садои фиғони духтари қавми ман аз сабаби онҳое ки дар кишвари дур сокинанд: Оё Худованд дар Сион нест? оё Подшоҳи он дар он нест? Чаро Маро бо бутҳои тарошидаи худ ва бо беҳудагиҳои бегона ба хашм овардаанд? Дарав гузашт, тобистон ба поён расид, ва мо наҷот наёфтем. Аз барои шикасти духтари қавми ман ман шикаста шудаам; ман сиёҳпӯшам; ҳайрат маро фаро гирифтааст. Оё дар Ҷилъод марҳаме нест? оё он ҷо табибе нест? пас чаро сиҳатии духтари қавми ман барқарор нашудааст? Ирмиё 8:15–22.