“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.
«Дар Ваҳй ҳамаи китобҳои Китоби Муқаддас ба ҳам меоянд ва ба анҷом мерасанд. Дар ин ҷо мукаммали китоби Дониёл аст». Аъмоли Ҳаввориён, 585.
The truth that is identified by John as “the Revelation of Jesus Christ,” which the Lion of the tribe of Judah has been unsealing for his people since July, 2023, is brought to perfection when the book of Daniel is brought together with the book of Revelation. Daniel chapter two, represents the second angel’s message in the context of the image of the beast test of the last days. It identifies a process of testing and a specific period of testing.
Ҳақиқате, ки Юҳанно онро «Ваҳйи Исои Масеҳ» меномад ва Шери қабилаи Яҳудо аз моҳи июли соли 2023 инҷониб онро барои қавми Худ мекушояд, ҳангоме ба камол мерасад, ки китоби Дониёл бо китоби Ваҳй якҷо гардонда шавад. Боби дуюми китоби Дониёл дар заминаи имтиҳони сурати ҳайвон дар айёми охир паёми фариштаи дуюмро ифода мекунад. Он раванди имтиҳон ва як давраи муайяни имтиҳонро муайян месозад.
The period and process of Daniel chapter two, represented by the seventy years of Daniel’s captivity, typified the testing period of the Protestants in Millerite history. The Protestants failed their testing process and became the daughters of Rome. Prophetically, a daughter typifies their mother; and Rome is a prophetic beast. Their failure and subsequent transitioning into the daughters of Rome, typifies the test of the image of the beast in our current history, for they transitioned into an image of the beast. Our current testing process is therefore represented by Daniel’s seventy years of captivity, and also by the history of the second angel’s message during the Millerite movement.
Давра ва раванди боби дуюми китоби Дониёл, ки бо ҳафтод соли асирии Дониёл ифода ёфтааст, давраи озмоиши протестантҳоро дар таърихи миллеритӣ намунавор нишон медод. Протестантҳо дар раванди озмоиши худ ноком шуданд ва духтарони Рум гардиданд. Аз нигоҳи нубувватӣ, духтар модари худро таҷассум мекунад; ва Рум ҳайвони нубувватист. Нокомии онҳо ва гузариши баъдии онҳо ба духтарони Рум шудан, озмоиши сурати ҳайвонро дар таърихи кунунии мо намунавор нишон медиҳад, зеро онҳо ба сурати ҳайвон табдил ёфтанд. Бинобар ин, раванди озмоиши кунунии мо ҳам бо ҳафтод соли асирии Дониёл ва ҳам бо таърихи паёми фариштаи дуюм дар ҷараёни ҳаракати миллеритӣ ифода меёбад.
In the history of the second angel’s message that began on September 11, 2001, there is a specific period and testing process that is symbolically represented as Nebuchadnezzar’s image-dream of beasts; for a kingdom in Bible prophecy is also a beast. Nebuchadnezzar and the Chaldean religious elite represent those that fail the test, and Daniel and the three worthies represent those that pass the test. It may appear otherwise, but Nebuchadnezzar’s failure is confirmed in chapter three of Daniel.
Дар таърихи паёми фариштаи дуюм, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, як давраи мушаххас ва раванди озмоише вуҷуд дорад, ки ба таври рамзӣ ҳамчун хоби рӯъёии ҳайвоноти сурати Набукаднесар тасвир шудааст; зеро подшоҳӣ дар нубуввати Китоби Муқаддас инчунин ҳайвон аст. Набукаднесар ва ашрофи динии калдониён намояндаи онҳоянд, ки аз озмоиш намегузаранд, ва Дониёл ва он се ҷавони баргузида намояндаи онҳоянд, ки аз озмоиш мегузаранд. Шояд ба таври дигар намояд, аммо нокомии Набукаднесар дар боби сеюми Дониёл тасдиқ мегардад.
In the testing process, which is represented in both Daniel chapter one and two, there are specific prophetic waymarks that line up with the truths that have recently been set forth in the book of Revelation. In chapter one, “ten days” represented the testing period that led to Daniel manifesting a fairer and fatter image due to his eating the heavenly fare, while the other class of eunuchs manifested the image of those who ate the diet of the king. A king prophetically is a kingdom, and prophetically a king or kingdom is also a beast. Those whose countenance manifested the results of eating the king’s diet, manifested the image of the beast.
Дар ҷараёни озмоиш, ки ҳам дар боби якум ва ҳам дар боби дуюми китоби Дониёл тасвир ёфтааст, аломатҳои муайяни нубувватӣ вуҷуд доранд, ки бо ҳақиқатҳое мувофиқат мекунанд, ки ба наздикӣ дар китоби Ваҳй баён гардидаанд. Дар боби якум, «даҳ рӯз» давраи озмоишро ифода мекард, ки ба он анҷомид, ки Дониёл, ба сабаби хӯрдани ғизои осмонӣ, сурате зеботар ва фарбеҳтар зоҳир намуд, дар ҳоле ки синфи дигари хоҷасароён сурати касонеро зоҳир намуданд, ки аз таоми подшоҳ мехӯрданд. Подшоҳ, ба маънои нубувватӣ, салтанат аст, ва ба таври нубувватӣ подшоҳ ё салтанат инчунин ҳайвони ваҳшӣ низ мебошад. Онҳое ки симояшон натиҷаҳои хӯрдани таоми подшоҳро зоҳир мекард, сурати ҳайвони ваҳширо зоҳир менамуданд.
In Daniel chapter two, Daniel was praying to understand the hidden “secret” of Nebuchadnezzar’s image-dream. He needed to know what the dream was, and also what it meant. He represents those in the last days that are seeking to understand the secrets associated with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ, for the unsealing of the Revelation of Jesus Christ is the last prophetic “secret” that is unsealed before probation closes. All the prophets, including Daniel, are identifying the last days. Daniel’s endeavor to understand the “secret” was a life-or-death endeavor, as is the image of the beast test for God’s people in the last days.
Дар боби дуюми Дониёл, Дониёл дуо мекард, то «сирри» ниҳонии хоби ҳайкали Набукаднесарро дарёбад. Ӯ бояд медонист, ки худи хоб чӣ буд ва низ маънии он чист. Ӯ намояндаи онҳое аст, ки дар рӯзҳои охир мекӯшанд сиррҳои вобаста ба кушода шудани Ваҳйи Исои Масеҳро бифаҳманд, зеро кушода шудани Ваҳйи Исои Масеҳ охирин «сирри» пешгӯёнаест, ки пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон кушода мегардад. Ҳамаи анбиё, аз ҷумла Дониёл, рӯзҳои охирро муайян месозанд. Кӯшиши Дониёл барои фаҳмидани «сирр» кӯшише буд, ки марг ё ҳаётро дар пай дошт, чунон ки имтиҳони сурати ҳайвон барои қавми Худо дар рӯзҳои охир низ чунин аст.
“The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided.” Manuscript Releases, volume 15, 15.
«Худованд ба ман ба таври равшан нишон додааст, ки сурати ҳайвон пеш аз баста шудани вақти озмоиш ташкил хоҳад ёфт; зеро он бояд озмоиши бузург барои қавми Худо бошад, ки ба воситаи он сарнавишти абадии онҳо муайян карда хоҳад шуд». Manuscript Releases, volume 15, 15.
The prayer of Daniel, as he sought to understand the “secret,” represents a specific waymark in the history of God’s people in the last days. The book of Daniel provides two witnesses that establish the waymark of “prayer” in the last days. That waymark is located in the period of time that is represented by the second message of every reform line.
Дуои Дониёл, ҳангоме ки ӯ мекӯшид «роз»-ро дарёбад, як аломати муайяни роҳро дар таърихи қавми Худо дар рӯзҳои охир муаррифӣ мекунад. Китоби Дониёл ду шоҳидро фароҳам меоварад, ки аломати роҳии «дуо»-ро дар рӯзҳои охир барқарор месозанд. Он аломати роҳӣ дар он давраи замон ҷойгир аст, ки бо паёми дуюми ҳар як хатти ислоҳотӣ ифода мегардад.
The prophetic setting of both prayers is the seventy years of captivity, which as a symbol represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. In Daniel two, in the first verse, the name “Nebuchadnezzar” is doubled, which the doubling of a word in Scripture is a symbol of the second angel’s message.
Заминаи нубувватии ҳар ду дуо ҳафтод соли асирист, ки ҳамчун рамз «ҳафт вақт»-и Ибодатнома бисту шашро ифода мекунад. Дар Дониёл ду, дар ояти аввал, номи «Набукаднесар» ду бор омадааст, ва такрор шудани як калима дар Навиштаҷот рамзи паёми фариштаи дуюм аст.
There are several references in the writings of Sister White that identify Daniel chapter three, as a symbol of the Sunday law. Daniel chapter one, possesses every characteristic of the first angel’s message, and we are informed that you cannot have a third message (Daniel chapter three), without a first and second message.
Дар навиштаҳои Хоҳар Уайт чандин ишораҳо мавҷуданд, ки боби сеюми китоби Дониёлро ҳамчун рамзи қонуни якшанбе муаррифӣ мекунанд. Боби якуми китоби Дониёл ҳамаи хусусиятҳои хабари фариштаи аввалро дорост, ва ба мо гуфта шудааст, ки наметавон хабари сеюмро (боби сеюми китоби Дониёл) бидуни хабари якум ва дуюм дошта бошем.
The image of the beast test has been defined by Ellen White as the test we must pass before probation closes, and before we are sealed. When the music played in Daniel chapter three, probation symbolically closed, for chapter three represents the Sunday law. Nebuchadnezzar’s music represents the melody that the whore of Tyre then begins to sing to the kings of the earth at the end of the symbolic seventy years that she had been forgotten.
Озмоиши сурати ҳайвонро Эллен Уайт чунин муайян кардааст: ин ҳамон озмоишест, ки мо бояд пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон ва пеш аз он ки мӯҳр зада шавем, аз он бигузарем. Вақте ки мусиқӣ дар боби сеюми китоби Дониёл навохта шуд, муҳлати имтиҳон ба таври рамзӣ баста гардид, зеро боби сеюм қонуни якшанберо ифода мекунад. Мусиқии Набукаднесар оҳангеро ифода мекунад, ки фоҳишаи Сур баъд аз анҷоми ҳафтод соли рамзие, ки дар он фаромӯш шуда буд, ба подшоҳони замин ба суруд сар мекунад.
And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.
Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, ки Сур ҳафтод сол фаромӯш хоҳад шуд, мувофиқи айёми як подшоҳ; ва баъд аз анҷоми ҳафтод сол Сур мисли фоҳиша суруд хоҳад хонд. Барбатеро бигир, дар шаҳр гард, эй фоҳишаи фаромӯшшуда; оҳанги ширин бисарой, сурудҳои бисёр бихон, то ки ба ёд оварда шавӣ. Ва баъд аз анҷоми ҳафтод сол воқеъ хоҳад шуд, ки Худованд Сурро тафаққуд хоҳад кард, ва ӯ ба музди худ боз хоҳад гашт, ва бо ҳамаи мамолики ҷаҳон, ки бар рӯи заминанд, фисқ хоҳад варзид. Ишаъё 23:15–17.
Sister White identifies the three angel’s messages as three tests.
Хоҳар Уайт паёмҳои се фариштаро ҳамчун се озмоиш муайян мекунад.
“Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.” Review and Herald, October 31, 1899.
«Бисёре аз онҳое ки таҳти паёмҳои фариштаи якум ва дуюм барои пешвоз гирифтани Домод баромада буданд, паёми сеюмро, ки охирин паёми имтиҳонкунандаест, ки бояд ба ҷаҳон дода шавад, рад карданд; ва ҳангоме ки даъвати охирин садо диҳад, мавқеи монанде гирифта хоҳад шуд». Review and Herald, October 31, 1899.
Upon several witnesses, Daniel chapter two, is the second angel’s message. The history of the empowerment of the first angel until the judgment, is the history represented by the seventy years of Daniel’s captivity. The setting of Daniel’s prayer in chapter two, takes place within the seventy years, which is a symbol of the “seven times”.
Бо такя ба чанд шоҳид, боби дуюми китоби Дониёл — паёми фариштаи дуюм аст. Таърихи қувват бахшида шудани фариштаи якум то доварӣ, ҳамон таърихест, ки бо ҳафтод соли асирии Дониёл тасвир шудааст. Заминаи дуои Дониёл дар боби дуюм дар дохили он ҳафтод сол ҷой мегирад, ки рамзи «ҳафт замон» мебошад.
The prayer of chapter nine, begins with a direct reference to the seventy years. The prophetic setting of both prayers is identical. They represent different aspects of the same prayer, but are both placed in the identical setting of the “seven times,” and both align with the waymark of “prayer” that is located in the history of the one hundred and forty-four thousand of the last days.
Дуои боби нӯҳ бо ишораи мустақим ба ҳафтод сол оғоз меёбад. Заминаи нубувватии ҳар ду дуо яксон аст. Онҳо ҷиҳатҳои гуногуни як дуоро ифода мекунанд, вале ҳар ду дар ҳамон як заминаи «ҳафт замон» ҷой дода шудаанд, ва ҳар ду бо аломати роҳии «дуо», ки дар таърихи саду чилу чор ҳазор нафари рӯзҳои охир ҷойгир аст, мувофиқат мекунанд.
When Daniel prays in chapter nine, he is in a prophetic “period of transition” from the kingdom of Babylon unto the kingdom of the Medes and the Persians. That transition point is also a waymark, and it also aligns with the same transition point in the movement of the third angel, when God’s people die in the street as “Laodiceans”, and come out of the grave as “Philadelphians”. The transition point for the movement of the first angel aligns with both Daniel’s transition point, and the movement of the third angel, and all three are directly connected with the “seven times” of Leviticus twenty-six. The transition from Philadelphia to Laodicea in the Millerite movement took place with the arrival of “new light” on the “seven times” in 1856, and the subsequent rejection of the “seven times” altogether in 1863. Daniel in chapter nine, the movement of the first angel in Millerite time, and the movement of the third angel in our time, all have a transition point that aligns with one another, and all three transition points are set within the context of the “seven times”.
Вақте ки Дониёл дар боби нӯҳум дуо мекунад, ӯ дар як «давраи гузариши» нубувватӣ аз подшоҳии Бобил ба подшоҳии Модҳо ва Форсҳо қарор дорад. Он нуқтаи гузариш инчунин як аломати роҳ аст, ва он ҳамчунин ба ҳамон нуқтаи гузариш дар ҳаракати фариштаи сеюм мутобиқат мекунад, вақте ки қавми Худо дар кӯча ҳамчун «Лоудикиён» мемиранд ва аз қабр ҳамчун «Филаделфиён» берун меоянд. Нуқтаи гузариш барои ҳаракати фариштаи якум ҳам ба нуқтаи гузариши Дониёл ва ҳам ба ҳаракати фариштаи сеюм мутобиқат мекунад, ва ҳар сеи онҳо бевосита бо «ҳафт замон»-и Ибодатномаи Левиён боби бисту шаш алоқаманданд. Гузариш аз Филаделфия ба Лоудикиё дар ҳаракати Миллерӣ бо расидани «нури нав» дар бораи «ҳафт замон» дар соли 1856 ба амал омад, ва пас аз он рад кардани комили «ҳафт замон» дар соли 1863. Дониёл дар боби нӯҳум, ҳаракати фариштаи якум дар замони Миллерӣ, ва ҳаракати фариштаи сеюм дар замони мо, ҳама нуқтаи гузарише доранд, ки ба якдигар мутобиқат мекунанд, ва ҳар се нуқтаи гузариш дар заминаи «ҳафт замон» қарор дода шудаанд.
In the history of the testing process, Daniel represents the messenger that is given the light which he shares first with his three companions, thus typifying the prophetic role of “Elijah”, who is the “voice crying in the wilderness”.
Дар таърихи раванди имтиҳон, Дониёл намояндаи он паёмбарест, ки ба ӯ нур дода мешавад ва ӯ онро нахуст бо се ҳамроҳи худ шарик месозад; бинобар ин, ӯ нақши нубувватии «Илёс»-ро таҷассум менамояд, ки «овозе нидокунанда дар биёбон» аст.
The “secret” of Daniel chapter two identifies that the eighth kingdom of Bible prophecy is “of the seven” kingdoms. As the first representation of the kingdoms of Bible prophecy, it therefore connects with the last representation of the kingdoms of Bible prophecy found in Revelation chapter seventeen. The eighth kingdom, being “of the seven” previous kingdoms, is addressing the transition point that establishes modern Babylon as the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet. Nebuchadnezzar’s image-dream is ultimately identifying the eighth earthly kingdom of prophetic history.
«Сирри» боби дуюми Дониёл муайян месозад, ки подшоҳии ҳаштуми нубуввати Китоби Муқаддас «аз он ҳафт» подшоҳист. Азбаски он нахустин тасвири подшоҳиҳои нубуввати Китоби Муқаддас аст, бинобар ин бо охирин тасвири подшоҳиҳои нубуввати Китоби Муқаддас, ки дар боби ҳабдаҳуми Ваҳй ёфт мешавад, алоқаманд мегардад. Подшоҳии ҳаштум, ки «аз он ҳафт» подшоҳии пешин аст, ба нуқтаи гузарише ишора мекунад, ки Бобили муосирро ҳамчун иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб барқарор менамояд. Хоби пайкари Набукаднесар, дар ниҳоят, подшоҳии ҳаштуми заминии таърихи нубувватиро муайян мекунад.
A kingdom is a beast in Bible prophecy, so the truth represented by Nebuchadnezzar’s image-dream is the first reference to the final beast, as is also identified in Revelation chapter seventeen. Therefore, Nebuchadnezzar’s dream is ultimately the dream of the image of the eighth and final beast. It’s the dream of “the image of the beast”.
Подшоҳӣ дар пешгӯии Китоби Муқаддас ҳайвоне аст; бинобар ин, ҳақиқате, ки бо хоб-руъёи ҳайкали Набукаднесар ифода шудааст, аввалин ишора ба ҳайвони ниҳоӣ мебошад, чунон ки дар боби ҳабдаҳуми Ваҳй низ муайян гардидааст. Аз ин рӯ, хоби Набукаднесар дар ниҳояти кор хоби ҳайкали ҳайвони ҳаштум ва ниҳоӣ мебошад. Ин хоби «сурати ҳайвон» аст.
That in itself is the confirmation of the importance of recognizing the transition point that occurs in the movement of the third angel, but the “secret” is also the key that brings together and establishes much of what the previous articles have been identifying about the history that followed July 18, 2020. In those articles, it has been presented that the four waymarks of each of the sacred reform movements, that are represented by Daniel’s seventy years of captivity, always possess the same theme.
Худи ин худ тасдиқи аҳамияти шинохтани нуқтаи гузаришест, ки дар ҳаракати фариштаи сеюм ба амал меояд; вале «сир» ҳамчунин калидест, ки бисёре аз он чиро, ки мақолаҳои пешин дар бораи таърихе, ки пас аз 18 июли соли 2020 пайравӣ намуд, муайян кардаанд, ба ҳам меоварад ва устувор месозад. Дар он мақолаҳо пешниҳод шудааст, ки чор аломати роҳи ҳар яке аз ҳаракатҳои муқаддаси ислоҳот, ки бо ҳафтод соли асирии Дониёл намояндагӣ мешаванд, ҳамеша дорои як мавзӯи ягона мебошанд.
Those four waymarks in the time of Christ were set within the context of “death and resurrection”. The first waymark, which represented the empowerment of the first message was Christ’s baptism, the symbol of death and resurrection. The second waymark, which represents the first disappointment in that history, was the death and resurrection of Lazarus. The third waymark was the triumphal entry into Jerusalem, representing the Midnight Cry. Christ was heading to His death and resurrection, and Lazarus, the living representative of death and resurrection, led the procession. Lazarus also establishes that during the proclamation of the Midnight Cry, God’s people are “sealed”.
Он чор аломати роҳ дар замони Масеҳ дар доираи «марг ва эҳё» гузошта шуда буданд. Аломати аввалини роҳ, ки тақвиятёбии паёми аввалро намояндагӣ мекард, таъмиди Масеҳ буд, ки рамзи марг ва эҳё аст. Аломати дуюми роҳ, ки ноумедии аввалро дар он таърих намояндагӣ мекунад, марг ва эҳёи Лаъзор буд. Аломати сеюми роҳ вуруди тантанавӣ ба Ерусалим буд, ки Нидои Нисфишабиро намояндагӣ мекунад. Масеҳ ба сӯи марг ва эҳёи Худ мерафт, ва Лаъзор, намояндаи зиндаи марг ва эҳё, пешопеши ин ҷараён мерафт. Лаъзор ҳамчунин собит месозад, ки ҳангоми эълони Нидои Нисфишабӣ халқи Худо «мӯҳр» карда мешаванд.
“This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 529.
«Ин мӯъҷизаи тоҷгузор, эҳьё кардани Лаъозир, бояд муҳри Худоро бар кори Ӯ ва бар даъвои Ӯ ба илоҳият мениҳод». «Орзуи асрҳо», 529.
The fourth waymark of judgment was the cross, which was also a death and resurrection. The period of those four waymarks is represented by Daniel’s seventy years of captivity.
Нишонаи чоруми доварӣ салиб буд, ки он ҳамчунин марг ва эҳё буд. Давраи он чор нишона бо ҳафтод соли асорати Дониёл тасвир шудааст.
In Millerite history, the theme was the “day-for-a-year principle”, and August 11, 1840 was the confirmation of that principle. The first disappointment was the result of an incorrect application of the day-for-a-year principle. The Midnight Cry was the perfection of the day-for-a-year principle in connection with the twenty-three-hundred-year prophecy and the twenty-five-hundred-and-twenty-year prophecy, and then the Investigative Judgment began when those day-for-a-year prophecies were fulfilled on October 22, 1844. The theme of all four waymarks in Millerite history was the “day-for-a-year principle”. The period of those four waymarks is represented by Daniel’s seventy years of captivity.
Дар таърихи миллерӣ, мавзӯъ «усули як рӯз ба ҷои як сол» буд, ва 11 августи соли 1840 тасдиқи он усул гардид. Ноумедии аввал натиҷаи татбиқи нодурусти усули як рӯз ба ҷои як сол буд. Нидои Нимашаб камоли усули як рӯз ба ҷои як сол дар иртибот бо пешгӯии ду ҳазору сесадсола ва пешгӯии ду ҳазору панҷсаду бистсола буд, ва сипас Доварии Тафтишотӣ оғоз ёфт, вақте ки он пешгӯиҳои як рӯз ба ҷои як сол 22 октябри соли 1844 ба анҷом расиданд. Мавзӯи ҳар чор аломати роҳ дар таърихи миллерӣ «усули як рӯз ба ҷои як сол» буд. Давраи он чор аломати роҳ бо ҳафтод соли асирии Дониёл ифода шудааст.
In the days of king David, the theme was “the ark of God”. When David was empowered, he then determined to bring the ark to the city of David.
Дар рӯзҳои подшоҳ Довуд, мавзӯъ «сандуқи Худо» буд. Вақте ки Довуд қувват ёфт, он гоҳ қарор дод, ки сандуқро ба шаҳри Довуд биёрад.
And David went on, and grew great, and the Lord God of hosts was with him. 2 Samuel 5:10.
Ва Довуд пеш мерафт ва бузург мешуд, ва Парвардигор Худои лашкарҳо бо ӯ буд. 2 Подшоҳон 5:10.
The first disappointment was when Uzzah sinned by touching the ark. The third waymark was when David understood that the Lord had blessed the house of Obededom the Gittite, where the ark had been kept since Uzzah’s rebellion. David then went and retrieved the ark for his triumphal entry into Jerusalem (only for his wife to manifest undue anger and “disappointment” for David’s entrance). Each of those four waymarks are represented by the ark. The period of those four waymarks is represented by Daniel’s seventy years of captivity.
Ноумедии аввал он вақт рух дод, ки Уззо бо даст расондан ба сандуқ гуноҳ кард. Нишонаи сеюм он гоҳ буд, ки Довуд дарк намуд, ки Худованд хонаи Ӯбид-Эдӯми ҷаттиро, ки сандуқ аз замони исёни Уззо дар он ҷо нигоҳ дошта мешуд, баракат додааст. Сипас Довуд рафта, сандуқро барои вуруди тантанавии худ ба Ерусалим бозпас овард (танҳо барои он ки ҳамсараш хашми нобамаврид ва «ноумедӣ»-ро аз вуруди Довуд зоҳир намояд). Ҳар яке аз он чор нишона бо сандуқ ифода меёбад. Давраи он чор нишона бо ҳафтод соли асирии Дониёл ифода меёбад.
On September 11, 2001, Islam of the “third Woe” was loosed, and then restrained. July 18, 2020, was a failed prediction about the role of Islam. The message that brings the dead dry bones to life comes from “the four winds”, which are a symbol of Islam and represents the Midnight Cry message. The national ruin that follows the national apostasy of the Sunday law in the United States is brought about by Islam of the “third Woe”. The period of those four waymarks is represented by Daniel’s seventy years of captivity.
Дар 11 сентябри соли 2001, Исломи «войи сеюм» озод карда шуд, ва сипас боздошта гардид. 18 июли соли 2020 пешгӯии ноком дар бораи нақши Ислом буд. Паёме, ки устухонҳои хушки мурдагонро ба ҳаёт меоварад, аз «чор бод» меояд, ки рамзи Ислом аст ва паёми Нидои Нимашабро ифода мекунад. Харобии миллӣ, ки пас аз муртадии миллии қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида ба амал меояд, тавассути Исломи «войи сеюм» оварда мешавад. Давраи он чор аломат бо ҳафтод соли асорати Дониёл ифода карда шудааст.
The movement of the first angel represents the movement of the third angel, and the Midnight Cry message in Millerite history was a correction of the failed prediction that produced the first disappointment.
Ҳаракати фариштаи аввал намояндаи ҳаракати фариштаи сеюм аст, ва паёми Нидои Нимаишаб дар таърихи миллеритӣ ислоҳи пешгӯии ноком буд, ки ноумедии аввалро ба вуҷуд овард.
“The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844.” Early Writings, 247.
«Ноумедшудагон аз Навиштаҳо диданд, ки онҳо дар замони таъхир қарор доранд ва бояд бо сабр иҷрои рӯъёро интизор шаванд. Ҳамон далелҳое, ки онҳоро водор сохтанд, ки дар соли 1843 мунтазири Худованди худ бошанд, онҳоро ба он низ расониданд, ки Ӯро дар соли 1844 интизор шаванд». Early Writings, 247.
The same evidence of an Islamic attack upon Nashville, is the evidence of an attack upon Nashville that will take place in response to the enforcement of Sunday worship. The writings of the Spirit of Prophecy never fail. The prediction of an attack upon Nashville is set forth in the writings of the Spirit of Prophecy. The Nashville prediction will be fulfilled, but the prediction of the attack on Nashville will be based upon a correction of the previously failed prediction, as it was in Millerite history. It is fulfilled at the fourth waymark, which is the waymark representing “judgment”.
Ҳамон далеле, ки ҳуҷуми исломӣ бар Нэшвиллро нишон медиҳад, ҳамон далели ҳуҷум бар Нэшвилл аст, ки дар посух ба ҷорӣ намудани ибодати якшанбе ба амал хоҳад омад. Навиштаҳои Рӯҳи Нубувват ҳеҷ гоҳ хато намекунанд. Пешгӯии ҳуҷум бар Нэшвилл дар навиштаҳои Рӯҳи Нубувват баён шудааст. Пешгӯии Нэшвилл иҷро хоҳад шуд, аммо пешгӯии ҳуҷум бар Нэшвилл бар ислоҳи пешгӯии пешинае, ки ноком шуда буд, асос хоҳад ёфт, чунон ки дар таърихи миллеритҳо буд. Он дар чорумин waymark иҷро мешавад, ки waymark-и ифодакунандаи «доварӣ» аст.
Jesus always illustrates the end with the beginning, and the first waymark of September 11, 2001, was an attack by Islam, so at the judgment of the Sunday law, there will be an Islamic attack upon Nashville. It may very well include other targets, but the message of the Midnight Cry, is the message that is a correction of the message that produced the first disappointment. The first disappointment was caused by the sin of applying the time element to the prediction, not by the words of Ellen White.
Исо ҳамеша анҷомро бо оғоз тасвир мекунад, ва аввалин нишонаи роҳии 11 сентябри соли 2001 ҳамлаи Ислом буд; бинобар ин, дар доварии қонуни якшанбе ҳамлаи исломӣ бар Нашвилл хоҳад буд. Эҳтимол дорад, ки ин ҳамла ҳадафҳои дигарро низ дар бар гирад, аммо паёми Фарёди Нимашаб ҳамон паёмест, ки ислоҳи паёме мебошад, ки ноумедии аввалро ба вуҷуд овард. Ноумедии аввал на аз суханони Эллен Уайт, балки аз гуноҳи татбиқ кардани унсури замонӣ ба пешгӯйӣ ба вуҷуд омада буд.
It is important to recognize that the four waymarks that begin at the “empowerment” of the first message (which in Daniel occurs at the beginning of the symbolic seventy years), are always governed by the same theme. If you have accepted September 11, 2001, as a fulfillment of prophecy, you have prophetically eaten “the hidden book”. Very few people actually ate that truth, but there were some, as represented by Daniel, that purposed in their hearts not to be defiled by the Babylonian diet. Yet there are those who profess to believe September 11, 2001 was a fulfillment of prophecy, but argue that it was not Islam, but the Bush family, or the globalists, or the Jesuits, or the CIA or some combination of the usual subjects which are often employed by the modern conspiracy theorists. As Alpha and Omega, Jesus illustrates the end with the beginning, so if we are incorrect about what was prophetically represented on September 11, 2001, we are destroying our ability to rightly divide the prophetic Word of “truth”.
Бояд дарк кард, ки он чор марҳалаи нишонавӣ, ки аз «қувватёбии» паёми аввал оғоз меёбанд (ки дар Дониёл дар оғози ҳафтод соли рамзӣ воқеъ мегарданд), ҳамеша аз ҷониби як мавзӯи яксон идора мешаванд. Агар шумо 11 сентябри соли 2001-ро ҳамчун иҷрошавии пешгӯӣ пазируфта бошед, пас шумо ба таври пешгӯёна «китоби пинҳон»-ро хӯрдаед. Дар асл, бисёр кам касон он ҳақиқатро хӯрданд, аммо баъзеҳо буданд, ки, чунон ки Дониёл намояндагӣ мекунад, дар дилҳои худ қасд карданд, ки бо таоми Бобил палид нагарданд. Аммо ҳастанд касоне, ки даъво мекунанд ба он бовар доранд, ки 11 сентябри соли 2001 иҷрошавии пешгӯӣ буд, вале баҳс мекунанд, ки он на Ислом, балки хонаводаи Буш, ё глобалистҳо, ё йезуитҳо, ё CIA, ё ягон таркибе аз он ашхоси маъмулист, ки назарияпардозони муосири тавтиа зуд-зуд ба кор мебаранд, будааст. Ҳамчун Алфа ва Омега, Исо анҷомро бо ибтидо тасвир мекунад; бинобар ин, агар мо дар бораи он чи ки ба таври пешгӯёна дар 11 сентябри соли 2001 намояндагӣ шуда буд, иштибоҳ кунем, мо қобилияти худро барои дуруст тақсим кардани Каломи пешгӯёнаи «ростӣ» барҳам медиҳем.
The “empowerment” of the first message in Millerite history was Islam of the second Woe, and that empowerment typified the empowerment on September 11, 2001, that was brought about by Islam of the third Woe.
«Қувватёбӣ»-и паёми аввал дар таърихи Миллеритӣ Исломи Войи дуюм буд, ва он қувватёбӣ намунаи қувватёбӣ дар 11 сентябри соли 2001 буд, ки ба воситаи Исломи Войи сеюм ба амал оварда шуд.
Islam at the first waymark, identifies Islam at the last waymark. The last waymark represents the judgment, and the United States is judged at the Sunday law. It is the second message of Ezekiel in chapter thirty-seven, that brings the dead to life, and that message is the message of the third waymark, which is the Midnight Cry. It is the sealing message, as typified by the triumphal entry of Christ riding upon an “ass”, a symbol of Islam. The Midnight Cry sealing message is carried by Islam.
Ислом дар аломати аввал Исломро дар аломати охирин муайян мекунад. Аломати охирин довариро ифода мекунад, ва Иёлоти Муттаҳида дар қонуни якшанбе маҳкум карда мешавад. Ин паёми дуввуми Ҳизқиёл дар боби сию ҳафт аст, ки мурдагонро ба ҳаёт меоварад, ва он паём — паёми аломати сеюм аст, ки Нидои Нимашаб мебошад. Ин паёми мӯҳргузорист, чунон ки бо вуруди зафармандонаи Масеҳ, ки бар «хар» савор буд, намунавор нишон дода шудааст; «хар» рамзи Ислом аст. Паёми мӯҳргузори Нидои Нимашаб тавассути Ислом бурда мешавад.
Tell ye the daughter of Sion, Behold, thy King cometh unto thee, meek, and sitting upon an ass, and a colt the foal of an ass. Matthew 21:5.
Ба духтари Сион бигӯед: «Инак, Подшоҳи ту назди ту меояд, фурӯтан, ва бар харе нишаста, ва бар курраи хар». Матто 21:5.
Ezekiel’s second prophecy comes from the “four winds”, which is also a symbol of Islam. It is absolutely essential to be clear about this truth, for the message that is the Midnight Cry is the message identifying Islam of the third Woe, as the power that brings judgment upon the United States at the Sunday law, and produces the national ruin that follows the decree.
Пешгӯии дуюми Ҳизқиёл аз «чор бод» бармеояд, ки он ҳамчунин рамзи Ислом аст. Дар бораи ин ҳақиқат равшании комил доштан мутлақо зарур аст, зеро паёме, ки Нидои Нимашаб аст, ҳамон паёмест, ки Исломи Войи сеюмро ҳамчун қуввае муайян мекунад, ки дар замони қонуни якшанбе довариро бар Иёлоти Муттаҳида меоварад ва вайронии миллиеро, ки пас аз он фармон ба амал меояд, ба вуҷуд меорад.
The Seven Trumpets of Revelation were God’s judgments upon the enforcement of Sunday worship by both pagan Rome and papal Rome.
Ҳафт карнаи Ваҳй довариҳои Худо бар ҷорӣ намудани ибодати рӯзи якшанбе аз ҷониби ҳам Руми бутпараст ва ҳам Руми папавӣ буданд.
-
The first four Trumpets were brought against pagan Rome after Constantine enforced the first Sunday law in the year 321.
Чор карнаи аввал бар Руми бутпараст баъд аз он оварда шуданд, ки Константин дар соли 321 қонуни аввалини рӯзи якшанберо ҷорӣ намуд.
-
The fifth and sixth Trumpets (which are also the first and second Woes of Islam), were God’s judgments against papal Rome for the papal Sunday law enacted at the Council of Orleans, in the year 538.
Шохи панҷум ва шашум (ки онҳо ҳамчунин воъи якум ва дуюми Ислом мебошанд) довариҳои Худо бар зидди Рими папавӣ буданд, барои қонуни папавии рӯзи якшанбе, ки дар Шӯрои Орлеан дар соли 538 қабул карда шуд.
-
The seventh Trumpet (which is the third Woe of Islam), is the judgment brought upon the United States when it enforces Sunday worship in the near future.
Сурнайи ҳафтум (ки войи сеюми Ислом аст), довариест, ки дар ояндаи наздик бар Иёлоти Муттаҳида нозил хоҳад шуд, вақте ки он ибодати рӯзи Якшанберо ба таври маҷбурӣ ҷорӣ мекунад.
Islam of the third Woe represents the first waymark of September 11, 2001. The failed prediction of Islam’s attack on Nashville on July 18, 2020 represents the first disappointment, the second waymark. The message of the “four winds” of Islam, as represented in Ezekiel’s second prophecy in chapter thirty-seven, represents the Midnight Cry, the third waymark, and then the forth waymark of the fulfillment of the failed prediction of July 18, 2020 at the Sunday law. Those are the four prophetic waymarks that occur in the prophetic history of the one hundred and forty-four thousand as represented by Daniel’s seventy years of captivity.
Исломи войи сеюм аввалин аломати роҳии 11 сентябри соли 2001-ро ифода мекунад. Пешгӯии нокомшудаи ҳамлаи Ислом ба Нашвилл дар 18 июли соли 2020 ноумедии аввал, яъне аломати роҳи дуюмро ифода мекунад. Паёми «чор бод»-и Ислом, чунонки дар пешгӯии дуюми Ҳизқиёл дар боби сию ҳафтум тасвир шудааст, Нидои Нимашаб, яъне аломати роҳи сеюмро ифода мекунад, ва сипас аломати роҳи чаҳорум — иҷрои пешгӯии нокомшудаи 18 июли соли 2020 ҳангоми қонуни якшанбе. Инҳо ҳамон чор аломати роҳи пешгӯёна мебошанд, ки дар таърихи пешгӯёнаи саду чилу чор ҳазор, чунонки бо ҳафтод соли асорати Дониёл ифода ёфтааст, ба вуқӯъ меоянд.
The recognition of the message of the Midnight Cry is a primary element of the “secret” that was revealed in type to Daniel, when he prayed to understand Nebuchadnezzar’s image-dream. His prayer is a waymark that is located at the end of the three-and-a-half days of death for the two witnesses of Revelation eleven. Daniel’s Leviticus twenty-six prayer, as recorded in chapter nine, was in the first year of Darius. This places his prayers at transition points.
Шинохти паёми Нидои Нимашаб унсури асосии «сирре» аст, ки ба Дониёл ба таври рамзӣ ошкор гардид, вақте ки ӯ дуо мекард, то хоби тасвири Навухадназарро бифаҳмад. Дуои ӯ аломати роҳест, ки дар анҷоми сеюним рӯзи марги ду шоҳиди Ваҳй боби ёздаҳ ҷойгир шудааст. Дуои Левизодус бисту шаши Дониёл, чунон ки дар боби нӯҳ сабт шудааст, дар соли аввали Дорёш буд. Ин дуоҳои ӯро дар нуқтаҳои гузариш қарор медиҳад.
The transition point in Millerite history was 1856 when the Millerite movement transitioned from Philadelphia to Laodicea according to James and Ellen White. In that same year “new light” upon the “seven times” arrived in Hiram Edson’s Review and Herald articles, but in 1863 (“seven times” later), the “seven times” was rejected altogether. Daniel prayed “the prayer” that is identified as “the remedy” for the “scattering” of the “seven times” at the transition point between the first and second kingdoms of Bible prophecy.
Нуқтаи гузариш дар таърихи миллериён соли 1856 буд, вақте ки ҳаракати миллерӣ, мувофиқи гуфтаҳои Ҷеймс ва Эллен Уайт, аз Филаделфия ба Лаодикия гузашт. Дар ҳамон сол «нури нав» оид ба «ҳафт замон» дар мақолаҳои Ҳирам Эдсон дар Review and Herald зоҳир гардид, вале дар соли 1863 («ҳафт замон» баъдтар) «ҳафт замон» тамоман рад карда шуд. Дониёл «он дуо»-ро ба ҷо овард, ки ҳамчун «илоҷ» барои «парокандагӣ»-и «ҳафт замон» дар нуқтаи гузариш миёни подшоҳии якум ва дуюми пешгӯии Китоби Муқаддас шинохта шудааст.
Three-and-a-half is a symbol for the twelve-hundred and sixty years, which in turn is a symbol of the “seven times.” On July 18, 2020, the Laodicean movement of Future for America manifested rebellion against God’s command to never again hang a prophetic message upon time. The movement was then “slain” and “scattered” in the street of Revelation eleven, which runs through Ezekiel’s valley of dead dry bones. At the end of that “scattering” time, which is also the “tarrying time” of the parable of the ten virgins, they are now being called out of their graves by “a voice crying” from within the “wilderness” of the “three-and-a-half” days.
Севуним солу ним рамзи ҳазору дусаду шаст сол аст, ки он дар навбати худ рамзи «ҳафт замон» мебошад. Рӯзи 18 июли соли 2020, ҳаракати Лаодикиягии Future for America исёни худро бар зидди амри Худо, ки дигар ҳаргиз паёми нубувватиро бар вақт наовезанд, ошкор намуд. Он гоҳ ин ҳаракат дар кӯчаи Ваҳй боби ёздаҳ, ки аз водии устухонҳои хушки мурдаи Ҳизқиёл мегузарад, «кушта» ва «пароканда» гардид. Дар анҷоми он замони «парокандагӣ», ки ҳамчунин «замони таваққуф»-и масали даҳ бокира мебошад, онҳо ҳоло аз қабрҳои худ ба воситаи «овози нидокунандае» аз дохили «биёбон»-и «сеюним» рӯз даъват карда мешаванд.
Just as the Millerites eventually recognized that they were then in the “tarrying time” of Matthew chapter twenty-five, and Habakkuk chapter two, so too, the “two dead witnesses” are required to recognize where they are, when the “voice in the wilderness” cries out. They must recognize they are “scattered”. That recognition is a call to “prayer”, but not simply prayer, it is a call to Daniel’s Leviticus twenty-six prayer. Without that specific prayer, there is no revival. The revival marks the transition point from Laodicea unto Philadelphia, and produces the prophetic phenomenon of the eighth being of the seven, as is confirmed by Nebuchadnezzar’s image in Daniel chapter two.
Ҳамон тавре ки миллерчиён ниҳоят дарк карданд, ки он вақт онҳо дар «замони таъхир»‑и боби бисту панҷуми Матто ва боби дуюми Ҳабаққуқ қарор доштанд, ҳамчунин «ду шоҳиди мурда» низ вазифадоранд, ки ҳангоми нидо кардани «овоз дар биёбон» ҷойгоҳи худро дарк намоянд. Онҳо бояд эътироф кунанд, ки «пароканда» шудаанд. Ин дарк даъват ба «дуо» аст, вале на фақат ба дуо; он даъват ба дуои Дониёл аз Ибодот бисту шаш аст. Бе он дуои мушаххас, ҳеҷ бедорӣ вуҷуд надорад. Бедорӣ нуқтаи гузаришро аз Лоадиқия ба Филоделфия нишон медиҳад ва падидаи нубувватии ҳаштумини аз ҳафтро ба вуҷуд меорад, чунон ки онро ҳайкали Навуходоносор дар боби дуюми Дониёл тасдиқ мекунад.
When that prayer of repentance and confession is accomplished, the promise is that God would then remember His covenant and gather His scattered people. Ezekiel’s first prophecy gathered the bones together, and then his prophecy of the “four winds” transformed the newly born “Philadelphians” into a mighty army…a mighty army that, according to Revelation eleven, were then to be “lifted up into heaven” with a “cloud of angels”. They are then the Lord’s “ensign”.
Ҳангоме ки он дуои тавба ва эътироф ба анҷом расад, ваъда ин аст, ки Худо он гоҳ аҳди Худро ба ёд хоҳад овард ва қавми парокандаи Худро ҷамъ хоҳад кард. Нубуввати аввалини Ҳизқиёл устухонҳоро ба ҳам овард, ва сипас нубуввати ӯ дар бораи «чор бод» «филаделфиён»-и тоза таваллудшударо ба лашкари пурқудрате табдил дод... лашкари пурқудрате, ки, мувофиқи Ваҳй боби ёздаҳ, он гоҳ мебоист бо «абре аз фариштагон» «ба осмон боло бурда шаванд». Пас онҳо «алам»-и Худованд мебошанд.
The “secret” of Daniel two, as the Lion of the tribe of Judah is now revealing, confirms the phenomenon of the “eighth being of the seven”…and every other prophetic element of Daniel two aligns with the prophetic sequence of the two witnesses of Revelation eleven. The two witnesses of Revelation chapter eleven, are “lifted up as an ensign” in the same “hour” that the Sunday law occurs, for they are lifted up at the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The “great earthquake” destroys a tenth part of the city, and the United States is the primary king of the “ten kings”, just as was France, when the “earthquake” of the French Revolution wiped out France in fulfillment of Revelation chapter eleven.
«Сирри» Дониёл ду, чунон ки Шери қабилаи Яҳудо ҳоло ошкор месозад, падидаи «ҳаштум, ки аз ҳафт аст»-ро тасдиқ мекунад… ва ҳар унсури дигари нубувватии Дониёл ду низ бо пайдарпаии нубувватии ду шоҳиди Ваҳй ёздаҳ мувофиқат мекунад. Ду шоҳиди боби ёздаҳуми Ваҳй дар ҳамон «соат»-е, ки қонуни якшанбе ба вуқӯъ меояд, «ҳамчун парчам боло бардошта мешаванд», зеро онҳо дар «заминларзаи бузург»-и боби ёздаҳуми Ваҳй боло бардошта мешаванд. «Заминларзаи бузург» даҳяки шаҳрро нобуд мекунад, ва Иёлоти Муттаҳида подшоҳи асосии «даҳ подшоҳ» аст, ҳамон тавре ки Фаронса буд, ҳангоме ки «заминларза»-и Инқилоби Фаронса Фаронсаро маҳв кард, дар иҷрои Ваҳй боби ёздаҳ.
The perfect fulfillment of that earthquake is accomplished upon the “earth” beast, and the Sunday law in the kingdom of the earth beast produces a shaking. The perfect fulfillment of the “earthquake” of Revelation eleven, is the Sunday law when the “earth” beast is “shaken” and national apostasy is followed by national ruin. In that hour, the two witnesses are “lifted up as an ensign”. They “ascend to heaven in the clouds”, just as Christ ascended into heaven for the final time. His last words to the disciples, who typify God’s people of the last days, who are also to be lifted up into heaven as an ensign, are recorded in the book of Acts.
Иҷроиши комили он заминларза бар ҳайвони «замин» ба амал меояд, ва қонуни якшанбе дар салтанати ҳайвони замин ларзишеро ба вуҷуд меорад. Иҷроиши комили «заминларза»-и Ваҳй боби ёздаҳум ҳамин қонуни якшанбе аст, ҳангоме ки ҳайвони «замин» «ба ларза меояд» ва пас аз иртидоди миллӣ харобии миллӣ фаро мерасад. Дар он соат, он ду шоҳид «ҳамчун байрақ бардошта мешаванд». Онҳо «дар абрҳо ба осмон сууд мекунанд», ҳамон тавре ки Масеҳ барои бори охир ба осмон сууд кард. Суханони охирини Ӯ ба шогирдон, ки намунаи қавми Худо дар рӯзҳои охир мебошанд, ва онҳо низ бояд ҳамчун байрақ ба осмон бардошта шаванд, дар китоби Аъмол сабт шудаанд.
And he said unto them, It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in his own power. But ye shall receive power, after that the Holy Ghost is come upon you: and ye shall be witnesses unto me both in Jerusalem, and in all Judaea, and in Samaria, and unto the uttermost part of the earth. And when he had spoken these things, while they beheld, he was taken up; and a cloud received him out of their sight. Acts 1:7–9.
Ва ба онҳо гуфт: «Шуморо нест, ки замонҳо ё мавқеъҳои вақтро бидонед, ки Падар онҳоро дар ихтиёри Худ ниҳодааст. Лекин шумо қувват хоҳед ёфт, вақте ки Рӯҳулқудс бар шумо нозил шавад; ва барои Ман шоҳидон хоҳед буд ҳам дар Уршалим, ҳам дар тамоми Яҳудия, ҳам дар Сомария, ва то ақсои замин». Ва чун ин суханонро гуфт, дар ҳоле ки онҳо менигаристанд, Ӯ боло бардошта шуд; ва абре Ӯро аз пеши назари онҳо гирифт. Аъмол 1:7–9.
Those that would be the “ensign” must turn away from the application of “times and seasons”, if they would receive the power of the Holy Spirit to accomplish the work of the “ensign”.
Онҳое ки мехоҳанд «нишона» бошанд, бояд аз татбиқи «замонҳо ва мавсимҳо» рӯй гардонанд, агар хоҳанд қудрати Рӯҳулқудсро барои ба анҷом расондани кори «нишона» қабул намоянд.
The “secret” that was revealed to Daniel in chapter two, is the secret of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes. That “secret” includes “the hidden history” of the “Seven Thunders.” That history is structured upon the Hebrew word that was created by bringing together the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. When those letters are brought together, they form the Hebrew word “truth.” Jesus is the “truth”, which is also the First and the Last. Those three letters represent the structure of every great reform movement, for they represent the first, second and third angels. They represent the three-step purification process represented by Daniel in chapter twelve, as “purified, made white and tried”. That three-step testing and purification process has been presented for over two decades by Future for America, but it has now been identified as representing a “hidden history” within the sacred reform lines. That “hidden history” is the perfect fulfillment of the “Seven Thunders” that were sealed up until now, just before the close of probation.
«Сирре», ки дар боби дуюм ба Дониёл ошкор карда шуд, ҳамон сирри Ваҳйи Исои Масеҳ аст, ки андаке пеш аз баста шудани дари муҳлат кушода мегардад. Он «сирр» «таърихи ниҳон»-и «Ҳафт Раъд»-ро дар бар мегирад. Ин таърих бар калимаи ибронӣ бино шудааст, ки бо ба ҳам овардани ҳарфи аввал, сенздаҳум ва охирини алифбои ибронӣ сохта шудааст. Вақте ки он ҳарфҳо ба ҳам оварда мешаванд, онҳо калимаи ибронии «ҳақиқат»-ро ташкил медиҳанд. Исо «ҳақиқат» аст, ки ҳамчунин Аввал ва Охир мебошад. Он се ҳарф сохтори ҳар як ҳаракати бузурги ислоҳотро намояндагӣ мекунанд, зеро онҳо фариштаи якум, дуюм ва сеюмро намояндагӣ менамоянд. Онҳо раванди сетапоии поксозиро ифода мекунанд, ки Дониёл онро дар боби дувоздаҳум ҳамчун «поксохта, сафедгардонида ва озмудашуда» тасвир мекунад. Ин раванди сетапоии санҷиш ва поксозӣ зиёда аз ду даҳа аз ҷониби Future for America пешниҳод гардидааст, аммо акнун муайян шудааст, ки он «таърихи ниҳон»-еро дар дохили хатҳои муқаддаси ислоҳот намояндагӣ мекунад. Он «таърихи ниҳон» иҷрошавии комили «Ҳафт Раъд» аст, ки то ҳозир, андаке пеш аз баста шудани дари муҳлат, мӯҳр зада шуда буданд.
It has long been understood that the Seven Thunders represent a “delineation of events that transpired under the first and second angels’ messages,” and that they also represent “future events that would be disclosed in their order.” It has now been revealed through the Revelation of “truth,” that the last three waymarks of a reform line are the “hidden history” of the Seven Thunders. Those waymarks begin with the “first” disappointment and end with the “last” disappointment. The middle waymark is the Midnight Cry. The first disappointment marks the beginning of the “tarrying time”, which ends at the Midnight Cry. The message of the Midnight Cry ends at “the judgment” where the last disappointment is marked.
Дер боз маълум аст, ки Ҳафт Раъд «тафсили воқеаҳое»-ро ифода мекунанд, ки «зери паёмҳои фариштаи якум ва дуюм» ба амал омадаанд, ва ҳамчунин онҳо «воқеаҳои оянда»-ро ифода мекунанд, ки «ба тартиби худ ошкор карда хоҳанд шуд». Акнун тавассути Ваҳйи «ҳақиқат» ошкор гардидааст, ки се аломати охирини роҳи ислоҳот «таърихи пинҳон»-и Ҳафт Раъд мебошанд. Он аломатҳо аз ноумедии «аввалин» оғоз ёфта, бо ноумедии «охирин» анҷом меёбанд. Аломати миёна Нидои Нимашаб аст. Ноумедии аввалин оғози «замони таваққуф»-ро нишон медиҳад, ки дар Нидои Нимашаб ба поён мерасад. Паёми Нидои Нимашаб дар «доварӣ» ба анҷом мерасад, ки дар он ҷо ноумедии охирин нишон дода мешавад.
The first disappointment in Daniel chapter two, was Daniel’s recognition that he had been placed under a “death decree”. He then asked for “time”, thus marking the beginning of the “tarrying time”. That led to his understanding of the “secret,” which is the message of the Midnight Cry, that was then presented to Nebuchadnezzar so he could “judge” Daniel’s message.
Нахустин ноумедӣ дар боби дуюми китоби Дониёл он буд, ки Дониёл дарк кард, ки ӯ зери «ҳукми марг» қарор дода шудааст. Пас ӯ «вақт» талаб кард, ва ба ин васила оғози «замони таъхир»-ро нишон дод. Ин ба фаҳмиши ӯ дар бораи «сирр» овард, ки он паёми Нидои Нимашаб аст; ва он гоҳ он ба Набукаднесар пешниҳод карда шуд, то ӯ паёми Дониёлро «доварӣ» кунад.
Nebuchadnezzar’s “judgment” of the dream and interpretation that Daniel presented marks the third of the three waymarks that represent the “hidden history” of the Seven Thunders. That judgment is also taken up in Daniel chapter three, which represents the principle that is firmly employed in the books of Daniel and Revelation, that principle being “repeat and enlarge”.
«Ҳукм»-и Набукаднесар дар бораи хоб ва таъбири он, ки Дониёл пешниҳод намуд, саввумини се нишонаи роҳро, ки «таърихи пинҳон»-и Ҳафт Раъдро намояндагӣ мекунанд, муайян месозад. Он ҳукм ҳамчунин дар боби сеюми китоби Дониёл баррасӣ мегардад, ки он принсиперо намояндагӣ мекунад, ки дар китобҳои Дониёл ва Ваҳй ба таври устувор ба кор бурда мешавад; он принсип «такрор ва густариш» мебошад.
We will address chapter three in the next article, but it is worth identifying here that the judgment of the third waymark in chapter three identifies the last disappointment, that was typified by the first disappointment. The “hidden history” of the seven thunders identifies three waymarks, beginning and ending with a disappointment. In Daniel chapter two the first disappointment is associated with a “death decree” by Nebuchadnezzar, and in chapter three the last disappointment is associated with another “death decree” by Nebuchadnezzar.
Мо дар мақолаи навбатӣ ба боби сеюм мепардозем, аммо дар ин ҷо бояд таъкид кард, ки доварии нишонаи сеюм дар боби сеюм ноумедии охиринро муайян мекунад, ки онро ноумедии аввал тимсолӣ пешакӣ нишон дода буд. «Таърихи пинҳон»-и ҳафт раъд се нишонаеро муайян мекунад, ки аз ноумедӣ оғоз ёфта, бо ноумедӣ анҷом меёбад. Дар боби дуюми Дониёл ноумедии аввал бо «фармони марг»-и Набукаднесар вобаста аст, ва дар боби сеюм ноумедии охирин бо «фармони марг»-и дигари Набукаднесар вобаста аст.
The “hidden history” of the “two witnesses”, who represent the movement of Future for America, represents the disappointment of July 18, 2020. Then began the “tarrying time” as represented by “three-and-a-half days” in Revelation chapter eleven. The awakening and resurrection of those that were “slain in the streets” by the beast that ascended out of “the bottomless pit” is specifically detailed in God’s prophetic Word; but at a simple level, when the two witnesses awake, they understand the “secret” represented in Daniel chapter two.
«Таърихи пинҳонӣ»-и «ду шоҳид», ки ҷунбиши Future for America-ро намояндагӣ мекунанд, ноумедии 18 июли соли 2020-ро ифода мекунад. Сипас «замони таъхир» оғоз ёфт, чунон ки бо «сеюним рӯз» дар боби ёздаҳуми Ваҳй ифода шудааст. Бедоршавӣ ва эҳёи онҳое ки аз ҷониби ҳайвоне, ки аз «чиллаи беҳад» баромада буд, «дар кӯчаҳо кушта шуданд», ба таври мушаххас дар Каломи нубувватии Худо баён шудааст; аммо дар сатҳи содда, вақте ки ду шоҳид бедор мешаванд, онҳо «сир»-еро, ки дар боби дуюми Дониёл ифода шудааст, мефаҳманд.
That “secret” is the message of the Midnight Cry, which they then proclaim until Daniel chapter three, when the soon-coming Sunday law arrives, and the last disappointment occurs. The first disappointment was experienced by those represented as “Daniel” on July 18, 2020. The last disappointment is experienced by the leader of the “ten kings” which is the United States, as national apostasy ushers in national ruin from Islam.
Он «асрор» — паёми Нидои Нимашаб аст, ки онро баъд то боби сеюми Дониёл эълон мекунанд, ҳангоме ки қонуни қарибулвуқӯи якшанбе фаро мерасад ва ноумедии охирин рӯй медиҳад. Ноумедии аввалро онҳое таҷриба карданд, ки ҳамчун «Дониёл» муаррифӣ шудаанд, дар 18 июли соли 2020. Ноумедии охиринро пешвои «даҳ подшоҳ», яъне Иёлоти Муттаҳида, таҷриба мекунад, зеро иртидоди миллӣ харобии миллиро аз ҷониби Ислом ба миён меорад.
We will finish the summary and conclusion of Daniel chapter two in the next article.
Мо хулоса ва натиҷагирии боби дуюми Дониёлро дар мақолаи навбатӣ ба анҷом хоҳем расонд.
“Satan has taken the world captive. He has introduced an idol sabbath, apparently giving to it great importance. He has stolen the homage of the Christian world away from the Sabbath of the Lord for this idol sabbath. The world bows to a tradition, a man-made commandment. As Nebuchadnezzar set up his golden image on the plain of Dura, and so exalted himself, so Satan exalts himself in this false sabbath, for which he has stolen the livery of heaven.” Review and Herald, March 8, 1898.
«Шайтон ҷаҳонро асир гирифтааст. Ӯ як шанбеи бутпарастонаро ҷорӣ намудааст ва ба назар чунин менамояд, ки ба он аҳамияти бузург медиҳад. Ӯ саҷдаву эҳтироми ҷаҳони масеҳиро аз Шанбеи Худованд ба сӯи ин шанбеи бутпарастона рабудааст. Ҷаҳон ба як анъана, ба як ҳукми сохтаи инсон сар фуруд меорад. Ҳамон тавре ки Набукаднесар ҳайкали тиллоии худро дар саҳрои Дуро барпо кард ва ба ин васила худро боло бардошт, ҳамчунин Шайтон дар ин шанбеи козиб худро боло мебардорад, ки барои он либоси осмониро дуздидааст». Review and Herald, March 8, 1898.