We are considering the line of Ezekiel chapter thirty-seven, which first identifies the sounding of the seventh trumpet and the message to Laodicea, that brings about the army of the one hundred and forty-four thousand. Then Ezekiel repeats and enlarges upon that line by introducing the joining of the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel, as an illustration of the process by-which Divinity and humanity are joined during the time of the sounding of the Seventh Trumpet. Once the two nations are joined together as one nation, Ezekiel identifies that they have a king over them, and then he addresses the everlasting covenant that is the covenant accomplished with the one hundred and forty-four thousand, while emphasizing those last day covenant people would have God’s sanctuary in their midst for eternity.
Мо хатти боби сию ҳафтуми Ҳизқиёлро баррасӣ менамоем, ки он аввал дамидани карнаи ҳафтум ва паёмеро ба Лудикия муайян месозад, ки боиси падид омадани лашкари яксаду чилу чор ҳазор мегардад. Сипас Ҳизқиёл он хаттро такрор намуда, онро тавсеа медиҳад, ба воситаи ворид кардани пайвастани ду чӯби салтанатҳои шимолӣ ва ҷанубии Исроил, ҳамчун намунае аз раванде, ки тавассути он Илоҳият ва башарият дар замони дамидани Карнаи Ҳафтум ба ҳам мепайванданд. Ҳангоме ки он ду миллат чун як миллат ба ҳам мепайванданд, Ҳизқиёл муайян месозад, ки бар онҳо подшоҳе ҳаст, ва сипас ӯ ба аҳди ҷовидонӣ муроҷиат мекунад, ки ҳамон аҳдест, ки бо яксаду чилу чор ҳазор ба анҷом расонида шудааст, дар ҳоле ки таъкид менамояд, ки он қавми аҳдии рӯзҳои охир муқаддасгоҳи Худоро барои абад дар миёни худ хоҳанд дошт.
We have added to that line, the work of John measuring the temple in 1844, thus typifying the final measuring that began on September 11, 2001. That measuring is also addressed by Zechariah, who includes that the measuring takes place when God once again chooses Jerusalem as the city to place His name. We are drawing a simile between the components that make up the temple, and the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel. The work of Christ in bringing together His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand is represented in the two prophecies of the twenty-five hundred and twenty years of scattering brought upon the northern and southern kingdoms, in conjunction with the prophecy of twenty-three hundred years.
Мо ба он хат коре илова кардаем, яъне амали Юҳанно дар чен кардани маъбад дар соли 1844, ки ба ин васила ченкунии ниҳоиро, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, рамзӣ нишон медиҳад. Ин ченкунӣ ҳамчунин аз ҷониби Закариё зикр мешавад, ки мефаҳмонад ченкунӣ дар он замоне сурат мегирад, ки Худо бори дигар Ерусалимро ҳамчун шаҳре интихоб мекунад, то номи Худро дар он ҷо бинаҳад. Мо миёни ҷузъҳое, ки маъбадро ташкил медиҳанд, ва ду чӯби подшоҳии шимолӣ ва ҷанубии Исроил ташбеҳе барқарор месозем. Кори Масеҳ дар якҷо овардани Илоҳияти Худ бо инсонияти саду чилу чор ҳазор нафар дар ду пешгӯии ду ҳазору панҷсаду бист соли парокандагие, ки бар подшоҳиҳои шимолӣ ва ҷанубӣ оварда шуд, дар ҳамбастагӣ бо пешгӯии ду ҳазору сесад сол, таҷассум ёфтааст.
To identify what the sticks of Ezekiel represent in the work of the gospel requires a basic understanding of the gospel. Christ accepted our fallen flesh after four thousand years of inherited weakness, which were passed unto Him through Mary. As our Example, He demonstrated that by the exercising of His will, to be surrendered unto His Father’s will, we can overcome as He overcame, by exercising our will in subjection to His will. Our will is employed, either for good or evil in our brain, which is the citadel of the soul.
Барои муайян кардани он ки асоҳои Ҳизқиёл дар кори Инҷил чиро ифода мекунанд, фаҳмиши асосии Инҷил лозим аст. Масеҳ табиати суқуткардаи моро, пас аз чор ҳазор соли заъфи меросӣ, ки ба воситаи Марям ба Ӯ гузашта буданд, қабул намуд. Ӯ, ҳамчун Намунаи мо, нишон дод, ки бо ба кор бурдани иродаи Худ, то ки ба иродаи Падари Худ таслим гардад, мо метавонем, ҳамон тавре ки Ӯ ғолиб омад, ғолиб оем, бо ба кор бурдани иродаи худ дар итоат ба иродаи Ӯ. Иродаи мо дар мағзи сари мо, ки қалъаи ҷон аст, ё барои некӣ ва ё барои бадӣ ба кор бурда мешавад.
“The student who desires to put the work of two terms into one, should not be permitted to have his own way in this matter. To undertake to do double work means with many, overtaxation of the mind, and a neglect of proper physical exercise. It is not reasonable to suppose that the mind can grasp and digest an oversupply of mental food, and it is as great a sin to overfeed the mind as it is to load the digestive organs, giving the stomach no periods of rest. The brain is the citadel of the whole man, and wrong habits of eating, dressing, or sleeping, affect the brain, and prevent the attaining of that which the student desires,—a good mental discipline. Any part of the body that is not treated with consideration will telegraph its injury to the brain. There should be exercised much patience and perseverance in instructing the youth how to preserve their health. They should become well informed on this matter, that every muscle and organ may be so strengthened and disciplined that in voluntary or involuntary action, the best of health may result, and the brain be invigorated to sustain the taxation of study.” Christian Education, 124.
«Донишҷӯе, ки мехоҳад кори ду давраи таҳсилро дар як давра анҷом диҳад, набояд иҷозат дода шавад, ки дар ин масъала ба хоҳиши худ амал кунад. Ба зимма гирифтани кори дукарата барои бисёре аз мардум маънои аз ҳад зиёд хаста кардани ақл ва беэътиноӣ ба машқи дурусти ҷисмониро дорад. Гумон кардан оқилона нест, ки ақл метавонад миқдори аз ҳад зиёди ғизои зеҳниро дарк ва ҳазм кунад; ва аз ҳад зиёд ғизо додани ақл ҳамон қадар гуноҳи бузург аст, ки аз ҳад пур кардани узвҳои ҳозима ва ба меъда ҳеҷ давраи истироҳат надодан. Мағз қалъаи тамоми инсон аст, ва одатҳои нодурусти хӯрдан, пӯшидан ё хобидан ба мағз таъсир мерасонанд ва аз ба даст овардани он чизе ки донишҷӯ орзу дорад, яъне тарбияи хуби зеҳнӣ, монеъ мешаванд. Ҳар узве аз бадан, ки бо мулоҳиза муносибат карда нашавад, осеби худро ба мағз хабар хоҳад дод. Ҳангоми таълим додани ҷавонон дар бораи чӣ гуна нигоҳ доштани саломатии худ, бояд сабру тоқати зиёд ва матонати фаровон ба кор бурда шавад. Онҳо бояд дар ин масъала хуб огоҳ гарданд, то ҳар як мушак ва узв ба гунае қавӣ ва тарбият ёбад, ки ҳам дар амалҳои ихтиёрӣ ва ҳам ғайриихтиёрӣ, беҳтарин саломатӣ ҳосил гардад ва мағз барои таҳаммули фишори таҳсил қувват ёбад». Christian Education, 124.
The work of the everlasting covenant is to write God’s law upon our hearts and our minds, and both our heart and our mind is located in the “citadel of our souls,” which is our brain.
Кори аҳди ҷовидонӣ аз он иборат аст, ки шариати Худоро бар дилҳо ва бар ақлҳои мо бинависад; ва ҳам дили мо ва ҳам ақли мо дар «қалъаи ҷонҳои мо», яъне дар мағзи сари мо, ҷойгир аст.
“The mind of a man or woman does not come down in a moment from purity and holiness to depravity, corruption, and crime. It takes time to transform the human to the divine, or to degrade those formed in the image of God to the brutal or the satanic. By beholding we become changed. Though formed in the image of his Maker, man can so educate his mind that sin which he once loathed will become pleasant to him. As he ceases to watch and pray, he ceases to guard the citadel, the heart, and engages in sin and crime. The mind is debased, and it is impossible to elevate it from corruption while it is being educated to enslave the moral and intellectual powers and bring them in subjection to grosser passions. Constant war against the carnal mind must be maintained; and we must be aided by the refining influence of the grace of God, which will attract the mind upward and habituate it to meditate upon pure and holy things.” Adventist Home, 330.
«Ақли мард ё зан дар як лаҳза аз покӣ ва қуддусият ба фосидӣ, табоҳӣ ва ҷиноят фурӯ намеафтад. Барои дигаргун сохтани инсониро ба илоҳӣ, ё барои паст гардондани онҳое ки ба сурати Худо офарида шудаанд то ба дараҷаи ҳайвонӣ ё шайтонӣ, вақт лозим аст. Бо назар андохтан мо тағйир меёбем. Ҳарчанд инсон ба сурати Офаридгори худ офарида шудааст, ӯ метавонад ақли худро чунон тарбия диҳад, ки гуноҳе ки замоне аз он нафрат дошт, барои ӯ хушоянд гардад. Чун ӯ аз бедор будан ва дуо гуфтан бозмемонад, аз посбонии қалъа, яъне дил, низ бозмемонад ва ба гуноҳ ва ҷиноят даст мезанад. Ақл хор ва паст мегардад, ва боло бурдани он аз фасод номумкин аст, дар ҳоле ки он тарбия дода мешавад, то қувваҳои ахлоқӣ ва зеҳниро ба бандагӣ кашад ва онҳоро мутеи шаҳватҳои дағалтар гардонад. Бояд ҳамеша ҷанги доимӣ бар зидди ақли ҷисмонӣ нигоҳ дошта шавад; ва мо бояд аз таъсири поккунанда ва латифи файзи Худо ёрӣ ёбем, ки ақлро ба боло ҷалб мекунад ва онро ба тафаккур дар бораи чизҳои пок ва муқаддас одат медиҳад». Adventist Home, 330.
The “mind,” the “heart,” the “brain” is the “citadel of the soul.” A citadel is a fortress that is to be guarded from the entrance of sin.
«ақл», «қалб», «мағз» — «қалъаи ҷон» аст. Қалъа истеҳкомест, ки бояд аз ворид шудани гуноҳ ҳифз карда шавад.
“In His prayer to the Father, Christ gave to the world a lesson which should be graven on mind and soul. ‘This is life eternal,’ He said, ‘that they might know Thee the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ John 17:3. This is true education. It imparts power. The experimental knowledge of God and of Jesus Christ whom He has sent, transforms man into the image of God. It gives to man the mastery of himself, bringing every impulse and passion of the lower nature under the control of the higher powers of the mind. It makes its possessor a son of God and an heir of heaven. It brings him into communion with the mind of the Infinite, and opens to him the rich treasures of the universe.” Christ’s Object Lessons, 114.
«Масеҳ дар дуои Худ ба Падар ба ҷаҳон дарсе дод, ки бояд бар зеҳн ва ҷон нақш бандад. Ӯ гуфт: “Ва ҳаёти ҷовидонӣ ин аст, ки Туро, Худои ягонаи ҳақиқиро, ва Исои Масеҳро, ки фиристодаи Ту аст, бишносанд.” Юҳанно 17:3. Ин аст таълими ҳақиқӣ. Он қувват мебахшад. Шинохти таҷрибавии Худо ва Исои Масеҳ, ки Ӯ фиристодааст, инсонро ба сурати Худо дигаргун месозад. Он ба инсон бар худ ҳукмронӣ мебахшад ва ҳар як майл ва шаҳвати табиати пастро зери идораи қувваҳои олии зеҳн меорад. Он соҳиби худро писари Худо ва вориси осмон месозад. Он ӯро ба муошират бо зеҳни Беинтиҳо ворид мекунад ва ганҷҳои ғании коинотро бар ӯ мекушояд». Christ’s Object Lessons, 114.
The “higher powers” are to be employed to control and bring into subjection the “impulses and passions of the lower nature.” The higher powers are located in the mind, and it is “communion with the mind of the Infinite,” that “transforms man into the image of God.” In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand the image of the beast is formed in one class and the image of Christ in the other class. What accomplishes the transformation is the connection of minds. Those who have a carnal or fleshly mind as Paul identifies it, form the image of the flesh—the beast. Those who have attained the mind of Christ, form the image of Christ. The promise of the covenant is that we can attain to the mind of Christ at conversion, though we were all born with a carnal mind.
«Қувваҳои олӣ» бояд барои идора кардан ва ба итоат даровардани «майлҳо ва шаҳватҳои табиати поёнӣ» ба кор бурда шаванд. Қувваҳои олӣ дар зеҳн ҷой доранд, ва маҳз «муошират бо зеҳни Беинтиҳо» аст, ки «инсонро ба сурати Худо табдил медиҳад». Дар вақти муҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор, дар як гурӯҳ сурати ҳайвон ба вуҷуд меояд ва дар гурӯҳи дигар сурати Масеҳ. Он чи ин табдилро ба амал меоварад, пайванди зеҳнҳост. Онҳое ки, тавре Павлус онро муайян мекунад, зеҳни ҷисмонӣ ё нафсонӣ доранд, сурати ҷисм — ҳайвонро ташаккул медиҳанд. Онҳое ки ба зеҳни Масеҳ расидаанд, сурати Масеҳро ташаккул медиҳанд. Ваъдаи аҳд ин аст, ки мо метавонем ҳангоми тавба ва бозгашт ба зеҳни Масеҳ бирасем, ҳарчанд ҳамаи мо бо зеҳни ҷисмонӣ таваллуд шудаем.
Let this mind be in you, which was also in Christ Jesus: Who, being in the form of God, thought it not robbery to be equal with God: But made himself of no reputation, and took upon him the form of a servant, and was made in the likeness of men: And being found in fashion as a man, he humbled himself, and became obedient unto death, even the death of the cross. Philippians 2:5–8.
Бигузоред, ки дар шумо ҳамон хирад бошад, ки дар Масеҳи Исо низ буд: Ӯ, ки дар сурати Худо буд, баробар будан ба Худоро ғанимат нашуморид; балки Худро беэътибор гардонид ва сурати ғуломро ба Худ гирифт ва ба монанди одамон гардид; ва чун дар ҳайати инсон ёфт шуд, Худро фурӯтан сохт ва то ба марг, ҳатто то ба марги салиб, итоаткор гардид. Филиппиён 2:5–8.
We are to have the mind of Christ in us, as it was also in Christ, for we were created in His image. But we do not have that mind, we have a carnal mind, sold under sin.
Мо бояд дар худ фикри Масеҳро дошта бошем, чунон ки он дар худи Масеҳ низ буд, зеро мо ба сурати Ӯ офарида шудаем. Аммо мо он фикрро надорем; мо фикри ҷисмонӣ дорем, ки зери гуноҳ фурӯхта шудааст.
There is therefore now no condemnation to them which are in Christ Jesus, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For the law of the Spirit of life in Christ Jesus hath made me free from the law of sin and death. For what the law could not do, in that it was weak through the flesh, God sending his own Son in the likeness of sinful flesh, and for sin, condemned sin in the flesh: That the righteousness of the law might be fulfilled in us, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For they that are after the flesh do mind the things of the flesh; but they that are after the Spirit the things of the Spirit. For to be carnally minded is death; but to be spiritually minded is life and peace. Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. So then they that are in the flesh cannot please God. But ye are not in the flesh, but in the Spirit, if so be that the Spirit of God dwell in you. Now if any man have not the Spirit of Christ, he is none of his. And if Christ be in you, the body is dead because of sin; but the Spirit is life because of righteousness. Romans 8:1–10.
Бинобар ин, алҳол барои онҳое ки дар Масеҳ Исо ҳастанд, ҳеҷ маҳкумияте нест, ки на бар тибқи ҷисм, балки бар тибқи Рӯҳ рафтор мекунанд. Зеро қонуни Рӯҳи ҳаёт дар Масеҳ Исо маро аз қонуни гуноҳ ва мамот озод кардааст. Зеро он чиро ки қонун натавонист ба ҷо оварад, азбаски ба воситаи ҷисм суст буд, Худо Писари Худро дар шабоҳати ҷисми гуноҳолуд ва барои гуноҳ фиристода, гуноҳро дар ҷисм маҳкум кард, то ки адолати қонун дар мо ба амал ояд, ки на бар тибқи ҷисм, балки бар тибқи Рӯҳ рафтор мекунем. Зеро онҳое ки бар тибқи ҷисм ҳастанд, дар бораи чизҳои ҷисм меандешанд; аммо онҳое ки бар тибқи Рӯҳ ҳастанд, дар бораи чизҳои Рӯҳ. Зеро фикри ҷисмонӣ мамот аст; аммо фикри рӯҳонӣ ҳаёт ва осоиш аст. Азбаски фикри ҷисмонӣ душманӣ бар зидди Худост; зеро ба қонуни Худо итоат намекунад ва ҳатто наметавонад. Пас, онҳое ки дар ҷисм ҳастанд, наметавонанд ба Худо писанд оянд. Аммо шумо на дар ҷисм, балки дар Рӯҳ ҳастед, агар дар ҳақиқат Рӯҳи Худо дар шумо сокин бошад. Ва агар касе Рӯҳи Масеҳро надошта бошад, вай аз они Ӯ нест. Ва агар Масеҳ дар шумо бошад, бадан ба сабаби гуноҳ мурда аст; аммо Рӯҳ ба сабаби адолат ҳаёт аст. Румиён 8:1–10.
To be of the Spirit is life, and to be of the flesh is death. The flesh is the lower nature, it is the source of our feelings. The fleshly lower nature is to be governed by the higher nature, which is accomplished by the exercise of our wills in subjection to the Holy Spirit. Our higher carnal minds can be transformed here and now, but our lower nature must wait for the Second Coming to be changed.
Зеро ки аз Рӯҳ будан ҳаёт аст, ва аз ҷисм будан мамот. Ҷисм табиати поёнӣ аст; он сарчашмаи эҳсосоти мост. Табиати поёнии ҷисмонӣ бояд аз ҷониби табиати болотар идора карда шавад, ва ин ба воситаи ба кор бурдани иродаи мо дар итоат ба Рӯҳулқудс амалӣ мегардад. Ақлҳои ҷисмонии болотари мо метавонанд дар ҳамин ҷо ва ҳоло дигаргун гарданд, аммо табиати поёнии мо бояд барои тағйир ёфтан то Омадани Дуюм мунтазир бимонад.
Ezekiel’s two sticks identify a stick that is represented as the courtyard, and that stick reached its conclusion in 1798. It had been perfectly divided by twelve hundred and sixty years of paganism trampling down the host, and twelve hundred and sixty years of papalism trampling down the host. That stick did not represent the trampling down of God’s sanctuary, for God’s sanctuary was located in the southern kingdom. The host that was trampled down by paganism and papalism, was a human temple, but in relation to the southern kingdom it was the body, and the southern kingdom was where God chose to place the head. The northern kingdom was the body, the southern kingdom was the head.
Ду чӯби Ҳизқиёл чӯберо муайян мекунанд, ки ҳамчун саҳн тасвир шудааст, ва он чӯб дар соли 1798 ба анҷоми худ расид. Он ба таври комил ба воситаи як ҳазору дусаду шаст соли поймол гардидани лашкар аз ҷониби бутпарастӣ, ва як ҳазору дусаду шаст соли поймол гардидани лашкар аз ҷониби папизм, тақсим шуда буд. Он чӯб поймол гардидани муқаддасгоҳи Худоро ифода намекард, зеро муқаддасгоҳи Худо дар подшоҳии ҷанубӣ ҷойгир буд. Лашкаре, ки аз ҷониби бутпарастӣ ва папизм поймол гардид, маъбади инсонӣ буд, аммо нисбат ба подшоҳии ҷанубӣ он бадан буд, ва подшоҳии ҷанубӣ ҳамон ҷо буд, ки Худо интихоб кард сарро дар он ҷо ҷой диҳад. Подшоҳии шимолӣ бадан буд, подшоҳии ҷанубӣ сар буд.
The northern kingdom’s two divisions of twelve hundred and sixty years, represented the two various tendencies to sin in the body temple, as represented by inherited and cultivated tendencies. Paganism was a symbol of the inherited tendencies of sin in the body temple, and papalism’s adoption of the religion of paganism, represents the cultivated tendencies to sin. In either case, the body temple could not be transformed until the Second Coming, so the stick of the northern kingdom extended only to 1798, and when John was told to measure the temple, that stick was to be left off.
Ду бахши як ҳазору дусаду шастсолаи подшоҳии шимолӣ, ду тамоюли гуногуни ба гуноҳ дар маъбади ҷисмро ифода мекарданд, чунонки бо тамоюлҳои ирсӣ ва парваришёфта нишон дода шудаанд. Бутпарастӣ рамзи тамоюлҳои ирсии гуноҳ дар маъбади ҷисм буд, ва пазируфтани дини бутпарастӣ аз ҷониби папагарӣ, тамоюлҳои парваришёфтаи ба гуноҳро ифода мекунад. Дар ҳар ду ҳолат, маъбади ҷисм то Омадани Дувум наметавонист дигаргун шавад, бинобар ин чӯби подшоҳии шимолӣ фақат то соли 1798 идома ёфт, ва вақте ба Юҳанно гуфта шуд, ки маъбадро чен кунад, он чӯб бояд канор гузошта мешуд.
The word “conversion,” means a transformation or change from one state or condition to another. When Adam and Eve sinned, they were “converted” from their original state, for they had been created perfect, in the image of God, with the higher powers controlling the lower powers. When they sinned, they were “converted” into a being where the lower powers took ascendancy over the higher powers. They transmitted that condition to all their descendants.
Калимаи «conversion» маънои табдил ё тағйир ёфтан аз як ҳолат ё вазъият ба ҳолати ё вазъияти дигарро дорад. Вақте ки Одам ва Ҳавво гуноҳ карданд, онҳо аз ҳолати аслии худ «табдил» ёфтанд, зеро онҳо комил, ба сурати Худо, офарида шуда буданд, ва қувваҳои болотар бар қувваҳои поёнтар ҳукмронӣ мекарданд. Вақте ки онҳо гуноҳ карданд, онҳо ба ҳолате «табдил» ёфтанд, ки дар он қувваҳои поёнтар бар қувваҳои болотар ғолиб омаданд. Онҳо ин ҳолатро ба ҳамаи наслҳои худ интиқол доданд.
In the prophetic relation of Ezekiel’s two sticks, the Lord chose Jerusalem to be the head, the capital where the king resided. It was to be the higher power. In the simile of the two sticks the southern kingdom was the lower power in relation to the higher kingdom in the north. The conversion that is represented when the two sticks were to be joined, required that the southern kingdom was returned to its position as the head. It was to be converted unto the northern kingdom, for it was then joined with the true king of the north, and connected with the throne room of the true northern kingdom.
Дар иртиботи нубувватии ду чӯби Ҳизқиёл, Худованд Ерусалимро баргузид, то сар бошад, пойтахте ки подшоҳ дар он иқомат мекард. Он бояд қудрати болотар мебуд. Дар ташбеҳи ду чӯб, подшоҳии ҷанубӣ нисбат ба подшоҳии болотар дар шимол қудрати поёнтар буд. Табдиле ки ҳангоми пайвастани он ду чӯб нишон дода шудааст, тақозо мекард, ки подшоҳии ҷанубӣ ба мақоми худ ҳамчун сар бозгардонда шавад. Он бояд ба сӯи подшоҳии шимолӣ бозгардонида мешуд, зеро он гоҳ бо подшоҳи ҳақиқии шимол пайваст мегашт ва бо тахтгоҳи подшоҳии ҳақиқии шимол иртибот меёфт.
For this reason, the northern kingdom only reached to 1798, and John was told to leave off the courtyard, which only reached to 1798. The southern kingdom would be joined to the stick of the twenty-three hundred years with the arrival of the third angel, but the northern kingdom would end as the combination of divinity and humanity was accomplished within the two apartments of the temple which John then measured. The northern kingdom was connected by the link of forty-six with the southern kingdom, at the arrival of the third angel, but it did not directly connect with 1844, as did the southern kingdom.
Ба ҳамин сабаб, подшоҳии шимолӣ танҳо то соли 1798 расид, ва ба Юҳанно гуфта шуд, ки саҳни берунаро вогузорад, ки он низ танҳо то соли 1798 мерасид. Подшоҳии ҷанубӣ бо омадани фариштаи сеюм ба чӯби ду ҳазору сесад сол пайваста мешуд, аммо подшоҳии шимолӣ ҳангоме ба анҷом мерасид, ки иттиҳоди илоҳият ва инсоният дар дохили ду қисмати маъбад, ки баъд Юҳанно онҳоро чен кард, ба амал меомад. Подшоҳии шимолӣ ба воситаи пайванди чилу шаш бо подшоҳии ҷанубӣ, ҳангоми омадани фариштаи сеюм, вобаста буд, аммо он, чунон ки подшоҳии ҷанубӣ дошт, мустақиман бо соли 1844 пайваст намешуд.
The southern kingdom was linked with both the temple of forty-six years, and the combination of divinity with humanity represented by the two hundred and twenty years. The northern kingdom in 1798, marked the foundation of the temple of forty-six years, but it there ended, for as the foundation, it represented the flesh which Christ had taken upon Himself, and His flesh was slain from the foundation of the world. All the temples are interchangeable symbols, and the foundation of the forty-six years in 1798, identifies His human flesh, and the conclusion of those forty-six years in 1844, identifies His Divinity.
Подшоҳии ҷанубӣ ҳам бо маъбади чиҳилу шаш сола алоқаманд буд, ва ҳам бо иттиҳоди илоҳият бо инсоният, ки онро дусаду бист сол ифода мекунад. Подшоҳии шимолӣ дар соли 1798 таҳкурсии маъбади чиҳилу шаш соларо нишон дод, аммо дар ҳамон ҷо он ба анҷом расид, зеро ҳамчун таҳкурсӣ, он ҷисмеро намояндагӣ мекард, ки Масеҳ бар Худ гирифта буд, ва ҷисми Ӯ аз бунёди ҷаҳон забҳ гардида буд. Ҳамаи маъбадҳо рамзҳои ивазшаванда мебошанд, ва таҳкурсии чиҳилу шаш сол дар соли 1798 ҷисми инсонии Ӯро муайян месозад, ва анҷоми он чиҳилу шаш сол дар соли 1844 илоҳияти Ӯро муайян месозад.
The host that was trampled down until 1798 was not God’s sanctuary, though God’s sanctuary was represented as being trampled down in that period of time, but that trampling down was being carried out in the southern kingdom, where God had chosen Jerusalem, to place His sanctuary and name. The host that had been trampled down, represented the Gentiles, it represented the body.
Лашкаре, ки то соли 1798 поймол гардида буд, муқаддасгоҳи Худо набуд, ҳарчанд муқаддасгоҳи Худо дар он давраи вақт ҳамчун поймолшуда тасвир мегардид; аммо он поймолкунӣ дар подшоҳии ҷанубӣ ба амал меомад, он ҷо ки Худо Ерусалимро баргузида буд, то муқаддасгоҳи Худ ва номи Худро дар он ҷо қарор диҳад. Лашкаре, ки поймол гардида буд, халқҳои ғайрияҳудиро ифода мекард; он ҷисмро ифода мекард.
When Adam and Eve sinned, the “seven times” of seven thousand years of humanity being trampled down by sin began. At that point, the Lamb who was slain from the foundation of the world provided skins of lamb to cover the sinful nakedness of humanity. When the trampling down of humanity concluded in 1798, the Lamb, who is the foundation and builder of every sanctified representation of a temple, was again slain. There the northern kingdom, and the human temple represented therein, ended.
Ҳангоме ки Одам ва Ҳавво гуноҳ карданд, «ҳафт вақт»-и ҳафт ҳазор соли поймол гардидани инсоният аз ҷониби гуноҳ оғоз ёфт. Дар он лаҳза, Баррае ки аз бунёди ҷаҳон забҳ шуда буд, пӯстҳои барраро фароҳам овард, то бараҳнагии гунаҳкори инсониятро бипӯшонад. Вақте ки поймол гардидани инсоният дар соли 1798 ба анҷом расид, Барра, ки таҳкурсӣ ва бинокори ҳар намунаи муқаддасшудаи маъбад аст, боз забҳ карда шуд. Дар он ҷо подшоҳии шимолӣ, ва маъбади инсоние ки дар он ҷо намояндагӣ мешуд, ба анҷом расид.
1798 was when the counterfeit antichrist was slain after he had given his satanic witness of three and a half prophetic years, which began with his empowerment in the year 538, which was preceded by thirty years of preparation beginning in the year 508. That was a satanic counterfeit of Christ’s thirty years of preparation that began at His birth, which ended at His empowerment, when He was baptized, and thereafter He gave His testimony for three and a half literal years until He reached the point where the Lamb slain from the foundation of the world was crucified. Then was fulfilled His promise that once the temple was destroyed, He would raise it up in three days.
Соли 1798 он замоне буд, ки зиддимасеҳи қалбакӣ, баъд аз он ки шаҳодати шайтонӣи худро дар тӯли сею ним соли нубувватӣ дода буд, кушта гардид; он шаҳодат аз соли 538, вақте ки ӯ қудратманд гардонида шуд, оғоз ёфта буд, ва пеш аз он сӣ соли омодагӣ, ки аз соли 508 сар шуда буд, гузашта буд. Ин қалбакӣ ва тақаллуби шайтонӣ аз сӣ соли омодагии Масеҳ буд, ки аз таваллуди Ӯ оғоз ёфт ва бо қудратманд гардидани Ӯ, ҳангоме ки таъмид гирифт, анҷом пазируфт; ва баъд аз он Ӯ дар тӯли сею ним соли воқеӣ шаҳодати Худро дод, то ба он нуқтае расид, ки Баррае, ки аз бунёди ҷаҳон кушта шуда буд, маслуб гардид. Он гоҳ ваъдаи Ӯ иҷро шуд, ки вақте маъбад вайрон гардад, Ӯ онро дар се рӯз барпо хоҳад кард.
He would be the one that raised up His body temple, for it was the power of His divinity that accomplished the resurrection, for His divinity did not die at the crucifixion, it was His humanity that died on the cross, for it is impossible for God to die.
Ӯ ҳамон Касе мебуд, ки маъбади ҷисми Худро бармехезонад, зеро қудрати илоҳияти Ӯ буд, ки эҳёро ба амал овард; зеро илоҳияти Ӯ дар маслубшавӣ намурд, балки инсонияти Ӯ буд, ки бар салиб мурд, зеро барои Худо мурдан номумкин аст.
“‘I am the resurrection, and the life’ (John 11:25). He who had said, ‘I lay down my life, that I might take it again’ (John 10:17), came forth from the grave to life that was in Himself. Humanity died; divinity did not die. In His divinity, Christ possessed the power to break the bonds of death. He declares that He has life in Himself to quicken whom He will.” Selected Messages, book 1, 301.
«Ман эҳё ва ҳаёт ҳастам» (Юҳанно 11:25). Ӯ, ки гуфта буд: «Ҷони Худро мегузорам, то онро боз гирам» (Юҳанно 10:17), аз қабр ба ҳаёте берун омад, ки дар Худи Ӯ буд. Инсоният мурд; илоҳият намурд. Дар илоҳияти Худ, Масеҳ қудрат дошт, ки бандҳои маргро бишканад. Ӯ эълон мекунад, ки дар Худ ҳаёт дорад, то ҳар киро бихоҳад, зинда гардонад». Selected Messages, book 1, 301.
In 1798, the human temple, the host of the “northern kingdom”, came to a conclusion, for as the symbol of the lower nature, it could not be changed until the resurrection at the Second Coming. It did however identify the foundation of the forty-six years when Christ raised up the temple which could be transformed, represented by the southern kingdom, which was a symbol of the higher powers of the mind, which is transformed the moment a sinner is justified.
Дар соли 1798 маъбади инсоният, лашкари «подшоҳии шимолӣ», ба анҷом расид, зеро ҳамчун рамзи табиати поёнӣ, он наметавонист тағйир ёбад, то вақти эҳё дар Омадани Дуюм. Аммо он таҳкурсии он чиҳилу шаш солро муайян кард, ки дар он Масеҳ маъбадеро барпо намуд, ки метавонист дигаргун шавад, ва он бо подшоҳии ҷанубӣ муаррифӣ мегардид, ки рамзи қувваҳои олии ақл буд, ва ҳамин ақл дар ҳамон лаҳзае дигаргун мегардад, ки гунаҳкор сафед шумурда мешавад.
“Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.
Бар он асосе ки худи Масеҳ ниҳода буд, ҳаввориён калисои Худоро бино карданд. Дар Навиштаҳо сурати бардоштани маъбад бисёр вақт барои нишон додани бино шудани калисо истифода мешавад. Закарё ба Масеҳ ҳамчун «Шоха» ишора мекунад, ки бояд маъбади Худовандро бино намояд. Ӯ дар бораи ғайрияҳудиён сухан мегӯяд, ки дар ин кор ёрӣ хоҳанд расонд: «Ва онҳое ки дур ҳастанд, омада, дар маъбади Худованд бино хоҳанд кард;» ва Ишаъё эълон мекунад: «Ва писарони бегона деворҳои туро бино хоҳанд кард.» Закарё 6:12, 15; Ишаъё 60:10.
“Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.
Дар бораи бино шудани ин маъбад Петрус чунин мегӯяд: «Назди Ӯ омада, назди санги зиндае, ки аз ҷониби одамон рад шудааст, вале назди Худо баргузида ва гаронбаҳост, шумо низ, мисли сангҳои зинда, ба хонаи рӯҳонӣ бино карда мешавед, ба коҳиноти муқаддас, то қурбониҳои рӯҳониеро пешкаш намоед, ки ба василаи Исои Масеҳ назди Худо мақбуланд». 1 Петрус 2:4, 5.
“In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.
«Дар маъдани ҷаҳони яҳудӣ ва ғайрияҳудӣ расулон меҳнат мекарданд ва сангҳоро берун оварда, бар таҳкурсӣ мегузоштанд. Павлус дар номаи худ ба имондорони Эфсӯс гуфт: “Пас, акнун шумо дигар на бегонагон ва на мусофирон ҳастед, балки ҳамшаҳрвандони муқаддасон ва аҳли хонадони Худо ҳастед; ва бар таҳкурсии расулон ва анбиё бино ёфтаед, ки худи Исои Масеҳ санги асосии гӯша аст; дар Ӯ тамоми бино, ки ба ҳам дуруст пайваст шудааст, барои маъбади муқаддасе дар Худованд мерӯяд; ва дар Ӯ шумо низ якҷо бино карда мешавед, то ки ба воситаи Рӯҳ маскани Худо гардед.” Эфсӯсиён 2:19–22.»
“And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.’ 1 Corinthians 3:10–13.
Ва ба аҳли Қӯринтӯс чунин навишт: «Мувофиқи файзи Худо, ки ба ман ато шудааст, ман чун меъмори ҳикматманд таҳкурсиро гузоштам, ва дигаре бар он бино мекунад. Лекин ҳар кас бодиққат бингарад, ки чӣ гуна бар он бино мекунад. Зеро ҳеҷ кас наметавонад таҳкурсии дигаре ғайр аз он чи гузошта шудааст, бино намояд, ва он Исои Масеҳ аст. Ва агар касе бар ин таҳкурсӣ тилло, нуқра, сангҳои қиматбаҳо, чӯб, коҳ, хас бино кунад, амали ҳар кас ошкор хоҳад шуд; зеро он рӯз онро маълум хоҳад кард, чунки он бо оташ зоҳир мешавад; ва оташ амали ҳар касро, ки аз чӣ гуна аст, имтиҳон хоҳад кард». 1 Қӯринтиён 3:10–13.
“The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595, 596.
«Ҳаввориён бар бунёди устувор бино карданд, яъне бар Сахраи Абадиён. Ба ин бунёд онҳо сангҳоеро оварданд, ки аз ҷаҳон тарошида буданд. Бинокорон бе монеа меҳнат накарданд. Кори онҳо аз муқовимати душманони Масеҳ бағоят душвор гардонида шуд. Онҳо маҷбур буданд бар зидди таассуб, пешдоварӣ ва адовати касоне мубориза баранд, ки бар бунёди козиб бино мекарданд. Бисёре аз онҳое ки ҳамчун бинокорони калисо кор мекарданд, метавонанд ба бинокорони девор дар рӯзгори Наҳемё монанд карда шаванд, ки дар бораи онҳо навишта шудааст: “Ва онҳое ки деворро бино мекарданд, ва онҳое ки бор мебардоштанд, бо онҳое ки борро бор мекарданд, ҳар яке бо як дасти худ дар кор машғул буд, ва бо дасти дигараш силоҳро нигоҳ медошт”. Наҳемё 4:17». Аъмоли Ҳаввориён, 595, 596.
We will continue this study in the next article.
Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“The fall of man filled all heaven with sorrow. The world that God had made was blighted with the curse of sin and inhabited by beings doomed to misery and death. There appeared no escape for those who had transgressed the law. Angels ceased their songs of praise. Throughout the heavenly courts there was mourning for the ruin that sin had wrought.
«Суқути инсон тамоми осмонро аз андӯҳ пур кард. Ҷаҳоне, ки Худо офарида буд, аз лаънати гуноҳ осеб дида, сокинонаш мавҷудоте гардида буданд, ки ба бадбахтӣ ва марг маҳкум шудаанд. Барои онҳое ки шариатро вайрон карда буданд, ҳеҷ роҳи наҷоте падидор набуд. Фариштагон сурудҳои ситоиши худро қатъ карданд. Дар саросари саҳнҳои осмонӣ барои харобие, ки гуноҳ ба амал оварда буд, мотам барпо буд.»
“The Son of God, heaven’s glorious Commander, was touched with pity for the fallen race. His heart was moved with infinite compassion as the woes of the lost world rose up before Him. But divine love had conceived a plan whereby man might be redeemed. The broken law of God demanded the life of the sinner. In all the universe there was but one who could, in behalf of man, satisfy its claims. Since the divine law is as sacred as God Himself, only one equal with God could make atonement for its transgression. None but Christ could redeem fallen man from the curse of the law and bring him again into harmony with Heaven. Christ would take upon Himself the guilt and shame of sin—sin so offensive to a holy God that it must separate the Father and His Son. Christ would reach to the depths of misery to rescue the ruined race.
“Писари Худо, Фармондеҳи пурҷалоли осмон, ба ҳоли инсонияти суқуткарда раҳм овард. Дили Ӯ аз шафқати бемаҳдуд ба ҷунбиш омад, ҳангоме ки мусибатҳои ҷаҳони ҳалокшуда пеши назари Ӯ боло мегирифт. Аммо муҳаббати илоҳӣ нақшае андешида буд, ки ба воситаи он инсон метавонист наҷот ёбад. Шариати шикасташудаи Худо ҷони гуноҳкорро талаб мекард. Дар тамоми коинот фақат Яке буд, ки метавонист аз номи инсон талаботи онро қонеъ гардонад. Азбаски шариати илоҳӣ ҳамон андоза муқаддас аст, ки Худо Худаш муқаддас аст, фақат Касе, ки бо Худо баробар аст, метавонист барои вайрон кардани он кафорат ба ҷо оварад. Ғайр аз Масеҳ ҳеҷ кас наметавонист инсони суқуткардаро аз лаънати шариат халосӣ дода, ӯро боз ба ҳамоҳангӣ бо Осмон баргардонад. Масеҳ гуноҳ ва шармандагии гуноҳро бар Худ хоҳад гирифт — гуноҳе, ки барои Худои муқаддас он қадар нафратангез аст, ки бояд Падар ва Писари Ӯро аз ҳам ҷудо созад. Масеҳ то ба аъмоқи мусибат фуруд хоҳад омад, то нажоди ҳалокгардидаро наҷот диҳад.”
“Before the Father He pleaded in the sinner’s behalf, while the host of heaven awaited the result with an intensity of interest that words cannot express. Long continued was that mysterious communing—’the counsel of peace’ (Zechariah 6:13) for the fallen sons of men. The plan of salvation had been laid before the creation of the earth; for Christ is ‘the Lamb slain from the foundation of the world’ (Revelation 13:8); yet it was a struggle, even with the King of the universe, to yield up His Son to die for the guilty race. But ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ John 3:16. Oh, the mystery of redemption! the love of God for a world that did not love Him! Who can know the depths of that love which ‘passeth knowledge’? Through endless ages immortal minds, seeking to comprehend the mystery of that incomprehensible love, will wonder and adore.
«Дар ҳузури Падар Ӯ ба хотири гуноҳкор шафоат мекард, дар ҳоле ки лашкари осмон натиҷаро бо чунон шиддати таваҷҷуҳе интизор буд, ки суханон онро баён карда наметавонанд. Он муоширати асроромез дер давом кард — “машварати осоиштагӣ” (Закарё 6:13) барои писарони суқуткардаи одамизод. Нақшаи наҷот пеш аз офариниши замин тарҳрезӣ шуда буд; зеро Масеҳ “Баррае” аст, ки “аз бунёди ҷаҳон забҳ шудааст” (Ваҳй 13:8); аммо ҳатто барои Подшоҳи коинот низ таслим кардани Писари Худ ба марг барои насли гунаҳкор муборизае буд. Аммо “Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳалок нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ ёбад”. Юҳанно 3:16. Оҳ, асрори фидия! муҳаббати Худо ба ҷаҳоне, ки Ӯро дӯст намедошт! Кист, ки аъмоқи он муҳаббатеро бишносад, ки “аз донишу маърифат болотар аст”? Дар тӯли асрҳои беинтиҳо, зеҳнҳои ҷовидон, ки мекӯшанд асрори он муҳаббати даркнопазирро бифаҳманд, дар ҳайрат хоҳанд монд ва саҷда хоҳанд кард.»
“God was to be manifest in Christ, ‘reconciling the world unto Himself.’ 2 Corinthians 5:19. Man had become so degraded by sin that it was impossible for him, in himself, to come into harmony with Him whose nature is purity and goodness. But Christ, after having redeemed man from the condemnation of the law, could impart divine power to unite with human effort. Thus by repentance toward God and faith in Christ the fallen children of Adam might once more become ‘sons of God.’ 1 John 3:2.” Patriarchs and Prophets, 63, 64.
«Худо мебоист дар Масеҳ зоҳир гардад, “ва оламро бо Худ оштӣ диҳад.” 2 Қӯринтиён 5:19. Инсон ба сабаби гуноҳ то ба он дараҷа пасту фурӯрафта гардида буд, ки барои ӯ, дар худи хеш, ба ҳамоҳангӣ бо Ӯ, ки табиаташ покӣ ва некӯст, расидан номумкин буд. Аммо Масеҳ, пас аз он ки инсонро аз маҳкумияти шариат халос кард, метавонист қуввати илоҳиро ато намояд, то бо кӯшиши инсонӣ муттаҳид гардад. Ҳамин тавр, ба воситаи тавба назди Худо ва имон ба Масеҳ, фарзандони суқуткардаи Одам метавонистанд боз як бори дигар “фарзандони Худо” гарданд. 1 Юҳанно 3:2.» Патриархҳо ва Паёмбарон, 63, 64.