Verse ten, of chapter eleven of Daniel, pulls together the internal and external message with the word “fortress.” The connection that it makes with Isaiah’s sixty-five year prophecy, identifies the “fortress” of the external prophecy as Russia, and the internal “fortress” of the temple which Christ raises during the same history. The external fortress, which is in verse thirty-one is identified as the “sanctuary of strength,” represents an earthly king or kingdom. The internal fortress, or the internal sanctuary of strength, is the temple which the Messenger of the Covenant raises in forty-six years.
Ояти даҳуми боби ёздаҳуми Дониёл паёми дохилӣ ва хориҷиро бо вожаи «қалъа» ба ҳам мепайвандад. Иртиботе ки он бо пешгӯии шасту панҷсолаи Ишаъё барқарор мекунад, «қалъа»-и пешгӯии хориҷиро ҳамчун Русия муайян месозад, ва «қалъа»-и дохилии маъбадро низ, ки Масеҳ дар айни ҳамон таърих барпо мекунад. Қалъаи хориҷӣ, ки дар ояти сию як зикр шудааст ва ҳамчун «мақдиси қувват» муайян гардидааст, подшоҳ ё подшоҳии заминиро ифода менамояд. Қалъаи дохилӣ, ё мақдиси дохилии қувват, ҳамон маъбадест, ки Паёмовари Аҳд онро дар чиҳилу шаш сол барпо мекунад.
In the Most Holy Place of that temple (the citadel), God is seated in heavenly places.
Дар Муқаддастарин Ҷои он маъбад (қалъа), Худо дар ҷойҳои осмонӣ нишастааст.
In the book of Daniel two Hebrew words are both translated as “sanctuary.” One is “miqdash,” and the other is “qodesh.” “Miqdash” can represent a pagan sanctuary, or God’s sanctuary, or even a stronghold. “Qodesh,” is only used to represent God’s sanctuary in the Bible. The “sanctuary” (miqdash) of strength (fortress), in verse thirty-one of Daniel chapter eleven, is translated as the “sanctuary of strength”, and the Hebrew word translated as sanctuary there is “miqdash” which represents the City of Rome, which is the symbol of Roman strength in the history of both pagan and papal Rome. Daniel employed the two Hebrew words in a very careful manner. In the verses which are the central pillar of Adventism, we find the word “sanctuary”.
Дар китоби Дониёл ду калимаи ибронӣ ҳар ду ба «мақдас» тарҷума шудаанд. Яке «miqdash» аст, ва дигаре «qodesh». «Miqdash» метавонад мақдаси бутпарастиро, ё мақдаси Худоро, ё ҳатто як қалъаро ифода намояд. «Qodesh» бошад, дар Китоби Муқаддас танҳо барои ифода кардани мақдаси Худо истифода мешавад. «Мақдас» (miqdash)-и қувват (қалъа), дар ояти сию якуми боби ёздаҳуми Дониёл, ҳамчун «мақдаси қувват» тарҷума шудааст, ва калимаи ибронӣ, ки дар он ҷо ба «мақдас» тарҷума шудааст, «miqdash» мебошад, ки он шаҳри Румро ифода мекунад, ки рамзи қудрати Рум дар таърихи ҳам Руми бутпараст ва ҳам Руми папагӣ мебошад. Дониёл ин ду калимаи ибронро бо бисёр эҳтиёткорӣ ба кор бурдааст. Дар оятҳое, ки сутуни марказии Адвентизм мебошанд, мо калимаи «мақдас»-ро меёбем.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.
Пас шунидам, ки яке аз муқаддасон сухан мегуфт; ва муқаддаси дигар ба он муқаддасе, ки сухан мегуфт, гуфт: «То кай ин рӯъё дар бораи қурбонии доимӣ ва исёни вайронгар хоҳад буд, то ки ҳам қудсгоҳ ва ҳам лашкар поймол гарданд?» Ва ӯ ба ман гуфт: «То ду ҳазору сесад рӯз; пас аз он қудсгоҳ пок хоҳад шуд». Дониёл 8:13, 14.
The Hebrew word translated as “the sanctuary,” in both verses is “qodesh,” and is only used to represent God’s sanctuary. In verse eleven, identifying pagan Rome, and specifically the Pantheon temple in the City of Rome, we find the word “sanctuary”, but in that verse it is the Hebrew word “miqdash.”
Калимаи ибронӣ, ки дар ҳар ду оят ба сурати «мақдасгоҳ» тарҷума шудааст, «qodesh» мебошад ва танҳо барои ифода кардани мақдасгоҳи Худо ба кор меравад. Дар ояти ёздаҳум, ки Руми бутпараст ва ба таври мушаххас маъбади Пантеонро дар Шаҳри Рум муайян мекунад, мо калимаи «мақдасгоҳ»-ро меёбем, аммо дар он оят ин калимаи ибронӣ «miqdash» аст.
Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.
Бале, ӯ худро ҳатто то Сарвари лашкар бузург сохт, ва ба воситаи ӯ қурбонии ҳаррӯза бардошта шуд, ва макони қудсгоҳи ӯ вайрон карда шуд. Дониёл 8:11.
The “sanctuary of strength” in verse thirty-one of Daniel eleven is the Hebrew word “miqdash,” and it appears in connection with the Hebrew word that is translated as “fortress” in verses seven and ten in chapter eleven. In verse seven the king of the south went right into the city of Rome and took the king of the north captive, for he entered into his fortress, but in verse ten, the king of the north only goes up “to” the “fortress,” for he stopped at the borderline of his kingdom and Egypt. It is at the borderline of Raphia that the next verse was to address. The “sanctuary of strength” in verse thirty-one is the “miqdash,” of the “fortress”.
«Мақдис»-и «қувват» дар ояти сию якуми Дониёл ёздаҳон калимаи ибронии «miqdash» аст, ва он дар иртибот бо калимаи иброние меояд, ки дар оятҳои ҳафтум ва даҳуми боби ёздаҳон ба «қалъа» тарҷума шудааст. Дар ояти ҳафтум подшоҳи ҷануб рост ба шаҳри Рум даромада, подшоҳи шимолро асир гирифт, зеро ӯ ба қалъаи вай дохил шуд; аммо дар ояти даҳум подшоҳи шимол танҳо «то» назди «қалъа» меравад, зеро ӯ дар сарҳади миёни подшоҳии худ ва Миср бозистод. Ояти баъдӣ маҳз ба сарҳади Рофиё муроҷиат мекард. «Мақдис»-и «қувват» дар ояти сию якум ҳамон «miqdash»-и «қалъа» мебошад.
The battle of the borderline in Raphia typifies the battle of the borderline in the Ukraine. That prophetic history is recognized by understanding that the “head” is the kingdom or the king, it is the fortress of his strength, but the prophecy is addressing an internal and an external truth. The “sanctuary of strength” for the external line is represented by the “miqdash” sanctuary, and the sanctuary of strength for the internal line is represented by the “qodesh” sanctuary.
Ҷанги сарҳадӣ дар Рафия ҷанги сарҳадиро дар Украина ба таври намунавӣ ифода мекунад. Он таърихи нубувватӣ бо дарки он шинохта мешавад, ки «сар» подшоҳӣ ё подшоҳ аст; он қалъаи қуввати ӯст, аммо нубувват ба ҳақиқати дохилӣ ва хориҷӣ муроҷиат мекунад. «Мақбараи қувват» барои хатти хориҷӣ бо муқаддасгоҳи «miqdash» ифода шудааст, ва муқаддасгоҳи қувват барои хатти дохилӣ бо муқаддасгоҳи «qodesh» ифода шудааст.
1844 to 1863 represents a line of prophetic history which illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The twenty-five hundred and twenty years of scattering against the northern kingdom ended in 1798, and the same twenty-five hundred and twenty year line against the southern kingdom ended in 1844. Those two lines represent the lower nature of mankind and the higher nature of mankind. The lower nature, which is represented by the northern kingdom, is the body, and the higher nature is the head. The head is the capital of the kingdom, and it is the king. For this illustration Christ chose Judah, the southern kingdom, to place His name, and the capital city is Jerusalem. Jerusalem is where the true sanctuary of strength is located, and in that sanctuary there is a throne room for the king, who is the head.
Солҳои 1844 то 1863 хатти таърихи пешгӯёнаеро ифода мекунанд, ки муҳргузории саду чилу чор ҳазорро нишон медиҳад. Ду ҳазору панҷсаду бист соли парокандагӣ бар зидди подшоҳии шимолӣ дар соли 1798 ба анҷом расид, ва ҳамон хатти ду ҳазору панҷсаду бистсола бар зидди подшоҳии ҷанубӣ дар соли 1844 ба поён расид. Ин ду хат табиати поёнии инсоният ва табиати олии инсониятро намояндагӣ мекунанд. Табиате, ки поёнӣ аст ва бо подшоҳии шимолӣ ифода мешавад, ҷисм аст, ва табиати олӣ сар аст. Сар пойтахти подшоҳист, ва он подшоҳ аст. Барои ин тасвир Масеҳ Яҳудо, яъне подшоҳии ҷанубиро, баргузид, то Номи Худро дар он ҷо қарор диҳад, ва шаҳри пойтахт Ерусалим аст. Ерусалим ҷоест, ки қудсгоҳи ҳақиқии қувват дар он ҷойгир аст, ва дар он қудсгоҳ толори тахт барои подшоҳе ҳаст, ки сар аст.
The “seven times” of Leviticus twenty-six was the final sealing truth in 1856, that was intended to empower an ensign to finish the work. From 1844 to 1863, Christ intended to combine His Divinity with humanity for eternity, but humanity rebelled.
«Ҳафт замон»-и Ибодот бисту шаш ҳақиқати ниҳоии мӯҳргузор дар соли 1856 буд, ки мақсад аз он қувват бахшидан ба як парчам буд, то кор ба анҷом расад. Аз соли 1844 то 1863, Масеҳ қасд дошт Илоҳияти Худро бо инсоният барои абадият муттаҳид созад, аммо инсоният исён кард.
He was unable to transform man’s lower nature at that time, for that takes place at His second coming. He will then transform man’s higher nature into His image, by combining mankind’s head, with Divinity’s head. The head was the capital of the kingdom. The head was the king, and when Christ performs the transformation of Divinity uniting with humanity, He combines the head of both humanity and Divinity in the sanctuary at Jerusalem in the Most Holy Place, where Christ is seated with His Father.
Ӯ дар он вақт қодир набуд, ки табиати поёнии инсонро дигаргун созад, зеро ин ҳодиса дар омадани дуюми Ӯ ба вуқӯъ меояд. Пас Ӯ табиати олии инсонро ба сурати Худ табдил хоҳад дод, ба воситаи пайвастани сари инсоният бо сари Илоҳият. Сар пойтахти подшоҳӣ буд. Сар подшоҳ буд, ва ҳангоме ки Масеҳ он дигаргунсозии Илоҳиятро, ки бо инсоният муттаҳид мегардад, ба амал меоварад, Ӯ сари ҳам инсоният ва ҳам Илоҳиятро дар муқаддасгоҳи Уршалим, дар Қудси Қудсҳо, ки дар он ҷо Масеҳ бо Падари Худ нишастааст, ба ҳам мепайвандад.
To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:21, 22.
Ба ҳар кӣ ғолиб ояд, ато хоҳам кард, ки бо Ман бар тахти Ман бинишинад, чунон ки Ман низ ғолиб омадам ва бо Падари Худ бар тахти Ӯ нишастаам. Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд. Ваҳй 3:21, 22.
Christ promises that those (Laodiceans), who overcome as He overcame (and become Philadelphians), will be seated with Him, in the heavenly places.
Масеҳ ваъда медиҳад, ки онҳое (лоудикиён), ки, чунон ки Ӯ ғолиб омад, ғолиб оянд (ва филаделфиён гарданд), бо Ӯ дар ҷойҳои осмонӣ хоҳанд нишаст.
Which he wrought in Christ, when he raised him from the dead, and set him at his own right hand in the heavenly places, … And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 1:20, 2:6.
ки Ӯро дар Масеҳ ба амал овард, ҳангоме ки Ӯро аз мурдагон эҳьё намуд ва дар осмонҳо ба дасти рости Худ нишонд, … ва моро низ бо Ӯ якҷо эҳьё кард ва дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ Исо якҷо нишонд. Эфсӯсиён 1:20; 2:6.
The joining of Ezekiel’s two sticks (humanity with Divinity) is accomplished in God’s sanctuary of strength (qodesh), at the very time that the fortress of strength (miqdash) is identified as the prophetic key that connects both the internal and external lines of the prophecy which Gabriel came to make Daniel understand concerning what was to befall God’s people during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. Christ desired to accomplish this work in the Millerite history, but the work was thwarted by the rebellion of 1863, but the history of 1844 to 1863 still remains as a line which illustrates that attempted work.
Ҳамроҳ шудани ду чӯби Ҳизқиёл (инсоният бо Илоҳият) дар муқаддасгоҳи қуввати Худо (qodesh) анҷом меёбад, маҳз дар ҳамон вақте ки қалъаи қувват (miqdash) ҳамчун калиди набавӣ шинохта мешавад, ки ҳар ду хатти дохилӣ ва хориҷии набувватро ба ҳам мепайвандад, ки Ҷабраил омада буд, то Дониёлро фаҳмонад дар бораи он чи бар сари қавми Худо дар вақти мӯҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор хоҳад омад. Масеҳ мехост ин корро дар таърихи миллерӣ анҷом диҳад, аммо ин кор бо исёни соли 1863 барҳам дода шуд; вале таърихи аз 1844 то 1863 ҳамоно ҳамчун хатте боқӣ мемонад, ки он кори кӯшишшуда را тасвир мекунад.
Verse ten of Daniel chapter eleven, contains the key to understanding the internal and external message of verses eleven through fifteen, which arrived into our prophetic history in 2014. Verse ten identifies 1989, which is the time of the end in the reform movement of the one hundred and forty-four thousand, but it also contains the key that allows 2014 to be recognized as a waymark in the history of the sealing.
Ояти даҳуми боби ёздаҳуми Дониёл калиди дарки паёми дохилӣ ва берунии оятҳои ёздаҳ то понздаҳумро дар бар мегирад, ки дар соли 2014 ба таърихи нубувватии мо ворид гардиданд. Ояти даҳум соли 1989-ро муайян мекунад, ки он замони интиҳо дар ҷунбиши ислоҳоти яксаду чилу чаҳор ҳазор аст, аммо ҳамчунин он калидеро низ дар бар дорад, ки имкон медиҳад соли 2014 ҳамчун нишонаи роҳ дар таърихи мӯҳргузорӣ шинохта шавад.
On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had erected. That waymark typifies September 11, 2001 when the third angel arrived again, and the seventh trumpet again began to sound. Then the history of 1840 to 1844 was also to be repeated, because the angel that descended on August 11, 1840 was no less a personage than Jesus Christ, and His work was to lighten the earth with His glory.
Дар 22 октябри соли 1844 Пайғомбари Аҳд ногаҳон ба маъбаде омад, ки Худи Ӯ онро барпо карда буд. Ин нишона 11 сентябри соли 2001-ро тимсол мекунад, вақте ки фариштаи сеюм боз омад ва карнайи ҳафтум боз ба садо даромад. Сипас таърихи солҳои 1840 то 1844 низ мебоист такрор мешуд, зеро фариштае, ки 11 августи соли 1840 нозил шуд, ҷуз Исои Масеҳ шахсияти камтаре набуд, ва кори Ӯ ин буд, ки заминро бо ҷалоли Худ равшан созад.
1840 to 1844 also represents from September 11, 2001 to the soon coming Sunday law, as does 1844 to 1863, represents September 11, 2001 to the soon coming Sunday law. Sister White aligns the history of 1844 with the history of the cross, and the cross represents a division of two histories of three and a half years, which both align with one another. The cross establishes that the preceding history beginning in 1840 and ending in 1844, and the following history unto 1863 are two parallel histories, which both represent the sealing period.
Солҳои 1840 то 1844 ҳамчунин давраи аз 11 сентябри 2001 то қонуни якшанбеи ба зудӣ омадаро ифода мекунад, чунон ки солҳои 1844 то 1863 низ давраи аз 11 сентябри 2001 то қонуни якшанбеи ба зудӣ омадаро ифода менамояд. Хоҳар Уайт таърихи соли 1844-ро бо таърихи салиб мутобиқ месозад, ва салиб тақсимшавии ду таърихи сесолаюнимаро ифода мекунад, ки ҳар ду бо ҳамдигар мутобиқат доранд. Салиб собит месозад, ки таърихи пешин, ки аз соли 1840 оғоз ёфта дар соли 1844 анҷом меёбад, ва таърихи баъдӣ то соли 1863, ду таърихи мувозӣ мебошанд, ки ҳар ду давраи мӯҳргузориро ифода мекунанд.
The first line from 1840 to 1844 represents the victory of Philadelphian Adventists, the other line from 1844 to 1863 represents the failure of Laodicean Adventists. Both classes are represented in Daniel chapter ten, for Daniel, representing the victorious wise virgins during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, saw the vision, but those who were with him fled from the vision.
Хати аввал аз соли 1840 то 1844 пирӯзии адвентистони Филаделфияро ифода мекунад; хати дигар аз соли 1844 то 1863 нокомии адвентистони Лаодикияро ифода менамояд. Ҳар ду табақа дар боби даҳуми китоби Дониёл нишон дода шудаанд, зеро Дониёл, ки бокираҳои донои пирӯзмандро дар вақти муҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор намояндагӣ мекард, рӯъёро дид, аммо онҳое ки бо ӯ буданд, аз рӯъё гурехтанд.
And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Daniel 10:4–7.
Ва дар рӯзи бисту чоруми моҳи аввал, ҳангоме ки ман дар канори дарёи бузург, яъне Ҳиддақал, будам, чашмони худро боло карда, назар андохтам, ва инак, марде муайяне, ки либоси катонӣ дар бар дошт ва камараш бо тиллои ноби Ӯфоз баста шуда буд. Баданаш низ мисли забарҷад буд, ва рӯяш чун намуди барқ, ва чашмонаш мисли чароғҳои оташ, ва бозувону пойҳояш ба ранги мисли мисини сайқалёфта, ва овози суханонаш мисли овози анбӯҳи мардум буд. Ва танҳо ман, Дониёл, ин рӯъёро дидам; зеро мардоне ки бо ман буданд, рӯъёро надиданд; лекин ларзиши азиме бар онҳо афтод, ба тавре ки гурехта рафтанд, то худро пинҳон кунанд. Дониёл 10:4–7.
In Daniel chapter seven, after Daniel had seen the vision of the beasts of prey, Gabriel came to explain the vision.
Дар боби ҳафтуми Дониёл, пас аз он ки Дониёл рӯъёи ваҳшиёни даррандаро дид, Ҷабраил омад, то рӯъёро шарҳ диҳад.
I Daniel was grieved in my spirit in the midst of my body, and the visions of my head troubled me. I came near unto one of them that stood by, and asked him the truth of all this. So he told me, and made me know the interpretation of the things. Daniel 7:15, 16.
Ман, Дониёл, дар рӯҳи худ андаруни ҷисмам ғамгин шудам, ва рӯъёҳои сари ман маро музтариб гардониданд. Ба яке аз ҳозирон наздик шудам, ва аз ӯ ҳақиқати ҳамаи инро пурсидам. Пас ӯ ба ман гуфт ва таъбири ин чизҳоро ба ман маълум сохт. Дониёл 7:15, 16.
In Daniel chapter eight, after Daniel had seen the vision of the sanctuary beasts, Gabriel came to explain the vision.
Дар боби ҳаштуми Дониёл, пас аз он ки Дониёл рӯъёи ҳайвоноти муқаддасгоҳро дида буд, Ҷабраил омад, то он рӯъёро шарҳ диҳад.
And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.
Ва чунин воқеъ шуд: ҳангоме ки ман, яъне ман Дониёл, рӯъёро дидам ва дар талаби маънои он будам, инак, пеши ман касе истод, ки ба намуди одам буд. Ва ман овози одамиро аз миёни соҳилҳои Ӯлой шунидам, ки нидо карда, гуфт: «Эй Ҷабраил, ин шахсро водор намо, то рӯъёро бифаҳмад». Дониёл 8:15, 16.
In Daniel chapter nine, after Daniel had understanding of the number of years identified by Jeremiah and represented in the writings of Moses as both a curse and God’s oath, Gabriel came to explain the vision.
Дар боби нӯҳуми Дониёл, баъд аз он ки Дониёл шумораи солҳоеро, ки Ирмиё муайян карда буд ва дар навиштаҳои Мусо ҳам ҳамчун лаънат ва ҳам ҳамчун қасами Худо ифода ёфта буданд, дарк намуд, Ҷабраил омад, то рӯъёро шарҳ диҳад.
And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:20–22.
Ва ҳангоме ки ман сухан мегуфтам, ва дуо мекардем, ва гуноҳи худро ва гуноҳи қавми худ Исроилро эътироф менамудам, ва илтиҷои худро назди Худованд Худои ман барои кӯҳи муқаддаси Худои худ пешкаш мекардам; оре, ҳангоме ки ман дар дуо сухан мегуфтам, ҳамон мард Ҷабраил, ки ӯро дар рӯъёи аввал дида будам, бо парвози тез расида, тақрибан дар вақти қурбонии шом ба ман расид. Ва ӯ маро огоҳонид, ва бо ман сухан гуфт, ва гуфт: «Эй Дониёл, акнун ман омадаам, то ба ту ҳикмат ва фаҳм бидиҳам». Дониёл 9:20–22.
Therefore, upon three witnesses, all from the book of Daniel, when Gabriel says to Daniel in chapter ten, that he is come to make Daniel understand what shall befall God’s people in the last days, Gabriel is interpreting the feminine “marah,” causative vision that Daniel saw and the other class fled from.
Аз ин рӯ, бар пояи се шоҳид, ки ҳама аз китоби Дониёланд, ҳангоме ки Ҷабраил дар боби даҳум ба Дониёл мегӯяд, ки омадааст то Дониёлро бифаҳмонад, ки дар айёми охир ба сари қавми Худо чӣ хоҳад омад, Ҷабраил он рӯъёи сабабсози муаннас — «marah»-ро, ки Дониёл дида буд ва синфи дигарион аз он гурехта буданд, тафсир мекунад.
Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.
Ва ҳоло омадаам, то ба ту бифаҳмонам, ки дар айёми охир бар қавми ту чӣ воқеъ хоҳад шуд; зеро ин рӯъё ҳанӯз барои рӯзҳои бисёр аст. Дониёл 10:14.
The vision Daniel had seen that produced a separation of believers, was the vision of Christ’s appearance, the vision of the twenty-three hundred years, but it was the feminine expression of that vision. It was the understanding of the vision of Christ’s sudden appearance as the Messenger of the Covenant that changed Daniel (and those represented by Daniel), into the image of Christ. That which “befalls God’s people in the latter days” is represented by the history of the Millerites from 1840 to 1844, and also by the Millerites from 1844 to 1863. One class flees from the vision in rebellion, and the other class follows Christ by faith into the Most Holy Place, to be seated with Him in heavenly places.
Рӯъёе ки Дониёл дида буд ва боиси ҷудоии имондорон гардид, ҳамон рӯъёи зуҳури Масеҳ буд, рӯъёи ду ҳазору сесад сол; аммо он ифодаи занонаи он рӯъё буд. Фаҳмиши рӯъёи зуҳури ногаҳонии Масеҳ ҳамчун Паёмбари Аҳд буд, ки Дониёлро (ва онҳоеро, ки Дониёл намояндагӣ мекунад) ба симои Масеҳ дигаргун сохт. Он чи ки «дар айёми охир ба қавми Худо воқеъ мешавад», ба воситаи таърихи миллеритҳо аз соли 1840 то 1844, инчунин ба воситаи миллеритҳо аз соли 1844 то 1863 муаррифӣ мегардад. Як гурӯҳ аз он рӯъё дар исён мегурезад, ва гурӯҳи дигар бо имон аз паси Масеҳ ба Қудси қудсҳо меравад, то ки бо Ӯ дар ҷойҳои осмонӣ нишинад.
Yet when Gabriel interprets the vision where God’s last-day people are changed into the image of Christ, he sets forth the external history of the world. Daniel’s vision of Christ was interpreted by Gabriel as the external history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. When the history of September 11, 2001, in Gabriel’s interpretation, is reached, the history that is emphasized as preceding the Sunday law of verse sixteen, is only recognized with the key of understanding represented as the “fortress” in verse ten. On September 11, 2001 the effect of every vision began to unfold as wheels within wheels.
Вале ҳангоме ки Ҷабраил рӯъёеро, ки дар он халқи рӯзҳои охири Худо ба сурати Масеҳ дигаргун гардонда мешаванд, тафсир мекунад, ӯ таърихи зоҳирии ҷаҳонро баён месозад. Рӯъёи Дониёл дар бораи Масеҳ аз ҷониби Ҷабраил ҳамчун таърихи зоҳирии замони муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор тафсир карда шуд. Ҳангоме ки дар тафсири Ҷабраил ба таърихи 11 сентябри соли 2001 расида мешавад, он таърихе ки ҳамчун пешгузашта ба қонуни рӯзи якшанбеи ояти шонздаҳ таъкид мегардад, танҳо бо калиди фаҳмише шинохта мешавад, ки дар ояти даҳум ҳамчун «қалъа» муаррифӣ шудааст. Дар 11 сентябри соли 2001 таъсири ҳар як рӯъё чун чархҳо дар миёни чархҳо ба зуҳур оғоз кард.
And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nor flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God. Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.
Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, ин чӣ масалест, ки шумо дар замини Исроил доред ва мегӯед: “Рӯзҳо тӯл мекашанд, ва ҳар рӯъё ботил мегардад”? Пас ба онҳо бигӯ: Ҳамин тавр Худованд Худо мегӯяд: “Ман ин масалро аз байн хоҳам бурд, ва дигар онро дар Исроил ҳамчун масал ба кор нахоҳанд бурд; балки ба онҳо бигӯ: ‘Рӯзҳо наздиканд, ва анҷоми ҳар рӯъё низ.’ Зеро дигар дар миёни хонадони Исроил ҳеҷ рӯъёи ботил ва ҳеҷ фолбинии хушомадгӯёна нахоҳад буд. Зеро Ман Худованд ҳастам: сухан хоҳам гуфт, ва каломе ки Ман мегӯям, ба вуқӯъ хоҳад пайваст; дигар ба таъхир нахоҳад афтод. Зеро дар рӯзгори шумо, эй хонадони саркаш, Ман каломро хоҳам гуфт ва онро ба иҷро хоҳам расонд», мегӯяд Худованд Худо». Боз каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, инак, аҳли хонадони Исроил мегӯянд: “Рӯъёе ки ӯ мебинад, барои рӯзҳои бисёр баъд аст, ва ӯ дар бораи замонҳои дур нубувват мекунад”. Пас ба онҳо бигӯ: “Ҳамин тавр Худованд Худо мегӯяд: дигар ҳеҷ яке аз суханони Ман ба таъхир нахоҳад афтод, балки каломе ки гуфтаам, ба амал хоҳад омад”, мегӯяд Худованд Худо». Ҳизқиёл 12:21–28.
Of all the prophetic wheels that are spinning within other prophetic wheels in that history, there is one wheel that inspiration has informed the students of prophecy of the last days is the wheel by which their eternal destiny will be decided. Line upon line, that wheel must also be the vision which Daniel saw that changed him into the image of Christ, for that is the vision identifying what befalls God’s people in the last days.
Аз ҳамаи чархҳои нубувватие, ки дар он таърих дар дохили чархҳои дигари нубувватӣ давр мезананд, як чарх ҳаст, ки Илҳом ба шогирдони нубуввати рӯзҳои охир маълум кардааст, ки ҳамон чархест, ки тақдири абадии онҳо ба воситаи он ҳал хоҳад шуд. Қоида бар қоида, он чарх ҳамчунин бояд ҳамон рӯъёе бошад, ки Дониёл дид ва ӯро ба сурати Масеҳ дигаргун сохт, зеро он рӯъё он чизеро муайян мекунад, ки дар рӯзҳои охир ба сари қавми Худо меояд.
“The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.
«Худованд ба ман равшан нишон додааст, ки сурати ҳайвон пеш аз баста шудани вақти имтиҳон ташаккул хоҳад ёфт; зеро он барои қавми Худо озмоиши бузург хоҳад буд, ки тавассути он сарнавишти абадии онҳо ҳал карда мешавад. Мавқеи шумо чунон омехтаи бесарусомони номувофиқист, ки фақат андаке фирефта хоҳанд шуд.
“In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].
«Дар Ваҳйи 13 ин мавзӯъ ба таври ошкоро баён шудааст; [Ваҳйи 13:11–17, иқтибос оварда шудааст].»
“This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.
«Ин санҷишест, ки халқи Худо бояд пеш аз муҳр зада шуданашон онро дошта бошанд. Ҳамаи онҳое, ки вафодории худро ба Худо бо риоя кардани қонуни Ӯ ва бо саркашӣ аз пазируфтани шанбеи сохтаю қалбакӣ исбот карданд, зери парчами Худованд Худои Яҳува қарор хоҳанд гирифт ва мӯҳри Худои зиндаро хоҳанд гирифт. Аммо онҳое, ки аз ҳақиқати осмонӣ даст мекашанд ва шанбеи якшанберо мепазиранд, нишони ҳайвонро хоҳанд гирифт». Manuscript Releases, volume 15, 15.
The test that is identified as the image of the beast test is twofold. It is the test that demands that the student of prophecy recognize the development of the image of the beast, which is the combination of church and state in the United States in advance of the Sunday law. It is also the test that produces either the image of the beast or the image of Christ within those represented by Daniel or those who fled. The separation is based upon whether those virgins “see this great vision,” as did Daniel, or whether they flee from the vision. The key to seeing the great vision is represented by the word “fortress.”
Санҷише, ки ҳамчун санҷиши сурати ҳайвон муайян карда мешавад, дуҷониба аст. Он ҳамон санҷишест, ки аз донишҷӯи нубувват талаб мекунад рушди сурати ҳайвонро — ки ҳампайвастагии калисо ва давлат дар Иёлоти Муттаҳида пеш аз қонуни якшанбегӣ мебошад — бишиносад. Он ҳамчунин санҷишест, ки дар даруни онҳое ки аз ҷониби Дониёл ё онҳое ки гурехтанд намояндагӣ мешаванд, ё сурати ҳайвонро ё сурати Масеҳро ба вуҷуд меоварад. Ҷудошавӣ бар он асос меёбад, ки оё он бокирагон, чунон ки Дониёл дид, «ин рӯъёи бузургро мебинанд», ё аз он рӯъё мегурезанд. Калиди дидани рӯъёи бузургро калимаи «қалъа» ифода мекунад.
We will continue this study in the next article.
Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.
«Он фариштаи пурқудрате, ки ба Юҳанно таълим медод, ҷуз Исои Масеҳ шахсияти дигаре набуд. Гузоштани пои рости Ӯ бар баҳр ва пои чапи Ӯ бар хушкӣ нишон медиҳад, ки Ӯ дар саҳнаҳои хотимавии ҷидоли бузург бо Шайтон чӣ нақшеро иҷро мекунад. Ин мавқеъ қудрат ва ҳокимияти олии Ӯро бар тамоми замин ифода мекунад. Ин ҷидол аз асре ба аср пурзӯртар ва қатъитар мегардид ва ҳамин тавр идома хоҳад ёфт, то ба саҳнаҳои хотимавӣ, вақте ки амалиёти моҳиронаи қувваҳои зулмот ба авҷи худ хоҳад расид. Шайтон, ки бо одамони шарир муттаҳид шудааст, тамоми ҷаҳон ва калисоҳоеро, ки муҳаббати ҳақро қабул намекунанд, фиреб хоҳад дод. Аммо он фариштаи пурқудрат диққатро талаб мекунад. Ӯ бо овози баланд нидо мекунад. Ӯ бояд қудрат ва ҳокимияти овози Худро ба онҳое нишон диҳад, ки бо Шайтон барои муқобилат бо ҳақ муттаҳид шудаанд.»
“After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.
«Пас аз он ки ин ҳафт раъд овозҳои худро бароварданд, ба Юҳанно, ҳамчунон ки ба Дониёл дар бораи китоби хурд, чунин амр дода мешавад: “Он чиро, ки ҳафт раъд гуфтаанд, мӯҳр зан”. Инҳо ба воқеаҳои оянда тааллуқ доранд, ки дар навбати худ ошкор хоҳанд шуд. Дониёл дар қуръаи худ дар охири айём хоҳад истод. Юҳанно китоби хурдро кушоданашударо мебинад. Он гоҳ нубувватҳои Дониёл ҷойи муносиби худро дар паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм, ки бояд ба ҷаҳон дода шаванд, меёбанд. Кушода шудани китоби хурд паёме буд вобаста ба вақт.»
“The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.
«Китобҳои Дониёл ва Ваҳй яканд. Яке нубувват аст, дигаре ваҳй; яке китобест мӯҳршуда, дигаре китобест кушодашуда. Юҳанно асрореро, ки раъдҳо баён карданд, шунид, аммо ба ӯ амр шуд, ки онҳоро нанависад.
“The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
«Нуре махсусе, ки ба Юҳанно дода шуда буд ва дар ҳафт раъд баён гардид, тасвири воқеаҳое буд, ки зери паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ба вуқӯъ мепайвастанд». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, ҷилди 7, 971.