The key to identifying Russia as the power that initiated the Ukrainian war in 2014 is the “fortress,” which is the head, or the capital of the kingdom. The human temple consists of the head and the body. The head is the higher nature, and the body is the lower nature. The “seven times” that ended in 1844, was then to be joined with Jerusalem, which was the head of Judah. In the temple in Jerusalem the throne of the king, who is the head of Jerusalem, which was the head of Judah was located. The combination of Divinity with humanity, representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand, is represented as receiving the “mind of Christ.” The mind is the higher nature, and it is therefore the “head.”
Калиди муайян сохтани Русия ҳамчун қудрате, ки ҷанги Украина дар соли 2014-ро оғоз кард, «қалъа» аст, ки сар, ё пойтахти подшоҳӣ мебошад. Маъбади инсонӣ аз сар ва бадан иборат аст. Сар табиати болоӣ аст, ва бадан табиати поёнӣ. «Ҳафт замон», ки дар соли 1844 ба анҷом расид, пас бояд бо Ерусалим, ки сари Яҳудо буд, пайваст карда мешуд. Дар маъбади Ерусалим тахти подшоҳе ҷойгир буд, ки сари Ерусалим буд, ва Ерусалим сари Яҳудо буд. Иттиҳоди Илоҳият бо инсоният, ки мӯҳр задани саду чилу чор ҳазорро ифода мекунад, ҳамчун гирифтани «ақли Масеҳ» тасвир шудааст. Ақл табиати болоӣ аст, ва бинобар ин он «сар» мебошад.
When those represented by Daniel see the feminine causative vision that causes them to change into the image of Christ, they have received the mind of Christ, who is the second Adam, and is spiritual. At that point their literal carnal mind, which they inherited from the first Adam after he fell and reversed the order of his creation, is crucified. The carnal mind that wars against the law of God, which they received through no choice of their own at their birth, is replaced with the mind of Christ, which they receive by their own choice, that is perfectly obedient to the law of God. Their new mind, and Christ’s mind, are then one mind, and both reside together upon the throne in heavenly places. There is a place within the temple where God’s throne is located, and human beings, who were created in God’s image, have a specific place within the temple, that is designed for the presence of God.
Вақте ки онҳое, ки аз ҷониби Дониёл намояндагӣ шудаанд, рӯъёи сабабовари занонаро, ки боиси он мегардад, ки онҳо ба сурати Масеҳ тағйир ёбанд, мебинанд, онҳо фикри Масеҳро, ки Одами дуюм аст ва рӯҳонӣ мебошад, қабул кардаанд. Дар он лаҳза зеҳни аслии ҷисмонии онҳо, ки онро аз Одами аввал пас аз суқути ӯ ва баргардонидани тартиби офариниши худ ба мерос гирифта буданд, маслуб карда мешавад. Зеҳни ҷисмонӣ, ки бар зидди қонуни Худо ҷанг мекунад ва онҳо онро бидуни ҳеҷ интихоби худ ҳангоми таваллуд гирифтаанд, бо зеҳни Масеҳ иваз карда мешавад, ки онро бо интихоби худ қабул мекунанд ва он ба қонуни Худо комилан итоаткор аст. Пас зеҳни нави онҳо ва зеҳни Масеҳ як зеҳн мешаванд, ва ҳар ду якҷо бар тахт дар ҷойҳои осмонӣ қарор мегиранд. Дар дохили маъбад ҷойе ҳаст, ки тахти Худо дар он ҷо қарор дорад, ва инсонҳо, ки ба сурати Худо офарида шудаанд, дар дохили маъбад ҷойгоҳи муайяне доранд, ки барои ҳузури Худо таъйин шудааст.
That place is not in their lower nature, represented by the northern kingdom. It is in the place represented by the southern kingdom, which is where God chose to place His name, which is His character. The place is in Jerusalem, but as the capital of Judah, Jerusalem is the head, but the head of the capital is the king. And Jerusalem was chosen to be the capital, but so too was it chosen as the place where God would place His temple. Then in His temple He placed His throne. The southern kingdom represents the higher nature of man, but it also has a special throne room for the king. Sister White calls that place the “citadel” of the soul. A citadel, by definition, is a fortress.
Он макон дар табиати поёнии онҳо нест, ки онро подшоҳии шимолӣ ифода мекунад. Он дар он маконе аст, ки подшоҳии ҷанубӣ онро ифода мекунад, яъне он ҷоест, ки Худо баргузид, то номи Худро, ки хислати Ӯст, дар он ҷо қарор диҳад. Он макон дар Ерусалим аст, аммо чун пойтахти Яҳудо, Ерусалим сар аст, вале сари пойтахт подшоҳ мебошад. Ва Ерусалим интихоб шуд, то пойтахт бошад, аммо ҳамчунин он ҳамчун маконе интихоб шуд, ки Худо маъбади Худро дар он ҷо қарор диҳад. Пас дар маъбади Худ тахти Худро қарор дод. Подшоҳии ҷанубӣ табиати болои инсониро ифода мекунад, аммо он ҳамчунин барои подшоҳ толори махсуси тахт дорад. Хоҳар Уайт он маконро «қалъаи» ҷон меномад. Қалъа, аз рӯи таъриф, як диж аст.
“The whole heart is to be given to God, else the truth of God will fail to have a sanctifying effect on life and character. But it is a sad fact that many who profess the name of Christ have never given their hearts to him in simplicity. They have never experienced the contrition of an entire surrender to the claims of Christianity, and the consequence is that the transforming power of the truth is not in their lives; the deep, softening influence of the love of Christ is not made manifest in life and character. But what a work of feeding the flock of God might be done if the under-shepherds were crucified with Christ, and were living unto God to co-operate with the Chief Shepherd of the flock! Christ calls upon men to work as he worked. There is need of a deeper, stronger, more constraining testimony on the power of the truth as seen in the practical godliness of those who profess to believe it. The love of the Saviour in the soul will lead to a decided change in the manner in which workers labor for the souls of those who are perishing. When truth occupies the citadel of the soul, Christ is enthroned in the heart, and the human agent can then say, ‘I am crucified with Christ; nevertheless I live; yet not I, but Christ liveth in me; and the life which I now live in the flesh I live by the faith of the Son of God, who loved me, and gave himself for me.’” Review and Herald, October 9, 1894.
«Тамоми дил бояд ба Худо супурда шавад, вагарна ҳақиқати Худо нахоҳад тавонист бар зиндагӣ ва хислат таъсири тақдискунанда расонад. Аммо ин як воқеияти андӯҳбор аст, ки бисёре аз онҳое ки номи Масеҳро ба забон меоранд, ҳаргиз дилҳои худро ба Ӯ бо содагӣ надодаанд. Онҳо ҳаргиз шикастадилии таслими комилро ба талаботи масеҳият таҷриба накардаанд, ва натиҷа ин аст, ки қудрати дигаргунсози ҳақиқат дар зиндагии онҳо нест; таъсири амиқу нармкунандаи муҳаббати Масеҳ дар зиндагӣ ва хислат ошкор намегардад. Аммо чӣ кори бузурге дар ғизо додани рамаи Худо метавонист анҷом ёбад, агар чӯпонони зердаст бо Масеҳ маслуб шуда, ва барои Худо зиндагӣ мекарданд, то бо Сарчӯпони рама ҳамкорӣ намоянд! Масеҳ одамонро мехонад, ки чунон кор кунанд, ки Ӯ кор мекард. Ниёз ба шаҳодати амиқтар, қавитар ва маҷбуркунандатаре дар бораи қудрати ҳақиқат вуҷуд дорад, чунон ки он дар парҳезгории амалии онҳое ки эътироф мекунанд ба он имон доранд, дида мешавад. Муҳаббати Наҷотдиҳанда дар ҷон ба тағйироти қатъӣ дар тарзе хоҳад бурд, ки хизматгорон барои ҷонҳои онҳое ки дар ҳоли ҳалокатанд, меҳнат мекунанд. Вақте ки ҳақиқат қалъаи ҷонро ишғол мекунад, Масеҳ бар дил тахтнишин мегардад, ва он гоҳ омили инсонӣ метавонад бигӯяд: “Бо Масеҳ маслуб шудаам; бо вуҷуди ин зиндаам; аммо на ман, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад; ва зиндагие ки ҳоло дар ҷисм ба сар мебарам, бо имон ба Писари Худо ба сар мебарам, ки маро дӯст дошт ва Худро барои ман таслим кард.”» Review and Herald, October 9, 1894.
The “citadel of the soul” is where “Christ is enthroned.” The enthronement of Christ is accomplished when the flesh is crucified, and the flesh by Paul’s definition is the lower nature, and it is the northern kingdom. This is why the northern kingdom’s prophecy only reached to 1798. The lower nature cannot be combined with Divinity, it must be changed in the twinkling of an eye at the second coming. The southern kingdom, which contained the “head” which was Jerusalem, and the “head” which was the sanctuary reached to 1844, for it represented the higher nature that could choose to crucify the flesh and by faith enter into the citadel of the Most Holy Place, and be seated upon the throne with Christ. The place where that joining, and that enthronement takes place is in the citadel of the human temple. Verse ten of chapter eleven defines the head as the fortress, but that truth is only established with the witness of Isaiah, which demands that the truth concerning the fortress (citadel), be understood in its external and internal applications.
«Арки ҷон» он ҷост, ки «Масеҳ бар тахт нишастааст». Бар тахт нишастани Масеҳ замоне анҷом меёбад, ки ҷисм маслуб гардад; ва ҷисм, мувофиқи таърифи Павлус, табиати поёнӣ аст, ва он подшоҳии шимолӣ мебошад. Аз ҳамин сабаб пешгӯии подшоҳии шимолӣ танҳо то соли 1798 мерасад. Табиати поёнӣ наметавонад бо Илоҳият якҷо гардад; он бояд дар як лаҳза, дар мижа задане, ҳангоми омадани дуюм дигаргун карда шавад. Подшоҳии ҷанубӣ, ки «сар»-ро дар бар мегирифт, ки Ерусалим буд, ва «сар»-ро, ки мақдасгоҳ буд, то соли 1844 мерасад, зеро он табиати болотарро муаррифӣ мекард, ки метавонист ҷисмро маслуб созад ва ба воситаи имон ба арки Қудси муқаддас дохил шавад ва бо Масеҳ бар тахт бинишинад. Маконе, ки дар он ин пайвастан ва ин бар тахт нишастан сурат мегирад, дар арки маъбади инсонӣ аст. Ояти даҳуми боби ёздаҳум сарро ҳамчун қалъа муайян мекунад, вале ин ҳақиқат танҳо бо шаҳодати Ишаъё барқарор мегардад, ки талаб мекунад ҳақиқат дар бораи қалъа (арк) дар татбиқҳои берунӣ ва дохилии он фаҳмида шавад.
“The word of God is to be our spiritual food. ‘I am the bread of life,’ Christ said; ‘he that cometh to me shall never hunger; and he that believeth on me shall never thirst.’ The world is perishing for want of pure, unadulterated truth. Christ is the truth. His words are truth, and they have a deeper significance than appears on the surface, and a value beyond their unpretending appearance. Minds that are quickened by the Holy Spirit will discern the value of these words. When our eyes are anointed with the holy eye-salve, we shall be able to detect the precious gems of truth, even though they may be buried beneath the surface.
Каломи Худо бояд ғизои рӯҳонии мо бошад. «Ман нони ҳаёт ҳастам», — гуфт Масеҳ; «ҳар кӣ назди Ман ояд, ҳаргиз гурусна нахоҳад монд; ва ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ҳаргиз ташна нахоҳад шуд». Ҷаҳон аз норасоии ҳақиқати пок, беомехта, рӯ ба ҳалокат дорад. Масеҳ ҳақиқат аст. Каломи Ӯ ҳақиқат аст, ва онҳо аҳамияти амиқтаре доранд аз он чи бар рӯйи зоҳир намудор аст, ва арзише болотар аз намуди содаи берунии худ. Зеҳнҳое, ки бо Рӯҳулқудс зинда гардонида шудаанд, арзиши ин суханонро дарк хоҳанд кард. Ҳангоме ки чашмони мо бо сурмаи муқаддаси чашм тадҳин карда шаванд, мо қодир хоҳем буд, ки гавҳарҳои гаронбаҳои ҳақиқатро дарёбем, ҳарчанд онҳо шояд дар зери сатҳ пинҳон бошанд.
“Truth is delicate, refined, elevated. When it molds the character, the soul grows under its divine influence. Every day the truth is to be received into the heart. Thus we eat Christ’s words, which he declares are spirit and life. The acceptance of truth will make every receiver a child of God, an heir of heaven. Truth that is cherished in the heart is not a cold, dead letter, but a living power.
«Ҳақиқат нозук, покиза ва олист. Вақте ки он хислатро шакл медиҳад, ҷон зери таъсири илоҳии он рушд мекунад. Ҳар рӯз ҳақиқат бояд ба дил пазируфта шавад. Ҳамин тавр мо суханони Масеҳро мехӯрем, ки Ӯ эълон мекунад, рӯҳ ва ҳаёт мебошанд. Қабули ҳақиқат ҳар қабулкунандаро фарзанди Худо, вориси осмон хоҳад гардонд. Ҳақиқате ки дар дил гиромӣ дошта мешавад, ҳарфи сард ва мурда нест, балки қуввати зинда аст.»
“Truth is sacred, divine. It is stronger and more powerful than anything else in the formation of a character after the likeness of Christ. In it there is fulness of joy. When it is cherished in the heart, the love of Christ is preferred to the love of any human being. This is Christianity. This is the love of God in the soul. Thus pure, unadulterated truth occupies the citadel of the being. The words are fulfilled, ‘A new heart also will I give you, and a new spirit will I put within you.’ There is a nobleness in the life of the one who lives and works under the vivifying influence of the truth.” Review and Herald, February 14, 1899.
«Ҳақиқат муқаддас ва илоҳист. Он дар шакл додани хислате ба монанди Масеҳ аз ҳар чизи дигар қавитар ва пуриқтидортар аст. Дар он пуррагии шодӣ мавҷуд аст. Вақте ки он дар дил гиромӣ дошта мешавад, муҳаббати Масеҳ аз муҳаббати ҳар гуна инсон авлотар дониста мешавад. Ин аст масеҳият. Ин аст муҳаббати Худо дар ҷон. Ҳамин тавр ҳақиқати поку беолоиш қалъаи ҳастиро ишғол мекунад. Ин суханон ба иҷро мерасанд: “Ва дили нав ба шумо хоҳам дод, ва рӯҳи наве дар андаруни шумо хоҳам гузошт.” Дар зиндагии касе, ки зери таъсири ҷонбахши ҳақиқат зиндагӣ ва меҳнат мекунад, як навъ асолат ва наҷобат вуҷуд дорад». Review and Herald, February 14, 1899.
That vision of prophetic history in Daniel chapter eleven, begins when verse two, and the sixth and richest president, align with the head, which is Russia in verses eleven through fifteen. In that history the sixth president, will become the eighth that is of the seven, and he will reign when church and state in the United States come together, and consummate their unholy fornication in verse sixteen, at the soon coming Sunday law.
Он рӯъёи таърихи нубувватӣ дар боби ёздаҳуми китоби Дониёл аз ояти дуюм оғоз меёбад, вақте ки президенти шашум ва сарватмандтарин бо сар, ки дар оятҳои ёздаҳ то понздаҳ Русия мебошад, мутобиқ мегардад. Дар он таърих президенти шашум ба ҳаштуми аз миёни он ҳафт табдил хоҳад ёфт, ва ӯ ҳангоме ҳукмронӣ хоҳад кард, ки калисо ва давлат дар Иёлоти Муттаҳида ба ҳам оянд ва зинокории нопоки худро дар ояти шонздаҳ, дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда, ба анҷом расонанд.
The ensign that is then to be lifted up will be disappointed and die for a period of three and a half days, which in Daniel ten, is twenty-one days. At the conclusion of the twenty-one days of mourning for Daniel, which is the conclusion of the three and a half days of death in the street for the two witnesses, who are those in Ezekiel’s valley, who are dead dry bones—there is a prophetic message that brings the dead back to life. That process in Daniel chapter ten, is represented by three steps.
Нишоне, ки он гоҳ бояд барафрохта шавад, ноумед хоҳад гашт ва барои муддати сеюним рӯз хоҳад мурд, ки дар Дониёл 10 бисту як рӯз аст. Дар анҷоми бисту як рӯзи мотам барои Дониёл, ки анҷоми сеюним рӯзи марг дар кӯча барои ду шоҳид аст, ки онҳо ҳамон касонеанд, ки дар водии Ҳизқиёл ҳастанд, ки устухонҳои хушки мурдаанд, — паёми нубувватӣ вуҷуд дорад, ки мурдагонро дубора ба ҳаёт меорад. Ин раванд дар боби даҳуми Дониёл бо се қадам ифода ёфтааст.
And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:4–14.
Ва дар рӯзи бисту чоруми моҳи аввал, ҳангоме ки ман дар канори дарёи бузург, ки Ҳиддиқал аст, будам, чашмони худро боло бардошта, нигаристам, ва инак, мардееро дидам, ки либоси катонӣ дар бар дошт, ва камараш бо тиллои ноби Ӯфоз баста шуда буд. Бадани ӯ низ мисли забарҷад буд, ва рӯяш чун намуди барқ, ва чашмонаш мисли чароғҳои оташ, ва бозувонаш ва пойҳояш ба ранги мисини сайқалёфта, ва овози суханонаш мисли овози анбӯҳи мардум буд. Ва танҳо ман, Дониёл, ин рӯъёро дидам; зеро мардоне ки бо ман буданд, рӯъёро надиданд; лекин ларзиши азиме бар онҳо афтод, ба тавре ки гурехта, худро пинҳон карданд. Пас ман танҳо мондам, ва ин рӯъёи азимро дидам, ва дар ман ҳеҷ қуввате намонд; зеро ҳусни ман дар ман ба фано табдил ёфт, ва қуввате нигоҳ дошта натавонистам. Аммо овози суханони ӯро шунидам; ва ҳангоме ки овози суханони ӯро шунидам, рӯ ба замин афтода, дар хоби амиқ фурӯ рафтам, ва рӯям сӯи замин буд. Ва инак, дасте маро ламс кард, ки маро бар зонуҳоям ва бар кафи дастҳоям бардошт. Ва ӯ ба ман гуфт: «Эй Дониёл, эй марди бисёр маҳбуб, суханонеро ки ба ту мегӯям, бифаҳм, ва рост биист; зеро ҳоло ман назди ту фиристода шудаам». Ва ҳангоме ки ин суханро ба ман гуфт, ларзон бархостам. Он гоҳ ӯ ба ман гуфт: «Натарс, эй Дониёл; зеро аз рӯзи аввале ки дили худро ба фаҳмидан ва ба фурӯтан сохтани худ пеши Худои худ мондӣ, суханони ту шунида шуданд, ва ман барои суханони ту омадаам. Аммо раиси мамлакати Форс бисту як рӯз ба ман муқовимат кард; вале инак, Микоил, яке аз раисони аввалин, омад, то ба ман мадад кунад; ва ман он ҷо назди подшоҳони Форс мондам. Ва акнун омадаам, то ба ту бифаҳмонам, ки дар айёми охир бар қавми ту чӣ воқеъ хоҳад шуд; зеро ин рӯъё ҳанӯз барои рӯзҳои бисёр аст». Дониёл 10:4–14.
Daniel is at the end of the twenty-one days of mourning when he sees the vision of Christ and he hears the words of Christ. The vision of the visual and spoken Word of God, produces a separation of two classes, and Daniel was dead in the street, for he was “in a deep sleep.”
Дониёл дар анҷоми бисту як рӯзи мотам буд, ҳангоме ки рӯъёи Масеҳро дид ва суханони Масеҳро шунид. Рӯъёи Каломи Худо, ки ҳам дидашаванда ва ҳам гуфташуда аст, ҷудоии ду табақаро ба вуҷуд меоварад, ва Дониёл дар кӯча мисли мурда буд, зеро ӯ «дар хоби амиқ» буд.
These things said he: and after that he saith unto them, Our friend Lazarus sleepeth; but I go, that I may awake him out of sleep. Then said his disciples, Lord, if he sleep, he shall do well. Howbeit Jesus spake of his death: but they thought that he had spoken of taking of rest in sleep. Then said Jesus unto them plainly, Lazarus is dead. John 11:11–14.
Ин суханонро гуфт; ва баъд аз он ба онҳо мегӯяд: «Дӯсти мо Лаъзор хуфтааст; аммо Ман меравам, то ӯро аз хоб бедор кунам». Он гоҳ шогирдонаш гуфтанд: «Худовандо, агар ӯ хуфта бошад, сиҳат хоҳад шуд». Лекин Исо дар бораи марги ӯ гуфта буд; аммо онҳо гумон карданд, ки Ӯ дар бораи ором гирифтан дар хоб сухан мегӯяд. Пас Исо ошкоро ба онҳо гуфт: «Лаъзор мурдааст». Юҳанно 11:11–14.
Then Daniel was touched by Gabriel for the first time, who informs him of the political struggle that has been happening while Daniel was dead (asleep), and that he was now going to provide the interpretation of the vision that had just transformed Daniel into Christ’s image. He is then going to be touched a second time, by Christ Himself.
Сипас Дониёл бори аввал аз ҷониби Ҷабраил ламс карда шуд, ки ӯро аз муборизаи сиёсие, ки дар ҳоле ки Дониёл мурда (хобида) буд, рӯй дода буд, огоҳ месозад, ва ин ки акнун ӯ тафсири рӯъёеро хоҳад дод, ки тоза Дониёлро ба сурати Масеҳ табдил дода буд. Пас аз он ӯ бори дуюм — аз ҷониби худи Масеҳ — ламс карда хоҳад шуд.
And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.
Ва ҳангоме ки ӯ ин суханонро ба ман гуфт, ман рӯи худро сӯи замин гардонида, гунг шудам. Ва инак, касе монанди шабоҳати писарони одам лабҳои маро ламс кард; он гоҳ даҳони худро кушода, сухан гуфтам ва ба он ки дар пеши ман меистод, гуфтам: «Эй хоҷаи ман, аз ин рӯъё дардҳои ман бар ман баргаштаанд, ва қуввате дар ман намондааст. Зеро чӣ гуна бандаи ин хоҷаи ман метавонад бо ин хоҷаи ман сухан гӯяд? Зеро, инак, дарҳол дар ман ҳеҷ қуввате намонд, ва дар ман дигар нафасе ҳам боқӣ намондааст». Дониёл 10:15–17.
This is parallel to the first prophecy of Ezekiel in chapter thirty-seven, for in the two prophecies that Ezekiel is told to present to the dead bones in the valley, the first forms the bodies, but they do not then have breath, nor do they have the strength of a mighty army. It is the second prophecy of Ezekiel that the bodies receive the breath from the four winds and stand up as a mighty army, and at Daniel’s second touch, “there remained no strength in me, neither is there breath left in me.” Then Daniel is again touched the third time overall, and the second time by Gabriel.
Ин ба пешгӯии аввали Ҳизқиёл дар боби сию ҳафтум мувозӣ аст, зеро дар он ду пешгӯие ки ба Ҳизқиёл амр шудааст ба устухонҳои мурда дар водӣ ироа кунад, пешгӯии аввал ҷисмҳоро ба вуҷуд меоварад, аммо онҳо ҳанӯз нафас надоранд ва қуввати лашкари азим низ надоранд. Маҳз дар пешгӯии дуюми Ҳизқиёл аст, ки ҷисмҳо нафасро аз чор бод қабул карда, чун лашкари азим барпо меистанд; ва дар ламси дуюми Дониёл, «дар ман ҳеҷ қуввате намонд, ва дар ман ҳеҷ нафасе низ боқӣ намонд». Сипас Дониёл боз бори сеюм, дар маҷмӯъ, ва бори дуюм аз ҷониби Ҷабраил ламс карда мешавад.
Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Daniel 10:18, 19.
Ва боз касе, ки намуди одамӣ дошт, омада, ба ман даст расонд ва маро қувват бахшид, ва гуфт: «Эй марди бисёр маҳбуб, натарс; осоиш бар ту бод; қавӣ бош, оре, қавӣ бош». Ва ҳангоме ки ӯ ба ман сухан гуфт, ман қувват ёфтам ва гуфтам: «Бигзор оғоям сухан гӯяд, зеро ту маро қувват бахшидаӣ». Дониёл 10:18, 19.
The third touch of Daniel, is Ezekiel’s second prophecy, which brings the bodies to their feet as a mighty army. His prophecy is addressed to a people that recognize that they are dead, for they were in mourning, as was Daniel.
Дастрасии сеюми Дониёл, пешгӯии дуюми Ҳизқиёл аст, ки ҷасадҳоро бар поҳояшон ҳамчун лашкари азим бармеангезад. Пешгӯии ӯ ба қавме равона шудааст, ки эътироф менамоянд, ки мурдаанд, зеро онҳо, мисли Дониёл, дар мотам буданд.
Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Ezekiel 37:9–11.
Пас Ӯ ба ман гуфт: «Ба бод нубувват кун, нубувват кун, эй писари одам, ва ба бод бигӯ: “Худованд Худо чунин мегӯяд: Аз чор бод биё, эй нафас, ва бар ин кушташудагон биваз, то зинда гарданд.”» Пас ман чунон ки Ӯ ба ман фармуда буд, нубувват кардам, ва нафас ба онҳо даромад, ва онҳо зинда шуданд, ва бар пойҳои худ истоданд, лашкари бисёр азим. Пас Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, ин устухонҳо тамоми хонадони Исроил мебошанд; инак, онҳо мегӯянд: “Устухонҳои мо хушк шудаанд, ва умеди мо барбод рафтааст; мо аз қисми худ бурида шудаем.”» Ҳизқиёл 37:9–11.
The Lord commands Ezekiel to prophesy, and he tells them the testimony of the house of Israel is that they are dead, without hope and cut off. They are mourning, as was Daniel, because they are disappointed by the failed prediction of July 18, 2020, and in that condition, Ezekiel is told to prophesy.
Худованд ба Ҳизқиёл амр мекунад, ки нубувват кунад, ва ӯ ба онҳо мегӯяд, ки шаҳодати хонаи Исроил ин аст, ки онҳо мурдаанд, бе умед ва буридашуда. Онҳо дар мотаманд, чунон ки Дониёл буд, зеро аз пешгӯии нокомёфтаи 18 июли соли 2020 дилсард шудаанд, ва дар ҳамон ҳолат, ба Ҳизқиёл гуфта мешавад, ки нубувват кунад.
Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:12–14.
Пас нубувват намо ва ба онҳо бигӯ: Ҳамин тавр Худованд Худо мегӯяд: Инак, эй қавми Ман, Ман қабрҳои шуморо хоҳам кушод, ва шуморо аз қабрҳоятон берун хоҳам овард, ва шуморо ба замини Исроил хоҳам даровард. Ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам, ҳангоме ки қабрҳои шуморо хоҳам кушод, эй қавми Ман, ва шуморо аз қабрҳоятон берун хоҳам овард; ва Рӯҳи Худро дар шумо хоҳам гузошт, ва шумо зинда хоҳед шуд, ва Ман шуморо дар замини худатон ҷой хоҳам дод; он гоҳ хоҳед донист, ки Ман, Худованд, инро гуфтаам ва ба амал овардаам, мегӯяд Худованд. Ҳизқиёл 37:12–14.
The Lord, who is Michael the archangel opens their graves and the two witnesses of Revelation eleven, who are then resurrected and given the Holy Spirit and stand up, just as the Holy Spirit was given to those who stand up when they are brought out of their graves in Ezekiel’s second prophecy.
Худованд, ки Михаил, фариштаи муқарраб аст, қабрҳои онҳоро мекушояд; ва он ду шоҳиди Ваҳй боби ёздаҳ, ки баъд аз он эҳё мегарданд ва Рӯҳулқудсро меёбанду бармехезанд, ҳамон гунаанд, ки дар пешгӯии дуюми Ҳизқиёл низ Рӯҳулқудс ба онҳое дода шуд, ки ҳангоми аз қабрҳои худ берун оварда шудан бархостанд.
And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:11.
Ва баъд аз се рӯзу ним Рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо ба онҳо даромад, ва онҳо бар пойҳои худ истоданд; ва тарси бузурге бар онҳое афтод, ки онҳоро диданд. Ваҳй 11:11.
Those two witnesses are represented as Moses and Elijah, and Moses was also resurrected by the voice of the archangel.
Он ду шоҳид чун Мусо ва Илёс муаррифӣ шудаанд, ва Мусо низ бо овози фариштаи муқарраб эҳё карда шуд.
Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 1:9.
Аммо Микоили фариштаи муқаддас, ҳангоме ки бо иблис дар бораи ҷасади Мӯсо баҳс мекард, ҷуръат накард, ки бар зидди ӯ айбдории таҳқиромез оварад, балки гуфт: «Худованд туро мазаммат намояд». Яҳудо 1:9.
Michael, the Prince and the Archangel, is the One who came and helped Gabriel in Daniel chapter ten, and it is His voice that calls men and women to life.
Микоил, он Шоҳзода ва ҳам Фариштаи Аъзам аст, Ҳамонест, ки дар боби даҳуми китоби Дониёл омада, ба Ҷабраил ёрӣ расонд; ва овози Ӯст, ки мардону занонро ба ҳаёт даъват мекунад.
For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.
Зеро ки Худи Худованд бо нидое, бо овози фариштаи аъзам, ва бо карнаи Худо аз осмон нозил хоҳад шуд; ва мурдагон дар Масеҳ аввал бархоҳанд хест. 1 Таслӯникиён 4:16.
Daniel’s three touches represent the transition of the Laodicean movement of the third angel, unto the Philadelphian movement of the third angel, and in Daniel ten, the vision that accomplishes the transition from the image of Laodicea, unto the image of Philadelphia, is represented by the prophetic history represented in chapter eleven. That vision is represented by Ezekiel as the vision of Islam of the third woe. In 2014, Russia initiated the second proxy war. In 2015, the richest president began his efforts to become the sixth president.
Се ламси Дониёл гузариши ҳаракати Лоудикиягии фариштаи сеюмро ба ҳаракати Филаделфиягии фариштаи сеюм ифода мекунанд, ва дар Дониёл даҳ, рӯъёе, ки гузаришро аз сурати Лоудикия ба сурати Филаделфия ба анҷом мерасонад, ба воситаи таърихи нубувватие, ки дар боби ёздаҳ ифода шудааст, муаррифӣ мегардад. Он рӯъё аз ҷониби Ҳизқиёл ҳамчун рӯъёи Ислом аз войи сеюм муаррифӣ шудааст. Дар соли 2014, Русия ҷанги дуюми ниёбатиро оғоз кард. Дар соли 2015, сарватмандтарин президент талошҳои худро барои президентӣ шашум шудан оғоз намуд.
In 2020, that president, representing the Republican horn was slain by the “woke” atheist beast from the bottomless pit, and in the same year the Laodicean Protestant horn was also slain. In 2023, both horns came back to life, both beginning their transition into the eighth that is of the seven. One transitioning into the political image of the beast as Church and State are brought together in the United States, and the other horn transitioning from the image of Laodicea to the image of Christ. Both will be lifted up at the soon coming Sunday law. One will become “Alexander the Great”, the premier king of the ten kings who give their seventh kingdom to the whore of Rome, and the other lifted up as an ensign.
Дар соли 2020, он президент, ки намояндаи шохи ҷумҳурихоҳ буд, аз ҷониби ҳайвони бедини «бедоргаро» аз вартаи беинтиҳо кушта шуд, ва дар ҳамон сол шохи протестантии Лоадиқея низ кушта шуд. Дар соли 2023, ҳар ду шох дубора зинда шуданд ва ҳар ду гузариши худро ба сӯи ҳаштуми, ки аз миёни он ҳафт аст, оғоз карданд. Яке ба сӯи сурати сиёсии ҳайвон мегузарад, зеро Калисо ва Давлат дар Иёлоти Муттаҳида ба ҳам оварда мешаванд, ва шохи дигар аз сурати Лоадиқея ба сурати Масеҳ мегузарад. Ҳар ду дар қонуни якшанбеи наздикулвуқӯъ боло бардошта хоҳанд шуд. Яке «Искандари Мақдунӣ» хоҳад шуд, подшоҳи аълои он даҳ подшоҳе, ки подшоҳии ҳафтуми худро ба фоҳишаи Рум медиҳанд, ва дигаре ҳамчун байрақ боло бардошта хоҳад шуд.
The vision that produces both of these transitions is the history that unfolds between September 11, 2001 and the Sunday law. Verse eleven, of Daniel chapter eleven, is specifically identified within the context that if you will not believe, you will not be established.
Рӯъёе, ки ҳар дуи ин гузаришҳоро ба вуҷуд меоварад, ҳамон таърихест, ки миёни 11 сентябри соли 2001 ва қонуни якшанбе ошкор мегардад. Ояти ёздаҳуми боби ёздаҳуми Дониёл махсусан дар он замина муайян карда шудааст, ки агар имон наоваред, пойдор нахоҳед шуд.
We will continue this study in the next article.
Мо ин таҳқиқро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“Bible rules are to be the guide of the daily life. The cross of Christ is to be the theme, revealing the lessons we must learn and practice. Christ must be brought into all the studies, that students may drink in the knowledge of God and may represent Him in character. His excellence is to be our study in time as well as in eternity. The word of God, spoken by Christ in the Old and New Testaments, is the bread from heaven; but much that is called science is as dishes of human invention, adulterated food; it is not the true manna.
«Қоидаҳои Китоби Муқаддас бояд роҳнамои зиндагии ҳаррӯза бошанд. Салиби Масеҳ бояд мавзӯъе бошад, ки дарсҳоеро, ки мо бояд биомӯзем ва ба амал оварем, ошкор месозад. Масеҳ бояд ба ҳамаи таҳсилот ворид карда шавад, то ки донишҷӯён дониши Худоро дар худ фаро гиранд ва Ӯро дар хислат намояндагӣ намоянд. Камоли Ӯ бояд мавзӯи омӯзиши мо бошад ҳам дар замон ва ҳам дар абадият. Каломи Худо, ки аз ҷониби Масеҳ дар Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид гуфта шудааст, нони осмонӣ аст; аммо бисёре аз он чи илм номида мешавад, монанди таомҳои ихтирои инсонӣ, ғизои омехташуда ва олуда аст; он маннаи ҳақиқӣ нест.»
“In God’s word is found wisdom unquestionable, inexhaustible—wisdom that originated, not in the finite, but in the infinite mind. But much of that which God has revealed in His word is dark to men, because the jewels of truth are buried beneath the rubbish of human wisdom and tradition. To many the treasures of the word remain hidden, because they have not been searched for with earnest perseverance until the golden precepts were understood. The word must be searched in order to purify and prepare those who receive it to become members of the royal family, children of the heavenly King.
«Дар Каломи Худо ҳикмате ёфт мешавад, ки мавриди шакку шубҳа нест, беҳадду канор — ҳикмате, ки на аз зеҳни маҳдуд, балки аз зеҳни бепоён сарчашма гирифтааст. Аммо бисёре аз он чи Худо дар Каломи Худ ошкор намудааст, барои одамон торик мемонад, зеро ҷавоҳироти ҳақиқат зери хошоку хас ва партовҳои ҳикмат ва анъанаҳои башарӣ дафн шудаанд. Барои бисёре ганҷинаҳои Калом пинҳон мемонанд, зеро онҳоро бо суботи ҷиддӣ ва матонати самимӣ ҷустуҷӯ накардаанд, то он даме ки дастурҳои заррин фаҳмида шаванд. Калом бояд тадқиқ карда шавад, то онҳоеро, ки онро қабул мекунанд, пок сохта, омода гардонад, ки узви хонадони шоҳона, фарзандони Подшоҳи осмонӣ шаванд.»
“The study of God’s word should take the place of the study of those books that have led minds into mysticism and away from the truth. Its living principles, woven into our lives, will be our safeguard in trials and temptations; its divine instruction is the only way to success. As the test comes to every soul, there will be apostasies. Some will prove to be traitors, heady, high-minded, and self-sufficient, and will turn away from the truth, making shipwreck of faith. Why? Because they did not live ‘by every word that proceedeth out of the mouth of God.’ They did not dig deep and make their foundation sure.
«Омӯзиши каломи Худо бояд ҷойи омӯзиши он китобҳоеро бигирад, ки ақлҳоро ба ирфонгароӣ кашида, аз ҳақиқат дур бурдаанд. Усулҳои зиндаи он, ки ба ҳаёти мо бофта мешаванд, дар озмоишҳо ва васвасаҳо ҳифзи мо хоҳанд буд; таълими илоҳии он ягона роҳи муваффақият аст. Чун имтиҳон ба ҳар ҷон фаро расад, иртидодҳо рӯй хоҳанд дод. Баъзеҳо хоинон, беандеша, мағрур ва худкифо будани худро ошкор хоҳанд кард ва аз ҳақиқат рӯй гардонда, имони худро барбод хоҳанд дод. Чаро? Зеро онҳо ба «ҳар каломе ки аз даҳони Худо мебарояд» зиндагӣ накарданд. Онҳо чуқур накофтанд ва таҳкурсии худро устувор насохтанд.»
“When the words of the Lord through His chosen messengers are brought to them, they murmur and think the way is made too strait. In the sixth chapter of John we read of some who were thought to be disciples of Christ, but who, when the plain truth was presented to them, were displeased and walked no more with Him. In like manner these superficial students also will turn away from Christ.” Testimonies, volume 6, 132.
«Ҳангоме ки суханони Худованд ба воситаи фиристодагони баргузидаи Ӯ ба онҳо оварда мешаванд, онҳо шикоят мекунанд ва чунин мепиндоранд, ки роҳ аз ҳад танг гардонида шудааст. Дар боби шашуми Инҷили Юҳанно мо дар бораи баъзе касоне мехонем, ки онҳоро шогирдони Масеҳ мепиндоштанд, вале вақте ки ҳақиқати ошкору равшан ба онҳо пешниҳод гардид, норозӣ шуданд ва дигар бо Ӯ роҳ напаймуданд. Ба ҳамин монанд, ин донишҷӯёни сатҳӣ низ аз Масеҳ рӯй хоҳанд гардонд». Testimonies, volume 6, 132.