At Panium, which was Caesarea Philippi, which is verses thirteen through fifteen in chapter eleven of the book of Daniel, which is the history where the Republican and Protestant horns fulfill the enigma of being the eighth that is of the seven, which is the history where the Seal of God is permanently impressed upon the one hundred and forty-four thousand, and the history of the arrival of the message of the Midnight Cry, Christ gave a promise to His last-day people.

Дар Паниум, ки Қайсарияи Филиппӣ буд, яъне оятҳои сездаҳ то понздаҳи боби ёздаҳи китоби Дониёл, ки он таърихест, ки дар он шохҳои ҷумҳуриявӣ ва протестантӣ муаммои «ҳаштуме, ки аз ҷумлаи ҳафт аст»-ро ба иҷро мерасонанд, ки он таърихест, ки дар он Мӯҳри Худо ба таври доимӣ бар яксаду чилу чаҳор ҳазор нақш мегардад, ва таърихи расидани паёми Нидои Нимашаб аст, Масеҳ ба қавми охирзамонии Худ ваъдае дод.

And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:18, 19.

Ва Ман низ ба ту мегӯям, ки ту Петрус ҳастӣ, ва бар ин сахра Ман калисои Худро бино хоҳам кард; ва дарвозаҳои дӯзах бар он ғолиб нахоҳанд омад. Ва калидҳои Малакути Осмонро ба ту хоҳам дод; ва ҳар он чи бар замин бибандӣ, дар осмон баста хоҳад шуд; ва ҳар он чи бар замин бикшоӣ, дар осмон кушода хоҳад шуд. Матто 16:18, 19.

The period of the sealing which began on September 11, 2001, when the mighty buildings of New York City were brought down, which ends at the soon coming Sunday law, was designed by the Alpha and Omega. The very last part of the period repeats the very first part of the period. On September 11, 2001 the Lord led His people back to the old paths, where among other truths they discovered the “seven times,” just as it was found in the days of king Josiah. The latter rain then began to sprinkle, and a testing process that produced a separation of two classes of worshippers began.

Давраи муҳргузорӣ, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, вақте ки биноҳои азими шаҳри Ню-Йорк фурӯ рехта шуданд, ва бо қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда ба анҷом мерасад, аз ҷониби Алфа ва Омега тарҳрезӣ шуда буд. Қисми ниҳоят охирини ин давра худи қисми нахустини онро такрор мекунад. Дар 11 сентябри соли 2001 Худованд қавми Худро ба сӯйи роҳҳои қадим бозгардонд, ки дар он ҷо, дар миёни дигар ҳақиқатҳо, онҳо «ҳафт замон»-ро кашф карданд, ҳамон гуна ки он дар айёми подшоҳ Юшиё ёфта шуда буд. Сипас борони охирин ба пошидан оғоз кард, ва раванди озмоише, ки боиси ҷудо шудани ду табақаи ибодаткунандагон гардид, оғоз ёфт.

In fulfillment of Habakkuk chapter two the two sacred charts were discovered and became an emblem of that historical period. Just as significantly the “debate” of Habakkuk chapter two began, between the methodology of line upon line, which is the latter rain methodology, in opposition to the methodology of apostate Protestantism that had been progressively adopted by Adventism beginning in the rebellion of 1863.

Дар иҷрои боби дуюми Ҳабаққуқ, ду ҷадвали муқаддас кашф гардиданд ва ба рамзи он давраи таърихӣ табдил ёфтанд. Ҳамон қадар муҳим, «баҳс»-и боби дуюми Ҳабаққуқ оғоз ёфт, миёни методологияи «сатр бар сатр», ки ҳамон методологияи борони охир аст, дар муқобили методологияи протестантизми муртад, ки адвентизм аз замони исёни соли 1863 тадриҷан онро қабул карда буд.

Jesus promised that He would give His last-day people “the keys of the kingdom,” and in so doing, He is referring to the correct biblical methodology, that contains the necessary prophetic keys to recognize, establish and proclaim the message of the Midnight Cry and Loud Cry.

Исо ваъда дод, ки ба қавми охирзамонии Худ «калидҳои Малакут»-ро хоҳад дод, ва бо ин сухан Ӯ ба усули дурусти Китоби Муқаддас ишора мекунад, ки он калидҳои зарурии нубувватиро дар бар мегирад, то паёми Нидои Нимаи Шаб ва Нидои Баланд шинохта, барқарор ва эълон карда шавад.

“Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

«Касоне ки бо Худо муошират мекунанд, дар нури Офтоби Адолат роҳ мераванд. Онҳо Наҷотдиҳандаи худро бо фосид сохтани роҳи худ пеши Худо беҳурмат намекунанд. Нури осмонӣ бар онҳо медурахшад. Чун онҳо ба анҷоми таърихи ин замин наздик мешаванд, дониши онҳо дар бораи Масеҳ ва дар бораи нубувватҳое, ки ба Ӯ тааллуқ доранд, бисёр меафзояд. Дар назари Худо онҳо арзиши бепоён доранд; зеро онҳо бо Писари Ӯ дар ягонагӣ ҳастанд. Барои онҳо каломи Худо бо зебоӣ ва дилрабоии беназир фаро гирифта шудааст. Онҳо аҳамияти онро мебинанд. Ҳақиқат бар онҳо кушода мегардад. Таълимоти таҷассум бо дурахши мулоим ороста мешавад. Онҳо мебинанд, ки Навиштаҳо калидест, ки ҳамаи асрорҳоро мекушояд ва ҳамаи душвориҳоро ҳал мекунад. Онҳое ки намехостанд нурро бипазиранд ва дар нур роҳ раванд, наметавонанд сирри худотарсиро дарк намоянд, аммо онҳое ки дар бардоштани салиб ва пайравӣ кардани Исо таъхир накардаанд, нурро дар нури Худо хоҳанд дид». The Southern Watchman, April 4, 1905.

Those represented by Peter, who are the one hundred and forty-four thousand, are those who accept the Laodicean message that arrived on September 11, 2001, which is now being repeated since July, 2023. The Laodicean message that arrived in 1856, was the increased knowledge of the “seven times,” and when Christ brings the dead bones together, and thereafter brings them to life they transition from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. That transition is brought about by Christ’s Word, for they are sanctified by His Word, and His Word is “truth,” and His Word is the “key” that unlocks His Word.

Онҳое ки бо Петрус муаррифӣ шудаанд, ва ҳамон як саду чилу чор ҳазор ҳастанд, касоне мебошанд, ки паёми Лоудикияро, ки 11 сентябри соли 2001 расид ва акнун аз моҳи июли 2023 боз такрор мешавад, қабул мекунанд. Паёми Лоудикия, ки дар соли 1856 расид, афзоиши дониш дар бораи «ҳафт замон» буд; ва ҳангоме ки Масеҳ устухонҳои мурдагонро ба ҳам меоварад, ва баъд аз он онҳоро зинда мегардонад, онҳо аз ҷунбиши Лоудикиягии фариштаи сеюм ба ҷунбиши Филоделфиягии як саду чилу чор ҳазор мегузаранд. Ин гузариш ба воситаи Каломи Масеҳ ба амал меояд, зеро онҳо бо Каломи Ӯ муқаддас гардонда мешаванд, ва Каломи Ӯ «ростӣ» аст, ва Каломи Ӯ «калид»ест, ки Каломи Ӯро мекушояд.

And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7–8.

Ва ба фариштаи калисои Филаделфия бинавис: Инҳоро Ӯ мегӯяд, ки муқаддас аст, ки ростин аст, ки калиди Довудро дорад, ки мекушояд, ва ҳеҷ кас намебандад; ва мебандад, ва ҳеҷ кас намекушояд; Аъмоли туро медонам: инак, пеши ту дари кушодае ниҳодаам, ва ҳеҷ кас наметавонад онро бибандад; зеро ту андаке қувват дорӣ, ва каломи Маро нигоҳ доштаӣ, ва номи Маро инкор накардаӣ. Ваҳй 3:7–8.

The methodology of “line upon line” is the key which Christ promised to His last-day people in the battle at the “gates”. A “gate” is a church.

Усули «хат бар хат» ҳамон калидест, ки Масеҳ ба қавми охирзамонии Худ дар ҷанг назди «дарвозаҳо» ваъда дода буд. «Дарвоза» калисо аст.

And Jacob awaked out of his sleep, and he said, Surely the Lord is in this place; and I knew it not. And he was afraid, and said, How dreadful is this place! this is none other but the house of God, and this is the gate of heaven. Genesis 28:16, 17.

Ва Яъқуб аз хоби худ бедор шуда, гуфт: «Ба яқин, Худованд дар ин макон аст, ва ман намедонистам». Ва тарсид ва гуфт: «Ин макон чӣ қадар ҳайбатнок аст! Ин ҷое ҷуз хонаи Худо нест, ва ин аст дарвозаи осмон». Ҳастӣ 28:16, 17.

The battle at the gates represents the religious battles that occur between truth and error, and the error of the religion of Greece, is the gate of hell, and the religion of apostate Laodicean Adventism is also a gate. The Laodicean Adventist gate represents where the debate of Habakkuk is fulfilled.

Ҷанг дар назди дарвозаҳо ҷангҳои мазҳабиро ифода мекунад, ки байни ҳақиқат ва гумроҳӣ ба амал меоянд, ва гумроҳии дини Юнон дарвозаи дӯзах аст, ва дини адвентизми осӣшудаи Лаодикия низ дарвоза мебошад. Дарвозаи адвентистии Лаодикия он ҷое را ифода мекунад, ки дар он баҳси Ҳабаққуқ ба иҷро мерасад.

In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:5-14

Дар он рӯз Парвардигори лашкарҳо барои бақияи қавми Худ тоҷи ҷалол ва афсари зебоӣ хоҳад буд, ва барои касе ки бар курсии доварӣ менишинад, рӯҳи доварӣ, ва барои онҳое ки ҷангро то назди дарвоза бармегардонанд, қувват хоҳад буд. Аммо инҳо низ аз шароб гумроҳ шудаанд, ва аз нӯшокии масткунанда аз роҳ берун рафтаанд; коҳин ва набӣ аз нӯшокии масткунанда гумроҳ шудаанд, аз шароб фурӯ бурда шудаанд, аз нӯшокии масткунанда аз роҳ баромадаанд; дар рӯъё гумроҳ мешаванд, дар доварӣ пешпо мехӯранд. Зеро ҳамаи мизҳо аз қай ва палидӣ пур аст, ба тавре ки ҷои поке нест. Ӯ ба кӣ дониш хоҳад омӯхт? Ва кӣро ба фаҳми таълим роҳнамоӣ хоҳад кард? Оё онҳоеро, ки аз шир ҷудо шудаанд ва аз пистонҳо кашида шудаанд? Зеро фармон бояд бар фармон бошад, фармон бар фармон; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо ва андаке он ҷо. Зеро бо лабҳои лакнатӣ ва бо забони дигар Ӯ ба ин қавм сухан хоҳад гуфт. Ба онҳое ки Ӯ гуфта буд: «Ин аст оромие, ки бо он метавонед хастаро ором бахшед; ва ин аст осоиш», вале онҳо нахостанд бишнаванд. Аммо каломи Худованд барои онҳо чунин шуд: фармон бар фармон, фармон бар фармон; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо ва андаке он ҷо; то бираванд, ва ба пушт афтанд, ва шикаста шаванд, ва ба дом афтанд, ва гирифта шаванд. Бинобар ин, каломи Худовандро бишнавед, эй мардони истеҳзокунанда, ки бар ин қавме ки дар Ерусалим аст, ҳукм меронед. Ишаъё 28:5-14

The keys of the kingdom are the words of the Scriptures, that are given to God’s last-day people by the Word.

Калидҳои Малакут суханони Навиштаҳо мебошанд, ки ба халқи Худо дар рӯзҳои охир аз ҷониби Калом дода мешаванд.

“There are truths in the word which, like veins of precious ore, are hidden beneath the surface. The hidden treasure is discovered as it is searched for, as a miner searches for gold and silver. The evidence of the truth of God’s word is in the word itself. Scripture is the key that unlocks scripture. The deep meaning of the truths of God’s word is unfolded to our minds by His Spirit.

«Дар калом ҳақиқатҳое ҳастанд, ки мисли рагҳои маъдани гаронбаҳо, дар зери сатҳ пинҳонанд. Ганҷинаи пинҳон ҳамон вақт ошкор мегардад, ки онро ҷустуҷӯ кунанд, чунон ки конкан тилло ва нуқраро меҷӯяд. Далели ҳаққонияти каломи Худо дар худи калом аст. Навиштаҷот калидест, ки Навиштаҷотро мекушояд. Маънии амиқи ҳақиқатҳои каломи Худо ба зеҳни мо ба воситаи Рӯҳи Ӯ кушода мешавад. »

“The Bible is the great lesson book for the students in our schools. It teaches the whole will of God concerning the sons and daughters of Adam. It is the rule of life, teaching us of the character that we must form for the future life. We need not the dim light of tradition to make the Scriptures comprehensible. As well might we suppose that the noonday sun needs the glimmering torchlight of earth to increase its glory. The utterances of priest and minister are not needed to save men from error. Those who consult the divine Oracle will have light. In the Bible every duty is made plain. Every lesson given is comprehensible. Every lesson reveals to us the Father and the Son. The word is able to make all wise unto salvation. In the word the science of salvation is plainly revealed. Search the Scriptures, for they are the voice of God speaking to the soul.” Testimonies, volume 8, 157.

«Китоби Муқаддас китоби бузурги дарс барои шогирдони мактабҳои мост. Он тамоми иродаи Худоро дар бораи писарон ва духтарони Одам таълим медиҳад. Он қоидаи ҳаёт аст ва ба мо хислатеро меомӯзонад, ки мо бояд барои ҳаёти оянда шакл диҳем. Мо барои фаҳмо гардондани Навиштаҳо ба нури тираи анъана ниёз надорем. Ҳамон қадар метавонистем гумон кунем, ки офтоби нисфирӯзӣ барои афзун сохтани ҷалоли худ ба партавчаи милт-милткунандаи машъали заминӣ ниёз дорад. Баёнотҳои коҳин ва воиз барои наҷот додани одамон аз гумроҳӣ лозим нестанд. Онҳое ки ба Оракули илоҳӣ муроҷиат мекунанд, нур хоҳанд дошт. Дар Китоби Муқаддас ҳар як вазифа равшан баён шудааст. Ҳар як дарси додашуда фаҳмост. Ҳар як дарс Падар ва Писарро ба мо ошкор месозад. Калом қодир аст ҳамаро барои наҷот хирадманд гардонад. Дар Калом илми наҷот ошкоро ифшо шудааст. Навиштаҳоро тафтиш кунед, зеро онҳо овози Худоянд, ки ба ҷон сухан мегӯяд». Шаҳодатҳо, ҷилди 8, 157.

The keys that Christ gave unto the last-day church have the same power they had when they were given to Peter.

Калидҳое, ки Масеҳ ба калисои рӯзҳои охир дод, ҳамон қудратеро доранд, ки ҳангоми ба Петрус дода шуданашон доштанд.

“Peter had expressed the truth which is the foundation of the church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of the whole body of believers. He said, ‘I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.’

«Петрус он ҳақиқатеро изҳор дошт, ки таҳкурсии имони калисо мебошад, ва Исо акнун ӯро ҳамчун намояндаи тамоми ҷамоати имондорон эҳтиром намуд. Ӯ гуфт: “Ва калидҳои Малакути Осмонро ба ту хоҳам дод; ва ҳар он чи бар замин бибандӣ, дар осмон баста хоҳад шуд; ва ҳар он чи бар замин воз кунӣ, дар осмон воз карда хоҳад шуд.”»

“‘The keys of the kingdom of heaven’ are the words of Christ. All the words of Holy Scripture are His, and are here included. These words have power to open and to shut heaven. They declare the conditions upon which men are received or rejected. Thus the work of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.” The Desire of Ages, 413.

«“Калидҳои Малакути Осмон” суханони Масеҳ мебошанд. Ҳамаи суханони Навиштаҳои Муқаддас аз они Ӯянд ва дар ин ҷо дарбар гирифта шудаанд. Ин суханон қудрат доранд, ки осмонро бикшоянд ва бубанданд. Онҳо шароитеро эълон мекунанд, ки бар асоси он одамон пазируфта ё рад карда мешаванд. Ҳамин тавр, кори онҳое ки каломи Худоро мавъиза мекунанд, барои баъзеҳо бӯи ҳаёт барои ҳаёт ва барои дигарон бӯи марг барои марг мегардад. Ба онҳо рисолате супурда шудааст, ки бо натиҷаҳои абадӣ сангин аст». Хоҳиши асрҳо, 413.

The power that is manifested through His words, when placed in the hands of men is based upon the principles identified in His word. The simplest perhaps, and perhaps the most profound is that truth is established upon the testimony of two.

Қудрате, ки ба воситаи суханони Ӯ зоҳир мегардад, вақте ба дасти одамон супурда мешавад, бар усулҳое асос меёбад, ки дар Каломи Ӯ муайян шудаанд. Эҳтимол соддатарин, ва шояд ҳам амиқтарин, он аст, ки ростӣ бар шаҳодати ду кас устувор мегардад.

“Another grave evil that had arisen in the church was that of brethren going to law against one another. Abundant provision had been made for the settlement of difficulties among believers. Christ Himself had given plain instruction as to how such matters were to be adjusted. ‘If thy brother shall trespass against thee,’ the Saviour had counseled, ‘go and tell him his fault between thee and him alone: if he shall hear thee, thou hast gained thy brother. But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. And if he shall neglect to hear them, tell it unto the church: but if he neglect to hear the church, let him be unto thee as a heathen man and a publican. Verily I say unto you, Whatsoever ye shall bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever ye shall loose on earth shall be loosed in heaven.” Matthew 18:15–18.” Acts of the Apostles, 304.

«Боз як шарри бузурге, ки дар калисо падид омада буд, ин буд, ки бародарон бар зидди якдигар ба додгоҳ муроҷиат мекарданд. Барои ҳаллу фасли душвориҳо миёни имондорон тадбирҳои фаровон андешида шуда буданд. Худи Масеҳ дастури рӯшан дода буд, ки чунин масъалаҳо чӣ гуна бояд ҳал карда шаванд. “Агар бародарат бар ту гуноҳ кунад,” — чунин насиҳат дода буд Наҷотдиҳанда, — “бирав ва гуноҳи ӯро байни худат ва ӯ танҳо ба ӯ бигӯ; агар туро бишнавад, бародаратро ба даст овардаӣ. Лекин агар туро нашнавад, бо худ боз як ё ду каси дигарро бигир, то ки ҳар сухан бо даҳони ду ё се шоҳид собит гардад. Ва агар ба онҳо гӯш надиҳад, онро ба калисо бигӯ; ва агар ба калисо низ гӯш надиҳад, бигзор барои ту чун бутпараст ва боҷгир бошад. Ба ростӣ ба шумо мегӯям: он чи бар замин бибандед, дар осмон баста хоҳад шуд; ва он чи бар замин бикшоед, дар осмон кушода хоҳад шуд.” Матто 18:15–18». Аъмоли Ҳаввориён, 304.

There are at least three geographical witnesses of the period when the one hundred and forty-four thousand are sealed at the Midnight Cry. Remembering the fact that at the cry at midnight, it is too late to obtain the oil, we find the geographical testimony of the Exeter camp meeting providing an illustration of the point where God’s last-day people are sealed, and we find that truth represented by the geography of Caesarea Philippi, and also by the testimony of the battle of Panium, in verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven. Perhaps it is a little off to identify these three witnesses as geographical, but I am employing that term because the geography is certainly part of the setting in Exeter and Caesarea Philippi. Jesus places Peter within the prophetic geography that the one hundred and forty-four thousand find themselves in the last days. Then He gives a command.

Ҳадди ақал се шоҳиди ҷуғрофиёии он давра вуҷуд дорад, ки дар он саду чиҳилу чор ҳазор ҳангоми Нидои Нисфи Шаб мӯҳр зада мешаванд. Бо дар хотир доштани он ҳақиқат, ки дар нидо ба нисфи шаб барои ба даст овардани равған аллакай дер шудааст, мо меёбем, ки шаҳодати ҷуғрофиёии ҷамъомади хаймагоҳии Экзетер тасвире аз он нуқтаро фароҳам меорад, ки дар он қавми рӯзҳои охири Худо мӯҳр зада мешаванд; ва меёбем, ки ҳамин ҳақиқат аз ҷониби ҷуғрофиёи Қайсарияи Филиппӣ, инчунин аз ҷониби шаҳодати ҷанги Паниум, дар оятҳои сездаҳ то понздаҳи боби ёздаҳи Дониёл намояндагӣ шудааст. Шояд ин каме носаҳеҳ бошад, ки ин се шоҳидро ҷуғрофиёӣ номем, аммо ман ин истилоҳро ба кор мебарам, зеро ҷуғрофиё, албатта, бахше аз саҳнаи Экзетер ва Қайсарияи Филиппӣ мебошад. Исо Петрусро дар дохили он ҷуғрофиёи нубувватӣ қарор медиҳад, ки саду чиҳилу чор ҳазор дар рӯзҳои охир дар он қарор меёбанд. Сипас Ӯ амре медиҳад.

And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Then Peter took him, and began to rebuke him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But he turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. Matthew 16:19–23.

Ва калидҳои Малакути Осмонро ба ту хоҳам дод; ва ҳар он чи бар замин бибандӣ, дар осмон баста хоҳад шуд; ва ҳар он чи бар замин бикшоӣ, дар осмон кушода хоҳад шуд. Пас Ӯ ба шогирдони Худ қатъиян амр фармуд, ки ба ҳеҷ кас нагӯянд, ки Ӯ Исои Масеҳ аст. Аз ҳамон вақт Исо ба шогирдони Худ нишон додан гирифт, ки Ӯ бояд ба Уршалим биравад, ва аз дасти пирон, саркоҳинон ва китобдонон азобҳои бисёр бикашад, ва кушта шавад, ва дар рӯзи сеюм аз нав бархезад. Он гоҳ Петрус Ӯро гирифта, ба маломат карданаш оғоз намуда, гуфт: Худо накунад, эй Худованд; ин ҳаргиз бар Ту воқеъ нахоҳад шуд. Аммо Ӯ рӯй гардонда, ба Петрус гуфт: Аз пеши Ман дур шав, эй Шайтон; ту барои Ман монеа ҳастӣ, зеро на он чиро, ки аз они Худост, меандешӣ, балки он чиро, ки аз они инсонҳост. Матто 16:19–23.

The word “Exeter” is the name of a city in Devon, England. Its etymology can be traced back to Old English, where it was known as “Exanceaster” or “Execestre.” The name is believed to derive from the Old English words “Exe” (referring to the River Exe, upon which the city is situated) and “ceaster” (meaning “Roman fort” or “walled city”). Therefore, “Exeter” means either the “fort on the River Exe,” or “the walled city by the River Exe.” The geography associated with the arrival and fulfillment of the Midnight Cry in Millerite history identifies a location where there was water, representing the outpouring of the Holy Spirit, and a point where God was raising up an army to proclaim the message to the world, which Sister White informs us went like a “tidal wave.” A tidal wave is not simply river water, it is water that is super empowered.

Калимаи «Exeter» номи шаҳре дар Девон, Англия аст. Решашиносии он ба англисии қадим мерасад, ки дар он ҷо он бо номи «Exanceaster» ё «Execestre» шинохта мешуд. Бовар меравад, ки ин ном аз вожаҳои англисии қадими «Exe» (ишора ба дарёи Exe, ки шаҳр бар соҳили он ҷойгир аст) ва «ceaster» (ба маънои «қалъаи румӣ» ё «шаҳри девордор») бармеояд. Бинобар ин, «Exeter» ё «қалъа бар дарёи Exe» маъно медиҳад, ё «шаҳри девордор назди дарёи Exe». Ҷуғрофиёе, ки бо расидан ва иҷрои Нидои Нисфишаб дар таърихи Миллерит алоқаманд аст, маконеро муайян мекунад, ки дар он ҷо об мавҷуд буд, ки рехтани Рӯҳулқудсро ифода менамояд, ва нуқтаеро, ки дар он Худо лашкареро бармехезонд, то паёмро ба ҷаҳон эълон намояд; чизе ки Хоҳар Уайт ба мо хабар медиҳад, мисли «мавҷи баҳрӣ» рафта буд. Мавҷи баҳрӣ фақат оби дарё нест; он обест, ки ба таври фавқулода нерӯманд гардонида шудааст.

Millerite history was the fulfillment of the parable of the ten virgins, and when the one hundred and forty-four thousand are brought to the conclusion of the sealing time, they will repeat the waymarks identified at the beginning of the sealing time, and also the history of the Exeter camp meeting. An angel will descend with a testing message that is required to be eaten. That message will lead to the foundations, and it will confront the two classes with the “seven times,” of Leviticus twenty-six. It will include the Revelation of Jesus Christ, that is represented by Peter as an acceptance that Jesus was anointed as the Christ, when the divine symbol descended in the form of a dove, typifying September 11, 2001. It will include the understanding that Jesus is the divine Son of God, and also that by Jesus taking upon His divine being the flesh of fallen mankind, He is also the Son of man.

Таърихи миллерӣ иҷрои масали даҳ бокира буд, ва ҳангоме ки саду чиҳилу чор ҳазор ба анҷоми вақти мӯҳргузорӣ расонида мешаванд, онҳо нишонаҳои роҳро, ки дар оғози вақти мӯҳргузорӣ муайян гардида буданд, такрор хоҳанд кард, инчунин таърихи маҷлиси урдугоҳии Эксетерро. Фариштае бо паёми имтиҳонкунандае нозил хоҳад шуд, ки хӯрдани он зарур аст. Он паём ба сӯйи асосҳо хоҳад бурд, ва он ду табақаро бо «ҳафт замон»-и Ибодат 26 рӯ ба рӯ хоҳад кард. Он Ваҳйи Исои Масеҳро дар бар хоҳад гирифт, ки онро Петрус ҳамчун пазируфтани он ки Исо ҳамчун Масеҳ тадҳин шуда буд, муаррифӣ мекунад, ҳангоме ки рамзи илоҳӣ дар сурати кабӯтар нозил шуд, ки тимсоли 11 сентябри 2001 мебошад. Он фаҳмишеро низ дар бар хоҳад гирифт, ки Исо Писари илоҳии Худост, ва инчунин ин ки Исо, бо бар зимма гирифтани ҷисми инсонияти суқуткарда бар вуҷуди илоҳии Худ, ҳамчунин Писари одам аст.

These truths will produce two classes of worshippers, as they did post-September 11, 2001. The two classes were represented at the Exeter camp meeting, for at that camp meeting there was a tent set up by a group from Watertown, who rejected the message of the Midnight Cry as presented through Samuel Snow. They held counterfeit meetings that were so loud and emotional the leaders of the meetings of Snow went to them and informed them to quiet down. At the camp meeting there were two classes manifested, and both professed to be associated with water, but one was a counterfeit and represented the foolish who were without oil. The group in the Exeter tent were the army who were the city, that was also a fort, for they were typifying Ezekiel’s dead dry bones who are raised up as a mighty army at the message of the Midnight Cry.

Ин ҳақоиқ ду синфи ибодаткунандагонро ба вуҷуд хоҳанд овард, чунон ки баъд аз 11 сентябри соли 2001 ба амал омад. Ин ду синф дар маҷлиси хаймагии Exeter намояндагӣ шуда буданд, зеро дар он маҷлиси хаймагӣ хаймае аз ҷониби гурӯҳе аз Watertown барпо шуда буд, ки паёми Фиғони Нимашабро, тавре ки ба воситаи Samuel Snow пешниҳод гардида буд, рад карданд. Онҳо маҷлисҳои қалбакӣ барпо намуданд, ки чунон баландовоз ва эҳсосотӣ буданд, ки роҳбарони маҷлисҳои Snow назди онҳо рафта, онҳоро огоҳ карданд, ки оромтар шаванд. Дар он маҷлиси хаймагӣ ду синф зоҳир шуданд, ва ҳар ду даъво мекарданд, ки бо об алоқаманданд, аммо яке қалбакӣ буд ва аблаҳонеро намояндагӣ мекард, ки бе равған буданд. Гурӯҳе, ки дар хаймаи Exeter буд, ҳамон лашкаре буданд, ки шаҳр буданд, ва он ҳамчунин қалъа буд, зеро онҳо устухонҳои мурдаи хушки Ҳизқиёлро намунавор нишон медоданд, ки бо паёми Фиғони Нимашаб ҳамчун лашкари азим бархоста мешаванд.

In the history where those two classes are manifested Peter represented both classes. His confession that identified Jesus as the Christ, and the Son of God was produced by the inspiration of the Holy Spirit, for Christ plainly told him, “Flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven.” When Jesus then informed the disciples of the cross, Peter, lacking the influence of the Holy Spirit at that moment, took Christ, “and began to rebuke Him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But He turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men.”

Дар он таърихе ки он ду синф зоҳир мегарданд, Петрус намояндаи ҳар ду синф буд. Эътирофи ӯ, ки Исоро ҳамчун Масеҳ ва Писари Худо муайян мекард, аз илҳоми Рӯҳулқудс ба вуҷуд омада буд, зеро Масеҳ ба вай ошкоро гуфт: «На ҷисму хун инро бар ту ошкор кардааст, балки Падари Ман, ки дар осмон аст». Вақте ки Исо баъд аз он шогирдонро дар бораи салиб огоҳ сохт, Петрус, ки дар он лаҳза аз таъсири Рӯҳулқудс маҳрум буд, Масеҳро гирифта, «ба сарзаниши Ӯ оғоз кард ва гуфт: Худовандо, ин аз Ту дур бод; ин ҳаргиз бар Ту нахоҳад омад. Аммо Ӯ рӯй гардонда, ба Петрус гуфт: Аз паси Ман бирав, эй шайтон! Ту барои Ман васваса ҳастӣ, зеро на он чиро ки аз Худост, дар дил дорӣ, балки он чиро ки аз одамон аст».

The emotional outburst of Peter aligned with the emotional worship that was occurring in the Watertown tent when Samuel Snow was presenting the message of the Midnight Cry. At that level Peter represents those who are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. Those candidates represent a class that has the oil, which is the Holy Spirit, and it is the message and it is the character, and the other class lacks the oil. In the setting of Caesarea Philippi, Christ began to unfold “that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.”

Хуруҷи эҳсосии Петрус бо ибодати эҳсосие мувофиқат дошт, ки дар хаймаи Уотертаун ҳангоми он ки Самуил Сноу паёми Нидои Нимашабро пешкаш мекард, ба амал меомад. Дар он сатҳ Петрус намояндаи онҳост, ки номзаданд то дар шумори яксаду чилу чаҳор ҳазор бошанд. Он номзадон синферо намояндагӣ мекунанд, ки равғанро доранд, ки ҳамон Рӯҳулқудс аст, ва он паём аст ва он хислат аст; ва синфи дигар равғанро надорад. Дар саҳнаи Қайсарияи Филиппӣ, Масеҳ оғоз намуд, ки ошкор созад «ки бояд ба Уршалим равад, ва аз пирон ва саркоҳинон ва китобдонон бисёр азоб кашад, ва кушта шавад, ва дар рӯзи сеюм боз зинда гардад».

The disappointment of the disciples when those events were actually fulfilled at the cross is the history Sister White employs to illustrate the disappointment of October 22, 1844, and the disappointment of the Hebrews at the Red Sea crossing with Pharaoh’s army closing in and the waters of the sea in front of them. All of those witnesses identify the soon coming Sunday law, and the revelation of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, provides the testimony of the events that lead to that Sunday law. In doing so they also represent the “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

Ноумедии шогирдон, вақте ки он воқеаҳо дар салиб воқеан иҷро шуданд, ҳамон таърихест, ки Хоҳар Уайт барои нишон додани ноумедии 22 октябри соли 1844 ва ноумедии ибриён ҳангоми гузариши Баҳри Сурх, дар ҳоле ки лашкари фиръавн аз ақиб наздик мешуд ва обҳои баҳр пешорӯи онҳо буданд, ба кор мебарад. Ҳамаи он шоҳидон қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро муайян мекунанд, ва ваҳйи оятҳои сездаҳ то понздаҳи Дониёл ёздаҳ шаҳодати воқеаҳое را фароҳам меоварад, ки ба он қонуни якшанбе мебаранд. Бо ин кор онҳо ҳамчунин «қисми пешгӯии Дониёлро, ки ба рӯзҳои охир дахл дорад», муаррифӣ мекунанд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

“A careful study of types and antitypes led to the observation that the crucifixion of Christ took place on the very day in the yearly round of ceremonies given to Israel when the Passover lamb was slain. Would not the cleansing of the sanctuary typified in the Day of Atonement—falling on the tenth day of the seventh month—likewise take place on the very day in the year celebrated in the type? (see The Great Controversy, 399). This, according to the true Mosaic reckoning of time, would be October 22. Early in August, 1844, at a camp meeting at Exeter, New Hampshire, this view was introduced and it was accepted as the date for the fulfillment of the prophecy of the 2300 days. The parable of the ten virgins in Matthew 25:1–13 took on particular significance—the tarrying of the bridegroom, the waiting and slumbering of those who awaited the marriage, the cry at midnight, the shutting of the door, et cetera. The message that Christ was coming on October 22 came to be known as the ‘midnight cry.’ ‘The ‘midnight cry,’ wrote Ellen White, ‘was heralded by thousands of believers.’ She added:

«Омӯзиши бодиққати тимсолҳо ва воқеиятҳои мувофиқи онҳо ба ин мушоҳида овард, ки маслуб шудани Масеҳ маҳз дар ҳамон рӯзе аз даври солонаи маросимҳое, ки ба Исроил дода шуда буд, ба вуқӯъ пайваст, ки дар он барраи Фисҳ забҳ карда мешуд. Оё поксозии муқаддасгоҳ, ки дар Рӯзи Кафорат тимсолан нишон дода шуда буд ва ба рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум рост меомад, низ ба ҳамин тарз маҳз дар ҳамон рӯзи соле, ки дар тимсол ҷашн гирифта мешуд, рӯй намедод? (ниг. The Great Controversy, 399). Ин, мувофиқи ҳисобкунии дурусти мӯсоии вақт, ба 22 октябр рост меомад. Дар аввали моҳи августии соли 1844, дар як ҷамъомади хаймагӣ дар Эксетер, Ню-Ҳэмпшир, ин назар пешниҳод гардид ва он ҳамчун санаи иҷрошавии пешгӯии 2300 рӯз пазируфта шуд. Масали даҳ бокира дар Матто 25:1–13 аҳаммияти вижа касб кард — таъхир кардани домод, интизорӣ ва хоби онҳое, ки мунтазири тӯй буданд, нидо дар нисфи шаб, баста шудани дар, ва ғайра. Паёме, ки Масеҳ 22 октябр хоҳад омад, бо номи «нидои нисфи шаб» маъруф гардид. «‘Нидои нисфи шаб’, — навишт Эллен Уайт, — ‘аз ҷониби ҳазорон имондор эълон карда шуд.’» Ӯ афзуд:

“‘Like a tidal wave the [seventh-month] movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused.—The Great Controversy, 400.’

«Чун мавҷи азими об, ҳаракати [моҳи ҳафтум] бар саросари кишвар паҳн шуд. Аз шаҳр ба шаҳр, аз деҳа ба деҳа, ва то ба ҷойҳои дурдасти деҳот расид, то он даме ки қавми мунтазири Худо комилан бедор карда шуданд.—The Great Controversy, 400.»

“The rapidity with which the message spread is depicted by writers cited by L. E. Froom:

«Тезутундие, ки паём паҳн гардид, аз ҷониби муаллифоне, ки Л. Э. Фрум иқтибос овардааст, тасвир шудааст:

“‘Bates left the record that the Exeter message ‘flew as it were upon the wings of the wind.’ Men and women sped by rail and water, by stagecoach and horseback, with bundles of books and papers, distributing them as ‘profusely as the leaves of autumn.’ White said, ‘The work before us was to fly to every part of that wide field, sound the alarm, and wake the slumbering ones.’ And Wellcome adds that the movement broke forth like the released waters of a dam. Fields of ripened grain were left standing unharvested, and full-grown potatoes left undug in the ground. The coming of the Lord was nigh. There was no time now for such earthly things.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.

«Бейтс дар сабт овардааст, ки паёми Эксетер “гӯё бар болҳои бод парвоз мекард”. Мардону занон бо роҳи оҳан ва обӣ, бо аробаҳои почтавӣ ва савори асп, бо бастаҳои китобҳо ва варақаҳо мешитофтанд ва онҳоро “ба фаровонӣ чун баргҳои тирамоҳ” паҳн мекарданд. Уайт гуфт: “Коре, ки пеши рӯи мо буд, ин буд, ки ба ҳар гӯшаи он саҳрои васеъ парвоз кунем, ҳушдорро садо диҳем ва хуфтагонро бедор намоем.” Ва Уэллкоме меафзояд, ки он ҳаракат мисли обҳои сарбанде, ки раҳо шудаанд, ба берун ҷорӣ гардид. Майдонҳои ғаллаи пухтарасида даравнашуда боқӣ монда буданд, ва картошкаҳои комилан расида дар замин кофта нашуда монда буданд. Омадани Худованд наздик буд. Акнун барои чунин чизҳои заминӣ дигар вақт набуд.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.»

“As an eyewitness and participant in the movement, Ellen White described the character of the rapidly accelerating work:

Ҳамчун шоҳиди айнӣ ва иштирокчии ин ҳаракат, Эллен Уайт хусусияти кори босуръат вусъатёбандаро чунин тавсиф кардааст:

“‘Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God…. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits….

«Имоноварон диданд, ки шакку ҳайрату саргардонии онҳо бартараф гардид, ва умеду шуҷоат дилҳои онҳоро зинда гардонд. Ин кор аз он ифротҳое озод буд, ки ҳамеша ҳангоми вуҷуд доштани ҳаяҷони инсонӣ бе таъсири идоракунандаи калом ва Рӯҳи Худо зоҳир мегарданд…. Он дорои он хусусиятҳое буд, ки амали Худоро дар ҳар аср муайян месозанд. Шодии ваҷдовар андаке буд, балки бештар тафтиши амиқи дил, эътирофи гуноҳ ва тарк кардани ҷаҳон вуҷуд дошт. Омодагӣ барои мулоқот бо Худованд бори рӯҳҳои музтариб буд….»

“‘Of all the great religious movements since the days of the apostles, none have been more free from human imperfection and the wiles of Satan than was that of the autumn of 1844. Even now, after the lapse of many years [1888], all who shared in that movement and who have stood firm upon the platform of truth still feel the holy influence of that blessed work and bear witness that it was of God.—Ibid., 400, 401.’

«“Аз ҳамаи ҳаракатҳои бузурги динӣ аз айёми расулон то имрӯз, ҳеҷ кадоме аз нуқсони инсонӣ ва аз ҳилаҳои шайтон ба он дараҷа озод набудааст, ки ҳаракати тирамоҳи соли 1844 буд. Ҳатто ҳоло, пас аз сипарӣ шудани солҳои бисёр [1888], ҳамаи онҳое ки дар он ҳаракат иштирок доштанд ва бар пояи ҳақиқат устувор монданд, то ҳол таъсири муқаддаси он кори муборакро эҳсос мекунанд ва шаҳодат медиҳанд, ки он аз ҷониби Худо буд.—Ҳамон ҷо, 400, 401.”»

“In spite of the evidences of a work sweeping across the land and drawing thousands into the fellowship of the Second Advent, and some two hundred ministers from various churches united in spreading the message, [See C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] the Protestant churches as a whole spurned it and used every means at their command to prevent the belief in Christ’s soon coming from spreading. No one dared to mention in a church service the hope of the soon coming of Jesus, but to those awaiting the event it was quite different.

«Бо вуҷуди далелҳои коре, ки дар саросари кишвар густариш меёфт ва ҳазорон нафарро ба ҳамшарикии Омади Дуюм ҷалб мекард, ва тақрибан дусад хизматгузор аз калисоҳои гуногун дар паҳн намудани ин паём муттаҳид шуда буданд, [Ниг. C. M. Maxwell, Tell it to the world, саҳ. 19, 20.] калисоҳои протестантӣ, умуман, онро рад карданд ва аз ҳар василае, ки дар ихтиёри худ доштанд, истифода бурданд, то аз паҳн шудани эътиқод ба омадани наздики Масеҳ ҷилавгирӣ намоянд. Ҳеҷ кас ҷуръат намекард, ки дар ибодати калисо аз умеди омадани наздики Исо ёд кунад, аммо барои онҳое ки мунтазири ин воқеа буданд, вазъият тамоман дигар буд.»

“Ellen White told what it was like:

«Эллен Уайт чунин тасвир кард, ки он чӣ гуна буд:

“‘Every moment seemed precious and of the utmost importance to me. I felt that we were doing work for eternity, and that the careless and uninterested were in the greatest peril. My faith was unclouded, and I appropriated the precious promises of Jesus to myself….

«Ҳар лаҳза барои ман гаронбаҳо ва бисёр муҳим менамуд. Ман ҳис мекардам, ки мо барои абадият кор мекунем ва онҳое ки бепарво ва бефарқ буданд, дар бузургтарин хатар қарор доштанд. Имони ман беғубор буд, ва ман ваъдаҳои гаронбаҳои Исоро барои худ қабул мекардам….»

“‘With diligent searching of hearts and humble confession we came prayerfully up to the time of expectation. Every morning we felt that it was our first business to secure the evidence that our lives were right before God. We realized that if we were not advancing in holiness we were sure to retrograde. Our interest for each other increased; we prayed much with and for one another.

«Бо ҷустуҷӯи ҷиддии дилҳо ва бо иқрори фурӯтанона мо бо дуо то замони интизорӣ расидем. Ҳар субҳ мо эҳсос мекардем, ки нахустин вазифаи мо он аст, ки далели он ки ҳаёти мо дар назди Худо дуруст аст, ба даст оварем. Мо дарк мекардем, ки агар дар қудсият пеш наравем, ҳатман пасрафт хоҳем кард. Ғамхории мо нисбат ба якдигар бештар мегашт; мо барои якдигар ва бо якдигар бисёр дуо мекардем.

“‘We assembled in the orchards and groves to commune with God and to offer up our petitions to Him, feeling more clearly His presence when surrounded by His natural works. The joys of salvation were more necessary to us than our food and drink. If clouds obscured our minds we dared not rest or sleep till they were swept away by the consciousness of our acceptance with the Lord.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.” Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.

«Мо дар боғҳо ва дарахтзорҳо ҷамъ меомадем, то бо Худо муошират намоем ва дуоҳои худро ба ҳузури Ӯ бардорем, ва ҳузури Ӯро равшантар эҳсос мекардем, ҳангоме ки дар иҳотаи офаридаҳои табиии Ӯ қарор доштем. Шодии наҷот барои мо аз хӯрок ва нӯшокии мо ҳам заруртар буд. Агар абрҳо зеҳни моро тира месохтанд, мо ҷуръат намекардем ором гирем ё бихобем, то даме ки онҳо бо огоҳии пазируфта шудани мо назди Худованд пароканда намешуданд.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.» Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.