In chapter ten of Revelation, where the history of the first and second angels’ messages is represented, John, as a symbol of God’s last-day people, was told in advance that there was to be a disappointment in the history he symbolically represented, and that disappointment was the element of the history of the first and second angels that had been sealed up to the Millerites’ understanding, in order to test their faith.
Дар боби даҳуми Ваҳй, ки дар он таърихи паёмҳои фариштаи якум ва дуюм тасвир ёфтааст, Юҳанно, ҳамчун рамзи қавми Худо дар рӯзҳои охир, пешакӣ огоҳ карда шуд, ки дар таърихе, ки ӯ ба таври рамзӣ намояндагӣ мекард, ноумедие рӯй хоҳад дод; ва он ноумедӣ ҳамон ҷузъи таърихи фариштаҳои якум ва дуюм буд, ки аз фаҳмиши миллериён мӯҳр зада пинҳон нигоҳ дошта шуда буд, то имони онҳо озмуда шавад.
And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:8–10.
Ва овозе, ки аз осмон шунида будам, боз ба ман сухан гуфт ва фармуд: «Бирав ва он китобчаи кушодаро, ки дар дасти фариштаест, ки бар баҳр ва бар замин истодааст, бигир». Ва ман назди фаришта рафтам ва ба ӯ гуфтам: «Китобчаро ба ман деҳ». Ва ӯ ба ман гуфт: «Онро бигир ва бихӯр; ва он шиками туро талх хоҳад кард, вале дар даҳонат мисли асал ширин хоҳад буд». Ва ман китобчаро аз дасти фаришта гирифтам ва онро хӯрдам; ва дар даҳонам мисли асал ширин буд; ва ҳамин ки онро хӯрдам, шикамам талх шуд. Ваҳй 10:8–10.
In verse ten, John represents the history from August 11, 1840, when the mighty angel descended with a little book in his hand, unto the Great Disappointment on October 22, 1844. Before he symbolically represented that history, he is told by “the voice which” he “heard from heaven” informing him that when he eats the little book, “it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey.” The bitter disappointment is what tested the faith of the Millerites, and it was not best for them to know about that disappointment before it arrived, but John represents the last-day people who are required to know the facts associated with the delineation of events, that are the history of the first and second angels’ message.
Дар ояти даҳум, Юҳанно таърихро аз 11 августи соли 1840, вақте ки фариштаи пурқудрат бо китоби хурде дар дасташ нозил шуд, то ба Ноумедии Бузург дар 22 октябри соли 1844 намояндагӣ мекунад. Пеш аз он ки ӯ ба таври рамзӣ он таърихро намояндагӣ кунад, ба ӯ аз ҷониби «овозе ки» ӯ «аз осмон шунид» гуфта мешавад, ки вақте китоби хурдро бихӯрад, «шиками туро талх хоҳад кард, лекин дар даҳонат мисли асал ширин хоҳад буд». Он ноумедии талх ҳамон чизест, ки имони миллерчиёнро озмуд, ва барои онҳо беҳтар набуд, ки пеш аз фаро расидани он ноумедӣ дар бораи он донанд; аммо Юҳанно қавми рӯзҳои охирро намояндагӣ мекунад, ки аз онҳо талаб мешавад воқеиятҳои марбут ба тасвири пайдарпайи рӯйдодҳоро, ки таърихи паёми фариштаи аввал ва дуюм мебошанд, бидонанд.
That sacred history identifies that there would be a test brought upon the last-day people, and it would be a test based upon something that it was not best for them to understand in advance of the test, yet it was not the identical experience of the Millerites, though it perfectly aligned with the delineation of events represented by the first and second angel, for the seven thunders also represent, “future events which will be disclosed in their order.”
Он таърихи муқаддас нишон медиҳад, ки бар халқи рӯзҳои охир озмоише оварда хоҳад шуд, ва он озмоише хоҳад буд, ки бар чизе асос меёбад, ки барои онҳо беҳтар набуд пеш аз фаро расидани он озмоиш онро дарк кунанд; вале он айни ҳамон таҷрибаи миллериён набуд, ҳарчанд он ба таври комил бо тасвири рӯйдодҳое, ки аз ҷониби фариштаи якум ва дуюм ифода шудаанд, мутобиқат дошт, зеро ҳафт раъд низ «рӯйдодҳои ояндаро, ки ба тартиби худ ошкор хоҳанд шуд», ифода мекунанд.
Though required to know the foundational history of the Millerites, God’s last-day people would fulfill the same delineation of events as the Millerites, but what tested the Millerites, that was best for them not to know in advance, would be a different test, that was brought about by an element that was sealed up until the time was at hand for the Lion of the tribe of Judah to unseal the Revelation of Jesus Christ, which occurs in the hidden history of verse forty of Daniel eleven.
Ҳарчанд аз мардумони охирзамонии Худо донистани таърихи бунёдии миллериён талаб карда мешавад, онҳо ҳамон ҳам тасвири пайдарпайи рӯйдодҳоро, ки миллериён иҷро карданд, ба анҷом хоҳанд расонд; аммо он чи миллериёнро озмуд,—ки барои онҳо беҳтар буд пешакӣ онро надонанд,—озмоиши дигаре хоҳад буд, ки ба воситаи унсуре ба вуҷуд оварда шудааст, ки то фаро расидани замон мӯҳр зада нигоҳ дошта шуда буд, то Шери қабилаи Яҳудо Ваҳйи Исои Масеҳро бикшояд; ва ин дар таърихи пинҳонии ояти чиҳили Дониёл ёздаҳ ба амал меояд.
What was sealed up was designed to test God’s last-day people, and the test would align with the waymark where the Millerites were tested, for whether in the first fulfillment in Millerite history or the last fulfillment of the last days, the seven thunders was “a delineation of events” “that would be disclosed in their order.”
Он чи баста шуда буд, барои озмудани қавми Худо дар рӯзҳои охир таъин гардида буд, ва ин озмоиш бо он нишонае мувофиқат мекард, ки дар он миллеритҳо озмуда шуданд; зеро, хоҳ дар иҷрои аввал дар таърихи миллеритҳо бошад, хоҳ дар иҷрои охирини рӯзҳои охир, ҳафт раъд «баёни рӯйдодҳо» буданд, ки «мувофиқи тартиби худ ошкор карда мешуданд».
What has been widely unrecognized is that as John represents the history of the descent of Christ with the little book on August 11, 1840 unto the Great Disappointment of October 22, 1844, that very history was also represented by the descent of the second angel on April 19, 1844. The first disappointment can be understood as the disappointment of John, who, after eating the little book on August 11, 1840, met disappointment on April 19, 1844. When that disappointment arrived the second angel descended with a “writing” in his hand.
Он чизе ки ба таври густурда ноошкор мондааст, ин аст, ки ҳамон тавре ки Юҳанно таърихи нузули Масеҳро бо китоби хурд аз 11 августи соли 1840 то Ноумедии Бузурги 22 октябри соли 1844 намояндагӣ мекунад, айнан ҳамон таърих инчунин тавассути нузули фариштаи дуюм дар 19 апрели соли 1844 низ намояндагӣ шудааст. Ноумедии аввалро метавон ҳамчун ноумедии Юҳанно дарк кард, ки баъд аз хӯрдани китоби хурд дар 11 августи соли 1840, дар 19 апрели соли 1844 ба ноумедӣ рӯ ба рӯ шуд. Вақте ки он ноумедӣ фаро расид, фариштаи дуюм бо «навиштаҷоте» дар дасти худ нозил шуд.
“Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.” Early Writings, 247.
«Фариштаи дигари тавоно вазифадор шуд, ки ба замин фуруд ояд. Исо дар дасти ӯ навиштае гузошт, ва ҳангоме ки ӯ ба замин омад, нидо кард: “Бобил суқут кард, суқут кард”. Сипас ман дидам, ки ноумедшудагон боз чашмони худро сӯйи осмон бардоштанд ва бо имон ва умед ба зуҳури Худованди худ менигаристанд. Аммо бисёре гӯё дар ҳолати карахтию бехабарӣ боқӣ монда буданд, мисли он ки дар хоб бошанд; вале ман метавонистам нишонаи андӯҳи амиқро бар чеҳраҳояшон бубинам. Ноумедшудагон аз Навиштаҳо дарёфтанд, ки онҳо дар вақти таъхир қарор доранд ва бояд бо сабр иҷро шудани рӯъёро мунтазир шаванд. Ҳамон далелҳое, ки онҳоро водоштанд дар соли 1843 мунтазири Худованди худ бошанд, онҳоро ба он бурданд, ки Ӯро дар соли 1844 интизор шаванд. Бо вуҷуди ин, ман дидам, ки аксарият он нерӯеро, ки нишонаи имони онҳо дар соли 1843 буд, надоштанд. Ноумедии онҳо имонашонро фурӯ нишонда буд». Early Writings, 247.
The Millerite history that John represents in chapter ten, is the history of the first and also the second angel. The descent of the first angel with a message and the descent of the second angel with a message, mark the beginning of respective histories that both ended in disappointment, though John is more directly illustrating the entire history of both angels. Even after October 22, 1844, when the third angel arrived with a message, the disappointment of the rebellion of 1863, provides a third witness of a period that begins with a message that ends with disappointment.
Таърихи миллерите, ки Юҳанно дар боби даҳум намояндагӣ мекунад, таърихи фариштаи якум ва ҳамчунин фариштаи дуюм аст. Фурӯд омадани фариштаи якум бо як паём ва фурӯд омадани фариштаи дуюм бо як паём, оғози таърихҳои мутаносиберо нишон медиҳанд, ки ҳар ду бо ноумедӣ анҷом ёфтанд, ҳарчанд Юҳанно бештар бевосита тамоми таърихи ҳар ду фариштаро тасвир мекунад. Ҳатто баъд аз 22 октябри соли 1844, вақте ки фариштаи сеюм бо як паём омад, ноумедии исёни соли 1863 шоҳиди сеюми давраест, ки бо як паём оғоз ёфта, бо ноумедӣ анҷом меёбад.
The first disappointment of the movement of the third angel on July 18, 2020 was the parallel to the first disappointment of the Millerites. A truth was sealed up as was the truth of 1844 sealed up by the Lord holding His hand over a mistake in some of the figures, that produced the first disappointment of the Millerites. When the mistake was thereafter understood, the mistake had been unsealed, as the Lion of the tribe of Judah had removed His hand. The mistake of July 18, 2020, was brought about by the refusal to acknowledge that His hand had been raised on October 22, 1844, while He pronounced that “time should be no longer.”
Ноумедии аввалини ҳаракати фариштаи сеюм дар 18 июли соли 2020 ҳаммонанди ноумедии аввалини миллериён буд. Ҳақиқате маҳрум шуда буд, чунон ки ҳақиқати соли 1844 маҳрум шуда буд, ба сабаби он ки Худованд дасти Худро бар иштибоҳе дар баъзе аз рақамҳо нигоҳ дошта буд, ки он ноумедии аввалини миллериёнро ба вуҷуд овард. Вақте ки баъдтар он иштибоҳ фаҳмида шуд, он иштибоҳ аз маҳрумият бароварда шуд, чунон ки Шери қабилаи Яҳудо дасти Худро бардошта буд. Иштибоҳи 18 июли соли 2020 аз сарпечӣ аз эътироф кардани он ба вуҷуд омад, ки дасти Ӯ дар 22 октябри соли 1844 бардошта шуда буд, ҳангоме ки Ӯ эълон мекард, ки «вақт дигар нахоҳад буд».
Whether it was the Philadelphian movement of the first angel’s first disappointment, or the first disappointment of the Laodicean movement of the third angel, His hand represents the waymark. On April 19, 1844 and on July 18, 2020 the disappointment produced a scattering time. Those who had either been gathered on August 11, 1840 or September 11, 2001, were scattered, and thereafter Christ began to gather His people a second time.
Хоҳ ин ки ҳаракати Филаделфия дар навмедии аввали фариштаи якум буд, ё навмедии аввали ҳаракати Лоодикияи фариштаи сеюм, дасти Ӯ нишонаи роҳро ифода мекунад. Дар 19 апрели соли 1844 ва дар 18 июли соли 2020 навмедӣ замони парокандашавиро ба вуҷуд овард. Онҳое ки ё дар 11 августи соли 1840 ё дар 11 сентябри соли 2001 ҷамъ оварда шуда буданд, пароканда гардиданд, ва баъд аз он Масеҳ бори дуюм ба ҷамъ овардани қавми Худ оғоз намуд.
He had gathered a people beginning on September 11, 2001, for as represented by Christ’s baptism, it is when the Divine symbol descends that He begins to gather His disciples, not before. Then, after a scattering, Christ gathers His people a second time. Christ gathered His disciples beginning at His baptism, and after the scattering produced by the cross, He began to gather His disciples a second time. The prophetic fact of a second gathering that began in July 2023, was part of what had been sealed up on July 18, 2020, though it was clearly an element of the history of the Millerites.
Ӯ қавмеро аз 11 сентябри соли 2001 оғоз намуда, ҷамъ оварда буд, зеро, чунон ки дар таъмиди Масеҳ тасвир ёфтааст, маҳз он вақт, ки рамзи Илоҳӣ нозил мегардад, Ӯ ба ҷамъ овардани шогирдони Худ оғоз мекунад, на пеш аз он. Сипас, баъд аз парокандагӣ, Масеҳ қавми Худро бори дуюм ҷамъ меоварад. Масеҳ шогирдони Худро аз замони таъмиди Худ ҷамъ оварданро оғоз намуд, ва баъд аз парокандагие, ки салиб ба вуҷуд овард, Ӯ бори дуюм ба ҷамъ овардани шогирдони Худ оғоз кард. Ҳақиқати нубувватии ҷамъоварии дуюм, ки дар моҳи июли соли 2023 оғоз гардид, бахше аз он чизе буд, ки 18 июли соли 2020 мӯҳр шуда буд, ҳарчанд он ба таври равшан яке аз унсурҳои таърихи миллеритҳо буд.
In verse forty of Daniel eleven, the beast from the bottomless pit arose and slew both horns of the earth beast in 2020. In July of 2023, the Lord began to gather His last-day people a second time. The process of gathering is represented within the sacred Millerite history, and in that history, there are two historical witnesses of gathering His people a second time. The gathering process is a prophetic element that was sealed up until July 2023. The work of gathering His people a second time is fulfilled during the history of the Ukrainian War, just prior to the second election of the eighth president, that is of the seven.
Дар ояти чилуми Дониёл ёздаҳ, ҳайвони аз жарфи беҳадд баромада, ҳар ду шохи ҳайвони заминро дар соли 2020 кушт. Дар моҳи июли соли 2023, Худованд ба ҷамъ овардани қавми рӯзҳои охирини Худ бори дуюм оғоз намуд. Раванди ҷамъоварӣ дар доираи таърихи муқаддаси миллерӣ намояндагӣ шудааст, ва дар он таърих ду шоҳиди таърихии ҷамъ овардани қавми Ӯ бори дуюм вуҷуд дорад. Раванди ҷамъоварӣ як унсури нубувватист, ки то моҳи июли соли 2023 мӯҳр шуда буд. Кори ҷамъ овардани қавми Ӯ бори дуюм дар ҷараёни таърихи ҷанги Украина, андаке пеш аз интихоби дуюми президенти ҳаштум, ки аз он ҳафт аст, ба иҷро мерасад.
On August 11, 1840, the Lord gathered the Millerite movement, and He marked the gathering by the introduction of the 1843 chart, which was published in May of 1842. The chart represented the foundational message, for He was then laying the foundation of the Millerite temple. The descent of the angel of Revelation chapter ten, on August 11, 1840, parallels the baptism of Christ, which among other things marked the beginning of Christ selecting His disciples.
11 августи соли 1840 Худованд ҳаракати Миллеритро ҷамъ овард, ва Ӯ ин ҷамъомадро бо муаррифии ҷадвали соли 1843, ки дар моҳи майи соли 1842 нашр гардид, нишонгузорӣ намуд. Ин ҷадвал паёми асосиро ифода мекард, зеро Ӯ он вақт таҳкурсии маъбади Миллеритро мегузошт. Фуруд омадани фариштаи Ваҳй боби даҳум, дар 11 августи соли 1840, ба таъмиди Масеҳ мувозӣ аст, ки он, аз ҷумлаи чизҳои дигар, оғози интихоби шогирдонаш аз ҷониби Масеҳро нишон дод.
“With the calling of John and Andrew and Simon, of Philip and Nathanael, began the foundation of the Christian church. John directed two of his disciples to Christ. Then one of these, Andrew, found his brother, and called him to the Saviour. Philip was then called, and he went in search of Nathanael.” The Desire of Ages, 141.
«Бо даъват шудани Юҳанно ва Андриёс ва Шимъӯн, Филиппус ва Натанаил, поягузории калисои масеҳӣ оғоз ёфт. Юҳанно ду нафар аз шогирдони худро ба сӯи Масеҳ равона кард. Сипас яке аз онҳо, Андриёс, бародари худро ёфт ва ӯро назди Наҷотдиҳанда даъват намуд. Баъд аз он Филиппус даъват карда шуд, ва ӯ ба ҷустуҷӯи Натанаил рафт.» Орзуи асрҳо, 141.
The work of William Miller from the time of the end in 1798, unto August 11, 1840, represented the work of John the Baptist, but when the angel of Revelation ten descended, as typified by the descent of the Holy Spirit at the baptism of Christ, the Lord “gathered” His foundational disciples. These two witnesses identify that Christ gathered His last-day people on September 11, 2001, when the angel of Revelation chapter eighteen descended, but as with the Millerites, they were to be tested by an element of the seven thunders which had been sealed up, and then the Lord would gather His people a second time.
Кори Вилям Миллер аз замони поён, дар соли 1798, то 11 августи соли 1840, кори Юҳаннои Таъмиддиҳандаро намояндагӣ мекард; аммо ҳангоме ки фариштаи Ваҳй боби даҳ нозил шуд, чунон ки бо нузули Рӯҳулқудс ҳангоми таъмиди Масеҳ рамзӣ нишон дода шуда буд, Худованд шогирдони асосгузори Худро «гирд овард». Ин ду шоҳид муайян месозанд, ки Масеҳ қавми айёми охири Худро 11 сентябри соли 2001, вақте ки фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳ нозил шуд, гирд овард; аммо, ҳамон тавре ки бо миллериён буд, мебоист онҳо ба воситаи яке аз унсурҳои ҳафт раъд, ки мӯҳр зада шуда буд, имтиҳон карда шаванд, ва он гоҳ Худованд қавми Худро бори дуюм гирд меовард.
The second gathering of God’s last-day people began in the history represented at the very ending of verse eleven, of chapter eleven of Daniel, just before Putin’s victory over Ukraine, and just before verse twelve where Russia and Putin’s prophetic testimony ends. Daniel chapter eleven, verse eleven, therefore aligns with Revelation chapter eleven, verse eleven, for it is there the two witnesses are brought back to life.
Ҷамъоварии дуюми қавми рӯзҳои охири Худо дар таърихе оғоз ёфт, ки дар анҷоми комили ояти ёздаҳуми боби ёздаҳуми Дониёл тасвир шудааст, дуруст пеш аз пирӯзии Путин бар Украина, ва дуруст пеш аз ояти дувоздаҳ, ки дар он шаҳодати нубувватии Русия ва Путин ба анҷом мерасад. Пас, Дониёл боби ёздаҳ, ояти ёздаҳ, бо Ваҳй боби ёздаҳ, ояти ёздаҳ, мутобиқат мекунад, зеро маҳз дар он ҷо он ду шоҳид дубора зинда карда мешаванд.
In the sacred Millerite history, the Lord began to gather His people a second time after the disappointment of April 19, 1844, and what was employed by the Lord to gather His people at that time was a recognition that they were fulfilling the tarrying time of the parable of the ten virgins of Matthew chapter twenty-five, and also Habakkuk chapter two. In order for the Millerites to recognize their condition and return, they had to recognize themselves as represented within God’s prophetic Word. They needed to see that they were God’s people in contrast with those who professed to be His people. In gathering His disappointed people, He was providing an illustration of the ensign that is lifted up to the Gentiles, thus emphasizing the distinction between His genuine but disappointed people, and His simply professed people.
Дар таърихи муқаддаси миллерӣ, Худованд пас аз ноумедии 19 апрели соли 1844 бори дуюм ба ҷамъ овардани қавми Худ шурӯъ намуд, ва он чи Худованд дар он вақт барои ҷамъ овардани қавми Худ ба кор бурд, дарки он буд, ки онҳо давраи таъхири масали даҳ бокираи Матто боби бисту панҷум, инчунин Ҳабаққуқ боби дуюмро ба иҷро мерасонанд. Барои он ки миллериён ҳолати худро бишиносанд ва бозгарданд, лозим буд, ки худро ҳамчун касоне, ки дар Каломи нубувватии Худо тасвир шудаанд, шиносанд. Онҳо бояд медиданд, ки онҳо қавми Худо ҳастанд, бар хилофи онҳое ки танҳо даъво мекарданд қавми Ӯ бошанд. Ҳангоме ки Ӯ қавми ноумедшудаи Худро ҷамъ меовард, Ӯ намунае аз он ливое пешкаш мекард, ки барои халқҳо барафрохта мешавад, ва ба ин васила фарқияти миёни қавми ҳақиқӣ, вале ноумедшудаи Худ, ва қавме ки танҳо даъвои мансубият ба Ӯ доштанд, таъкид менамуд.
And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.
Ва дар он рӯз решае аз Йисой хоҳад буд, ки ҳамчун нишоне барои қавмҳо барпо хоҳад шуд; халқҳо ба сӯи ӯ хоҳанд омад; ва оромии ӯ пурҷалол хоҳад буд. Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, ки Худованд бори дуюм дасти Худро дароз хоҳад кард, то бақияи қавми Худро, ки боқӣ мондаанд, аз Ошур, ва аз Миср, ва аз Патрос, ва аз Куш, ва аз Элом, ва аз Шинъор, ва аз Ҳамот, ва аз ҷазираҳои баҳр бозёбад. Ва Ӯ барои халқҳо нишоне бар хоҳад афрошт, ва рондашудагони Исроилро ҷамъ хоҳад овард, ва парокандагони Яҳудоро аз чор гӯшаи замин гирд хоҳад овард. Ишаъё 11:10–12.
When the prophet Jeremiah represents those who were disappointed on April 19, 1844, he identified that he no longer associated with “the assembly of mockers,” who employed the failed prediction of 1843, as evidence that those represented by Jeremiah were false prophets.
Вақте ки набиё Ирмиё он касонеро, ки дар 19 апрели соли 1844 ноумед шуданд, намояндагӣ мекунад, ӯ нишон дод, ки дигар бо «ҷамъомади масхаракунандагон» ҳамроҳӣ надошт; онҳое ки пешгӯии иҷронагаштаи соли 1843-ро ҳамчун далел ба кор мебурданд, то исбот кунанд, ки касоне ки Ирмиё онҳоро намояндагӣ мекард, анбиёи козиб буданд.
I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.
Ман дар маҷлиси масхаракунандагон нанишастам, ва шодӣ нанамудам; ман танҳо нишастам ба сабаби дасти Ту, зеро ки Ту маро аз ғазаб пур сохтаӣ. Ирмиё 15:17.
The “assembly of mockers” had cast out those represented by Jeremiah.
«Ҷамоати масхаракунандагон» онҳоеро, ки Ирмиё онҳоро намояндагӣ мекард, берун андохта буд.
“Many were persecuted by their unbelieving brethren. In order to retain their position in the church, some consented to be silent in regard to their hope; but others felt that loyalty to God forbade them thus to hide the truths which He had committed to their trust. Not a few were cut off from the fellowship of the church for no other reason than expressing their belief in the coming of Christ. Very precious to those who bore this trial of their faith were the words of the prophet: ‘Your brethren that hated you, that cast you out for My name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but He shall appear to your joy, and they shall be ashamed.’ Isaiah 66:5.” The Great Controversy, 372.
«Бисёре аз ҷониби бародарони беимони худ таъқиб карда шуданд. Барои он ки мавқеи худро дар калисо нигоҳ доранд, баъзеҳо розӣ шуданд, ки дар бораи умеди худ хомӯш бошанд; аммо дигарон эҳсос мекарданд, ки вафодорӣ ба Худо ба онҳо иҷоза намедиҳад, ки ҳақиқатҳоеро, ки Ӯ ба амонати онҳо супурда буд, ба ин гуна пинҳон доранд. На андаке аз ҷамъияти калисо маҳрум карда шуданд, танҳо ба ин сабаб, ки эътиқоди худро ба омадани Масеҳ баён мекарданд. Барои онҳое ки ин озмоиши имони худро таҳаммул мекарданд, суханони пайғамбар бисёр гаронбаҳо буданд: “Бародарони шумо, ки аз шумо нафрат доштанд ва шуморо ба хотири номи Ман берун андохтанд, гуфтанд: Бигзор Худованд ҷалол ёбад; аммо Ӯ барои шодии шумо зоҳир хоҳад шуд, ва онҳо шарманда хоҳанд гардид.” Ишаъё 66:5». «Муборизаи Бузург», 372.
When the Lord lifts up an ensign to the Gentiles, it will occur when He has stretched forth His hand a second time to gather the remnant of His people, who are the outcasts of Israel. They are those who no longer sit in the “assembly of mockers.”
Вақте ки Худованд барои халқҳо парчаме барафрозад, ин дар он ҳангом рух хоҳад дод, ки Ӯ дасти Худро бори дуюм дароз карда бошад, то бақияи қавми Худро, ки рондашудагони Исроиланд, ҷамъ оварад. Онҳо касоне ҳастанд, ки дигар дар «маҷлиси истеҳзокунандагон» наменишинанд.
The “root of Jesse” is a symbol of two blood lines, one from Judaism combined with a bloodline from outside of Judaism, and represents not only the bloodline of Jesus, but is also a symbol of the combination of Divinity with humanity, for the ensign that is lifted up represents a people who have been sealed forever into the condition and experience of the combination of Divinity with humanity, which is also represented in verse ten of Daniel chapter eleven by the symbol of the “fortress”. In verse ten, the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is inferred by the prophetic understanding of the fortress, which is the head. In the history of verse eleven and the Ukrainian War, the Lord stretches His hand a second time to gather the outcasts who have been disappointed.
«Решаи Йисой» рамзи ду хати насл аст: яке аз дини яҳудӣ дар якҷоягӣ бо хати насле аз берун аз яҳудият; ва он на танҳо хати насли Исоро ифода мекунад, балки ҳамчунин рамзи иттиҳоди Илоҳият бо инсоният мебошад, зеро он парчаме ки барафрошта мешавад, қавмеро намояндагӣ мекунад, ки абадан дар ҳолат ва таҷрибаи иттиҳоди Илоҳият бо инсоният муҳр шуда бошанд; ҳамин маъно дар ояти даҳуми боби ёздаҳуми Дониёл низ бо рамзи «қалъа» ифода ёфтааст. Дар ояти даҳум, замони муҳргузории саду чилу чор ҳазор аз тариқи дарки нубувватии қалъа, ки сар аст, ба таври ишоравӣ фаҳмонида мешавад. Дар таърихи ояти ёздаҳ ва ҷанги Украина, Худованд дасти Худро бори дуюм дароз мекунад, то рондашудагонеро, ки ноумед шудаанд, ҷамъ оварад.
Therefore, with the testimony of Daniel eleven as the structure, we have identified the intrusion of the papacy into prophetic history, just before the Sunday law. We have seen the work of the Republican horn represented by Trump as he becomes the eighth that is of the seven, and begins the work of combining church and state. We have the line of the apostate horn of Protestantism, as represented by the Maccabees. In the same history represented by those verses, we apply the line of the seven thunders, which is also the line of the parable of the ten virgins, identifying the experience of the one hundred and forty-four thousand, as well as the line of the three angels that outline the work of the true Protestant horn. One of the events for the true Protestant horn in that history is the second gathering.
Бинобар ин, бо шоҳидии Дониёл ёздаҳ ҳамчун сохтор, мо воридшавии папагиро ба таърихи нубувватӣ, андаке пеш аз қонуни якшанбе, муайян кардем. Мо амали шохи ҷумҳурихоҳро, ки бо Трамп муаррифӣ мешавад, дидаем, ҳангоме ки ӯ ҳаштуме мегардад, ки аз ҷумлаи ҳафт аст, ва кори ба ҳам омехтани калисо ва давлатро оғоз мекунад. Мо хати шохи муртадонаи протестантизмро дорем, чунонки он бо Маккабиён муаррифӣ шудааст. Дар ҳамон таърихе, ки он оятҳо муаррифӣ мекунанд, мо хати ҳафт раъдро, ки ҳамчунин хати масали даҳ бокира аст, татбиқ менамоем, ва таҷрибаи яксаду чилу чаҳор ҳазорро муайян мекунем, ҳамчунин хати се фариштаеро, ки кори шохи ҳақиқии протестантиро тарҳрезӣ мекунад. Яке аз рӯйдодҳо барои шохи ҳақиқии протестантӣ дар он таърих ҷамъоварии дуюм аст.
The second gathering occurred in the history of the second angel’s message, and it also occurred in the history of the third angel from 1844 unto 1863, establishing two witnesses from Millerite history of the Lord stretching His hand a second time to gather His scattered flock.
Ҷамъоварии дуюм дар таърихи хабари фариштаи дуюм ба амал омад, ва он ҳамчунин дар таърихи фариштаи сеюм аз соли 1844 то 1863 ба амал омад, ва аз таърихи миллеритӣ ду шоҳидро барпо менамояд, ки Худованд дасти Худро бори дуюм дароз кард, то рамаи парокандаи Худро ҷамъ оварад.
“September 23, the Lord showed me that He had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering, Israel was smitten and torn, but now in the gathering time God will heal and bind up His people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering, when God has set His hand to gather His people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was wrong for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God should do no more for us now than He did then, Israel would never be gathered.” Early Writings, 74.
«23 сентябр, Худованд ба ман нишон дод, ки Ӯ дасти Худро бори дуюм дароз кардааст, то бақияи қавми Худро бозёбад, ва дар ин замони ҷамъоварӣ саъю кӯшишҳо бояд дучанд карда шаванд. Дар замони парокандагӣ, Исроил зарба хӯрд ва дарида шуд, аммо акнун, дар замони ҷамъоварӣ, Худо қавми Худро шифо хоҳад дод ва ҷароҳатҳои онҳоро хоҳад баст. Дар замони парокандагӣ, кӯшишҳое, ки барои паҳн кардани ростӣ ба амал меомаданд, таъсири андаке доштанд, бисёр кам ё ҳеҷ чизро ба анҷом намерасониданд; аммо дар замони ҷамъоварӣ, вақте ки Худо дасти Худро барои ҷамъ овардани қавми Худ гузоштааст, кӯшишҳо барои паҳн кардани ростӣ таъсири мақсудшудаи худро хоҳанд дошт. Ҳама бояд дар ин кор муттаҳид ва ғайратманд бошанд. Ман дидам, ки барои ҳар касе нодуруст аст, ки барои роҳнамоии мо ҳоло, дар замони ҷамъоварӣ, ба замони парокандагӣ ҳамчун намуна ишора кунад; зеро агар Худо ҳоло барои мо бештар аз он чи он вақт кард, анҷом надиҳад, Исроил ҳеҷ гоҳ ҷамъ оварда нахоҳад шуд». Early Writings, 74.
In the appendix to Early Writings, Sister White explains the comment just cited:
Дар замимаи китоби «Навиштаҳои аввалин», Хоҳар Уайт шарҳи гуфтаи тозанақлшударо баён мекунад:
“3. The view that the Lord ‘had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people,’ on page 74, refers only to the union and strength once existing among those looking for Christ, and to the fact that He had begun to unite and to raise up His people again.” Early Writings, 86.
«3. Ин ақида, ки Худованд «дасти Худро бори дуюм дароз кард, то бақияи қавми Худро бозёфт намояд», дар саҳифаи 74, фақат ба иттиҳод ва қуввате, ки як замон дар миёни касоне, ки мунтазири Масеҳ буданд, вуҷуд дошт, ва ба ин воқеият ишора мекунад, ки Ӯ дубора ба муттаҳид сохтани қавми Худ ва бархезонидани онҳо оғоз намудааст». Early Writings, 86.
The sacred history of the seven thunders representing August 11, 1840 unto October 22, 1844, typified the sacred history of October 22, 1844 unto the rebellion of 1863. Line upon line, the first history represented an illustration of wise virgins, and the second line represented provides an illustration of foolish virgins. Both histories began when an angel descended with a message that was to be eaten. The arrival of the angel in both histories began a testing process that produced a scattering, and by 1849, Sister White was being shown that the Lord was again stretching forth His hand a second time, this time to gather those who had been scattered on October 22, 1844.
Таърихи муқаддаси ҳафт раъд, ки аз 11 августи соли 1840 то 22 октябри соли 1844-ро ифода менамояд, намунаи таърихи муқаддаси аз 22 октябри соли 1844 то исёни соли 1863 буд. Сатр бар сатр, таърихи аввал тасвири бокирагони доно буд, ва хати дуюм намунаи бокирагони нодонро пешкаш менамуд. Ҳар ду таърих замоне оғоз ёфтанд, ки фариштае бо паёме, ки бояд хӯрда мешуд, фуруд омад. Омадани фаришта дар ҳар ду таърих раванди имтиҳонеро оғоз кард, ки парокандагиро ба вуҷуд овард, ва то соли 1849, ба хоҳар Уайт нишон дода мешуд, ки Худованд боз дасти Худро бори дуюм дароз мекард, ин дафъа барои ҷамъ овардани онҳое ки 22 октябри соли 1844 пароканда шуда буданд.
They had been scattered by the Great Disappointment, as the wise on April 19, 1844 had been scattered by their first disappointment. The second gathering identified that the Lord “had begun to unite and to raise up His people again.” At the second gathering the Lord’s work includes lifting up an ensign that is united with one another upon the message, and whose humanity is united with His Divinity. The purpose of the ensign is to call God’s other flock out of Babylon, which is accomplished by men and women seeing the ensign.
Онҳо аз сабаби Ноумедии Бузург пароканда шуда буданд, ҳамон тавре ки ҳикматмандон дар 19 апрели соли 1844 аз ноумедии аввалини худ пароканда шуда буданд. Ҷамъомади дуюм муайян намуд, ки Худованд «дубора ба муттаҳид сохтани қавми Худ шурӯъ кардааст ва онҳоро боз бармехезонад». Дар ҷамъомади дуюм, кори Худованд бардоштани парчамеро дар бар мегирад, ки дар паём бо ҳам муттаҳид аст ва инсонияти он бо Илоҳияти Ӯ муттаҳид мебошад. Ҳадафи он парчам ин аст, ки рамаи дигари Худо аз Бобил берун хонда шавад, ки ин тавассути он ба амал меояд, ки мардону занон парчамро мебинанд.
The ensign is the army of those who have united their humanity with Christ’s Divinity in the time of the Sunday law testing time. Thus, the second gathering identifies the “root of Jesse,” will be lifted up, carrying the twofold prophetic symbolism of Ruth, a heathen who is gathered by the ensign being joined with Boaz, a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and also a symbol of the Redeemer, who paid the price for Ruth, and was her near kinsmen. In the incarnation of Christ’s Divine nature with the fallen flesh of human nature He became our near kinsman. The ensign that is lifted up are those united by the message, who finalize the work of joining their humanity to Christ’s Divinity in advance of the Sunday law.
Нишона лашкари онҳост, ки инсонияти худро дар замони озмоиши қонуни якшанбе бо Илоҳияти Масеҳ муттаҳид сохтаанд. Пас, гирдоварии дуюм «решаи Йисой»-ро муайян мекунад, ки барафрохта хоҳад шуд ва рамзшиносии дугонаи пешгӯёнаи Рутро дар бар дорад: ӯ бутпарасте буд, ки тавассути нишона, бо пайвастан ба Бӯаз, гирд оварда мешавад; Бӯаз рамзи саду чиҳилу чаҳор ҳазор аст ва ҳамчунин рамзи Фидиядиҳанда мебошад, ки барои Рут қиматро пардохт ва хеши наздики ӯ буд. Дар таҷассум ёфтани табиати Илоҳии Масеҳ бо ҷисми суқуткардаи табиати инсонӣ, Ӯ хеши наздики мо гардид. Нишонае, ки барафрохта мешавад, онҳоянд, ки бо ин паём муттаҳид гардида, кори пайвастани инсонияти худро ба Илоҳияти Масеҳ пеш аз қонуни якшанбе ба анҷом мерасонанд.
We will continue this study in the next article.
Мо ин тадқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“The appreciation of the Bible grows with its study. Whichever way the student may turn, he will find displayed the infinite wisdom and love of God.
Қадршиносии Китоби Муқаддас бо омӯзиши он меафзояд. Донишҷӯ ба ҳар сӯе ки рӯ оварад, ҳикмат ва муҳаббати беинтиҳои Худо намоён хоҳад ёфт.
“The significance of the Jewish economy is not yet fully comprehended. Truths vast and profound are shadowed forth in its rites and symbols. The gospel is the key that unlocks its mysteries. Through a knowledge of the plan of redemption, its truths are opened to the understanding. Far more than we do, it is our privilege to understand these wonderful themes. We are to comprehend the deep things of God. Angels desire to look into the truths that are revealed to the people who with contrite hearts are searching the word of God, and praying for greater lengths and breadths and depths and heights of the knowledge which He alone can give.
«Аҳамияти низоми яҳудӣ ҳанӯз ба таври комил дарк нашудааст. Ҳақиқатҳое бузург ва амиқ дар расму рамзҳои он ба сурати соя ифода ёфтаанд. Инҷил калидест, ки асрори онро мекушояд. Ба воситаи дониши нақшаи наҷот, ҳақиқатҳояш барои фаҳмиш кушода мегарданд. Беш аз он чи мо мекунем, дарки ин мавзӯъҳои аҷоиб имтиёзи мост. Мо бояд умқҳои Худоро дарк намоем. Фариштагон орзу доранд ба он ҳақиқатҳое назар афкананд, ки ба мардумоне ошкор гардидаанд, ки бо дилҳои шикаста Каломи Худоро меҷӯянд ва барои дарозӣ ва паҳноӣ ва амиқӣ ва баландии бештари донише дуо мегӯянд, ки танҳо Ӯ дода метавонад.»
“As we near the close of this world’s history, the prophecies relating to the last days especially demand our study. The last book of the New Testament scriptures is full of truth that we need to understand. Satan has blinded the minds of many, so that they have been glad of any excuse for not making the Revelation their study. But Christ through His servant John has here declared what shall be in the last days, and He says, ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’ Revelation 1:3.
«Ҳангоме ки мо ба анҷоми таърихи ин ҷаҳон наздик мешавем, пешгӯиҳои марбут ба рӯзҳои охир махсусан омӯзиши моро талаб мекунанд. Китоби охирини Навиштаҳои Аҳди Ҷадид аз ҳақиқате пур аст, ки мо бояд онро дарк намоем. Шайтон зеҳни бисёриҳоро кӯр кардааст, то онҳо аз ҳар баҳонае, ки барои мавзӯи омӯзиши худ қарор надодани китоби Ваҳй дошта бошанд, хушнуд гардидаанд. Аммо Масеҳ ба воситаи бандаи Худ Юҳанно дар ин ҷо он чиро, ки дар рӯзҳои охир ба вуқӯъ хоҳад пайваст, эълон намудааст, ва Ӯ мегӯяд: “Хушо касе ки мехонад, ва онҳое ки суханони ин пешгӯиро мешунаванд ва он чиро, ки дар он навишта шудааст, риоя мекунанд.” Ваҳй 1:3.»
“‘This is life eternal,’ Christ said, ‘that they might know Thee the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ John 17:3. Why is it that we do not realize the value of this knowledge? Why are not these glorious truths glowing in our hearts, trembling upon our lips, and pervading our whole being?
«Ин ҳаёти ҷовидонист,» — гуфт Масеҳ, — «ки Туро, Худои ягонаи ҳақиқӣ, ва Исои Масеҳро, ки Ту фиристодаӣ, бишносанд». Юҳанно 17:3. Чаро мо арзиши ин донишро дарк намекунем? Чаро ин ҳақоиқи пурҷалол дар дилҳои мо намедурахшанд, бар лабони мо намеларзанд ва тамоми вуҷуди моро фаро намегиранд?
“In giving us His word, God has put us in possession of every truth essential for our salvation. Thousands have drawn water from these wells of life, yet there is no diminishing of the supply. Thousands have set the Lord before them, and by beholding have been changed into the same image. Their spirit burns within them as they speak of His character, telling what Christ is to them, and what they are to Christ. But these searchers have not exhausted these grand and holy themes. Thousands more may engage in the work of searching out the mysteries of salvation. As the life of Christ and the character of His mission are dwelt upon, rays of light will shine forth more distinctly at every attempt to discover truth. Each fresh search will reveal something more deeply interesting than has yet been unfolded. The subject is inexhaustible. The study of the incarnation of Christ, His atoning sacrifice and mediatorial work, will employ the mind of the diligent student as long as time shall last; and looking to heaven with its unnumbered years he will exclaim, ‘Great is the mystery of godliness.’
«Ҳангоми ба мо ато кардани Каломи Худ, Худо моро соҳиби ҳар як ҳақиқате гардонидааст, ки барои наҷоти мо зарур аст. Ҳазорон нафар аз ин чашмаҳои ҳаёт об кашидаанд, вале захира кам нагаштааст. Ҳазорон нафар Худовандро пеши назари худ гузоштаанд, ва бо нигаристан ба Ӯ ба ҳамон сурат дигаргун шудаанд. Рӯҳи онҳо дар даруни онҳо месӯзад, вақте ки аз хислати Ӯ сухан мегӯянд ва нақл мекунанд, ки Масеҳ барои онҳо кист ва онҳо барои Масеҳ киҳоянд. Аммо ин ҷӯяндагон ин мавзӯъҳои бузург ва муқаддасро ба поён нарасонидаанд. Ҳазорони дигар низ метавонанд ба кори таҳқиқ кардани асрори наҷот машғул шаванд. Ҳангоме ки бар ҳаёти Масеҳ ва бар хислати рисолати Ӯ тааммул карда мешавад, дар ҳар кӯшиши кашф кардани ҳақиқат, шуоъҳои нур ҳарчи равшантар ҷило хоҳанд дод. Ҳар ҷустуҷӯи тоза чизеро ошкор хоҳад сохт, ки аз он чи то ҳол кушода гардидааст, боз ҳам амиқтар ҷолибтар аст. Ин мавзӯъ поённопазир аст. Омӯзиши таҷассум ёфтани Масеҳ, қурбонии кафоратбахши Ӯ ва хизмати шафоатии Ӯ, зеҳни донишҷӯи кӯшандаро то даме ки вақт боқист, машғул хоҳад дошт; ва ӯ, ҳангоми нигаристан ба осмон бо солҳои бешумори он, нидо хоҳад кард: “Бузург аст сирри худотарсӣ.”»
“In eternity we shall learn that which, had we received the enlightenment it was possible to obtain here, would have opened our understanding. The themes of redemption will employ the hearts and minds and tongues of the redeemed through the everlasting ages. They will understand the truths which Christ longed to open to His disciples, but which they did not have faith to grasp. Forever and forever new views of the perfection and glory of Christ will appear. Through endless ages will the faithful Householder bring forth from His treasure things new and old.” Christ’s Object Lessons, 132–134.
«Дар абадият мо он чиро хоҳем омӯхт, ки агар он нуреро, ки дар ин ҷо гирифтанаш мумкин буд, қабул карда будем, фаҳмиши моро мекушод. Мавзӯъҳои наҷот дилҳо, ақлҳо ва забонҳои наҷотёфтагонро дар тӯли асрҳои ҷовидона машғул хоҳанд сохт. Онҳо ҳақиқатҳоеро хоҳанд фаҳмид, ки Масеҳ орзу дошт онҳоро ба шогирдони Худ ошкор созад, аммо онҳо имон надоштанд, то онҳоро дарёбанд. Ҳамеша ва ҳамеша назарҳои наве аз камолот ва ҷалоли Масеҳ падидор хоҳанд шуд. Дар тӯли асрҳои беинтиҳо Соҳиби амин аз ганҷинаи худ чизҳои наву куҳнаро берун хоҳад овард». Christ’s Object Lessons, 132–134.